पुस्तकालयभाग ६

१४ चेत्र २०१४ बिक्रमी नसीब सिँघ दे गृह पिण्ड बोपराए ज़िला जलन्धर

मस्तक लेख लिलाट, जुग जुग वेख वखांयदा। आप चढ़ाए औखे घाट, गुर पूरा दया कमांयदा। एका वणज कराए साचे हाट, सच वणजारा आप अख्वांयदा। लेखा चुक्के आण बाट, आवण जावण गेड़ कटांयदा। सच सरोवर तीर्थ ताट, चरन दुआरा इक्क सुहांयदा। निर्मल जोती काया माट, अन्ध अज्ञान मिटांयदा। शब्द पहनाए तन साचा पाट, एका बस्त्र आपणे हथ्थ रखांयदा। जन भगतां नेड़े दस्से वाट, मनमुख भेव ना कोई पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे आप तरांयदा। चरन कँवल प्यास, दिवस रैण रखाईआ। हरिजन मेला हरि गुण तास, आत्म तृखा बुझाईआ। निज आत्म अन्तर रक्खे वास, वास निवासा आप अख्वाईआ। काया जंगल जूह उजाड़ प्रभास, प्रभ साचे जोत जगाईआ। जन भगतां होया आपे दास, दर द्वारे फेरा पाईआ। साचे मण्डल एका रास, आप आपणी रिहा वखाईआ। आदि अन्त ना होए विनास, अबिनाशी करता आप अख्वाईआ। भगत सुहेला सद वसे पास, विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे पार कराईआ। चरन कँवल जन प्रीत, एका ओट रखाईआ। काया ठण्ढी सीत, हउमे रोग मिटाईआ। आपे करे पतित पुनीत, सोहँ चोग चुगाईआ। अमृत धारा सीतल सीत, एका मुख चुआईआ। इक्क सुणाए सुहागी गीत, नाद अनादी धुन उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे दे मति रिहा समझाईआ। अट्ठे पहर दरस भगवान, एका आस रखाईआ। चरन कँवल कर ध्यान, सद बैठा सीस झुकाईआ। दर द्वार कर परवान, हरि साचा मेल मिलाईआ। देवे नाम गुण निधान, गुणवन्ता झोली पाईआ। एका अमृत आत्म पीण खाण, सोहँ नाउँ रखाईआ। आप बिठाए विच बिबाण, शब्द बिबाणा इक्क उपाईआ। हरिजन वेखे मार ध्यान, इक्क इकल्ला सेव कमाईआ। आत्म जोती ब्रह्म ज्ञान, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। दर द्वार करे परवान, एका धाम सुहाईआ। आवण जावण चुक्के काण, जुगत जोग रिहा इक्क वखाईआ। दीपक जोती कोटन भान, धुर संजोग मिलाईआ। देवणहारा दाता दानी दान, शब्द भण्डारा इक्क खुल्हाईआ। दो जहानी साचा माण, दरगाह साची साचा धाम सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला सहिज सुभाईआ। हरिजन मेला सच दरबार, एका एक सुहाया। सखा सुहेला मीत मुरार, चोबदार बण के आया। आपे होया पहरेदार, सोए पूत रिहा जगाया। नाम खण्डा तेज कटार, एका एक रिहा वखाया। आप पहनाए तन विच संसार, साचे तन रिहा लटकाया। गुरमुख साचे कर शृंगार, हरि आपे वेखण आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर निरवैर आप अख्वाया। नरायण

निरवैर निरँकार, एका एक रंग रतया। जन भगत उधारे कर कर मेहर, एका बख्शे चेतन्न सतया। दरस दिखाए ना लाए देर, आत्म बीज बीजे साचे वत्तया। भाण्डा भरम ढहि ढहि होए ढेर, पैज संवारे गुरु गुर मितया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, पूर कराए जन भगतां लोकमात घाटयां। लोकमात कलिजुग घाट, एका एक रखाईआ। हरि शब्द ना विके किसे हाट, चौदां हट्ट वेख विखाईआ। चारौं कुन्ट खेल बाज़ीगर नाट, कलिजुग नटूआ नाच कराईआ। नाम खटोला ना मिले खाट, ना कोई बैठा आसण लाईआ। ना कोई तीर्थ ना कोई ताट, सर सरोवर बैठे मुख छुपाईआ। गुरमुख साचे मस्तक लेख लिलाट, हरि साचा तिलक लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तत्त अट्ठ लेखे लाईआ। अट्ठ तत्त तन शृंगार, हरि आपणा आप कराया। पंचम मेला विच संसार, मन मति बुध नाल रलाया। खेले खेल अपर अपर, कलिजुग काया तेरा युद्ध, प्रभ साचे मात रचाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द घोड़े बैठ कुद्द, शाह अस्वार आप अख्वाया। दिवस रैण एका धार, एका रंग वखाया। जिस जन बख्शे चरन प्यार, एका संग निभाया। फड़ फड़ बाहों लाए पार, वंञ मुहाना रिहा चलाया। लहिणा देणा कर्ज़ उतार, पिछला मूल चुकाया। नाम गहणा तन शृंगार, तीजे नेत्र कज्जल पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचा सज्जण मेल मिलाया। हरि साजण पुरख अबिनाश, एका एक अख्वांयदा। आदि अन्त ना जाए विनास, दासन दास आप अख्वांयदा। दिवस रैण सद वसे पास, विछड़ कदे ना जांयदा। होए सहाई दस दस मास, मात गर्भ आप तजांयदा। हरिजन कदे ना होए निरास, जुग जुग पूरन आस करांयदा। रसना जिह्वा शब्द स्वास, पवण पवणी सेव कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला साचे घर, घर साचा इक्क सुहांयदा। गुर चरन द्वार साचा सचखण्ड। गुर चरन द्वार नेत्र दरस नैण ब्रह्मण्ड। गुर चरन द्वार लेखा चुक्के आवण जावण जेरज अंड। गुर चरन द्वार गुरमुख विरला पाए विच वरभण्ड। गुर चरन द्वार हरि चरन प्रीती एका रिहा वंड। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अन्तिम मेटे भेख पखण्ड। सचखण्ड हरि चरन द्वारे, साचा धाम सुहाया। चरन छुहाए जिस घर बाहरे, घर साचा मात वसाया। जन भगतां हरि कर प्यारे, जुग जुग दर दर अलख जगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघ नसीब बण रकीब आपणा संग निभाया।

पारब्रह्म पुरख अबिनाशा, एका एकँकारया। वेखे खेल पृथ्वी आकाशा, लोआं पुरीआं पसर पसारया। आदि अन्त ना कदे विनासा, जुग जुग लए अवतारया। भगत जनां हरि दासन दासा, दर द्वारे दरस दिखा रिहा। साचे मण्डल पावे

रासा, अचरज रीत चला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे रंग रंगा रिहा। आदि पुरख आदि शक्त, अकल कला भरपूरया। आपे जाणे साध सन्त, जीव जन्तां दए अधारया। महिंमा अगाध बोध भेव अगणत, कोए जीव ना पा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग भेखाधारी भेख वटा रिहा। भेखाधारी हरि भेख वटाए, आप आपणी कल धारया। सतिजुग त्रेता पार कराए, द्वापर जोत जगाया। राम कृष्न आप हो आए, राम रमईआ आप अख्वाया। कलिजुग तेरी बणत रिहा बणाए, ऐड़ा अथर्बण संग निभाया। संग मुहम्मद वेख वखाए, आप आपणी दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक गोबिन्द साची सेवा लाया। नानक गोबिन्द मात, हरि साचे सेव लगाया। एका बख्शे चरन दात, चरन धूढ़ ख़ाक रमाया। अन्तिम पुच्छे आपे वात, जोती जामा भेख वटाया। लक्ख चुरासी जूठ झूठ नात, गोबिन्द रसना रिहा सुणाया। किसे ना मिल्या कमलापात, साची नारी कन्त ना कोई हंढाया। भरम भुल्ले ज़ात पात, ऊँच नीच रोवण थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साचा लेखा रिहा लिखाया। कलिजुग तेरा काला रंग, हरि साचा वेख विखांयदा। कोई ना दिसे किसे संग, जीव जन्त सर्ब कुरलांयदा। नाम विहूणे होए नंग, काया चोली रंगण ना कोई चढ़ांयदा। जूठ झूठ धारा वहे गंग, अमृत जाम ना कोई प्यांअदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भाणा आपणे हथ्थ रखांयदा। कलिजुग तेरा अन्तिम भाणा, प्रभ आपणे हथ्थ रखाया। ना कोई जाणे चतर सुघड़ स्याणा, राज राजानां भेव ना पाया। पढ़ पढ़ थक्के वेद पुराणां, अञ्जील कुरानां मुख भवाया। खाणी बाणी होए हैराना, पारब्रह्म भेव अभेदा अछल अछल्ला दिस किसे ना आया। कलिजुग तेरा अन्त इक्क निशाना, हरि साचा रिहा बणाया। लक्ख चुरासी लाड़ी मौत मंगे दाना, प्रभ साचा झोली पाया। धर्म राए होए निमाणा, बैठा सीस झुकाया। ब्रह्मा शिव देवत सुर वेखण मार ध्याना, प्रभ साचा वेखण आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग लहिणा देणा आपणे हथ्थ रखाया। कलिजुग लहिणा जाए मुक्क, हरि साचे जोत जगाईआ। जूठा झूठा काया बूटा जाणा सुक्क, ना हरया कोई कराईआ। सम्मत चौदां पैंडा रिहा मुक्क, प्रभ साचा लेख लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा भेख वटाईआ। जोती जामा जोत निरँजण, लोकमात जगांयदा। ताल नगारे साचे वज्जण, चारों कुन्ट आप वजांयदा। आपे घाड़न घड़नेहार

घड़न भन्न्हणहार आप अख्वांयदा। भाई भैण मात पित साक सैण सर्ब तज्जण, ना कोई संग निभांयदा। ना कोई मक्का काअबा हाजी हज्जन, मुल्ला मुसायक शेख़ दस्तगीर कोई दिस ना आंयदा। ना कोई ढोलक छैणे वज्जण, सम्मत सोलां

नेड़े आंयदा। सम्मत सतारां सर अमृत छड्ड छड्ड भज्जण, ब्यास किनारा राह वखांयदा। सम्मत अठारां कोई ना रक्खे किसे लजण, जल धारा आप वहांयदा। उन्नी उनीसा ना कोई दिसे ईसा मूसा, अल्ला राणी लाल चुन्नी जगत जगदीश आप पहनांयदा। बीस बीसा हरि जगदीसा एका छत्र झुलाए सीसा, दूसर कोई दिस ना आंयदा। इक्क इकीसा त्रैगुण माया पीसण पीसा, अन्तिम मूल चुकांयदा। राज राजानां खाली खीसा, दर दर घर घर आप फिरांयदा। पारब्रह्म कोए ना करे तेरी रीसा, वरन बरन चरन सरन आपणी आप रखांयदा। ना कोई गाए राग छतीसा, वेद पुराण ना कोई अल्हांयदा। सोहँ शब्द इक्क हदीसा, चार वरन हरि आप सुणांयदा। सतिजुग मार्ग अनडीठा, जन भगतां आप वखांयदा। कलिजुग काया भन्ने कौड़ा रीठा, सम्मत चौदां नींह रखांयदा। सम्मत पन्दरां माया राणी जूठा झूठा पीसण पीसा, कलिजुग चक्की आप चलांयदा। आप बणाए इक्क अंगीठा, माया ममता मोह विकार हँकार नर निरँकार निराकार सरगुण विच समांयदा। सरगुण जीव बन्न्हे धार, निरगुण खेल अपर अपार, दो जहानां पावे सार, लोआं पुरीआं बंध बंधांयदा। शब्द खण्डा तेज कटार, आप आपणे हथ्थ उठांयदा। लक्ख चुरासी मारे मार, जम की फाँसी ना कोई कटांयदा। गुरमुख साचे लए उभार, आप आपणा दरस दिखांयदा। फड़ फड़ बाहों लाए पार, चेत्र चौदां लिख्त लिखांयदा। भरमे भुल्ले जीव गंवार, भरम गढ़्ह ना कोई तुड़ांयदा। माया रुल्ले विच संसार, साचा राह ना कोई वखांयदा। जूठ झूठ गढ़्ह हँकार, तन मन्दिर इक्क बणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत भाणा आपणे हथ्थ रखांयदा। भाणा हरि समरथ, जुग जुग वेख वखांयदा। आप चलाए साचा रथ, रथ रथवाही आप अख्वांयदा। सृष्ट सबाई दए मथ, आपे आप उपांयदा। शब्द चलाए जगत अकथ, भेव कोई ना पांयदा। मनमुख जीवां पाए नत्थ, राए धर्म हथ्थ फड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, चारों कुन्ट लहिणा देणा मूल चुकांयदा। कलिजुग तेरा अन्तिम वेला, कलिजुग रैण अन्धेरी छाईआ। ना कोई दिसे सज्जण सुहेला, साचा संग ना कोई निभाईआ। पारब्रह्म प्रभ अबिनाशी इक्क इकेला, चारों कुन्ट दहि दिशा वेख वखाईआ। ना कोई गुरू ना कोई चेला, भेख पखण्डा वेखे सृष्ट सबाईआ। गुरमुख विरले काया मन्दिर अन्दर गुर पूरे मेला, शब्द शब्दी मेल मिलाईआ। जोत निरँजण चाढ़्हे तेला, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। पंचम मिल मिल पायण वेला, अनहद राग सुणाईआ। अचरज खेल पारब्रह्म कलि खेला, जन भगतां रिहा जगाईआ। आपे होया सज्जण सुहेला, शब्द सिँघासण आत्म द्वारी डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण खेल लोकमात रिहा कराईआ। भाणा हथ्थ करतार, आपणी कल वरतांयदा। वेख वखाए साचा

चौदां लोकां आप हिलांयदा। चौदां तबकां मारे मार, संग मुहम्मद ख़ाक रलांयदा। ईसा मूसा हाहाकार, अल्ला हू हू नाअरा लांयदा। जीव जन्त साध सन्त आत्म सतया गए हार, सति धर्म ना कोई विखांयदा। जूठ झूठ तपया अन्ग्यार, अग्नी अग्ग लगांयदा। पुरख अबिनाशी किरपा धार, आप आपणी जोत जगांयदा। गुरमुख साचे लाए पार, सोहँ साचे रथ चढ़ांयदा। सो पुरख निरँजण किरपा धार, सागर सिन्ध आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, भाणा राणा आप हो आंयदा।

१४ चेत्र २०१४ बिक्रमी बिशन सिँघ दे गृह इक्की परिवारां दा इक्ट्ठ होया
पिण्ड नूरपुर ज़िला जलन्धर

अमृत नाम भण्डार, हरि रखाया। वरते वरतावे विच संसार, दिस किसे ना आया। जन भगतां कर प्यार, अमृत आत्म इक्क जाम प्याया। आपे खोले्ह बन्द किवाड़, दूई द्वैती पड़दा लाहया। जोत जगाए बहत्तर नाड़, अन्ध अज्ञान मिटाया। हरिजन बणाए साचे लाड़, दर द्वारे दए बहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अमृत आत्म इक्क वखाया। अमृत आत्म नाम निधान, गुरमुख विरले पाया। आपे देवे पीण खाण, आत्म तृष्ना भुक्ख मिटाया। आवण जावण चुक्के काण, लक्ख चुरासी फंद कटाया। मनमुख भुल्ले जीव नादान, हरि रस किसे हथ्थ ना आया। रसना बहि बहि सारे गान, आत्म ब्रह्म ना कोए जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां रिहा प्याया। अमृत आत्म जाम न्यार, हरि आपणे हथ्थ रखाया। ना कोई जाणे जीव गंवार, रसना रस ना कोई वखाया। गुरमुख विरले पावे सार, जिस जन आपणी दया कमाया। काया सीतल ठण्ढी ठार, एका एक रिहा कराया। इक्क इकल्ला एकँकार, सच महल्ला रिहा वसाया। शब्द सरूपी बण वरतार, लक्ख चुरासी रिहा वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका वेखे सच दर, अमृत आत्म ताल सुहाया। अमृत आत्म साचा ताल, हरि साचे आपे आप बन्न्हया। सन्त सुहेले आप भाल, आप प्याए साचे तनया। नेड़ ना आए काल महांकाल, धर्म राए ना देवे डन्नया। दो जहानां करे प्रितपाल, अन्दर मन्दिर दिवस रैण आवे भन्नया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख नुहाए एका सर, सर सरोवर एका बन्न्हया। सर सरोवर हरि निरँकार, एका एक रखाया। गुरमुख विरला पावे सार, नेत्र दए वखाया। तीजा नेत्र अपर अपार, तीजा लोइण वेख वखाया। आपे खोल्हे बन्द किवाड़, बन्द किवाड़ा रिहा कराया। मेट मिटाए पंचम धाड़, शब्द खण्डा हथ्थ

उठाया। आपे होए पिच्छे अगाड़, गुरमुख साचे लए तराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन आत्म देवे वर, आत्म दरसी दरस दिखाया। अमृत आत्म सच वस्त, हरि आपणे हथ्थ टिकाईआ। ना कोई जाणे कीट हस्त, ऊँचां नीचां रंग रंगाईआ। गुरमुख विरला करे प्रीत, चरन कँवल ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अमृत आत्म साचे दर, एका धाम रखाईआ। एका धाम हरि निरँकार, आपणा आप सुहाया। जोत सरूपी कर आकार, सच सिँघासण लाया। शब्द सिँघासण उच्च मुनार, आपे आप डाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे नाम वर, अमृत जाम प्याया। अमृत जाम निझर रस, गुरमुख विरले पाया। जन भगतां देवे हस्स हस्स, आदि जुगादी जुग जुग देंदा आया। मातलोक वेखे नस्स नस्स, नौ खण्ड पृथ्वी सत्तां दीपां वेख वखाया। तीर निराला मारे कस, बजर कपाटी पार कराया। एका राह साचा दस्स, नौ द्वारे बाहर कढाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन किरपा देवे कर, एका राह रिहा वखाया। नौ द्वारे पार किनार, जन भगतां आप करांयदा। शब्द सरूपी पहरेदार, दिवस रैण सेव कमांयदा। आपे होए पिच्छे अगाड़, डूँघी कन्दर पार करांयदा। मनमुख जीव दुष्ट दुराचार, एका बख्शे शब्द प्यार, हउमे हँगता देवे साड़, अग्नी जोती लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे नाम वर, नाम रंगण इक्क चढ़ांयदा। नाम रंगण इक्क करतार, गुरमुख विरले चढ़ाईआ। फड़ बांहों लाए पार, सति सरूपी दया कमाईआ। अन्दर मन्दिर खेल अपार, हरि साचा मेल मिलाईआ। डूँघी कन्दर टेडी धार, आपे पार कराईआ। वेख विखाए सुणे सुणाए हरि पुकार, जन भगतां संग रलाईआ। आपे खोल्हे दस्म द्वार, आपणी हथ्थीं कुण्डा लाहीआ। पंचम गावण वारो वार, हरि साची सेवा लाईआ। आत्म सेजा कर शृंगार, बैठा हरि रघुराईआ। जोत सरूपी इक्क अधार, एका ओट रखाईआ। जन भगतां वेखे भुजा पसार, आप आपणी गोद उठाईआ। सृष्ट सबाई एका धार, एका रंग रंगाईआ। सच खटोला अपर अपार, पावा चूल ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच सिँघासण पुरख अबिनाशण बैठा जोत जगाईआ। पुरख अबिनाशी घर साचे वसया, एका जोत जगाईआ। जन भगतां राह साचा दस्सया, गुर शब्द करे कुड़माईआ। मनमुख दर तों जाए नस्सया, चारों कुन्ट रिहा धाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे अमृत आत्म सर, सर सरोवर आप नुहाईआ। सर सरोवर कर इशनान, गुरसिख पार कराया। आपे वेखे मार ध्यान, चारों कुन्ट वेख विखाया। जिस जन देवे जिया दान, दाता दानी आप अख्वाया। जुग जुग दाता हरि मेहरवान, मेहरवान आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे

किरपा कर, चरन धूढ़ मस्तक लाया। चरन धूढ़ मस्तक लेख, गुरमुख विरले पाया। लक्ख चुरासी रही वेख, साधां सन्तां दिस ना आया। ना कोई जाणे धारी केस, मूंड मुंडाया भेव ना पाया। आपे गोबिन्द दाता दस दस्मेस, नानक निरगुण समाया। दर द्वारे तक्कण ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, दर दरवेश सीस झुकाया। गुरमुख साचे सन्त दुलार, प्रभ अबिनाशी किरपा धार, अमृत आत्म साचा जाम प्याया। गुरमुख चाढ़्हे साचा रंग, हरि काया चोली रत्तीआ। एका मंगे नाम मंग, दर द्वार होए सहाईआ। मानस जन्म ना होए भंग, निर्मल जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखे खेल सभ घट घटी, घट घट अन्तिम आप समाईआ। आदि पुरख अबिनाशा, भगत जनां हरि रसना गाया। देवे शब्द भरवासा, आदि जुगादी खेल रचाया। खेले खेल जगत तमाशा, ना मरे ना कदे जाया। आपे पाए मण्डल रासा, गुरमुख साचा रिहा तराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे नाम वर, मिले मेल पृथ्वी आकाशा। अमृत आत्म रसना रस पी, हरिजन ख़ुशी मनाईआ। निर्मल होया हरिजन जीअ, जीव जन्त रिहा तराईआ। लेखा चुक्के साढे तिन्न हथ्थ सीं, धर्म राए बैठा मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, धुरदरगाही लै के आईआ। धुरदरगाही एका नाम, लोकमात लिआंयदा। जन भगतां देवे थाउँ थाँईं, दहि दिशा वेख वखांयदा। खेले खेल बेपरवाही, लेखा लेख ना कोई लिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा कर्म कमांयदा। आप आपणी बूझ बुझाए, अकल कला कल धारया। एका दूजा भउ चुकाए, देवे दरस अपारया। चौथे दर मेल मिलाए, चौथे घर बहा रिहा। पंचम मेला सहिज सुभाए, धुनी नाद वजा रिहा। छेवें छप्पर ना कोई रखाए, हरि बैठा पुरख सुल्तानया। सत्तवें घर हरि रघुराए, जोत सरूपी जोत जगा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे नाम वर, अमृत आत्म जाम पया ल्या। अमृत आत्म जाम, गुरमुख विरले पाया। कोई ना लाए हरि जी दाम, दिवस रैण सेव कमाया। मेट मिटाए तृष्ना ताम, रसना रस रिहा गंवाया। अन्ध अन्धेरी मिटे शाम, अज्ञान अन्धेर रहिण ना पाया। इक्क वरताए साचा नाम, नाउँ निरँकारा आप रखाया। भगत जनां हरि संवारे काज, जुग जुग साचा काज रचाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अमृत आत्म एका वर, जन भगतां झोली पाया। पाया वर पुरख अबिनाशा, ना होए मात जुदाईआ। अट्ठे पहर दासी दासा, सेवक सेवा रिहा कमाईआ। वेख वखाणे पृथ्वी आकाशा, पुरीआं लोआं पार कराईआ। साचे मण्डल पावे रासा, सूरज चन्न रवि ससि बैठे सीस झुकाईआ। जन भगतां वखाए आपणा आप तमाशा, काया मण्डल मण्डप इक्क विखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे एका वर, वर दाता

आप अख्वाईआ। देवणहार हरि दातार, एका आदि जुगादया। भगत सुहेले लए उभार, खेले खेल विच ब्रह्ममादया। शब्द कराए तन जैकार, लेखा चुक्के नौ दरवाज़या। शब्द सरूपी पहरेदार, अग्गे पिच्छे फिरे भागया। अनहद राग अनाहद धार, आप वजाए साचा वाज्जया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे वेख घर, आपे चढ़े चिट्टे अस्व साचे ताज्जया। चिट्टे अस्व हरि निरँकार, एका आसण लांयदा। सोलां कलीआं तन शृंगार, जोती नूर उपांयदा। जोती नूर अपर अपार, नूरी बणत बणांयदा। शब्द गुर सच्चा सरदार, उप्पर आसण लांयदा। नाम खण्डा तेज कटार, आपणे हथ्थ उठांयदा। सरगुण निरगुण खेल अपार, दोवें धारा मात चलांयदा। लोकमात लए अवतार, शब्द रंग रंगीला भेख अपणा आप वटांयदा। लक्ख चुरासी पावे सार, आप उपाए आपे मेट मिटांयदा। जन भगतां देवे एका धार, अमृत जिह्वा नाम प्यांअदा। मनमुख भुल्ले भरम गंवार, भाण्डा भरम ना कोई भनांयदा। माया रुल्ले भरम संसार, त्रैगुण माया झोली पांयदा। पंज तत्त होए त्यार, हरि पंचम जोड़ जुड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे लए उभार, जोती जोड़े मेल मिलांयदा। शब्द घोड़ा हरि सुल्तान, एका एक रखाया। आपे वेखे मार ध्यान, गुरमुख साचे रिहा जगाया। प्रगट होए वाली दो जहान, दिस किसे ना आया। धर्म झुलाए सच निशान, नौ खण्ड पृथ्वी रिहा झुलाया। आपे गोपी आपे काहन, राम रमईआ आप अख्वाया। निरगुण नानक रिहा वखाण, रसना जिह्वा सेव कमाया। गोबिन्द पाया गुण निधान, दोए जोड़ सीस झुकाया। पूत सपूता वड बलवान, लोकमाती शब्द जणाया। नाम खण्डा सच किरपान, आप आपणा रिहा वखाया। पंचम मेटे जगत निशान, पंचम मेल मिलाया। वेखे खेल श्री भगवान, पंचम जोड़ जुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे जगत वर, जीवन दाता आप अख्वाया। जगत जोग शब्द अभ्यास, गुरमुख विरले पाया। ना कोई वेखे पृथ्वी आकाश, धुँदूकार जगत कराया। लेखे लाए ना कोई स्वास, रसना जिह्वा होई हलकाया। गुर का शब्द गुरसिख विरले पास, लोचन नैण पेख एका ओट रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लक्ख चुरासी वेख वखाया। लक्ख चुरासी तेरा अन्त दर दरवाज़ा, कलिजुग अन्त खुल्हांयदा। जूठ झूठ मारे आवाज़ा, माया लोभ संग रलांयदा। माया राणी कसया ताजा, चारों कुन्ट दुड़ांयदा। त्रैगुण तेरा रच्चया काजा, ब्रह्मा नेत्र नीर वहांयदा। शिव शंकर उठ उठ मारे आवाज़ा, विष्नूं बंसी भेव ना पांयदा। सुरपति राजा इन्द तेरी कोई ना रक्खे लाजा, कलिजुग वेला अन्तिम आंयदा। लोकमात ना कोई मक्का काअबा हाजा, ना कोई हाजी हज्ज करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे इक्क दर, दर दुआरा इक्क सुहांयदा।

सति पुरख निरँजण आदि जुगादि, एका रंग समाया। खेले खेल विच ब्रह्माद, दिस किसे ना आया। शब्द जणाए बोध अगाध, अगाध बोध आप अख्वाया। तूरत नाद वजाए साचा नाद, अनहद सेवा लाया। साध सन्त दिवस रैण रसना रहे अराध, आपे वेखे वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सति पुरख निरँजण दर एका एक सुहाया। सति पुरख निरँजण नर निरँकार, एका धाम सुहाया। ना कोई दिसे चार दिवार, छप्पर छन्न ना कोई छाया। शब्द सुरत ना कोई प्यार, गुर पीर दिस ना आया। सन्त कन्त ना कोई नारी ना भतार, जीव जन्त ना वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला सच महल्ला बैठा आसण लाया। शब्द महल्ला हरि निरँकार, एका एक रखाया। किसे दिस ना आए जल थला, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँघी कन्दर हथ्थ ना आया। जोती शब्दी आपे रला, आप आपणा वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर दुआरा इक्क सुहाया। दर दरबारा हरि दातार, एका एक सुहाया। जोत सरूपी कर अकार, दीपक जोत जगाया। आप आपणा कर पसार, आपे वेख वखाया। आप आपणी बन्न्हे धार, आपे धन्दे लाया। आपे वेखे कर विचार, आपे बैठा मुख छुपाया। आत्म जोती नूर अपार, सुत शब्दी आप उपाया। सच शब्द करे जै जैकार, दोए जोड़ सीस झुकाया। पारब्रह्म प्रभ पावे सार, दे मति रिहा समझाया। ब्रह्मण्ड वंड हरि गिरधार, एका एक रिहा कराया। जेरज अंड कर पसार, उत्भज सेत्ज विच समाया। पंज तत्त शब्द अधार, जोत निरँजण संग रलाया। आपे वसया सभ तों बाहर, हर घट बैठा आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख निरँजण निरगुण रूप समाया। निरगुण रूप हरि अगम्म, अगम्मड़े धाम सुहाया। ना मरे ना पए जम्म, ना कोई गोद उठाया। आप उपाए आप आपणा नाउँ रखाए, नर निरँकार आप अख्वाया। आपे जाणे आपणा कम्म, लोआं पुरीआं बणत बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर दुआरा हरि निरँकारा एका एक सुहाया। जोत सरूपी कर अकारा, आपणा राह चलांयदा। शब्द सुत वड बलकारा, जोद्धा सूर अख्वांयदा। आप बणाए साचा लाड़ा, लोकमात वेख वखांयदा। ब्रह्मा बख्शे चरन प्यारा, कँवल कँवली मेल मिलांयदा। निरगुण सरगुण कर प्यारा, सार शब्द सार रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी धारा मात चलांयदा। साची धार विच संसार, जुग जुग मेल मिलाईआ। खेले खेल अपर अपार, वल छल सृष्ट सबाईआ। जन भगतां दरस घड़ी घड़ी पल पल, रूप अनूपा सति सरूपा रिहा कराईआ। आपे बावन रिहा छल, बल द्वारे फेरा पाईआ। आपे राम रामा रिहा रम, रावण हँकारी मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोकमात वेख वखाईआ। राम रावण दुष्ट हँकार, अचरज

खेल वखाईआ। सीता सुरती कर प्यार, भगत सुहेले रिहा प्रनाईआ। अकाल मूर्ति इक्क अकार, आपणा आप कराईआ। नाद तूरती डंक अपार, राउ रंकां करे ख़बरदार, चारे कुन्टां रिहा वखाईआ। लेखे लाए सपुत्री जनक, आप आपणे संग मिलाईआ। आप सुहाए द्वार बंक, दर द्वारे चरन छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग त्रेता वेख विखाईआ। सतिजुग साचा सागर, लए मात अवतारा। आपे वेखे काया गागर, खेले खेल अपर अपारा। निर्मल कर्म करे उजागर, लक्ख चुरासी बन्न्हे धारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग त्रेता द्वापर निरगुण खेल सरगुण मेल वड वड्डा संसारा। निरगुण खेल हरि ब्रह्मण्डा, आपणा भेख वटाया। दर द्वार जन भगतां मंगा, भेखाधारी भेस कराया। आपे होया भुक्खा नंगा, काल नगारा हथ्थ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, राम रामा रूप समाया। भेखाधारी हरि भगवाना, भगत दए वड्याईआ। हथ्थीं बन्न्हे नाम गाना, देवे नाम वड्याईआ। इक्क सुणाए राग अनाद तराना, आत्मक धुन रिहा उपजाईआ। तोड़े माण गढ़्ह अभिमाना, सांतक सति वरताईआ। एका बख्शे चरन ध्याना, दिवस रैण दरस दिखाईआ। एका शब्द सुणाए काना, एका नाद वजाईआ। मिले मेल पुरख सुल्ताना, आत्म सेजा रिहा हंढाईआ। गोबिन्द मेला गुरसिख चतर सुजाना, विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, राम रामा रूप समाईआ। राम रामा हरि करतार, खेले खेल संसारया। द्वापर मेला अपर अपार, जोद्धा सूरबीर बलकारया। काहना कृष्ना कृष्न मुरार, अर्जन रथ चला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी रिहा मथ, लहिणा देणा मूल चुका रिहा। लक्ख चुरासी आपे मथ, आपे रथ रथवाहीआ। गुरमुख साचे लए रक्ख, देवे मात वड्याईआ। महिंमा जगत सदा अकथ, कोई कथ ना सके राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, द्वापर तेरा लेख चुकाईआ। द्वापर लेखा गया चुक्क, होणी मात जुदाईआ। कलिजुग नेड़े गया ढुक, धरतमात गोद उठाईआ। अन्तिम लहिणा देणा जाए मुक्क, सम्मत चौदां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, रिहा बणत बणाईआ। सम्मत चौदां चौदां लोक, हरि साचा आप जगांयदा। सोहँ शब्द सच सलोक, लोआं पुरीआं वेख विखांयदा। हरि का भाणा ना कोई सके रोक, राज राजानां शाह सुल्तानां ख़ाक मिलांयदा। लक्ख चुरासी देवे झोक, साध सन्त ना कोई बचांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, एका डंक राउ रंकां आप सुणांयदा। एका डंक हरि करतार, आपणा आप वजाया। सम्मत चौदां करे ख़बरदार, सृष्ट सबाई रिहा जगाया। जन भगतां मेला मीत मुरार, आप आपणा रिहा कराया। आप सुहाए बंक द्वार, दर द्वार आप सुहाया।

गऊ ग़रीबां कर प्यार, चरन प्रीती रिहा सिखाया। इक्क कराए जै जै जैकार, एका शब्द चलाया। नाता तोड़े भाई भैण साक सैण सर्ब संसार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त दुलार, आपणा लड़ फड़ाया।

दया सिँघ दया प्रभ धार, लोकमात जन्म दवाया। आप आपणा करे प्यार, आपणी सेवा लाया। शब्द खण्डा तेज कटार, तन गात्रे आप लटकाया। आपे होए पहरेदार, वेद शास्त्र भेव ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सगला संग रिहा निभाया। दया सिँघ हरि दयाल, दया रूप समांयदा। आप उपाए साचा लाल, सिँघ बिशन नाम रखांयदा। फल लग्गा काया डाल्ह, गोबिन्द मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर चेला रूप वटांयदा। चेला गुर गुर गोबिन्द, गोबिन्द रूप समाया। लिख्या लेख मस्तक चन्द, लहिणा देणा मूल चुकाया। सन्त मनी सिँघ जोड़े जोड़, विछड़ कदे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर द्वारे दर्शन पाया। दया सिँघ दयानिध धार, आपणी दया कमाईआ। गुर शब्द मेला अपर अपार, सज्जण सुहेला आप अख्वाईआ। चेला गुर इक्क द्वार, एका रूप वटाईआ। साचा मेला विच संसार, सतिगुर पूरा रिहा मिलाईआ। सज्जण सुहेला मीत मुरार, सेवक सेवा रिहा कमाईआ। नाम धन अपर अपार, आत्म झोली आप भराईआ। सच कराए वणज वपार, एका वस्त रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचे मेल मिलाईआ। सन्त मनी सिँघ दया कमाई, अन्तिम राह वखाया। आत्म घर वज्जी वधाई, सतिगुर पूरा पाया। सतिगुर पूरा शब्द कुड़माई, सुरत सवाणी लए प्रनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख तेरा काज रचाया। गुरमुख रच्चया साचा काज, मिले मात वड्याईआ। आपे रक्खणहारा लाज, गोबिन्द रूप वटाईआ। जोती जोड़ा सीस ताज, नीला घोड़ा इक्क वखाईआ। प्रगट होए देस माझ, सम्बल नगरी धाम सुहाईआ। सति सरूपी मारे आवाज़, दिवस रैण रिहा जगाईआ। आपे रक्खणहारा लाज, जुग जुग विछड़े मेल मिलाईआ। लक्ख चुरासी नार बांझ, पूत सपूता कोई ना जाईआ। गुरमुख विरले साची सांझ, जगत रहि जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नेत्र नैणां दरस दिखाईआ। नेत्र नैणां दरस अपार, निर्मल जोत जगाईआ। नाम गहणा तन शृंगार, साचा बस्त्र पाईआ। मिले मेल कन्त भतार, नारी कन्त रूप समाईआ। आत्म सेजा कर प्यार, बैठा आसण लाईआ। हउमे दुखड़ा दए निवार, उज्जल मुखड़ा रिहा कराईआ। सुफल कुखड़ा विच संसार, मात पित पिता पूत आपे मेल मिलाईआ। नेत्र नैण दरस भुखड़ा, आत्म तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। मात गर्भ ना होए उलटा रुखड़ा, लक्ख चुरासी

फंद कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे रिहा तराईआ। गुरमुख साचा सति सतिवाद, इक्क ध्यान लगाया। आत्म वज्जे शब्द नाद, अनादी धुन उपजाया। हरि दर्शन वेखे विच ब्रह्माद, प्रभ साचा रिहा वखाया। भगत सुहेला आदि जुगादि, जुग जुग मेल मिलाया। गुर गोबिन्दा आपे लाध, गुरमुख साचा रिहा तराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्त मनी सिँघ तेरा वर, अन्तिम पूर कराया। गुर पूरा हाज़र हज़ूर, दिवस रैण प्रभात। आपे वसे नेड़े दूर, आपे पिता मात। जगत नाता तोड़े कूड़ो कूड़, अमृत आत्म देवे बूंद स्वांत। जिस जन बख्शे चरन धूढ़, मेट मिटाए अन्धेरी रात। मनमुख भुल्ले मूर्ख मूढ़्ह, भरम भुलेखा ज़ात पात। गुरमुख काया चोली रंग चाढ़्हे गूढ़, दुरमति मैल देवे काट। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे लाल, इक्क रखाए आपणा हाट। गुरमुख साचा लाल, हरि आपणे हट्ट रखाया। मिल्या मेल गुर गोपाल, तन साची बणत बणाया। सिँघ बिशन प्रभ आपे भाल, आत्म सेजा साची खाट, शब्द शब्द मिलाया। फल लगाए काया डाल्ह, जोती नूर नूर लट लट कराया। दो जहानां पुच्छे वात, नेड़ा दूर दिस ना आया। गुर गोबिन्दा पूरा करे घाट, कलिजुग अन्तिम दए सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख वसया साचे घर, घर साचा धाम सुहाया। चरन प्रीती साची भेंट, करे दर परवानया। आपे होए खेवट खेट, पार कराए दो जहानया। आपे मात पित बेटी बेट, गुरसिख गोबिन्द रूप समानया। शब्द दात लए लुट्ट, आप आपणी सेव कमानया। जूठी झूठी दूई द्वैती कलिजुग काली धार दए रुढ़ा, सतिजुग साचा चन्न चढ़ानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख तेरा अन्तिम प्यार, मेल मिलाए श्री भगवानया। गुरमुख तेरी आत्म सिक्क, दिवस रैण रही जगाईआ। किसे हथ्थ ना आए मुन रिख, कोटन कोट बैठे धूणीआं ताईआ। साध सन्त दर दर मंगदे भिक्ख, नाम वस्त कोए ना झोली पाईआ। जीव जन्त आपणा लेख बहि बहि रहे लिख, अन्तिम लेख ना कोई मिटाईआ। कोटन कोट धारी भेख, भेखाधारी भेख पखण्ड तन बैठे ख़ाक रमाईआ। कोटन कोट धारी दस दस्मेश, नेत्र नैण वेख ना पाईआ। कोटन कोट पूजण शिव शंकर गणेश, नाम त्रिसूल कोए ना हथ्थ फड़ाईआ। कोटन कोट नर नरेश, राज राजान शाह सुल्तान रो रो देण दुहाईआ। कोटी कोट मुल्ला शेख़ मुसायक, पीर दस्तगीर दिस ना आईआ। कोटन कोट उठण रात, आत्म खुल्हया ना किसे ताक, जूठे झूठे रहे कुरलाईआ। कोटन कोट विचारे भविख्त वाक्, प्रभ साचा भेव ना राईआ। लक्ख चुरासी आपे वेखे मार झात, अन्दर बैठा आसण लाईआ। गुरमुख सज्जण सुहेले साचे साक, आप आपणे मात बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख तेरा साचा घर, द्वार बंका आप सुहाईआ। द्वार बंका गुर गोबिन्द,

एका चरन छुहंदड़ा। जीव जन्त करन निन्द, दाता दानी आप बख्शिंदड़ा। गुरमुख उपजाए साची बिन्द, आप आपणा लड़ फड़ंदड़ा। प्रगट होए विच हिन्द, वाली हिन्द आप उठंदड़ा। दाता जोद्धा सूरा वड मृगिन्द, सूरबीर आप अख्वंदड़ा। जन भगतां मेटे सगली चिन्द, नेत्र नैणां दरस दिखंदड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा धाम सुहंदड़ा। साचा धाम हरि सुहाए, रैण भिन्नड़ी ख़ुशी मनाईआ। गुरमुख साचे संग रलाए, दर दर वज्जी वधाईआ। ब्रह्मा शिव देवत सुर सुणने आए, दर बैठे सीस झुकाईआ। पारब्रह्म प्रभ जोत जगाए, लोआं पुरीआं करे रुशनाईआ। एका शब्द डंक वजाए, चारे कुन्टां रिहा सुणाईआ। राउ रंक आप उठाए, राज राजानां रिहा हिलाईआ। द्वार बंका गुरसिख सुहाए, गुर पूरा दया कमाईआ। जगत वड्याई जिउँ जन जनका, वासी पुरी घनका आप कराईआ। लहिणा देणा मुकाए जिउँ नानक अंगदा, आप आपणे रंग रंगाईआ। काया चोली आपे रंगता, नाम रंगण इक्क रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पूर्ब लहिणा रिहा चुकाया। पूर्ब लहिणा जगत अधार, प्रभ आपणा आप चुकाया। आपे बख्शे चरन प्यार, सेवक सेवा लाया। नेत्र नैण अक्ख उग्घाड़, लोचन तीजा रिहा खुल्हाया। दर द्वारे साचे वाड़, चौथे पद मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख तेरे काया घर अनहद सेवा लाया। अनहद सेवा सेव कमाए, गुर पूरे आप लगाईआ। गुरमुख सोए रिहा उठाए, अन्दर मन्दिर आप जगाईआ। एका सर एका ताल रिहा खड़काए, धुन आत्मक वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, सिँघ बिशन तेरा द्वार बंक रिहा सुहाईआ।