पुस्तकालयभाग ६

११ चेत २०१४ बिक्रमी बचन सिँघ दे गृह पिण्ड ध्यान पुर ज़िला अम्बाला

गुर सतिगुर गुरदेव, एका एक मनाया। पारब्रह्म प्रभ एका एक अलख अभेव, दूसर कोई दिस ना आया। हरिजन लगाए साची सेव, आप आपणी दया कमाया। अमृत आत्म बख्शे साचा मेव, रसना जिह्वा फल खवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मूल मूला रिहा चुकाया। चुक्कया मूल हरि आप चुकाई, आपणी दया कमाईआ। जगत भूल रहे ना राई, साचा सईआ मेल मिलाईआ। नाम कन्ढ्ढे तोल तुलाई, तोलणहारा हरि रघुराईआ। शब्द भण्डारा खोल्ह वखाई, गुरमुख साचे संग निभाईआ। आप अडुल अडोल डुल्ल कदे ना जाई, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे साचा वर, धीरज यति मति इक्क समझाईआ। गुरसिख साचा चतर सुजान, चरन कँवल चित लाया। आपे वेखे मार ध्यान, नित नवित्ता मेल मिलाया। दरस दिखाए दर घर आए, मानस देही लेखे लाया। लक्ख चुरासी फंद कटान, धर्म राए ना दए सज़ाया। साचा मेला श्री भगवान, विछड़ कदे ना जाया। आत्म देवे जिया दान, जीवत जीव हरि हरि सुक्ख पाया। तुट्टे माण अभिमान, आत्म उपजे इक्क ब्रह्म ज्ञान, इक्क ध्यान रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन हरि देवे भगती वर, नाम दात हरि झोली पाया। नाम दात सच सुग़ात, धुरदरगाही लिआईआ। मेट मिटाए अन्धेरी रात, साचा चन्द चढ़ाईआ। ना कोई पुच्छे ज़ात पात, नीच ऊँच ऊँच नीच एका रंग रंगाईआ। साचा मेला कमलापात, कन्त कन्तूहल सखा सखाई आप सहाईआ। दुरमति मैल देवे काट, साचा नाम जाप जपाईआ। एका वस्त साचे हाट, हरि साचे आप रखाईआ। भाग लगाए काया माट, जोत निरँजण आप जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एक विखाए तीर्थ ताट, अट्ठ सट्ठ मूल चुकाईआ। तीर्थ तट्ट सच किनारा, एका चरन द्वारया। गुर पूरा करे पार उतारा, जुग जुग पावे सारा, कलिजुग अन्तिम लए उतारा, गऊ ग़रीबां रिहा उधारया। आत्म भरे नाम भण्डारा, आपे बणया मात वरतारया। देवण देवे वारो वारा, आदिन अन्ता एकँकारया। आपे जाणे गुण अवगुण, पारब्रह्म पुरख अपारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख आत्म देवे वर, एका वस्त झोली पा रिहा। एका वस्त नाम खज़ाना, हरि साचा झोली पांयदा। दानी दाता दातार, दिस किसे ना आंयदा। अमृत आत्म जाम प्याए ठांढा सीना, सांतक सति वरतांयदा। काया चोली रंग चाढ़्हे मजीठा, साची रुत्त सुहांयदा। वेख वखाए लोक तीना, जोत सरूपी फेरा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख वेखे दर, दर दुआरा इक्क सुहांयदा। हरिजन तेरी सच पुकार, दिवस रैण रही जगाईआ। पारब्रह्म होए ख़बरदार, जन भगतां राह तकाईआ। लोकमात लए अवतार, जुग जुग विछड़े लए मिलाईआ।

पंचम मीता हरि निरँकार, एका एक सुहाईआ। गुरमुख साचे कर त्यार, हरि साची सेवा लाईआ। कलिजुग तेरी काली धार, मनमुख जीवां रही भुलाईआ। रैण अन्धेरी सुत्ते पैर पसार, कलिजुग माया रही सवाईआ। गुरमुख विरले देवे शब्द हुलार, आप आपणी बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन हरि हरि जन आपणे अंक रखाईआ। अंगीकार करे प्रभ अंक, बिरद समालया। ना कोई राउ ना कोई रंक, राज राजान शाह सुल्तान ना कोई अख्वा ल्या। जन भगतां सुहाए द्वार बंक, बंक द्वारी आप अख्वा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत वड्याई भगत जिउँ जन जनक, दर द्वारे दर्शन पा ल्या।

११ चेत २०१४ बिक्रमी जगीर सिँघ दे गृह इक्की परिवारां दा इक्ट्ठ होया पिण्ड रंगीलपुर ज़िला अम्बाला

पारब्रह्म प्रभ एक, एका एक अख्वांयदा। लक्ख चुरासी टेक, चरन कँवल धरांयदा। भगत सुहेले आपे वेख, आपणा मेल मिलांयदा। आपे लिखणहारा लेख, लेख लिखारा आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग भेख वटांयदा। पारब्रह्म प्रभ सच सुल्तान, एका एक अख्वाया प्रगट जोत श्री भगवान, हर घट बैठा आसण लाया। भरमे भुल्ले जीव नादान, दिस किसे ना आया। गुरमुख साचे चतर सुघड़ स्याण, प्रभ आपणी गोद उठाया। एका देवे शब्द गुण निधान, आत्म ब्रह्म जणाया। दीपक जोती जगे महान, अन्ध अन्धेर मिटाया। धर्म वखाए सच निशान, साचे हथ्थ उठाया। नौ द्वारे झूठ दुकान, लक्ख चुरासी रिहा विकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्त सुहेले लए वर, आप आपणी बणत बणाया। पारब्रह्म हरि निरँकार, एका गोबिन्द राया। शब्द खण्डा तेज कटार, आपणे हथ्थ उठाया। जुग जुग लए मात अवतार, लक्ख चुरासी दए सवाया। भगत जनां हरि कर प्यार, आप आपणा मेल मिलाया। मनमुख जीवां पार उतार, दुष्ट दुराचार मेट मिटाया। सतिजुग त्रेता द्वापर पार किनार, कलिजुग अन्तिम आया। नानक गोबिन्द बण लिखार, लिख्या लेख मुकाया। संग मुहम्मद चार यार, दिवस रैण रहे ध्याया। हरिभगत साचा मीत मुरार, एका राह तकाया। धरत मात करे पुकार, रो रो नीर वहाया। गोबिन्द काया घर अपार, सम्बल नगर धाम सुहाया। पूत सपूत ब्रह्मण गौड़ उच्च मिनार, उच्चा टिल्ला पर्बत आसण लाया। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार, धरत मात तेरी साची गोद बहाया। निहकलंक नरायण नर, हरि जोती जोत जगाईआ। शब्द सुहेले लए वर, वेखे थाउँ थाँईंआ। लक्ख चुरासी आउणा डर, अन्तिम होणी मात जुदाईआ। ना कोई नुहाए तीर्थ सर, गुर दर मन्दिर मस्जिद ना फेरा पाईआ।

आपणा कीता लैण भर, कलिजुग घेरा रिहा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त दुलार, आप आपणा मेल मिलाईआ। मेल मिलावा हरि निरँकार, आपणी किरपा धारया। शब्दी जोती इक्क जैकार, एका रूप समा रिहा। वरनां बरनां वसे बाहर, आदि अन्त ना कोई रखा रिहा। अमृत आत्म देवे ठण्ढी धार, साचा जाम पया रिहा। सोहँ करे तन शृंगार, साचा बस्त्र तन सजा रिहा। साचे घोड़े कर अस्वार, चौथे पौड़े आप चढ़ा रिहा। नौ द्वारे पार किनार, दसवें बूझ बुझा रिहा। आपे करे बन्द किवाड़, आपणी हथ्थीं कुण्डा लाह रिहा। मेल मिलाए दस्म द्वार, शब्द सिँघासण इक्क वखा रिहा। आत्म सेजा कर प्यार, गुरमुख साचे विच बहा रिहा। अनहद सेवक सेवादार, पंचम राग सुणा रिहा। जोती नूर कर उज्यार, साध सन्त जगा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्त सुहेले लए वर, दर दर घर घर फेरी पा रिहा। सन्त सुहेला साचा मीता, हरि एका एक वखानया। आपे वसया अन्दर बाहर आत्म चीता, घट घट आपे जाणया। लक्ख चुरासी परखे नीता, वेख वखाए राजे राणया। ना कोई हस्त ना कोई कीटा, गुर शब्दी जन लागा मीठा, मेल मिलाए आपणे हाणीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे देवे वर, धुर दरगाही एका वारया। धुर दरगाही एका दात, हरि आपणे हथ्थ रखाईआ। आत्म जोती ब्रह्म ज्ञान, जन भगतां भरे भण्डारया। एका नाम शब्द बिबाण, लोआं पुरीआं पार करा रिहा। मेल मिलाए श्री भगवान, दिवस रैण सेव कमा रिहा। भरमे भुल्ले जीव नादान, माया भरम भुल्ला रिहा। साधन सन्ता जिया जन्ता आदिन अन्ता हरि भगवान, दिस किसे ना आ रिहा। गुरमुख मेला साचे कन्ता, नार सुहागण इक्क वखा रिहा। काया चोली रंग चाढ़्हे बसन्ता, उतर कदे ना जा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगत बणाए तेरी बणत, जुग जुग विछड़े मेल मिला रिहा। जुग जुग विछड़े साचा मेला, आपणा आप कराया। आपे गोबिन्द गुरू गुर चेला, आप आपणे धाम सुहाया। आपे होए सज्जण सुहेला, राम रमईआ आप अख्वाया। आपे वसया सद नवेला, सद भेद अभेद चुकाया। कलिजुग तेरा अन्तिम वेला, गुरमुख साचे रिहा तराया। जोत निरँजण चाढ़्हे तेला, प्रभ साची सेवा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साचे लए वर, शब्द सरूपी बण मलाह, घर साचा इक्क विखाया। साचा घर एकँकारा, एका एक सुहांयदा। गुरमुख कंचन बंक दुआरा, हरि साचे धाम सुहांयदा। शब्द सुहागी छंत सुणे सुणाए सुणनेहारा, एका एक अल्हांयदा। सति पुरख निरँजण अपर अपारा, साचा मीता आप हो आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सन्त सुहेले इक्क इकेले घर साचे मेल मिलांयदा। घर साचे परवान, गुर पूरा पाया। मेटे पंज शैतान, पंचम

मेल मिलाया। साचा मेला गुण निधान, पंचम नाद वजाया। · धुर फ़रमाण, साचा राग अल्हाया। आप चुकाए
झूठी कान, राए धर्म नेड़ ना आया। गुरमुख साचा चतर सुघड़ स्याण, आत्म ब्रह्म जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी जोत धर, वेख वखाए जरम कर्म, कर्म जरम आपणे हथ्थ रखाया। गुरसिख तेरी धन्न कमाई, गुर पूरा पाया।
आत्म दर वज्जी वधाई, मंगलाचार कराया। पंचम गायण चाँईं चाँईं, साची सेवा लाया। आपे वेखे थाउँ थाँईं, हरि साचा
थान सुहाया। पकड़ उठाए फड़ फड़ बाहीं, जुग जुग विछड़े मेल मिलाया। हँस बणाए फड़ फड़ काईं, सोहँ साची चोग
चुगाया। इक्क जपाए साचा नाईं, नर निरँकारा आप अख्वाया। दूसर कोई जाणे नाहीं, अभेव अभेदा भेव छुपाया। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे लए जगाया। गुरसिख तेरी धन्न कमाई, गुर पूरा पाया। आत्म
दर वज्जी वधाई, मंगलाचार कराया। पंचम गायण चाँईं चाँईं, साची सेवा लाया। गुर शब्द होई कुड़माई, मिल सईआं
मंगल गाया। नौ द्वारे देण दुहाई, बैठे मुख भवाया। पंचम रोवण मारन धाईं, नैणां नीर वहाया। पंचम मेला चाँईं चाँईं,
ताल तलवाड़ा इक्क रखाया। दस्म द्वारी अगम्म अथाही, हरि बैठा आसण लाया। जन भगतां राग रिहा सुणाई, दिवस
रैण वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, काया मन्दिर साचे अन्दर बैठा आसण लाया। काया
मन्दिर सच टिकाणा, हरि बैठा आसण लाईआ। आपे पुरख शाह सुल्ताना, आप आपणा तख्त सजाईआ। हरि भगवाना
राज राजाना, शाहो भूप आप अख्वाईआ। ना कोई सूरज चन्न · , आपे बैठा मण्डल रास रचाईआ। आपे तीर आप
निशाना, शब्द कटार आप हो जाईआ। आपे नाम गुण निधाना, आप आपणा गाईआ। आपे देवे धुर फ़रमाणा, आप आपणी
सेवा लाईआ। आपे जोती दीपक इक्क महाना, बैठा हरि जगाईआ। भेव अभेदा भेव जहाना, सच महल्ला इक्क सुहाईआ।
ना कोई जाणे वेद पुराणा, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। अञ्जील कुरानां ना मिले निशाना, गा गा होई हलकाईआ।
खाणी बाणी होए हैराना, अगम्म अगम्मड़ा भेव ना राईआ। ज्ञानी ध्यानी पंडत पांधे रोवण छम्म छम्म, जोत निरँजण किसे
दिस ना आईआ। मायाधारी लुट्टयां माल धन, नाम धन ना कोई वरताईआ। छत्ती राग सुण सुण थक्के कन्न, आत्म नाद
ना कोई वजाईआ। भाण्डा भरम ना कोई देवे भन्न, साध सन्त बैठे धूणीआं ताईआ। भरम भुलेखा ना कोई कढ्ढे जन, गोबिन्द
काया ना मेल मिलाईआ। धर्म राए ना मेटे कोई डन्न, ना कोई होए अन्त सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
जोत धर, गुरमुख तेरे साचे दर, बैठा आसण लाईआ। गुरमुख तेरी धन्न कमाई, पाया धन हरि नामा। आदि अन्त ना
होए जुदाई, मिटे अन्धेरी शामा। साचे घर वज्जे वधाई, एका राग अनादी सोहँ सच्चा गाना। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी जोत धर, देवे धुर फ़रमाना। धुर फ़रमाणा नाम निरँकार, एका एक सुणाया। जुग जुग लए मात अवतार, आपणी बणत बणाया। सन्त सुहेले लए उभार, सेवक सेवा रिहा कमाया। गुर चेले सोहे इक्क द्वार, बंक द्वारी आप अख्वाया। कंचन गढ़्ह महल्ल अटल उच्च मुनार, हरि · इक्क रखाया। दीपक जोती कर उज्यार, आकार आकाशी कराया।

आप आपणी पाए सार, आप आपणे विच समाया। ना कोई साजण मीत मुरार, दूसर कोई दिस ना आया। जुग जुग किरपा आपणी धार, लोकमात लए अवतार, लक्ख चुरासी वेखण आया। कलिजुग तेरी वेखे धार, चारों कुन्ट कूड़ कुड़यार, जीवां जन्तां हाहाकार, साधां सन्तां साचा राह दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्त सुहेले रिहा वर, दर दरवेस आप अख्वाया। गुरमुख तेरी धन्न कमाई, चरन कँवल बलिहारया। प्रभ अबिनाशी मेल मिलाई, मेल मिलाए विच संसारया। काल महांकाल नेड़ ना आई, हरि साचे दर दुरकारया। अन्तिम वेले होए सहाई, दरस दिखाए अगम्म अपारया। दर घर साचा धाम सुहाई, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, राउ रंक इक्क करा रिहा। गुरमुख तेरी वड वड्याई, वड वड्डा हरि पाया। जोत निरँजण इक्क जगाई, अज्ञान अन्धेरा मिटाया। साचा गहणा तन पहनाई, घर साचे वेखण आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक तेरी अन्तिम वार, साचा मार्ग रिहा लाया। गुरमुख साचा सन्त दुलार, हरि आपणे अंग लगाया। आप आपणी भुजा पसार, आपणी गोदी रिहा टिकाया। शब्द दुशाला कर त्यार, एका उप्पर पाया। उतर ना जाए दूजी वार, चेत्र चित ना कोई रखाया। आपे होए पहरेदार, सेवक सेवा रिहा कमाया। शिव शंकर तीर कटार, सोहँ खण्डा तन गात्रे आप लटकाया। पंचां करे ख़बरदार, पंचां रिहा जगाया। पंचम मेला मीत मुरार, पंचम मोह चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे मेल दर, दर दुआरा इक्क सुहाया। दर दुआरा अगम्म अथाह, हरि आपणा आप रखाया। हरि बैठा आपे बेपरवाह, दिस किसे ना आया। दो जहानी बण मलाह, जन भगतां बेड़ा पार कराया। सोहँ शब्द देवे सच सलाह, सतिजुग साचा राह चलाया। आपे पिता आपे माँ, पूत सपूता गोद उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे तेरे दर, दर दरवेशा बण के आया। दर दरवेशा हरि भिखारी, एका मंग मंगाईआ। गुरमुख तेरी पहली वारी, जगत काज रचाईआ। शब्द सरूपी खेल न्यारी, शब्दी शब्द जणाईआ। आत्म ब्रह्म पारब्रह्म रिहा विचारी, जीव जन्त भेव ना राईआ। पूर्ब कर्मां पावे सारी, लहिणा देणा मूल चुकाईआ। लहिणा देणा दर चुकाए कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, भाणा सहिणा हुक्म जणाईआ। भाणा सहिणा वड्ड संसारी, हरि साचे रचन रचाईआ। आदि अन्त एकँकारी, एका धारा रिहा

चलाईआ। पुरख पुरखोतम खेल न्यारी, जन भगतां रिहा वखाईआ। साचा वेख इक्क लाड़ा नारी, नारी कन्त आप हो जाईआ। अमृत आत्म देवे ठण्ढी धारी, सीतल सांतक सति वरताईआ। आपे खोल्हे बन्द किवाड़ी, बजर कपाटी तोड़ वखाईआ। इक्क वखाए सच द्वारी, चौदां हट्टां भेव खुल्हाईआ। आपे होए पसर पसारी, हरि आपणी रचन रचाईआ। गुरमुख साचे कर त्यारा इक्क कराए वणज वपारी, एका नाम वस्त झोली पाईआ। सोहँ शब्द रसना जै जै जैकारी, एका आप कराईआ। मिले मेल पुरख भतारी, देवे माण जगत वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर शब्दी बणत बणाईआ। गुर शब्द अभेव, भेद ना राया। गा गा थक्के देवी देव, करोड़ तेतीसा सेवा लाया। शिव शंकर लाए रसना जिह्व, हरि साचा आपे मुख उग्घड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे देवे वर, हरि शब्दी शब्द जणाया। शब्द भण्डार अतुट्ट, हरि रखाया। तन नगारे लाए चोट, गुरमुख सोए रिहा जगाया। हउमे काया कढ्ढे खोट, दुरमति मैल दए गंवाया। मनमुख जीवां माया ममता हउमे हँगता अजे ना भरी पोट, जूठ झूठ भेख वटाया। साध सन्त अट्ठ सट्ठ तीर्थ भौंदे कोटी कोट, प्रभ बैठा मुख छुपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख तेरे साचे दर, दर द्वारे फेरा पाया। साचा घर गुरसिख साजन मीत, · मुरार एका एक सखाया। इक्क सुणाए सुहागी गीत, साचा छन्द

अल्हाया। काया करे पतित पुनीत, अचरज रीत वखाया। ना कोई जाणे हस्त कीट, ऊँच नीच एका रंग समाया। पारब्रह्म अबिनाशी बीठला बीठ, आप आपणे रंग रंगाया। देवे नाम शब्द अनडीठ, दिस किसे ना आया। कलिजुग काया कौड़ा रीठ, आपे भन्न वखाया। आत्म सेजा सुत्ता दे कर पीठ, मनमुखां दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे मेल मिलाया। गुरमुख तेरी आत्म धन्न, हरि साचा मेल मिलंनया। एका राग सुणाए कन्न, भाण्डा भरम भउ भन्नया। चोट लगाए साचे तन, आप चढ़ाए साचा चन्नया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे तेरे दर, वर दाता आपे बणया। आत्म शब्द वज्जे वधाई, आपे आप अल्हांयदा। जुग जुग मेला सहिज सुभाई, एका एक वेख वखांयदा। भगत वछल आप रघुराई, भगत रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख मेले बाल अञ्जाणे आपणी गोद उठांयदा। गुरमुख साचा बाल नीका, नीका नीक अख्वाया। भेव ना जाणे हरिजन जीअ का, जीव जन्त भेव ना राया। भेव चुकाए साढे तिन्न हथ्थ सीअ का, आवण जावण फंद कटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचा मेल मिलाया। गुरमुख तेरी धन्न कमाई, सच निशान बणाया। सृष्ट सबाई वेख वखाई, हरि साचा वेखण आया। साढे तिन्न हथ्थ चारों कुन्ट रखाई, सत्त रंग आप रंगाया। लाल कंचन

सूहा वेस हरि नरेश, आपणा आप वटाया। चिट्टी धारी दस दस्मेश, दस्म द्वारी डेरा लाया। पीली धारी जगत वेस, लोकमाती राह तकाया। नीला नीली धारी करे प्यार, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, एका राह वखाया। काला कलिजुग सूसा देवे पाड़, अग्न लगाए बहत्तर नाड़, ना कोई सके बुझाया। अल्ला राणी तेरी चुंनी देवे पाड़, ईसा मूसा बैठे मुख छुपाया। संग मुहम्मद चार यार रोवण ज़ारो ज़ार, कोए ना अन्त सहाया। वेद पुराण अञ्जील कुरान करन पुकार, कलिजुग काला टिक्का मस्तक लाया। खाणी बाणी गई हार, कोई ना सुणे अन्त पुकार, माया ममता मोह वधाया। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार, शब्द खण्डा तेज कटार, एका हथ्थ उठाया। लोआं पुरीआं करे ख़बरदार मारे मार, आप आपणा समां सुहाया। गुरमुख साचे लए उभार, फड़ फड़ बांहो रिहा तार, सम्मत चौदां साची थित वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण रूप समाया। निरगुण हरि निरँजणा, एका रंग रंगांयदा। आपे मीत मुरार सज्जणा, आपे शत्तरू रूप वटांयदा। आपे चरन धूढ़ी मजना, आपे काला टिक्का मस्तक लांयदा। आपे होया पड़दा कज्जणा, आपे चीर सबाह लुहांयदा। आपे अमृत आत्म पी पी रज्जणा, आपे तृष्ना तृप्त मिटांयदा। आपे रक्खणहारा लजना, आपे लज पति मात रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे लाए लड़, लक्ख चुरासी जो घड़या सो भज्जणा। घड़े भन्ने भन्न्हणहार, अकल कला भरपूरा। गुरसिख सन्त सुहेले लए फड़, बख्शे चरन धूढ़ा। गुरमुख चेले सोहण अग्गे दर, गोबिन्द गुर गुरु गुर चेले हरि दाता जोद्धा सूरा। सोहँ शब्द पैज रिहा संवार, आपे वसे नेड़े दूरा। मनमुख जीव गंवार, जूठा झूठा रस रसना कूड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे देवे वर, एका एक चरन धूढ़ा। चरन धूढ़ सच्चा इशनाना, एका एक कराईआ। सोहँ बैठे शब्द बिबाना, दो जहानां होए सहाईआ। आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञाना, निर्मल जोत रिहा जगाईआ। मेट मिटाए पंज शैताना, नेड़ रहिण ना पाईआ। पंच रखाए वड्ड बलवाना, एका रूप वखाईआ। गुरमुख साचा चतर सुघड़ स्याणा, गुर शब्दी जोड़ जुड़ाईआ। सुरत सवाणी मिले साचा हाणा, साचा हाणी हाण मिलाईआ। दर द्वार कर परवाना, पल्लू इक्क फड़ाईआ। डूँघी कन्दर पार कराना, औखी घाटी आप चढ़ाईआ। सोहँ गाए इक्क तराना, साचा नाउँ वखाईआ। दस्म द्वारी महल्ल महाना, वेखे चाँईं चाँईंआ। एका एक श्री भगवाना, बैठा राह तकाईआ। चरन धूढ़ विटहों कुरबाना, गुरसिख बैठा सीस कटाईआ। मिल्या मेल वाली दो जहानां, विछड़ कदे ना जाईआ। दस्म द्वारी पार टिकाना, हरि साचा इक्क वखाईआ। चौथा घर पद निरबाना, आपे रिहा उपाईआ। चार दिवारी ना कोई दिसे हरि भगवाना, सच मकाना इक्क सुहाईआ। चौदां लोक ना कोई दुकाना, त्रैलोक ना वेख विखाईआ। ब्रह्मा

शिव करोड़ तेतीसा सुरपति · खाणी बाणी ना कोई गाईआ। पारब्रह्म इक्क सुल्तानां, बैठा आसण लाईआ। सन्त
सुहेले कर परवाना, आप आपणे अंग लगाईआ। राग सुणाए सच तराना, सोहँ नाउँ जपाईआ। सो पुरख निरँजण वड
बलवाना, आपे रिहा विच समाईआ। हाहा हँगता ना कोई निशाना ना कोई वेख वखाईआ। ना कोई माण ना अभिमाना,
मति तत्त दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजण साचे घर, आप बहाए धुरदरगाहीआ।
धुरदरगाही सतिगुर पूरा, एका एक अख्वांयदा। जन भगतां देवे साची धूढ़ा, मस्तक टिक्का इक्क लगांयदा। नाम तन
शृंगार कराए सोहँ साचा चूड़ा, एका कंगण हथ्थ पहनांयदा। एका चाढ़्हे रंग गूढ़ा, आत्म अन्तर मैल गंवांयदा। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे साचे दर बहांयदा। साचा शब्द हरि ब्रह्मादी, एका एक अख्वाया। जीव
जन्त ना कोई निधानी, साध सन्त साचा मेल मिलाया। आपणा रस रसना गाण, ना कोई दूसर रिहा अल्हाया। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वसया साचे घर, सन्त सुहेले लए मिलाया। सन्त सुहेले दर बुलाए, आपणी
किरपा धारया। आपे वेखे मार ध्याने, चारों कुन्ट पसर पसारया। सति पुरख निरँजण पकड़े बांहे, दर दुआरा पार करा
रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सुन्न अगम्म ना कोई पवण स्वासी लए दम, ना कोई हड्ड मास
नाड़ी चम्म, रक्त बूंद ना कोए रखा रिहा। ना कदे मरे ना पए जम्म, ना कोई सुरत ना कोई नाम, ना कोई दूजा शब्द
पढ़ा रिहा। ना कोई खाए पीए तम, ना कोई नेत्र रोए छम्म छम्म, जल धार ना कोई प्या रिहा। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणे वसया घर, गुरसिख फड़ाए आपणा लड़, आप आपणा राह वखा रिहा। गुरमुख साचे लड़, हरि आपणा आप
फड़ांयदा। पौड़े पौड़े गया चढ़, दर साचा इक्क सुहांयदा। ना कोई सीस ना कोई धड़, रंग अनूप समांयदा। ना कोई
किला ना कोई गढ़्ह, बन्द मकान दिस ना आंयदा। अग्नी हवन ना जाए सड़, ना कोए धरती ख़ाक दबांयदा। जगत
विद्या ना जाए पढ़, ना कोई अक्खर होर पढ़ांयदा। ना कोई सके नाल लड़, शस्त्र बस्त्र ना कोई वखांयदा। उच्चे मन्दिर
आपे चढ़, आपे कुण्डा लांहयदा। गुरमुख साचे तेरे दर, एका आसण लांयदा। अबिनाशी पुरख जामा धर, साची नारी
कन्त सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर दुआरा इक्क सुहांयदा। दर द्वार हरि निरँकार, एका
एक सुहाया। गुरमुख साचे कर प्यार, जोती जोत समाया। पवण पाणी ना कोए अधार, अगम्म अगम्मड़े धाम सुहाया।
जोती जोत सरूप हरि, जोत सरूपी एका हरि, एका रंग रंगाया। एका रंग हरि रंग राता, एका कल वखाईआ। ना
कोई पिता ना कोई माता, ना कोई बाल गोद उठाईआ। ना कोई देवे दानी दाता, ना कोई भगत भिखारी दिस आईआ।

ना कोई दिवस ना कोई राता, सञ्झ सवेर ना कोई वखाईआ। ना कोई भैण ना कोई भ्राता, ना कोई जोड़े संगी सगला नाता, साजण ना कोई अख्वाईआ। ना कोई ज़ात ना कोई पाता, राउ रंक राजान कोए दिस ना आईआ। ना कोई देवे साची दाता, जोती जोत ना कोई उपाईआ। एका एक पुरख बिधाता, घर साचे बैठा आसण लाईआ। त्रैगुण माया ना दिसे नार कमज़ाता, दुहागण रूप ना कोए वटाईआ। पंचम तत्त ना दिसे जगत सुग़ाता, ना कोई बणत बणाईआ। आपणी पुच्छे आपे वाता, आप आपणा होए सहाईआ। आपे होया कमलापाता, आपे नारी सच हंढाईआ। निर्मल जोती इक्क इकांता, हरि एका रूप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, घर एका एक वखाईआ। एका घर हरि इकल्ला, आपणा आप सुहाया। दूजा दर शब्द महल्ला, साची बणत बणाया। तीजा दर निहचल धाम अटला, सो पुरख निरँजण रूप वटाया। चौथा घर दस्म द्वारी, जोत उज्यारी पावे सारी, गुरमुखां लए मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम मीता प्रभ शब्द सुणाए साची गीता, अनाद अनादा इक्क सुणाया। राग अनाद आत्म धुन, हरि साचे इक्क जणाईआ। आपे तोड़े सुन्न मुन्न, बजर कपाटी रिहा तुड़ाईआ। सन्त सुहेले साजण चुण, गुण अवगुण वेख वखाईआ। दो जहानां एका धुन, एका बख्शे चरन सच्ची सरनाईआ। सृष्ट सबाई छाण पुण, एका इक्की रिहा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, घर साचे साची सिख्या रिहा समझाईआ। साची सिख्या गुर विचार, एका धाम जणाईआ। आत्म विद्या ब्रह्म विचार, आपे रिहा समझाईआ। लेखा लिख्या धुर दरबार, अन्तिम वेखण आईआ। कलिजुग कूड़ा कुड़यार, चारों कुन्ट रैण अन्धेरी छाईआ। जीव जन्त गए हार, कलिजुग माया दए दुहाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, गुरमुख साचे लए तराईआ। देवे शब्द इक्क हुलार, चारों कुन्ट रिहा भवाईआ। आपे होए पहरेदार, दिवस रैण सेव कमाईआ। गुरमुख सुत्ते पैर पसार, आवे जावे सुत्तयां दरस दिखाईआ। कलिजुग जीवां मानस जन्म गया हार, ना कोई होए सहाईआ। अन्तिम वेला पैणी मार, सम्मत चौदां लेख लिखाईआ। सम्मत पन्दरां हाहाकार, सृष्ट सबाई रिहा कराईआ। सम्मत सोलां दुष्ट दुराचार, धरतमात तेरी गोद दए सवाईआ। सम्मत सतारां नारी नार, खुल्हड़े केस देण दुहाईआ। अट्ठ अठारां तेरी धार, जल रूप इक्क समाईआ। इक्क उनीसा ओंकार, ईसा मूसा दए मिटाईआ। बीस बीसा होए ख़बरदार, जगत जगदीसा आप अख्वाईआ। छत्र सीसा दिल्ली दरबार, पंचम मुख ताज रिहा टिकाईआ। इक्क इकीसा कर प्यार, एका इक्की रिहा पाईआ। साची सिक्खी कर त्यार, चार वरनां बख्शे सच सच्ची सरनाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी एका धार, सत्तां दीपां शब्द जणाईआ। सोहँ शब्द जै जैकार, राज राजान एका रसना गाईआ। ब्रह्मा शिव

दर द्वार, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। करोड़ तेतीसा वेखे मार ध्यान, कलिजुग तेरी अन्तिम आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख विछड़े मेल मिलाईआ। गुरमुख सिख गुरु गुर चेला, अन्तिम मेल मिलाया। आपे होया सज्जण सुहेला, आप आपणा मूल चुकाया। पारब्रह्म खेल कलि खेला, खेलणहार इक्क अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख तेरे वसया घर, घर बाहरा इक्क सुहाया। सतिजुग बन्न्हे साची धार, सति सति वरताईआ। गुरसिख रलाए नाल करतार, सगला संग निभाईआ। एका नाउँ नाम भण्डार, आपे रिहा वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची सेव कमाईआ। सतिजुग साचा इक्क ज्ञान, एका एक जणाईआ। चार वरन इक्क ध्यान, एका पुरख रघुराईआ। राउ रंक राज राजान, एका धाम सुहाईआ। एका राग सारे गाण, एका नाद वजाईआ। एका नाम पीण खाण, एका रंग समाईआ। उत्तम ज़ाता विच जहान, जो जन रसना रहे गाईआ। मिले मेल श्री भगवान, हरि साचा आप मिलाईआ। अमृत आत्म देवे पीण खाण, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। सच कटारा नाम किरपान, आपणी हथ्थीं पहनाईआ। पंचम तत्त कर पछाण, तीनो तत्त समाईआ। गुरमति विच जहान, प्रभ आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग वखाए इक्क दर, दर दुआरा इक्क वखाईआ। सतिजुग साचा शब्द मलाह, एका एक रखांयदा। दाता दानी बेपरवाह, आपे झोली पांयदा। इक्क रखाए साचा नाँ, सोहँ सो उपांयदा। जन भगतां फड़े आत्म अन्तर बांह, आप आपणा राह विखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सतिगुर पूरा आप अख्वांयदा। सतिगुर पूरा दीन दयाल, दीना बंधप तोड़या। दरस दिखाए इक्क अकाल, हउमे हँगता रिहा रोड़्हिआ। गुरसिख उठाए साचे लाल, कलिजुग अन्तिम आपे बहुड़या। फल लगाए काया डाल्ह, मनमुख वेखे मिट्ठा कौड़या। चरन प्रीती जन रहे घाल, इक्क चढ़ाए शब्द साचे घोड़या। आपे होए नाल नाल, काया मन्दिर दस्म द्वारी साचे पौड़या। साचा घर साचा वर साचा सर साची धर्मसाल, गुरसिख वर पाया जिहा लोड़या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे होए वागां मोड़या। आपे आए जगत जोग कमाए, हरि दाता सिरजनहारया। गुर गोबिन्द भेख वटाए, सगली चिन्दा मेट मिटाए, दरस दिखाए अगम्म अपारया। मनमुख जीव जन्त रलाए, सागर सिन्ध धार वहाए, ना कोई दिसे पार किनारया। गुरमुख साचे सुत उपजाए, दे मति आप समझाए, रसन कराए जै जैकारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे आप उठा रिहा। उठ जाग सन्त दुलार, हरि साचा आप जगांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, लोकमात फेरा पांयदा। सोहँ खण्डा

तेज कटार, आपणे हथ्थ रखांयदा। जीआं जन्तां मारे मार, अग्गे हो ना कोई बचांयदा। ब्रह्मा रोवे ज़ारो ज़ार, अट्ठे पहर नीर वहांयदा। शिव शंकर करे ख़बरदार, बाशक तशका नाल रलांयदा। करोड़ तेतीसा करे प्यार, सुरपति राजा इन्द गले ना कोई लगांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी नार विभचार, कन्त सुहाग ना कोई हंढांयदा। सत्तां दीपां एका धार, इक्क इकल्ला आप बंधांयदा। सच महल्ला विच संसार, जलां थलां आप समांयदा। गोबिन्द डल्ला इक्क प्यार, साचा धाम वेख वखांयदा। जोती शब्दी आपे रल्ला, जन भगतां फड़ाए आपणा पल्ला, बेमुख दिस ना आंयदा। पंचम घर करया हल्ला, दूई द्वैती लग्गा सल्ला, काम क्रोध लोभ मोह हँकार जीवां जन्तां मात जलांयदा। गुरमुख साचा गुर संगत साची रल्ला, एका वसया निहचल नाम अटला, ऊँचो ऊँच आप वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख वटांयदा। जोती जामा हरि निरँकार, एका एक अख्वाया। सतिजुग कलिजुग दोहां बन्न्हे धार, निरगुण सरगुण खेल खिलाया। त्रैगुण माया तेरा पसर पसार, अन्तिम मेट मिटाया। मति मन बुध गई हार, सति सन्तोख रहिण ना पाया। धीरज यति हाहाकार, पंचम बैठा मुख छुपाया। अट्ठ सट्ठ करे पुकार, तीर्थ तट्ट दए दुहाया। गुर दर मन्दिर अन्दर मस्जिद शिवदवाला मठ, बेमुख बैठे डेरा लाया। गुरमुख साचे सन्त सुहेले प्रभ चरन द्वारे इक्क इक्ट्ठ, हरि साचे दरस दिखाया। कलिजुग गेड़े उलटी लट्ठ, लक्ख चुरासी रिहा हिलाया। उच्चे मन्दिर जाणे ढठ्ठ, राज राजान कोई दिस ना आया। जोती अग्नी लाए मट्ठ, एका एक तत्ती वाओ वगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख दुआरा इक्क दर, गोबिन्द संग रलाया। गोबिन्द संग हरि रंग राता, एका रंग रंगांयदा। जन भगतां आत्म धार वहाए गंगा, अमृत साची धार वहांयदा। अनहद वजाए सच मृदंगा, एका ढोल वजांयदा। दर दुआरा एका मंगा, साची भिच्छया झोली पांयदा। शब्द घोड़े कसया तंगा, सोलां कलीआं आसण लांयदा। चिट्टा अस्व सच दुआरा आपे लँघा, पुरीआं लोआं राह तकांयदा। आपणी हथ्थीं पाए वंडा, जेरज अंडां वेख वखांयदा। उत्भज सेत्ज होई रंडा, धरती धवल आकाश प्रकाश ना कोई वेख वखांयदा। जीव जन्त आत्म रंडा, तत्त विकार भरया घमंडा, झूठा गढ़्ह बणांयदा। पारब्रह्म हथ्थ फड़या खण्डा, नौ खण्ड पृथ्वी पावे वंडा, साची वंड वंडांयदा। मेट मिटाए भेख पखण्डा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग सतिजुग एका दर, दोहां मेल मिलांयदा। कलिजुग सतिजुग इक्क द्वार, बैठे सीस झुकाईआ। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, जगत जगदीश हथ्थ वड्याईआ। कलिजुग रोवे ज़ारो ज़ार, जूठ झूठ रही शरमाईआ। सतिजुग मंगे भिक्ख अपार, सच वस्त हरि झोली पाईआ। दोहां बणया सांझा यार, एका एक हरि रघुराईआ। आपे वेखे विच संसार,

पर्दा ओहला रहिण ना पाईआ। संग मुहम्मद चार यार, कलिजुग तेरा संग निभाईआ। ईसा मूसा नाल त्यार, अल्ला राणी नाल प्रनाईआ। हू हू नाअरा रही मार, तूं तूं रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग सतिजुग देवे वर, आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। कलिजुग तेरा साचा संग, संग मुहम्मद आप निभांयदा। एक रंगाया काला रंग, काला सूसा तन छुहांयदा। चार कुन्ट भुक्ख नंग, ईसा मूसा वेख विखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, उम्मत नबी रसूल दी बिस्मिला आप करांयदा। बिस्मिला नूर अलाही, एका एक अख्वाया। आपे जाणे धुरदरगाही, परवरदिगारा आप अख्वाया। एका एक सच सुल्तानी, ख़ुदी ख़ुदाई लै के आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग सतिजुग ल्या वर, दोहां लहिणा देणा रिहा मुकाया। कलिजुग तेरा अन्तिम लहिणा, गैहणा तन पहनाया। संग मुहम्मद वेखे नैणा, प्रभ साचा दए विखाया। मक्का मदीना अन्तिम ढैहणा, हरि आपणी बणत बणाया। अल्ला राणी तेरा कोई ना मन्ने कहिणा, नेत्र नैणा झूठा खेल रचाया। प्रभ का भाणा सिर ते सहिणा, सम्मत चौदां वेख वखाया। लाड़ी मौत खाए डैणा, औलीआ पीर शेख़ दस्तगीर शाह हकीर कोए रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा पल्ला रिहा लाहया, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, आपणा मेला रिहा मिलाया। कलिजुग मेला आप कराए, संग मुहम्मदी दीना। साचा मृदंग इक्क वजाए, आप सुणाए रूसा चीना। दूई द्वैती विच कंध रखाए, चार कुन्ट वजाए हँकारी बीना। सम्मत चौदां तेरा पन्ध मुकाए, धरत मात तेरा ठण्ढा सीना। सृष्ट सबाई अन्ध कराए, पाणी ठण्ढा किसे ना पीना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग सतिजुग एका दर, वेख वखाए लोक तीना। सतिजुग साचा दर दरवेशे, प्रभ अग्गे करे निमस्कारया। गल पाए खुल्हड़े केसे, रोवे ज़ारो ज़ारया।

दस दस्मेसे, सुणे मात पुकारया। पवण पवणी रला ब्रह्मा विष्नूं शिव गणेशे, मंगण वारो वारया। एका दाता मिले रिखी केसे, लोकमात आप उठाए गवर्धन भारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग देवे साचा वर, सिर आपणा हथ्थ टिका रिहा। सतिजुग तेरी मति, प्रभ एका एक रखाईआ। भगत जनां दी रक्खी पत, साचा संग निभाईआ। बहत्तर नाड़ ना उब्बल रत्त, रत्ती रत्त रहिण ना पाईआ। मेल मिलाए कमलापत, पुरख अबिनाशी रिहा सुणाईआ। सति सन्तोख धीरज यति, गुर शब्दी बंध बंधाईआ। सोहँ चढ़ाउणा साचे रथ, वंञ मुहाणा तेरे हथ्थ रखाईआ। रक्खे हथ्थ सिर समरथ, जुग जुग होए सहाईआ। एका बख्शे साची वत्थ, तेरी झोली पाईआ। पंजां चोरां पाए नत्थ, सोहँ शब्द करे कुड़माईआ। लहिणा देणा चुकाउणा सीआं साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। जगत विकारा देणा वत्थ,

नाम मधाणा इक्क रखाईआ। सगल वसूरे जायण लथ्थ, जो जन दर द्वारे आए दर्शन पाईआ। शब्द जणाए अकथना अकथ, अकथ कथ रही लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग साचे देवे वर, हरि मेला सहिज सुभाईआ। सतिजुग साचे दर साचा पाया, आत्म ख़ुशी मनाईआ। एका काया रंगण रंग चढ़ाया, उतर कदे ना जाईआ। गुरमुख दर द्वार मंगण आया, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग साचे देवे वर, गुरमुख साचे साचे दर बैठा आसण लाईआ। सतिजुग तेरा साचा संग, जन भगतां आप करांयदा। नौ द्वारे पार लँघ, दसवें मेल मिलांयदा। शब्द रंगीला इक्क पलँघ, आत्म सेज वछांयदा। चारों कुन्ट अमृत धारा गंग, सर सरोवर इक्क विखांयदा। एका चले चाल बेहंग, बेहंगम रूप समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे लए वर, घर साचा धाम सुहांयदा। · गुरसिख वड्याईआ। हरि सेवक सेवादार, पारब्रह्म सरनाईआ। प्रभ पाया

एकँकार, गुर शब्द सच्ची कुड़माईआ। दो जहानी उतरे पार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरवैर रूप समाईआ। निरवैर निरँकार निरगुण समाया। जन भगतां उधारे कर कर मेहर, आप आपणी दया कमाया। नेड़ ना आयण ऐर गैर, पंचम कहर रिहा वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे मेल कर, गुर संगत रिहा मिलाया। गुर संगत धन्न कमाई, गुर पूरा पाया। आत्म सुख मेल सदा सुखदाई, हउमे दु:ख गंवाया। सुफल कराउँणी मात कुक्ख, आवण जावण फंद कटाया। मात गर्भ ना उलटा रुख, धर्म राए ना दए सज़ाया। आप उतारे तृष्ना भुक्ख, जिस जन नेत्र लोचन नैण दर्शन पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हउमे हँगता रिहा रोग गंवाया। हउमे हँगता रोग कट्ट, प्रभ साचा रंग चढ़ांयदा। चरन धूढ़ नुहावे साचे तीर्थ तट्ट, इक्क इशनान करांयदा। दूई द्वैती कढ्ढे वट, भरमां गढ़्ह तुड़ांयदा। तन नगारे लाए सट्ट, सोहँ चोट लगांयदा। इक्क वखाए साचा हट्ट, चौदां तबकां वेख विखांयदा। तन पहनाए नाम पट्ट, उतर कदे ना जांयदा। जोत निरँजण लट लट, साचे सुत आप जगांयदा। रसना जिह्वा ल्या रट, सोहँ साचा जाप जपांयदा। भाग लगाए काया मट, पंचम मोह चुकांयदा। कलिजुग खेल बाज़ीगर नट, जीव जन्त भुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजण साचा सन्त, साचे धाम सुहांयदा। गुरमुख साजण साचा सन्त, हरि साचे मेल मिलाया। मेल मिलावा साचे कन्त, साची सेज हंढाया। आप गिणाए महिमा अगणत, भेव किसे ना पाया। रसना जिह्वा मणीआ मंत, साचा शब्द लाया। रक्खे पति पति पतिवन्त, जुग जुग रक्खदा आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजण साचा मीत, सरन सरनाई इक्क रखाया।