१३ चेत २०१४ बिक्रमी दीदार सिँघ दे गृह पिण्ड आलो वाल हुश्यार पुर
आप सुहाए थान, चरन छुहाया। वड दाता मेहरबान, देवे रिजक सबाया। चरन कँवल बख्शे इक्क ध्यान, लेखा लेखे रिहा लाया। साचा मेला श्री भगवान, सति पुरख निरँजण आप मिलाया। एका शब्द सच निशान, घर मन्दिर आप टिकाया। देवणहार विच जहान, जग जीवण दाता आप अख्वाया। करे कराए जाण पछाण, गऊ ग़रीबां आप उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, रोग सोग चिन्त वैराग अन्तिम मेट मिटाया। करता पुरख हरि अबिनाश, आपणी दया कमाया। हरिजन होया दासन दास, नेत्र नैण नीर वहाया। सच वस्त हरि साचे पास, झोली नाम भराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दाम घर साचे आप टिकाया। गुरमुख आत्म बुध बिबेक, एका एक रखाईआ। आपे बैठा रिहा वेख, एका टेक सिखाईआ। मेटणहारा लिख्या लेख, लिख्या लेख दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख गोबिन्द दरस दिखाईआ। गुरमुख आस प्यास तृष्ना, दिवस रैण बिल्लाए। किरपा करे भगवान विष्ना, विष्नूं रूप वटाए। नेत्र नैण किसे ना दिसना, सृष्ट सबाई रिजक सबाए। कलिजुग अन्तिम जन भगतां वंडाए साचा हिस्सना, आप आपणी वंड कराए। मेट मिटाए जगत तृष्ना, भुक्ख रहिण ना पाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आत्म सुख सुख सहिजे सहिज उपजाए। आत्म सुख आत्म रस, आत्म दर परवानया। मेल मिलाए नस्स नस्स, खेले खेल विच जहानया। तीर निराला कस कस, मारे शब्द निशानया। आपे होया भगतां वस, भगत अधीन श्री भगवानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर द्वार करे परवानया। दर परवाना हरि भगवाना, एका एक कराया। आपे देवे जिया दाना, जीवण दाता आप अख्वाया। आपे होए बीना दाना, दाना बीना हरि रघुराया। जन भगतां करे ठांडा सीना, अमृत नाम मुख चुआया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर द्वारे दरस दिखाया।
१३ चेत २०१४ बिक्रमी सरूप सिँघ दे गृह इक्की परिवारां दा इक्ट्ठ होया
पिण्ड मुध ज़िला जलन्धर
चरन धूढ़ गुरदेव, गुरमुख विरला पांयदा। चतर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्ह, आप आपणा रंग रंगांयदा। जगत नाता कूड़ो कूड़, पुरख बिधाता दया कमांयदा। लक्ख चुरासी कटे जूड़, घर साचे इक्क बहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त जनां मस्तक टिक्का आप लगांयदा। चरन धूढ़ गुरदेव, गुरमुख विरले मस्तक लाईआ। लेखे लाए साची सेव, आत्म वेख वखाईआ। हरि हरि गाया जिह्वा जिह्व, गुणवन्ता गुण झोली पाईआ। कौस्तक मणीआ मस्तक थेव, अलख अलखणा रिहा लगाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी अभेव, भेव अभेदा आप अख्वाईआ। सोहँ शब्द सच्चा मेव, आत्म भोग लगाईआ। किसे हथ्थ ना आए देवी देव, करोड़ तेतीस रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त जनां देवे मात वड्याईआ। चरन धूढ़ गुरदेव, देवे नाम निधानया। गुरमुख साचे लाए साची सेव, दर द्वार करे परवानया। चार वेद ना पायण भेव, खाणी बाणी गाए तरानया। दर दर घर घर मन्दिर अन्दर बैठे रहे सेव, सेवा करे ना कोई परवानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त दुलार, एका देवे नाम निधानया। नाम निधाना हरि गुणवन्ता, एका एक रखांयदा। जन भगत बणाए साची बणता, दुरमति मैल धवांयदा। सतिजुग उपजाए साचे सन्ता, साचा मार्ग इक्क वखांयदा। पारब्रह्म बेअन्त बेअन्ता, बेअन्त रूप हो आंयदा। साचा मेला नारी कन्ता, हरि साजण मीत मुरार आप अख्वांयदा। एका राग कन्न सुणंता, अनाद अनादी धुन उपजांयदा। देवे वड्याई जीव जन्ता, जीव जन्त आप तरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त दुलार, कर किरपा पार करांयदा। चरन धूढ़ मस्तक टिक्का, गुरमुख विरला लांयदा। पारब्रह्म प्रभ नीकन नीका, दिस किसे ना आंयदा। अन्तिम लेखा चुक्के साढे तिन्न हथ्थ सींअ का, नेत्र लोचन नैण दर्शन पांयदा। भेव चुकाए जीव जन जीअ का, चेतन्न रूप वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे चतर सुजान, आपे वेखे मार ध्यान, सोए मात उठांयदा। गुरमुख सोए आप उठाए, कलिजुग तेरी अन्तिम वारीआ। जोत निरँजण सेवा लाए, देवे शब्द दलासीआ। शब्द सुरत इक्क ध्यान बंधाए, एका दूजा भेव निवारया। तीजे नैण वेख वखाए, घर चौथे आप समा रिहा। पंचम मीता इक्क रघुराए, गोबिन्द गोबिन्द विच समा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे सन्त दुलार, पावे साजन सारया। साजन मीता हरि निरँकार, एका एक अख्वाया। जन भगतां करे मात प्यार, कलिजुग अन्तिम आया। जूठा
झूठा मीत मुरार, सतिजुग साचा राह वखाया। एका अक्खर रसन जै जैकार, जै जै जैकार कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साचा लेखा रिहा लिखाया। साचा लेखा हरि करतार, आपणे हथ्थ रखाया। सम्मत चौदां वेख विचार, आपणी कल वरताया। सन्त सुहेले करे ख़बरदार, पहली चेत्र दिवस सुहाया। दूजी चेत्र कर प्यार, साध सन्त लए मिलाया। तीजे चेत्र लोकमात विहार, त्रैलोकां रिहा हिलाया। चौथे चेत्र साचे यार, घर दसवें वेख वखाया। पंचम चेत्र पंचम मीता हरि करतार, राग अनादी धुन वजाया। छे चेत्र बन्न्हे धार, छप्पर छन्न कोए रहिण ना पाया। सत्त चेत्र सति करतार, सति पुरख निरँजण विच समाया। अट्ठ चेत्र जोद्धा बलकार, अट्ठां तत्तां रिहा रंगाया। नौ चेत्र नौ द्वार, लक्ख चुरासी रिहा फिराया। दस चेत्र शब्द विहार, गुरसिक्खां घर कराया। ग्यारां चेत एका तत्त सृष्ट सबाई नार, कन्त कन्तूहल आप अख्वाया। बारां चेत्र मारे मार, बारां मास रहिण ना पाया। तेरां चेत्र तेरी धार, नानक निरगुण गाया। नानक अन्तिम गया हार, कलिजुग डंक वजाया। कलिजुग होया ख़बरदार, आपणी धारा रिहा वहाया। गोबिन्द ल्या अन्त अवतार, प्रभ चरनी ओट रखाया। खण्डा तेज हथ्थ कटार, वंडां रिहा वंडाया। जेरज अंडां करे विचार, भेख पखण्डा रिहा मिटाया। कलिजुग करया आपणा वार, आपणा हथ्थ रिहा उठाया। गुर गोबिन्दा दोए जोड़ करे निमस्कार, प्रभ चरनी सीस झुकाया। बंस सरबंसा दित्ता वार आपणा आप गंवाया। कल्गी तोड़ा सीस दस्तार, आपणे हथ्थ रखाया। दिवस रैण करे विचार, प्रभ चरन ध्यान रखाया। एका एक सुण पुकार, रसना जिह्वा रिहा अल्हाया। पुरख अबिनाशी सुण पुकार, धुन नाद वजाया। सुणे सुणाए सुणनेहार, गोबिन्द रिहा सुणाया। पूत सपूता विच संसार, सति पुरख आप उपाया। वेख वखाए चारे कूटां पावे सार, दहि दिशा फोल फुलाया। अन्तिम झूला इक्क हुलार, हरि शब्दी दए झुलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे लए वर, कलिजुग अन्तिम वक्त सुहाया। कलिजुग अन्तिम वड बलवान, लोकमात हंकारया। गुर गोबिन्दे फड़ी तीर कमान, गया चरन द्वारया। प्रभ अबिनाशी वेखे मार ध्यान, तेरी कलि अन्तिम वारया। जूठ झूठ होई प्रधान, जीव जन्त साध सन्त होए गंवारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख वटा रिहा। तिन्न दस तेरां तेरी रुत्त, हरि साचा आप सुहांयदा। पारब्रह्म अबिनाशी अचुत, आपणी खेल खिलांयदा। सन्त सुहेले जो गए रुट्ठ, अन्तिम कलि मिलांयदा। अगम्म अगम्मा गया तुट्ठ, अमृत आत्म जाम प्यांअदा। तीर निराला रिहा छुट्ट, तिक्खी धार विखांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी लए लुट्ट, अन्दर मन्दिर कोए रहिण ना पांयदा। शाह सुल्तानां हथ्थ खाली ठुट्ठ, दर दरबान ना कोई वखांयदा। धर्म राए दर टंगे पुट्ठ, लहिणा देणा
मूल चुकांयदा। गुर संगत बणाए एका मुट्ठ, एका इक्की पांयदा। नेड़ ना आए जूठ झूठ, साची सिक्खी नाउँ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत तेरां तेरा वर, तेरी झोली पांयदा। तेरां तेरा धर्म विचार, हरि साचे जोत जगाईआ। कलिजुग काया होई ख्वार, ना कोई दिसे मात सहाईआ। चारों कुन्ट धुँदूकार, गुरदर मन्दिर मस्जिद पई दुहाईआ। साध सन्त गए हार, मति बुध विभचार आप बणाईआ। माया ममता तन हँकार, हउमे हँगता दूर कराईआ। भुक्खा नंगा नाम विहूणा कलिजुग रोवे ज़ारो ज़ार, संग मुहम्मद मीत मुरार दए दुहाईआ। नानक वेखे लहिणा अंगद, अमरदास सरनाईआ। रामदास तेरी साची संगत, अर्जन रिहा वड्याईआ। हरि गोबिन्द वखाए दुहरी धारा, खण्डा हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, हरिजन साचे रिहा जगाईआ। हरि चरन धूढ़ गुरदेव, गोबिन्द मेल मिलांयदा। लक्ख चुरासी करे खेल, हरि साचा दिस ना आंयदा। गुरमुख उपजाए साचे मेल, आप आपणी बूझ बुझांयदा। अन्त मिटाए सगली चिन्द, भाण्डे भरम गढ़्ह हँकार तुड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरां तेरी धार वहांयदा। तेरां तेरा अन्त किनार, हरि साचे आप कराया। नानक करया जगत विहार, सतिजुग साचा रिहा जगाया। सोहँ अक्खर दोह वक्खर कर विचार, चौह अक्खर भेव मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा इक्क वसाया। सम्मत तेरां तेरा रंग, त्रैगुण आप चढ़नया। चारों कुन्ट दिसे नंग, लक्ख चुरासी आत्म अन्नयां। जल नीर ना दिसे जमना गंग, वेले अन्तिम अट्ठ सट्ठ डन्नया। मन्दिर अन्दर किसे हथ्थ ना आए सेज रंगील पलँघ, पारब्रह्म गुर पूरा किसे ना मन्नया। जूठ झूठ जन रहे मंग, मिले नाम ना सच्चा धन धनया। अन्तिम भज्जणा काची वंग, जो घड़या सो भन्नया। गुरमुख विरला उडे शब्द डोरी नाल पतंग, आकाश चढ़ाए साचा चन्नया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चेत्र तेरां तेरा वर, घर गुरमुख विरले मात मंग्गया। बीस सद चौदां सम्मत चढ़या, चौदां लोक वज्जे वधाईआ। गुर गोबिन्दा गुरमुखां दर द्वारे अग्गे खड़्हया, वेखे सर्ब लोकाईआ। शब्द खण्डा हथ्थ फड़या, दोवें धारा रिहा वखाईआ। अग्गे कोए ना दिसे अड़या, अन्तिम मेट मिटाईआ। भगत जनां दे अन्दर वड़या, बैठा आसण लाईआ। ना जन्मे ना मरे ना कदे सड़या, जोती जोत समाईआ। पारब्रह्म गुर सरनी पड़या, अन्तिम दए वड्याईआ। पुरख अबिनाशी घाड़न घड़या, लोकमात जन्म दवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा संग निभाईआ। साचा संग आप निभाए, अकल कला भरपूरा। अंग संग आप हो जाए, वसे नेड़े दूरा। वस्त कोई ना संग ल्याए, एका जोती साचा नूरा। गुर गोबिन्दा अंग लगाए, लिख्या लेख कराए पूरा। गुरमुख साचे सन्त
जनां संग निभाए, दिवस रैण अट्ठे पहर हाज़र हज़ूरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नौ खण्ड पृथ्वी करे चूरा। लाल रंग हरि गोपाल, एका एक रखाया। उप्पर बैठ दीन दयाल, अकल कला वरताया। आपे आपणा मार उछाल, आप आपणे विच समाया। आपे निकाले साचा लाल, साचा बस्त्र तन छुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर सत्तवें बैठा आसण लाया। सत्तवां घर हरि करतार, एका रंग गुलालया। जोत सरूपी कर आकार, आपे वेख वखा ल्या। आपे जाणे आपणी धार, दीपक दूसर ना कोई वखा ल्या। सति पुरख निरँजण एका कार, एका रूप समा ल्या। लाल भूशन बस्त्र अपार, लच्छमी तन छुहा ल्या। सेवक सेवा करे दर दरबार, चरनां विच बहा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा भेख वटा ल्या। साचा संग हरि निरँकार, आपणा आप टिकाया। छेवें घर पावे सार, कंचन रूप वटाया। साचा सुत हरि दातार, एका शब्द उपाया। बस्त्र तन हरि नाम शृंगार, आपणे रंग रंगाया। ना कोई जाणे जीव गंवार, साध सन्त दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द बाणा आपे आप रंगाया। शब्द बाणा हरि सुल्तान, कंचन रंग रंगांयदा। वेखे खेल दो जहान, वाली दो जहान आप अख्वांयदा। मेट मिटाए आप निशान, आपणा आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द गुर लिख्या धुर, आपणे लेख आपणे हथ्थ रखांयदा। शब्द गुर हरि वड बलवान, एका एक अपारया। इक्क फड़ाए नाम कमान, एका चिल्ला रिहा चढ़ाया। आपे वेखे मार ध्यान, दिस किसे ना आया। कंचन रूप कंच समान, हरि साचा विच समाया। जोती नूर इक्क महान, जोती रंग वटाया। द्वार बंका इक्क विखान, एका दूजा संग निभाया। शब्दी जोती एका हाण, एका रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कंचन वेस आपणा कर, शब्दी नाउँ रखाया। कंचन वेस हरि निरँजण, शब्द सुत करांयदा। चरन धूढ़ बख्शे अंजन, सच इशनान करांयदा। एका ताल घर साचे वज्जण, वजावणहार आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क बणाए शब्द गुर, जुग जुग वेस वटांयदा। कंचन रंग इक्क अपार, एका एक रंगाया। शब्द सुत कर प्यार, साचा सेहरा तन सजाया। पारब्रह्म अबिनाशी अचुत्त, आपणी खेल आप रचाया। ना कोई जाणे काया बुत्त, पंज तत्त दिस ना आया। ना कोई बरख मास रुत्त, दिवस रैण ना कोई जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग वटाया। कंचन रंग हरि निरँकार, एका एक रंगाया। दूजे घर पावे सार, शब्दी शब्द जणाया। करे खेल अगम्म अपार, अगम्मड़े धाम सुहाया। जोती नूर इक्क चमत्कार, अन्ध अन्धेर दिस ना आया। पारब्रह्म एका एकँकार, एका रूप समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर,
कंचन काया कोट ना कोई वसाया। कंचन गढ़्ह हरि अपार, एका नाम रखाया। उप्पर चढ़ सच्ची सरकार, सच सिँघासण आसण लाया। आवे जावे वारो वार, जुग जुग भेख वटाया। खेले खेल विच संसार, लिखिअ लेख रिहा लिखाया। सच दर खोल्ह किवाड़, हरि आपणा रूप वखाया। वेस वटंदड़ा हरि निरँकार, सूही धार चलाया। सो पुरख निरँजण अपर अपार, घर बैठा वेख वखाया। इक्क इकल्ला मीत मुरार, साची रीता रिहा चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर वेखे वेख विखाया। सूहा वेस दर दरवेश, शब्द सुत कराया। ना कोई नर ना नरेश, जीव जन्त ना कोई रखाया। ना कोई मूंड मुंडाए धारी केस, ज़ात पात ना कोई रखाया। ना कोई गुरू ना गोबिन्द ना दस दस्मेस, हरि जोती जोत समाया। आपे जाणे आपणा वेस, जुग जुग करदा आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका रंग रिहा रंगाया। सूहा रंग सूही धार, हरि आपणी आप कराईआ। जोती नूर अपर अपार, आपणा रूप वटाईआ। सुन्न अगम्मो आया पार, घर दसवां वेख वखाईआ। चौथा घर हरि निरँकार, चिट्टी धारा रिहा वखाईआ। आपे बैठ नर निरँकार, शब्द सिँघासण आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अबिनाशण दया कमाईआ। सच सिँघासण अपर अपार, हरि आपणा आप सजाया। जोत सरूपी वेखे धार, दस्म द्वारी रिहा वखाया। आपे बैठ नर निरँकार, शब्द सिँघासण आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा दर खुल्हाया। दर खुल्हाए दस्म द्वार, चारो कुन्टां वेख वखांयदा। पीला बस्त्र तन शृंगार, जीआं जन्तां आप वखांयदा। भरमे भुल्ले भरम गुआर, पंज तत्त मोह विच समांयदा। कोई ना पावे हरि हरि सार, हरि भाणा भेव ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कंचन वेस नर नरेश, आपणा रूप वटांयदा। पीला रंग पीली धार, हरि आपणी आप रखाईआ। जोती नूर अपर अपार, आपणा वेस वटाईआ। गुरमुख विरला पाए सार, जिस जन बूझ बुझाईआ। त्रैकुटी छूटे लाहा साचा लूटे, अमृत धारा मुख चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे रंग रंगाईआ। नीली धार नीला अस्वार, नीली छत्तों पार करांयदा। वेख वखाए विच संसार, लोकमाती फेरा पांयदा। अजपा जाप ना विसरे, बेपरवाह एका धार रसन चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा आप आप जणांयदा। काला रंग काला सूसा, कलिजुग रंग शृंगारया। आपे वेखे देवे डन्न, पर्दा खोल्ह चार द्वारया। घड़े भन्ने अन्त डन्ने, वड वड जीव हंकारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल विच संसारया। सत्त रंग हरि सच निशान, एका एक जणाईआ। मातलोकी खेल महान, आपे वेख वखाईआ। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, उप्पर लेख लिखाईआ। सो पुरख निरँजण गुण
निधान, जीआं जन्तां रिहा जणाईआ। हँ हँगता मिटे जगत निशान, साची संगता रिहा बणाईआ। लक्खण दीप एका आण, आपणी रिहा कराईआ। आपे वेख गुण निधान, गुरमुख सोए रिहा जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि शब्द रक्खे वड्याईआ। हरि शब्द वड्याई, हरि आपणे हथ्थ रखाईआ। करौच करौच वज्जे वधाई, हरि साचा रिहा सुणाईआ। जूठ झूठ होए जुदाई, सम्मत चौदां नेड़े आईआ। करौच वेखे चाँईं चाँईं, प्रभ साचे खेल रचाईआ। जन भगतां पकड़े आपे बाहीं, सुत्या रिहा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सत्तां दीपां वेख वखाईआ। पुष्कर दीप करे जुदा, अन्तिम दए दुहाईआ। पंचम जेठ दिवस विचार, प्रभ साचा लेख लिखाईआ। गुरमुख साचे लए उभार, आप आपणा दरस दिखाईआ। पूर्ब लहिणा कर्म विचार, पिछला मूल चुकाईआ। देवे दरस अगम्म अपार, आत्म जोती नूर सवाईआ। शब्द खण्डा तेज कटार, आपणे हथ्थ रखाईआ। गुरमुखां करे ख़बरदार, पहरेदार आप हो आईआ। कलिजुग रैण अन्ध अंध्यार, चार कुन्ट अन्धेरा छाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुष्कर वेखे तेरी वड्याईआ। जम्बु दीप ना जम्बक ग्रासे, हरि जोती नूर उपाया। शाह सुल्तान रहिण चरन भरवासे, प्रभ साचा लेख लिखाया। वेख वखाए पृथ्वी आकासे, लोआं पुरीआं वेख वखाया। साचे मण्डल पावे रासे, आप आपणा भेख वटाया। आदि अन्त ना कदे विनासे, अबिनाशी करता आप अख्वाया। भगत जनां हरि हिरदे रक्खे वासे, आत्म ब्रह्म जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जम्बु देश देवे वर, वर दाता आप अख्वाया। सत्तां दीपां सुण पुकार, चार कुन्ट रहे कुरलाईआ। ना कोई माई ना कोई बाप, बैठे मुख छुपाईआ। त्रैगुण माया चढ़या ताप, बैठी मठ तपाईआ। मनमुख जीवां भुल्ले आपणा आप, सुध रहिण ना पाईआ। आपे वेखे पुन्न पाप, वेखणहार आप अख्वाईआ। एका भुल्लया हरि हरि जाप, राए धर्म दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सान दीप तेरी कल आपणे हथ्थ रखाईआ। सलमल दीप रिहा पुकार, दोए जोड़ करे निमस्कारया। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, ढहि पया द्वारया। पारब्रह्म प्रभ पावे सार, सम्मत चौदां चरन छुहा रिहा। सम्मत चौदां दए हुलार, सिर आपणा हथ्थ टिका रिहा। दूसर कोई ना मारे मार, ना कोई शस्त्र वेख वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लेखा आपणे हथ्थ रखा रिहा। कुशा दीप कर कल्याण, हरि एका रंग रंगावना। आपे वेखे मार ध्यान, सगला संग ना कोए निभावणा। जीव जन्त बाल नादान, अग्गे हो ना किसे बचावना। रसना चिल्ला तीर कमान, साचा तीर आप चलावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दीपां लोआं वेख विखावणा। सत्तां दीपां वेख विखाए, हरि आपणी जोत अधारया। आपणा लेखा रिहा लिखाए, वरते वरतावे
विच संसारया। सम्मत चौदां चौदां लोक मिटाए, चौदां लोकां बूहा लाह रिहा। चौदां तबकां मार मराए, संग मुहम्मद नाल रला ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भेखाधारी भेख वटा ल्या। भेखाधारी भेख वटाए, जोती नूर सवाया। कुला खण्ड हरि वेख वखाए, पंचम जेठी फेरा पाया। इलाबुत दए दुहाए, ना कोई धीर धराया। केतमाल प्रभ आप सुहाए, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। किंपुरख पया सरनाए, हरि साचा लए बचाया। हरवरख दए दुहाए, अंग अंग रिहा तुड़ाया। हरणयमह एका लिव लाए, प्रभ चरनी ओट रखाया। रमक रो रो गल पलड़ा पाए, नेत्र नीर वहाया। भद्र बैठा रिहा शरमाए, ना कोई मेली मेल मिलाया। भारत खण्ड हरि पाए वंड, पुरख अबिनाशी जोत जगाया। नौ खण्ड पृथ्वी देवे दंड, एका खण्डा हथ्थ उठाया। आपे वेखे जेरज अंड, उत्भज सेत्ज वेख वखाया। मेट मिटाए भेख भखण्ड, कलिजुग तेरी धारा रिहा मुकाया। लक्ख चुरासी नार दुहागण रंड, सुहागी कन्त ना कोए हंढाया। राज राजानां शाह सुल्तानां तन घमंड, मोह विकारा इक्क वसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नौ खण्ड सत दीप आपणे भाणे विच रखाया। नौ खण्ड हरि वंड वंडाई, आपणी बणत बणाईआ। शब्द चण्ड प्रचण्ड हथ्थ उठाई, चौदां लोकां रिहा वखाईआ। सम्मत चौदां कर कुड़माई, गुर गोबिन्दे संग मिलाईआ। जन भगतां घर वज्जे वधाई, मनमुख रोवण मारन धाईआ। हरिजन मेला चाँईं चाँईं, चेत्र तेरां तेरी रुत सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया वेख दर, दर दरवाज़ा रिहा खुल्हाईआ। गोबिन्द काया साचा घर, हरि साचे मात उसारया। आपे देवणहारा वर, आपे कर्म कमा रिहा। आप चुकाए आवण जावण डर, आपे लेख लिखा रिहा। आप नुहाया साचे सर, चरन सरोवर इक्क विखा रिहा। शब्द भण्डारा आपे भर, जगत वरतारा आप करा रिहा। तीर कटारा हथ्थ फड़, सोहँ खण्डा मात चमका रिहा। नौवां खण्डां एका पौड़े चढ़, एका डण्डा मात वखा रिहा। शब्द भण्डारा आपे भर, जगत वरतारा आप करा रिहा। तीर कटारा हथ्थ फड़, सोहँ खण्डा मात चमका रिहा। भगत जनां दे दर द्वारे अग्गे खड़्ह, हरि आपणी बूझ बुझा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, लिख्या लेख लिख्त भविख्त सज्जण सखा आप वरता रिहा।
सति पुरख मेहरवान, साचा सति रखाया। सति सतिवादी दो जहान, एका एक हो आया। एका दूजा भेव कटान, हरि साचा संग निभाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोद्धा सूर आप अख्वाया। एका दूजी धार मिटाए, एका जोत अकालया। दीनां बंधप दीन दयाल अख्वाए, जन भगतां करे सदा प्रितपालया। गुर भण्डार हरि वरताए, दिवस
रैण रहे सवालीआ। प्रभ अबिनाशी भिख्या पाए, धुरदरगाही साचा मालीआ। लोकमात हरि जन्म दवाए, आप आपणे मेल मिला ल्या। कलिजुग अन्तिम संग निभाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द जोती रूप समा ल्या। गोबिन्द काया शब्द धार, हरि एका एक रखाया। आपे वसया नर निरँकार, आपे सेवा लाया। आप सुहाए बंक द्वार, दर दरवाज़ा आप सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द हरि हरि गोबिन्द एका धाम सुहाया। हरि गोबिन्द एका धाम, एका रूप समाया। आपे कृष्ना आपे शाम, आपे राम रूप हो आया। आपे अमृत मध प्याए जाम, आपे सद दर घर लए बहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द साचा घर सुहाया। गोबिन्द घर हरि सुल्तान, एका एक सुहाया। धर्म विखाए शब्द निशान, साचे हथ्थ उठाया। रसना चिल्ला तीर कमान, एका एक रखाया। सोहँ शब्द नौजवान, साचा संग निभाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर चेला आप अख्वाया। गुर चेला भगवन्त, एका एक अख्वाया। आपे जाणे साध सन्त, साजण मीत आप हो आया। गोबिन्द पाया साचा कन्त, घर साची ख़ुशी मनाया। लोकमात बणाए बणत, कलिजुग अन्तिम दए सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सीस हथ्थ रिहा टिकाया। गोबिन्द हथ्थ हरि समरथ, आपणा सीस रखांयदा। शब्द देवे साची वत्थ, काया तन भरांयदा। आप चढ़ाया साचे रथ, रथ रथवाही आप अख्वांयदा। सृष्ट सबाई दए मथ, नाम खण्डा एका उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, कुलाखण्ड वेख वखांयदा। कुलाखण्ड तेरा काला दाग़, अन्तिम मेट मिटांयदा। नारी कन्त इक्क सुहाग, कन्त कन्तूहल हंढांयदा। एका उपजे शब्द वैराग, अट्ठे पहर ध्यांयदा। चरन कँवल जाए लाग, मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमांयदा। आप बुझाए तृष्ना आग, तामस मिटांयदा। हँस बणाए प्रभ साचा काग, सोहँ चोग चुगांयदा। आप आपणे हथ्थ रक्खे वाग, दो जहानां आप फिरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गोबिन्द दर सुहांयदा। इलाबुत तेरा एका एक, अल्ला नूर अलाहीआ। पारब्रह्म प्रभ आपे वेख, ना कोई दूसर लए सलाहीआ। अमाम मैहन्दी धारे भेख, नीले बस्त्र तन छुहाईआ। जाणे पछाणे औलीए पीर शेख़, गौंस मजौर रिहा हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ऐली अल्ला नाम रखाईआ। ऐली अल्ला अलाही नूर, एका एक अख्वाया। शब्द वजाए साची तूर, हरि परवरदिगार रिहा सुणाया। तोड़ तुड़ाए माण ग़रूर, चारों कुन्ट होए हलकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, डंका डौरू वाहया। डौरू डंका नाम अमाम, हरि साचा आप अख्वांयदा। आप प्याए मदि मदिरा जाम, आबे हयात आपणे हथ्थ रखांयदा। आप कराए
एका ताम, काया तृप्त करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इलाबुत तेरी वेखे रुत्त, सम्मत चौदां वेख वखांयदा। इलाबुत तेरा अलाही नूर, हरि साचे वेख वखानया। आपे वेखे जोती नूर कोहतूर, आपे आप करे पछानया। वज्जे डंका कूड़ो कूड़, अन्तिम होए वैरानया। चारों कुन्ट उडे धूढ़, मिटे मात निशानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखे खेल श्री भगवानया। केतमाल हो बेहाल, खुल्हड़े केस रखाईआ। ना कोई दिसे मात दलाल, वेले अन्त लए छुडाईआ। फल ना दिसे किसे डाल्ह, कलिजुग हलूणा रिहा लगाईआ। कलिजुग घर घर खाए काल, काली धार वहाईआ। पारब्रह्म तेरी अवल्लड़ी चाल, मुल्ला शेख़ां हथ्थ ना आईआ। अमाम मैहन्दी रहे भाल, रो रो देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, केतमाल आपणा डंक वजाईआ। केतमाल हरि मृदंग, एका एक वजावणा। लाड़ी मौत मैहन्दी लाल लाए अंग, साचा वेस करावणा। दर द्वारे मंगे मंग, जीव जन्त फंद कटावणा। धर्म द्वारे देवे टंग, संग ना कोई रखावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, पूर कराए भावना। किंपुरख किरपा कर, किरतम वेख वखांयदा। गुण अवगुण जीआं जन्तां अग्गे धर, छाण पुण आप करांयदा। सन्त सुहेले लए वर, आप आपणा दरस दिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, (भावना पूर आप करांयदा)। हरवरख हरि मार ध्याना, राज राजानां रिहा जगाईआ। नाता तुट्टे पंज शैताना, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। चौदां लोकां इक्क दुकाना, हरि साचा हट्ट खुल्हाईआ। सृष्ट सबाई फनाह मकाना, अन्तिम रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरवरख एका वरखा लाईआ। हरणयमह अन्तिम गया हर, हरि हरि रसन ध्याया। चारों कुन्ट आउणा डर, साचा खेत्र आप बणाया। इक्क दूजे नूं लैण वर, लाड़ी जोड़ी रिहा बणाया। आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे घोड़ी रिहा चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेख वखाए घट घट जाए घर, अन्दर डेरा लाया। रमक राम रिहा चितार, दिवस रैण अराध्या। पुरख अबिनाशी सुण पुकार, लेखे लाए सुन समाध्या। मनमुख डोबे अद्ध विचकार, अन्तिम बेड़ा बांध्या। सम्मत चौदां धक्का देवे मार, ढाहे कल्लर रेती कांध्या। आपे ढाहे लए उसार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे पाए फांदी फांदया। भदर भरम दए मिटा, हरि साचे जोत जगाईआ। एका शब्द डंका वजा, चारे कुन्टां रिहा सुणाईआ। राज राजानां दए सुणा, एका डंक वजाईआ। गुरमुख साचे गले लगा, आपणी गोद उठाईआ। अमृत आत्म जाम पया, तृखा तृष्न मिटाईआ। फड़ फड़ बाहों राहे पा, साचा राह वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, भरम गढ़्ह रिहा तुड़ाईआ।
भारत खण्ड तेरी अन्तिम वंड, चौथे जुग कराईआ। पुरख अबिनाशी मेट मिटाए भेख पखण्ड, नौ खण्ड दिसे रंड, गुरमुख विरले शब्द कुड़माईआ। सोहँ फड़ाए चण्ड प्रचण्ड, सृष्ट सबाई खण्ड खण्ड, लक्ख चुरासी दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। नौ खण्ड तेरा अन्त विहार, प्रभ आपे आप करांयदा। सन्त सुहेले साचे भाल, आपणे संग निभांयदा। फल लगाए काया डाल्ह, अमृत आत्म फल खवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत चौदां रुत्त सुहांयदा। सम्मत चौदां साचा चन्न, गोबिन्द गुर चढ़ाया। पारब्रह्म प्रभ बेड़ा बन्न्ह, गुरमुखां दरस दिखाया। इक्क रखाया नाम धन, घर घर वंडण आया। राग सुणाए साचा कन्न, सोहँ शब्द अल्हाया। आपे बेड़ा देवे बन्न, आपे होए सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द गोबिन्द भेख वटाया। गोबिन्द भेख अपर अपार, कलिजुग अन्त कराईआ। प्रगट हो विच संसार, गुर चेला आप अख्वाईआ। शब्द खण्डा तेज कटार, तन गात्रे रिहा लटकाईआ। पीले बस्त्र तन शृंगार, नीले वाला आप रघुराईआ। नीला नीली छत्तों करे बाहर, वाग आपणे हथ्थ उठाईआ। लोआं पुरीआं करे ख़बरदार, ब्रह्मा शिव उठाईआ। देवत सुर दए हुलार, एका शब्द जणाईआ। सत्तां दीपां पाए सार, कलिजुग अन्तिम वज्जे वधाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी इक्क अधार, सोहँ शब्द रखाईआ। चारों कुन्ट जै जै जैकार, चार वरनां रिहा कराईआ। ऊँच नीच एका धार, एका धाम सुहाईआ। प्रगट होए निहकलंक नर अवतार, रूप वटाईआ। सोहँ अक्खर अपर अपार, धुरदरगाही लै के आईआ। गोबिन्द गुर पूत सपूता सेवादार, सेवा रिहा कमाईआ। गुरमुखां करे ख़बरदार, पहली चेत्र रिहा जगाईआ। मनमुख जीवां आई हार, मानस जन्म गए गंवाईआ। कलिजुग अन्तिम पैणी मार, धर्म राए दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गोबिन्द डंका इक्क वजाईआ। गोबिन्द डंक अपर अपार, एका एक वजांयदा। आपे होया ख़बरदार, गुरमुख सोए मात जगांयदा। शब्द खण्डा तेज कटार, आपणे हथ्थ उठांयदा। चारों कुन्ट पहरेदार, दिवस रैण सेव कमांयदा। गुरमुख सुत्ता पैर पसार, प्रभ सुत्तयां आप जगांयदा। सृष्ट सबाई अन्ध अंध्यार, दिस किसे ना आंयदा। जूठा झूठा मोह प्यार, जगत विकार हर घट आप टिकांयदा। नाता तुट्टे मीत मुरार, सम्मत चौदां सगन मनांयदा। पंचम जेठी कर विहार, प्रभ आपणी बणत बणांयदा। चिट्टे अस्व हो अस्वार, एका खण्डा हथ्थ लिशकांयदा। ब्रह्मण्डां वंडां रिहा वंडाए अपर अपार, आप आपणा खेल खिलांयदा। चण्ड प्रचण्ड सच्ची सरकार, चारों कुन्ट वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द तेरी साची सेवा अन्तिम कलि लगांयदा। गोबिन्द सेवा कर परवान, अन्तिम ख़ुशी मनाईआ। आपे उठया नौजवान,
गुरमुख साचे रिहा जगाईआ। ना कोई तीर ना कमान, ना कोई शस्त्र तन सजाईआ। एका चिल्ला रसना तीर कमान, सोहँ रिहा चलाईआ। जोद्धा सूर बली बलवान, सम्मत चौदां विच मैदाने आईआ। खेले खेल दो जहान, दिस किसे ना आईआ। गुरमुखां वेखे मार ध्यान, लेखा कोई रहिण ना पाईआ। सरसा तेरी रक्खी शान, जोद्धे भेंट चढ़ाईआ। अन्तिम मेला आप मिलान, पारब्रह्म आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सूरबीर रिहा उपजाईआ। सूरबीर बली जोद्धे, · गुरसिख आप रखांयदा। गुर चरन ध्यान शब्द अगाध बोधे, ब्रह्म ज्ञान जणांयदा। शब्द
खण्डे पंचम सोधे, पंचम जोड़ जुड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गोबिन्द संग निभांयदा। गोबिन्द सूरा हरि बलवाना, एका एक उपाया। एका बख्शे नाम निधाना, पहरेदार आप अख्वाया। गुणवन्ता हरि श्री भगवाना, साची सेवा रिहा कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्दे दित्ता वर, देवी देव ना कोई मनाया। ना कोई देवी ना कोई देव, ना कोई सलाह पकाईआ। पुरख अबिनाशी बद्धा नत्त, सीस आपणा हथ्थ टिकाईआ। आपे वसया नेड़े दूर, अन्दर बैठा आसण लाईआ। कलिजुग तेरा नाता तोड़ कूड़ो कूड़, चार वरन विखाईआ। गुरमुखां बख्शे चरन धूढ़, दर द्वारे फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, काया चोली रंग चढ़े गूढ़, उतर कदे ना जाईआ। काया चोली रंग बसन्ता, हरि एका एक चढ़ाया। गोबिन्द पाया हरि साचा कन्ता, एका सेज सुहाया। मेल मिलावा आदिन अन्ता, विछड़ कदे ना जाया। पावे सार लक्ख चुरासी जीव जन्ता, प्रभ अन्तिम जामा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गोबिन्द तेरा धाम सुहाया। गोबिन्द गुर हो त्यार, प्रभ साचा आप जगांयदा। सम्मत चौदां वेख विचार, नेत्र नैण उठांयदा। शब्द खण्डा तेज कटार, आप जगदीस साचे सीस टिकांयदा। लक्ख चुरासी मारे मार, बीस इकीस वक्त सुहांयदा। ना कोई जाणे भेव राग छतीस, खाणी बाणी दिस ना आंयदा। लख ना सके कोई बतीस, तीस ना सेव कमांयदा। ना कोई जाणे पारब्रह्म तेरी हदीस, एका शब्द चलांयदा। लक्ख चुरासी जूठा झूठा पीसण पीस, कलिजुग माया चक्की आप चलांयदा। राज राजानां खाली खीस, दर दर आप फिरांयदा। एका छत्र झुल्ले प्रभ साचे सीस, जगत जगदीस आप हो आंयदा। गोबिन्द तेरी कोई ना करे रीस, पूत सपूता भेंट चढ़ांयदा। गुर तेग बहादर एका सीस, प्रभ साचा लेखे लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण रूप वटांयदा। गुर तेग बहादर तेरी धार, प्रभ साचा रिहा बणाईआ। मातलोक पैज संवार, साचे धाम सुहाईआ। आप आपणा बख्शे चरन प्यार, सिँघ पाल रिहा धराईआ। आपे वेखे करे विचार, ब्रह्मा
ब्रह्म धाम बैठ रिहा कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दे मति रिहा समझाईआ। पारब्रह्म अचुत्त अबिनाशी, दे मति आप समझांयदा। प्रगट होए घनकपुर वासी, ब्रह्मे मूल चुकांयदा। जो उपजे सो होए विनासी, अन्त कोई रहिण ना पांयदा। एका एक आदि पुरख अबिनाशी, जुग जुग आपणी बणत बणांयदा। लोआं पुरीआं मण्डल मण्डप पावे रासी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे साचे धाम सुहांयदा। साचा धाम हरि द्वार, एका एक सुहाया। आपे बख्शे चरन प्यार, चरनोदक मुख लगाया। अमृत आत्म देवे अपर अपार, हरि साचे सीर झिराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि भेख वटाया। निरगुण भेख अपार, भेव ना जाणया। प्रगट होए विच संसार, खेले खेल श्री भगवानया। गोबिन्द मेला अपर अपार, चले चलाए आपणे भाणया। गुर चेला सोहे इक्क दरबार, दर दुआरा इक्क वखानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां किरपा देवे कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवानया। उठ जीव जाग, प्रभ साचा आप जगांयदा। उठ जीव जाग, कलिजुग अन्तिम लग्गा भाग, हरिजन साचा मेल मिलांयदा। उठ जीव जाग, सुण साचा राग, हरि साचा आप उपांयदा। उठ जीव जाग, चरन धूढ़ मजन माघ इक्क करांयदा। उठ जीव जाग, धो काया दाग़, हरि दर साचा आप धवांयदा। उठ जीव हँस बण काग, सोहँ चोग मोती आप चुगांयदा। तन बुझा तृष्ना आग, अमृत मेघ आप बरसांयदा। उठ जीव जाग, ना डस्से डस्सणी नाग, माया ममता मोह चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख सोए आप जगांयदा। उठ जीव जाग, जागण वेला अन्तिम आया। आपे गुर आपे चेला, आप आपणा रूप वटाया। आपे होया सज्जण सुहेला, जन भगत द्वारे आया। अचरज खेल आपे खेला, कलधारी कल वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे रिहा जगाया। उठ जीव जाग, मिल साजण मीता। उठ जीव जाग, प्रभ इक्क सुणाए सुहागी गीता। उठ जीव जाग, एका बख्शे हरि चरन प्रीता। उठ जीव जाग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका शब्द माण रखाए अठारां ध्याए, गीता। उठ जीव जाग, मन होए वैराग। बुझे तृष्ना आग, चरन कँवल लाग। मानस जन्म धो दाग़। दीपक जोती जगे चिराग। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आप हँस बणाए काग। उठ जीव जाग वक्त सुहञ्जणा, हरि साची जोत जगाईआ। नेत्र नैण दरस गुर शब्द सच्चा अंजना, अन्ध अन्धेर रिहा मिटाईआ। काया भाण्डा अन्तिम भज्जणा, सम्मत चौदां दए दुहाईआ। काल नगारा सिर ते वज्जणा, कोए ना किसे बचाईआ। घर बाहर मन्दिर अन्दर सभ तज्जणा, ना कोई सौवे लेफ तलाईआ। अमृत पी पी किसे ना रज्जणा,
नीर सीर हथ्थ ना आईआ। लोकमात बिन गुर पूरे पड़दा किसे ना कज्जणा, तन बस्त्र चीर लिआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दे मति रिहा समझाईआ। गुरमति जगत निशान, हरि साचा आप उठांयदा। जन भगतां मारे ध्यान, दर द्वारे वेख वखांयदा। रसना सारे सोहँ गान, गोबिन्द मेल मिलांयदा। घर दर पाया श्री भगवान, एका धाम साचा शाम विच बिबाण सम्बल नगरी इक्क नाउँ रखांयदा। सम्बल नगर सच ग्राम, गोबिन्द आसण लांयदा। गोबिन्द गुर कर बिसराम, साची सेज सुहांयदा। मनमुख जीवां दस्से काया माटी चाम, साची हाटी शब्द ना कोई विखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त जनां दे मति आप समझांयदा। साची मति गुर एक रखाई, लोकमात वज्जे वधाईआ। एका सगन मुख लगाई, आत्म अन्तर वज्जे वधाईआ। कलिजुग बसन्तर रिहा बुझाई, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका गुर मन्त्र एका एक जणाईआ। गुर मन्त्र जगत शब्द अनमोल, हरि एका एक रखाया। गुरसिख रसना बोल, दिवस रैण रसना जिह्वा गाया। मेल मिलाए कन्त कन्तूहल, दर द्वारे फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सोए पूत रिहा उठाया। सोया सुत दुलार, रैण अन्धेरी छाईआ। आपे होया ख़बरदार, पिता पूत समाईआ। दिवस रैण पहरेदार, गोबिन्द भेख वटाईआ। सेवक सेवा करे अपार, नौ खण्ड वेख विखाईआ। भारत खण्ड तेरी बन्न्हे धार, गुरमुख साचे लए जगाईआ। जम्बु दीप अद्धविचकार, प्रभ बैठा आसण लाईआ। पुष्कर नेत्र वेखे उग्घाड़, सान चरनां हेठ दबाईआ। करौच लग्गे पंच द्वार, सलमल बैठा दए दुहाईआ। लक्खण करे इक्क प्यार, कुशा मेट मिटाईआ। गुरमुख साचे सन्त दुलार, हरि आपणी गोद उठाईआ। आपे बणया दर भिखार, दर द्वारे मंगण आईआ। एका इक्की विच संसार, गुर गोबिन्द तेरी रिहा पाईआ। मंगी मंग दर दरबार, हरि गोबिन्द कराईआ। आपे रक्खे तिक्खी धार, दोए धारां रिहा चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दे मति रिहा समझाईआ। गुरमति जगत प्रधान, हरि एका एक कराईआ। हथ्थ फड़ाए धर्म निशान, चौदां कुन्टां रिहा विखाईआ। ना कोई दिसे जीव शैतान, नौ दर ना कोई भवाईआ। एका दाता दानी दान, गुण निधान नाम भण्डारा रिहा वरताईआ। सोहँ साचा धर्म निशान, एका एक रखाईआ। सोहँ सारे रसना गान, प्रभ साची सेवा लाईआ। जै जै जैकार श्री भगवान, लोआं पुरीआं आप कराईआ। ब्रह्मा वेखे मार ध्यान, अट्ठे नेत्र खोल्ह वखाईआ। शिव शंकर मंगे एका दान, प्रभ साचा झोली पाईआ। सुरपति राजा चरन ध्यान, दिवस रैण लगाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी एका आण, हरि साचे अन्तिम पाईआ। सत्तां दीपां कर पछाण, एका धार वहाईआ। लक्ख चुरासी तुट्टे माण, कलिजुग अन्तिम दए सज़ाईआ। लाड़ी मौत होए प्रधान,
हथ्थीं बैठी मैहन्दी लाईआ। मनमुख जीव शैतान, अन्त लए प्रनाईआ। गुर चरन प्रीती विटहों कुरबान, सीस जगदीस भेंट चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द सेवा रिहा कर, आप आपणा मूल चुकाईआ।
आप आपणा मूल चुकाया, गुर संगत भेंट सीसा। पंचम तत्त दिस ना आया, खेले खेल बीस इकीसा। गति मित आप जणाया, छत्र झुलाए साचा सीसा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आपे जाणे आपणा वेसा। उठ जीव जाग, कलिजुग रैण दए दुहाईआ। चारों कुन्ट लग्गी आग, ना सके कोई बुझाईआ। अन्तिम घर घर बुझणा मात चिराग, दीवा बत्ती ना कोई जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साचे रिहा उठाईआ। उठ जीव जाग, वक्त विहांयदा। प्रभ अबिनाशी चरनी लाग, सम्मत चौदां राह तकांयदा। लग्गे अग्ग कोल वाघ, हरि साचा आप लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्बल नगरी धाम सुहांयदा। सम्बल नगरी धाम उजागर, हरि साचे धाम सुहाया। गुर गोबिन्दा बण सौदागर, वणज वणजारा इक्क अख्वाया। आपे वसे काया गागर, दिस किसे ना आया। अमृत धार सिन्ध सागर, हरि साचा रिहा वहाया।
हरिजन उठ उठ जाग, हरि साचा आप उठांयदा। लक्ख चुरासी तुट्टा ताग, तन्दन तन्द ना कोई बंधांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे रंग रंगांयदा। चौदां लोक हट्ट पसारा, आपणा आप करांयदा। आपे जाणे पार किनारा, वंञ मुहाणा आप चलांयदा। आपे बन्न्हणहारा धारा, आपे मेट मिटांयदा। आपे बणे हरि वणजारा, आपे वणज करांयदा। आपे भरया नाम भण्डारा, आपे आप पिलांयदा। आपे खोल्ह इक्क दुआरा, आपे राह वखांयदा। चार वरन सच प्यारा, चरन प्रीती इक्क वखांयदा। सतिजुग तेरा खेल न्यारा, सति सन्तोखी रूप समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा राह चलांयदा। चौदां लोक साचा घर, एका एक खुल्हाया। इक्क शब्द इक्क सलोक, एका रसना गाया। कोई ना सके दो जहानां रोक, त्रैलोकां बणत बणाया। मनमुख जीवां देवे झोक, त्रैगुण माया अग्नी मट्ठ तपाया। जूठ झूठ भोगण भोग, आत्म रस किसे ना आया। अन्तिम होए मात विजोग, सगला संग ना कोई निभाया। हउमे हँगता लग्गा रोग, विकार हँकार चलाया। गुरमुखां देवे साचा जोग, सोहँ तन भबूत रमाया। देवे दरस हरि अमोघ, चारे कुन्ट होए सहाया। अन्तिम मेला धुर संजोग, हरि संजोगी मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चौदां लोकां वेख वखाया। चौदां लोकां मार ध्यान, हरि साचा वेख वखांयदा। इतल वितल सितल इक्क ज्ञान, एका रूप वटांयदा। तलातल महातल शब्द निशान, हरि साचा आप झुलांयदा। रसातल तलातल इक्क ध्यान, हरि आपे आप निभांयदा।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क ज्ञान इक्क ध्यान एका नाम जपांयदा। एका नाम धुर फ़रमाण, हरि साचा मात लिआंयदा। जीव जन्त सर्ब गान, साध सन्तां सेवा लांयदा। पारब्रह्म प्रभ बणया काहन, दर मन्दिर अन्दर इक्क सुहांयदा। देवे दरस कँवल काहन, काहना कृष्ना रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा हट्ट इक्क वखांयदा। चौदां लोक नाम हट्ट, प्रभ साचे मात खुल्हाया। जन भगतां तन पहनाए साचा पट्ट, इक्क शृंगार कराया। दुरमति मैल देवे कट्ट, रोग सोग रहिण ना पाया। दीपक जोती लट लट, गुरमुखां अन्धेर मिटाया। शब्द तीर मारे सट्ट, सोहँ चोट लगाया। इक्क विखाए तीर्थ तट्ट, सर सरोवर रिहा सुहाया। खेले खेल काया मट, चौदां हट्ट रिहा उपाया। आप उसारे किरपा धारे अन्तिम बणाए जूठा मट्ठ, अग्नी जोत लगाया। गुरसिख प्रभ चरन द्वारे इक्ट्ठ, साचा धाम सुहाया। पंचम जेठी आउणा नठ्ठ, वेले अन्त होए सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे रिहा जगाया। गुरसिख अधार, पार कराया। आए चरन द्वार, दर्शन पाया। दरस अमोघा विच संसार, नेत्र नैण विखाया। नेत्र नैण खोल्ह किवाड़, शब्दी जोड़ जुड़ाया। शब्द डंक अपर अपार, तन मन्दिर आप वजाया। तन मन्दिर अन्दर सच दरबार, दस्म द्वारी इक्क रखाया। दस्म द्वारी सच घर बाहर, हरि साचे आसण लाया। हरि साचा जोत निरँकार, निरगुण रूप समाया। निरगुण मेला अपर अपार, सरगुण लेखे लाया। सरगुण साचा लए अधार, आप आपणी दया कमाया। दयानिध वड दातार, कारज सिध्ध कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे रिहा तराया। गुरसिख साचे चरन प्यास, एका एक रखाईआ। सतिगुर पूरा होया दास, दर द्वारे अग्गे दर्शन पाईआ। रसना गाए स्वास स्वास, सेवक सेवा लेखे लाईआ। वेख विखाए पृथ्वी (आकाश), गुप्त ज़ाहर भेव ना राईआ। लेखे लाए दस दस मास, गर्भवास फंद कटाईआ। निज घर आत्म रक्खे वास, आत्म ब्रह्म जणाईआ। जोती नूर करे प्रकाश, कोटन भान तेज सवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां सेवा रिहा कमाईआ। गुर संगत गुर द्वार, साचा मंगल गाया। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, जम का संगल रिहा कटाया। दर द्वारे बण भिखार, भेखाधारी बण के आया। मंगे मंग इक्क अपार, चरन प्रीती रिहा सिखाया। मनमुख अन्तिम गया हार, मुख काला टिक्का मस्तक लाया। सतिजुग साचा हो त्यार, साचा चन्द रिहा चढ़ाया। गुरमुख साचे नाल प्यार, आपणा रिहा बंधाया। शब्द विचोला विच संसार, सोहँ इक्क रखाया। साचा ढोला हरि निरँकार, एका बोला रिहा जणाया। कला सोलां हरि अवतार, निहकलंका नाउँ रखाया। काया चोला तज गिरधार, गुर संगत भेंट चढ़ाया। शब्द सिँघासण इक्क
अपार, हरि आपणा आसण लाया। जोती नूर कर उज्यार, चारे कुन्टां वेख वखाया। प्रगट होवे विच संसार, गोबिन्द काया विच समाया। गोबिन्द काया खेड़ा अपर अपार, सम्बल नगरी नाउँ धराया। सम्बल नगरी विच संसार, साढे तिन्न हथ्थ रिहा बणाया। साढे तिन्न हथ्थ महल्ल उसार, नौ द्वारे आप लगाया। दसवें खेल अपर अपार, आपणी बणत आप जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त जनां साचे मार्ग रिहा लगाया। साचा मार्ग इक्क लगावना, चार वरन जणाईआ। ऊँचां नीचां राज राजानां एका थाँ बहावना, ज़ात पात रहिण ना पाईआ। एका नाम एका खण्डा एका तीर एका बस्त्र एका शस्त्र तन पहनावना, दूई द्वैती मेट मिटाईआ। एका नेत्र एका नैणा एका शब्द साचा गहणा तन छुहावना, तन शृंगार कराईआ। एका नाता भाई भैणां, गुर संगत आप कराईआ। कलिजुग जीवां झूठे वहिण वहिणा, कलिजुग अन्तिम रिहा रुढ़ाईआ। ना कोई साक सज्जण दिसे सैणा, मात पित ना कोई अख्वाईआ। गुर पीर जुग जुग चुकाए लहिणा देणा, लहिणा देणा मूल चुकाईआ। हरि भाणे अन्दर गुरसिख रहिणा, भाणा सहिणा शब्द जणाईआ। दरस दिखाए तीजे नैणा, नेत्र नैण वेख वखाईआ। लाड़ी मौत ना खाए डैणा, शब्द खण्डा रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जेरज अंडां फंद रिहा कटाईआ। जेरज अंड कटे फंद, आप आपणी कल धारया। जो जन गाए बत्ती दन्द, लक्ख चुरासी पावे सारया। सदा सुहेला सद बख्शंद, आप कराए पार किनारया। जो जन तजाए मदिरा मास गन्द, निर्मल जोत करे उज्यारया। ख़ुशी कराए बन्द बन्द, मेट मिटाए धूआँधारया। इक्क सुणाए सुहागी छन्द, राग नाद इक्क सुणा रिहा। दूई द्वैती ढाहे भरमां कंध, सतिगुर साचा मेला आप मिला रिहा। मनमुख जीव भागां मन्द, प्रभ साचा दर दुरका रिहा। गुरमुख चढ़ाए साचे चन्द, सतिजुग साची बणत बणा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख उपजाए साचे सन्त, सन्त कन्त भगवन्त एका धाम सुहा रिहा।
जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, जुग जुग मेल मिलांयदा। जिस जन रक्खे दे कर हथ्थ, दे मति आप समझांयदा। सगल वसूरे देवे मथ, आत्म ब्रह्म जणांयदा। पंचां चोरां पाए नत्थ, शब्द डोरी इक्क रखांयदा। नाम जणाई महिंमा अकथ, अकथ कथा अख्वांयदा। जिस जन चढ़ाए साचे रथ, फड़ बाहों पार करांयदा। एका नाम धुरदरगाही वत्थ, जन भगतां झोली पांयदा। सगल वसूरे जाण लथ्थ, जो जन दरसन पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुमुख साचे सन्त जनां दे मति आप समझांयदा। साची मति गुर चरन ध्यान। पंचम तत्त मिटे निशान। नौ दर झूठ मकान। काया
माटी जगत दुकान। औखी घाटी विच जहान। बजर कपाटी जिस जन पाटी, साचा मेला श्री भगवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन बख्शे सच सच्ची सरनाईआ। नौ द्वारे जगत द्वार, हरि साची रचन रचाईआ। गुरमुखां करे आप प्यार, आपणी बूझ बुझाईआ। नेड़ ना आए पंचम धाड़, शब्द खण्डा रिहा डराईआ। डुंघी भवरी पार किनार, आपे आप कराईआ। काया कवरी अन्ध अंध्यार, हरि साचा वेख विखाईआ। गुर पूरा करे इक्क प्यार, आपणा पल्ला नाम फड़ाईआ। आप तजाए नौ द्वार, दर दुआरा इक्क सुहाईआ। सुखमन नाड़ी करे पार, टेडी बंक लँघाईआ। साचे घोड़े हो अस्वार, अग्गे पिच्छे रिहा दुड़ाईआ। बजर कपाटी पड़दा पाड़, साचा राह वखाईआ। हरिजन साचा साचा लाड़, प्रभ साचा रिहा उठाईआ। दस्म द्वारी अन्दर वाड़, आपणा मुख छुपाईआ। जोत निरँजण कर आकार, जोत सरूपी डगमगाईआ। एका जोत कर आकार, आपणा रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगत गुरसिख दे मति रिहा समझाईआ। दस्म द्वारी साचा घर बाहर, हरि साचे आप बणाया। निर्मल जोती कर आकार, आपणा रंग रंगाया। खेले खेल अपर अपार, साचा संग निभाया। · दस्म द्वारी निज घर, आपणा आप वखानया। आपे
वसया आपणे दर, गुरमुख सिख सुघड़ स्याणया। आपणी जोती आपे वर, आपे नारी कन्त हंढानया। आप नुहाए आपणे सर, सर सरोवर इक्क वखानया। बिन गुर पूरे दस्म द्वारी ना सके पार कर, ना दिसे वंञ मुहाणया। दस्म
अधविचकार, लोकमात बणया हरि टिकाणया। सरन सरनाई जो जन जाए पड़, प्रभ पार कराए दो जहानया। ना जन्मे ना मरे ना जाए सड़, लक्ख चुरासी फंद कटानया। दर द्वारे अग्गे खड़्ह, देवे दरस श्री भगवानया। सन्त सुहेले आप फड़ाए आपणे लड़, चरन धूढ़ सच इशनानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सति सरूप हरि शाहो भूप देवे दरस महानया। देवे दरस हरि प्रतक्ख, वड्ड वड्डी वड्याईआ। दो जहानां रिहा रक्ख, बख्शे चरन सच्ची सरनाईआ। अगम्म अगम्मा अलखणा अलक्ख, लिख्या लेख ना सके कोए मिटाया। सन्त सुहेले चुण चुण कढ्ढे वक्ख, कलिजुग तेरी एका इक्की पाईआ। साधां सन्तां काया भाण्डे कीने सक्ख, दीपक जोत ना कोई जगाईआ। गुर शब्द ना चढ़ना किसे रथ, कलिजुग मन्त्र मूल चुकाईआ। सोहँ शब्द हरि समरथ, सम्मत चौदां धार चलाईआ। चौदां लोकां दए वत्थ, लोकमात आप टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दास दासन हरि हर थाँईंआ।