पुस्तकालयभाग ६

१२ चेत २०१४ बिक्रमी सुरजीतम सिँघ दे गृह पिण्ड राजो माजरा ज़िला अम्बाला

गुरमुख पूरा जाणीए, हरि नाम दृढ़ाए। गुरमुख पूरा जाणीए, अन्तर लिव लाए। गुरमुख पूरा जाणीए, रसना गुण गाए। गुरमुख पूरा जाणीए, नेत्र दर्शन पाए। गुरमुख पूरा जाणीए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन साचे लए मिलाए। गुरमुख पूरा जाणीए, मिले मेल भगवन्ता। गुरमुख पूरा जाणीए, हरि मीता साजन सन्ता। गुरमुख पूरा जाणीए, मेल मिलाए एका कन्ता। गुरमुख पूरा जाणीए, मिले नाम धन धन्नवन्ता। गुरमुख पूरा जाणीए, पारब्रह्म अबिनाशी पाया पति पतिवन्ता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा धाम सुहंता। गुरमुख पूरा जाणीए, आत्म तन वैराग। गुरमुख पूरा जाणीए, जगत तृष्ना बुझाए आग। गुरमुख पूरा जाणीए, गुर चरन धूढ़ी मस्तक लाए वड वड भाग। गुरमुख पूरा जाणीए, हँस सरोवर नुहाए काग। गुरमुख पूरा जाणीए, चरन कँवल उप्पर धवल जन जाए लाग। गुरमुख पूरा जाणीए, सुरत सवाणी जाए जाग। गुरमुख पूरा जाणीए, मिले मेल गुर साचे हाणी, माया डस्से ना डस्सणी नाग। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां पकड़े वाग। गुरमुख पूरा जाणीए, होए चतर सुजाना। गुरमुख पूरा जाणीए, दिवस रैण रक्खे चरन ध्याना। गुरमुख पूरा जाणीए, दर दरसी दर परवाना। गुरमुख पूरा जाणीए, एका बन्न्हे नाम हथ्थीं गाना। गुरमुख पूरा जाणीए, सच सुच्च रखाए धर्म इक्क निशाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका देवे नाम निधाना। गुरमुख पूरा जाणीए, मिले मेल भतार। गुरमुख पूरा जाणीए, हरि देवे पैज संवार। गुरमुख पूरा जाणीए, एका शब्द अधार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवे दरस अगम्म अपार। गुरमुख गोबिन्द पाया, आत्म भया अनन्द। काया रंग चढ़ाया, एका एक परमानंद। हउमे रोग मिटाया, रसना गाया बत्ती दन्द। धुर संजोग मिलाया, जोत चढ़ाया साचा चन्द। रसना भोग लगाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मेट मिटाए अन्धेर अन्ध। अन्ध अन्धेर जगत गुबार, तन रहिण ना पाईआ। जगत तृष्ना झूठी धार, प्रभ साचा रिहा मिटाईआ। एका देवे नाम प्यार, एका राह चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत मलाह आप अख्वाईआ। जगत मलाह साचा बेड़ा, एका एक रखाया। चार वरन कराए हक्क निबेड़ा, लहिणा देणा रिहा चुकाया। आपे जाणे काया नगर खेड़ा, अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहिर डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे मेल मिलाया। गुरमुख तेरा सच द्वार, होए थान सुहञ्जणा। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, जोत जगाए इक्क निरँजणा। शब्द सरूपी दए अधार, चरन धूढ़ कराए साचा मजना। मूर्ख मुग्ध गुर अधार लाए पार, अन्तिम पड़दा कज्जणा। आपे

होया मीत मुरार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख देवे आत्म वर, अमृत पी पी रज्जणा। अमृत आत्म सच प्याला, एका एक लिआईआ। भगत सुहेला सद रखवाला, जुग जुग पैज रखाईआ। फल लगाए काया डाल्हा, जिस जन आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ग़रीब निमाणे आपणी बैठा गोद उठाईआ।

१२ चेत २०१४ बिक्रमी ज्ञान चन्द दे गृह इक्की परिवारां दा इक्ट्ठ होया
पिण्ड मिरज़ापुर ज़िला हुश्यार पुर

आदि पुरख अकाल, एका जोत जगाईआ। दीनां बंधप दीन दयाल, घर साचे बैठा आसण लाईआ। आपणी करे आप प्रितपाल, शब्द सिँघासण इक्क सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा वेख वखाईआ। साचा घर इक्क सुहञ्जणा, हरि आपणा आप रखाया। जगे जोत आदि पुरख निरँजणा, दूसर कोए दिस ना आया। ना कोई दिसे गुर पीर साध सन्त साक सैण सज्जणा, सगला साथ ना कोई निभाया। ना कोई कर्म जरम धर्म मजना, मस्तक सीस ना कोई निवाया। ढोल मृदंग नगार ताल ना कोई वज्जणा, ना कोई रसना जिह्वा गाया। ना घड़या ना भज्जणा, मात पित पिता पूत ना कोई जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा इक्क सुहाया। साचा घर सति दर, एका एक बणाया। निर्मल जोती कर अकार, आपणी बणत बणाया। आपे बैठ सच्ची सरकार, सच सिँघासण आप सुहाया। ना कोई दिसे चार दिवार, महल्ल अटल उच्च मुनार इक्क रखाया। गुर पीर ना पाए सार, साध सन्त भेव ना पाया। बेअन्त बेअन्त बेअन्त करतार, करता पुरख आप अख्वाया। देव दंत ना कोई अधार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख निरँजण एका धाम सुहाया। साचा धाम हरि निरँकार, एका एक रखाया। ना कोई खाणी ना कोई बाणी ना कोई वेद पुराण, अञ्जील कुरान ना कोई जणाया। ना कोई शब्दी शब्द जणाए, लक्ख चुरासी दिस ना आया। ना कोई वेला ना कोई वक्त, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वसया साचे घर, साचा धाम इक्क सुहाया। साचा घर पुरख अबिनाश, एका एक रखाया। सर्ब घट किया वास, दिस किसे ना आया। ना कोई पृथ्वी ना आकाश, गगन पाताल ना डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचे बैठा आसण लाया। साचा घर पुरख सुल्तान, एका एक सुहाया। आदि जुगादी आदिन अन्ता, एका रंग वटाया। आप बणाए आपणी

बणता, घड़न भन्न्हणहार आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सति पुरख निरँजण घर साचा इक्क सुहाया। साचा घर हरि सुहाए, जोती नूर सवाया। अकाल पुरख आदि शक्त, एका रूप वटाया। ना कोई जोग जुगत ना भगत, ना साध सन्त कोई रखाया। ना कोई दिवस रात ना वक्त, सञ्झ सवेर ना कोई रखाया। ना कोई बूंद रक्त, हड्ड मास नाड़ी चम्म दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा इक्क सुहाया। घर साचे हरि साजण मीता, एका एक उपांयदा। आपे पतित पुनीता, आप आपणे रंग रंगांयदा। आपे ठण्ढा आपे सीता, आपे आपणी जोत जगांयदा। आपणी जोत आप जगा, आपणा राग अल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा नाद वजांयदा। पूत सपूता इक्क उपाया, शब्दी नाउँ रखाईआ। साची सेवा आपे लाया, ब्रह्मण्डां विच रिहा समाईआ। पार कन्ढ्ढा किसे दिस ना आईआ। साध सन्त गुर पीर बेअन्त बेअन्त गए गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे साचा घर एका राह रखाईआ। शब्द सुत हरि बलवान, एका एक उपाया। आप फड़ाए हथ्थ निशान, जुग जुग रिहा झुलाया। सूरज चन्न ना कोई वखान, तारा मण्डल दिस ना आया। पवण हवण ना कोई गवण सवण, कोई वरन दिस ना आया। कामनी ना कमन, ना कोई राम रामा कृष्न, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेखे साचा घर, अन्तिम आप सुहाया। पंचम दर खोल्ह किवाड़, प्रभ आपणी दया कमांयदा। शब्द सुत अन्दर वाड़, एका नाद वजांयदा। आप बणाए साचा लाड़, साचा तन सजांयदा। ना कोई दिसे बहत्तर नाड़, पंज तत्त ना कोई विखांयदा। आपे होए पिच्छे अगाड़, आप आपणी सेव कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा इक्क सुहांयदा। पंचम घर इक्क निशान, प्रभ साचे आप रखाया। सति पुरख निरँजण इक्क ज्ञान, आपणा आप दवाया। सतिनाम कर प्रधान, घर साचे रिहा टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दे मति रिहा समझाया। साचा घर इक्क इकल्ला, हरि आपणा आप वसाया। चौथा दर नाम महल्ला, आपे ल्या उपाया। ना कोई जल ना कोई थला, सर सरोवर दिस ना आया। ना कोई जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चा टिल्ला, ना कोई पेड़ बन खण्ड नज़री आया। ना कोई तीर कमान दिसे चिल्ला, ना कोई खण्डा हथ्थ उठाया। ना कोई जाणे घोड़ा (नीला), ना कोई पौड़ा रखाया। ना कोई वेखे बस्त पीला, ना कंचन रंग वटाया। पारब्रह्म एका सीतल सीतला, घर साचे बैठा आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेखे चौथा घर, एका हरि उपाया। चौथा घर एका हरि, साचा नाद वजाया। नाम वजाए साचा नाद, धुन आत्मक रिहा वजाया। सुणे सुणाए ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मादी वेख वखाया।

महल्ल अटल आदि जुगादि, जुगा जुगादी आप रखाया। सन्त सुहेले हरि हरि लाध, आप आपे लए बुलाया। साचा मेला माधव माध, घर चौथे मेल मिलाया। मनमुख जीव रसना लैण स्वाद, अन्दर मन्दिर साचे वाड़, चौथे पौड़े डण्डे चढ़ सतिगुर पूरा हथ्थ ना आया। जूठा झूठा घाड़न घड़, पंजां चोरां नाल लड़, हउमे हँगता गए सड़, काम क्रोध लोभ मोह हँकार तन वसाया। जोत ना जगे बहत्तर नड़, मिल्या मेल ना प्रभ, कलिजुग अग्नी गए सड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा इक्क वखाया। चौथा घर पद निरबाणा, हरि एका एक रखाया। आपे चतर सुघड़ स्याणा, सन्त सुहेला आप अख्वाया। आपे जोती मेला श्री भगवाना, आपे शब्दी शब्द जणाया। आपे राग आप तराना, आपे सुणे सुणाए काना, सुणन सुणावणहार आप अख्वाया। आसण सिँघासण इक्क वछाना, पावा चूल ना कोए रखाया। उप्पर बैठ श्री भगवाना, निर्मल जोती इक्क जगाया। पारब्रह्म (ना) छप्पर छन्नना, ना कोई बाडी रिहा बणाया। पंचम चोर ना देवे डन्नणा, धर्म राए दिस ना आया। ब्रह्मा शिव देवत सुर मुख बैठे बंन्हणा, राग नाद ना कोई सुणाया। ना कोई जाणे रिख मुन, ज्ञान ध्यान ना कोई जणाया। पारब्रह्म प्रभ आपे जाणे गुण अवगुण, गुरमुख साचे लए जगाया। लक्ख चुरासी गुरमुख चुण, धुन आत्मक दए उपजाया। मनमुख जीव छाण पुण, नाम मधाणा एका पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वड़या चौथे घर, सन्त सुहेले रिहा मिलाया। चौथा घर हरि भगवन्त, एका एक रखाया। मेल मिलावा साचे कन्त, नारी कन्ता एका रूप समाया। साची सेजा रंग बसन्त, रुत्त सुहञ्जणी दए विखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वड़या आपणे घर, आप आपणा नाद वजाया। किंगरी नाद हथ्थ करतार, आपणा आप वजांयदा। भेव ना पायण जीव गंवार, रसना पढ़ पढ़ वाद वधांयदा। सति सांतक निरगुण रूप अपार, प्रभ साची सेवा लांयदा। नानक मंगे दर भिखार, प्रभ साचा भिच्छया पांयदा। आप आपणा कर आकार, जोत सरूपी दरस दिखांयदा। सतिनाम दए अधार, लोकमात राह तकांयदा। आपे होया पहरेदार, सीस, आपणा हथ्थ टिकांयदा। लक्ख चुरासी करना ख़बरदार, भाणा सहिणा नेत्र नैणा हुक्म जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक दित्ता इक्क वर, एका मति रखांयदा। एका मति एका नत्त, इक्क ध्यान रखाया। नानक पाया प्रभ कमलापत, साची नारी आप अख्वाया। बहत्तर नाड़ ना उबली रत, सीतल शांतक अमृत धार साची मुख चुआया। बीजे बीज जीआं जन्तां आत्म वत्त, धुरदरगाही लै कै आया। पारब्रह्म तेरा साचा नत्त, रसना बहि बहि गाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक देवे इक्क वर, वर दाता आप अख्वाया। नानक पाया पद निरबान, आत्म दर वज्जी वधाईआ। मिल्या मेल श्री भगवान, दिवस रैण रसना गाईआ।

चारे कुन्ट वेखे मार ध्यान, लक्ख चुरासी भरम भुलाईआ। एका देवे शब्द ज्ञान, आत्म बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक दित्ता इक्क वर, चार वरन सची सरनाईआ। चार वरन इक्क सरनाई, नानक गुर सिखाईआ। कलिजुग जीव भेव ना राई, फिरे भुल्ली सर्ब लुकाईआ। आदिन अन्ता ना दर्शन पाई, साचा कन्त ना कोई मेल मिलाईआ। जीवां जन्तां देण वधाई, रसना कहि कहि गुर दर मन्दिर अन्दर माया ममता वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग खेले खेल रघुराईआ। नानक आपणी किरपा धार, एका अंक बणाया। अंगद लहिणा पार उतार, साचा रंग चढ़ाया। अमरदास कर प्यार, अमरापद दवाया। रामदासे कर प्यार, सेवक सेवा लाया। गुर अर्जन बख्शे चरन प्यार, दोए जोड़ बैठे सीस झुकाया। शब्द बोध अगाध सुणे सुणाए सुणनेहार, रसना जिह्वा रिहा गाया। इकवंजा बवंजा बन्न्हे धार, भेव अभेदा भेव ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा लेख लिखाया। अर्जन लिख्या लेख अपार, गोबिन्द रसना गाईआ। पुरख अबिनाशी कर प्यार, साचा राह गया विखाईआ। जो जन मंगे बण भिखार, देवणहार हरि कन्त सभनीं थाँईंआ। भरमे भुल्ले जीव गंवार, हउमे गढ़्ह ना कोई तुड़ाईआ। मिल्या मेल ना पुरख भतार, आत्म सेज ना किसे हंढाईआ। निर्मल दीपक जोती कर उज्यार, नाद धुन ना कोई वजाईआ। पंचम शब्द ना गायण वारो वार, आप आपणा राग अल्हाईआ। पुरख अबिनाशी ना करे प्यार, अन्दर मन्दिर बैठा आसण लाईआ। दस्म द्वारी बन्द किवाड़, ना कोई कुण्डा लाहीआ। मनमुखां मगर लग्गी पंचम धाड़, दिवस रैण रही भवाईआ। सच धीरज ना वेख इक्क आकार, वरन गोत ना कोई अख्वाईआ। धुरदरगाही एका लाड़, हरि आपे आप अख्वाईआ। जुग जुग मात लै अवतार, आप आपणी रचन रचाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, निहकलंक नरायण नर, शब्द खण्डा तेज कटार, आपणा रिहा उठाईआ। भेव खोल्ह दस्म द्वार, चौथा घर हरि जणाईआ। सति पुरख निरँजण हरि गिरधार, हउमे हँगता रिहा मिटाईआ। सोहँ अक्खर वणज वपार, सतिजुग साचे रिहा कराईआ। कलिजुग अन्तिम पार किनार, बीस इकीसा दए दुहाईआ। छड्डणा पए महल मुनार, उच्चा मन्दिर कोई दिस ना आईआ। अमृत आत्म मिले ना ठण्ढी ठार, अट्ठ सट्ठ भरम भुलाईआ। गुर शब्द ना मिल्या मीत मुरार, दो जहानां पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वसया साचे घर, साचा धाम सुहाईआ।

नानक जोत कवण रंग, काया तन रखाईआ। कवण बैठा आप पलँघ, बैठा आसण लाईआ। कवण वजाए ढोल मृदंग, शब्द करे कुड़माईआ। कवण आत्म धारा गंग, चारों कुन्ट रिहा वहाईआ। कवण सरूप लाए अंग, अंगीकार आप अख्वाईआ।

कवण द्वारे रिहा लँघ, दर दुआरा कवण खुल्हाईआ। कवण मारे तीर तुफंग, शब्द खण्डा हथ्थ उठाईआ। मानस जन्म मनमुखां होया भंग, गुर पूरा दिस ना आईआ। मनमति जगत प्रधान है, मनमुख होए हलकाए। गुर शब्द सच्चा ज्ञान है, गुरसिख हिरदे लए वसाए। चरन प्रीती इक्क ध्यान है, एका दूजा भउ चुकाए। एका एक धुर निशान है, ना कोई मेटे मेट मिटाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चार वरनां रिहा जणाए। चार वरन इक्क द्वार, एका हरि निरंकारया। वरते वरतावे विच संसार, जुग जुग लए मात अवतारया। सतिजुग त्रेता उतरे पार, द्वापर वेख वखा रिहा। कलिजुग तेरी अन्तिम धार, काला वेस वटा ल्या। पढ़ पढ़ थक्के जीव गंवार, कलिजुग विद्या गढ़्ह बणा ल्या। सच शब्द ना कोई प्यार, दर आत्म इक्क भुला ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी वेख घर, कलिजुग अन्तिम जोत जगा ल्या। लक्ख चुरासी तेरा आत्म रथ, दिवस रैण रिहा चलाया। · आवे

जावे वारो वारया। मनमुख जीव भरम भुलाया, मानस जन्म ना कोई संवारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग वेखे अन्ध अंध्यारया। कलिजुग तेरा अन्धेर अन्ध, लक्ख चुरासी रसन लगाया मदिरा मास गन्द, शब्द ना चढ़या साचा चन्द, आत्म धुन ना सुणी परमानंद, बजर कपाटी ना तुट्टा जंद, नौ द्वारे खेल न्यारा। आपे सुत्ता दे कर कंड, · पैर पसारा। मनमति मनमुख जीवां रिहा वंड, काम क्रोध लोभ मोह हँकारा। करे खण्ड खण्ड, प्रगट

होए निहकलंक नरायण नर अवतारा। शब्द चण्ड प्रचण्ड, हरि रक्खे तिक्खी धारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल अपर अपारा। मनमति अञ्जाण सुरती सुरत भवाईआ। भरमे भुल्ले जीव नादान, पंज तत्त करे कुड़माईआ। गुणवन्ता हरि गुण निधान, दिस किसे ना आईआ। साधां सन्तां जीआं जन्तां आदिन अन्ता हरि भगवन्ता, जुग जुग सेवा लाईआ। किसे हथ्थ ना आए काशी पंडता, ग्रन्थी पन्थी भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका वसया साचे घर, हरि मन्दिर इक्क सुहाईआ। हरि मन्दिर हरि भगवाना, एका एक रखाईआ। चढ़े चढ़ाए शब्द बिबाणा, दहि दिशा ना कोई रखाईआ। आपे बैठ श्री भगवाना, शाह सुल्तान आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायणा रूप वटाईआ। गुरमुख आत्म सद बिबलाए, आत्म तृखा रखाईआ। गुर पूरा अमृत आत्म वरखाए, बूंद स्वांती रिहा मुख चुआईआ। धुरदरगाही लिख्या लेख मिटाए, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेखे आत्म दर, दर दुआरा वेख वखाईआ। गुरमुख चात्रिक सद बिल्लाए, दिवस रैण पुकारा। पुरख अबिनाशी दया कमाए, मेल मिलाए विच संसारा। आप आपणा दरस दिखाए, फड़

फड़ बाहों लाए पारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगत सुहेले रिहा उधारा। भगत सुहेला साचा सज्जण, एका एक अख्वाया। चरन धूढ़ कराए साचा मजन, दुरमति मैल गंवाया। आपे होया पड़दे कज्जण, दे मति रिहा समझाया। मदिरा मास जो जन तज्जण, आप आपणे रंग रंगाया। ताल नगारे एका वज्जण, राग अनाहद रिहा सुणाया। भाण्डे भरम गढ़्ह हँकारी भज्जण, हरि साचा रिहा भन्नाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला आप मिलाया। मेल मिलाए नर अवतारा, जुग जुग लेख लिखांयदा। जुग जुग देवे नाम अधारा, आप आपणी बूझ बुझांयदा। निर्मल जोती कर उज्यारा, अन्ध अज्ञान मिटांयदा। अमृत आत्म ठण्ढी धारा, एका जाम प्यांअदा। आपे बणे हरि वरतारा, जुग जुग मात वरतांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, एका दात हरि सुग़ात धुरदरगाही आप लिआंयदा। मेट मिटाए अन्धेरी रात, जूठे झूठे रहिण ना पांयदा। जन भगतां पुच्छे अन्तिम वात, रूप अनूपा सति सरूपा आप आपणा रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेखे चारे कूटां, दहि दिशा वेख वखांयदा। दहि दिशा इक्क हुलारा, हरि साचा रिहा दवाईआ। गुरमुख साचा मीत मुरारा, आप आपणी गोद उठाईआ। वेख वखाए दर दुआरा, शब्द सिँघासण हरि सुहाईआ। इक्क इकल्ला एकँकारा, एका रूप वटाईआ। जुग जुग लए मात अवतारा, आप आपणी रचन रचाईआ। कलिजुग तेरी काली धारा, चारों कुन्ट दए दुहाईआ। लक्ख चुरासी रोवे ज़ारो ज़ारा, धीरज धीर ना कोई धराईआ। साध सन्त होए गंवारा, सति सन्तोख ना कोई रखाईआ। भरमे भुल्ले सर्ब संसारा, भरम भुलेखा रिहा पाईआ। एका एक विसरया करतारा, राम रामा हरि हरि साचा कोए ना रसना गाईआ। भेख पखण्डा जगत अखाड़ा, चारे कुन्टां वंडां रिहा वंडाईआ। मनमुख जीवां लग्गी मगर धाड़ा, पंचम रिहा लगाईआ। एका वा तत्ती हाढ़ा, कलिजुग रिहा लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख आत्म लए वर, दर द्वारे आप बहाईआ। गुरमुख आत्म कर परवाना, आपणी दया कमांयदा। आप बिठाए विच बिबाणा, साचे मार्ग लांयदा। आवण जावण चुक्के काना, धर्म राए नेड़ ना आंयदा। लक्ख चुरासी फंद कटाना, हरि गोबिन्द मिटांयदा। हरिजन साचा चतर सुघड़ स्याना, आप आपणे रंग रंगांयदा। लोआं पुरीआं वेखे मार ध्याना, ब्रह्मा विष्नूं शिव आप उठांयदा। एका राग सुणाए काना, दो अक्खर आप लिखांयदा। करोड़ तेतीसा इक्क ज्ञाना, सुरपति राजा इन्द अल्हांयदा। नौ खण्ड हरि गुण विखाना, एका गुण लक्ख चुरासी पुकार सुण आपणा आप उपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगत सुहेले रिहा वर, वर दाता आप हो आंयदा। वरभण्डी हरि बणत बणाए, एका रंग रंगाईआ। शब्द चण्डी हथ्थ उठाए, चार कुन्ट रिहा विखाईआ। भेख पखण्डी दए मिटाए, कलिजुग अन्तिम दए

दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे रिहा उपाईआ। हरिजन साचे आप उपाया, आप आपणा दरस दिखाया, एका दूजा भउ चुकांयदा। आत्म तृष्ना विस मिटाया, सांतक सति वरतांयदा। काहना कृष्ना रूप वखाया, मुकंद मनोहर लखमी नरायण मोर मुकट सीस टिकांयदा। पीर दस्तगीर औलीए शेख़ भरम भुलांयदा। नौ खण्ड सत्त दीप ब्रह्मण्ड वंड वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी तेरा घर आपे फोल फुलांयदा। लक्ख चुरासी तेरा दर, आपे फोल फुलाया। आपे वेखे अन्दर वड़, गुण अवगुण वेख वखाया। सन्त सुहेले लए फड़ आप आपणी दया कमाया। आप बंधाए आपणे लड़, आप आपणे अंग लगाया। जोत जगाए बहत्तर नड़, अज्ञान अन्धेर मिटाया। बजर कपाटी दए तोड़, हरि साचे मन्दिर आपे वड़, आत्म सेजा दए सुहाया। पुरख अबिनाशी लए फड़, आपणी गोद उठाया। ना जन्मे ना जाए मर, हरि एका रंग रंगाया। आप नुहाए साचे सर, सर सरोवर इक्क विखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे साजण मीत आपणा मेल मिलाया। मेल मिलाए दो जहान, अकल कला भरपूरया। मेट मिटाए पंज शैतान, आत्मक धुन उपजाए अनहद साची तूरया। दर द्वार कर परवान, मस्तक बख्शे साची धूड़या। चरन धूढ़ इक्क इशनान, काया चोली रंग चाढ़्हे गूढ़या। भरमे भुल्ले भरम नादान, मन मूर्ख मति मूढ़या। आत्म ब्रह्म ब्रह्म पछाण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे नाम वर, जगत नाता कूड़ो कूड़या। जगत नाता कूड़ कुड़यार, सतिसंग ना भाईआ। मात पित भाई भैण साक सज्जण सैण मीत मुरार, सगला संग तजाईआ। पारब्रह्म प्रभ एका पाए सार, वेले अन्तिम होए सहाईआ। अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़े धाम, गुरमुख साचे दए बहाईआ। लेखे लाए काया चम्मड़ा, जो जन दर्शन पाईआ। कोई ना मंगे पैसा धेला दमड़ा, चरन प्रीती इक्क रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे तेरे दर, दर द्वारे इक्क सुहाईआ। जोत निरँजण इक्क अलख जगाईआ। गुरमुख मीत मुरार सज्जणा, हरि वेखे चाँईं चाँईंआ। अमृत आत्म पी पी रज्जणा, हरि कागों हँस बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे नाम वर, एका रंगण रंग रंगाईआ। नाम रंगण काया चोली, गुरमुख विरला मात रंगांयदा। सुणे शब्द अनहद अनाहद हौली हौली, आत्मक धुन उपजांयदा। काया खेत्र सभ दी मौली, मौला किसे हथ्थ ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सुन्दर सँवला रूप वटांयदा। साँवल सुन्दर हरि मुरार, आपणी जोत जगाईआ। गऊ ग़रीबां पावे सार, वरन गोत भेव मिटाईआ। अगम्म अगम्मड़ा एका आकार, ओंकारा रूप कराईआ। शब्द रखाए तिक्खी धार, सोहँ नाउँ जपाईआ। सो पुरख निरँजण अपर अपार, घर साचे बैठा आसण लाईआ।

हँ हँगता दए मार, साची संगता रिहा मिलाईआ। आपे मंगता दर भिखार, जन भगत द्वारे आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा भेख वटाईआ। जोती जामा हरि हरि रामा, आपणा भेख वटाया। इक्क रखाए शब्द दमामा, दो जहानी रिहा वजाया। जुग जुग जाणे आपणा कामा, करन करावणहार आप अख्वाया। आप उपाए आपणा नामा, आप आपणे विच समाया। अमृत आत्म प्याए साचा जामा, अट्ठे पहर ख़ुमार रखाया। त्रैगुण माया करे अन्तिम तामा, लोकमात रहिण ना पाया। कलिजुग मिटे अन्धेरी शामा, सतिगुर साचा चन्द चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख देवे साचा वर, अन्ध अज्ञान मिटाया। अन्ध अज्ञान होए विनास, हरि दरसी दर्शन पाईआ। आत्म जोती ब्रह्म ज्ञान, दीपक इक्क जगाईआ। ब्रह्मा वेख होए हैरान, कलिजुग अन्तिम दए दुहाईआ। शिव शंकर मारे उठ ध्यान, हरि खेले खेल रघुराईआ। सुरपति राजा इन्द बाल नादान, भेव ना जाणे राईआ। नौ खण्ड पृथ्वी इक्क ज्ञान, हरि साचा रिहा जणाईआ। सत्तां दीपां एका आण, आपणी आपे पाईआ। कलिजुग तेरा मिटे निशान, लोकमात रहिण ना पाईआ। सतिजुग साचा सुत सति सरूपा · धरत मात तेरी गोद बिठाईआ। भरमे भुल्ले जीव नादान, गोबिन्द काया

भेख वटाईआ। भेखाधारी खेल महान, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। एका देवे धुर फ़रमाण, सोहँ साचा गीत अलाईआ। जन भगतां आत्म जोती ब्रह्म ज्ञान, शब्दी शब्द मिलाईआ। पारब्रह्म प्रभ वेख वखान, एका दूजा भउ चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख वेखे साचे दर, नेत्र तीजा खोल्ह वखाईआ। नेत्र तीजा शब्द ज्ञान, हरि एका एक रखाया। चौथा घर मार ध्यान, आप आपणे विच समाया। पंचम मेटे इक्क निशान, एका एक अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेख इक्क दर, दर रिहा तराया। दर दुआरा एक, एका एक अकालया। हरि शब्द रखाई साची टेक, मेल मिलाए दो जहानया। कलिजुग माया ना लाए सेक, आपे बैठा नाम बिबाणया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग वेखे अन्त निशानीआ। कलिजुग तेरी अन्त निशानी, प्रभ साचा वेख वखांयदा। चार कुन्ट होए वैरानी, लक्ख चुरासी मेट मिटांयदा। शब्द मारे तिक्खी कानी, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलांयदा। भेव ना पायण वड विद्वानी, जगत विद्या मूल चुकांयदा। गा गा थक्के वेद पुराणी, खाणी बाणी दिवस रैण अल्हांयदा। अंज़ील कुरान होए हैरानी, संग मुहम्मद रो रो नीर वहांयदा। अल्ला राणी दर प्रनानी, घर पहला इक्क वखांयदा। कलिजुग खेले खेल महानी, चारों कुन्ट अन्धेरा छांयदा। लाड़ी मौत ख़ुशी मनानी, सम्मत चौदां हरि अल्हांयदा। पंचम जेठ रुत्त सुहानी, साचा सगन मनांयदा। आपे बणे साची राणी, कन्त सुहागी वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत

धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख साचे आप उठांयदा। कलिजुग तेरा अन्तिम वेख, हरि साचा वेख वखांयदा। आपे होए धारी भेख, भेखाधारी भेख मिटांयदा। आपे होए धारी केस, मुंड मुंडाए ना भेव छुपांयदा। जोती जामा नर नरेश, निरगुण रूप समांयदा। आपे होए दस दस्मेश, आपे गोबिन्द रूप वटांयदा। सो रखाए ब्रह्मा विष्न महेष, आप आपणे विच मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा संग निभांयदा। कलिजुग तेरा दर दरवाजा, एका एक खुल्हाया। नौ खण्ड पृथ्वी रच्चया काजा, लक्ख चुरासी लए प्रनाया। लाड़ी मौत मंगे दाजा, मनमुख जीव डोली पाया। जन भगतां मारे शब्द सरूपी आवाजा, दिवस रैण रिहा जगाया। चिट्टा अस्व साचा ताजा, धुरदरगाही चढ़ के आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लहिणा देणा रिहा चुकाया। कलिजुग तेरा लहिणा देणा, अन्तिम आप चुकांयदा। जूठ झूठ तन पाए गहणा, माया लोभ मोह हँकार वकार तेरे संग रलांयदा। मनमुख जीव वेख नैणा, चारों कुन्ट कुरलांयदा। माया वहिण अन्तिम वहिणा, त्रैगुण मूल चुकांयदा। प्रभ का भाणा सभ ने सहिणा, राज राजान ना कोई बचांयदा। नाता तुट्टे मात पित भाई भैणां, साक सज्जण कोई दिस ना आंयदा। गुरमुख विरला मात रहिणा, जिस जन हथ्थ समरथ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, एका डंक वजांयदा। निहकलंक एका डंक, राउ रंक जणाईआ। प्रगट होए वासी पुरी घनक, साचे धाम सुहाईआ। जन भगत उधारे जिउँ जनक, आप आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे लए वर, जोत निरँजण तेल चढ़ाईआ। जोत निरँजण तेल चढ़ाए, हरि साचे ख़ुशी मनाईआ। पंचम सईआं मिल मिल गाए, साचा राग अल्हाईआ। शब्द ताल इक्क वजाए, ताल तलवाड़ा आपणे हथ्थ रखाईआ। दर दुआरा इक्क सुहाए, दर दरवाज़ा खोल्ह वखाईआ। आत्म सेजा डेरा लाए, ग़रीब निवाजा वेख वखाईआ। गुरमुखां सद मेल मिलाए, एका रूप समाईआ। · निन्दक दुष्ट दुराचार कोए दिस ना आईआ। साची सिक्खी आप उपाए, हरिभगत सुहेले नाउँ

रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगत द्वारे वेखे घर, घर साचा इक्क सुहाईआ।

त्रैगुण माया तेरी धार, जुग जुग दए दुहाईआ। पंज तत्त होए विभचार, साचा कन्त ना कोए हंढाया। धरत मात करे पुकार, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, कलिजुग रैण अन्धेरी छाईआ। पारब्रह्म प्रभ पावे सार, आत्म जोत जगाईआ। निहकलंक लए अवतार, साचा डंक इक्क वजाईआ। राज राजानां करे ख़बरदार, शाह सुल्तानां

रिहा उठाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी इक्क जैकार, सत्तां दीपां आप सुणाईआ। ब्रह्मा शिव करे प्यार, आपणी सेवा लाईआ। सुरपति बाला वड हुश्यार, प्रभ नेत्र दर्शन पाईआ। जोत अकाला विच संसार, आपणी कल वरताईआ। चाल निराला अपर अपार, भेखी भेख वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। त्रैगुण माया तेरा रंग, लक्ख चुरासी आप चढ़ाया। ब्रह्मा कीना संग, साचा संग निभाया। शिव शंकर मंगे आत्म मंग, खाली बुत्त रखाया। विष्नूं वेखे भुक्ख नंग, सच वस्त हथ्थ ना आया। जोत निरँजण वजाए मृदंग, पंचम सेवा लाईआ। लोकमात ना दिसे धारा गंग, सर सरोवर दिस ना आया। साध सन्त गुर पीर ना लाए कोई अंग, अंगीकार ना कोई अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैगुण माया तेरा दर, चारों कुन्ट वेख वखाया। त्रैगुण माया तेरा जाल, लक्ख चुरासी रिहा फसाईआ। आपे वेखे दीन दयाल, दयानिध आप अख्वाईआ। भगत सुहेला सद कृपाल, अछल अछल्ल आप हो जाईआ। लक्ख चुरासी फल वेखे डाल्ह, अन्दर मन्दिर खोज खुजाईआ। भगत सुहेला नाल नाल, आप आपणा चरन उठाईआ। नेड़ ना आए काल महांकाल, काल महांकाला आप अख्वाईआ। जिस जन देवे नाम सच्चा धन माल, नाम खज़ाना इक्क भराईआ। आदि अन्त ना होए कंगाल, इक्क भण्डार कराईआ। आत्म जोती नूर महान, आकाश प्रकाश वखाईआ। धर्म झुलाए इक्क निशान, हथ्थ आपणे रिहा उठाईआ। चार वरनां इक्क ज्ञान, एका शब्द जणाईआ। रसना जिह्वा सारे गाण, भुल्ल रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैगुण माया तेरा रूप आपे वेख विखाईआ। त्रैगुण माया तेरा रूप, आपे आप वखानया। भरमे भुल्ले शाहो भूप, ना कोई दिसे सुघड़ स्यानया। रैण अन्धेरी चारों कूट, कोई ना चले हरि हरि भाणया। मोह हुलारा रहे झूट, जूठा झूठा छत्र ताणया। पंच विकारा रिहा लूट, रसना गाए ना हरि हरि बाणया। धर्म राए दर टंगे पुठ्ठ, अन्तिम लहिणा देण चुकानया। जन भगतां हरि जाए तुठ्ठ, देवे दरस महानया। लुकया रहे ना कोई गुट्ठ, दहि दिशा वेखे मार ध्यानया। आप कराए एका मुट्ठ, सम्मत चौदां पहली चेत्र साची बणत बणानया। पंच विकारा देवे कुट्ठ, मेट मिटाए पंज शैतानया। जुगां जुगां दे विछड़े गए रुट्ठ, कलिजुग अन्तिम मेल मिलानया। मनमुख जीवां खाली हथ्थ ठुठ, दर दर फिरानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैगुण माया तेरा दर अन्त करे पछानया। त्रैगुण माया तेरा राज, चारों कुन्ट करे जैकारया। राज राजानां सीस लथ्थे ताज, ना कोई दिसे दर दरबानया। जूठा झूठा रच्चया काज, लोकमात होए परधानया। जन भगतां कोए ना रक्खे लाज, मनमुख जीव मारन ताअनया। प्रगट होए ग़रीब निवाज, दर द्वार करे परवानया। शब्द रखाए साचा जहाज़, दो जहान करे परवानया। त्रैगुण माया तेरा काज,

हरि साचा आप रचानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नौ दर वेख विखानया। कलिजुग माया तेरा साथ, मनमुख रहे निभाईआ। एका भुल्लया हरि रघुनाथ, बैठे मुख भवाईआ। मिले मेल ना त्रैलोकी नाथ, त्रैगुण माया झोली पाईआ। अन्तिम सीआं साढे तिन्न हाथ, आपणी वंड वंडाईआ। लहिणा देण चुक्के मस्तक माथ, चित्रगुप्त हिसाब मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे रिहा जगाईआ। त्रैगुण माया जगत प्रधान, चारों कुन्ट करे जणाईआ। अन्तिम मेटे जगत निशान, लक्ख चुरासी दिस ना आईआ। गुरमुख साचे सन्त पछान, जम की फाँसी आप कटाईआ। एका बख्शे चरन ध्यान, एका रीत सिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कीट हस्त एका रंग रंगाईआ। रंगे रंग हरि अनमुल्ला, सिर आपणा हथ्थ रखाया। गुरमुख विरला पूरे तोल तुला, हरि साचे कंडे नाम तुलाया। भाग लगाए साची कुला, कलि कुलवन्ता नाम पाया। दर द्वारे जो जन आए भुल्ला, दुरमति मैल रिहा मेट मिटाया। लोकमात फलया फुल्ला, फल फुलवाड़ी फल लगाया। कलिजुग बूटा अन्तिम हुल्ला, पत डाल्ही रहिण ना पाया। अन्ध अन्धेर इक्क झुल्ला, सम्मत चौदां वेख वखाया। पंचम जेठ मारे बुल्ला, नौ खण्ड दए हिलाया। धरत मात तेरा वेहड़ा खुल्हा, प्रभ साचा दए कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैगुण माया तेरा घर, अन्तिम देवे ढाहया । त्रैगुण माया उच्च मुनार, एका एक उसारया। निहकलंका लए अवतार, अन्तिम करे पार उतारया। कलिजुग रोवे धाहां मार, ना दिसे कोई सहारया। सतिजुग सच्चा दर भिखार, मंगे मंग अपर अपारया। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, सो साचा राह विखा ल्या। सतिजुग तेरी सुण पुकार, संग मुहम्मद नाल रला ल्या। सम्मत चौदां मारे मार, चौदां तबकां आप हिला रिहा। अल्ला राणी होए ख्वार, ईसा मूसा वेख वखा रिहा। सतिजुग साचा ख़बरदार, पूत सपूता आप अख्वा ल्या। पुरख अबिनाशी किरपा धार, दोए जोड़ सीस झुका ल्या। शब्द विच्चोला इक्क अपार, प्रभ साचा झोली पा रिहा। सोहँ ढोला विच संसार, चार वरनां इक्क जणा रिहा। सच दुआरा एका खोल्हा, साचा मार्ग ला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैगुण माया तेरा वर, तेरी झोली पा रिहा। त्रैगुण माया तेरी दात, तेरे संग रखाईआ। ब्रह्मा वेता ना पुच्छे वात, बैठा मुख छुपाईआ। अन्तिम विकणा हाटो हाट, साचा शब्द हाथ ना आईआ। धीरज धीर ना देवे कोई तीर्थ ताट, अट्ठ सट्ठ रोवण देण दुहाईआ। गुर दर मन्दिर शिवदवाला मट्ठ, निर्मल जोत रहिण ना पाईआ। प्रभ चरन द्वारे इक्क इक्ट्ठ, साचा धाम सुहाईआ। उच्चे मन्दिर नौ खण्ड पृथ्वी जाणे ढठ्ठ, सम्मत पन्दरां नेड़े आईआ। प्रभ गेड़नहारा उलटी लट्ठ, लक्ख चुरासी पीड़ पिड़ाईआ। अग्नी जोती लाए मट्ठ, सम्मत सोलां एका रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैगुण माया तेरा दर, आपे वेख वखाईआ। त्रैगुण माया तेरा मूल, हरि साचा आप चुकांयदा। शिव शंकर फड़े हथ्थ त्रिसूल, प्रभ अग्गे सीस झुकांयदा। ब्रह्मा वेखे कन्त कन्तूहल, साचा कन्त वेख वखांयदा। करोड़ तेतीसा रिहा फूल, सुरपति राजा सेव कमांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी गई भूल, पारब्रह्म ना कोई मिलांयदा। कलिजुग फल गया फूल, प्रभ अन्तिम तोड़ विखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैगुण माया दे मति आप समझांयदा। अन्तिम मिटणा जगत निशान, लिख्या लेख चुकांयदा। सतिजुग साचा दर परवान, प्रभ साची भिच्छया पांयदा। कलिजुग अन्तिम होए वैरान, लोकमात रहिण ना पांयदा। चार वरनां वेखे मार ध्यान, ज्ञान ध्यान दिस ना आंयदा। सतिजुग साचा निगाहबान, एका एक अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, त्रैगुण माया तेरा लेख मिटांयदा। त्रैगुण माया तेरा भेख, कलिजुग रंग रतड़ा। आपे वेखे औलीए पीर शेख़, जीव जन्त साध सन्त मुशटंडड़ा। आपे मेटणहारा रेख, आपे दे समझावे मतड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैगुण माया तेरा चुक्के डर, आपे पाए डूँघे खतड़ा, त्रैगुण माया डूँघे खात, प्रभ साचा आप रखांयदा। आपे वेखे मार झात, दिस किसे ना आंयदा। सतिजुग देवे साची दात, सति सन्तोख धीरज यति झोली पांयदा। जन भगतां बंधावे साचा नात, सम्मत चौदां वेख वखांयदा। मिले मेल कमलापात, विछड़ कदे ना जांयदा। अमृत आत्म देवे सातक सांत, सति सरोवर इक्क नुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी माया धार, आपे वेख वखांयदा। त्रैगुण माया रही कुरला, अन्तिम होई जुदाईआ। जूठ झूठ पाया फाह, ना सके कोई तुड़ाईआ। ना कोई दिसे मात मलाह, फड़ फड़ बन्ने लाईआ। ना कोई बख्शे जगत गुनाह, रो रो दए दुहाईआ। ना कोई पिता दिसे माँ, ना कोई दिसे धी जवाईआ। ना कोई भैण ना भ्रा, नारी कन्त ना कोई हंढाईआ। ना कोई जपाए साचा नाँ, सोहँ अक्खर जगत तराईआ। आपे पिता आपे माँ, गुरमुख साचे बाल अञ्जाणे बैठा गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैगुण माया तेरा घर अन्तिम पूर कराईआ। त्रैगुण माया तेरा घर, अन्तिम बन्द करांयदा। चारों कुन्ट दिसे डर, कलिजुग दर ना कोई बहांयदा। सर सरोवर ना कोई दिसे सर, तीर्थ तट्ट ना कोई वखांयदा। ना कोई नारी ना कोई नर, नर नरायण ना कोई मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा अन्तिम घर, घर बाहरा वेख वखांयदा। कलिजुग उठ बाल नादान, हरि साचा आप जगांयदा। नेत्र खोल्ह मार ध्यान, लक्ख चुरासी अन्त कुरलांयदा। किसे ना दिसे ब्रह्म ज्ञान, ब्रह्म विद्या ना कोए पढ़ांयदा। मगर लग्गे पंज शैतान, चारों कुन्ट मुख भवांयदा। गुरमुख विरला चतर सुजान, प्रभ

चरनी सीस झुकांयदा। प्रगट होए श्री भगवान, भगत भगती सेवा लांयदा। इक्क वखाए सच मकान, नौ दर द्वारे बन्द करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग तेरा साचा वर, तेरी झोली पांयदा। सतिजुग साचा सच मलाह, एका एक कराया। गुर शब्दी देवे इक्क सलाह, साचा मार्ग लाया। इक्क जपाए साचा नाँ, चार वरनां रिहा जणाया। ऊँच नीच राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान एका थाँ, हरि साचा रिहा बहाया। ज़ात पात मिटे निशान, बीस बीसा रिहा लिखाया। सोहँ रसना सारे गान, इक्क इकीसा दए दुहाया। जगत जगदीसा छत्र सीस झुलान, राज राजान रहिण ना पाया। एका मारे रसना बाण, चिल्ला आप चढ़ाया। खाणी बाणी होए हैरान, वेद पुराण रहिण ना पाया। आपे करे पुण छाण, अञ्जील कुरान दए दुहाया। कलिजुग तेरा अन्त निशान, प्रभ साचा दए मिटाया। सम्मत सोलां तेरी आण, पुरीआं लोआं रिहा कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, तेरी धार चुकाया। सम्मत सोलां कर शृंगार, लाड़ी मौत ख़ुशी मनाईआ। प्रगट होवे विच संसार, चारों कुन्ट पए दुहाईआ। धर्म राए दी सति सपुत्री धी मुटियार, लक्ख चुरासी लए प्रनाईआ। नाल रलाए संग मुहम्मद चार यार, आपणा संग निभाईआ। पुरख अबिनाशी मारे मार, एका खण्डा हथ्थ उठाईआ। दर दर घर घर रोवण ज़ारो ज़ार, नेत्र नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, एका अन्त कराईआ। सम्मत सोलां तेरा रंग, धरतमात आप चढ़ांयदा। धरत मात मंगी मंग, लक्ख चुरासी फंद फंदांयदा। चिट्टे अस्व कसया तंग, दहि दिशा फेरा पांयदा। एका वहे धारा गंग, लहू मिझ आप वहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरा अन्तिम दर, एका रंग रंगांयदा। कलिजुग अन्तिम रंगे रंग, हरि साचा लाल गुलालया। साचे अस्व कसया तंग, नाल रखाए काल महांकालया। लोआं पुरीआं पार लँघ, नौ खण्ड रिहा सुरत संभालया। लक्ख चुरासी देवे टंग, धर्म राए खोल्ह द्वार दर दरवाज़या। मनमुख जीवां मानस देही होई भंग, मिल्या मेल ना गुर गोपालया। झूठी काया काची वंग, किसे ना चले नालया। किसे ना लाउणा अन्तिम अंग, ना कोई गोद उठालया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका सथ्थर मात विछा ल्या। धरत मात तेरी साची गोद, लक्ख चुरासी आप टिकांयदा। शब्द जणाए अगाध बोध, बोध अगाधा आप अख्वांयदा। दाता सूरा वड जोधन जोध, सूरबीर आप हो जांयदा। कलिजुग तेरा मिटे क्रोध, सतिजुग सीतल सति वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, घर साचे आसण लांयदा। कलिजुग तेरी अवल्लड़ी चाल, प्रभ अन्तिम रिहा मिटाईआ। सृष्ट सबाई हाल बेहाल, दिवस रैण रही कुरलाईआ।

गुरमुख साचे भाल, आप आपणा मेल मिलाईआ। अट्ठे पहर करे प्रितपाल, प्रितपालक आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख गुरमुख हरिभगत भगती वर एका झोली पाईआ। भगत जनां दर साचा पाया, एका पुरख अपारा। जूठा झूठा मोह तजाया, विसरया संसारा। सोहँ साचा रसना गाया, मिटे रैण अन्धयारा। एका दूजा भउ चुकाया, मेला कन्त भतारा। तीजा नेत्र खोल्ह वखाया, दरस दिखाए अगम्म अपारा। चौथे दर लए बहाया, आवण जावण फंद कटाया। पंचम मेला सहिज सुभाया, साचा चन्द चढ़ाया। छप्पर छन्न कोई दिस ना आया, हरि साचे सहिज सुखदाया। सति पुरख निरँजण पाए अंजन नेत्र खोल्ह, शब्द बोल ढोल मृदंग इक्क वजाया। सन्तां भगतां वसे कोल, मन मति बुध रिहा वरोल, आत्म अन्तर वेख वखाया। नौ द्वारे कढ्ढे पोल, मनमुख जीव होए हलकाया। दस्म द्वारी रिहा मौल, आत्म सेजा आसण लाया। आपे करे उलटा कँवल, नाभी कँवली रिहा उलटाया। मेल मिलाए साँवल सँवल, काहना कृष्ना आप अख्वाया। लक्ख चुरासी होई बवल, भेखाधारी भेख वटाया। कलिजुग हँकारी दुष्ट रवण, राम रामा दए खपाया। जन भगतां होए सच्चा जामन, अन्तिम बेड़ा बन्ने लाया। आप फड़ाए आपणा दामन, कामनी काम नेड़ ना आया। मेट मिटाए अन्धेरी शामन, जोत प्रकाश कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखाया। हरिजन साचे साचा मीता, एका एक अख्वाया। एका शब्द जणाए अठारां ध्याए गीता, अर्जन कृष्ना रूप वटाया। आप चलाए आपणी रीता, ना कोई देहुरा ना कोई मन्दिर मसीता, चरन कँवल ध्यान रखाया। जुग जुग परखणहारा नीता, अन्दर मन्दिर वेख वखाया। आपे होए पतित पुनीता, पतित पावन आप अख्वाया। आपे रामा आपे सीता, आपे दुष्ट हँकारी रावण मार मिटाया। आपे हस्त आपे कीटा, आपे लछमण बीर बणाया। आपे मिट्ठा आपे कौड़ा रीठा, आपे हनुवन्त विच समाया। आपे आप होए अनडीठा, निरगुण रूप समाया। आपे आपणी करे परीखा, सरगुण भेख कराया। आप आपणा लिखे लेखा, भेख भिखारी आप अख्वाया। आप बणाए आपणी रेखा, आपे दए मिटाया। आपे नेड़े आपे दूर, आपणे नेत्र आपे वेखा, आपे दिस किसे ना आया। जुग जुग धारे हरि जी भेसा, वरभण्डी रिहा तराया। आपे दर आपे दरवेशा, भिक्खक भिख्या मंगण आया। आपे आप होए नर नरेशा, तख्त ताज इक्क सुहाया। आपे करे वेस अनेका, जुग जुग वेस कराया। आपे आप नानक गोबिन्द दस दस्मेशा, केसाधारी रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी धार विखाया। आपे राज जोग सुल्ताना। आपे शब्द राग निराला। आपे भगत वछल भगवाना। आपे नाम देवे जिया दाना। आपे चरन धूढ़ इशनाना। आपे गोपी आपे काहना। मुकंद मनोहर लक्खमी नरायण आप अख्वाना।

आपे मोर मुकट सिर ताज रखाना। आपे गऊ ग़रीबां गले लगाना। आपे शब्द बिबाणया। आपे तीर कमान आपे अर्जन भगतन निधानया। आपे रथ रथवाही अख्वानया। आपे जोद्धा सूर बली बलवानया। निर्धन रूप आप समाया, आपे मारे तीर निशानया। आपे मुख भवाना, आपे हँकार अभिमानया। आपे बणत बणाना, आपे मेटे जगत निशानया। जुग जुग खेले खेल महाना, द्वापर तेरा दर विखानया। दुर्योध्न होया बाल नादाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोकल नंदन रूप वटानया। गोकल नंदन नंद विहारी, आपणी जोत जगाईआ। द्वापर तेरी अन्तिम वारी, सृष्ट सबाई वेख वखाईआ। भगत सुहेला भगत अधारी, बिदर सुदामा गले लगाईआ। द्रोपत लज्जया आप निवारी, बस्त्र चीर तन पहनाईआ। खेले खेल हरि गिरधारी, जगत गवर्धन हथ्थ उठाईआ। नाम बंसरी वज्जे इक्क अपारी, राधका अराध रसना रही ध्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रूप वटाईआ। द्वापर अन्तिम भेख वटाया, कृष्न काहन अख्वांयदा। विष्न वराटी रूप वटाया, भेव कोए ना पांयदा। चौदां लोक एका हाटी तन वसाया, लोआं पुरीआं मुख रखांयदा। पार घाट किसे दिस ना आया, ना कोई पार करांयदा। एका भगत माण गंवाया, एका रूप वखांयदा। भरम भुलेखे जगत भुलाया, भेव कोए ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, द्वापर तेरा अन्तिम सगन, आपणी हथ्थीं आपे पांयदा। द्वापर तेरा अन्त करा, आपणे विच समाया। कलिजुग साचा मात धरा, अथर्बण राह वखाया। ऐड़ा अक्खर रिहा अल्हा, अल्ला नूर धराया। ईसा मूसा लए उपा, आप आपणी सेवा लाया। संग मुहम्मद चार यार रला, एका नाअरा लाया। बिस्मिला करे सर्ब ख़ुदा, ख़ुदी ना रत्ती इक्क वखाया। आप आपणी दया कमा, नानक सेवा लाया। आप जगाए दीपक लए बुझा, दीवा बत्ती आपणे हथ्थ रखाया। राग छत्ती दए जणा, नार सुरसती नाल रलाया। पुरख अबिनाशी रिहा गा, आत्म दरसी दर्शन पाया। आप चलाए आपणा राह, साचा हुक्म जणाया। गुर गोबिन्दा लए उपा, पूत सपूता नाउँ रखाया। लोकमाती जन्म दवा, आप आपणा विच टिकाया। जगत भगत बण मलाह, सेवक सेवा रिहा कराया। अन्तिम मेला लए मिला, आवण जावण गेड़ कटाया। गोबिन्द रसना गया गा, कलिजुग अन्तिम दए दुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर आप अख्वाया। कलिजुग तेरा अन्तिम अन्त, प्रभ हथ्थ वड्याईआ। ना कोई सहाई साध सन्त, सति पुरख ना कोई मिलाईआ। चारों कुन्ट कुरलायण जीव जन्त, धीरज धीर ना कोई धराईआ। होए विछोड़ा नारी कन्त, कन्त सुहाग ना कोई हंढाईआ। पारब्रह्म महिमा अगणत, गणत गणी ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साचे सन्त दुलार आपे गले लगाईआ।

सुण अरदास प्रभ दया कमाई। सोया सुत उठाया, देवे दरस आप रघुराई। रुठयां रिहा मनाया, पकड़ उठाए फड़ फड़ बाहीं। सतारां मास दिवस सतारां, लिख्या लेख लिखाई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रबैणी नैणी रिहा विखाई। पूत सपूत जोग स न्यास, एका मात कराया। मिले मेल शब्द अबिनाश, विछड़ कदे ना जाया। पंचम मेला भैण भ्रात, भईआ बेबे संग रलाया। सिँघ अजीत प्रभ पुच्छे बात, गुर पूरा पूरन पूरन रिहा जगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बारां चेत नेतन नेत नैण नैणी वेख वखाया।