८ चेत २०१४ बिक्रमी बूड़ सिँघ दे गृह पिण्ड नाथेवाल ज़िला फिरोज़पुर
गुरसिख वड्याई धन्न है, धन पाया हरि हरि नामा। गुरसिख वड्याई धन्न है, लेखे लाया काया चामा। गुरसिख वड्याई धन्न है, तन वजाए शब्द दमामा। गुरसिख वड्याई धन्न है, एका रक्खे चरन ध्याना। गुरसिख वड्याई धन्न है, रसना गाए गुण निधाना। गुरसिख वड्याई धन्न है, सेवक सेवा करे श्री भगवाना। गुरसिख वड्याई धन्न है, देवी देव ना कोई मनाना। गुरसिख वड्याई धन्न है, शिव शंकर ना सीस झुकाना। गुरसिख वड्याई धन्न है, ब्रह्मे मेल ना विच जहाना। गुरसिख वड्याई धन्न है, एका इष्ट गुरदेव रखाना। गुरसिख वड्याई धन्न है, सृष्ट सबाई वेख वखाना। गुरसिख वड्याई धन्न है, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर द्वारे देवे माणा। गुरसिख वड्याई धन्न है, आत्म तन शृंगारया। आपणा बेड़ा आपे बन्न्ह है, आप आपणा भार उठा रिहा। भरम भुलेखा कढ्ढे जन है, जिस जन बख्शे चरन प्यारया। निर्मल जोत जगाए तन है, अज्ञान अन्धेर मिटा रिहा। एका एक देवे सच्चा माल धन है, ठग्ग चोर यार ना कोई चुरा रिहा। राग रागनी सुणाए कन्न है, रसना जिह्वा ना कोई हिला रिहा। जोत निरँजण चाढ़्हे चन्न है, एका दीप वखा रिहा। गा गा थक्के गंधरब गन है, अरंभा नाच करा रिहा। गुरमुख विरले आत्म गई मन्न है, प्रभ साचा आप मना रिहा। धर्म राए ना देवे डन्न है, लहिणा देणा मूल चुका रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखा रिहा। गुरमुख वड्याई धन्न है, पाया हरि भगवन्ता। गुरसिख वड्याई धन्न है, शब्द जणाए साचे सन्तां। गुरमुख वड्याई धन्न है, मेल मिलाए आदिन अन्ता। गुरमुख वड्याई धन्न है, पाया कन्त सुहागी कन्ता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग बणाए साची बणता। गुरमुख वड्याई धन्न है, गुर साचा पाया। गुरमुख वड्याई धन्न है, जीउ पिण्ड तन काचा जूठ झूठ रखाईआ। पंच द्वार ना दर ते नाचा, एका एक राह तकाईआ। गुरसिख वड्याई
धन्न है, गुर का शब्द हिरदे वाचा, मन मति बुध ना विच चतुराईआ। गुरसिख वड्याई धन्न है, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अन्तिम रिहा पैज रखाईआ। गुरसिख तेरा धन्न दुआरा, वज्जदी रहे वधाईआ। सतिजुग साचा खोल्ह किवाड़ा, चार वरन रिहा जगाईआ। आप जणाए सुभागी दिहाड़ा, प्रभ ख़ुशीआं नाल रिहा मनाईआ। धर्म राए दर वज्जे ताड़ा, अचरज खेल रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरिसख तेरा सच दर, दर दुआरा रिहा सुहाईआ। गुरसिख वड्याई धन्न है, मिल्या मेल हरि राए। एका आत्म गई मन्न है, पारब्रह्म ब्रह्म सरनाए। जगत विकारा कीता खंन खंन है, एका दूजा भउ चुकाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, तीजे लोचन दरस विखाए। तीजा लोचन हरि निरँकार, आपे बन्द कराईआ। आपे होया किरपा धार, दूई द्वैती गन्द मिटाईआ। निर्मल जोती कर आकार, नूर नुरानी दरस दिखाईआ। शब्द सरूपी कर प्यार, जन भगतां रिहा जगाईआ। सम्मत चौदां वेख विचार, गोबिन्द गोबिन्द सेव कमाईआ। रैण दिवस करे प्यार, उठ उठ आवे जावे कर कर धाईआ। मानस जन्म लाए लेखे, हरि साचे वड्डी वड्याईआ। आपे होया दस दस्मेसे, दहि दिश वेख वखाईआ। जोद्धा सूर नर नरेशे, शब्द सिँघासण बैठा आसण लाईआ। जोती जामा धरया भेसे, निहकलंका नाउँ रखाईआ। ब्रह्मा विष्नूं शिव खड़्हे दर दरवेशे, कलिजुग अन्तिम रो रो दए दुहाईआ। घर सद साचे सन्त सुहेले, साचा मेला आपे मेले, लोआं पुरीआं धाम सुहाईआ। आपे लिखणहारा रेखे, जुग जुग आप मिटाईआ। आप आपणे नेत्र पेखे, जगत नेत्र नैण दोवें बन्द कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया रिहा वर, सुरती शब्द सरनाईआ। सुरती शब्द हरि सरनाए, साचा कन्त भतारया। साची थित वार लिखाए, पहली चेत्र दिवस विचारया। एका इक्की रिहा पाए, धुरदरगाही साचा लाड़या। साची सिक्खी रिहा बणाए, नेड़ ना आए पंचम धाड़या। लिखी रेख ना कोई मिटाए, गुर गोबिन्द रसना जिह्वा आप चला रिहा। सगल चिन्ता अन्त मिटाए, साची बिन्दा आप अख्वा ल्या। सागर सिन्धा धार वहाए, जल धारा नीर उपा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचा साचे धाम सुहा रिहा। गुरसिख वड्याई धन्न है, एका नाउँ जोग। साची जोत धरे तन है, रसना तजाए माया भोग। राग सुणाए कन्न है, होया धुर संजोग। गढ़्ह हँकारी देवे भन्न है, आदि अन्त ना होए वियोग। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख तेरा साचा घर, देवे वड्याई त्रैलोक। नाथ तैलोकी, आपणे हथ्थ रखाईआ। इक्क सुणाए शब्द सलोकी, सोहँ जै जै जैकार कराईआ। भरमे भुल्ले कोटन कोटी, गुरमुख विरले रिहा उठाईआ। आपे चढ़या दस्म द्वारी उप्पर चोटी, बैठा मुख छुपाईआ। लक्ख चुरासी होई खोटी, अन्तिम कल
कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क उठाए शब्द सोटी, नौ खण्ड पृथ्वी रिहा उठाईआ। शब्द सोटी वड बलवान, प्रभ आपणे हथ्थ रखाईआ। चारों कुंटां वेखे मार ध्यान, राज राजानां रिहा हिलाईआ। पंचम मीता मेट मिटाए पंच शैतान, पंचम डोरी रिहा बंधाईआ। गुरमुख साचे चतुर सुजान, आप आपणे रंग रंगाईआ। दर द्वारे देवे माण, दर दरवेशा हरि अख्वाईआ। आपे रक्खे एका आण, दूसर दर ना कोए सीस झुकाईआ। कलिजुग विद्या होई हैरान, पारब्रह्म रिहा धक्का लाईआ। ना कोई करे जगत पछाण, नौ निध्या रही कुरलाईआ। अठारां सिद्धिआं डुब्बी डूँघे वहिण, ना कोई पार कराईआ। गुरसिख विरले आत्म विध्या, गुर शब्द तीर चलाईआ। साढे तिन्न हथ्थ काया अयुध्या, राम रामा बैठा जोत जगाईआ। कलिजुग रावण तेरे मारन दी कर कर वेखे बिध्या, आपणे हथ्थ रक्खे चतुराईआ। हनवन्ता राह तकावे सिद्धिआ, उच्चे पर्बत रिहा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख तेरा साचा घर, दर बैठा खेल खिलाईआ। काया नगर सच द्वार, अवध अयुध्या रखाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, मन मति बुध विच टिकाईआ। एका फड़े तीर कमान, रसना चिल्ले रिहा चढ़ाईआ। गुरसिख साचे नौजवान, सस्से किले विच बहाईआ। चारों कुन्ट फिरे भगवान, एका राम बांह उठाईआ। दो जहानी वेखे मार ध्यान, हाहा थल्ले मुख छुपाईआ। आपे मोड़े मोड़ मुड़ान, अन्दर राह तकाईआ। आपे खोल्हे जगत दुकान, नौ द्वारे रिहा वखाईआ। कलिजुग भुल्ले जीव नादान, प्रभ साचे भेव ना राईआ। सीता सुरती होए हैरान, साचा राम दिस ना आईआ। खुल्ल्हे केस तन वैरान, बन बिन्दरा दए दुहाईआ। पंखी पंछी सुंञ मसाण, बैठे राह तकाईआ। राम रामा मारे बाण, रावण रिहा कुरलाईआ। अन्तिम वेला कलिजुग मिटे निशान, प्रभ साचे रचन रचाईआ। सोहँ चिल्ला इक्क कमान, हरि आपणे हथ्थ उठाईआ। बूरा कक्का करे पछाण, पंचम जेठी बणत बणाईआ। पकड़ उठाए मुगल पठाण, कलिजुग तेरा लहिणा झोली पाईआ। नाल रलाए शाह अफगान, ईरान होए जुदाईआ। कलिजुग तेरा इक्क मकान, फनाह नाउँ रखाईआ। आप बैठ शब्द बिबाण, प्रभ साचा वेखण आईआ। नौ खण्ड पृथ्वी सत्तां दीपां एका आण, हरि साचा रिहा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख तेरा साचा घर, देवे नाम वड वड्याईआ। कलिजुग तेरा गढ़्ह हँकार, चार कुन्ट वखाया। रावण फड़ तेज कटार, दहि दिशा वेख वखाया। गऊ ग़रीबां मारे मार, दिवस रैण रिहा सताया। दर दर घर घर होए पकार, पुरख अबिनाशी राह तकाया। पुरख अबिनाशी किरपा धार, अन्तिम भेख वटाया। राउ रंकां करे ख़बरदार, सोहँ डंका रिहा वजाया। भगत जनां हरि मीत मुरार, द्वार बंका इक्क सुहाया। गोबिन्द काया खेल न्यार, जन जन का रूप समाया। देस देसन्तर पावे सार, दर दरवेशी भेख वटाया।
अन्तर मन्त्र इक्क अधार, सोहँ नाउँ जपाया। जगत बसन्तर कर उज्यार, त्रैगुण रिहा लाया। त्रैगुण वस्त हथ्थ करतार, आपणे रिहा कराया। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, लहिणा देण चुकाया। इक्की जेठ करे विहार, एका लम्बू लाया। वड वड सेठी मारे मार, कौड़े रेठी भन्न वखाया। आप कराए धुँदूकार, ज़िमी अस्मानां रिहा छुपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा सगन रिहा मनाया। त्रैगुण माया तेरा अन्त, प्रभ अन्तिम अन्त कराईआ। ना कोई दिसे धीरज यति, सति सन्तोख दिस ना आईआ। जूठी झूठी काया रत्त, अन्त रहिण ना पाईआ। सृष्ट सबाई लथ्थी पत, पति पतिवन्ता रिहा गंवाईआ। आप तपाए आपणी हथ्थीं मट्ठ, चारों कुन्ट लकार लगाईआ। ठण्ढे ठार कराए अट्ठ सट्ठ, सच वस्त रहिण ना पाईआ। गुरदर मन्दिर जाण ढठ्ठ, रागी राग ना कोई अल्हाईआ। गुर संगत मेला इक्क इक्ट्ठ, एका इक्की रिहा पाईआ। आपे गेड़े उलटी लट्ठ, कलिजुग रिहा भवाईआ। सम्मत सोलां आउणा नठ्ठ, हरि चरन सच्ची सरनाईआ। सम्मत चौदां करे चट्ठ, गुर संगत संग रलाईआ। लेख चुकाए तत्त अठ, त्रैगुण माया रूप चढ़ाईआ। नौ द्वारे जूठी झूठी गेड़े लट्ठ, काया गठड़ी फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा रिहा एका मट्ठ तपाईआ। कलिजुग तेरा मट्ठ तपावणा, हरि साचा हवन करांयदा। लक्ख चुरासी भेंट चढ़ावणा, आपणी सेव कमांयदा। जूठा झूठा कोई रहिण ना पावणा, खाली ठूठा आप करांयदा। जगत सुगंधी देवे पवणा, पवण पाणी सेवा लांयदा। तख्त ताज ना मिले किसे सौवणा, जगत खाट खटोला ना कोई विछांयदा। खेले खेल राम रामा रावना, दुष्ट हँकारी मार मुकांयदा। नाल रलाए दुष्ट दमना, दामन आपणा आप फड़ांयदा। नेत्र नीर किसे हथ्थ ना आए जमना, गंगा गोदावरी वहिण वहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा लेख लिखांयदा। त्रैगुण माया तेरा मठ दवाला, आपे आप बणाईआ। जोती जगे इक्क अकाला, दूसर कोई रहिण ना पाईआ। दीना बंधप दीन दयाला, चार वरन करे सरनाईआ। गुरमुख उठाए साचा लाला, तन गहणा इक्क पहनाईआ। दिवस रैण होए रखवाला, नेत्र नैणां दरस दिखाईआ। सेवक सेवा लाए काल महाकाला, गुर गोबिन्द सेव कमाईआ। जुग जुग चले अवल्लड़ी चाला, कलिजुग तेरी धार वहाईआ। साची इक्क वखाए धर्मसाला, हरि बैठा आसण लाईआ। ना कोई शाह ना कंगाला, पल्ले धन ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख तेरे साचे दर बैठा आसण लाईआ। त्रैगुण माया तेरी गत्त, प्रभ साचा अन्त मिटांयदा। पुरख पुरखोतम वेखे मार झात, नेत्र नैण उठांयदा। जूठी झूठी जगत बरात, लाड़ी मौत नाल प्रनांयदा। कोई ना दिसे अन्तिम मात, लहिणा लहिणे झोली पांयदा। गुरमुख तेरी साची दात, प्रभ तेरे आत्म घर टिकांयदा। चरन
कँवल बंधाए साचा नात, विछड़ कदे ना जांयदा। एका एक कराए ज़ात पात, ऊँच नीच आप हो आंयदा। अमृत आत्म बख्शे सांतक सांत, सीतल धारा आप वहांयदा। आपे बैठा इक्क इकांत, आप आपणा कर्म कमांयदा। जुग जुग पुच्छे आपे वात, जग दाता आप हो आंयदा। कलिजुग द्वापर तुट्टा नात, कलिजुग जोड़ जुड़ांयदा। सतिजुग तेरी पुच्छे वात, संग मुहम्मद नाल रलांयदा। दोहां सौणा इक्क खाट, प्रभ साचा आप करांयदा। काला काया चोली गई पाट, दूजा बस्त्र ना कोई वखांयदा। साचा शब्द ना विके किसे हाट, चौदां हाट खाली आप करांयदा। ना कोई तीर्थ ना कोई ताट, अट्ठ सट्ठ ना कोई माण रखांयदा। ना कोई चढ़ाए औखा घाट, बजर कपाटी ना कोई खुल्हांयदा। साध सन्त ला ला बैठे ठाठ, आसण सिँघासण ना कोई हंढांयदा। दीपक जोत ना जगे लिलाट, रसना पढ़ पढ़ जगत सुणांयदा। दुरमति मैल ना देवे कोई काट, नेत्र नैण ना कोई तृखा बुझांयदा। दूर दुराडी ना कोई जाणे वाट, जीव जन्त ना भेव खुल्हांयदा। खेले खेल बाजीगर नाट, कलिजुग नाटक इक्क रचांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैगुण देवणहारा वर, आप आपणी झोली पांयदा। त्रैगुण तेरा अन्तिम लहिणा, प्रभ साचा आप चुकांयदा। दरस दिखाए साचे नैणा, सम्मत चौदां रुत्त सुहांयदा। लक्ख चुरासी वहिण वहिणा, एका धक्का लांयदा। गुरमुख विरले भाणा सहिणा, हरि साचा बेड़ा बन्न्ह वखांयदा। दर दर घर घर खाए लाड़ी मौत डैणा, डौरू डंका एका वांहयदा। गुर पूरे दा साचा कहिणा, गुर गोबिन्द भेख वटांयदा। अन्तिम वहिण कलिजुग वहिणा, ना कोई किसे छुडांयदा। जुग जुग देवणहारा लहिणा देणा, दाता दानी आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैगुण माया दर झोली पांयदा। त्रैगुण तेरी सुग़ात, प्रभ लक्ख चुरासी इक्क रखाईआ। अन्तिम निभाए तेरा साथ, जगत डोली रिहा बहाईआ। प्रगट होए त्रैलोकी नाथ, तेरी गोली दए बणाईआ। मस्तक टिक्का काला माथ, दोवें नैण रिहा शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पूर कराए तेरा वर, अन्त हिसाब मुकाईआ। त्रैगुण माया कर विचार, रो रो करे पुकारया। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, दु:ख ना जाए सहारया। चारों कुन्ट कूड़ कुड़यार, धर्म राए करे पुकारया। ना कोई दिसे साचा यार, अन्तिम मुहम्मद आपणा मुख छुपा रिहा। ख़ालस ख़ालसा ना पावे सार, गुर गोबिन्द ना वेख वखा रिहा। जगत लालसा मारी मार, तृष्ना अग्न वधा रिहा। तामस रूप क्रोध लोभ मोह हँकार, काम कामन समा रिहा। सांतक सति करे सरना, साचा डंका इक्क वजा रिहा। उब्बल रत्त ना विच संसार, पंचम तत्त आप सुहा ल्या। मति मन हथ्थ करतार, आप आपणी बणत बणा रिहा। इक्क वछाए सत्थ लक्ख चुरासी तेरे अधविचकार, प्रभ साची सफा उठा रिहा। गुरमुख विरले सन्त दुलार, एका आपणा चरन वखा रिहा।
दर द्वारे बण भिखार, हरि मंगण मंगता आ रिहा। आपे वेखे दर द्वार, हरिसंगत जोड़ जुड़ा रिहा। एका इक्की एकँकार, ओंकार आपे पा रिहा। साची सिक्खी कर त्यार, सतिजुग तेरी धार बंन्हा रिहा। मदिरा मास तन निवार, मुख साचा सगन लगा रिहा। पारब्रह्म प्रभ पावे सार, वेद शास्त्र ना कोई पढ़ा रिहा। खाणी बाणी ना करे विचार, वेद पुराणी वक्त चुका रिहा। शब्द निशानी इक्क सरकार, दो जहानी आप वखा रिहा। सोहँ कानी तेज कटार, पंचां दुष्टा मार मुका रिहा। पद निरबानी इक्क दरबार, हरि सिक्खां आप जणा रिहा। अमृत आत्म ठंडा पाणी, सुरत सवाणी दर पया रिहा। मिल्या मेल साचे हाणी, गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द ख़ुशी मना रिहा। निहकलंका चुकाए अन्तिम कानी, आप आपणा संग निभा रिहा। नौ खण्ड सत्त दीप रिड़के शब्द मधाणी, एका नेत्रा नाउँ रखा रिहा। सत्त सागर पाए ठण्ढा पाणी, गुरमुख साचे मक्खण विरोल बाहर करा रिहा। लक्ख चुरासी झूठी छाछ विखाणी, प्रभ वहिंदे वहिण वहा रिहा। ना कोई दिसे राजा राणी, राज राजानां ना कोई सदा रिहा। गुरसिख साचा हरि चरन बलिहारी, चरन कँवल विच बहा रिहा।
हरिभगत अधारी आप, प्रभ जगत उपांयदा। हरि नाम भण्डारी आप, जुग जुग वरतांयदा। हरि जोत निरँकारी आप, आपणी जोत जगांयदा। हरि गुर पीर साध सन्त अवतारी आप, आपणी बणत बणांयदा। हरि शब्द अधारी आप, आप आपणा शब्द अल्हांयदा। हरि मीत मुरारी आप, सज्जण आप अख्वांयदा। हरि शब्द कटारी आप, आपणी आप उठांयदा। हरि सन्त अधारी आप, बस्त्र आपणा तन सजांयदा। हरि नाम ख़ुमारी आप, आपणा जाम प्यांअदा। हरि सृष्ट अधारी आप, ब्रह्मण्ड खण्ड सजांयदा। हरि जुग जुग अधारी आप, आपणा नाउँ रखांयदा। रूप रंग रेख भेख न्यारी आप, आपणा लेख लिखांयदा। आप आपणा करे वारी प्रताप, आप आपणे विच समांयदा। हरि आपे जाणे आपणा जाप, आपे आप अल्हांयदा। हरि आपे पुन्न आपे पाप, आपे मेट मिटांयदा। आपे वर आपे सराफ, जगत जुगत आप बणांयदा। आपे माई आपे बाप, लक्ख चुरासी आप उपांयदा। त्रैगुण माया थापण थाप, आपणी रचन रचांयदा। वेद कतेब जापण जाप, सेवक सेवा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भेव अभेदा दिस किसे ना आंयदा। आप आपणी जोत अधारा, एका एक अख्वाया। शब्द सरूपी हरि जैकारा, जुग जुग रिहा कराया। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, चार वरनां रिहा जगाया। राम रमईआ पार किनारा, राधा कृष्न ना कोई ध्याया। वाह वाह गुरू गुर दरबारा, नाम सति हरि झोली पाया। आपे बण मात वरतारा, साची सेवा लाया। आपे जाणे हरि भण्डारा, घर आपणे आप सुहाया। आप आपणी पावे सारा, जुग जुग वेख वखाया। कलिजुग तेरा लाहया भारा, निहकलंक लए अवतारा, सतिजुग साचा खोल्ह दुआरा, हरि साचा सुत बणाया। सोहँ
शब्द इक्क जैकारा, धुरदरगाही लै के आया। ब्रह्मा विष्न शिव मंगण बण भिखारा, करोड़ तेतीसा दर द्वार रिहा फिराया। जगाए जोत इक्क निरँकारा, जोत निरँजण इक्क आकार रखाया। गुरमुख साचे सोहण बंक दुआरा, हरि साचा मेल मिलाया। आदि अन्त इक्क इकल्ला एकँकारा, शब्द महल्ला रिहा वसाया। ना कोई बांग हथ्थ मसल्ला, स्वांगी स्वांग ना कोई वरताया। पंडत पांधा ना कोई बहे इकल्ला, मस्तक तिलक ना कोई लगाया। पारब्रह्म चार वरनां रला, ब्रह्म अंस आपणी आप उपाया। आप उठाए दया कमाए गोबिन्द डल्ला, साचा धाम सुहाया। सृष्ट सबाई भुलाए कर कर वल छला, अछल अछल्ल कराया। शब्द सिँघासण जल थला, जल धारा उप्पर वहाया। वेखे खेल घड़ी घड़ी पल पला, दो जहानां आवण जावण बणत बणाया। गुरमुखां दर द्वार मल्ला, आत्म बैठा आसण लाया। दूई द्वैती मेटे सला, एका रंगण रंग चढ़ाया। सोहँ फड़े हथ्थ विच भल्ला, दूतां दुष्टां मुकाया। पंचम जेठी करे पहला हल्ला, एका राह तकाया। सीस गुंदाए करे रंगा, साचा सीस लशकाया। गुरसिख तेरा धाम अटला, प्रभ साचे आप सुहाया। जोती शब्दी आपे रल्ला, पवणी पवण जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर संगत वेख्या इक्क दर, दूसर दर दिस ना आया। गुर संगत तेरा दर दरवाज़ा, गुर पूरा करे प्यारया। प्रगट होए ग़रीब निवाजा, आवे जावे अन्दर बाहरया। चिट्टा अस्व साचा ताजा, वागां आपणे हथ्थ रखा रिहा। कलिजुग अन्तिम रक्खे लाजा, सेवक सेवा आप कमा रिहा। धुरदरगाही आया भाजा, गोबिन्द सोया आप जगा रिहा। शब्द अगम्मा मारे आवाज़ा, दिस किसे ना आ रिहा। ना कोई सुणाए अनहद राग साचा वाजा, ताल होर ना कोई खड़का रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुर संगत तेरी सेवा आप कमा रिहा। सतिगुर पूरा मेहरवान है, गुरसिक्खां सेव कमाए। अट्ठे पहर निगाहबान है, ठग्ग चोर नेड़ ना आए। आपे वेखे मार ध्यान है, अन्ध घोर होए सहाए। पंच उठाए तीर निशान है, आपणे चिल्ले रिहा चढ़ाए। दस्म द्वारी सच मकान है, बैठा बन्द कराए। हरि दाता दर दरबान है, गुरसिख तेरा राह तकाए। आपे करे कराए जाण पछाण है, आपणी दया कमाए। देवणहार सर्ब जहान है, गुरमुख साचे लए तराए। सेवा लाए पवण मसाण है, आपणा राह वखाए। गुर पूरा जगत निशान है, गुरसिक्खां हथ्थ फड़ाए। गुरमुख साचा बली बलवान है, दो जहानां रिहा झुलाए। साचा मेला श्री भगवान है, जोती शब्द जगाए। चरन धूढ़ बख्शे माण है, राए धर्म ना दए सज़ाए। अमृत आत्म पीण खाण है, तृष्ना भुक्ख मिटाए। काहना कृष्ना ना बाल नादान है, राम रमईआ इक्क रघुराए। नानक गोबिन्द धुर फ़रमाण है, लोकमाती रिहा जगाए। निहकलंका डंका इक्क महान है, प्रभ साचा रिहा वजाए। मेट मिटाए पंज शैतान है, रहिण कोई ना पाए। सतिजुग तेरा इक्क बणाए विधान
है, आप आपणी सेव कमाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर संगत तेरे आया दर, सेवक सेवा रिहा कमाए। सेवक सेवक सेवादार, गुर पूरा आप हो आंयदा। गुरमुखां करे ख़बरदार, फड़ बाहों आप उठांयदा। एका इक्की पहली वार, लोकमात हरि आपे पांयदा। ना कोई जाणे मुनी रिखी, पंडत पांधे भेव ना पांयदा। दर दर घर घर गुरसिक्खां लेख रिहा लिखी, लिख्या लेख ना कोई मिटांयदा। आपे मंगे चरन प्रीती साची भिखी, अग्गे झोली डांयदा। चरन धूढ़ गुर संगत तेरी प्रभ साचे आपणे मस्तक लिखी, धूआँधार जगत करांयदा। नेत्र लोचन नैण लैण वेखी, प्रभ साचा आप वखांयदा। जोती जामा धरया भेसी, दस दस्मेसी संग रलांयदा। तख्त सुल्तान राज राजान हरि शाह नर नरेशी, नूर नुराने धाम सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगती रूप समांयदा। भगवान भगवन्त भगत समाया, भेव रहे ना राईआ। आदिन अन्ता जुगा जुगन्ता साधां सन्तां मेल मिलाया, धुर दी बाण रखाईआ। देव दंता होए नंग मेट मिटाया, शब्द खण्डा इक्क उठाईआ। भुक्खा नंगा गले लगाया, हँकार विकारा रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर दरवेशा नर नरेशा धारी केशा दस दस्मेसा गुरसिक्खां रिहा सेव कमाईआ।
हरिजन भाग मथोर, हरि हरि पाया। सृष्ट सबाई अन्ध घोर, चार कुन्ट अन्धेर छाया। पंचम लुट्टी जायण चोर, सच धन रहिण ना पाया। काया झूठी मढ़ी गोर, सुत्ता हरि रघुराया। जन भगतां वेखे दौड़ दौड़, आर पार अद्ध विचकार बैठा आसण लाया। चढ़े चढ़ाए साचे घोड़, नाम कटार उठाया। लोकमाती पए बौहड़, आपणी धार वहाया। प्रभ मिलण दी गली सौड़, ना कोई सके पन्ध मुकाया। जीव जन्त साध सन्त वेखे मिट्ठे कौड़, जूठे झूठे भन्न वखाया। जगत विकारा डुब्बे जौहड़, दिवस रैण दु:ख उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिगुर साचा आप अख्वाया। सतिगुर हथ्थ वड्याईआ, गुरमुख सेवा लाए। गुरसिख कमाई धन्न है, प्रभ अबिनाशी पाए। प्रभ अबिनाशी दए सलाहीआ, एका शब्द जणाए। शब्द धुन उपजाईआ, सुन्न मुन तुड़ाए। सुन्न मुन्न रहिण ना पाईआ, शब्द हथौड़ा लाए। सच शब्द उपजाईआ, लोआं पुरीआं रिहा सुणाए। लोआं पुरीआं पार कराईआ, हर घट बैठा आसण लाए। हर घट बैठा आसण लाईआ, दिस किसे ना आए। दिस किसे ना आईआ, कोटन कोट साध सन्त फिरन हलकाए। साध सन्त भेव ना पाईआ, प्रभ अबिनाशी अगम्म अथाहे। अगम्म अथाह बेपरवाहया, गुर पीर रहे ध्याए। गुर पीरां नाउँ ध्याया, हरि साचा रिहा जणाए। आप आपणी
बणत बणाया, नानक साची सेवा लाए। दर भिखारी इक्क रखाया, हरि बैठा साचे थांएँ। एका अग्गे झोली डाहया, दोए जोड़ रहे सरनाए। हौली बोल आख सुणाया, पारब्रह्म होए सहाए। आप आपणा मेल मिलाया, ब्रह्म पारब्रह्म भेव ना राए। आप आपणा अंग कटाया, नानक रूप समाए। नानक निरगुण अंक लगाया, सरगुण रूप वटाए। सरगुण दे मति समझाया, कलिजुग मार्ग इक्क चलाए। आप आपणा तत्त रखाया, आपे दए विच टिकाए। सर्बकल समरथ आप अख्वाया, नानक भेव ना पाए। सतिगुर साचा नानक रिहा गाया, रसना जिह्वा सेवा लाए। पारब्रह्म तेरी सरनाया, दोए जोड़ बैठा सीस झुकाए। पुरख अबिनाशी घर बैठा रिहा सुणाया, शब्द विच्चोला इक्क रखाए। दो जहानी धार चलाया, साचा ढोला सोहँ आप उपाए। नानक गोला आप अख्वाया, एका बोला रसना गाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचे वेख आसण लाया। नानक मंगे शब्द निधान, हरि साचा कर परवानया। इक्क वखाए धुर फ़रमाण, बन्न्हे साचा गानया। लक्ख चुरासी कर परवान, वड देवे दात दानी दानया। नानक गाए जगत सुणाए, ना कोई जाणे जीव नादानया। अन्तिम कलिजुग नानक गया समझाए, निहकलंक वजाए डंका राउ रंका मिटाए पंच शैतानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण रूप वटाए। नानक ओट रखाईआ, कलिजुग अन्तिम वारया। प्रभ साचा जोत जगाईआ, शब्द डंका अपर अपारया। राउ रंकां लए उठाईआ, निहकलंक लए अवतारया। गुरमुख साचे बणाए भगत जनका, आप छुहाए चरन सच्ची दाहड़या। हउमे हँगता रोग शंका मेट मिटाईआ, आपे होए पिच्छे अगाड़या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक गुर आपे वर, वर दाता आप हो जाईआ। नानक रसना गांयदा, गोबिन्द ओट रखाईआ। प्रभ साचा वेख वखांयदा, कलिजुग तेरी रुत्त सुहाईआ। निहकलंका डंक वजांयदा, चोट एका तन नगारे लाईआ। गोबिन्द साचा नाल सजांयदा, बस्त्र एका तन सजाईआ। गात्रा नाम लटकांयदा, सस्से किले विच बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक तेरा वेखे घर, कलिजुग लेखा गया लिखाईआ। नानक मंगे साचा दान, दर करे पुकारया। अन्तिम मेला विच जहान, होवे दर द्वारया। देवे वड्याई वाली दो जहान, साचा शब्द धुर फ़रमाणया। अन्तिम प्रगटे निहकलंक बली बलवान, भेव चुकाए खाणी बाणीआ। नानक अग्गे दर दरबान, प्रभ साचा करे परवानया। हथ्थ फड़ाए सोहँ शब्द निशान, बीस बीसा खेल महानया। छत्र झुलाए इक्क जहान, इक्क इकीसा इक्क विधानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणे भाणया। हर गुण हरि समाया, भेव किसे ना आंयदा। आपे छाण पुण कराया, आपे ख़ाक रलांयदा। माण अभिमान आप वधाया, निमाणया माण आप दवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका खेल खिलांयदा। साचा खेल हरि खिलाए, बीस बीसा रिहा जगाईआ। नानक सतिगुर प्रभ साची सेवा लाए, सोहँ झण्डा हथ्थ फड़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी रिहा फिराए, शब्द घोड़े आप चढ़ाईआ। आप आपणा लड़ फड़ाए, जुग जुग आपणा संग निभाईआ। गुर गोबिन्द बैठा सीस झुकाए, प्रभ तेरा राह तकाईआ। वड मृगिन्दा हरि रघुराए, सगली चिन्त मिटा रिहा। लक्ख चुरासी करे निन्दा, कलिजुग जीआं दिस ना आ रिहा। हरिजन उपजाए साची बिन्दा, पूत सपूता आप बणा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा धाम सुहा ल्या। बीस बीसा वड बलकारी, आपणी रचन रचावणी। नाल रलाए नानक निरगुण हारी, साची सेवा इक्क वखावणी। खेले खेल अगम्म अपारी, चार कुन्ट एका रसना जै जै जैकार करावणी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गोबिन्द पूर कराए भावनी। गोबिन्द तेरी अन्तिम आसा, प्रभ साचा पूर कराईआ। दो जहान दित्ता भरवासा, चरन धूढ़ साची ख़ाक रमाईआ। आपे वेखण आया तमाशा, निहकलंका जामा पाईआ। वेख वखाए पृथ्वी आकाशा, लोआं पुरीआं भेव चुकाईआ। भगत जनां दर होया दासा, दर दर आवे जावे फेरा पाईआ। साचे मण्डल एका रासा, एका स्वांग वरताईआ। प्रगट होए सर्ब गुणतासा, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। निज घर आत्म रक्खे वासा, जन भगतां रिहा जगाईआ। साचा मेला हरि शाहो शाबासा, शाहो भूप विछड़ ना जाईआ। किसे हथ्थ ना आए रत्ती तोला मासा, नाम गठड़ी प्रभ बैठा तन छुपाईआ। साध सन्त जीव जन्त गुर दर बहि बहि करन हासा, महल्ल अटल ना डेरा लाईआ। अन्तिम कलिजुग सर्ब विनासा, सच तख्त ना कोई हंढाईआ। गुर पूरे हउँ बलि बलि जासा, जिस जन साची सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक तेरा लेख लिखाईआ। नानक लेखा अपर अपार, हरि साचा आप लिखांयदा। सतिजुग तेरी बन्न्हे धार, साचा मार्ग लांयदा। सेव कमाए सेवादार, पुरीआं लोआं सेव करांयदा। गोबिन्द शब्द इक्क जैकार, चार वरनां आप जणांयदा। अन्ध अन्धेरा मिटे धूआँधार, साचा चन्द चढ़ांयदा। गुरमुखां खोल्हे बन्द किवाड़, अट्ठे पहर दरस दिखांयदा। वा ना लग्गे तत्ती हाढ़, अमृत मेघ बरखांयदा। आकाश प्रकाश नाड़ नाड़, नाड़ी नाड़ आप उपजांयदा। नेड़ ना आए पंचम धाड़, एका खण्डा हथ्थ उठांयदा। त्रैगुण माया देवे साड़, साची वंड आप वंडांयदा। धरत मात तेरा वेख अखाड़, ब्रह्मण्डां खोज खुजांयदा। जंगल जूह उजाड़ पहाड़, उच्चे टिल्ले फोल फुलांयदा। गुरमुख बहाए साचे किले, ना कोई तोड़ तुड़ांयदा। आपे वेखे चढ़ के घोड़े नीले, नीली छत्तों पार करांयदा। तन छुहाए बस्त्र पीले, रुत्त बसन्ती इक्क करांयदा। प्रभ मिलण दे अन्तिम वेले, दे मति समझांयदा। जोती अग्नी लाए तीले, बचया कोई रहिण ना पांयदा।
गुरमुख विरला नाम निधान अमृत पी ले, प्रभ साचा आप प्यांअदा। तन पाटा नाम धागा, साची सूई सी लै, दूई द्वैती पड़दा मेट मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्तन वेखे साचा घर, कवण आसण कवण सिँघासण पुरख अबिनाशण मेल मिलांयदा। ना कोई आसण धाम भूमिका, पुरख अबिनाशी मेल मिलांयदा। ना कोई पृथ्वी ना कोई आकाशन, ना कोई पवण ना स्वासन, ना कोई शब्द ना जोत प्रकाशन, हरि कवण धाम सुहांयदा।
उठ सिख चढ़ कर अस्वारी, प्रभ साचा आप करांयदा। नौ द्वारे वेख बाहरी, निर्मल जोत वखांयदा। शब्द धुन अपर अपारी, धारा गुरसिख बिल्लांयदा। वसाए महल्ल उच्च अटारी, दर दरवाज़ा आप खुल्हांयदा। नाम रंगीली सेज प्यारी, साची आप सुहांयदा। मिल सखी वर पाया कन्त भतारी, घर साचे वेखण आंयदा। सति सतिवादन साची नारी, मुख पल्लू आपे लांहयदा। चरन प्रीती बख्श न्यारी, निरगुण सेवा लांयदा। आपणे तन आप शृंगारी, सच शृंगार करांयदा। तन बस्त्र गहणा इक्क अपारी, आपणा नाम पहनांयदा। सम्मत चौदां गुरसिख खारिउँ रिहा उतारी, सतिजुग घोड़े आप चढ़ांयदा। धरत मात पाणी रही वारी, जोती जोड़े मेल मिलांयदा। सुरत सवाणी चरन पनिहारी, सस्से होड़े राह तकांयदा। गुरसिख सद सद सद बलिहारी, नेत्र अक्ख प्रतक्ख आप खुल्हांयदा। नेत्र खोल्ह जल्वा नूर, आपणा आप दिखाईआ। शब्द बोल साची तूर, सर्ब भरपूर समाईआ। आपे होया हाज़र हज़ूर, वड्ड शाहो बेपरवाहीआ। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, छुट्टी जगत जुदाईआ। मस्तक लाए साची धूढ़, सोहँ शब्द करे कुड़माईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्ह, बजवाड़ा लेखे लाईआ। साचा मेला कन्त कन्तूहल, दिन दिहाड़ा रिहा मिलाईआ। रवीदासे कट्टणहारा जूड़, कुलाहीण पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निर्मल जोती इक्क विखाईआ। निर्मल जोती दीपक जगा, करे आप रुशनाईआ। काग हँस रिहा बणा, वेखे थाउँ थाँईंआ। जूठा झुठा दाग मिटा, फड़ फड़ तारे हथ्थीं बांहीआ। एका साचा राह वखा, साची सेवा रिहा कमाईआ। राग अनादी दए सुणा, अक्खर वक्खर इक्क अल्हाईआ। ब्रह्मादी ब्रह्म रिहा समा, पारब्रह्म सरनाईआ। आदि जुगादी खेल खिला, जन्म मरन कटाईआ। बूंद स्वांती अमृत आत्म पिला, गुर चेला रूप समाईआ। सृष्ट सबाई आप हिला, गुरमुख साचे रिहा तराईआ। चौदां चौदस लेख लिखा, लहिणा झोली पाईआ। चेत्र चित ठगोरी करे ना, हरि साचा दए सज़ा। काया कवरी मरे ना, देवे बाहर कढा। अवणी गवणी फिरे ना, हरि बख्शे सच सरना। कामनी कामन हढ़े ना, नाम रसना दए चखा। डूँघी कन्दर वड़े ना, थिर घर आसण देवे ला। माया ममता सड़े ना, देवे ठण्ढी छाँ।
कलिजुग वहिण हड़्हे ना, सतिगुर फड़े बांह। अग्गे कोई अड़े ना, सोहँ खण्डा हथ्थ उठा। बिन गुर पूरे ना भन्ने कोई घड़े ना, घड़न भन्न्हणहार आप अख्वा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख मेले रिहा मिला।
आदि पुरख शब्द अनादी, आपणी बणत बणांयदा। शब्द जणाए बोध अगाधी, जुग जुग लेख लिखांयदा। भगत सुहेले आपे लाधी, लोकमात उपजांयदा। दिवस रैण रहे अराधी, भगवन्त भेव खुल्हांयदा। मेल मिलाए मोहण माधव माधी, रूप अनूपा सति सरूपा शाहो भूपा आपणा दरस दिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्त सुहेले रिहा वर, दर दर घर घर वेख वखांयदा। सन्त सुहेला साचा मीता, जुग जुग संग रखाया। आपे परखणहारा नीता, देहुरा मन्दिर मसीत ना कोई रखाया। अट्ठे पहर वसया चीता, जिस जन चरन ध्यान रखाया। अर्जन सुणाए इक्क गीता, एका नाम अल्हाया। नाम निधाना गुरमुख विरले पीता, दूई द्वैती पड़दा लाहया। इक्क कराए हस्त कीटा, ऊँचां नीचां विच समाया। जगत माया जूठा झूठा पीसण पीसा, सच वस्त हथ्थ ना आया। लक्ख चुरासी कौड़ा रीठा, पंज तत्त हँकार भराया। गुरमुख विरला आत्म मीठा, आत्म रस रिहा चुआया। देवे शब्द दान इक्क अनडीठा, लिखण पढ़न विच ना आया। पारब्रह्म पुरख अबिनाशी बीठला बीठा, हरिजन साचे रिहा तराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख वेखे साचे दर, दर दुआरा खोल्ह वखाया। दर दरवाज़ा आपे खोल्ह, आपणी कल वरताईआ। शब्द सरूपी अन्दर बोल, सुरत सवाणी रिहा जगाईआ। नाद वजाए अनहद ढोल, साची सेव कमाईआ। इक्क इकेला सदा सुहेला आत्म सेजा वसे कोल, मनमुख भेव ना राईआ। जन भगतां आत्म अन्तर पड़दा रिहा खोल्ह, आपणी दया कमाईआ। जो जन चरन प्रीती देवे घोल, चरन चरनोधक साचा मुख चुआईआ। बजर कपाटी पड़दा खोल्ह, साची हाटी इक्क वस्त दिखाईआ। औखी घाटी आप चढ़ाईआ। ना कोई तीर्थ ताटी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त दुलारे सर सरोवर इक्क इशनान कराईआ। तीर्थ तट्ट इक्क किनारा, हरि एका एक रखाया। एका हट्ट इक्क वणजारा, एका शब्द टिकाया। भगत जनां हरि कर प्यारा, जुग जुग आपे देवण आया। शब्द रखाए सच भण्डारा, तोट कदे ना आया। दो जहानी पावे सारा, शब्द नाम पल्ले गंढ्ढ बंधाया। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर, नेत्र नैण दिवस रैण दरस दिखाया। रसना किसे ना सके कहिण, जिस जन दर्शन पाया। कलिजुग जीव माया रुल्ले जूठे झूठे वहण वहिण, सागर सिन्ध ना कोई पार कराया। अन्तिम राए धर्म चुकाए लहिण देण, चित्रगुप्त हिसाब दिखाया। लाड़ी मौत खाए डैण, तन रही शृंगार कराया। गुरमुख विरले प्रभ चरनी
रहिण, अन्तिम जोती शब्दी मेल मिलाया। एका नाम साध सन्त भाई भैण, सज्जण मीत हरि आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे मेल मिलाया। जन हरि साचा दर प्यार, प्रभ आपणा आप कराया। आपे बणे दर भिखार, दर दरवेशा हो के आया। शब्द देवे नाम भण्डार, आत्म ब्रह्म जणाया। पारब्रह्म भेव न्यार, आपणे हथ्थ रखाया। शब्द डंका अपर अपार, कलिजुग अन्त वजाया। कलिजुग अन्तिम रिहा विचार, राउ रंकां करे ख़बरदार, शाह सुल्तानां रिहा हिलाया। साधां सन्तां पावे सार, जीवां सन्तां रिहा उठाया। कलिजुग तेरा धुँदूकार, चारों कुन्ट अन्धेरा छाया। जूठा झूठा कर पसार, हउमे हँगता रोग वधाया। कोई ना पावे पुरख अपार, मन मती जगत चलाया। गुर सतिगुर वेखे जगत किनार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेखण आया। कलिजुग तेरा अन्तिम भेख, हरि साचा वेख वखांयदा। आपे लिखणहारा लेख, आपे मेट मिटांयदा। वेख वखाणे धारी केस, मूंड मुंडाए कोई रहिण ना पांयदा। आपे दाता दस दस्मेश, काहना कृष्ना रूप वटांयदा। ब्रह्मा शिव शंकर गणेश, आपे सेवा लांयदा। आपे जोद्धा सूरा नर नरेश, सच सिँघासण आसण लांयदा। कलिजुग अन्तिम करया वेस, निहकलंक नाउँ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगतन देवे भगती वर, सोए मात उठांयदा। सोया पूत आप उठाए, आपणी कल धारया। चारे कुन्टां वेख वखाए, दहि दिशा पावे सारया। शब्द निराला तीर इक्क चलाए, चारों कुन्ट रहे ख्वारया। जोत ज्वाला इक्क वखाए, आप आपणा वेस वटा ल्या। आदि शक्त हरि बणत बणाए, निर्मल जोती इक्क जगा ल्या। वरन गोत कोई दिस ना आए, मात पित ना कोई अख्वा ल्या। साध सन्त प्रभ आप बणाए, गुर पीरा बणत बणा ल्या। लोकमात हरि जन्म दवाए, आप आपणी सेवा ला ल्या। आप आपणा दरस दिखाए, भेखाधारी भेख वटा ल्या। सतिजुग द्वापर त्रेता पार कराए, कलिजुग भेख वटा ल्या। कलिजुग वेला अन्तिम आए, चारों कुन्ट वेख वखा ल्या। निहकलंका जामा पाए, सोहँ शब्द चला ल्या। दूसर कोई रहिण ना पाए, सतिजुग तेरा राह तका ल्या। पुरख अबिनाशी इक्क सरनाए, चार वरनां आप सिक्खा ल्या। धुर दरगाही बण मिलाए, लोआं पुरीआं राह विखा ल्या। ब्रह्मा शिव देवत सुर रिहा जणाए, एका अक्खर आप पढ़ा ल्या। नौ खण्ड पृथ्वी सत्तां दीपां राहे पाए, एका ज्ञान जणा रिहा। ज़ात पात कोई रहिण ना पाए, ऊँचों नीच नीचो ऊँच बणा ल्या। धर्म निशान इक्क झुलाए, सोहँ अक्खर जगत विखा ल्या। राज राजानां शाह सुल्तानां जीव अञ्जाणा कोई दिस ना आए, हरि साचा मार्ग ला रिहा। गुणवन्ता गुण निधाना हरि आप अख्वाए, गुरमुखां शब्द जणा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे भगती वर, आत्म ज्ञान जणा रिहा। आत्म ब्रह्म शब्द जणाई,
देवे आप भगवानया। गुर शब्द करे मात कुड़माई, धुरदरगाही इक्क निशानया। साचे मन्दिर काया अन्दर वज्जे वधाई, नेड़ ना आयण पंज शैतानया। पंचम गायण चाँईं चाँईं, अनहद शब्द सुणा रिहा। दस्म द्वारी कुण्डा लाही, आपे वेखे श्री भगवानया। घर मन्दिर साचा धाम आप सुहाई, दर घर करे परवानया। जोती जोत रिहा मिलाई, शब्दी शब्द तरानया। सो पुरख निरँजण दया कमाई, हँ हँगता मेट मिटानया। घर चौथा पद रिहा वखाई, सोहँ शब्द बणानया। सो साजण हरि रघुराई, हर घट वेखे गुण निधानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख तेरा साचा दर, आपे रिहा सुहाई। साचा दर दर दरवाज़ा एका एक बणाईआ। किसे हथ्थ ना आवे नौ दरवाजा, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। जन भगतां देवे चिट्टा अस्व साचा शब्द घोड़ा ताजा, आपे उप्पर चढ़ाईआ। दरस दिखाए ग़रीब निवाजा, सच सरूप आप हो आईआ। जुग जुग रक्खणहारा लाजा, जन भगतां पैज रखाईआ। अन्दर मन्दिर बहि बहि मारे आवाज़ा, दिवस रैण रिहा जगाईआ। सतिजुग चलाए सच जैकारा, सोहँ नाउँ रखाईआ। आप रचाया आपणा काजा, बण के आया हरि रथवाहीआ। लक्ख चुरासी देवे दाजा, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, एका वार वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला इक्क दर, एका रिहा कराईआ। इक्क इकल्ला हरि निरँकारा, एका रंग समाया। शब्द रखाए साची धारा, ब्रह्मण्डां आप वहाया। जेरज अंडां पावे सारा, उत्भज सेत्ज विच समाया। जुग जुग मात लए अवतारा, आपणा शब्द जणाया। आपे राम कृष्न मुरारा, आपे लेख लिखाया। ईसा मूसा संग मुहम्मद चार यारा, ऐड़ा अथर्बण अल्ला राणी नाल व्याहया। नानक गोबिन्द शब्द धारा, हरि आपणी सेवा लाया। लिख लिख थक्के लेख लिखारा, वेद व्यासा रिहा अल्हाया। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, निहकलंक जोती जामा भेख वटाया। गोबिन्द मेला एका वारा, हरि साचा मेल मिलाया। शब्द खण्डा तेज कटारा, सोहँ नाउँ रखाया। सो पुरख निरँजण पावे सारा, आदि शक्त आदि भवानी जोत बनवाली साचा संग निभाया। मारे तीर तिक्खी कानी, दो जहानां पार कराया। पढ़ पढ़ सुण सुण वड विद्वानी, ज्ञानी ध्यानी दिस ना आया। पढ़ पढ़ थक्के अंज़ील कुरानी, अहिनल हक्क ना कोई गाया। पंडत पांधे होए हैरानी, पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा, दिस किसे ना आया। वाचक वाचन वेद पुराणी, उच्चा पौड़ा ना कोई लभ्मा चौड़ा चढ़ाए पार ना कोई कराया। धुरदरगाही आया दौड़ा, भगत जनां घर आपे बौहड़ा, वेखे परखे मिट्ठा कौड़ा, आत्म दरसी दरस दिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्त जनां हरि वसया घर, घर बाहर इक्क रखाया। एका घर एका दर एका वर एका हरि, एका राम अख्वांयदा। ना जन्मे ना जाए मर, जुग जुग भेख वटांयदा। सन्त सुहेले लए फड़, आप आपणा लड़ फड़ांयदा। काया मन्दिर अन्दर
जाए चढ़, दिस किसे ना आंयदा। आपे तोड़ किला हँकारी गढ़्ह, सांतक सति वरतांयदा। ना कोई सीस ना कोई धड़, साची बणत बणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगत सुहेला वसया इक्क घर, दूसर घर ना कोई विखांयदा।
९ चेत २०१४ बिक्रमी बग्गा सिंघ दे गृह पिण्ड नत्त ज़िला लुध्याणा विखे इक्की परिवारां दा इक्ट्ठ होया
ते शब्द दी रहिमत कीती
हरि नामा धनवन्त है, आदि जुगादि समाए। देवणहारा हरि भगवन्त है, गुरमुख साचे रिहा जगाए। मेल मिलावा साचे सन्त है, गुर शब्दी मेल मिलाए। हरि एका साचा कन्त है, सृष्ट सबाई वेख वखाए। आप उपाए जीव जन्त है, लक्ख चुरासी रचन रचाए। जुग जुग माया पाए बेअन्त है, कलिजुग काला टिक्का मस्तक लाए। पारब्रह्म अबिनाशी आदि पुरख बेअन्त है, लिख्या लेख ना सके कोई मिटाए। जन भगतां पति पतिवन्त है, दिवस रैण होए सहाए। आप बणाए साची बणत है, जुग जुग भेखी भेख वटाए। इक्क जपाए साचा जाप है, अक्खर वक्खर आप उपाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा लेखा रिहा लिखाए। जन भगतां पति पतिवन्त है, दिवस रैण होए सहाए। आप बणाए साची बणत है, जुग जुग भेखी भेख वटाए। इक्क जपाए साचा कन्त है, अक्खर वक्खर आप उपाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा लेखा रिहा गिणाए। लेखा लिखणहार दातारा, जुग जुग लेख लिखांयदा। जुग जुग लए मात अवतारा, आपणी बणत बणांयदा। साध सन्त दए शब्द हुलारा, आप आपणा नाम जपांयदा। जन भगतां बख्शे चरन सहारा, चरन प्रीती इक्क विखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे रंग रंगांयदा। रंग रंगाए शब्द ललारी, एका रंग चढ़ांयदा। जन भगतां पैज रिहा संवारी, जुग जुग मेल मिलांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, लक्ख चुरासी वेख वखांयदा। चारों कुन्ट रैण अंध्यारी, दहि दिशा अन्धेरा छांयदा। भरमे भुल्ले भरम गंवारी, नाम हिस्सा ना कोई वंडांयदा। काया मन्दिर अन्दर लोभ मोह पंचम तत्त हँकारी, सीतल सांतक सति ना कोई वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे रिहा वर, आप आपणे अंक लगांयदा। गुरमुख साचे सच निशान, तेरा मात उपांयदा। शब्द ल्याए इक्क बिबान, लोआं पुरीआं पार करांयदा। गुणवन्ता हरि गुण निधान, आत्म जोती ब्रह्म
ज्ञान, आत्म ब्रह्म जणांयदा। दस्म द्वारी इक्क मकान, साचे मन्दिर आसण लांयदा। फूलन सेजा हरि अपार, आपणी आप वखांयदा। उप्पर बैठ श्री भगवान, गुरमुख साचे मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला इक्क घर, घर साचा इक्क सुहांयदा। साचा घर हरि निरँकार, एका एक बणाया। ना कोई दिसे चार दिवार, छप्पर छन्न ना कोई रखाया। ना कोई दिसे पहरेदार, राज राजानां शाह सुल्तानां कोए नज़र ना आया। एका जोत हरि निरँकार, नूरो नूर कराया। शब्द सुत हरि बलवान, एका आपे जाया। ब्रह्मण्डां वेखे मार ध्यान, जेरज अंड विच समाया। जुग जुग देवे साधां सन्तां जिया दान, गुर पूरा सेवा लाया। कलिजुग तेरी अन्त करे पछान, निहकलंका जामा पाया। गुरमुखां वेखे मार ध्यान, सोहँ खण्डा हथ्थ उठाया। तेज प्रचण्ड विच जहान, हरि साचा रिहा चलाया। नौ खण्ड पृथ्वी इक्क ज्ञान, सत्तां दीपां रिहा कराया। आपे वेखे मार ध्यान, दिस किसे ना आया। ना कोई जाणे चतुर सुघड़ स्याण, ज्ञानी ध्यानी भेव ना राया। पढ़ पढ़ थक्के अञ्जील कुरान, खाणी बाणी होई हैरानया। चारों कुन्ट अन्ध अंध्यार, जूठा झूठा अन्ध अंध्यानया। सन्त सुहेले अन्दर बहि बहि कुरलाण, मनमुख जीवां मात सुणाया। मनमुख जीव होए प्रधान, हउमे हँगता रोग वधाया। रसना मदिरा मास खाण, आत्म ब्रह्म गंवाया। भेव ना पायण श्री भगवान, पारब्रह्म दिस ना आया। गुर का शब्द ना रसना गाण, गोबिन्द गुर भुलाया। नानक नाउँ ना नाम विखाण, दर द्वार बन्द कराया। नौ द्वारे भुल्ले नादान, कूड़ो कूड़ समझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका डंका रिहा वजाया। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, तेरा एका डंक वजांयदा। करे कराए ख़बरदारा, राउ रंकां आप उठांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी दए हुलारा, सत्तां दीपां आप जगांयदा। लक्ख चुरासी पावे सारा, चारे खाणी वेख वखांयदा। शब्द खण्डा तेज कटारा, हरि आपणे हथ्थ उठांयदा। सम्मत चौदां मारे पहली वारा, पंचम जेठी रुत्त सुहांयदा। सृष्ट सबाई करे दो फाड़ा, सीस धड़ हरि वखांयदा। धरतमात तेरा इक्क अखाड़ा, हरि आपे वेखण आंयदा। शब्द उठाए अगम्मी धाड़ा, आपणी बणत बणांयदा। धुरदरगाही साचा लाड़ा, साध सन्त आप प्रनांयदा। नेड़ ना आए पंचम धाड़ा, काम क्रोध लोभ मोह चुकांयदा। जोत जगाए बहत्तर नाड़ा, आकाश प्रकाश विखांयदा। रक्खे लाज चरन छुहाए दाहड़ा, सतिजुग साचा राह वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वसया घर, सच घर इक्क सुहांयदा। साचा घर हरि सुल्तान, एका एक सुहाया। ना कोई जाणे जीव जहान, भेव किसे ना पाया। नौ दर फिरन मूर्ख मुग्ध अञ्जाण, दसवां कोई ना वेख वखाया। मन्दिर अन्दर बहि बहि सर्ब कुरलान, रसना जिह्वा कलि हलकाया। गुणवन्ता गुण कोए ना सके वखाण, हरि मेल ना कोई मिलाया। कलिजुग
अन्त जीव जन्त सर्ब पछतान, ना कोई होए सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगतन देवे भगती वर, भगवन्ता मेल मिलाया। हरि भगवन्त सर्ब समरथ, अकल कला अख्वाया। जन भगतां रक्खे दे कर हथ्थ, सृष्ट सबाई कर कर वल छल जगत भुलाया। जुग जुग चलाए आपणा रथ, रथ रथवाही आप अख्वाया। सृष्ट सबाई दए मथ, लक्ख चुरासी दए मिटाया। जन भगतां आत्म डोरी शब्द सरूपी पाए नत्थ, दर साचे खिच्च ल्याया। जीवां जन्तां सीआं देवे साढे तिन्न हथ्थ, कलिजुग लहिणा देणा मूल चुकाया। सतिजुग शब्द चलाए इक्क अकथ, सोहँ नाउँ रखाया। चार वरनां इक्क सरना, सगल वसूरे जायण लथ्थ, पुरख अबिनाशी दर्शन पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हर घट वेखे वेख वखाया। हर घट वेखे वेखणहारा, निज घर आसण लाया। भरमे भुल्ले भरम गंवारा, पारब्रह्म भेव ना राया। अन्तिम कलिजुग होइण ख्वारा, कर्म धर्म जरम कोए ना लेखे लाया। माया रुल्ले भरमे भुल्ले ना मिल्या नाम अधारा, फड़ पल्लू कोए ना पार कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नरायण नर आप अख्वाया। नर नरायण सदा निहकामी, आदि ना आदि अन्ता। हर घट वेखे अन्तरजामी, पारब्रह्म बेअन्त बेअन्ता। जन भगतां मेटे रैण अन्धेरी शामी, मेल मिलाए साचे सन्तां। इक्क जपाए साचा नामी, महिमा गणत अगणता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचा मेल कर, आपे होए पति पतिवन्ता। पति पतिवन्ता हरि परमात्म, एका एक अख्वांयदा। आपे जल मीना जीव आत्म, भेव अभेद चुकांयदा। ना कोई जाणे धर्म सनातम, वरन बरन ना कोई जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वसया बाहर ज़ातम, ज़ात पात औलीए शेख़ मुसायक राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान एका धाम सुहांयदा। रंक राजानां इक्क दुआरा, हरि साचे आप रखाया। जन भगतां देवे नाम भण्डारा, आपे आप वरताया। जुग जुग लए मात अवतारा, लक्ख चुरासी वेख वखाया। सतिजुग द्वापर त्रेता उतरया पारा, कलिजुग लहिणा देणा रिहा चुकाया। नानक निरगुण पाया पुरख अपारा, रसना सो कमाया। गोबिन्द बणया लेख लिखारा, हरि नेत्र वेख वखाया। अगम्मा अगम्मड़ा अगम्मड़ी धारा, आप आपणी रिहा चलाया। निहकलंक लए अवतारा, जोती जोत उपाया। शब्द खण्डा तेज कटारा, एका एक रखाया। लोआं पुरीआं करे ख़बरदारा, ब्रह्मा शिव देवत सुर रिहा हिलाया। नौ खण्ड पृथ्वी तेरी वारा, सम्मत चौदां रिहा जगाया। सत्तां दीपां हाहाकारा, भाणा आपणे हथ्थ रखाया। वेख वखाए सर्ब संसारा, वड संसारी आप हो आया। भरमे भुल्ले जीव गंवारा, भरम गढ़्ह ना कोई तुड़ाया। जन भगतां पावे आपे सारा, बाहों फड़ पार कराया। एका देवे नाम अधारा, अन्दर वड़ साचे मन्दिर चढ़, प्रभ साचा दरस दिखाया।
ना कोई सीस ना कोई धड़, चौथे पौड़े बैठा चढ़, घर साचा धाम सुहाया। भगत जनां हरि अग्गे खड़्ह, आप आपणा दरस दिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगतन मीता देवे वर, भगत भगती सेवा लाया।
नौ दर जगत द्वारया, काया तन मकान। मनमति रुल्ले जीव गंवारया, नाल रलाए पंज शैतान। जूठा झूठा पीण खाणया, माया ममता मोह मति बुध करे वैरान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेखे मार ध्यान। आपे वेखे मार ध्याना, पारब्रह्म अबिनाश्या। ज्ञानी ध्यानी चतुर सुजाना, जाण पछाण पृथ्वी आकाश्या। गुरमुख विरले बख्श चरन ध्याना, नाम जपाए रसन स्वास्सया। आत्म जोती मेल मिलाना, शब्दी गुर भरवास्सया। जोत निरँजण तेल चढ़ाना, साचा सगन मनास्सया। पंचम राग अनाद एका गाना सुणाना, राग नादी इक्क अनादया। गुर पूरा हरि एका पाना, मेल मिलाए विच ब्रहमादया। देवणहारा जीवां दाना, दाता दानी आदि जुगादया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेखे घर, गुरमुख आपे लाध्या। गुरमुख लाधा पारब्रह्म, आपणी किरपा धारया। मन मति बुध काया चम्म, नौ दर उपा ल्या। रसन स्वास लेखे लाए चम्म, जिह्वा साची सेव कमा रिहा। एका आहार खवाए तम, तृष्ना भुक्ख मिटा रिहा। ना मरे ना पए जम्म, लक्ख चुरासी फंद कटा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साचा बेड़ा इक्क बणा ल्या। कलिजुग बेड़ा बन्न्ह कर त्यार, एका एकँकारया। जोत सरूपी लए अवतार, खेले विच संसारया। भगत जनां हरि कर प्यार, दरस दिखाए अगम्म अपारया। आत्मक धुन शब्द जैकार, अनहद राग सुणा रिहा। आत्म सेजा धाम न्यार, आपणा मेल मिला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचा एका सर, तीर्थ नुहावण सच नुहा रिहा। साचा तीर्थ प्रभ चरन द्वार, जन भगतां आप विखांयदा। अट्ठ सट्ठ ना पावे कोई सार, वेले अन्त ना कोई छुड़ांयदा। कलिजुग काया काली धार, मुख माया पड़दा पांयदा। लक्ख चुरासी जीव गंवार, साध सन्त ना कोई जणांयदा। प्रगट होए हरि अवतार, गोबिन्द गोबिन्द मेल मिलांयदा। शब्द खण्डा तेज कटार, साचे तन पवांयदा। आपे वेखे दर द्वार, गुरमुख साचे मात जगांयदा। अन्दर बाहर गुप्त जाहिर, हर घट बैठा आसण लांयदा। नारी कन्ता सच भतार, आत्म सेजा इक्क हंढांयदा। शब्द सुनेहड़ा भेजा विच संसार, जुग जुग बणत बणांयदा। जोती नूर अपर अपार, निहकलंक आप करांयदा। सोहँ डंका अपर अपार, पुरीआं लोआं पावे सार, ब्रह्मण्डां आप जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरे नवें दर, अन्तिम वेख वखांयदा। नौ दर
नौ खण्ड, एका भेख वटाया। जगत तृष्ना घर घर, अमृत आत्म ना कोए प्याया। भेव ना पायण नारी नर, नरायण दिस ना आया। ना कोई नुहाए साचे सर, सच सरोवर किसे हथ्थ ना आया। ना कोई तोड़े किला हँकारी गढ़्ह, पंचां गढ़्ह बणाया। भगत जनां प्रभ अग्गे खड़्ह, साचा राह वखाया। शब्द सरूपी अन्दर वड़, साचे मन्दिर चढ़, शब्द सरूपी दए तुड़ाया। आप आपणा घाड़ण घड़, गुर शब्द फड़े साचा लड़, साचा धाम सुहाया। लेख चुकाए बहत्तर नड़, आप आपणे संग निभाया। एक अक्खर जाणा पढ़, एका दूजा भउ चुकाया। त्रैगुण माया गया सड़, पंचां लेख लिखाया। चौथे घर जाणा वड़, हरि साचा मेल मिलाया। पंचम फड़ाए आपणा लड़, सिँघ शेर रूप वटाया। छेवें ना कोई सीस ना कोई धड़, हरि आपणा रूप विखाया। सति पुरख निरँजण ना जन्मे ना जाए मर, आदिन अन्ता एका धाम सुहाया। अट्ठां तत्तां घाड़न घड़, लक्ख चुरासी आप उपाया। आप सुहाए नौ दर, काया मन्दिर आप सुहाया। दस्म द्वारी साचे मन्दिर, आपे रहिणा दिस किसे ना आया। त्रैगुण माया मारे जन्दर, आपे बन्द कराया। मनमुख जीव भौंदे बन्दर, राह साचा हथ्थ ना आया। कोटन कोट साध सन्त बैठे डूँघी कन्दर, प्रभ साचा दिस ना आया। उच्चे टिल्ले भौंदे गोरख मच्छन्दर, पारब्रह्म भेव ना राया। गुरमुख तेरे साचे अन्दर, दीपक जोती इक्क जगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, रिहा लेख लिखाया। कलिजुग तेरा अन्तिम भेख, हरि साचा जगत मिटाए झूठी रेख, ना कोई मात बचांयदा। नेत्र लोचन नैणा लैणा वेख, जन भगतां वेख वखांयदा। आप मिटाए औलीए पीर शेख़, दस्तगीर ख़ाक मिलांयदा। आपे जाणे धारी केस, मूंड मुंडाया विच समांयदा। दाता जोद्धा सूरा दस दस्मेस, दहि दिशा वेख वखांयदा। शब्द सिँघासण नर नरेश, कल्गी तोड़ा सीस झुकांयदा। नीला घोड़ा आपे वेख, सोलां कलीआं आसण लांयदा। लोकमात लाए मेख, पहला पौड़ा आप उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, राज राजानां शाह सुल्तानां राउ रंकां आप उठांयदा। राउ रंक हरि आप उठाए, कलिजुग तेरी अन्तिम वारया। द्वार बंका इक्क सुहाए, चार वरन करे भिखारया। ऊँचों नीच इक्क थाँ बहाए, सूचो सूच वड बलकारया। सृष्ट सबाई एका नाम जपाए, सतिजुग तेरी साची धारया। कलिजुग तेरी काली धार मेट मिटाए, संग मुहम्मद चार यार, ईसा मूसा पायण सार अंज़ील कुरानां करे ख्वारया। एका खण्डा तेज कटार उठाए, सोहँ नाउँ उपाए, सो पुरख निरँजण हरि रघुराए, हँ हँगता दए निवारया। एका एक कराए जै जै जैकार, चारों कुन्ट जै जै कारया। लेख चुकाए तूं तूं मैं, मेट मिटाए वड हंकारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोद्धा सूर बली बलकारया। जोद्धा सूर बली बलवाना, आदि पुरख अबिनास्सया।
लक्ख चुरासी बन्न्हे गाना, लोआं पुरीआं विच ब्रहमादया। कलिजुग अन्तिम मेटे पंच शैताना, हरि मोहण माधव माध्या। ना कोई गाए राग तराना, रसना जिह्वा ना लाए साध्या। गुरमुखां हथ्थीं बन्न्हे गाना, देवे दात धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका शब्द चलाए बोध अगाध्या। शब्द जणाए बोध अगाध, हरि आपणे हथ्थ रखाईआ। वेख वखाणे सन्त साध, लक्ख चुरासी रिहा जगाईआ। राग सुणाए अनादी अनाद, धुन आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा गुण आपे रिहा जणाईआ। हरि गुणवन्ता गुण निधान, दिस किसे ना आया। पंचम मिल्या विच जहान, पंचम मेल मिलाया। आप आपणा कर ध्यान, सतिजुग साचा रिहा चलाया। किसे हथ्थ ना आए देहुरे मन्दिर मसीता, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। आपे परखणहारा नीता, काया मन्दिर अन्दर आसण लाईआ। गुरमुख विरला रक्खे चीता, प्रभ साचा दरस दिखाईआ। सम्मत तेरां मात बीता, नानक तेरां तेरां गाईआ। गोबिन्द वेखे हस्त कीटा, ऊँचां नीचां विच समाईआ। जीव जन्त कौड़ा रीठा, अन्तिम वेखण आईआ। शब्द चलाए इक्क अनडीठा, दिस किसे ना आईआ। कलिजुग माया जूठा झूठा पीसण पीठा, मोह ममता नाल रलाईआ। त्रैगुण माया तेरा इक्क अंगीठा, प्रभ साचा रिहा बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आप आपणा खेल खिलाईआ। त्रैगुण माया तेरा अन्त, अन्तिम कलि करांयदा। भेव ना पायण साध सन्त, मन मनुआ आप डुलांयदा। मनमुखां उब्बल बहत्तर नाड़ी रत्त, ना कोई धीर धरांयदा। गुरदर मन्दिर अन्दर ना दिसे धीरज यति, सति सन्तोख ना कोई रखांयदा। आपे जाणे मित गति, जुग जुग वेख वखांयदा। लेख चुकाए अट्ठ सट्ठ, हिन्दू मुस्लिम हिसाब चुकांयदा। अन्दर मन्दिर जाए ढठ्ठ, गढ़्ह हँकारी आप तुड़ांयदा। सम्मत सम्मती रहिण ना पाए लक्ख चुरासी चारे कुन्ट रही नठ्ठ, साधां सन्तां राज राजानां शाह सुल्तानां भिक्ख मंगांयदा। गुरमुख विरले लए रक्ख, गुर चरन ध्यान लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे शब्द वर, आत्म ब्रह्म जणांयदा। आत्म ब्रह्म शब्द जणाई, हरि एका एक करांयदा। तन मन्दिर अन्दर वज्जे वधाई, राग अनादी इक्क सुणांयदा। जोत निरँजण कर कुड़माई, साचा सगण मनांयदा। पंचम राग रहे गाई, अनहद ताल वजांयदा। आत्म सेजा इक्क सुहाई, फूलन बरखा लांयदा। पलँघ रंगीला हरि विछाई, उप्पर आसण लांयदा। गुरसिख गोबिन्द एक थाँईं, हरि सच्चा मेल मिलांयदा। आप पकड़े फड़ फड़ बांही, विछड़ कदे ना जांयदा। गुरसिख आए चाँईं चाई, दस्म द्वारी धाम सुहांयदा। फड़ फड़ हँस बणाए काईं, साची चोग चुगांयदा। आप रखाए ठण्ढी छाईं, दिवस रैण सेव कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया साचा गढ़्ह, हरि साचा
आप सुहांयदा। गोबिन्द काया गढ़्ह अपार, हरि साचे आप सुहाया। उप्पर चढ़ नर निरँकार, शब्द सिँघासण डेरा लाया। सोहँ खण्डा तेज कटार, हथ्थ उठाया। ब्रह्मा शिव देवत सुर करोड़ तेतीसा करे ख़बरदार, सम्मत चौदां रिहा जगाया। ईसा मूसा हो त्यार, संग मुहम्मद चार यार अहिनल हक्क अल्ला राणी कर प्यार, हू हू नाअरा लाया। काले बस्त्र देवे पाड़, कलिजुग फिरे दर हलकाया। आप उठाए आपणी धाड़, दिस किसे ना आया। जीवां जन्तां अग्ग लगाए नाड़ नाड़, अग्नी जोत लगाया। गुरसिख सन्त सुहेले आप कराए आपणे मेले साचे अन्दर देवे वाड़, आत्म दरसी दरस दिखाया। घड़े घड़ाए आपणे घाड़, घड़न भन्न्हणहर आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग वेखे मात दर, दर द्वार इक्क रखाया।
गुर गोबिन्दा बण भिखार, प्रभ अग्गे सीस झुकांयदा। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, आपणी झोली अग्गे डांयदा। साची सिक्खी कर प्यार, एका इक्की पांयदा। एका इक्की विच संसार, साची गणत गिणांयदा। साची सिक्खी कर हरि विचार, आपणा मेल मिलांयदा। नाम धारा रक्खी तिक्खी, दिस किसे ना आंयदा। भेव ना पायण मुनी रिखी, आप आपणा खेल खिलांयदा। आपणे नेत्र आपे पेखी, आपणी जोत जगांयदा। वेख वखाए धारी केसी, धर्म सति आप रखांयदा। लिखणहारा जुग जुग लेखी, लिख्या लेख मंगांयदा। दो जहानां नर नरेशी, निरगुण सरगुण खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द देवणहारा वर, वर दाता आप अख्वांयदा। पुरख अबिनाशी किरपा धार, आपणी दया कमाईआ। गुर गोबिन्दा खेल अपार, आपणा संग निभाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, घर साचा मेल मिलाईआ। सम्बल नगर गढ़्ह अपार, किला कोट इक्क सुहाईआ। उप्पर चढ़ नर निरँकार, शब्द चोट इक्क लगाईआ। चार कुन्ट सुणाए एका वार, इक्क इकल्ला करे जणाईआ। जलां थलां पावे सार, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ां आपे रिहा जणाईआ। जुग जुग मारनहारा मार, कलिजुग अन्तिम वार मिटाईआ। गुर गोबिन्दे कर प्यार, आपणे अंग लगाईआ। पारब्रह्म प्रभ मीत मुरार, गोबिन्द गुर इक्को यार, आपणी गोद उठाईआ। आपे चले अवल्लड़ी चाल, चाल निराली इक्क रखाईआ। हरि शब्द बणाए विच दलाल, दोहां मेल मिलाईआ। संग कराए काल महांकाल, सेवक सेवा साची लाईआ। दयावान हरि दीन दयाल, दयानिध अख्वाईआ। गुरसिख काया फल वेखे डाल्ह, नेत्र आपणा आप उठाईआ। सन्त सुहेले रिहा भाल, जुग जुग विछड़े मेल मिलाईआ। सृष्ट सबाई हाल बेहाल, सुरती सुरत भवाईआ। काल नगारा वज्जे ताल, डौरू डंक वजाईआ। राज राजानां होए दिवाल, दीवा बत्ती किसे दर रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे नाम
वर, वा तत्ती नेड़ ना आईआ। गोबिन्द हरि इक्क सलाह, एका मता पकाया। चेला गुर एका राह, धीरज यति इक्क रखाया। लेखा धुर एका नाँ, साचा रिहा जपाया। आपे पिता आपे माँ, वेख वखाणे थाउँ थाँ, गुरमुख साचे गोद उठाया। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, सोहँ साची चोग चुगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द गोबिन्द सेवा लाया। गोबिन्द हरि गोपाल, सेवक सेवा लाईआ। दीनां बंधप दीन दयाल, दीनां नाथां होए सहाईआ। सन्त सुहेले परखे साचे लाल, जुग जुग सगला साथ निभाईआ। जूठी झूठी काया माटी खाल, अन्तिम संग ना जाईआ। काया मन्दिर अन्दर सच सच्ची धर्मसाल, गुर पूरा बैठा आसण लाईआ। पंचम गायण साचा राग, किरती कीर्तन रहे सुणाईआ। जन भगतां मेला आदि जुगादि, जुग जुग विछड़े मेल मिलाईआ। रसना जिह्वा रहे अराध, आत्म तृष्ना भुक्ख रखाईआ। दो जहानां सुणे सुणाए हरि फरयाद, आवे जावे फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लक्ख चुरासी झूठा डेरा देवे ढाहीआ। सोहे डेरा गढ़्ह हँकार, पंचम तत्त वसाया। जूठा झूठा महल्ल उसार, मन मति नाल प्रनाया। बुध मति गई हार, कलिजुग माया पड़दा पाया। रत्ती रत्त ना नाम अधार, सतिगुर पूरा दिस ना आया। करे कराए करनेहार, आप आपणा कर्म कमाया। मरनी मरे जगत संसार, धर्म राए राह तकाया। दर दर घर घर फिरन भिखार, साची वस्त एका नाउँ किसे हथ्थ ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सर्बकला समरथ, समरथ पुरख अख्वाया। सर्बकल आपे समरथ, पारब्रह्म अबिनाशा। जन भगतां रक्खे दे कर हथ्थ, होए सहाई पृथ्वी आकाशा। सोहँ देवे साची वत्थ, निज घर आत्म करे वासा। लहिणा देणा चुकाए साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, होया दासी दासा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे नाम वर, लिख्या लेख वखाए मस्तक माथा। सतिगुर साचा मीतड़ा, जुग जुग आदि जुगादि। काया चोली रंगे चीथड़ा, सन्त सुहेले लाध। आपे जाणे आपणी रीतड़ा, आप वजाए आपणा नाद। आप सुणाए शब्द सुहागी गीतड़ा, गोबिन्द रसन अराध। आपे परखणहारा नीतड़ा, आपे बैठ रिहा विस्माद। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द जणाए बोध अगाध। सतिगुर साचा सज्जणा, एका मीत मुरार। चरन धूढ़ कराए मजना, लक्ख चुरासी उतरे पार। जो घड़या सो भज्जणा, अन्त अन्तिम वार। लोकमात पड़दा किसे ना कज्जणा, राए धर्म करे ख्वार। गुरमुख अमृत आत्म पी पी रज्जणा, तृष्ना भुक्ख दए निवार। नेत्र नैण दर्शन मक्का काअबा हाजी हज्जना, चरन कँवल सच प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां भरे नाम भण्डार। नाम भण्डारा हथ्थ दातारा, आपणे हथ्थ रखाया। वरते वरतावे विच संसारा, जुग जुग भेख वटाया। साधां सन्तां पावे सारा, भगत सुहेले
लए मिलाया। आदिन अन्ता एकँकारा, एका धन्दे रिहा लगाया। कलिजुग तेरी काली धारा, काला टिक्का रिहा लगाया। चारों कुन्ट कूड़ कुड़यारा, सच सुच्च दिस ना आया। माया ममता तन शृंगारा, एका बस्त्र पाया। आत्म अन्ध अन्धयारा, ज्ञान गोझ किसे भेव ना पाया। नाम खण्डा तेज कटारा, तन गात्रे ना कोई लटकाया। मिल्या मेल ना पुरख भतारा, नारी कन्त ना कोए हंढाया। गुरमुख मेला सच दुआरा, आप आपणा रिहा कराया। इक्क इकेला विच संसारा, नौ खण्ड पृथ्वी बणत बणाया। सत्तां दीपां इक्क हुलारा, एका राह वखाया। चार वरन दर दरबान, दहि दिशां वेख वखाया। प्रगट होए श्री भगवान, नर नरेशा रूप वटाया। हरिजन देवे जिया दान, साची वस्तू झोली पाया। आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञान, पारब्रह्म ब्रह्म मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा धर्म इक्क रखाया। साचा धर्म धुर दी बाण, एका एक रखांयदा। चार वरन इक्क ध्यान, एका नाउँ रखांयदा। इक्क बिठाए शब्द बिबाण, लोआं पुरीआं पार करांयदा। गुरमुख साचे चतर सुजान, पुरख निरँजण आप मिलांयदा। आप चुकाए जम की कान, आवण जावण फंद कटांयदा। एका देवे नाम निशान, दो जहानां आप झुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग तेरा साचा राह, शब्द सरूपी बण मलाह, लोकमात आप झुलांयदा। लोकमात दर द्वार, हरि एका एक खुल्हांयदा। प्रगट हो ग़रीब निवाज, गुरमुख साचे पकड़ उठांयदा। चिट्टा घोड़ा साचा ताजा, सोलां कलीआं आसण लांयदा। शाहो भूप वड राजन राजा, लोआं पुरीआं वेख वखांयदा। ब्रह्मा देवता मारे आवाज़ा, चारे मुख उठांयदा। शिव शंकर वेखे कल कि आजा, नेत्र नैण खुल्हांयदा। लाड़ी मौत मंगे दाजा, वेला अन्तिम अल्हांयदा। जन भगतां धोवे दुरमति मैल दाग़ा, आपणी दया कमांयदा। दीपक जोती जगे चिरागा, अन्ध अन्धेर मिटांयदा। सुरपति राजा इन्द रिहा भाजा, करोड़ तेतीसा संग रलांयदा। कोई ना अन्तिम पड़दा काजा, कलिजुग आपणा कर्म कमांयदा। जूठा झूठा वज्जया वाजा, साचा राग ना कोई अल्हांयदा। इक्क वजाए शब्द अनहद वाजा, चरन धूढ़ कराए अन्त मजन माघा, काया चोली रंग रंगांयदा। फड़ फड़ हँस बणाए कागा, सो पुरख निरँजण साची चोग आप चुगांयदा। अन्तिम वेले रक्खे लाजा, आप आपणे लड़ बंधांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे वेख वखांयदा। सतिगुर साचा सति है, मीत मुरारा एक। इक्क सुणाए सुहागी गीत है, चरन कँवल जन टेक। मानस देही गुरमुख विरला रिहा जीत है, मानस देही बुध बिबेक। करे काया ठण्ढी सीत है, नेत्र लोचन आपे वेख। एका रंग रंगाए हस्त कीट है, लिखणहारा लेख। पारब्रह्म अबिनाशी करता बीठला बीठ है, हर घट अन्दर मन्दिर बैठा रिहा वेख। लक्ख चुरासी जूठा झूठा पीसण रिहा पीठ है, अन्तिम वेले लाए ठेस। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
जोत धर, गुरमुख साचे लए वर, कलिजुग भन्ने कौड़े रेठ। कलिजुग जीव कौड़ा रीठा, तन विकार वधाया। गुर का शब्द ना नेत्र डीठा, रसना गुण ना गाया। मदिरा मास करया मीठा, गोबिन्द तनों भुलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, दर दर घर घर फेरा रिहा पाया। सतिगुर साचा साख्यात, अकल कला भरपूरा। गुरमुख बणाए पारज़ात, अनहद उपजाए साची तूरा। मेल मिलाए पुरख बिधात है, आपे वसे नेड़े दूरा। चरन प्रीती साचा नात है, लक्ख चुरासी नाता कूड़ा। ना कोई पुच्छे ज़ात पात है, चतर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्हा। मेट मिटाए अन्धेरी रात है, जिस जन बख्शे चरन धूढ़ा। आपे गेड़नहारा उलटी लाठ है, काया चोली एका चाढ़्हे रंग गूढ़ा। अमृत आत्म देवे दात है, नाम प्याए सतिगुर पूरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे वेख दर, जगत जहानी नाता कूड़ा। सतिगुर साचा साचा रंग, काया चोली आप चढ़नया। गुरमुख विरला लए मंग, भाण्डा भरम प्रभ साचे भन्नया। अमृत आत्म धारा गंग, एका एक वहंनया। आपे कट्टणहारा भुक्ख नंग, आदि अन्त बेड़ा बन्न्हया। नाम वजाए इक्क मृदंग, भेव ना जानण गण गंधरब भवंनया। भगत सुहेला साचा संग, दिस ना आए आत्म अन्नयां। कलिजुग काया काची वंग, अन्तिम देवे भन्नया। मानस जन्म ना होए भंग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख चढ़ाए साचा चन्नया। गुरमुख साजण साचा चन्न, लोकमात आप चढ़ांयदा। दो जहानी बेड़ा बन्न, आपे पार करांयदा। ना कोई छप्परी ना कोई छन्न, साचा धाम सुहांयदा। एका राग सुणाए कन्न, गीत सुहागी इक्क अल्हांयदा। देवे नाम सच्चा माल धन, साचा धन ना कोई लुटांयदा। पंजां चोरां देवे डन्न, शब्द खण्डा हथ्थ उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा मेला इक्क दर, दर दरबारा आप सुहांयदा। दर दरबार एकँकार, एका एक रखाया। सति सरूपी पहरेदार, दूसर कोई दिस ना आया। तीजे नेत्र वेख वखाए, हरि बैठा आसण लाया। ना कोई दिसे पंचम धाड़, मन मति बुध भेव ना पाया। जगत तृष्ना देवे मार, गुर पूरा जिस जन दया कमाया। वा ना लगे तत्ती हाढ़, सीतल सांतक तन कराया। आपे होया पिच्छे अगाड़, दो जहानी सेव कमाया। जोत जगाए बहत्तर नाड़, आकाश प्रकाश रखाया। दर द्वारे देवे वाड़, अन्दर मन्दिर कुण्डा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दहि दिशा वेख वखाया। दहि दिशा हरि वेख वखाए, नेत्र नैण उग्घाड़या। भेव ना पायण राजे राणे, भरमे भुल्ले जीव नादानया। गुरमुख साचे आप पछाणे, देवे धुर फ़रमाणया। एका बख्शे चरन ध्याने, धुरदरगाही देवे माणया। गऊ ग़रीब गले लगाणे, दिवस रैण वेख वखा रिहा। राज राजानां शाह सुल्तानां दर दर फिराने, कलिजुग अन्तिम वेस वटा ल्या। भेव ना पाए खाणी बाणे, पढ़ पढ़ थक्के वेद पुराणया। अञ्जील
कुरानां आई हाणे, मुल्ला शेख़ मुसायक पीर फ़कीर दस्तगीर शेख होए मस्तानया। तीर मारे एका बाणे, सोहँ तिक्खा कानया। गुरमुख साचे चतर सुघड़ स्याणे, दर द्वार करे परवानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, एका दर राउ रंकां नौ खण्ड पृथ्वी आप सुणानया। एका डंका हरि करतार, आपणा आप वजांयदा। राज राजानां शाह सुल्तानां करे ख्वार, गऊ ग़रीब आप उठांयदा। नाम खण्डा तेज कटार, लोआं पुरीआं आप वखांयदा। मनमुख जीवां पाए सार, राए धर्म सीस निवांयदा। सम्मत चौदां तेरी धार, लोकमात आप बंधांयदा। लक्ख चुरासी पैणी मार, ना कोई किसे छुडांयदा। गोबिन्द मेला हरि निरँकार, आपणा रूप समांयदा। चेला गुर पुरख भतार, नारी कन्त आप अख्वांयदा। सन्त सुहेले सच दुलार, गुरमुख साचे आप उठांयदा। सज्जण सुहेले विच संसार, साचा नाता आप तुड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साचा राह विखांयदा। कलिजुग तेरी अन्त बरात, प्रभ एका एक रखाईआ। लक्ख चुरासी देवे दात, लाड़ी मौत डोली पाईआ। जूठ झूठ सच्चा नात, अन्तिम तोड़ निभाईआ। पारब्रह्म बैठ इकांत, दहि दिशा वेख वखाईआ। निहकलंक वेखे मार झात, चारों कुन्ट रही कुरलाईआ। सच सुच्च खटोले सुत्ता खाट, नेत्र नैण रिहा उग्घड़ाईआ। एका वस्त साचे हाट, घर साचे वेख वखाईआ। आदि अन्त ना आए घाट, हरि बैठा बेपरवाहीआ। जन भगतां वेखे काया माट, सोहँ धार चलाईआ। निर्मल जोती जगे लिलाट, जोत निरँजण आप जगाईआ। बजर कपाटी जाए पाट, आत्म दरसी दरस वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां अन्तिम तरस कर, आत्म हरस मिटाईआ। कलिजुग तेरा जगत द्वार, हरि खोल्हे नौ दरवाज़या। भरमे भुल्ले जीव गंवार, आपणा साजन ना किसे साज्जया। मिल्या मेल ना हरि मीत मुरार, ना रच्चया काया काज्जया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे लए वर, आप संवारे आपणा काज्जया। आप आपणा रचया काजा, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। सतिजुग तेरी रक्खे लाजा, लोकमात जन्म दवाईआ। धुरदरगाही आए भाजा, हरि शब्द करे कुड़माईआ। दो जहानां राजन राजा, शाह सुल्ताना आप अख्वाईआ। आप आपणी मारे आवाजा, आप आपणा रिहा जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग साचे देवे वर, चार वरनां इक्क पढ़ाईआ। चार वरन इक्क अक्खर, हरि साचा आप पढ़ांयदा। बजर कपाटी पाड़े पत्थर, साचा तीर चलांयदा। नेत्र नीर वरोले अत्थर, अमृत झिरना इक्क झिरांयदा। पंजां चोरां करे सथ्थर, नाम खण्डा इक्क विखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, ब्रह्मण्डां पावे वंडां, एका नाम जपांयदा। एका नाम जगत अपार, हरि साचा मात धरांयदा।
चार वरनां इक्क द्वार, एका धाम सुहांयदा। ऊँचां नीचां भेव निवार, राउ रंकां राज राजानां एका धाम वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विष्नूं बंसी आप अख्वांयदा। विष्नूं बंसी शब्द इकाग्र, एका एक बणाया। काया वेखे साचा सागर, अमृत जल भराया। गुरमुख विरले बणे सौदागर, रत्न अमोलक पाया। निर्मल कर्म होए उजागर, हरि साचे मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे रंग रंगाया। आपणे रंग आपे रंग राता, दो जहानां वाली। जन भगतां देवे साची दाता, आप रहे सदा हथ्थ खाली। आपे पिता आपे माता, फल वेखे काया डाल्ही। कलिजुग मेटे अन्धेरी राता, सृष्ट सबाई हाल बेहाली। गुरमुखां बन्न्हे चरनी नाता, गुर शब्द करे दलाली। मेट मिटाए ज़ाता पाता, एका देवे नूर हक्क जलाली। रंग रंगाए दीप साता, नौ खण्ड गाए सोहँ सच कवाली। पारब्रह्म कमलापाता, गुरमुख साचे दर सवाली। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, प्रगट जोत होए अकाली। इक्क अकाल, आपणी कल वरतांयदा। दीनां बंधप दीन दयाल, गुर चेले मेल मिलांयदा। काया मन्दिर सच धर्मसाल, सतिगुर पूरा आसण लांयदा। दिवस रैण करे रखवाल, दे मति आप समझांयदा। सन्त सुहेले भाल, जोती रूप समांयदा। जुग जुग चले अवल्लड़ी चाल, भेखाधारी भेख वटांयदा। शब्द बणाए नाम दलाल, सच वणजारा वणज करांयदा। नेड़ ना आए काल महांकाल, जिस जन सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। सोहँ देवे शब्द धन माल, चोर यार लुट्ट ना कोई लै जांयदा। आपे शाह आपे कंगाल, दाता दानी आप अख्वांयदा। आपे बिरध बाल जवान, आप आपणे रंग समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि रूप वखांयदा। नर हरि हरि निरँकार, हरि हरि रूप समाया। आदि पुरख अपरम्पर, भेव कोई ना पाया। कलिजुग काया रच्चया इक्क सवम्बर, सच निशान लगाया। लक्ख चुरासी झूठ अडम्बर, अन्तिम लए मिटाया। ना कोई दिसे पीर पैगम्बर, गुर पीर रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा वहिण वहाया। कलिजुग तेरा झूठा वहिण, एका एक वहांयदा। मनमुख जीव सारे वहिण, प्रभ साचा आप रुढ़ांयदा। नेत्र लोचण वेखण नैण, ना कोई किसे बचांयदा। दर मंगे लाड़ी मौत डैण, प्रभ साचा झोली पांयदा। भगत सुहेला साक सज्जण सैण, गुर चेला मेल मिलांयदा। आप चुकाए लहिण देण, गोबिन्द साची सेव कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत जुगत जोग आपणे हथ्थ रखांयदा। कलिजुग तेरा अन्तिम जोग, एका एक वखाया। लक्ख चुरासी होए वियोग, ना कोई मेल मिलाया। हउमे हँगता लग्गा रोग, हँकार विकार वधाया। रसना रस लैणा भोग, आत्म रस किसे हथ्थ ना आया।
फिरे दुहाई लोक परलोक, सच सलोक ना कोई सुणाया। प्रभ का भाणा ना कोई सके रोक, सम्मत चौदां वेख वखाया। सृष्ट सबाई दए झोक, त्रैगुण माया एका मट्ठ तपाया। धर्म राए अन्तिम वेख, दर दरवाजा आपणा आप खुल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गोबिन्द साचा संग निभाया। गोबिन्द गुर साचा मीता, एका एक अख्वांयदा। भगत जनां सद वसया चीता, आपणे रंग रंगांयदा। आप चलाए आपणी रीता, अमृत जाम प्यांअदा। सच वखाए मन्दिर मसीता, गुरुदुआरा देहुरा धाम सुहांयदा। नाम जपाए इक्क अनडीठा, लेखा लेख विच ना आंयदा। भगत जनां सद लागे मीठा, बेमुख ना रसन लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सच सलोक इक्क अल्हांयदा। साचा शब्द नाम धन, एका एक जणाईआ। गुरमुख साचे रहे मन्न, मनमुख बैठे मुख भवाईआ। आपे जाणे गुण अवगुण, ज्ञानी ध्यानी भेव ना राईआ। साजण साचा मीत जन, आत्म घर वज्जे वधाईआ। लक्ख चुरासी छाण पुण, जन भगत करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सतिगुर साचा आप अख्वाईआ। सतिगुर साचा साचा कन्त, एका एक अख्वाया। मेल मिलावा साचे सन्त, दर घर साचा इक्क वखाया। आप बणाए आपणी बणत, दूसर कोए ना नाल रलाया। जुग जुग महिंमा गणत अगणत, लिख्या लेख ना कोई लिखाया। आपे खेले आदि अन्त, जुग जुग खेल खिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरा अन्तिम लहिणा देणा रिहा चुकाया। कलिजुग तेरा अन्तिम अन्त, अन्त होए जुदाईआ। भरमे भुल्ले जीव जन्त साध सन्त, आत्म सुख सहिज कोई ना पाईआ। मिले मेल ना नारी कन्त, सुरत शब्द ना मेल मिलाईआ। काया चोली ना चाढ़्हे रंग बसन्त, रुत्त ना कोई मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां रिहा सेव कमाईआ।
सति पुरख प्रभ एक, एका घर वसाया। शब्द रखाए टेक, दूजा दर खुल्हाया। तीजे नेत्र वेख, भगत मेल मिलाया। चौथा घर विसेख, हरि सन्तन डेरा लाया। पंचम लिख्या लेख, दो जहानी रिहा मिटाया। छेवां मूंड मुंडाए ना धारी केस, रूप अनूपा आप अख्वाया। घर सत्तवें इक्क आदेस, आपणी आप कराया। अट्ठ तत्त दर दरवेश, दिवस रैण मंग मंगाया। नौ दर भुल्ले नर नरेश, नर नरायण दिस ना आया। घर दसवें रहे हमेश, आत्म सेजा आसण लाया। भेव ना पायण ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, हरि भगवन्ता इक्क इकन्ता साचे धाम सुहाया। आपे जाणे आपणे वेस, जुग जुग करदा आया। आपे
गोबिन्द दस दस्मेस, कल्गी तोड़ा सीस टिकाया। आपे होया दर दरवेश, जन भगत द्वारे अलख जगाया। बाल अवस्था अल्लड़्ह वरेस, बाली बुध अख्वाया। लोआं पुरीआं रिहा वेख, दिस किसे ना आया। कलिजुग तेरी अन्तिम मेटे रेख, लेखा आपणे हथ्थ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर दुआरा इक्क खुल्हाया। दर दुआरा इक्क निरँकार, आपणा आप खुल्हाया। कलिजुग सतिजुग होए भिखार, दोए बैठे सीस झुकाया। कलिजुग रोवे ज़ारो ज़ार, वेले अन्त दए दुहाया। सतिजुग साचे करे प्यार, चरनी सीस झुकाया। सोहँ शब्द अधविचकार, प्रभ सालस आप कराया। कलिजुग कर्मां करे विचार, कूड़ कुड़यार अग्गे डाहया। सतिजुग धर्म करे जैकार, एका नाअरा लाया। सो पुरख निरँजण हरि करतार, आपे वेखण आया। हउमे हँगत होए ख्वार, ना दिसे कोई सहाया। सतिजुग मंगता दर दरबार, प्रभ अग्गे झोली डाहया। भरनहारा आप भण्डार, घर साचा वेख वखाया। जोती जामा भेख अपार, लोकमाती फेरा पाया। लक्ख चुरासी अन्दर बाहर, गुप्त ज़ाहिर फोल फुलाया। लोआं पुरीआं इक्क अधार, एका अंक वखाया। सम्मत चौदां बन्न्हे धार, दस चेत्र दिवस सुहाया। सन्त सुहेले लए उभार, आप आपणे अंग लगाया। मनमुख जीव दुष्ट दुराचार, राए धर्म दए सज़ाया। सोहँ खण्डा तेज कटार, ब्रह्मण्डां रिहा वखाया। शाह सुल्तानां करे ख़बरदार, लिख्या लिख्त लेख लिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चार वरन इक्क दर, साची सिक्खी रिहा सिखाया। चार वरन इक्क भण्डार, आपे आप वरतांयदा। सतिजुग साचा खोल्ह द्वार, कलिजुग मेट मिटांयदा। शब्द शब्दी जै जैकार, जै जै जैकारा आप करांयदा। नर नरायण लै अवतार, निहकलंका नाउँ रखांयदा। गोबिन्द काया कर प्यार, जोती शब्द मेल मिलांयदा। गुरमुख गुरसिख भगत अधार, भगती भगत सेवा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अगम्म अपारा दरस दिखांयदा।
१० चेत २०१४ बिक्रमी हरबंस सिँघ दे गृह इक्की परिवारां दा इक्ट्ठ होया
पिण्ड अजनौध ज़िला लुध्याणा
जुग जुग माण निमाणयां, देवणहार दातार। चले चलाए आपणे भाणया, वरते वरतावे विच संसार। किसे हथ्थ ना आए राजे राणया, भरमे भुल्ले जीव गंवार। जन भगतां करे आप पछाणया, पारब्रह्म प्रभ पाए सार। एका बख्शे जिया दानया, साचा धर्म विचार। नाम निधाना देवे गुण निधानया, पूर्ब कर्म विचार। दर द्वार करे परवानया, आप आपणी किरपा धार,
दर घर साचा मेल मिलानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, फड़ बांहो लाए पार। गुरमुख साचा बाल अञ्जाणा, प्रभ साचा आपणी गोद उठांयदा। किसे हथ्थ ना आए राजे राणा, भरमे भुल्ले भरम भुलांयदा। दर द्वारे देवे माणा, होए निमाणा जो सीस झुकांयदा। शब्द बिठाए सच बिबाणा, पुरीआं लोआं आप उडांयदा। अमृत आत्म पीणा खाणा, साचा राग अल्हांयदा। धुरदरगाही इक्क फ़रमाणा, जुग जुग मात सुणांयदा। भगत जनां दर कर परवाना, आपणी सेवा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे पार करांयदा। हरिजन साचा साजण मीता, हरि एका एक रखाया। जुग जुग चलाए अचरज रीता, आप आपणे रंग रंगाया। इक्क सुणाए सुहागी गीता, साचा छन्द सुणाया। इक्क कराए हस्त कीटा, ऊँचो नीच कराया। देवे शब्द नाम अनडीठा, अन्तिम झोली रिहा पाया। मनमुख वेखे कौड़ा रीठा, गढ़्ह हँकार तुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे मेल मिलाया। साचा मेला हरि बनवारी, आपणा आप करांयदा। भगत जनां सद पहरेदारी, दिवस रैण अख्वांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, आप आपणा रंग रंगांयदा। खेले खेल वड संसारी, लेखा लेख ना कोई लिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वसया घर, घर बाहरी इक्क अख्वांयदा। गुरमुख चतर सुजान, एका एक अख्वाया। आत्म जोती ब्रह्म ज्ञान, दीपक एका शब्द जगाया। शब्द फड़ाए धर्म निशान, चारे कुन्टां रिहा वखाया। ऊँच नीच राउ रंक शाह सुल्तान, एका दूजा भेव चुकाया। जोद्धा सूर बली बलवान, हरि वड्डा शाहो भूप आप अख्वाया। जन भगतां देवे नाम निधान, अमृत आत्म इक्क प्याया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेखे आत्म घर, घर बाहर इक्क सुहाया। गुरसिख तेरी आत्म सिक्क, हरि साचा आप बुझांयदा। धुरदरगाही लेख लिख, अन्तिम मेल मिलांयदा। नेत्र लोचन आपे पेख, दर द्वार अन्त सुहांयदा। मस्तक लाए साची मेख, ना कोई जड़्ह उखड़ांयदा। दूई द्वैती लाहे विक्ख, एका रंग रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा संग निभांयदा। पारब्रह्म प्रभ सगला साथ, एका एक रखाया। मस्तक लहिणा देवे माथ, जुग जुग मूल चुकाया। नाम चढ़ाए साचे राथ, रथ रथवाही आप अख्वाया। मिल्या मेल त्रैलोकी नाथ, विछड़ कदे ना जाया। शब्द चलाए महिंमा अकथ, जिह्वा कथ ना सके राया। सगल वसूरे जायण लथ्थ, आत्म दरसी दर्शन पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे देवे वर, ग़रीब निमाणा गले लगाया। गुरमुख साचे साचा हित, हरि साचा आप कराया। दो जहानां साचा मित, एका एक अख्वाया। दरस दिखाए नित नवित्त, आपणा भेख वटाया। लेखे लाए बूंद रित, मानस देही लेखे लाया। पारब्रह्म प्रभ दस चेत, चित वत ना ठगोरी पाया। अमृत
आत्म काया सित, हरि हरि हवन रिहा कराया। आपे मात आपे पित, आपणी गोद उठाया। आपे जाणे वार थित, गुरमुख साचे लए तराया। धन्न भाग दिहाड़ा महीना चेत, दस दसवां दस घर आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे देवे वर, आत्म तृष्ना भुक्ख मिटाया। गुरमुख साचे सद बलिहार, हरि साची सेव कमाईआ। दो जहानां लाए पार, बेड़ा बन्ने लाईआ। मनमुख जीव डोबे विच मँझधार, कलिजुग कूके दए दुहाईआ। मीत मुरार साक सज्जण मात पित भाई भैण कोए ना संग निभाईआ। जूठे झूठे जीव गंवार, खाली ठूठे हथ्थ फड़ाईआ। माया रूठे विच संसार, भेव कोई ना पाईआ। भगत जनां हरि साचा तुट्ठे, अतुट भण्डार रखाईआ। आप बंधाए एका मुट्ठे, गुर संगत पैज रखाईआ। चरन द्वारे चरनोधक रस साचा लुट्टे, आत्म तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। होए प्रकाश दहि दिशा चार कूटे, लोआं पुरीआं आप कराईआ। सतिजुग लगाए साचे बूटे, फल फुलवाड़ी आप रखाईआ। सोहँ शब्द हुलारा देवे झूटे, दो जहानां पार कराईआ। जुगां जुगां दे विछड़े रूठे, कलिजुग अन्तिम रिहा मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे वसया तेरे घर, दर द्वार बंक सुहाईआ। गुरमुख साचे चरन प्यार, एका एक रखाया। आप आपणा कर अधार, एका नाउँ जणाया। संगी साथी मीत मुरार, सगला साथ तजाया। गुर संगत इक्क विहार, इक्क द्वार सुहाया। नाम रंगत तन शृंगार, काया चोली आप चढ़ाया। जिउँ नानक अंगद पहला अपर अपार जोती जोत टिकाया। दूसर दर ना कोई मंगत, भिख्या भिच्छया रिहा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निर्धन एका एक अख्वाया। गुरमुख तेरा शब्द मलाह, हरि साचा आप बणांयदा। तख्त सुल्तान बैठ बेपरवाह, दो जहानां वेख वखांयदा। लक्ख चुरासी कटे फाह, साचे मार्ग लांयदा। इक्क जपाए साचा नाँ, निरगुण मेल मिलांयदा। सरगुण उठाए साचा थाँ, आपणी बूझ बुझांयदा। शब्द सरूपी पकड़े बांह, जगत विछोड़ा आप कटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख आपणी गोद उठांयदा।
जन मजन इशनान, चरन गुर धूड़या। अमरापद पान, मूर्ख मुग्ध मूढ़या। हरि साचा मेहरवान, लक्ख चुरासी कटे जूड़या। जिस जन देवे जिया दान, नाता तोड़े कूड़ो कूड़या। मिले मेल श्री भगवान, एका रंग चढ़ाए गूढ़या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन बख्शे चरन धूढ़या। चरन धूढ़ सच्चा इशनाना, मस्तक ख़ाक रमाईआ। आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञाना, अन्ध अज्ञान मिटाईआ। दीपक जोती जगे महाना, जोत निरँजण आप जगाईआ। शब्द बिठाए सच बिबाणा, गुर पूरा आप उडाईआ। जगत द्वारे पार कराना, भगत दुआरा इक्क विखाईआ। नाम शस्त्र इक्क महाना,
हरि साचा तन पहनाईआ। तीर निशाना इक्क रखाना, दो जहानां रिहा चलाईआ। आत्म धुन शब्द तराना, अनहद रिहा उपजाईआ। भगत भगवन्ता मेल मिलाना, सन्त सुहेला आप अख्वाईआ। जीव जन्त भेव ना पाना, मन ममता रही कुरलाईआ। आदि अन्त धुर फ़रमाणा, जुग जुग रिहा सुणाईआ। कलिजुग खेले खेल महाना, चार वरनां इक्क बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ग़रीब निमाणे जगत निधाने आप आपणे गले लगाईआ। सति पुरख निरँजण आपणी धार, साची आप बणाईआ। आप आपणा कर आकार, आपे रिहा समाईआ। जोती नूर अपर अपार, एका एक करे रुशनाईआ। ना कोई दिसे गुरदर मन्दिर चार दिवार, खाणी बाणी कोए नज़र ना आईआ। पारब्रह्म प्रभ पुरख अपार, एका एक रूप समाईआ। ना कोई शस्त्र बस्त्र तेज कटार, ना कोई खण्डा हथ्थ उठाईआ। लक्ख चुरासी जीव जन्त साध सन्त ना कोए धार, देवत सुर दिस ना आईआ। ब्रह्मा विष्न शिव ना कोए पसार, ना कोई बणत बणाईआ। ना कोई नर ना कोई नार, पूत सपूत ना कोए जणाईआ। ना कोई बस्त्र तन शृंगार, नेत्र नैण ना कोई वखाईआ। रूप रंग ना कोए करतार, करता पुरख आप अख्वाईआ। सर सरोवर ना कोई गंग, अट्ठ सट्ठ दिस ना आईआ। वेद पुराण अञ्जील कुरान ना कोई मंगे मंग, ईसा मूसा मुहम्मद दिस ना आईआ। ना कोई सूरबीर दिसे संग, राज राजान शाह सुल्तान तख्त ताज ना रिहा वखाईआ। चार दिवारी ना दिसे कोई मकान, अंडज जेरज उत्भज सेत्ज खाणी कोई दिस ना आईआ। आप आपणी महिंमा विच रिहा लुझ, आपणे भाणे विच समाईआ। अवर ना सके कोई बुझ, अभेद अभेदा हरि रघुराईआ। आपणा भेव रखाया गुज्झ, सच घर बैठा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका एक अख्वाईआ। आदि पुरख इक्क आकारा, एका एक कराया। आपे जाणे आप पसारा, भेव कोए ना राया। लोआं पुरीआं ना कोई पार किनारा, ब्रह्मण्ड खण्ड कोई दिस ना आया। गगन पाताल आकाश प्रकाश, सूरज चन्द रवि ससि ना कोए चढ़ाया। एका एक सर्ब गुणतास, घर साचे बैठा आसण लाया। पारब्रह्म पुरख अबिनाश, पुरख अबिनाशी आप अख्वाया। साचे मण्डल पावे रास, एका रचन रचाया। आदि अन्त ना जाए विनाश, एकँकार एका धाम सुहाया। रैण दिवस ना कोई मास, साल सम्मती ना कोए जणाया। जंगल जूह उजाड़ पहाड़, जल थल ना कोई वास, पाताल पाताली दिस ना आया। धरत धवल ना कोए धरवास, पवण पवणी ना सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर एका रिहा सुहाया। सति पुरख निरँजण आदि अन्त, एका एक अख्वांयदा। ना कोई साध ना कोई सन्त, जीव जन्त ना कोई वखांयदा। ना कोई देव ना कोई दंत, पारब्रह्म महिंमा अगणत, ना कोई गणत गिणांयदा।
आप बणाए आपणी बणत, आपणा धाम सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर द्वार इक्क रखांयदा। आदि पुरख इक्क अकाल, एका एक अख्वाया। आपे होए दीन दयाल, आपणे बंधन आप कटाया। आपणी करे आप रखवाल, पहरेदार कोई दिस ना आया। आपे बैठ सच्ची धर्मसाल, ग्रन्थ पन्थ ना कोए रचाया। ना कोई काल महांकाल, धर्म राए ना वेख वखाया। चित्रगुप्त ना दिसे नाल, ना कोए हिसाब कराया। पंज तत्त ना दिसे डाल्ह, त्रैगुण माया ना मूल विखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा इक्क सुहाया। आदि पुरख आदि अन्ता, एका एक अख्वांयदा। आप बणाए आपणी बणता, आपे पति आप पतिवन्ता, आपे नारी आपे कन्ता, आप आपणी सेज हंढांयदा। आपे जीव आपे जन्ता, आपे काया चोली रंग बसन्ता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क वखाए साचा घर, साचा धाम सुहांयदा। आदि पुरख इक्क अकाला, एका धाम सुहाया। नाम रखाए सच महल्ला, घर बैठा आसण लाया। ऊँचो ऊँच ऊँच अटला, थिर घर रिहा उपाया। जोती जोत आपे रला, आप आपणा आसण लाया। दर दुआरा एका मल्ला, साची सेज हंढाया। सर सरोवर ना कोई दिसे थला, नीर सीर ना कोए रखाया। दुष्ट दूत दुराचार संग ना कोई ठग्ग चोर यार, काम कामनी नज़र ना आया। मन मति बुध ना दूई द्वैती सल्ला, एका धार ना कोई वखाया। तीजा चौथा ना कोई रल्ला, पंचम राग ना कोई अल्हाया। छेवां सत्तवां ना कोई करे मेला, सति पुरख निरँजण आदि जुगादी एका धाम सुहाया। सन्त साध ना कोई दर द्वार खला, ना कोई भिख मंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख आदि निरँजण आपणे रंग रंगाया। आदि पुरख नर निरँकार, एका रंग रंगाईआ। आपे बणे दर भिखार, आपे भिच्छया पाईआ। आपे बणे हरि वरतार, आपे मंगण जाईआ। आपे भरनहार भण्डार, आपे खाली रिहा कराईआ। आप आपणा दए हुदार, आपे मुख भवाईआ। आपे कराए वणज वपार, लेखा रिहा लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख निरँजण एका घर साचा धाम सुहाईआ। साचा धाम जोत निरँजण, एका एक जगाईआ। पुरख अबिनाशी साचा सज्जण, घर साचे बैठा आसण लाईआ। दूसर ना कोई दिसे पड़दे कज्जण, दूसर कोए ना संग निभाईआ। ताल तलवाड़े ना कोई वज्जण, अनहद राग ना कोई सुणाईआ। ना कोई हाजी करे हज्जन, अट्ठ सट्ठ तीर्थ ना कोए नुहाईआ। दर मन्दिर अन्दर मजन, दर द्वार ना कोई सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वसया साचे घर, घर साचा इक्क सुहाईआ। साचा धाम खुल्हड़ा, एका एक सुहाया। आपे बैठा इक्क इकल्लड़ा, आप आपणा संग निभाया। सति पुरख निरँजण इक्क वसाए सच महल्लड़ा, साची बणत बणाया। ना कोई छप्पर छन्न छन्नड़ा, चार दिवार
ना कोई रखाया। आपणा बेड़ा आपे बंन्हड़ा, खेवट कोए ना नाल रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सति पुरख निरँजण एका घर साचा शाहो आप वसाया। साचा घर हरि अगम्म अथाह, आपणा आप उपा रिहा। उत्ते बैठा बेपरवाह, सति सरूप समा रिहा। ना कोई शब्द ना कोई राग, ना कोई जिह्वा गा रिहा। ना कोई पिता ना कोई माँ, पूत सपूता ना कोई गोद उठा रिहा। ना कोई धुप्प ना कोई छाँ, सूरज चन्न ना कोई चढ़ा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेख वखाणे साचा घर, दर द्वार इक्क सुहा रिहा। दर द्वार हरि भगवन्ता, एका एक सुहाया। आदि जुगादी जुगा जुगन्ता, जगत जगदीसा आप अख्वाया। आप बणाई आपणी बणता, आप आपणी सेवा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सति पुरख निरँजण दित्ता वर, आपणी दया कमाया। सति पुरख निरँजण वड दातार, आपणी दया कमांयदा। निर्मल जोती कर प्यार, एका रूप वटांयदा। शब्द शस्त्र हरि अपार, सार नाउँ रखांयदा। तिक्खी रक्खे आपे धार, दिस किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे अंग लगांयदा। आप आपणे अंग लगाया, शब्दी पूत उपांयदा। दूसर दर ना मंगण जाया, साचा संग निभांयदा। जोती रंगण इक्क चढ़ाया, नूरो नूर करांयदा। चिट्टे अस्व तंग कसाया, सोलां कलीआं आसण लांयदा। साचा दर द्वार लँघ वखाया, पुरख अबिनाशी सीस हथ्थ टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख देवे वर, पूत सपूता आप अख्वांयदा। शब्द सुत हरि बलवान, आपणा आप उपाया। आपे वेखे मार ध्यान, दिवस रैण सेव कमाया। हथ्थ फड़ाए इक्क निशान, ना कोई मेटे मेट मिटाया। एका नूर इक्क ज्ञान, इक्क ध्यान रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा मार्ग रिहा उपाया। साचा शब्द हरि सिक्दार, आपणा आप बणाया। आपे कीता ख़बरदार, दे मति समझाया। ब्रह्मण्डां खण्डां पौणी सार, लोआं पुरीआं राह वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची धारा रिहा विखाया। साची धारा हरि निरँकार, आपणी आप चलाईआ। शब्द सरूपी कर जैकार, एका खण्डा रखाईआ। पंचम मीता हो त्यार, आपणी बणत बणाईआ। आपे अन्दर आपे बाहर, गुप्त जाहिर हरि समाईआ। चौथे घर खोल्ह किवाड़, बैठा आसण लाईआ। ना कोई दिसे पंचम धाड़, हरि निरँकार आपणी आप सलाहीआ। ना कोई दिसे बहत्तर नाड़, नौ दर ना वेख वखाईआ। वा ना लग्गे तत्ती हाढ़, प्रभ साची रुत्त सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर चौथा रिहा वखाईआ। चौथे घर शब्द निशान, हरि एका एक रखाया। आपे होए पुरख सुल्तान, साचे राह चलाया। दर द्वारे कर परवान, सेवक सेवा लाया। गुणवन्ता हरि निधान, लेखा आपणे हथ्थ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर साचा
आप सुहाया। चौथा घर हरि भगवन्त, एका एक सुहांयदा। आपे मेले साचे सन्त, साचा राह वखांयदा। एका नारी एका कन्त, एका सेज हंढांयदा। एका एक शब्द सुत्त, एका रंग चढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा आप सुहांयदा। चौथा घर हरि निरँकार, एका एक रखाया। ना कोई पवण ना मसाण, ना कोई दीप जगाया। सति सरूप हरि भगवान, रूप अनूप रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ना कोई दिशा ना कोई कूट, एका रंग वखाया। चौथा घर हरि भगवन्त, एका एक सुहाया। आप बणाए आपणी बणत, बाडी कोए ना नाल लगाया। मेल मिलावा साचे कन्त, हरि साचा रिहा मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा लेखा रिहा लिखाया। चौथे घर खोल्ह किवाड़, आप आपणी कल धारया। त्रैगुण माया कर पसार, ब्रह्मा सेवा ला रिहा। कँवल कँवला कर उज्यार, पूत सपूता आप उपा रिहा। धरती धवला धरत अपार, जल धारा आप टिका रिहा। लोआं पुरीआं कर आकार, पाताल आकाशां बणत बणा रिहा। सूरज चन्द पसर पसार, तारा मण्डल हरि लटका रिहा। आपे वसया सभ तों बाहर, हर घट आसण ला रिहा। आपे लिखे लेख लिखार, आपे शब्द जणा रिहा। ब्रह्मा नेत्र रिहा उग्घाड़, मुख चारे रसना गा रिहा। पुरख अबिनाशी किरपा धार, एका ओट रखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा शब्द जणा रिहा। ब्रह्मा मंगे दर भिखार, प्रभ साचे दया कमाईआ। बख्शे दाता शब्द भण्डार, लेखा रिहा लिखाईआ। चारे वेदां पावे सार, गणत गणी ना जाईआ। सतिजुग द्वापर त्रेता कलिजुग धार, लेखा रिहा लिखाईआ। पंचम तत्त कर त्यार, पंझी मेल मिलाईआ। अट्ठां वक्खर भेव न्यार, नौ दर खोल्ह वखाईआ। दसवें बैठा नरायण नर निरँकार, साची सेजा आसण लाईआ। बहत्तर नाड़ी जोड़ जुड़ार, एका धार वहाईआ। तिन्न सौ सट्ठ हाडी साची कार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा संग निभाईआ। सेवक सेवा दर परवान, आपे आप करांयदा। आपे वेखे मार ध्यान, दे मति आप समझांयदा। इक्क शब्द इक्क ज्ञान, एका ब्रह्म समझांयदा। नूरो नूर हरि भगवान, नूर नुरानी जोत जगांयदा। नाद तूरत इक्क महान, आत्म धुन उपजांयदा। साचा मीता विच जहान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे धन्दे आपे लांयदा। आपणे धन्दे आपे लाए, दिस किसे ना आया। विष्नूं वंसी आप हो जाए, भेखाधारी भेख वटाया। शिव शंकर बैठा संग रलाए, बाशक तशका गल लटकाया। इक्क भण्डारी इक्क संसारी, मारनहार इक्क अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोआं पुरीआं बणत बणाया। लोकमात हरि बणत बणाई, वरभण्डी बणत बणांयदा। लक्ख चुरासी रिहा उपाई, साची वंड वंडांयदा। निरगुण सरगुण खेल खिलारी, आपे मेल विछोड़े विछड़े मेल मिलांयदा। जोत
निरँजण दीप जगाई, एका राह वखांयदा। साचे शब्द करे कुड़माई, साचा सगन मुख लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप वसया आपणे घर, जुग जुग बणत बणांयदा। जुग जुग बणत बणाई, आपणा पसर पसारया। आपे वेखे खेल रघुराई, भेव किसे ना पा ल्या। सतिजुग त्रेता रचन रचाई, आप आपणा रूप वटा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भेखाधारी भेख अख्वा ल्या। आप आपणा भेख वटाए, लए जुग अवतारा। साचा लेखा लेख लिखाए, करे पसर पसारा। सतिजुग साचा पार कराए, वार अठारां जोत जगाए इक्क इकल्ला एकँकारा। त्रेता तेरी धार वहाए, दोए दोई वारा। राम रामा आप हो जाए, रावण दुष्ट करे सँघारा। द्वापर बेड़ा बन्न्ह विखाए, वेद व्यासा लेख लिखाए, काहना कृष्ना रूप वटाए, मेट मिटाए धुँदूकारा। कलिजुग अन्तिम रचन रचाए, ऐड़ा अल्ला नूर उपाए, अत्थरबण वेद गया लिखाए, ईसा मूसा लए जगाए, संग मुहम्मद चार यार रलाए, अल्ला राणी लेख लिखाए, वेखे वारया। नानक निरगुण सेवा लाए, लोकमाती जन्म दवाए, वड देवी देवा आप अख्वाए, भेव अभेदा भेव ना पा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वसया साचे घर, घर साचा इक्क सुहा रिहा। नानिक नानक जोत जगाई, हरि साचे हथ्थ वड्याईआ। दिवस रैण रिहा रसना गाई, प्रभ मिलण दी आस रखाईआ। पुरख अबिनाशी दया कमाई, शब्दी मेल मिलाईआ। दर द्वारे आया चाँईं चाँईं, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। पारब्रह्म प्रभ पकड़े बांही, आपे वेखे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वसया साचे घर, लोआं पुरीआं दे मति रिहा समझाईआ। नानक एका गोबिन्द धार, हरि गोबिन्द दया कमांयदा। मंगे मंग बण भिखार, हरि साचा झोली पांयदा। सति नाम इक्क अधार, साची वस्त विखांयदा। सति पुरख इक्क इकल्ला ओंकार, निरँकार रूप समांयदा। नानक वर पाया पुरख भतार, साची नारी आप हो जांयदा। मिल्या मीत हरि मुरार, विछड़ कदे ना जांयदा। हरबंस दरस अपार, सगली चिन्त मिटांयदा। आत्म तृष्ना भुक्ख निवार, एका राग अल्हांयदा। शब्द सरूपी साची धार, निझर इक्क झिरांयदा। आपे अन्दर आपे बाहर, दस्म द्वारी भेव खुल्हांयदा। सुन अगम्मो होया बाहर, ओंकारा देस सुहांयदा। सति पुरख निरँजण पावे सार, आप आपणी बूझ बुझांयदा। निर्मल जोती कर अकार, दीपक एका एक जगांयदा। शब्द खण्डा तेज कटार, साची हथ्थ फड़ांयदा। लोकमात कराए वणज वपार, लक्ख चुरासी दे मति समझांयदा। नानक छड्डया दर दरबार, दर द्वारे सीस झुकांयदा। मातलोक आए विच संसार, साची सेव कमांयदा। नाम सति जगत अधार, चार वरन ज्ञान दृढ़ांयदा। चारों कुन्ट मार उडार, जीआं जन्तां साधां सन्तां गढ़्ह हँकारी तोड़ तुड़ांयदा। कलिजुग काया गई हार, मनमुख जीव भेव ना पांयदा। नानक अंगद कर प्यार,
आप आपणी जोत टिकांयदा। पारब्रह्म प्रभ तेरी सार, भेव कोई ना पांयदा। जीव जन्त होए विभचार, साध सन्त आत्म ब्रह्म ना कोई ज्ञान जणांयदा। कलिजुग होए अन्तिम अन्त, निहकलंक वजाए डंक, आप उठाए राउ रंक, जूठ झूठ माया लूठ, अन्त निशान मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नाउँ रखांयदा। निहकलंका नर निरँकार, एका एक अख्वाया। एका खण्डा तेज कटार, साचे तन सजाया। नौ खण्ड पृथ्वी मारे मार, सत्तां दीपां रिहा हिलाया। राज राजानां शाह सुल्तानां करे ख़बरदार, राउ रंकां रिहा जगाया। गुरमुखां करे सद प्यार, सज्जण सुहेला आप अख्वाया। अमृत आत्म बख्शे ठण्ढा ठार, निझर रस चुआया। मेल मिलावा सच द्वार, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाया। साची हाटी सच दरबार, सोहँ अक्खर जगत वक्खर वणज वपार कराया। एका देवे नाम अधार, तृष्ना भुक्ख मिटाया। काया गढ़्ह तुट्टे हँकार, काया सांतक सति वरताया। उप्पर चढ़ सच्ची सरकार, आत्म सेजा आसण लाया। गुरमुख साचे कर प्यार, आप आपणी भुजा उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका दूजा भेव चुकाया। एका दूजा भउ चुकाए, मिले मेल अबिनाशा। तीजा नेत्र खोल्ह विखाए, जोत जगाए पृथ्वी आकाशा। चौथे घर सहिज समाए, निज घर आत्म रक्खे वासा। पंचम ढोल मृदंग वजाए, अनहद पावे रासा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे मेल मिलाए, नाम जपाए रसन स्वास स्वासा। साचा मेला आत्म घर, आपणा आप करांयदा। आपे बख्शे किरपा धार, आपणी दया कमांयदा। आपे करे बन्द किवाड़, आपे मुख भवांयदा। आप उठाए पंचम धाड़, आपे मेट मिटांयदा। आपे जोत जगाए बहत्तर नाड़, अन्ध अन्धेर गंवांयदा। आपे माया ममता मोह अग्नी देवे साड़, सांतक सति आप करांयदा। आप प्रनाए नाल मौत लाड़, आपे शब्द बिबाण उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख मेला साचे घर, घर साचा आप सुहांयदा। साचा घर साचा बंक, हरि एका एक सुहाया। ना कोई राउ ना कोई रंक, ऊँच नीच दिस ना आया। भगत सुहेला मेल मिलाए जिउँ जन जनक, साचा राह विखाया। प्रगट होए वासी पुरी घनक, निहकलंका नाउँ रखाया। साधां सन्तां गुरुआं पीरां राज राजानां शाह सुल्तानां कढ्ढे शंक, नौ खण्ड पृथ्वी भेख मिटाया। इक्क वजाए साचा डंक, सोहँ जै जैकार कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण रूप वटाया। निहकलंक नरायण नर, आपणी कल वरताईआ। कलिजुग तेरी काली धार, अन्तिम वेख विखाईआ। गुर गोबिन्द कर त्यार, साचा संग निभाईआ। सम्बल नगर इक्क अपार, बैठा आसण लाईआ। अन्तिम वेला कर प्यार, गुरमुख आत्म जोत जगाईआ। भरमे भुल्ले जीव गंवार, दिस किसे ना आईआ। जन भगतां देवे सद दरस अपार, आत्म
दरसी दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गोबिन्द तेरा वेखे घर, दर साचा आप सुहाईआ। गोबिन्द तेरा साचा घर, आत्म वेख वखांयदा। लक्ख चुरासी आवे डर, ना कोई भेव पांयदा। पारब्रह्म प्रभ बैठा वड़, किला बणाए कोट गढ़्ह, ना कोई तोड़ तुड़ांयदा। सन्त सुहेले लए फड़, नौ द्वारे पार करांयदा। एका शब्द सरूपी लए फड़, अन्दर मन्दिर मेल मिलांयदा। ना कोई सीस ना कोई धड़, सिँघ शेर सीस कटांयदा। कलिजुग अग्नी गया सड़, जोती जामा पांयदा। लोआं पुरीआं रिहा लड़, ब्रह्मा शिव उठांयदा। करोड़ तेतीसा रिहा सड़, अमृत मेघ ना कोई बरसांयदा। दिशा लहिंदी करे दो धड़, साचा लेख लिखांयदा। पंचम जेठी इक्क वहाए हड़्ह, लक्ख चुरासी आप रुढ़ांयदा। कलिजुग तेरा काया गढ़्ह, हरि आपे तोड़ तुड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सतिजुग तेरी रुत्त सुहाए मनमुखां वढ्ढे नक्क गुत, लज पति ना कोए रखांयदा। सम्मत चौदां तेरी धार, प्रभ साचा रिहा वहाईआ। पहली चेत्र दिवस विचार, गुरसिक्खां रिहा जगाईआ। एका इक्की एका वार, कलिजुग रिहा पाईआ। गुर गोबिन्दा साची सिक्खी कर प्यार, वाली हिन्दे रिहा उठाईआ। नेत्र पेख विच संसार, जो सरसे गया रुढ़ाईआ। लेख लिखे अपर अपार, दर साचे लेख लिखाईआ। पढ़ पढ़ थक्के जीव गंवार, जगत विद्या भेव ना राईआ। अक्खर वक्खर हरि निरँकार, आपणा आप लिखाईआ। बजर कपाटी पाड़े पत्थर, जो जन रसना गाईआ। सो पुरख निरँजण साची वस्त, सस्से होड़े नाल रलाईआ। हँ हँगता देवे मार, हरि हथ्थ रक्खी वड्याईआ। साची संगत कर प्यार, दर द्वारे फेरा पाईआ। आपे मंगता बण भिखार, एका मंगण मंग मंगाईआ। भुक्खा नंगता ना कोई दरबार, बीस इकीसा दए दुहाईआ। जगत जगदीसा होए उज्यार, छत्र सीसा इक्क झुलाईआ। विच उनीसा होए ख्वार, अल्ला राणी बैठी मुख छुपाईआ। अट्ठ अठारां जल जल धार, दहि दिशा रही ढाहीआ। सम्मत सतारां मारे मार, सर अमृत थेह कराईआ। सम्मत सोलां वेख विचार, ब्यास किनारा पार कराईआ। पन्दरां वेखे इक्क जैकार, सृष्ट सबाई रिहा रुलाईआ। चौदां लोकां सम्मत चौदां पावे सार, पंचम जेठ रिहा उठाईआ। वाली हिन्द रहिणा ख़बरदार, निहकलंक रिहा कराईआ। शब्द डंका वज्जे अपर अपार, सुणे सर्ब लुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, स्यासत विरासत किसे रहिण ना पाईआ। ना कोई सुघड़ ना कोई स्याण, राज राजान ना कोई अख्वांयदा। प्रगट होए श्री भगवान, भाणा आपणे हथ्थ रखांयदा। रसना चिल्ले चाढ़्हे तीर कमान, सोहँ मुखी तिक्खी धार करांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी इक्क निशान, मुनी रिखी भेव ना पांयदा। ना कोई जाणे वेद पुराण, अञ्जील कुरान दिस ना आंयदा। खाणी बाणी होए हैरान, अभेद अभेदा मुख छुपांयदा।