पुस्तकालयभाग ६

१५ चेत्र २०१४ रेशम सिँघ दे गृह पिण्ड खहरा मजा ज़िला जलन्धर

पूर्ब लहिणा भगत अधार, जुग जुग आप चुकांयदा। पुरख अबिनाशी किरपा धार, आपणा आप मेल मिलांयदा। सुरती शब्द कर प्यार, सच नाता जोड़ जुड़ांयदा। मेट मिटाए अन्ध अंध्यार, दूई द्वैती फंद कटांयदा। अमृत आत्म ठण्ढी धार, गुरमुखां मुख चुआंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे मात जगांयदा। जुग जुग लहिणा चुक्कणा मूल, गुरमुख आप चुकाया। मेल मिलावा कन्त कन्तूहल, आत्म सेजा इक्क सुहाया। शब्द बरखा साचे फूल, आपे रिहा कराया। शब्द पंघूड़ा साचा झूल, दो जहानी रिहा झुलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख साचा जगत अधार, कर किरपा पार कराया। जगत लेखा लहिण देण, आदि अन्त चुकांयदा। दरस दिखाए तीजे नैण,

साचे सन्त आप उपांयदा। होए सहाई दिवस रैण, अट्ठे पहर सेव कमांयदा। हरिजन साचे भाणा सहिण, लोक लाज तजांयदा। तन पहनाए शब्द गहिण, बस्त्र शस्त्र इक्क विखांयदा। मनमुख वहे झूठे वहिण, कलिजुग धार वहांयदा। अन्तिम खाए लाड़ी मौत डैण, धर्म राए वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त जनां, पिछला मूल चुकांयदा। लहिणा देणा जगत जग, देवणहार दातार। गुरमुख साचे आपे चुग, बख्शे चरन प्यार। दरस दिखाए इक्क अमोघ, प्रगट हो नर निरँकार। साचा मेला धुर संजोग, करे कराए करावणहार। दूई द्वैती हउमे कटे रोग, एका शब्द अधार। सोहँ शब्द साची चोग, हरि हँसा रिहा खलार। आत्म रस रसना भोग, एका एक अपार। आदि अन्त ना होए विजोग, मिल्या मेल मीत मुरार। गुर का शब्द साचा जोग, दो जहानी करे पार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे लहिणा देणा रिहा कर्ज़ उतार। लहिणा देणा आदि जुगादि, जुग जुग बणया आया। वेख वखाए हरि ब्रह्माद, अगम्म अगम्मड़े धाम सुहाया। सन्त सुहेले आपे लाध, लोकमात मेल मिलाया। आत्मक धुन उपजाए साचा नाद, नाद अनादी आप वजाया। शब्द जणाए बोध अगाध, भेव किसे ना पाया। कोटन कोट करे अराध, पारब्रह्म दिस किसे ना आया। गुरमुख विरले मेला माधव माध, जिस जन कर किरपा लए मिलाया। नाम वस्त देवे साची दात, धुरदरगाही लै के आया। सुणे सुणाए सद फरयाद, दो जहानां वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लहिणा देणा झोली पाया। जगत लहिणा गुरमुख हक्क, हक्का हक्क वड्याईआ। भगती फल गया पक्क, जन्म लहिणा लेखे लाईआ। पारब्रह्म प्रभ आपे तक्क, दूर दुराडे लए उठाईआ। एका शब्द जणाए नाअरा अहिनल हक्क, हक़ हकूक इक्क वखाईआ। साध सन्त जीव जन्त पढ़ पढ़ जगत विद्या गए थक्क, गुर पूरा दिस ना आईआ। कलिजुग माया नकेल पाए नक्क, चारों कुन्ट रिहा फिराईआ। खाली दिसे मदीना मक्क, हू हू नाअरा कोई ना लाईआ। गुरदर मस्जिद मन्दिर दिसण ढक्क, चोर यार ठग्ग बैठे आसण लाईआ। चारों कुंट अन्तिम उडणे कक्ख, कलिजुग अग्नी रिहा लगाईआ। दर द्वारे होए सक्ख, भरया कोए रहिण ना पाईआ। लक्ख चुरासी कोए ना सके रक्ख, रक्खणहारा आप भुलाईआ। कलिजुग अंगीठा रिहा भख, नौ खण्ड पृथ्वी धूणी ताईआ। सत्तां दीपां हो प्रतक्ख, अग्नी लम्बू लाईआ। जूठ झूठ पाए कक्ख, हँकार विकार नाल रलाईआ। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले पारब्रह्म प्रभ लए रक्ख, जिस जन चरनी ओट रखाईआ। दरस विखाए हो प्रतक्ख, निहकलंका डंक वजाईआ। तीर निराला एका कस, सोहँ रसना चिल्ले रिहा चढ़ाईआ। भगत जनां दर होया वस, सेवक सेवा रिहा कमाईआ। कलिजुग रैण अन्धेरी मस्स, साचा चन्द ना कोई चढ़ाईआ। रवि ससि रहे नस्स, दिवस रैण पन्ध मुकाईआ।

धर्म राए रिहा हस्स, कलिजुग अन्तिम रुत्त सुहाईआ। लाड़ी मौत रही दस्स, हथ्थीं लाल मैहन्दी लाईआ। चित्रगुप्त लेखा करे बस्स, अन्त हिसाब वखाईआ। पुरख अबिनाशी लक्ख चुरासी चरनां हेठ देवे दब्ब, ना कोई सके बचाईआ। त्रैगुण माया डस्सणी डस्स, पंजां तत्तां डंग चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख तेरे साचे दर, लहिणा देणा रिहा चुकाईआ। लहिणा देणा हरि दातार, जन भगतां आप चुकांयदा। प्रगट हो विच संसार, शब्दी शब्द मिलांयदा। एका बख्शे चरन प्यार, नाता बिधाता आप करांयदा। नाम खण्डा तेज कटार, साचा शस्त्र तन पहनांयदा। आपे रक्खे तिक्खी धार, पंजां चोरां मार मुकांयदा। मन पंखी ना उडे उडार, शब्द डोरी आप बंधांयदा। मति बुध करे निमस्कार, भय भयानक रूप वखांयदा। भगत जनां करे कारज सुध, काया मन्दिर इक्क सुहांयदा। शब्द घोड़े चिट्टे अस्व कुद्द, शाह अस्वार आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे देवे वर, एका नाम झोली पांयदा। नाम वर हरि निरँकार, एका एक झोली पाया। गुरमुखां जुग जुग कर प्यार, दर दरवेशा देवण आया। भगवन्त भगत लए अधार, भगवन मेल मिलाया। आदिन अन्ता ओंकार, एका एक रूप समाया। सोहँ शब्द विच संसार, सतिजुग साचा राह चलाया। कलिजुग अन्तिम आई हार, बैठा मुख छुपाया। संग मुहम्मद चार यार, ना कोई होए सहाया। अल्ला राणी हाहाकार, नेत्र नीर रही बहाया। वेद पुराणां पैणी मार, ना कोई सके बचाया। खाणी बाणी होए हैरान, चारों कुन्ट रही कुरलाया। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, आप आपणी बणत बणाया। धरत मात तेरी सुण पुकार, जोती जामा भेख वटाया। नानक गोबिन्द इक्क प्यार, एका धार विखाया। गोबिन्द मेला कन्त भतार, साची सेजा अपर अपार, पुरख अबिनाशी इक्क सुहाया। पुरख अबिनाशी वड सिक्दार, दो जहानां आप अख्वाया। दर दरबान पावे सार, लोकमाती फेरा पाया। लोकमाती कर विचार, आप आपणा रंग रंगाया। सोहँ खण्डा तेज कटार, हरि साचे हथ्थ उठाया। देवत सुर ब्रह्मा शिव करे ख़बरदार, लोआं पुरीआं दए हिलाया। निहकलंका लए अवतार, साचा डंका इक्क वजाया। राज राजान शाह सुल्तान होण ख्वार, दर दर मंगण भिख्या जाया। मनमुख रोवण ज़ारो ज़ार, साची सिख्या गए भुलाया। गुर गोबिन्दे लिख्या लेख अपार, कलि सके ना कोई मिटाया। नेत्र लोचन नैण गुरमुख पेखा, आत्म दरसी दरस दिखाया। आपे जाणे धारी केसा, दस दस्मेसा रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख तेरे साचे दर, दर द्वारे फेरा पाया। दर द्वार गुरमुख तेरा, साची सेव कमाईआ। भरमां ढाहे आपे डेरा, दूई द्वैती मेट मिटाईआ। इक्क कराए सञ्झ सवेरा, निर्मल जोत जगाईआ। पंचां तोड़े गढ़्ह हँकारी · पंचां मेल मिलाईआ। सतिगुर पूरा शेर दलेरा, सिँघ रूप आप

कराईआ। काया मन्दिर सच वसेरा, आत्म सेजा आसण लाईआ। आपे करे हक्क नबेड़ा, जन भगतां लेख चुकाईआ। भाग लग्गे साचे खेड़ा, धाम साचा इक्क सुहाईआ। इक्क वखाए खुल्हा वेहड़ा, चारों कुन्ट आप फिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख तेरे साचे दर, लहिणा देणा मूल चुकाईआ। लहिणा देणा देवणहार, आदि पुरख अबिनाश्या। जन भगतां देवे किरपा कर, रसना स्वास स्वास्सया। फड़ फड़ बाहों करे पार, वेख विखाए पृथ्वी आकाश्या। आपे पुरख आपे नार, साचे मण्डल पावे रास्सया। सति पुरख निरँजण साची धार, सच आत्म रक्खे वास्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख तेरे साचे दर, साचा दीप करे प्रकाश्या। दीपक जोती इक्क निरँजणा, एका जोत जगाईआ। चरन धूढ़ साचा मजना, आपणा आप कराईआ। मिल्या मेल गुर पूरे सज्जणा, विछड़ कदे ना जाईआ। साचा हाजी हज्ज कराए मजना, चरन धूढ़ इक्क विखाईआ। लोकमात आया पड़दे कज्जणा, मानस जन्म लेखे लाईआ। जूठे झूठे ताल घर घर वज्जणा, तन नगारे चोट ना कोई लगाईआ। ना कोई रक्खे मात लजणा, कूड़ो कूड़ सृष्ट सबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख तेरे साचे दर, तेरा मूल चुकाईआ। गुरमुख तेरा अन्तिम रंग, हरि साचा वेख वखानया। शब्द सरूपी साचा संग, आप आपणा हरि निभानया। नाम डोरी इक्क पतंग, उडाए दो जहानया। अमृत आत्म धारा बख्शे गंग, सर सरोवर इक्क इशनानया। आपे कट्टणहारा भुक्ख नंग, देवे माण जगत निमाणया। आप लगाए आपणे अंग, शब्द जणाए धुर फ़रमाणया। पंच विकारा देवे टंग, पंचम गाए साचा गाणया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख तेरा वसया घर, मिल्या मेल श्री भगवानया। हरि भगवन्ता हरि रंग राता, दिवस रैण प्रभात। जन भगतां देवे साची दाता, आपे पिता आपे मात। चरन प्रीती साचा नाता, मेट मिटाए अन्धेरी रात। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना कोई पुच्छे ज़ात पात।

१५ चेत्र २०१४ बिक्रमी गुरमुख सिँघ दे गृह इक्की परिवारां दा इक्ट्ठ होया
पिण्ड भलाई पुर डोगरां ज़िला अमृतसर

पारब्रह्म प्रभ एक है, एक एक सरनाए। सृष्ट सबाई एका टेक है, एका ओट रखाए। गुरमुख विरले बुध बिबेक है, प्रभ साचा हरि घर पाए। जीव जन्त रहे वेखी वेख है, वेखणहार दिस ना आए। आपे लिखणहारा लेख है, आपे देवे अन्त मिटाए। आप उपाए मुल्ला शेख़ है, गुर पीर मात उपाए। आपे वेखे धारी केस है, वेखणहार मूंड मुंडाए। आपे

दाता दस दस्मेस है, गोबिन्द रूप वटाए। आपे नानक नर नरेश है, निरगुण मेल मिलाए। आपे वेखे ब्रह्मा विष्न महेष है, आप आपणी सेवा लाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे लए जगाए। हरिजन साचे मात वड्याई, अन्तिम मात सखाईआ। गुर शब्द होई कुड़माई, मिल्या मेल साचे माहीआ। आत्म दर वज्जी वधाई, पंचम गायण चाँईं चाँईंआ। जोत निरँजण एका पाई, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। साक सज्जण सैण बण रघुराई, नाता तुट्टे जूठे झूठे भैण भाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख तेरी अन्तिम वर, वर दाता आप अख्वाईआ। गुरमुख तेरी वड वड्याई, पाया एकँकारया। आदि अन्त ना होए जुदाई, दो जहानी पावे सारया। एका नाम मिली वड्याई, घर साचे सेव कमा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा भेख वटा रिहा। जोती जामा हरि निरँकार, कलिजुग अन्तिम पांयदा। शब्द खण्डा तेज कटार, आपणे हथ्थ उठांयदा। गुरमुखां कराए चरन प्यार, साची रीती आप वखांयदा। भरमे भुल्ले भरम संसार, मन्दिर मसीती डेरे लांयदा। मानस देही किसे ना जीती, रो रो दर दर घर घर नेत्र नीर वहांयदा। आत्म मदि हरि का नाउँ किसे ना पीती, नाम ख़ुमारी ना कोई चढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख सुहाए साचा दर, दर दुआरा आप सुहांयदा। गुरमुख साचे दर द्वार, एका एक विखाया। निर्मल जोती कर आकार, आकाशा प्रकाश समाया। शब्द सुरत सच्ची धुन्कार, अनहद रिहा नाद वजाया। सुणे सुणाए सुणनेहार, दिस किसे ना आया। लक्ख चुरासी रही पुकार, साध सन्त रहे कुरलाया। पढ़ पढ़ थक्के वेद पुराण, पारब्रह्म भेव ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़े धाम सुहाया। गुरमुख तेरी आत्म सेज, हरि एका एक विछाईआ। शब्द संदेसा रिहा भेज, दिवस रैण रिहा जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख वेखे तेरा साचा घर, पन्दरां चेत काया खेत, पुर भलाई वज्जी वधाईआ। वज्जे वधाई डंक अपार, हरि साचा आप वजांयदा। बेमुख जीवां करे ख़बरदार, अन्तिम वेला आंयदा। साध सन्त करन हाहाकार, ना कोई किसे बचांयदा। निहकलंका लए अवतार, गुर गोबिन्दे संग रलांयदा। शब्द खण्डा तेज कटार, दो जहानां आप वखांयदा। ब्रह्मा शिव देवत सुर रोवण धाहां मार, हरि साचा भेख वटांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी मारे मार, सत्तां दीपां आप हिलांयदा। लक्ख चुरासी वेख विचार, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, एका धार वहांयदा। जन भगतां करे प्यार, जोती नूर करे उज्यार, आत्म ब्रह्म जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, एका अंक समांयदा। आत्म जोती नूर आकार, एका एक जगाईआ। गुरमुख साचे मेटे धुँदूकार, दीपक इक्क करे रुशनाईआ। शब्द आपणा हरि सुणाए

साची धार, अन्दर मन्दिर काया इक्क बणाईआ। मिले मेल मोहण माधव माध, जुग जुग विछड़े रिहा मिलाईआ। प्रगट होवे आदि जुगादि, जुग जुग भेखाधरी भेख वटाईआ। सन्त सुहेले लए लाध, पूर्ब लहिणा झोली पाईआ। रसना रस जो जन रहे अराध, हरि गोबिन्द आपे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण आपे आईआ। गोबिन्द तेरा सच दरबार, हरि साचे आप पछानया। प्रगट हो विच संसार, जोती जामा भेख वटानया। कल्गी तोड़ा सीस दस्तार, जोती जोड़ा मेल मिलानया। शब्द घोड़ा इक्क अपार, नीली छत्तों पार करानया। वेखे परखे मिट्ठा कौड़ा, हरि वाली दो जहानया। कलिजुग तेरा दूर किनार आपे वेखे लम्बा चौड़ा, खेले खेल श्री भगवानया। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा, वेद व्यासा कर परवानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सम्बल नगरी आप सुहानया। सम्बल नगरी धाम अवल्ला, हरि साचे जोत जगाईआ। गोबिन्द जोती इक्क इकल्ला, निरगुण खेल खिलाईआ। जन भगतां मेटे दूई द्वैती सल्ला, मनमुखां अग्नी रिहा लगाईआ। सोहँ फड़या हथ्थ विच भल्ला, चारे कुन्टां रिहा विखाईआ। मेल मिलाए गोबिन्द डल्ला, इक्की जेठ रुत्त सुहाईआ। लक्ख चुरासी आप भुलाए कर कर वल छला, अछल अछल्ल आप कराईआ। आपे वसे निहचल धाम अटला, उच्च महल्ला डेरा लाईआ। कलिजुग तेरी मिटे कल, सोला कल मात वरताईआ। आपे वेखे जल थला, उच्चे पर्बत जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँघी कन्दर फोल फुलाईआ। गुरमुख साचा सन्त दुलार प्रभ चरन दुआरा बैठा मल्ला, विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निज घर आत्म बैठा आसण लाईआ। निज घर आसण सच टिकाणा, हरि साची जोत जगाईआ। शब्द सरूपी इक्क बिबाणा, गुरमुखां रिहा चढ़ाईआ। भरमे भुल्ले राजा राणा, राज राजानां हथ्थ ना आईआ। लक्ख चुरासी अन्त कुरलाणा, कलिजुग देवे मात दुहाईआ। सम्मत चौदां धुर फ़रमाणा, प्रभ साचा रिहा जणाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी इक्क मैदाना, पंचम जेठी रिहा बणाईआ। एका रसना तीर कमाना, गोबिन्द चिल्ले रिहा चढ़ाईआ। आपे वेखे दो जहानां, लोकमात फेरा पाईआ। लाड़ी मौत बन्न्हे गाना, वेले अन्तिम ख़ुशी मनाईआ। गुरमुख विरले चतर सुजाना, प्रभ आत्म बूझ बुझाईआ। एका देवे जिया दाना, दाता दानी आप अख्वाईआ। मिले मेल श्री भगवाना, गुर पूरे वड्ड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जन साचे रिहा तराईआ। हरिजन साचे तेरा सच द्वार, हरि साचा आप सुहांयदा। आपे खोल्हे बन्द किवाड़, बजर कपाटी पार करांयदा। साची हाटी इक्क वणजार, साचा वणज करांयदा। सृष्ट सबाई होए ख्वार, अट्ठ सट्ठ मूल चुकांयदा। · त्रैगुण माया तपी भट्ठी, अन्तिम आप जलांयदा। ना कोई जाणे पूजा

पाठी, आत्म अज्ञान ना कोए मिटांयदा। गुरमुख विरला साचा हाठी, प्रभ चरन ध्यान लगांयदा। दुरमति मैल दर तों जाए नाठी, अमृत आत्म सर सरोवर जिस जन इशनान करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे पार करांयदा। हरिजन साचे बेड़ा बन्न्ह, आपे आप चलाया। एका राग सुणाए कन्न, राग रागणी भेव ना पाया। आत्म चढ़या साचा चन्न, गुर शब्दी आप चढ़ाया। पंजां चोरां देवे डन्न, भाण्डा भरम दए भनाया। आपे बख्शे चरन ध्यान, नाम धन, चोर यार लुट्ट कोए ना लै जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखाया। हरिजन साचे आत्म वेख, आपणी बूझ बुझाईआ। आपे लिखणहारा लेख, मस्तक मेख लगाईआ। नेत्र लोचन साचे पेख, सोए सुत रिहा जगाईआ। गोबिन्द काया धारी केस, सच धर्म इक्क वखाईआ। साचा मेला दस दस्मेस, दस्म द्वारी आप कराईआ। आपे धारे आपणा भेस, भेखाधारी आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आत्म सेजा नर नरेश बैठा आसण लाईआ। आत्म सेजा सच द्वार, बैठा आसण लाईआ। ना कोई दिसे अन्ध अंध्यार, जूठ झूठ दिस ना आईआ। कूड़ कूड़ा ना कोई पसार, ना कोई दिसे भैण भाईआ। एका शब्द सच्ची धुन्कार, अनहद रिहा सुणाईआ। अमृत आत्म ठण्ढी ठार, निझर धारा रिहा वहाईआ। आपे खोल्हे बन्द किवाड़, दर दुआरा आप खुल्हाईआ। गुरसिख साजण साचा लाड़, शब्द घोड़े आप चढ़ाईआ। दस्म द्वारी देवे वाड़, आप आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त जनां घर मेला सहिज सुभाईआ। दस्म द्वारी साचा मेला, हरि आपणा आप कराया। चुक्कया भेव गुरु गुर चेला, चेला गुर एका रूप समाया। गोबिन्द गुर सज्जण सुहेला, घर साचे वेख वखाया। जोत निरँजण चाढ़्हे तेला, पंचम मंगल साचा गाया। मिल मिल सखीआं पावण वेला, सन्त सुहेले संग रलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुर शब्दी शब्द जणाया। शब्द गुर वड भण्डार, एका एक वरतांयदा। कोटन कोट खड़्हे द्वार, देवणहार आप अख्वांयदा। मनमुख भुल्ले जीव गंवार, गूढ़ी नींद सवांयदा। मदिरा मास रसन अहार, आप आपणा मूल गंवांयदा। नानक निरगुण खेल अपार, सति पुरख निरँजण संग सुहांयदा। एका अंजन विच संसार, सतिनाम नेत्र पांयदा। चरन धूढ़ मजन हरि दातार, तीर्थ तट्ट आप विखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां दुरमति मैल देवे कट्ट, आप आपणी दया कमांयदा। दुरमति मैल हरिजन कट्ट, आत्म जोत जगाईआ। मेल मिलाए काया मट्ट, आप आपणी बूझ बुझाईआ। लेखा चुक्के तीर्थ तट्ट, जिस जन आत्म अमृत सर सरोवर इक्क इशनान कराईआ। एका सौदा एका हट्ट, इक्क वणजारा राम कराईआ। आपे वसया घट घट, हर घट बैठा आसण

लाईआ। जुग जुग खेले खेल बाज़ीगर नट, आवे जावे फेरी पाईआ। जोत अकाला लट लट, आदि जुगादा इक्क रहाईआ। ना जन्मे ना मरे ना उसरे ना जाए ढठ्ठ, ना कोई बणत बणाईआ। ना कोई गुरदर मन्दिर मस्जिद मट्ठ, प्रभ बैठा आसण लाईआ। शब्द सरूपी इक्क इक्ट्ठ, हरि शब्दी धुन उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा इक्क सुहाईआ। साचा घर हरि निरँकार, आपणा आप सुहाया। आपे बैठ सच्ची सरकार, आपणा रंग वटाया। ना कोई साजण मीत मुरार, गुर पीर ना कोई अख्वाया। सन्त सुहेला ना कोई अधार, गुर चेला कोई दिस ना आया। इक्क इकल्ला जोत अकार, आप आपणी रिहा कराया। शब्द सरूपी पहरेदार, आप आपणी सेव कमाया। आपे होया ख़बरदार, जन भगतां रिहा जगाया। भगत सुहेला मीत मुरार, जुग जुग पैज रक्खदा आया। प्रगट होए विच संसार, आप आपणी कल वरताया। सतिजुग त्रेता उतरे पार, द्वापर खेल खिलाया। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, प्रभ साचा वेखण आया। निहकलंक लए अवतार, गोबिन्द संग रखाया। गोबिन्द खेले खेल अपार, गुर चेला आप अख्वाया। सज्जण सुहेला मीत मुरार, शब्द खण्डा रिहा उठाया। पाए वंडां विच संसार, नौ खण्डां रिहा हिलाया। जेरज अंडां मारे मार, उत्भज सेत्ज दए हिलाया। विच ब्रह्मण्डां हाहाकार, लोआं पुरीआं दए सज़ाया। गुरमुख साचे सन्त सुहेले लए उभार, सम्मत चौदां मेल मिलाया। सम्मत पन्दरां हाहाकार, दर दर घर घर दए कराया। सम्मत सोलां लाड़ी मौत कर शृंगार, मनमुख जीव फिरे हलकाया। सम्मत सतारां छड्डणा घर बाहर, छप्पर छन्न ना कोई वसाया। अट्ठ अठारां एका धार, हरि साचा जल वहाया। उन्नी उनीसा मेट मिटाए हरि ईसा मूसा, अल्ला राणी लाहे काली चुन्नी मुख आपणा रही वखाया। बीस बीसा हरि जगदीसा, एका छत्र झुलाए सीसा, आप आपणा भेख वटाया। इक्क इकल्ला इक्क इकीसा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण सरगुण दोवें खेल खलाया। निरगुण रूप अपार, दिस किसे ना आया। सरगुण शब्द अधार, साचा शब्द सुणाया। दोहां मेला विच संसार, विछड़ कदे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण आप अख्वाया। निरगुण खेल अपार, जगत अमोल्लया। सरगुण शब्द अधार, पूरे तोल तोल्लया। आपे बैठा अद्धविचकार, आदि अन्त कदे ना डोल्लया। निरगुण रूप हरि निरँकार, एका एक अख्वाया। सरगुण मेला विच संसार, गुर पीर लए उपाया। आपे देवे शब्द अधार, आपे जोती नूर सवाया। ईसा मूसा लाए पार, वेले अन्त सुहाया। संग मुहम्मद चार यार, आप आपणे रंग रंगाया। अल्ला राणी तेरी सुण पुकार, हरि गोबिन्द भेख वटाया। चारों कुन्ट हाहाकार, जीव जन्त रिहा कुरलाया। नानक गाया अपर अपार, दर दुआरा वेख वखाया। एका मेला सच दरबार, साची भिच्छया पूरन इच्छया मंगण

मंग मंगाया। मंगणहारा किसे ना दिस्सया, गुरुआं पीरां देवे सिख्या, साचा शब्द जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग लोकमात आपणा खेल वेखण आया। जुग जुग खेले खेल वड संसारया। कलिजुग अन्तिम वेल, लक्ख चुरासी पासा हारया। ना कोई दीसे सज्जण सुहेल, ना कोई मीत मुरारया। ना कोई गुरू ना कोई चेल, ना कोई सेवक सेव कमा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, एका नाउँ उपा ल्या। गुर चेला ना कोई सदाए, कलिजुग कला वरताईआ। भुल्ल भुल्ल माया भरम भुलाए, झूठे वहिण वहाईआ। काया डाल्ह ना फल कोई लगाए, अमृत फल ना कोए खवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी तेरा मुल्ल, प्रभ साचे अन्तिम पावणा। कलिजुग बूटा रिहा हुल्ल, फल किसे ना खावणा। माया ममता साध सन्त रहे रुल्ल, हरि हरि नाउँ ना किसे ध्यावणा। कलिजुग अन्धेर रिहा झुल्ल, गढ़्ह हँकारी आप डुबावणा। मदिरा मास ना कोई लाए बुल्ल्ह, प्रभ साचा समां सुहावणा। धरत मात तेरा वेहड़ा जाए खुल्ह, नौ खण्ड पृथ्वी एका रंग रंगावणा। गुरमुख विरला उपजे साची कुल, जिस जन प्रभ आपणा मेल मिलावणा। गुरमुख नाउँ कोए ना तेरे तुल्ल, राए धर्म मुख भवावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग अन्तिम रसना करावणा। कलिजुग तेरा अन्त करा, हरि साचे भेव चुकावणा। जूठे झूठे मेट मिटा, सच सुच्च वरतावणा। गोबिन्द खण्डा हथ्थ फड़ा, लक्ख चुरासी मेट मिटावणा। धर्म झण्डा इक्क चढ़ा, सच निशान वखावणा। ब्रह्मण्डां शब्द दए जणा, हरि रसना आप अल्हावणा। जेरज अंडा राहे पा, साचा मार्ग इक्क वखावणा। भेख पखण्डा दए मिटा, भेखाधारी कोई दिस ना आवणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरा अन्त करावणा। कलिजुग तेरी अन्तिम धार, हरि साचा रिहा मिटाईआ। खेले खेल अपर अपार, जोती जामा भेख वटाईआ। गोबिन्द चेला इक्क द्वार, सज्जण सुहेला वेख वखाईआ। आदि पुरख एकँकार, ओंकारा रूप सुहाईआ। नाम सति जगत वरतार, सति सन्तोख धीरज मति रिहा दवाईआ। कलिजुग भुल्ले भरम गंवार, माया पड़दा रही पाईआ। जूठे झूठे तोल तुले विच संसार, साचा तोल ना कोई तुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नानक दर द्वार पुकार, सृष्ट सबाई रिहा तुलाईआ। कलिजुग तेरा अन्तिम राह, हरि साचे वेख वखावणा। लक्ख चुरासी दए फाह, धर्म राए अन्त विखावणा। गुरसिख विरले मिल्या साचा नाँ, गोबिन्द गुर मिलावणा। आपे पकड़े हरि जी बांह, आप आपणा भेख वटावणा। आपे पिता आपे माँ, आप आपणी गोद उठावणा। देवणहारा जुग जुग ठण्ढी छाँ, जन भगतां सिर हथ्थ

टिकावणा। मनमुख जीव काग रहे कुरला, जूठा झूठा विष्टा मुख रखावणा। गुरमुख सन्त सुहेले सच सरोवर साचे हँस दए नुहा, आत्म साचे मोती चोग चुगावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लहिणा देणा मूल चुकावणा। कलिजुग तेरा वेख द्वार, प्रभ साचा ख़ुशी मनांयदा। कूड़ कुड़यारे मीत मुरार, कूड़ा डंक वजांयदा। कूड़ कुड़यारा कर पसार, राउ रंक पिसांयदा। कूड़ कुड़यारा बध्धी धार, कूड़े मोह चलांयदा। गुरमुख विरला मंगे भिक्ख प्रभ चरन द्वार, दोए जोड़ सीस झुकांयदा। जीव जन्त ताअना रहे मार, निन्दक निन्दया मुख रखांयदा। भगतन मेला हरि द्वार, हरि साचा आप मिलांयदा। निर्मल जोती कर आकार, दीपक जोत जगांयदा। नाम खण्डा तेज कटार, तन गात्रे आप लटकांयदा। आपे होया पहरेदार, दिवस रैण सेव कमांयदा। गुर गोबिन्दा ख़बरदार, सम्बल नगरी वेख वखांयदा। सर सरोवर अपर अपार, चारों कुन्ट वहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त दुलार, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, फड़ बाहों पकड़ उठांयदा। कलिजुग तेरी अन्धेरी रात, चारों कुन्ट छाईआ। लक्ख चुरासी भरमे भुल्ली ज़ात पात, वरन बरन रक्खे मुख वखाईआ। पारब्रह्म तेरा एका नात, ना कोई भेव जणाईआ। सृष्ट सबाई देवे दात, देवणहारा हरि रघुराईआ। इक्क इकल्ला बैठ इकांत, जीवां जन्तां जोती देवे नूर सबाईआ। जन भगतां देवे अमृत आत्म बूंद स्वांत, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। वेले अन्तिम पुच्छे वात, लोकमात ना होए जुदाईआ। आप चढ़ाए औखे घाट, वंञ मुहाणा इक्क चलाईआ। शब्द चढ़ाए साचे राथ, रथ रथवाही आप अख्वाईआ। प्रगट होए त्रैलोकी नाथ, त्रै लोआं रचन रचाईआ। कलिजुग तेरा लहिणा चुकाए साढे तिन्न हाथ, मनमुख जीवां सीआं वंड वंडाईआ। जन भगतां सगल वसूरे जाण लथ्थ, प्रभ नेत्र दर्शन पाईआ। शब्द जणाए अकथना अकथ, कथनी कत्थ ना सके राईआ। जिस जन देवे साची वत्थ, आत्म दर दए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, गुरमुख साचे पार कराईआ। गुरमुख साचे शब्द अधार, एका शब्द जणाईआ। आदि अन्त एकँकार, एका रंग रंगाईआ। जूठी झूठी मिटे पंचम धाड़, नेड़ रहिण ना पाईआ। इक्क वखाए धर्म अखाड़, पंचम शब्द ताल वजाईआ। जोत जगाए बहत्तर नाड़, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। आपे होए पिच्छे अगाड़, जन भगतां सेव कमाईआ। मनमुख चबाए आपणी दाढ़, बचया कोई रहिण ना पाईआ। कलिजुग अग्नी तत्ती हाढ़, जीवां जन्तां रही जलाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार, तन बैठे घर बणाईआ। गुर शब्द ना करे कोई प्यार, नानक गोबिन्द गया समझाईआ। पढ़ पढ़ थक्के जीव गंवार, रसना होई हलकाईआ। मिल्या मेल ना कन्त भतार, आत्म सेज ना किसे हंढाईआ। ना कोई शब्द करे तन शृंगार, सोहणी सूरत

अकाल मूर्त किसे दिस ना आईआ। ना कोई वजाए नाद तूरत, झूठे संख रहे वजाईआ। जगत जुगत नाता कूड़ो कूड़त, अन्त रहिण ना पाईआ। गुरमुख विरला मंगे चरन धूढ़त, हरि बख्शे सच सरनाईआ। काया चोली रंग चाढ़्हे गूढ़त, उतर कदे ना जाईआ। चतर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्हत, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरा अन्तिम दर, आपे वेख वखाईआ। कलिजुग तेरा काला रंग, चारों कुन्ट होए प्रधानया। जूठ झूठ वजाए मृदंग, भज्जे फिरन पंज शैतानया। जीव जन्त होए नंग, कोई ना पाए पद निरबानया। साधां सन्तां काया भंग, तन वसया माण अभिमानया। गुरमुख विरला नौ द्वारे जाए लँघ, प्रभ रक्खे चरन ध्यानया। दस्म द्वारी वेख पलँघ, साची ख़ुशी मनानया। सतिगुर पूरा होए संग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका बख्शे चरन ध्यानया।

हरि गोबिन्द गोबिन्द गुर गुर गोबिन्द उपाया। आप मिटाई सगली चिन्द, आत्म तृप्त कराया। मिल्या मेल हरि मृगिन्द, हरि हरि मंगल गाया। अमृत आत्म धारा सागर सिन्ध, आपे मुख चुआया। मनमुख जीव करन निन्द, गुर साचा दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द रूप वटाया। गोबिन्द रूप हरि निरँकार, आपणा आप वटाया। जोत सरूपी कर अकार, शब्दी बणत बणाया। पंज तत्त तन कर प्यार, नूरो नूर दरसाया। आपे गुप्त आपे ज़ाहिर, अन्दर बाहर आप हो आया। काया मन्दिर कर त्यार, साचा आसण लाया। गुर गोबिन्दा सच दुलार, पूत सपूता आप उपाया। दो जहानां पावे सार, चारे कुन्टां वेख वखाया। नाम खण्डा तेज कटार, तन शृंगार कराया। बस्त्र शस्त्र अपर अपार, एका एक तन पहनाया। पंचम मीता पंचम प्यार, पंचम रक्खदा आया। पंचम मेला कन्त भतार, पंचम रूप वटाया। पंचम चिन्ता विच संसार, पंचम मोह चुकाया। पंचम रीता अपर अपार, पंचम सो कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया विच समाया। गोबिन्द काया शब्द धार, हरि एका एक रखाईआ। चरन कँवल बख्शे प्यार, लोकमात पावे सार, हरि नैणा दरस दिखाईआ। हरि हरि रूप अगम्म अपार, लेखा लेख ना लिख्या जाईआ। आवे जावे वारो वार, जुग जुग आपणी खेल रचाईआ। लक्ख चुरासी वसे बाहर, लेख लिख्त आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द तेरी पूरन आस अन्तिम कलि कराईआ। गोबिन्द आसण प्रभ चरन द्वार, करे सद बेनन्तीआ। सुणे सुणाए हरि पुकार, काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्तीआ। एका देवे शब्द अधार, मेल मिलाए साचे कन्तया। प्रगट होए

नर अवतार, निहकलंक जुग जुग बणाए बणतया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द वसया काया घर, साचा धाम सुहन्तया। गोबिन्द मंगी साची भिख, प्रभ साचे झोली पाईआ। साची सिख्या एका सिक्ख, चरन कँवल ध्यान रखाईआ। आपे लेखा रिहा लिख, आपे मेट मिटाईआ। नेत्र लोचन आपे पेख, गुरमुख साचे रिहा जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द साचा मेल मिलाईआ। गोबिन्द गुरद्वार इक्क, एका धाम सुहाया। भेव ना पायण मुन रिख, साध सन्त दिस ना आया। दूई द्वैती जगत लग्गी तृख, आत्म अन्ध अन्धेर कराया। माया ममता मंगण भिख, सच वस्त नाम ना कोई झोली पाया। हरि का नाउँ शब्द अनडिठ, गुरमुख विरले वेख वखाया। मनमुखां सुत्ता दे कर पिठ, अन्तिम भन्ने कौड़े रेठ, कलिजुग दए दुहाया। · मायाधारी कोई रहिण ना पाया। वेख वखाए

पंचम जेठ, सम्मत चौदां रुत्त सुहाया। जन भगतां रक्खे साया हेठ, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। नेत्र लोचन लैणा वेख, गोबिन्द गोबिन्द रूप वटाया। धुर मस्तक लावण आया मेख, जुग जुग विछड़े लए मिलाया। जोती जामा धरया माझे देस, साचा धाम सुहाया। पकड़ उठाए नर नरेश, राज राजानां शाह सुल्तानां रिहा हिलाया। प्रगट होए दस दस्मेस, पन्थ ख़ालसा रिहा जगाया। इक्की चेत्र जाए लेख, हरिमन्दिर आप पुजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द साचा वेख वखाया। गोबिन्द जोद्धा सूर बलवान, एका एक रखाया। संग रखाया श्री भगवान, शब्द घोड़े तंग कसाया। लोआं पुरीआं वेखे मार ध्यान, आप आपणा पन्ध मुकाया। लोकमात आवे विच बिबाण, शब्द खण्डा हथ्थ उठाया। जन भगतां करे आप पछाण, लहिणा देणा मूल चुकाया। सरसा तेरा रक्खे माण, पुरी अनन्द आप तजाया। लक्ख चुरासी जूठा झूठा पीण खाण, अमृत आत्म किसे हथ्थ ना आया। खाणी बाणी होई हैरान, हरि का भेव किसे ना पाया। ना कोई करे जाण पछाण, ग्रन्थी पन्थी पढ़ पढ़ वाद वधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द वेखे साचा घर, काया सेज इक्क बणाया। गोबिन्द गुर शब्द सुल्तान, लोकमात लए अवतारा। मेट मिटाए जीव नादान, जूठ झूठ पसर पसारा। ना कोई दिसे बेईमान, ना कोई मदिरा मास रसना करे अहारा। एका देवे नाम निधान, सोहँ शब्द जै जै कारा। चार वरन रसना गान, ऊँच नीच पार किनारा। एका एक चरन ध्यान, पुरख अबिनाशी एकँकारा। ना कोई पूजे

शिव शंकर ब्रह्मा करोड़ तेतीसा अन्त विचारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द तेरा सच वरतारा। गोबिन्द तेरी साची धार, पारब्रह्म करांयदा। अमृत आत्म अपर अपार, गुरमुखां आप प्यांअदा। नाम खण्डा तेज कटार, तन गात्रे आप पहनांयदा। सीस जगदीस शब्द दस्तार, आपणी हथ्थीं आप पहनांयदा। चार वरनां इक्क विहार, एका धार

बंधांयदा। राउ रंक कराए ख़बरदार, साचा संग निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्दे तेरा वर, अन्तिम पूर करांयदा। गुर गोबिन्द चढ़या चाअ, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। पुरख अबिनाशी मिल्या इक्क मलाह, लोकमात बेड़ा बन्ने लाईआ। हरि शब्दी देवे सच सलाह, सुत्ता कोई रहिण ना पाईआ। एका अक्खर एका नाँ, एका गुर एका गोबिन्द एका रसना गाईआ। एका पिता एका माँ, पूत सपूता एका जाईआ। इक्क वखाए सच्चा थाँ, चरन द्वार सच्ची सरनाईआ। चार वरनां फड़ाए बांह, वरन बरन भेव मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द तेरी खेल लोकमात वरताईआ। गोबिन्द तेरा साचा खेल, लोकमात वरताया। गुरमुख साचे साजण मेल, साचा मेल मिलाया। आपे वसया रंग नवेल, गुर चेल रूप वटाया। आपे होया सज्जण सुहेल, सखा सहाई आप अख्वाया। कट्टणहारा धर्म राए दी जेल, लक्ख चुरासी फंद कटाया। कलिजुग तेरी अन्तिम वेल, जन भगतां होए सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द साचा वेख वखाया। गोबिन्द गुर हरि सरनाई, दोए जोड़ करे निमस्कारया। प्रभ अबिनाशी दया कमाई, मिल्या मेल विच संसारया। साचे घर वज्जे वधाई, नौ खण्ड हाहाकारया। गोबिन्द करे गुरसिख कुड़माई, साचा सगन मुख लगा रिहा। पंचम मेला सहिज सुभाई, सतिगुर पूरा आप करा रिहा। मनमुख भुल्ले कोई पाए ना थाँईं, चारों कुन्ट फिरा रिहा। जन भगत उठाए फड़ फड़ बांही, सेवक सेवा आप कमा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवी देवा ना कोई रखा रिहा। देवी देव ना कोहतूर, ना पर्बत वेख वखाईआ। गुर गोबिन्दा आसा मनसा पूर, पूरन पूर कराईआ। शब्द अनादी वज्जे तूर, अनहद धार चलाईआ। आपे वसे नेड़े दूर, दूर नेड़े आप हो जाईआ। सदा सुहेला हाज़र हज़ूर, अट्ठे पहर नेत्र नैण रिहा दरस दिखाईआ। मनमुख जीवां नाता कूड़, अन्तिम रिहा तुड़ाईआ। गुरमुखां बख्शे चरन धूढ़, बैठे मस्तक लाईआ। काया चोली रंग चढ़या गूढ़, ना कोई सके लाहीआ। भरमे भुल्ले मूर्ख मूढ़्ह, गुर गोबिन्दा दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा भेख वटाईआ। गुर गोबिन्द चढ़या घोड़, वाग आपणे हथ्थ रखाईआ। धुरदरगाही आया दौड़, लोकमात जोत जगाईआ। उच्चे पर्बत लभ्भदे पूत सपूता ब्रह्मण गौड़, दिस किसे ना आईआ। सम्बल नगरी ना कोई जाणे लभ्मा चौड़, गुर बैठा आसण लाईआ। वेखे परखे मिट्ठे कौड़, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। शब्द खण्डा रिहा दौड़, आपणे हथ्थ उठाईआ। नीला मारे पहला पौड़, सम्मत चौदां पंचम जेठी रुत्त सुहाईआ। जन भगतां अमृत आत्म लग्गी औड़, निझर धारा मुख चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गोबिन्द अपणी गोद उठाईआ। गोबिन्द सच सपूत, प्रभ आपणी गोद उठाया। वेख

वखाणे चारे कूट, दहि दिशा उठ उठ धाहया। सन्त सुहेले जुग जुग विछड़े गए रूठ, वेले अन्तिम लए मनाया। मनमुख जीव हथ्थ खाली ठूठ, दर दर फिरन हलकाया। तीर निराला रिहा छूट, रसना चिल्ला सोहँ एका नाम चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, पूत सपूता साचे धाम बहाया। पूत सपूता जोद्धा बीर, हरि हरि एका एक रखाया। सोहँ बख्शे साचा तीर, रसना चिल्ले आप चढ़ाया। मेट मिटाए पीर फ़कीर, औलीआ शेख़ कोई रहिण ना पाया। काया लथ्थे चीर, चारों कुन्ट दए दुहाया। साधां सन्तां होई अख़ीर, माया ममता मन हलकाया। दूई द्वैती ना कोई कढ्ढे पीड़, सांतक सति ना कोई वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेख वखाणे पंचम तत्त, त्रैगुण माया फोल फुलाया। गुर गोबिन्द साचा चीरा, आपणे सीस टिकाया। नाम रखाया साचा हीरा, मस्तक वेख वखाया। मिल्या मेल गुणी गहीरा, एका दूजा भउ चुकाया। इक्क रखाया साचा तीरा, तिक्खी धार बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची सिख्या सिक्खी दे मति रिहा समझाया। गुर गोबिन्दे दे मति, प्रभ साचा आप समझांयदा। सृष्ट सबाई एका तत्त, चार वरनां मात धरांयदा। सति सन्तोखी धीरज यति, साची कच्छ पवांयदा। सच धर्म हरि समरथ, एका एक विखांयदा। पंजां चोरां पाई नत्थ, आत्म ब्रह्म ज्ञान जणांयदा। जन भगती देवे साची वत्थ, सोहँ झोली पांयदा। कलिजुग अन्तिम गुरदर मन्दिर मस्जिद जाणे ढठ्ठ, उच्चा टिल्ला कोई रहिण ना पांयदा। गेड़नहारा उलटी लट्ठ, आपे वेख वखांयदा। नाता तुट्टे तीर्थ अट्ठ सट्ठ, गंगा गोदावरी नीर सुकांयदा। ना कोई शिवदवाला दिसे मट्ठ, गणपति गणेश ना कोई मनांयदा। प्रभ चरन द्वारे जो जन जाए ढठ्ठ, आप आपणी सरन रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द गुर गुर गोबिन्द सगली चिन्द मिटांयदा। गोबिन्द आसा हरि हरि पूर, आत्म तृप्त कराईआ। सर्बकला आपे भरपूर, आप आपणा रिहा वखाईआ। नाद अनादी बख्शे साची तूर, धुर फ़रमाण जणाईआ। लक्ख चुरासी जूठ झूठ करनी चूर, कूड़ कुड़यारा दए मिटाईआ। जन भगतां बख्शे चरन धूढ़, नेत्र नैणा दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा भेख वटाईआ। भेख वटाया हरि अवल्ला, अवल्लड़ी कार कमाईआ। गुर गोबिन्दे वसाया इक्क महल्ला, साचा धाम सुहाईआ। आपे होया अछल अछल्ला, दिस किसे ना आईआ। शब्द जोती आपे रला, पवण पवणी रिहा समाईआ। आपे वसया जल थला, डूँघी कन्दर डेरा लाईआ। शब्द सुनेहड़ा आप आपणा घल्ला, गुर गोबिन्द रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, एका डंका रिहा वजाईआ। एका डंका हरि वजाए, चारों कुन्ट जै जै जै कारया। राउ

रंक रिहा उठाए, चार वरनां आप उठा रिहा। सृष्ट सबाई दे मति समझाए, सोहँ खण्डा तेज कटारया। गति मित आपणे हथ्थ रखाए, वड दाता जोद्धा सूर बली बलकारया। बुध मति कोई भेव ना पाए, पढ़ पढ़ थक्के जीव गंवारया। देवी देव रहे मनाए, करोड़ तेतीसा सेव कमा रिहा। शिव शंकर बैठे सीस झुकाए, नाम त्रिसूल ना कोई चला रिहा। ब्रह्मा ब्रह्म रूप समाए, अट्ठे नेत्र वेख वखा रिहा। चारे मुख रसना गाए, प्रभ चरन ध्यान लगा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण रूप समा रिहा। निरगुण निरँकार, निराहार अख्वाया। कलिजुग अन्तिम लए अवतार, निहकलंका नाउँ रखाया। निहकलंका डंक अपार, एका एक वजाया। आप उठाए राउ रंकां, रंक राजानां रिहा जगाया। सृष्ट सबाई ज्ञानीआं ध्यानीआं वड विद्वानीआं वेद पुराणीआं अञ्जील कुरानीआं कढ्ढे शंका, जो जन चल द्वारे आए। प्रगट होए वासी पुरी घनका, सम्बल नगरी धाम सुहाए। खेले खेल जुग जुग बार अनका, अनक कल वरताए। जन भगतां जोती लाए तनका, आत्म बूझ बुझाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगवन रूप वटाए। हरि भगवाना तीर निशाना, एका एक उठाया। खेले खेल वाली दो जहानां, मेट मिटाए पंज शैताना, लोकमात डेरा लाया। गुरमुखां बन्न्हे हथ्थीं गाना, आपे देवे नाम दाना, धुरदरगाही लै के आया। आपे गोपी आपे काहना, रास मण्डल आप सुहाया। · सच समग्री इक्क रखाया। आपे राग आप

तराना, आपे रिहा नाद वजाया। आपे गुर जोद्धा सूर बली बलवाना, शस्त्र धारी आप अख्वाया। आपे खण्डा रक्ख म्याना, आपे लोकमात रिहा चमकाया। आपे जाणे वेद पुराणां, आपे आप रिहा उपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निज घर बैठा आसण लाया। निज घर आसण हरि हरि लाए, हरि हरि रूप समाया। थिर घर कोई ना वेखण जाए, दिस किसे ना आया। लोकमात प्रभ फेरा पाए, जुग जुग भेख वटाया। नानक गोबिन्द गया गाए, गोबिन्द गोबिन्द रूप समाया। दर दरवेशा आप हो जाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुरसिख साचे लए मिलाए। गुरमुख मेला सच द्वार, आपणा आप कराया। पारब्रह्म ब्रह्म पाए सार, एका दूजा भउ चुकाया। तीजे नेत्र दरस अपार, चौथा घर चौथा पद हरि दर सच सुहाया। पंचम सुहाए सुहागी छन्द, एका राग अल्हाया। छेवें ख़ुशी कराए बन्द बन्द, हउमे दुखड़ा मेट मिटाया। सत्तवें सति पुरख उपजाए परमानंद, निज़ानंद वेख वखाया। अट्ठां तत्तां दूई द्वैती ढाहे कंध, आपणा पड़दा लाहया। नौ द्वारे करे बन्द, दसवें मेल मिलाया। इक्क ग्यारां पुरी अनन्द, हरि साचा वेख वखाया। दो बारां चढ़े चन्द, सतिगुर साचा वेखण आया। त्रै तेरां त्रैगुण बंधा तन्द, तेरां

तेरां गया नानक गाया। सम्मत चौदां प्रभ भए अनन्द, गुरमुख सोए मात जगाया। सोहँ शब्द सुणाए सुहागी छन्द, चौदां लोकां आप जणाया। जो जन रसना लगाए मदिरा मास गन्द, राए धर्म दए सज़ाया। पंचम पन्दरां चढ़या चन्द, गुरमुख गुरसिख साचा धाम सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, सतिगुर साचा इक्क अख्वाया।

जानणहार सर्ब कुछ दाता, अगम्म अथाह बेपरवाहीआ। भगत जनां दी उत्तम ज़ाता, एका एक रखाईआ। मेटण आया अन्धेरी राता, साचा चन्द चढ़ाईआ। मिल्या मेल पुरख बिधाता, विछड़ कदे ना जाईआ। चरन कँवल हरि बद्धा नाता, जोड़ी जोड़ जुड़ाईआ। लेख चुकाए आन बाटा, गर्भ वास फेर ना आईआ। नाम वणजारा साचा हाटा, एका एक कराईआ। अमृत जाम प्याए सोहँ बाटा, दिवस रैण ख़ुमार रखाईआ। दीपक जोती जगे लिलाटा, जोत निरँजण डगमगाईआ। आपे करे नेड़ वाटा, सिँघ पाल गले लगाईआ। भाग लगाए काया वाता, नेत्र नीर रिहा वहाईआ। इक्क वखाए तीर्थ ताटा, चरन धूढ़ इशनान कराईआ। करनहारा पूरा घाटा, जुग जुग विछड़े रिहा मिलाईआ। धुरदरगाही आया नाठा, लोकमात फेरा पाईआ। गुरमुख तेरा साचा हाठा, अन्तिम तोड़ निभाईआ। ना कोई पूजा ना कोई पाठा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अमृत आत्म मारे ठाठां, गुरसिख साचा रिहा तारीआं लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लहिणा देणा झोली पाईआ। गुरसिख नारी कन्त भतार, रो रो करे पुकारया। पुरख अगम्मा पावे सार, आए चल द्वारया। लेखे लाए दम दमा, रसना जिह्वा नाम उचारया। नेत्र नीर वहाए छम्म छम्मा, रोवे ज़ारो ज़ारया। पारब्रह्म प्रभ आपणा जाणे आपे कंमा, गुरमुख साचे गोद उठा रिहा। ना मरे ना कदे जम्मा, आवण जावण खेल बणा ल्या। एका देवे नाम तमा, आत्म तृप्त करा रिहा। सर सरोवर एका जामा, आपणी हथ्थीं आप पिला रिहा। मेटे तन अन्धेरी शामा, अन्ध अन्धेर गंवा रिहा। शब्द वजाए सच दमामा, आपणा ताल वजा रिहा। आपे होया अन्तर जामा, अन्दर मन्दिर वेख वखा रिहा। इक्क जपाए साचा नामा, सोहँ नाउँ रखा ल्या। आपे दाता होए दानी दाना, देवणहार आप अख्वा ल्या। आप बिठाए शब्द बिबाणा, नौ द्वारे पार करा रिहा। साचा हवन इक्क कराना, इक्क समग्री पा रिहा। त्रैगुण माया तेरा अन्त वखाना, कलिजुग मोह चुका रिहा। जन भगतां बन्न्हे हथ्थीं गाना, एका तन्द रखा रिहा। एका देवे धुर फ़रमाना, बोध अगाध शब्द जणा रिहा। प्रगट हो श्री भगवाना, गुरमुख साचे मेल मिला रिहा। एका तीर इक्क निशाना, एका चिल्ले आप चढ़ा रिहा। एका गोबिन्द

मेहरवाना, गुरसिख रूप समा रिहा। एका राग एका गाना, एका नाद वजा रिहा। एका गोत एका वरन ज़ात पात ना कोई राखाना, एका धाम सुहा रिहा। राउ रंक ना कोए राजाना, शाह सुल्तान ना कोए वेख वखा ल्या। ना कोई पवण ना कोई मसाणा, रूप रंग किसे दिस ना आ रिहा। ना कोई वेद ना कोई पुराणा, ना कोई ब्रह्म ब्रह्मा रसना गा रिहा। ना कोई अञ्जील ना कुराना, ईसा मूसा दिस ना आ रिहा। ना कोई खाणी बाणी गाए गुण निधाना, भेखाधारी भेख वटा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख बहाए साचे घर, एका धाम सुहा ल्या। गुरसिख आत्म रही रो, हरि साचे सुण पुकारया। दुरमति मैल काया धो, कलिजुग अन्तिम पासा दिसे हारया। मनमति तन ना जाए छोह, एका देवे नाम भण्डारया। मेल मिलावा घर साचे हो, बजर कपाटी कुण्डा लाह रिहा। आप चुकाए जगत नाता झूठा मोह, सच वस्त इक्क विखा रिहा। तीजे नेत्र करे लोअ, आत्म दरसी दरस दिखा रिहा। सोहँ बीज साचा बो, एका फल लगा रिहा। सस्से होड़ा एका हो, सोहँ नाम जपा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दे मति आप समझा रिहा। गुरसिख बाल नादाान, ढहि पया द्वारया। पुरख अबिनाशी कर पछान, देवे मात सहारया। अन्तिम मेला विच जहान, मिल्या कन्त भतारया। ना कोई जाणे जीव नादान, लहिणा देणा मूल चुका रिहा। त्रेता तेरा चुकया काण, कलिजुग अन्तिम वेख वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखा रिहा। हरिजन साचा आपे वेख, आपे रिहा जगाईआ। लिखणहारा जुग जुग लेख, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। धुर मस्तक लाए आपे मेख, आपे मेट मिटाईआ। आपे दाता नर नरेश, निज घर बैठा आसण लाईआ। जोती जामा दस दस्मेस, गोबिन्द गोबिन्द नाउँ रखाईआ। आपे जाणे आपणा वेस, जुग जुग रिहा वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त जनां देवे नाम वड्याईआ। माण वड्याई भगती भगत, एका एक रखाईआ। सोहँ शब्द जुगती जुगत, साचा जाप जपाईआ। दर द्वारे मुक्ती मुक्त, दिवस रैण फिरे हलकाईआ। इक्क वखाए आत्म शक्त, नूरो नूर जोत सवाईआ। लेखे लाए बूंद रक्त, मानस देही आपणी झोली पाईआ। आपे जाणे आपणा वक्त, कवण द्वारे आवे जावे फेरी पाईआ। पंचम धाड़ मिटावे कटक, शब्द खण्डा रिहा उठाईआ। मनमति बुध हँकार देवे झटक, पंचम मीता पंचम रिहा उठाईआ। मनमुख जीव अद्ध विचकारे रहे लटक, पार किनार ना कोई वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे आप आपणी गोद उठाईआ। गुरमुख दर भिखार, एका मंग मंगाईआ। आपे खोल्हे बन्द किवाड़, अन्दर मन्दिर कुण्डा लाहीआ। सच घर देवे वाड़, बजर कपाटी जन्दर रिहा तुड़ाईआ। दुरमति मैल देवे साड़, अग्नी जोती लाईआ। वा ना लग्गे तत्ती

हाढ़, सांतक सति वरताईआ। आपे होया पिच्छे अगाड़, गुर सेवक सेवा रिहा कमाईआ। गुरमुख साजण साचे लाड़, शब्द घोड़े आप चढ़ाईआ। आपे होए पिच्छे अगाड़, चारे कुन्टां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे रिहा तराईआ। हरिजन साचे एका ओट, प्रभ चरन दुआरया। पुरख अबिनाशी लाए चोट, सोहँ शब्द जै जै जैकारया। भरमे भुल्ले कोटी कोट, हरि दिस किसे ना आ रिहा। माया ममता अजे ना भरी पोट, गुर दर मन्दिर डेरा ला ल्या। प्रभ कढ्ढण आया खोट, सम्मत चौदां लेख लिखा ल्या। सम्मत पन्दरां आल्हिणउँ डिग्गे बोट, ना कोई किसे बचा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सच दुलार, आपे वेख वखा ल्या। गुरमुख तेरी सुण पुकार, हरि साचा वेख वखांयदा। आदि अन्ता एकँकार, एका रूप समांयदा। शब्द सरूपी कर जैकार, लोआं पुरीआं आप जगांयदा। नाम तराना अपर अपार, चार वरनां आप सुणांयदा। धुर फ़रमाणा विच संसार, आपणी रसना आप अल्हांयदा। शब्द गाना अपर अपार, जन भगतां हथ्थ आप बंन्हांयदा। दो जहानी कर प्यार, समरथ संग मिलांयदा। फड़ फड़ बाहों लाए पार, अकथ कथा इक्क सुणांयदा। जीव जन्त होए गंवार, गवणहारा दिस ना आंयदा। प्रगट हो निहकलंक नरायण नर अवतार, एका डंक वजांयदा। लक्ख चुरासी सुत्ती पैर पसार, माया पड़दा पांयदा। जूठा झुठा तन शृंगार, माया ममता वेस करांयदा। अन्तिम होणा मात ख्वार, ना कोई किसे बचांयदा। सन्त सुहेले लए उभार, आप आपणी दया कमांयदा। जो जन डुब्बे सरसा तेरे अद्धविचकार, लोकमात जन्म दवांयदा। खाणी बाणी कर प्यार, गुर गोबिन्द संग रलांयदा। माणक मोती अपर अपार, सोहँ तन पहनांयदा। शब्द सुहागी छन्दे हरि निरँकार, आपणा आप अल्हांयदा। वाक भविख्त कोई ना पावे सार, गुर सरसे भेंट चढ़ांयदा। आपे कढ्ढणहार पार, सम्मत चौदां वेख वखांयदा। जूठे झूठे मीत मुरार, चारो कुन्ट आप दुरकांयदा। सन्त सुहेले कर त्यार, गुरमुख नाउँ रखांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, एका इक्की मात उपांयदा। साची सिक्खी कर त्यार, गोबिन्द रंग चढ़ांयदा। गोबिन्द गुर अपर अपार, धार तिक्खी इक्क विखांयदा। शब्द खण्डा तेज कटार, दो धारा नाउँ रखांयदा। जन भगतां कर प्यार, तन शृंगार आप करांयदा। आपे वेखण आया विच संसार, सम्बल नगरी जोत जगांयदा। पंचम मीता कर त्यार, सिँघ प्रीतम पहरेदार, हरि साचा आप अख्वांयदा। सिँघ बिशन हरि सेवादार, दिवस रैण दरस दिखांयदा। इन्द्र इन्द्रासण कर प्यार, आत्म सेजा इक्क हंढांयदा। गुरमुख पाल साचे लाल, कन्ता नारी आप अख्वांयदा। विछड़ ना जायण विच संसार, साचा जोड़ा जोड़ जुड़ांयदा। एका रक्खे सांझा प्यार, एका दूजा भेव चुकांयदा। हीर रांझा सुरत शब्द प्यार, नाम वंञली इक्क वजांयदा। नार बांझ सर्ब संसार, पूत सपूता

ना कोई गोद उठांयदा। प्रगट देस विच माझा, जन भगतां रच्चया साचा काजा, कलिजुग अन्तिम वंड वंडांयदा। चिट्टे अस्व चढ़या ताजा, धुरदरगाही आया भाजा, नाल रखाया अनहद वाजा, सोहँ सेवा लांयदा। भगत जनां दी रक्खे लाजा, दर दर घर घर मारे आवाजा, एका धाम वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साजण साचे मीत, आप आपणे अंग लगांयदा। गुरमुख तेरी अन्तिम धार, प्रभ साचे आप चलाईआ। प्रगट होया बेपरवाह, लोकमात जोत जगाईआ। इक्क जपाए साचा नाँ, चार वरन इक्क सरनाईआ। सन्त सुहेले आपे फड़े बांह, आप आपणा मेल मिलाईआ। लक्ख चुरासी दर दर घर घर उडदे काँ, खाली मन्दिर रिहा वखाईआ। कोए ना देवे किसे ठण्ढी छाँ, कलिजुग अग्नी इक्क लगाईआ। नाता तुट्टे पुत्तरां माँ, ना कोई वेखे धी जवाईआ। गुरमुख साचे सद बलि बलि जाँ, आए हरि शरनाईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, सोहँ चोग चुगाईआ। एका एक गुर चरन टेक, प्रभ साचा रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे रिहा उठाईआ। हरिजन साजण साचा मीत, एका एक अख्वाया। आप चलाए अचरज रीत, साचा राह विखाया। ना कोई देहुरा गुरदुआरा मन्दिर मसीत, चरन द्वार इक्क रखाया। ना कोई हस्त ना कोई कीट, ऊँच नीच ना कोई रखाया। ना कोई जूठ झूठ बीसन बीस, माया ममता लोभ ना कोई हलकाया। रहिण ना देवे कूड़ा पखण्ड, शब्द खण्डा हथ्थ उठाया। एका शब्द जणाए तराना ब्रह्मण्ड, खाणी बाणी हथ्थ ना आया। भगत जनां हरि कर प्रीख, वेले अन्तिम वेखण आया। पहली चेत्र सच तारीख, सम्मत चौदां आप पवाया। आपे मंगण आया भीख, आपणी झोली अग्गे डाहया। साची सिख्या लैणी सीख, दे मति रिहा समझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे तेरी अन्तिम वर, तेरी आत्म अन्तर हरि वसेरा, आत्म जोत जगाया। आत्म अन्तर हरि वसेरा, रिहा जोत जगाईआ। आपे करे सच निबेड़ा, दिवस रैण वेख वखाईआ। भाग लग्गे काया खेड़ा, सिँघ पाल ना होए जुदाईआ। आप चुकावणहारा झेड़ा, होए अन्त सहाईआ। आत्म वखाए खुल्ल्हा वेहड़ा, आत्म सेजा इक्क विछाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख तेरी काया बैठा आसण लाईआ। काया मन्दिर आत्म सेज, हरि बैठा आप निरंकारया। आपे नेत्र रिहा वेख, दिस ना आए जीव संसारया। आपे लिखणहारा लेख, लेख लिखारा आप अख्वा रिहा। आपे होया धारी केस, दस दस्मेसा रूप वटा रिहा। किसे ना चलणी मात पेश, नौ खण्डां आप उठा रिहा। मनमुख जीव रहे वेखी वेख, वेला गया हथ्थ ना आ रिहा। अन्तिम मिटणी सभ दी रेख, लोकमात दिस कोई ना आ रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन मीत आपणे आप बणा रिहा।

मीत मुरारा साचा सज्जण, गोबिन्द रूप समाया। चरन धूढ़ कराए साचा मजन, शाहो भूप अख्वाया। आपे होया पड़दे कज्जन, शब्द दुशाला हथ्थ उठाया। ताल तलवाड़े साचे वज्जण, अनहद सेवा लाया। गढ़्ह हँकारी झूठे भज्जण, प्रभ साचा दए भन्नाया। मदिरा मास जो जन तजण, आप आपणी गोद उठाया। अमृत आत्म पी पी रज्जण, सर सरोवर इक्क वखाया। इक्क वखाए मक्का काअबा हाजी हजन, साचा दर खुल्हाया। ग्रन्थी पन्थी गुर दर मन्दिर छड छड भज्जण, सम्मत चौदां नेड़े आया। महल्ल अटारी सारे छड्डण, उच्च निशान ना कोई चढ़ाया। गुरमुख साचे साचे राजन, सोहँ जै जै जैकार कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जन भगतां सेवक सेवा करने आया। सेवक सेवा हरि निरँकार है, दिवस रैण कमाए। अट्ठे पहर ख़बरदार है, हरिजन सोए रिहा जगाए। चारों कुन्ट वेख विचार है, दहि दिशा फेरी पाए। नाम खण्डा अपर अपार है, हथ्थ आपणे रिहा रखाए। ब्रह्मण्डां पावे सार है, जेरज अंडां वेख वखाए। उत्भज सेत्ज बन्न्हे धार है, आप आपणी कल वरताए। नौ खण्ड पृथ्वी मारे मार है, सत्तां दीपां दए सजाए। जन भगतां करे प्यार है, आप आपणा मेल मिलाए। साची नारी कन्त भतार है, आत्म सेज हंढाए। रंग बसन्ती एका धार है, एका रंग रंगाए। जीव जन्त ना पायण सार है, मदिरा मास होए हलकाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां सेवा रिहा कमाए। सेवक आया चरन भिखार, गुर संगत संग रलाईआ। मंगे मंग अपर अपार, विच संसार एका मंग मंगाईआ। जूठा झूठा छड्ड विहार, सच सुच्च वरताईआ। माया लूठा होए ख्वार, जगत रहिण ना पाईआ। खाली ठूठा फिरे दर द्वार, भिच्छया कोए ना पाईआ। गुरमुख साजण होए त्यार, प्रभ शब्द रिहा जणाईआ। वेख वखाए चारे कूटां, सेवक साची सेव कमाईआ। जन भगतां देवे नाम हूटा, इक्क हुलार वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निर्धन आप अख्वाईआ। निर्धन हरि निरँकार, है, निरगुण रूप समाया। निर्धन हर घट पसर पसार है, निरगुण सेवा रिहा कमाया। निरगुण दिस ना आए विच संसार है, आप आपणा काज रचाया। गुरमुख साजण लए उभार है, हरि सरगुण वेख वखाया। चरन प्रीती इक्क प्यार है, गुर गोबिन्दा मेल मिलाया। सागर सिन्ध एका अमृत धार है, पंचम मीता रिहा प्याया। आपे होया सच्चा सिक्दार है, साची सिख्या रिहा समझाया। सृष्ट सबाई विच मँझधार है, कलिजुग बेड़ा रिहा डुबाया। जिस जन अन्तिम उतारना पार है, सोहँ चप्पू लए लगाया। आप वखाए पार किनार है, वंञ मुहाणा रिहा चलाया। निहकलंका नर अवतार है, जन भगत द्वारे आप आपणी सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत जोग एका एक वखाया।

जोग जगत शब्द अभ्यास, एका एक वखाईआ। एका जपु जी एका रहिरास, एका नाम ध्याईआ। एका मन्दिर एका अन्दर एका वास, एका रंग रंगाईआ। एका संग रक्ख पुरख अबिनाश, विछड़ कदे ना जाईआ। एका आस एका प्यास, तृष्ना रिहा मिटाईआ। एका राम इक्क स्वास, एका कृष्न रसन अल्हाईआ। एका अल्ला विच प्रभास, हू हू नाअरा लाईआ। जन भगतां हरि सदा वसे पास, ज़ात पात ना वेख वखाईआ। वेख वखाणे पृथ्वी आकाश, गऊ ग़रीबां गले लगाईआ। जिस जन मिले मेल सर्ब गुणतास, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। जो दीसे सो अन्त विनास, थिर रहिण ना पाईआ। पारब्रह्म हरि जोत प्रकाश, आदि अन्त इक्क अख्वाईआ। आपे वेखे मण्डल रास, साची रसना रास रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगतन करे पूरी आस, पूरन ब्रह्म रिहा जणाईआ। पूरन ब्रह्म पारब्रह्म जणाई, आत्म जोत जगाईआ। जन्म कर्म हरि वेख विखाई, पूर्ब लहिणा झोली पाईआ। साचा धर्म इक्क जणाई, गुर संगत संग प्यारया। गुर शब्द होए नाम कुड़माई, दिवस रैण इक्क प्यारया। आत्म घर वज्जे वधाई, पंचम सईआं मंगल गा ल्या। पारब्रह्म तेरी इक्क सरनाई, दूसर कोए ना ओट रखा ल्या। गुरमुख साचे रिहा तराई, एका पल्लू नाम फड़ा ल्या। पार किनारा इक्क वखाई, बीस बीसा हुक्म सुणा ल्या। इक्क इकीसा छत्र झुलाई, हरिसंगत संग रला ल्या। चार वरन हदीसा आपे पाई, सतिजुग साचा मार्ग ला रिहा। वरन अवरन आप अख्वाई, वरन बरन मेट मिटा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण रूप वटा ल्या। नर नरायण रूप वैराट, आपणा आप वटाया। लोआं पुरीआं वेखे एका घाट, पार किनारा कोई रहिण ना पाया। चौदां लोक वखाए एका हाट, वणज वणजारा आप हो आया। आपे वेखे तीर्थ ताट, गुरदर मन्दिर अन्दर फोल फुलाया। आपे जाणे पूजा पाठ, गायत्री मन्त्र रिहा उपजाया। आपे गेड़नहारा उलटी लाठ, आप आपणे विच समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग अन्तिम प्रगट, जन भगतां दरस दिखाया।

हरिसंगत हरि चरन ध्यान, एका लिव लाईआ। एका शब्द ब्रह्म ज्ञान, पूजा पाठ ना कोई कराईआ। एका नाम धर्म निशान, सोहँ रिहा चढ़ाईआ। एका जाम पीण खाण, अमृत आत्म रिहा प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिर हथ्थ रिहा टिकाईआ। सिर हथ्थ समरथ, सगल भउ विनास्सया। आदि अन्त लए रक्ख, पारब्रह्म पुरख अबिनाश्या। जो जन चढ़ाए सोहँ रथ, घर सच कराए वास्सया। सगल वसूरे गए लथ्थ,

जिस जन मिल्या हरि शाहो शाबास्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिसंगत देवे चरन कँवल धरवास्सया। गुरमुख मंग है मंगदा, प्रभ अग्गे रसना बोल। लोक लाजों मूल ना संगदा, रसना कहि कहि गजाए ढोल। हरि एका चोली रंगदा, एका नाम वस्त अनमोल। चिट्टे अस्व तंग कसदा, जन भगतां वसे सद कोल। नौ द्वारे आपे लँघदा, दसवें कुण्डां लैणा खोल्ह। लेखा चुक्के काया काची वंग दा, एका शब्द सुणाए सोहँ सच्चा बोल। पुरीआं लोआं आपे लँघदा, ज़िमी अस्माना रिहा फोल। गुर साजण साची मंग एका मंगदा, जोती जोत मोल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सदा सदा सद रखे आपणे कोल।

१६ चेत २०१४ बिक्रमी कैप्टन बंता सिँघ दे गृह इक्की परिवारां दा इक्ट्ठ होया
पिण्ड पंज ग्रांईआ ज़िला गुरदासपुर

सति पुरख सुल्तान, एका एक एकँकारया। रूप रंग ना वेखे कोई निशान, दिस किसे ना आ रिहा। आपे वेखे मार ध्यान, वेखणहारा आप अख्वा रिहा। ना कोई शब्द ना कोई ज्ञान, ना कोई विद्या कोल रखा रिहा। ना कोई ब्रह्म ना करे पछान, पारब्रह्म आपणा आप उपा रिहा। ना मरे ना पए जम्म, लक्ख चुरासी ना कोई रखा रिहा। ना पवण स्वासी लए दम, नेत्र नीर ना कोए वहा रिहा। आपे जाणे आपणा कम्म, साध सन्त ना कोई नाल रखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सति पुरख निरँजण आप अख्वा रिहा। सति पुरख निरँजण हरि निरँकार, एका एक अख्वाया। साचा मन्दिर कर त्यार, थिर घर नाउँ रखाया। छप्पर छन्न ना कोई दीवार, बाडी कोई ना लाया। ना कोई साध मीत मुरार, ना कोई संग निभाया। ना कोई पंडत काशी वेखे वेद विचार, मुल्ला पीर शेख़ मुसायक पीर दस्तगीर कोई दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सति पुरख निरँजण एका धाम सुहाया। एका रूप हरि शाबाश, आपणा आप उपाया। आदि अन्त ना जाए विनास, एका धाम सुहाया। साचे मण्डल पावे रास, साध सन्त वेखण कोए ना जाया। ना कोई पृथ्वी ना कोई आकाश, चन्द सूरज कोई दिस ना आया। ना कोई दिवस ना कोई रात, ना कोई बरस ना कोई मास, घड़ी पल ना कोई गिणाया। ना कोई दासी ना कोई दास, ना कोई सेवक सेव कमाया। ना कोई रसन ना स्वास, बत्ती दन्द ना कोई रखाया। आप आपणे विच रक्खया वास, आपणा बैठा मुख छुपाया। एका एक धुर धरवास, घर साचे आप रखाया। पारब्रह्म पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी जोत धर, सति पुरख निरँजण नाउँ रखाया। सति पुरख निरँजण एका नाउँ, हरि आपणा आप उपाया। बेअन्त बेअन्त बेअन्त अगम्म अथाहो, अलख अलखणा लिख ना सके कोई राया। वड दाता बेपरवाहो, साचे सिँघासण आसण लाया। आपे करे आपणा आप न्याउँ, आपणा लेखा आप लिखाया। आपे पकड़े आपणी बाहों, आप आपणा संग रलाया। आपे पिता आपे माउँ, पिता पूत ना कोई रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सति पुरख निरँजण साचा वेस कराया। सति पुरख निरँजण एका वेस, आपणा आप कराया। आपे करे आपणा वेस, आपे रिहा अलख जगाया। ना कोई दिसे धारी केस, मूंड मुंडाया दिस ना आया। ना कोई ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, करोड़ तेतीसा ना बणत बणाया। ना कोई गुर पीर साध सन्त दए उपदेश, खाणी बाणी ना कोई अल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख निरँजण एका घर आपणा आप वसाया। सति पुरख निरँजण साचा घर, एका एक वसाया। किसे दिस ना आए साचा दर, दरवाज़ा इक्क रखाया। ना कोई नारी ना कोई नर, नरायण नैण ना वेखण पाया। ना कोई ख़ुशी ना कोई ग़म, लाड़ी मौत ना देवे डर, धर्म राए ना लेख चुकाया। अक्खर वक्खर ना जाए पढ़, ना कोई विद्या रिहा अल्हाया। ना कोई सीस ना कोई धड़, पंज तत्त दिस ना आया। उप्पर ना कोई वेखे चढ़, साध सन्त बैठे धूणीआँ ताया। अन्तिम मेटे गोर मड़्ह, साढे तिन्न हथ्थ सीं वंडाया। पुरख अगम्म अगम्मा आपणे धाम आपे बैठा चढ़, थिर घर आसण लाया। आप बणाए अपणा गढ़्ह, किला कोट नाउँ रखाया। आपणा घाड़न आपे घड़, आप आपणी सेज हंढाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सति पुरख निरँजण सति सतिवाद, सति सरूपी आप समाया। सति सरूपी सति सतिवाद, एका एक रखाया। आपे शाह आपे भूप, आप आपणी कल वरताया। आपे जाणे आपणी कूट, आपणी दिशा वेख वखाया। आपणा हुलारा रिहा झूट, आपे रिहा दवाया। आप आपणे उत्ते गया तुठ्ठ, आपणा रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सति पुरख निरँजण एका घर, एका बंक सुहाया। सति पुरख निरँजण एका बंक, दर द्वार खुल्हाया। ना कोई राउ ना कोई रंक, ज़ात पात दिस ना आया। ना कोई ढोलक छैणा वजाए डंक, राग नाद ना कोई गाया। मति बुध ना मनुआ मनक, हड्ड मास नाड़ी बुत्त दिस ना आया। आपणा खेल खेले बार अंक, आप आपणे धाम सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सति पुरख निरँजण साचा सर इक्क सुहाया। साचा सर हरि द्वार, एका एक रखाया। आप आपणा भर भण्डार, आपे रिहा वरताया। आपे पावणहारा सार, आप आपणा भेव छुपाया। ना कोई दिसे नौ द्वार, दस्म द्वार ना बणत बणाया। चौथा पद चौथा घर ना ल्या उसार, ना कोई राह वखाया। पंचम बोल ना धुन्कार, नाद अनादा

ना कोए वजाया। छप्परी छन्न ना कर त्यार, मन्दिर अन्दर ना कोई वखाया। सति पुरख निरँजण जोत अकार, जोती नूर सबाया। ना कोई धूंआँ धुँदूकार, आकाश प्रकाश रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणा घर, थिर घर नाउँ रखाया। साचा दर दस्म द्वार, एका एक बणाया। आपे वसया नर निरँकार, निरगुण रूप समाया। सरगुण भेव ना पाए कोई संसार, गुर पीर साध सन्त प्रभ साचे सेवा लाया। आपे वसया सभ तों बाहर, घट घट आपे वेख वखाया। आप बणाए महल्ल अटल अचल उच्च मुनार, आप आपणी सेव कमाया। ना कोई लाए इट्ट गारा, ना कोई जोड़ जुड़ाया। आप आपणा कर पसारा, आपणा रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सति पुरख निरँजण सति सतिवाद एका एक रखाया। सति पुरख निरँजण सति सन्तोख, एक एक वखाया। ना कोई मुक्ती ना कोई मोख, सुरग नर्क ना कोई वखाया। ना कोई हरख ना कोई सोग, चिन्ता आलस निन्दरा विच ना आया। ना कोई रसना ना कोई भोग, ना कोई संजोग हंढाया। ना कोई शब्द ना कोई चोग, ना जिह्वा रिहा हिलाया। ना कोई दरस दए अमोघ, तृप्त ना कोई कराया। आपे जाणे आपणी मौज, आप आपणे घर वसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सति पुरख निरँजण साचे धाम सुहाया। साचा धाम पुरख अबिनाश, एका एक रखाया। आपे करया आपणा वास, इक्क वसेर रखाया। आपे होया दासन दास, आप आपणी सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवी देव ना कोई रखाया। देवी देव ना कोई द्वार, हरि आपणे रंग समाया। विष्नूं वंसी ना कर आकार, ना कोई रूप वटाया। शिव शंकर ना मंगे दर भिखार, बाशक तशका ना गल लटकाया। ब्रह्मा नेत्र वेखे उग्घाड़, चारे मुख ना रसना गाया। आप आपणे घर आया वाड़, आपणी बणत बणाया। आपे लाड़ी आपे लाड़, कन्ता नारी आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सति पुरख निरँजण एका अंजन नेत्र पाया। साचा अंजन हरि निरँकार, आपणे नेत्र पाया। आपे सज्जण मीत मुरार, मीत मुरारा आप अख्वाया। आपे दर आपे दरबार, दर दरबार सेव कमाया। आपे तख्त सुल्तान सच सरोवर, सिक्दार आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सति पुरख निरँजण घर सत्तवें बैठा आसण लाया।

हरि साजण जग मीतड़ा, एका एक अख्वाए। जुग जुग चलाए साची रीतड़ा, आप आपणी जोत जगाए। जीव जन्त भन्ने कौड़ा रीठड़ा, शब्द खण्डा हथ्थ उठाए। जन भगतां देवे नाम अनडीठड़ा, लिखण पढ़न विच ना आए। काया चोली

चाढ़्हे रंग मजीठड़ा, उतर कदे ना जाए। रसना जिह्वा फल खवाए मीठड़ा, हरि नाउँ नाँ रखाए। अमृत आत्म नाम निधान गुरमुख विरले पीतड़ा, दिवस रैण ख़ुमार रखाए। दो जहानी आपे जीतड़ा, जुग जुग मेल मिलाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भेखाधारी भेख वटाए। हरि साचा जग मीतड़ा, वाली दो जहानया। जन भगतां परखे नीतड़ा, वेख वखाए काया मन्दिर सच मकानया। आपे जाणे आपणा कीतड़ा, वजाए नाद अनाहद धुन साची बाणीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग खेले खेल महानया। जुग जुग खेले खेल, हरि निरंकारया। जन भगतां लए मेल, विच संसारया। जोत निरँजण चाढ़्हे तेल, हरि जी सेवा ला रिहा। आपे वसया रंग नवेल, दिस किसे ना आ रिहा। आपे गुर आपे चेल, आपे गोबिन्द रूप वटा ल्या। लक्ख चुरासी माया ममता जूठी झूठी खेल, हरि का नाउँ भेव ना पा ल्या। अन्तिम धर्म राए दी सुट्टे जेल्ह, ना कोई किसे बचा ल्या। गुरमुख साचे सज्जण सुहेल, प्रभ जोती सीस झुका ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भेखाधारी भेख वटा ल्या। भेखाधारी हरि अबिनाशा, जुग जुग भेख वटांयदा। वेखे खेल पृथ्वी आकाशा, दिस किसे ना आंयदा। लक्ख चुरासी तेरा वेखे अन्त तमाशा, कलिजुग धार वहांयदा। ना कोई मण्डल ना कोई रासा, मण्डप ना कोई सुहांयदा। गुरमुख साचा होए दासी दासा, दासन दास आप अख्वांयदा। एका नाम गुर चरन रक्खे भरवासा, गोबिन्द साचा मेल मिलांयदा। निज घर आत्म रक्खे वासा, विछड़ कदे ना जांयदा। चरन प्रीती धुर भरवासा, दो जहानां पार करांयदा। लेखे लाए नाड़ी हड्ड काया मासा, आप आपणी दया कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा रूप वटांयदा। रूप वटाए हरि अगम्मा, अकल कला वरताईआ। पंज तत्त रलाए नाड़ी चम्मा, अट्ठां तत्तां संग रलाईआ। मन मति बुध रहाए बिन बिन थम्म्हा, दिस किसे ना आईआ। त्रैगुण माया तेरा तामा, आपे रिहा बणाईआ। नाम अनमुल्ला एका नामा, हरि आपणा नाउँ रखाईआ। मेट मिटाए अन्धेरी रैण शामा, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। शब्द वजाए सच दमामा, अन्दर मन्दिर करे जणाईआ। धुन आत्मक सुणाए साचे काना, सुणनहार आप अख्वाईआ। बजर कपाटी तोड़ तुड़ाना, साची हाटी इक्क वखाईआ। औखी घाटी इक्क चढ़ाना, गुर शब्दी मेल मिलाईआ। शब्द गुर जोद्धा सूर बली बलवाना, हरि गोबिन्द रूप समाईआ। गोबिन्द रूप श्री भगवाना, सच सिँघसण बैठा आसण लाईआ। वेखे खेल विच जहानां, आवण जावण रचन रचाईआ। गुरमुख साचे चतर सुघड़ स्याणा, आप आपणी बूझ बुझाईआ। इक्क सुणाए नाम तराना, आप आपणा आपे गाईआ। हथ्थीं बन्न्हे सगनी गाना, साचा मंगल इक्क सुणाईआ। आत्म सेजा हरि सुहाना, हरि साचे आप वछाईआ। शब्द रंगीला पलँघ बणाना, पावा चूल ना कोई रखाईआ।

तख्त ताज सीस जगदीश हरि सुल्तानां, आपणा आप टिकाईआ। आपे होए मेहरवाना, दयानिध दयावान आप अख्वाईआ। आप झुलाए सच निशाना, धर्म निशाना इक्क वखाईआ। गुरमुख साचे मेल मिलाना, सुरत सवाणी लए प्रनाईआ। शब्द कन्त घर साचे पाना, आत्म वज्जी इक्क वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, भेखाधारी रिहा भेख वटाईआ। भेखाधारी भेख अवल्ला, अकल कला भरपूरा। आपे वसया निहचल धाम अटला, वड दाता जोद्धा सूरा। पावे सार जला थला, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँघी कन्दर वेख वखाए पसारा कूड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे नाम वर, बख्शे मस्तक धूढ़ा। मस्तक धूढ़ी हरि इशनान, जन भगतां आप करांयदा। काया रंगण चाढ़्हे गूढ़ी, सच ललारी आप अख्वांयदा। नाता तोड़े कूड़ो कूड़ी, पंच विकारा नेड़ ना आंयदा। धर्म राए कटे जूड़ी, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। मनमुख मुग्ध ना जानण मूढ़्ही, प्रभ का भेव कोई ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग अलख जगांयदा। जुग जुग अलख हरि जगाए, लोकमात फेरा पाया। हरिजन साचे लए जगाए, दिवस रैण वेख वखाया। प्रगट हो प्रतक्ख दरस दिखाए, जिस जन चरन ध्यान लगाया। नेत्र नैण लोचन अक्ख खुल्हाए, आत्म दरसी दरस दिखाया। अन्तिम वेले रक्ख वखाए, गुर शब्दी भेख वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोद्धा सूर बली बलवाना, इक्क रखाए तीर कमाना, रसना चिल्ला इक्क रखाया। कलिजुग अन्तिम आप चढ़ाए, एका चिल्ला नर निरंकारया। चारों कुन्ट वेख वखाए, साध सन्त होए हलकाए, जीव जन्त भरम भुलाए, ना देवे कोई सहारया। गुरमति साची गए भुलाए, अन्तिम वेला ओंकारया। पंच तत्त रहे बिल्लाए, पंचां मोह विकारया। पंचां दे मति समझाए, पंचां राग अल्हा रिहा। पंचां आपणी बूझ बुझाए, पंचां संग मिला ल्या। पंचां एका दूजा भउ चुकाए, तीजा नैण आप खुल्हाए, चौथे घर हरि मिलाए, सन्त सुहेले इक्क इकेले आपणा धाम सुहा ल्या। पद निरबाणा श्री भगवाना एका एक रखाए, डोरी आपणे हथ्थ रखा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग लेखा मात कर, आपणा वेस वटा ल्या। आपे होए जगत बिबेका, आप आपणा संग बणाईआ। आप बंधाए आपणी टेका, आप आपणा नाद वजाईआ। आपे होए लिखणहारा लेखा, अन्तिम लहिणा देणा मूल चुकाईआ। गुरमुख साचे सुघड़ स्याणे नेत्र पेखा, सुरत शब्द मेल मिलाईआ। आपे जाणे धारी केसा, प्रगट होए दस दस्मेसा, गोबिन्द काया भेख वटाईआ। ना कोई जाणे नर नरेशा, निरगुण अचरज खेल खिलाईआ। सरगुण तेरा साचा वेसा, पंचां तत्ता रिहा उपाईआ। त्रैगुण माया करया वेसा, ब्रह्मे झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निर्मल जोती इक्क जगाईआ। निर्मल जोती कर उजागर,

एका एक रखांयदा। गुरमुख विरला मात सौदागर, मनमुख जीव भुलांयदा। भाग लगाए काया गागर, अन्ध अन्धेर मिटांयदा। एका नाम रत्ती रत्नागर, काया चोली आप रंगांयदा। अमृत आत्म धार वहाए साचा सागर, अट्ठ सट्ठ भेव चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा वेख वखांयदा। कलिजुग तेरा अन्तिम गहणा, तेरे तन पहनाया। आप चुकाए लहिणा देणा, जोती जामा भेख वटाया। लक्ख चुरासी भाणा सहिणा, हरि साचा वेख वखाया। जन भगतां वखाए नेत्र नैणा, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। कलिजुग जीव जूठी झूठी धार वहिणा, हरि आपे रिहा वहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा भेख वटाया। जोती जामा हरि बलकारी, आपणा आप वटाया। शब्द खण्डा तेज कटारी, तन गात्रे आप लटकाया। खिच्ची आए वारो वारी, वेद शास्त्रां भेव ना पाया। निहकलंक नरायण नर अवतारी, नर नरायण आप हो आया। सतिजुग तेरी बन्न्हे साची धारी, एका राह चलाया। चार वरनां इक्क दरबारी, इक्क सलाह बणाया। सोहँ शब्द सच सिक्दारी, त्रै लोआं रिहा जणाया। खेले खेल मात खिलारी, कलिजुग खेलण आया। सम्मत चौदां करे दारी, पहली चेत्र वेखण आया। जन भगतां करे मात प्यारी, सोए रिहा जगाया। चिट्टे अस्व कर अस्वारी, सोलां कलीआं आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत चौदां तेरी धार चलाया। निहकलंक हरि नरायण, आपणी कल वरतांयदा। कलिजुग तेरा लहिणा देण, अन्त हिसाब मुकांयदा। नाता तुट्टे भाई भैण, पंचम जेठी दिवस सुहांयदा। लाड़ी मौत घर घर फिरे डैण, मनमुख कोई ना बचया पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सम्मत चौदां तेरी धार चलांयदा। सम्मत चौदां चौदां हट्ट, हरि साचा वेख वखांयदा। आपे वेखे तीर्थ तट्ट, गुर मन्दिर अन्दर मस्जिद फेरा पांयदा। खेले खेल बाजीगर नट, नट नटूआ स्वांग वरतांयदा। जन भगतां दुरमति मैल रिहा कट्ट, नेत्र लोचन दरस दिखांयदा। तन पहनाए साचा पट, एका नाउँ रखांयदा। दीपक जोती लट लट, आपणी आप जगांयदा। भाग लगाए काया मट्ट, अन्ध अन्धेर मिटांयदा। शब्द ताल मारे सट्ट, साची सेव कमांयदा। गढ़्ह हँकारी जाए ढठ्ठ, उच्चा टिल्ला दिस ना आंयदा। त्रैगुण माया अग्नी मट्ठ, आपे आप बुझांयदा। पंज तत्त कर इक्ट्ठ, आपणे विच समांयदा। धुरदरगाही आया नठ्ठ, सन्त सुहेले गुरु गुर चेले सोए मात जगांयदा। आपे गेड़नहारा उलटी लट्ठ, जुग जुग गेड़ा आप गिड़ांयदा। सर्बकला आपे समरथ, समरथ कल आप वरतांयदा। लक्ख चुरासी पाए नत्थ, चारों कुन्ट दहि दिशा आप भवांयदा। लोआं पुरीआं दए मथ, ब्रह्मा शिव आप उठांयदा। करोड़ तेतीसा दए झस्स, सुरपति राजा इन्द कुरलांयदा। त्रैगुण माया तेरा कोई ना चले वस, आप उपाए आप मिटांयदा। पंचां

तत्तां रिहा दस्स, भुल्लया कोई रहिण ना पांयदा। अन्तिम पैंडा मुक्कणा नस्स नस्स, भुजा पसार ना कोई उठांयदा। तीर निराला प्रभ रिहा कस, नौ खण्ड पृथ्वी आप चलांयदा। सत्तां दीपां चरनां हेठां रिहा झस्स, एका मार्ग लांयदा। किसे ना चलणा कोई वस, कलिजुग आपणा काल मृदंग वजांयदा। जोती अग्नी खिच्च ज्वाला, आप आपणे विच समांयदा। संग मुहम्मद चार यार गए थक्क, अल्ला राणी हू हू नाअरा लांयदा। संग रलाए काल महांकाला, साचा शब्द जणांयदा। धर्म राए तेरी सच्ची धर्मसाला, मनमुखां नाल फिरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा पांयदा। जोती जामा हरि बलवाना, एका एक उपाया। मेट मिटाए पंज शैताना, पंचम रहिण ना पाया। जन भगतां देवे नाम निधाना, आत्म तृष्न मिटाया। एका राग इक्क तराना, एका धुन उपजाया। एका काहन सुण सुणाना, अगाध बोध रिहा जणाया। आप आपणी जोत जगाना, गुरमुख साचे रिहा उपाया। गुरमुख साचा सच द्वार, प्रभ चरन ध्यान लगाया। आप आपणा कर प्यार, दे मति रिहा समझाया। शब्द खण्डा तेज कटार, साचे तन पहनाया। आपे होए पहरेदार, मन मनुआ आप बंधाया। वेखी जाए वारो वार, सुरत सवाणी एका पल्लू नाम फड़ाया। सुखमन नाड़ी करे पार, अग्गे पिच्छे आप हो जांयदा। इक्क वखाए सच दरबार, दर द्वार इक्क सुहांयदा। अमृत आत्म ठण्ढी धार, निझर मुख चुआंयदा। कँवल कँवला कर उज्यार, बूंद स्वांती इक्क वखांयदा। दस्म द्वारी सच घर बाहर, गुरमुख साचे आप मिलांयदा। इक्क इकल्ला ओंकार, एकँकार रूप समांयदा। एका शब्द अपर अपार, तीजे लोइण आप वखांयदा। चौथे घर मीत मुरार, साजण मीत मिलांयदा। पंचम मेला पंच घर बाहर, पंचम जोड़ जुड़ांयदा। छेवें छप्पर छन्न ना ल्या उसार, आप आपणा घर सुहांयदा। सति पुरख निरँजण कर आकार, एका रूप वटांयदा। अट्ठां तत्तां वसे बाहर, दिस किसे ना आंयदा। नौ द्वारे भरमे भुल्ले जीव गंवार, गुर का शब्द ना कोई जणांयदा। दस दस्मेसा पावे सार, जो जन चरनी सीस झुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, एका डंक वजांयदा। एका डंक नर निरँकार, आपणा आप वजाया। राउ रंकां करे ख़बरदार, सोया कोई रहिण ना पाया। सम्मत तेरां नानक गाई तेरां तेरां धार, सृष्ट सबाई तोल तुलाया। सम्मत चौदां तेरा सच विहार, पुरख अबिनाशी करने आया। पंचम जेठी दरस दिखाए वड वड सेठी करे ख्वार, राज राजानां शाह सुल्तानां दर दर रिहा फिराया। गुरमुख साचे बाल नादान, आप आपणी गोद उठाया। एका देवे ब्रह्म ज्ञान, जगत विद्या ना कोए पढ़ाया। नेत्र लोचन इक्क निशान, त्रैगुण माया फंद कटाया। पंचम शैतान होए हैरान, बैठे मुख छुपाया। पुरख अबिनाशी वड बलवान, शब्द खण्डा रिहा

उठाया। जोती नूर इक्क महान, दो जहान करे रुशनाया। काया मन्दिर सच मकान, प्रभ साचे डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच सिँघासण एका धाम सुहाया। सच सिँघासण हरि निरँकार, एका एक रखाया। जोत सरूपी कर उज्यार, एका रंग रंगाया। आप आपणी भुजा पसार, गुरमुख साचे रिहा उठाया। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, निहकलंक नाउँ रखाया। हरिजन उपजाए जिउँ जन जनका, सहिँसा रोग मिटाया। प्रगट होए वासी पुरी घनका, बार अनका जोत जगाया। जुग जुग मेटणहारा शंका, एका दूजा रिहा चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाया। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, हरि साचा वेख वखांयदा। कोई ना दिसे सच मलाह, बेड़ा बन्न्हे लांयदा। ज़ात पातां पया फाह, जम का फास ना कोई कटांयदा। इक्क जपाए साचा नाँ, जन भगतां पार करांयदा। होए सहाई सभनी थाँ, घट घट वेख वखांयदा। आपे पिता आपे माँ, पूत सपूता आप अख्वांयदा। हँस बणाए फड़ फड़ काँ, चरन धूढ़ सच सरोवर इक्क इशनान करांयदा। कलिजुग अन्तिम देवे ठण्ढी छाँ, जगत जगदीश आपणे हथ्थ उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा वजाए नाम दमामा, एका डंक रखांयदा। नाम दमामा वज्जे डंक, चारों कुन्ट जणाईआ। जन भगतां आत्म जोती लाए तनक, खिच्ची जाए वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा भेख वटाईआ। जोती जामा हरि मेहरवान, आपणा आप उपाया। जोद्धा सूर बली बलवान, एका एक अख्वाया। शब्द खण्डा तीर कमान, आपणे हथ्थ रखाया। सम्मत चौदां मार ध्यान, नौ खण्ड पृथ्वी रिहा जगाया। पंचम जेठी इक्क मैदान, सृष्ट सबाई रिहा जणाया। सम्मत पन्दरां पावे आन, राज राजानां शाह सुल्तानां बचया कोई रहिण ना पाया। लाड़ी मौत मंगे दान, प्रभ अग्गे सीस झुकाया। धर्म राए दर कर परवान, हरि साचा नाउँ झोली पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, चौदां लोकां वेख वखाया। सम्मत चौदां कर ध्याना, चौदां लोक वेख वखांयदा। मनमुख जीवां बन्न्हे गाना, साचा सगन मनांयदा। आपे मारे तीर निशाना, सम्मत चौदां रुत्त सुहांयदा। सम्मत सोलां होए वैराना, माढ़ी मण्डप कोई दिस ना आंयदा। साध सन्त ना कोए बचाया प्रभ का भाणा, ना कोई मेट मिटांयदा। जुग जुग जोती पहरया बाना, निरगुण सरगुण खेल खिलांयदा। कलिजुग तेरा खेल महाना, निरगुण सरगुण हरि अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आप आपणा भेख वटांयदा। भेखाधारी भेख अपार, आपणा आप वटाया। जुग जुग वेखे वेख विचार, जीव जन्त रिहा तराया। साध सन्त प्रभ पावे सार, जो जन रसना रिहा गाया। आपे खोल्हे बन्द किवाड़, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाया। औखी घाटी

फड़ फड़ बाहों पार कराया। जोत लिलाटी · प्रभ मस्तक रिहा जगाया। नेड़े वाटी सच दरबार,
आपणा राह वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्तन मेला इक्क दर, घर साचा इक्क सुहाया।
सन्तन मेला सच द्वार, हरि आपणा आप करांयदा। आपे खोल्हे बन्द किवाड़, चारे कुन्टां वेख वखांयदा। ना कोई दिसे
जूठी झूठी धाड़, माया मोह ना कोई रखांयदा। सन्त सुहेला साचा लाड़, साचे घोड़े आप चढ़ांयदा। दर द्वारे देवे वाड़,
आप आपणा मेल मिलांयदा। एका जोती नूर अपार, निर्मल जोत जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत
धर, सन्त सुहेले साचे वर, नारी कन्त आप हो आंयदा। सन्त सुहेला साची नारी, पाया हरि हरि कन्ता। विछड़ ना जाए
दूजी वारी, आप बणाई साची बणता। आत्म सेजा इक्क शृंगारी, आत्म धाम सुहंता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
जोत धर, सन्त सुहेले लए वर, महिंमा अगणत अगणता। सन्त सुहेले साचे मीता, आपणे आप बणांयदा। इक्क सुणाए
सुहागी गीता, नाद अनादी धुन उपजांयदा। आप आपणे जिहा कीता, भेव अभेदा भेव चुकांयदा। जोती निर्मल ठांढा सीता,
सति सति विच समांयदा। ना कोई हस्त ना कोई कीटा, ऊँच नीच ना कोई वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी जोत धर, सन्त सुहेले लए वर, वर दाता आप अख्वांयदा। सन्त सुहेला साचा सज्जणा, आए सच द्वारया। पारब्रह्म
बख्शे चरन धूढ़ मजना, साचा कर प्यारया। अमृत आत्म पी पी रज्जणा, तृष्ना तृप्त करा रिहा। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी जोत धर, जुग जुग जन भगतां आया पड़दे कज्जण, शब्द दुशाला एका पा रिहा। शब्द दुशाला साचा लाल,
आपणे हथ्थ रखांयदा। सन्त सुहेले मात भाल, साची वत्थ झोली पांयदा। कंचन रूप इक्क अकाल, आपणा आप चढ़ांयदा।
सूहा वेस शब्द जलाल, साचा संग निभांयदा। चिट्टी धारा दस्म द्वार, हरि आपणी आप विखांयदा। पीली करे अपर अपार,
त्रैकूटां वेख वखांयदा। नीला नीली आया बाहर, भेव कोए ना पांयदा। कलिजुग काला कर्म विचार, लक्ख चुरासी वेख
वखांयदा। शब्द खण्डा तेज कटार, नर निरँकारा हथ्थ उठांयदा। आपे वेखे वेखणहार, जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी जोत धर, सन्त सुहेले लए वर, आप आपणी दया कमांयदा। दया कमाए हरि रंग राता, आसा मनसा पूरया। मिले
मेल पुरख बिधाता, वसे नेड़े दूरया। मेट मिटाए अन्धेरी राता, प्रगट होए हाज़र हज़ूरया। ना कोई पुच्छे ज़ाता पाता, एका
नाता गुर चरन साची धूढ़या। मिले मेल प्रभ कमलापाता, काया चोली रंग चाढ़्हे गूढ़या। लक्ख चुरासी नार कमज़ाता, साचा
कन्त ना कोई हंढा रिहा। जन भगतां देवे साची दाता, एका नाउँ झोली पा रिहा। वेले अन्तिम पुच्छे वाता, अगम्म अगम्मड़े
धाम सुहा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गोबिन्द काया मेल मिला रिहा।

गोबिन्द काया साचा गढ़्ह, प्रभ साचे आप उसारया। शब्द सरूपी अन्दर वड़, वेखे सर्ब संसारया। ना कोई सीस ना कोई धड़, नेत्र नैण ना कोई वखा रिहा। तोड़ विखाए किला हँकारी गढ़्ह, कलिजुग अन्तिम तोड़ तुड़ा रिहा। लक्ख चुरासी माया ममता वहिणा झूठे हड़, सम्मत सोलां आप वहा रिहा। गुरमुख साचे सन्त सुहेले लए फड़, गुर शब्दी जोड़ जुड़ा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, एका डंक वजा रिहा। सम्मत सोलां तेरी धार, चारों कुन्ट करे ख्वारया। अल्ला राणी हाहाकार, संग मुहम्मद रो रो रिहा पुकारया। ऐली अल्ला छुडाया नाअरा, हू हू ना कोए वखा रिहा। ख़ुदी ख़ुदाई मारे मार, बेऐब परवरदिगार एका नाअरा हक्क वखाया। अहिनल हक्क चरन द्वार, तूं ही तूं जणा रिहा। चारों कुन्ट होइण सक्ख, मक्का मदीना आपे ढाह रिहा। गौंस पीर शेख़ मुसायक जायण नस्स, अमाम मैहन्दी भेख वटा रिहा। सृष्ट सबाई राह साचा रिहा दस्स, निहकलंकी जामा पा ल्या। लोआं पुरीआं रिहा झस्स, ब्रह्मा अट्ठे नेत्र वेख वखा रिहा। शिव शंकर चारों कुन्ट रिहा नस्स, दूर दुराडा पन्ध मुका रिहा। इन्द इन्द्रासन खिड़ खिड़ रिहा हस्स, अन्तिम मेला हरि साचा आप मिला रिहा। नौ खण्ड पृथ्वी रिहा वस, सत्तां दीपां विच समा रिहा। लक्ख चुरासी तीर निराला कस कस, इक्क निशान बणा रिहा। पंज तत्त प्रभ देवे झस्स, त्रैगुण माया मट्ठ तपा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, समरथ कला अख्वा ल्या। समरथ कला हरि वरतारा, आपणी कल वरताईआ। चारों कुन्ट धुँदूकारा, सम्मत सतारां दए वखाईआ। माझा देस पार किनारा, आपे रिहा कराईआ। आप उठाए अगम्मी धाड़ा, गोबिन्द खण्डा हथ्थ उठाईआ। धुरदरगाही साचा लाड़ा, कल्गी तोड़ा सीस लटकाईआ। मनमुख जीवां मारे झाड़ा, बचया कोई रहिण ना पाईआ। वरते खेल दिन दिहाड़ा, पंचम जेठ रिहा लिखाईआ। मावां पुत्तरां नाता तुट्टे सतारां हाढ़ा, भुल्ल रहे ना राईआ। लग्गे अग्ग बहत्तर नाड़ा, राज राजानां शाह सुल्तानां चारों कुन्ट रिहा फिराईआ। आपे जाणे धरत मात तेरा इक्क अखाड़ा, लक्खण दीप वेख वखाईआ। करौच तेरा मिटे पसारा, पुष्कर चरन छुहाईआ। जम्बु दीप कढ्ढे हाढ़ा, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। सान तेरा कोई ना दिसे लाड़ा, नारा नारी कन्त ना कोई हंढाईआ। सलमल दीप मंगे भाड़ा, अन्तिम बैठा मुख छुपाईआ। कुशा तेरी अन्तिम वारा, हरि चरन दए छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, एका एक रिहा कराईआ। सत्तां दीपां वेख विचार, सम्मत तेरां लेख लिखाया। प्रगट हो विच संसार, एका खण्डा नाम चमकाया। वाली हिन्द रहिणा ख़बरदार, इक्की चेत्र लेख लिखाया। साध सन्त कोई ना पावे सार, प्रभ गूढ़ी नींद सवाया। मात सेजा कर त्यार, गुरमुख आसण रिहा विछाया। पंजां तत्तां कर प्यार,

मनमति नाल प्रनाया। कलिजुग तेरी काली धार, आपणा रंग चढ़ाया। जूठ झूठ कर पसार, साचा दर सुहाया। पंचम खाली दिसे ठूठ ना कोई दिसे बंक द्वार, · ना किसे सुहाया। धुरदरगाही लए फड़, काम क्रोध लोभ मोह हँकार

तन वसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख वटाया। सम्मत तेरां तेरा साचा रंग, नौ खण्ड पृथ्वी आप चढ़ांयदा। धरत मात मंगी मंग, प्रभ साची पूर करांयदा। हथ्थीं लाल मैहन्दी रंग, मौत लाड़ी ख़ुशी मनांयदा। इक्क वहाए धारा गंग, लहू मिझ कांग वहांयदा। कोई ना सके पार लँघ, कलिजुग त्रैगुण माया जाल विछांयदा। किसे ना मिलणा सौणा उप्पर पलँघ, धरत मात तेरी गोद आप उठांयदा। जीव जन्त साध सन्त होए नंग, सच वस्त किसे हथ्थ ना आंयदा। लहिणा देणा चुक्के गोदावरी गंग, अट्ठ सट्ठ तीर्थ ना कोई नुहांयदा। जीव जन्त भन्ने काची वंग, शब्द हथौड़ा हथ्थ उठांयदा। माया राणी मारे डंग, पंज तत्त कोई बच ना पांयदा। मनमुख जीव मानस देही होई भंग, गुर गोबिन्दा दिस ना आंयदा। सतिजुग चढ़ना साचा चन्द, प्रभ साचा आप चढ़ांयदा। जन भगतां कराए ख़ुशी बन्द बन्द, आत्म जोती नूर रखांयदा। इक्क सुणाए सुहागी छन्द, सोहँ नाउँ रखांयदा। जो जन तजाए मदिरा मास गन्द, धर्म राए दी जेल्ह कटांयदा। दूई द्वैती ढाहे भरमां कंध, सम्मत अठारां वेख वखांयदा। जल धारा वहाए एका पन्ध, उच्चे टिल्ले आप रुढ़ांयदा। ना कोई गाए बत्ती दन्द, रसना जिह्वा ना कोई हिलांयदा। मनमुख जीव कोई ना मेटे लग्गी चिन्द, सगला साथ ना कोई निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरा अन्तिम काजा, धुरदरगाही साचा राणा भाणा आपणे हथ्थ रखांयदा। सम्मत अठारां अट्ठ तत्त, प्रभ साचा दए रुढ़ाईआ। कोई ना किसे सके रक्ख पत, बैठण मुख छुपाईआ। नाता तुटे झूठे तत्त, सति सन्तोख दिस ना आईआ। दर दर घर घर बहत्तर नाड़ी उब्बल रत्त, तिन्न सौ सठ हाडी रही कुरलाईआ। त्रैगुण माया तपया भट्ठ, अग्नी रही जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची रचना आप रचाईआ। इक्क इकीसा हरि जगदीसा, आपणी रचन रचांयदा। ना कोई दिसे ईसा मूसा, संग मुहम्मद ख़ाक मिलांयदा। चार यारां खाली खीसा, दूसर कोई ना संग निभांयदा। ना कोई गाए तीस बतीसा, ना कोई नाअरा लांयदा। इक्क सुणाए सच हदीसा, साचा राह विखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां वेखे साचा घर, आप आपणा मेल मिलांयदा। बीस बीसा हरि निरँकार, आप आपणी जोत जगाईआ। आपे वेखे जमन किनार, चरन कँवल छुहाईआ। सन्त सुहेले लए उभार, जोती शब्द जणाईआ। इक्क अकाला मीत मुरार, एका धाम सुहाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी इक्क प्यार, साची बणत बणाईआ। ऊँचां नीचां भेव निवार,

राउ रंकां एका रंग रंगाईआ। साधां सन्तां पावे सार, जीवां जन्तां रिहा उपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, बीस बीसे कर शब्द कुड़माईआ। बीस बीसा हरि जगदीसा, एका एक अख्वाया। छत्र झुल्ले प्रभ साचे सीसा, दूसर कोई दिस ना आया। नौ खण्ड पृथ्वी इक्क हदीसा, एका शब्द चलाया। जूठा झूठा पीसण जाए पीठा, मातलोक रहिण ना पाया। वेखे खेल हरि बीस बीसा, बीस बीसा आप हो आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां सेवा सेवक रिहा कमाईआ। इक्क इकीसा हरि करतार, आपणी कल वरताईआ। नौ खण्ड पृथ्वी पावे सार, एका धार चलाईआ। आपे गुर पीर होए अवतार, साध सन्त आप अख्वाईआ। जीव जन्त आपे लए उभार, आप लए मिटाईआ। चार वरनां इक्क प्यार, हरि शब्दी रिहा जणाईआ। एका दूजा भउ निवार, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वेखे सृष्ट सबाईआ। इक्क इकीसा हरि निरँजण, अकल कला भरपूरा। सृष्ट सबाई बख्शे मजन, चरन साची धूढ़ा। एका ताल नगारे वज्जण, ना कोई मूर्ख मूढ़्हा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरा मेटे अन्त पसारा कूड़ा। एका बोल शब्द जैकारा। जुग जुग लए मात अवतारा। हरि का नाउँ अपर अपारा। वरते वरतावे विच संसारा। पारब्रह्म प्रभ भेव न्यारा। देवी देव ना पायण सारा। मनमुख भुल्ले मुग्ध गंवारा। गुरमुख साचे सोहण सच दुआरा। आत्म खोल्हे बन्द किवाड़ा। अमृत आत्म मिल्या साची धारा। निर्मल जोती दीप होए उज्यारा। वरन गोती मिटया भेव, ऊँच नीच पार किनारा। सतिगुर पूरा साचा खेवट खेट, इक्क वखाए वंञ मुहाणा। चरन प्रीती बेटी बेट, पिता पूत एक अख्वाणा। हरिजन साचे साचे शब्द लए लपेट, आप आपणी किरपा धारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखे खेल हरि गिरधारा। शब्द जैकार हरि निरँकार, आपणा आप करांयदा। आपे बन्न्हणहार धार, आपे मात उपांयदा। आप चलाए विच संसार, जीआं जन्तां धन्दे लांयदा। नाम अमोला अपर अपार, बन्दी बंधन कट्ट वखांयदा। जो जन थिर घर पाए चरन द्वार, साचा ढोला इक्क सुणांयदा। साचा बोला एकँकार, एका एक करांयदा। जिस जन आत्म पड़दा खोल्हा, सो जन दर्शन पांयदा। एका तोलणहारा साचा तोला, निरगुण सरगुण तोल तुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कला सोलां कल वरतांयदा। शब्द नाउँ सच जैकार, जन भगतां आप कराया। आपे होया पहरेदार, दिवस रैण सेव कमाया। मनमति करे ख्वार, गुरमति बेड़ा बन्ने लाया। धीरज यति गया हार, सति सन्तोख बैठा मुख छुपाया। कलिजुग काला कर पसार, कूड़े धन्दे रिहा लगाया। आत्म होई अन्ध अंध्यार, ज्ञान गुर किसे हथ्थ ना आया। पंचम लुट्टण ठग्ग चोर यार, दिवस रैण

रिहा तकाया। गुरमुख मंगण मंग चरन भिखार, गुर पूरा झोली पाया। आप साया बंक द्वार, काया डोली आप उठाया। चरन प्रीती कँवल घोल घोली, हउमे हँगता रोग गंवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत साचा रंग चढ़ाया। हरिसंगत हरि रूप समाए, एका रंग रत्तया। शाहो भूप इक्क अख्वाए, आपे दे समझाए मतया। चारे कूट वेख वखाए, पंच तत्त ठण्ढा तत्तया। जूठ झूठ अन्त मिटाए, किसे रहिण ना देवे हट्ठया। हरिजन साचे आप तराए, दरस वखाए दर द्वारे आए नट्ठया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला सच महल्ला करे सच इकट्ठया। शब्द महल्ला सच टिकाणा, हरि आपणा इक्क रखाया। गुरमुख बिठाए विच बिबाणा, लोआं पुरीआं पार कराया। ना कोई जाणे जीव नादाना, निज आत्म ना वेख वखाया। सुरत शब्द ना मेल मिलाना, नारी कन्त ना रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखणहारा साचा सर, सच समग्री इक्क रखाया। सच समग्री साची रास, गुरमुख विरले मात रखाईआ। मिले मेल पुरख अबिनाश, विछड़ कदे ना जाईआ। आदि अन्त ना होए विनास, मनमुख भुल्ले जीव देण दुहाईआ। लेखे लग्गे ना सास ग्रास, जो जन बैठे मुख भवाईआ। गुरमुख विरले मेला सर्ब गुणतास, साचे धाम सुहाईआ। पूर कराए जन भगतां आस, जुग जुग पैज रखाईआ। निज आत्म सद रक्खे वास, निजानंद समाईआ। परमानंद हरि पुरख शाहो शाबाश, सिख सुहेले सहिज मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका जोती सच कोहतूर, आपणी आप जगाईआ। जोती नूर सच रुशनाई, आपणी आप करांयदा। गुरमुख वेखण चाँईं चाँईं, साचा दीपक इक्क जगांयदा। आपे मेले फड़ फड़ बाहीं, शब्द मिलावा आप करांयदा। पकड़ उठाए थाउँ थाँईं, गुरमुख सोए मात उठांयदा। जूठे झूठे रोवण मारन धाईं, काग वांग कुरलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका धाम सुहांयदा। कलिजुग जीव उठ जाग, सोया रैण विहाईआ। माया ममता लग्गा दाग़, दूसर ना कोए धवाईआ। दीपक जोती बुज्झया चिराग, सच बाती ना कोए लगाईआ। हउमे हँगता तृष्ना लग्गी आग, ना कोई सके बुझाईआ। कोई ना पकड़े दो जहानां वाग, ना देवे सच सरनाईआ। चरन कँवल प्रभ एका लाग, वड वड्डी वड्याईआ। साचा मजन धूढ़ी माघ, धूढ़ी रिहा कराईआ। हँस बणाए फड़ फड़ काग, दुरमति मैल धवाईआ। इक्क सुणाए शब्द अनराग, अनहद धुन उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा धाम इक्क वखाईआ। साचा धाम साचा नाउँ, एका एक वसाया। एका नगर एका गराउँ, एका थाँ सुहाया। एका पिता एका माउँ, एका गोद उठाया। एका देवणहारा ठण्ढी छाउँ, जुग जुग देंदा आया। जुग जुग करे सच न्याउँ, जोती जामा भेख वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक

नरायण नर, हरि हरि शब्द अल्हाया। हरि हरि शब्द गहर गम्भीर, गुणवन्ता गुण निधाना। जन भगतां करे शांत सरीर, तोड़े माण अभिमाना। हउमे कढ्ढे विच्चों पीड़, एका रंग रंगाना। दो जहानां बन्न्हे बीड़, हरि साजन शाह सुल्तानां। आपे जाणे हस्त कीड़, ऊँच नीच रंक रजाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां बन्न्हे हथ्थीं गाना। काया बन्न्हे डोरी, आपणी दया कमांयदा। मनमुखां कोलों करे सदा चोरी, दिस किसे ना आंयदा। आपे वसया कन्दर अन्धेर घोरी, आप आपणा मुख छुपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन तेरा सहिँसा रोग जगत दु:ख तृष्ना भुक्ख मिटांयदा। जगत दु:ख रोग संताप, जन भगतां आप मिटांयदा। इक्क जपाए साचा जाप, जुग जुग मात रखांयदा। मेट मिटाए तीनों ताप, त्रैगुण माया तत्त समांयदा। ना कोई पुन्न ना कोई पाप, हरि एका रंग समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे आप उठांयदा। उठ जाग कलिजुग जीव, काली रैण अन्धेरी छाईआ। पुरख अबिनाशी धोवे दाग़, भिन्नड़ी रैण रसना रही गाईआ। भिन्नड़ी रैण पकड़े वाग, गुरमुखां सेव कमाईआ। नेत्र लोचन दरस नैण, निरगुण रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे नाम वर, भिन्नड़ी रैण संग रलाईआ। भिन्नी रैनड़ीए तेरा वक्त सुहेला, जन भगतां मंगल गाया। आपे गुरू आपे चेला, आप आपणे विच समाया। दर द्वारे साचा मेला, मेलणहार आप अख्वाया। आपे होया सज्जण सुहेला, मीत मुरार बण के आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भिन्नड़ी रैण तेरा वेला रिहा सुहाया। भिन्नड़ी रैण चढ़या चाअ, साची ख़ुशी मनाईआ। पुरख अबिनाशी सच मलाह, बेड़ा बन्ने लाईआ। जन भगतां कटे जम का फाह, लक्ख चुरासी फंद कटाया। आप जपाए साचा नाँ, चार वरनां इक्क सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर संगत एका तत्त बुझाईआ। गुरमति साचा जगत ज्ञान, आपे आप दवांयदा। सतिजुग वेखे मार ध्यान, साचा राह विखांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी एका आन, आपणी आप रखांयदा। तीर निराला शब्द बान, रसना चिल्ले आप चढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, उच्चे टिल्ले पर्बत वेख वखांयदा। उच्चे टिल्ले जंगल जूह उजाड़ पहाड़, प्रभ साचा वेखण आया। सन्त सुहेले साचे लाड़, आपणे संग रखाया। दर घर साचे देवे वाड़, साचे घोड़े तंग, कसाया। मनमुख चबाए आपणी दाढ़, आपणे भाणे विच समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा भेख वटाया। नानक निरगुण रूप है, थिर घर रिहा समाया। आपे सति सरूप है, सत्तवें आसण लाया। आपे रक्खणहारा लज पति है, पारब्रह्म इक्क सरनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक गुर मात उपाया। नानक गुर मात उपाया, प्रभ आपणी दया कमाईआ।

शब्दी शब्द मेल मिलाया, दिवस रैण करे जणाईआ। आप आपणे दर बुलाया। लोआं पुरीआं पार कराईआ। सचखण्ड हरि डेरा लाया। निरँकारा नूर सवाईआ। जोत सरूपी खेल रचाया, भेव कोई ना पाईआ। नानक दर द्वारे बण भिखारा, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। पुरख अबिनाशी खेल अपारा, छड्ड सिँघासण बाहर बैठा आईआ। नानक गुर कर प्यारा, आपणी गोद उठाईआ। दरस दिखाए अगम्म अपारा, बेअन्त बेअन्त बेअन्त रसना गाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धारा, गुर नानक दए वड्याईआ। सतिनाम अपर अपारा, वस्त झोली पाईआ। लोकमात बण वरतारा, जीवां जन्तां पार कराईआ। नानक गुर सच वस्त, धुरदरगाही लै के आईआ। चार वरन चार कुन्ट, जीवां जन्तां साधां सन्तां राउ रंकां झोली पाईआ। मनमुख ना समझण जीव गंवारा, मनमति होई हलकाईआ। नानक गोबिन्द अन्तिम वारा, आप आपणी दया कमाईआ। छड्डया तन पंचम तत्त दित्ता डन्न, जोत अंगद विच टिकाईआ। अंगद अंग लगा ल्या, लहिणा लहिणे झोली पाया, पिछला मूल चुकाईआ। अमरदास अमर कराया, चरन कँवल सेव कमाईआ। रामदास गले लगाया, बाली बुध तराईआ। गुर अर्जन दे वड्आया, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। बोध अगाधा शब्द जणाया, गुरू ग्रन्थ सेव कमाईआ। इकवंजा बवंजा एका धाम सुहाया, छत्ती रागां राग अल्हाईआ। मनमुख जीवां हँस काग रिहा बणाया, जो जन रसना रहे गाईआ। गुर गोबिन्द हरि हरि गोबिन्द पाया, मीरी पीरी आप अख्वाईआ। हरिराए हरि जोत टिकाया, सप्तम गुर मिली वड्याईआ। हरिकृष्न बाल अवस्था लेखे लाया, साची सेवा सेव कमाईआ। सिँघ तेग बहादर ल्या वर, प्रभ देवे आदर, दिल्ली जाए सीस लगाईआ। गुर गोबिन्दा प्रगट होया वाली हिन्दा, जगत मिटाए सगली चिन्दा, पन्थ ख़ालसा रिहा रचाईआ। बाल वारे मिटाए कलिजुग चिन्दा, आप आपणा संग निभाईआ। जोद्धा सूर वड मृगिन्दा, पंज प्यारे कर त्यार, आपणा रूप वटाईआ। दोए जोड़ करे निमस्कार, झोली अग्गे डाहीआ। आपे गुर चेला वसे विच संसार, चेला गुर आप अख्वाईआ। गया अनन्दपुर अन्तिम हार, जूठ झूठ ख़ाक मिलाईआ। दक्खण दिशा वेख विचार, गंगा गोदावरी दए सुहाईआ। तीर निराला एका मार, सच तख्त धाम सुहाईआ। अन्तिम तज्या मात संसार, गुरमुखां गया सुणाईआ। प्रगट होणा विच संसार, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, अन्तिम वेला आईआ। शब्द खण्डा तेज कटार, आप आपणे हथ्थ उठाईआ। गुरमुख साचे लए उभार, जो सरसे भेंट चढ़ाईआ। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार, पंज तत्त दिस ना आईआ। जोत शब्द गुर अवतार, जुग जुग आप अख्वाईआ। जोत सरूपी हरि भगवान, एका एक अख्वाईआ। एका भूमिका इक्क अस्थान, एका धाम सुहाईआ। एका शब्द इक्क बिबाण, एका रिहा चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। सोलां चेत्र सोलां

कल, आपणी आप वरतांयदा। आपे वेखणहारा जल थल, थल जल आपे वेख वखांयदा। आप आपणे विच गया रल, विस्मादी रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सोलां सोलां कल वखांयदा। सोला कल हरि वरतार, आपणी कल वरताईआ। वल छल विच संसार, भेव ना जाणे राईआ। जोती नूर खेले खेल घड़ी घड़ी पल पल अन्दर बाहर, गुप्त ज़ाहर आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी बणता आप बणाईआ। जुग जुग बणत बणांयदा। आप आपणी कल धार, सतिजुग साचा राह वखांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, जोग जुगत जगत इक्क चलांयदा। आप आपणी किरपा धार, साची भगती भगत करांयदा। अक्खर वक्खर नाम अधार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा मार्ग इक्क लगांयदा। सतिजुग तेरा साचा रंग, हरि आपे आप चढ़ाया। शब्द गुर निभाए साचा संग, सगला साथ आप अख्वाया। इक्क धारा वहाए गंग, अमृत नाउँ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर बैठा आसण लाया। सतिजुग तेरी सच सलाह, होया दर परवानया। साचा शब्द जगत मलाह, देवे गुण निधानया। गुण निधाना हरि निरँकारा, सरगुण रूप समानया। खेले खेल अपर अपारा, सरगुण भेव ना रानया। सरगुण मेले विच संसारा, आप आपणी दया कमानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग सतिजुग तेरा लहिणा देणा मूल चुकानया। कलिजुग तेरा अन्त किनार, लोकमात आप करांयदा। सतिजुग साचे हो त्यार, धरत मात गोद उठांयदा। शब्द सुत कर प्यार, साची बणत बणांयदा। चार वरन इक्क द्वार, एका धाम सुहांयदा। एका शब्द जै जैकार, चारों कुन्ट करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगवन भगवन रूप वटांयदा। हरि भगवान शब्द निशान, एका वार रखाया। आप झुलाए विच जहान, जुग जुग रिहा झुलाया। जन भगतां देवे जिया दान, नाम दान झोली पाया। दर द्वारे बख्शे मान, साचा धाम इक्क सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा इक्क सुहाया। साचा घर हरि भगवन्ता, आपणा आप बणाया। आपे वसया आदिन अन्ता, आदि अन्त रहाया। आपे होया साचा कन्ता, साचे सन्तां रिहा मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेख वखाए धुर धाम एका एक टिकाया। धुर धाम धुर दरगाह, एका एक सुहाईआ। शब्द सरूपी बण मलाह, जन भगतां रिहा मिलाईआ। सतिजुग साचे पकड़े बांह, सोया पूत रिहा जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चारे कुन्ट दहि दिशा रिहा वखाईआ। सतिजुग साचा नेत्र खोल्ह, चार कुन्ट वेख वखांयदा। सोहँ अक्खर मुखों बोल, साचा गीत अल्हांयदा। सतिजुग साचा वज्जा ढोल, प्रभ साचा आप वजांयदा। भगत जनां प्रभ वसे कोल, दिवस रैण रंग रंगांयदा। आपे वरते कला सोल,

अकल कल आप वरतांयदा। सृष्ट सबाई रिहा मौल, मौला रूप अख्वांयदा। जन भगतां उलटा करे नाभ कौल, अमृत धारा मुख चुआंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग सतिजुग तेरा दर घर पूर करांयदा।

धन्न वड्याई भगत जन, हरि नाम जपंदे। धन्न वड्याई सन्त जन, हरि ध्यान रखंदे। धन्न वड्याई भगत जन, एका ओट रखंदे। धन्न वड्याई सन्त जन, जीआं जन्तां पार करंदे। दोहां मेला इक्क दर, मिले मेल गुर भगवन्ते। धन्न कमाई भगत जन, आत्म तृप्त कराईआ। धन्न कमाई सन्त जन, दिवस रैण रहे गाईआ। धन्न कमाई भगत जन, हरि हिरदे लए वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दोहां मेला एका थाँईंआ। सन्त सुहेला साचा मीत, एका रंग रंगांयदा। आप सुणाए सुहागी गीत, प्रभ आपणी दया कमांयदा। आपे परखणहारा नीत, हर घट अन्दर डेरा लांयदा। जिस जन बख्शे चरन प्रीत, आप आपणा भेव खुल्हांयदा। काया करे ठण्ढी सीत, अमृत आत्म जाम प्यांअदा। ना कोई हस्त ना कोई कीट, ऊँच नीच रंक राजान ना कोई अख्वांयदा। एका शब्द गुर अनडीठ, दिस किसे ना आंयदा। जिस जन काया चोली रंग चाढ़्हे मजीठ, आपे वेख वखांयदा। मनमुख जूठा झूठा पीसण रहे पीठ, सच वस्त ना कोई विखांयदा। काया कलिजुग कौड़ा रीठ, रस रसना ना आत्म कोई विखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। भगत सुहेला साचा सज्जण, वाली दो जहानया। दरस दिखाए दया कमाए धुरदरगाही आया पड़दे कज्जण, होए दर सवाल्या। मदिरा मास जो जन तजण, मिले मेल जोत अकालया। अनहद ताल नगारे साचे वज्जण, पंचम गायण इक्क कवाल्या। भाण्डे भरम गढ़्ह हँकारी भज्जण, अन्दर मजन जोती नूर लाल गुलालया। आत्म सेजा बहि बहि सजण, जन मिल्या मेल हरि बनवाल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे आए भगतां दर, जुग जुग बणे सवाल्या। धन्न कमाई सन्त जन, पाया परमानंद। धन्न कमाई सन्त जन, दूई द्वैती ढाहे भरमां कंध। धन्न कमाई सन्त जन, गुर शब्द चढ़ाया साचा चन्द। धन्न कमाई भगत जन, मेट मिटाए आत्म अन्ध। धन्न कमाई सन्त जन, इक्क सुणावण सुहागी छन्द। धन्न कमाई भगत जन, मिले वड्याई विच जहान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन किरपा देवे कर, अन्तिम मेला लए मिलाईआ। किरपा करे आप मेहरवान, मानस जन्म लेखे लांयदा। साची भगती भगत भगवान, गुर चरन ध्यान लगांयदा। आपे देवे नाम निधान, आपणी हथ्थीं आप वरतांयदा। एका शब्द इक्क निशान, एका तीर चलांयदा। एका मन्दिर इक्क मकान, हरि एका एक सुहांयदा। एका जोद्धा सूर बली बलवान,

नर निरँकार आप अख्वांयदा। आपे करे आपणी आप पछाण, दूसर कोई भेव ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्त सुहेले वेख वखांयदा। सन्त सुहेले साचा गुर, एका रूप समाया। लिख्या लेख गया जुड़, ना कोई तोड़ तुड़ाया। आपे चढ़या शब्द घोड़, चारे कुन्ट रिहा दुड़ाया। जन भगतां लग्गी आत्म औड़, अमृत आत्म दए जाम प्याया। कलिजुग अन्तिम मारे पहला पौड़, चौथा पौड़ा रिहा लगाया। वेखे परखे मिट्ठा कौड़, पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा, वेख वखाणे सम्बल नगर ना कोई जाणे लम्बा चौड़ा, गोबिन्द डेरा लाया। जन भगतां आत्म अन्तर जाए बौहड़, अन्दर मन्दिर मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्त विचोला शब्द बणाया। शब्द विचोला विच संसार, हरि एका एक रखाया। जन भगतां करे ख़बरदार, दिवस रैण रिहा जगाया। पंचम मेटे काम क्रोध लोभ मोह हँकार, पंचां मेल मिलाया। जिस जन किरपा देवे धार, लहिणा देणा मूल चुकाया। एका कन्त इक्क भतार, गुरमुख साची नार कर प्यार, आत्म सेजा रिहा हंढाया। दोहां मेला इक्क द्वार, ना कोई दूसर पहरेदार, शस्त्र बस्त्र कोई दिस ना आया। ना कोई खण्डा ना कोई कटार, आपे पाए आपणी वंडा हरि निरँकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे आप कराए भवजल पार। धन्न कमाई भगत जन, साचा धाम सुहंदड़ा। दूई द्वैती मिटया जन, गुर पाया हरि गोबिन्दड़ा। जोत जगाई काया निर्मल तन, इक्क प्रकाश वखंदड़ा। शब्द डोरी मन मनुआ बन्न, बुध मति आप समझंदड़ा। गुर शब्द जणाए साचे गुण, राग अनादी इक्क वजंदड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां वेख वखंदड़ा। सन्त साजण सहिज सुभाए, रस रसना रिहा गाया। सतिगुर पूरा दए मिलाए, जिस जन संग निभाया। सच वस्त गुर चोली पाए, अंगीकार आप अख्वाया। दूजा दर ना मंगण जाए, जिस जन आपणी दया कमाया। काया काची वंग भनाए, मनमुख जीव रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्त सुहेले रिहा वर, नौ खण्ड पृथ्वी वेख वखाया। नौ खण्ड पृथ्वी इक्क दरवाज़ा, प्रभ साचे आप खुल्हाया। वेख वखाए ग़रीब निवाजा, आप आपणा भेख वटाया। जन भगतां मारे अन्दर मन्दिर आवाजा, दिवस रैण रिहा जगाया। शब्द गुर रच्चया काजा, गुरमुख सुरती लए प्रनाया। वेखे खेल कल कि आजा, आपणे भाणे विच समाया। आपे वेखे मक्का काअबा हाजी हाजा, साचा हज्ज इक्क वखाया। जुग जुग रक्खणहारा लाजा, जन भगतां होए सहाया। मनमुखां खोल्हे जूठा झूठा पाजा, पंचम देवे गंढ्ढ खुल्हाया। कलिजुग तेरा साजण साजा, वेखे खेल राजन राजा, एका शाहो भूप आप अख्वाया। प्रगट जोत देश माझा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग जीवां रिहा भुलाया। माझे देश प्रभ जोत जगाई, गुर शब्द वज्जी वधाईआ। पंचम तत्त

ना देह उपाई, मन मति बुध ना नाल रलाईआ। रक्त बूंद ना कोई रखाई, पिता पूत ना कोई सदाई, भाई भैण ना मेल मिलाई, नाता जगत ना कोई रखाईआ। आप आपणी खेल रचाई, जोती जामा भेख वटाईआ। गुरमुख साचे कर कुड़माई, आप आपणे दर बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेखे थाउँ थाँईंआ। वेखणहारा सर्ब संसार, अकल कला भरपूरा। जुग जुग लए मात अवतार, शब्द वजाए नाद अनादी तूरा। सतिजुग त्रेता कराए पार, द्वापर आसा मनसा पूरा। कलिजुग अन्तिम रिहा विचार, मुख शरमाए जूठा झूठा कूड़ा। संग मुहम्मद चार यार, कोई ना देवे साची धूढ़ा। कर्म धर्म गया हार, अन्त पछताए मूर्ख मूढ़्हा। पारब्रह्म प्रभ मारे मार, लोकमात मारे झात, इक्क इकांत मेट मिटाए पसारा कूड़ा। कलिजुग अन्तिम रिहा रो, ना दिसे कोई सहाईआ। जूठा झूठा बीज ल्या बो, अन्तिम कोए ना संग निभाईआ। प्रगट होया प्रभ छब्बी पोह, जोत सरूपी जामा पाईआ। नाता तोड़े जूठा मोह, जगत तृष्ना रिहा मिटाईआ। जन भगत हरि बिन अवर ना जाणे को, सृष्ट सबाई बैठी मुख भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन आपे वेख वखाईआ। हरिजन साचा शब्द दुलारा, पूत सपुता जाया। पारब्रह्म प्रभ दए हुलारा, अगम्म अगम्मड़े धाम सुहाया। जीव जन्त ना जाणे पार किनारा, दमड़ी दमड़े हथ्थ ना आया। वरते वरताए विच संसारा, आप आपणा वेख वखाया। कलिजुग तेरी काली धारा, कालख टिक्का मस्तक लाया। सन्त सुहेले रोवण ज़ारो ज़ारा, दिवस रैण रहे कुरलाया। धरत मात करे पुकारा, प्रभ अग्गे सीस झुकाया। राए धर्म खोल्ह किवाड़ा, नेत्र नीर रिहा वहाया। लाड़ी मौत मंगे एका लाड़ा, लक्ख चुरासी लए प्रनाया। वरते खेल दिन दिहाड़ा, प्रभ साचे आप वरताया। धरत मात तेरा इक्क अखाड़ा, अन्तिम दए बणाया। आप उठाए अगम्मी धाड़ा, धाड़ धाड़वी आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वंड वंडाया। कलिजुग तेरी अन्तिम वंड वंडाए, लोकमात वेख वखाईआ। कुलाखण्ड हरि कल वरताए, भेव कोए ना पाईआ। इलाबुत हरि डेरा लाए, आप आपणा राह वखाईआ। केतमाल हरि रिहा जगाए, एका शब्द जणाईआ। हरिवरख हरि बूझ बुझाए, एका डंक वजाईआ। किंपुरख भेव खुल्हाए, लेखा लेख दए पुचाईआ। हरणयमह हरि जोत जगाए, जोग जुगीशर रिहा उठाईआ। भदर भरम सर्ब मिटाए, हर घट वेख वखाईआ। रमक रंग रहिण ना पाए, हरि अचरज कल वरताईआ। भारत खण्ड प्रभ जोत जगाए, माझे देस वज्जी वधाईआ। गुरमुख साचे लए जगाए, सोए मात उठाईआ। एका एक बख्शे सच सरनाए, आप आपणा दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची नईआ नाम चढ़ाईआ। साची नईआ विच मँझधार, एका एक चलांयदा। सतिगुर पूरा मीत मुरार, गुरमुखां पार करांयदा। वंञ मुहाणा अपर अपार,

आपणे हथ्थ रखांयदा। मनमुख डुब्बे जीव गंवार, आत्म अन्ध भेव ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां बेड़ा आपे आप तरांयदा।

१७ चेत २०१४ बिक्रमी अजीत सिँघ इक्की परिवारां दे इक्ट्ठ समें शब्द दी किरपा कीती बटाला शहर

हरि का शब्द अपार, हरि उपाया। गुर का शब्द अधार, जन भगतां रिहा तराया। जन भगतन पायण सार, रसना जिह्वा गाया। मनमुखां वसे बाहर, आत्म लोअ कोई ना लाया। मनमुख जीव मुग्ध गंवार, शब्द देव ना मनाया। भगत जनां हरि शब्द भण्डार, गुर पूरे वरताया। गुर पूरा वरतावे विच संसार, हरि साची सेवा लाया। पारब्रह्म ब्रह्म खेल न्यार, आपणा आप कराया। हरि शब्द अपार, हरि शब्द रूप वटाया। सतिगुर पूरा मात वरतार, साचे धन्दे लाया। जन भगतां देवे इक्क अधार, आपणी दया कमाया। मनमुख सुत्ते पैर पसार, गुर का शब्द हथ्थ ना आया। हरि का शब्द अमोल, आदि अमोल्लया। गुर पूरा रिहा तोल, अन्दर मन्दिर आपे बोल्लया। जन भगतां वसे कोल, आदि अन्त कदे ना डोल्लया। मनमुख जीव रहे अनभोल, आपणा घर कोई ना फोल्लया। हरि का शब्द अगम्म अथाह है। सतिगुर पूरा बेपरवाह है। इक्क जपाए साचा नाउँ, जन भगतां फड़ फड़ बांहों, आपे पिता आपे माँ है। मनमुख दर दर घर घर उडणे काउँ, दरगाह विच ना कोई थाउँ है। हरि का शब्द अनराग, राग किसे ना गाया। गुर पूरे होइण वड वड भाग, प्रभ साचे झोली पाया। सन्त सुहेले जायण जाग, जिस जन दया कमाया। मनमुख मनमति गए लाग, मानस जन्म गंवाया। हरि का शब्द अतुल, ना कोई तोल तुलांयदा। गुर भण्डार इक्क अतुल, लोकमात रखांयदा। सन्त जनां दी साची कुल, वरन गोत ना कोई रखांयदा। मनमुखां अमृत आत्म रिहा डुल्ल्ह, निझर धार ना कोई मुख चुआंयदा। हरि का शब्द सच भण्डार, आपे आप वरताया। सतिगुर पूरा कर त्यार, लोकमात फेरा पाया। जन सन्तां पावे सार, जुग जुग वेखण आया। मनमुखां होया अन्ध अंध्यार, आत्म पर्दा पाया। हरि का शब्द बलवान, एका एक अख्वाया। सतिगुर पूरा नौजवान, ना मरे ना जाया। जन भगतां देवे इक्क निशान, धुरदरगाही लै के आया। मनमुख भुल्ले जीव नादान, मन का पड़दा किसे ना लाहया। हरि का शब्द बिबान, एका एक रखाया। सतिगुर पूरा देवे आन, एका हुक्म जणाया। जन सन्तां दर घर कर परवान, आपणा भेव खुल्हाया। मनमुख जीव ना करन पछान, हउमे रोग वधाया। हरि का शब्द अतुट, आप रखाया। तीर निराला जाए छुट्ट, लोकमाती वेख वखाया। जन भगतां बजर कपाटी जाए तुट्ट, आत्म दरसी दरस दिखाया। मनमुख जीवां पंजे चोर

रहे लुट्ट, दिवस रैण डेरा लाया। हरि का शब्द साचा तीर, एका एक रखाया। गुर पूरा कढ्ढे हउमे पीड़, आपणी दया कमाया। भगत जन सन्त सुहेले चोटी चढ़न अखीर, दिस किसे ना आया। मनमुख जीवां हड्डी टुट्टी रीढ़, ना कोई सके भार उठाया। हरि का शब्द दयाल, इक्क अकालया। सतिगुर पूरा लए भाल, विच जहानया। जन भगतां करे रखवाल, होए सहाई दो जहानया। मनमुख जीव जन्त कंगाल, मिल्या नाम ना घर निधानया। हरि का शब्द अनरंग, ना कोई रंग रंगाया। सतिगुर पूरे साचा संग, आप आपणा संग निभाया। सन्त सुहले दर द्वारे रहे मंग, प्रभ साचा झोली पाया। मनमुख जीव होए नंग, काया पड़दा ना कोई पाया। हरि का शब्द बेपरवाह, भेव किसे ना पाया। सतिगुर पूरा जगत मलाह, जुग जुग बण के आया। साधां सन्तां आपणा आप दए जणा, अन्दर मन्दिर वेख वखाया। मनमुख जीव दए भुला, माया पड़दा पाया। हरि का शब्द सच सुल्तान, एका एक वखाया। सतिगुर पूरा मेहरवान, दयावान अख्वाया। भगतन देवे धुर फ़रमान, एका नाम बताया। मनमुख जीव जगत नादान, बैठे मुख भवाया। हरि का शब्द निरवैर, निज घर वसया। सतिगुर पूरा आपे करे मेहर, जन भगतां राह साचा दस्सया। हरिजन ना लाए देर, दर द्वारे आए नस्सया। मनमुख भुलाए कर कर हेर फेर, तीर निराला एका कसया। हरि का शब्द एका शाह, एका एक अख्वाया। सतिगुर पूरा फड़े बांह, आप आपणा संग निभाया। जन भगतां जपाए एका नाँ, एकँकारा वेख वखाया। बेमुखां ना दिसे कोई थाँ, सच दुआरा दिस ना आया। हरि का शब्द हरि धार, आपणा आप कराया। सतिगुर पूरा कर त्यार, लोकमाती जन्म दवाया। सन्त सुहेले लए उभार, जुग जुग मेल मिलाया। मनमुख जीवां करे ख्वार, अन्तिम मेट मिटाया। सतिजुग त्रेता द्वापर वारो वार, आप आपणी बणत बणाया। सन्त सुहेला इक्क इकेला मीत मुरार, निरगुण रूप समाया। निरगुण रूप हरि निरँकार, सति पुरख निरँजण आप अख्वाया। जन भगतां देवे नेत्र अंजन, शब्द ज्ञान पाया। चरन धूढ़ी सच्चा मजन, दुरमति मैल गंवाया। धुरदरगाही साचा सज्जण, घर बैठा आसण लाया। ताल नगारे साचे वज्जण, पंचम सेवा लाया। भाण्डे भरम हरिजन भज्जण, प्रभ नेत्र दर्शन पाया। आपे रक्खणहारा लजण, आत्म सेजा आसण लाया। हरिजन अमृत आत्म पी पी रज्जण, सर सरोवर इक्क वखाया। लोकमात आया पड़दे कज्जण, शब्द दुशाला इक्क रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि शब्द हरि रंग आपणे आप रंगाया। हरि रंग राता हरि शब्द, एका एक रंग रतया। आप निभाए आपणा संग, दे समझावे मतया। एका अस्व कसे तंग, सृष्ट सबाई रिहा मिथ्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेखे दर दर, मनमुख सुत्ते सथ्थर घत्तया। हरि का शब्द हर घट वास, एका एक रखाया। सतिगुर पूरा दासी दास,

जन भगतां आप अख्वाया। हरि सन्तन वेखण मण्डल रास, काया मन्दिर आप वखाया। मनमुख सुत्ते विच प्रभास, चारों कुन्ट अन्धेर छाया। आदि पुरख सदा अबिनाश, ना मरे ना जाया। वेख वखाए पृथ्वी आकाश, लोआं पुरीआं आप उठाया। ब्रह्मा शिव होए उदास, कलिजुग अन्तिम आया। सुरपति राजा इन्द करोड़ तेतीसा इक्क रखाई आस, अन्तिम वेला आया। नौ खण्ड सत्त दीप हरि शाहो शाबाश, एका जोती नूर जगाया। लक्ख चुरासी रक्खे वास, आत्म सेजा आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुनेहड़ा मात भेज, निहकलंक नाउँ रखाया। निहकलंक नर नरायण अवतार, निरगुण रूप समाया। सरगुण करे ख़बरदार, शब्द डंका इक्क वजाया। नौ द्वारे वसया बाहर, पंचम धाड़ नेड़ ना आया। सुखमन नाड़ी पार किनार, आपणी आपे रिहा कराया। सहँस दल चरन धोवे रोवे ज़ारो ज़ार, बैठा मुख खुल्हाया। प्रभ अबिनाशी तेरा दरस अपार, जोत निरँजण रिहा दरस दिखाया। आपे वेखे दस्म द्वार, शब्द खण्डा कुण्डा लाहया। जोत सरूपी कर आकार, शब्द सिँघासण आसण लाया। उप्पर बैठ सच्ची सरकार, सच सुल्तान आप अख्वाया। निरगुण निराधार एका धार, सति सफेदी रिहा वहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सुरत सवाणी लए प्रनाया। सुरत शब्द साचा मेला, आपणा आप कराया। मिटया भेव गुरू गुर चेला, एका अंग समाया। आपे होया सज्जण सुहेला, आपणा लड़ फड़ाया। दस्म द्वारी कर त्यारी, आपणा चरन रखाया। चौथे घर हरि निरँकारी, एका धाम सुहाया। ना कोई वजाए नाद नद, ना कोई सुण सुणाया। एका एक हरि ब्रह्मद, पारब्रह्म अख्वाया। सन्त सुहेले लए सद्द, आप आपणा घर वसाया। आपे जाणे बोध अगाध, अगाध बोधा आप अख्वाया। हरिजन मेला माधव माध, मोहणी मोहण रूप वटाया। आपे सन्त आपे साध, आपे सतिगुर विच समाया। सन्त सुहेले जुग जुग लाध, आप आपणा मेल मिलाया। जन भगतां देवे नाम दाद, एका भिच्छया पाया। दिवस रैण रहे अराध, अन्तिम इच्छया पूर कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जीव जन्त बाल अञ्याण किसे दिस ना आया। जन भगतां दर द्वारे रिहा सेव कमाया। शब्द गुर वड बलवान, एका एक अख्वांयदा। ना कोई रक्खे तीर कमान, शस्त्र बस्त्र ना कोई सजांयदा। ना कोई भूमिका ना अस्थान, ना कोई वंड वंडांयदा। ना कोई कर्म ना कोई धर्म, ना कोई ब्रह्म ना कोई ज्ञान, ना कोई ध्यान लगांयदा। एका एक आप मेहरवान, मेहरवाना नाउँ रखांयदा। जुग जुग देवणहारा दान, दाता दानी आप अख्वांयदा। प्रगट हो विच जहान, सतिगुर साचा रूप वटांयदा। जन भगतां देवे नाम निशान, ब्रह्मण्डां खोज खुजांयदा। जेरज अंडां पावे आण, उत्भज सेत्ज मार्ग लांयदा। वरन अवरना इक्क भगवान, साची सरना इक्क रखांयदा। हरना फरना खोल्ह देवे दरस महान, जिस जन दया कमांयदा। भरमे भुल्ले

जीव शैतान, पंचां संग निभांयदा। जन भगतां देवे नाम बिबान, अन्तिम आप चढ़ांयदा। आपे होया निगाहबान, पिच्छे अग्गे सेव कमांयदा। हरिजन साचे चतर सुघड़ स्यान, एका जोती मेल मिलांयदा। चरन कँवल प्रभ बख्शे इक्क ध्यान, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। औखी घाटी विच जहान, बत्ती दन्द रसना जिह्वा जन हरि गांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे लए वर, वर दाता आप अख्वांयदा। हरिजन साचा साजण मीत, मिल्या कन्त भतारा। एका सुणया सुहागी गीत, नाता तुट्टा नौ दुआरा। पारब्रह्म प्रभ वसया चीत, मिल्या इक्क सहारा। आपे जाणे आपणी रीत, जुग जुग लए मात अवतारा। ना कोई देहुरा मन्दिर मसीत, काया सच्चा सच गुरदुआरा। मनमुखां सुत्ता दे कर पीठ, आत्म होई अन्ध अन्धयारा। जिस जन देवे नाम शब्द अनडीठ, आपे खोल्हे बन्द किवाड़ा। जूठा झूठा काया कौड़ा रीठ, अमृत सर नुहाए दुरमति मैल गंवाए करे पार उतारा। नाम शब्द साचा मीठ, एका रस विचारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क वखाए सच भण्डारा। हरि शब्द · एका एक रखाया। जुग जुग करे वरतार,

वरतावणहार आप अख्वाया। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, केसाधारी भेख वटाया। शब्द डंका अपर अपार, राउ रंकां रिहा जणाया। वेख वखाए सृष्ट सबाई पावे सार, वेखणहारा दिस ना आया। इक्क इकल्ला एकँकार, एका धार रिहा चलाया। नाम खण्डा तेज कटार, चार वरनां रिहा वखाया। ऊँचां नीचां भेव निवार, राज राजानां शाह सुल्तानां एका थाँ बहाया। एका अक्खर वणज वपार, जन्त जहानां रिहा कराया। बजर कपाटी पत्थर पाड़, औखी घाटी दए चढ़ाया। वा ना लग्गे तत्ती हाढ़, अमृत ठण्ढा नीर वरताया। पंच विकारा देवे साड़, हउमे पीड़ कढाया। आपे होया पिच्छे अगाड़, एका पल्लू नाम फड़ाया। दर घर साचे देवे वाड़, गुर शब्दी मेल मिलाया। गुर शब्द अपर अपार, हर घट वेख वखाया। तीर्थ तट्ट ना कोई दए उधार, नुहा नुहा थक्के जीव सबाया। हरि गुण रसना जिह्वा हरिजन रहे उचार, प्रभ चरन कँवल ध्यान लगाया। अन्दर मन्दिर पावे सार, डूँघी कन्दर डेरा लाया। आपे तोड़े हँकारी जन्दर, शब्द खण्डा हथ्थ उठाया। मेल मिलावे साचे मन्दिर, नौ दरवाज़े बन्द कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां वसया आत्म घर, निज आत्म आसण लाया। निज आसण हरि बिसराम, आपणा आप कराया। आपे आप रमईआ राम, काहना कृष्ना रूप वटाया। आपे मदि आत्म जाम, आपे साकी बण प्याया। आपे देवे साचा दाम, आपे बन्द ताकी रिहा खुल्हाया। आपे जाणे आपणा काम, बन्दा ख़ाकी भेव ना पाया। कलिजुग तेरी अन्धेरी शाम, सतिगुर साचा शब्द राकी एका घोड़े चढ़ के आया। वेख वखाणे नौ खण्ड पृथ्वी लक्ख चुरासी काया चाम, लहिणा देणा मूल चुकाया। एका एक सुहाए साचा धाम, गुरसिख काया

सेज वछाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका जोग जगत जुग आपणे हथ्थ रखाया। जोग जुगत जगत करतार, आपणे हथ्थ रखाईआ। भगत सुहेला मीत मुरार, दिवस रैण सेव कमाईआ। इक्क इकेला विच संसार, वरभण्डी बणत बणाईआ। मेट मिटाए भेख पखण्डी, भेख पखण्डा रहिण ना पाईआ। शब्द फड़े हथ्थ साची चण्डी, दोवें धार रिहा चमकाईआ। जूठी झूठी लग्गी मंडी, मनमति फिरे हलकाईआ। साध सन्त लोकमात पायण वंडी, आपणा आपणा बैठे राह चलाईआ। मनमुख जीवां वढ्ढे कंडी, दिवस रैण वाहो दाहीआ। पारब्रह्म तेरे मिलण दी एका डण्डी, नानक कबीरा गया गाईआ। मनमुख जीवां आत्म रंडी, कन्त सुहाग ना कोई हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। कलिजुग तेरा भेख पखण्डा, प्रभ साचे अन्त मिटावणा। आपे वेखे नौ नौ खण्डा, कुलाखण्ड हिलावणा। इलाबुत तेरी पाए वंडा, केतमाल नाल रलावणा। किंपुरश वखाए एका डण्डा, हरिवरख हरि पुरख मनावणा। हरणयमह तेरी आत्म रंडा, रंड रंडेपा इक्क हंढावणा। रमक वेखे आत्म अन्धा, अन्ध अन्धेर इक्क रखावणा। भद्र रोए भागां मन्दां, भरम गढ़्ह ना किसे तुड़ावणा। भारत खण्ड तेरी पई वंडा, प्रभ साचा धाम सुहावणा। वेख वखाणे जेरज अंडा, उत्भज सेत्ज फोल फुलावणा। खेले खेल विच ब्रह्मण्डां, लोआं पुरीआं आप उठावणा। सूरज चन्न रवि ससि तारा मण्डल ना कोई दिसे चन्न चन्दा, हरि साचे मेट मिटावणा। ना कोई दिसे ख़ाकी बन्दा, पंज तत्त चोला ना किसे हंढावणा। ना कोई सुणाए सुहागी छन्दा, राग रागणी किसे ना गावणा। ना कोई ख़ुशी कराए बन्द बन्दा, अमृत जाम ना किसे पयावणा। मनमुख जीव आत्म अन्धा, रुट्ठा मात ना किसे मनावणा। धर्म राए गल पाए फंदा, अन्त हिसाब चुकावणा। कुम्भी नर्क मारे जिंदा, जन्मी जन्म भवावणा। सतिगुर पूरा जाणे आपणा आपे धन्दा, जुग जुग खेल खिलावणा। भगत जनां हरि सद बख्शिंदा, आप आपणा मेल मिलावणा। साचा धाम इक्क सुहंदा, गुरमुख तेरी आत्म सेजा डेरा लावणा। आपे जाणे पार कन्ढ्ढा, आर पार वेख वखावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ब्रह्मण्ड जेरज अंड नौ खण्ड आपणा आप करावणा।

हरि जोत अगम्म अथाह बेपरवाहीआ। शब्द उपाए सच मलाह, आप आपणी दया कमाईआ। लोआं पुरीआं दए वसा, ब्रह्मण्डां वंड वंडाईआ। आप धराए आपणा नाँ, नर निरँकारा आप अख्वाईआ। वेख वखाणे थाउँ थाँ, हर घट बैठा आसण लाईआ। आपे पिता आपे माँ, गुर पीर अवतार आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा घर सुहाईआ। जोत अगम्म बेपरवाह, बेअन्त बेअन्त बेअन्तया। ना कोई दम ना कोई साह, ना कोई साजण सन्तया।

ना कोई मीत ना कोई मुरार, ना कोई नारी कन्तया। ना कोई देवे ठण्ढी छाँ, ना कोई रुत्त बसन्तया। ना कोई फड़े किसे बांह, ना कोई जोग जुगन्तया। आपे जाणे आपणा नाँ, आप आपणे धाम रहन्तया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे खेल सच खिलन्तया। जोत अगम्म अथाह, नूरो नूर समाया। शब्द उपजाए साची तूर, साचा सुत उपाया। आपे वेखे नेड़े दूर, दूर दुराडे डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आसा मनसा पूर आप अख्वाया। शब्द सुत हरि बलवान, एका एक अख्वाया। आप बिठाए सच बिबान, चारों कुन्ट रिहा फिराया। अट्ठे पहर निगाहबान, दिवस रैण वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा दान आपणी हथ्थीं गुर शब्दी झोली पाया। शब्द मंगे मंग, दोए जोड़ करे निमस्कारया। प्रभ अबिनाशी चाढ़्हे रंग, उतर ना जाए विच संसारया। लोआं पुरीआं जावां लँघ, राह विच ना कोई अटका रिहा। एका डोर लाल पतंग, लाल डोरी इक्क वखा रिहा। कंचन गढ़्ह वेख पलँघ, उप्पर आसण ला रिहा। आप आपणा रक्खणा संग, तेरी ओट तका रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दे मति आप समझा रिहा। शब्द सुत बाल निधान, प्रभ साचा आप सुणांयदा। एका बख्शे चरन ध्यान, एका राह विखांयदा। एका ओट हरि भगवान, साची सिख्या दे समझांयदा। जोती नूर सच महान, एका एक वखांयदा। आप बिठाए आपणे हरि बिबान, नौ खण्ड आप भवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ब्रह्मा शिव देवत सुर लए वर, शब्दी बणत बणांयदा। शब्द सुत हो त्यार, चारों कुन्ट वेख विखांयदा। पुरख अबिनाशी तेरी धार, एका रूप समांयदा। इक्क इकल्ला एकँकार, एका रंग रंगांयदा। इक्क वखाया सच महल्ला, दूआ होर ना कोई नज़री आंयदा। दीपक जोती एका बल्ला, एका खेल वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुत देवे वर, आप आपणा मेल मिलांयदा। शब्द सुत चढ़या चाअ, प्रभ दर ख़ुशी मनाईआ। आदि पुरख जोत निरँजण कर सलाह, जगत मलाह बणाईआ। आप वखाया आपणा राह, आपे बूझ बुझाईआ। आपे होया पिता माँ, आप आपणी गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुत देवे वर, साची सिख्या इक्क समझाईआ। शब्द सुत कर प्यार, हरि सुणाए एका रागया। इक्क इकल्ला एका धार, एका देवे नाम वैरागया। जलां थलां पावे सार, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले फिरे भागया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुत तेरा दर, दर दुआरा एका जागया। शब्द सुत उठ जाग, हरि साचा आप जगांयदा। ब्रह्मण्ड खण्ड हथ्थ तेरे वाग, आपणी हथ्थीं आप फड़ांयदा। लक्ख चुरासी बंन्हणा ताग, एका डोरी नाल रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सुत दुलारे देवे वर, पूरन

इच्छया आप करांयदा। सुत दुलार वर घर पाया, पाया पुरख अगम्मा। आप आपणा मेल मिलाया, ना कोई मरे ना जाया ना मुख मुंमा। भाई भैण साक सैण ना कोई अख्वाया, पंज तत्त हड्ड मास नाड़ी ना कोई दीसे चम्मा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुत तेरा दर, आप लगाया आपणा कम्मा। शब्द सुत तेरा साचा काज, प्रभ आपणा आप रचांयदा। एका देवे साचा दाज, धुरदरगाही हथ्थ फड़ांयदा। अगम्म अगम्मी धुन आत्मक मारी एका आवाज, रसना जिह्वा ना कोई हिलांयदा। दो जहानी आउणा जाणा भाग, एका पन्ध रखांयदा। लोआं पुरीआं वेखणा जोती जगे चिराग, तेरा संग निभांयदा। लक्ख चुरासी लाउँणी जाग, निरगुण रूप समांयदा। ब्रह्मा शिव देवत सुर हथ्थ पकड़ी तेरे वाग, त्रैगुण माया तेरा तत्त रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुत देवे वर, एका मति समझांयदा। एका मति एका नत्त, एका ब्रह्म ज्ञानया। एका धीरज एका यति, एका सति श्री भगवानया। एका रत एका हट्ठ एका इक्ट्ठ, वेख वखाणे इक्क दुकानया। लोआं पुरीआं वेखणा नठ्ठ नठ्ठ, चारों कुन्टां फोल फुलानया। लक्ख चुरासी काया तपया मठ, जगे जोत गुण निधानया। शब्द खेड़ा जाए वस, साची धुन उपजानया। आप आपणा राह रिहा दस्स, खेले खेल दो जहानया। ना कोई भेव जाणे रवि ससि, सूरज चन्न ना वेख वखानया। तारा मण्डल कुछ ना सके दस्स, ना कोई ज़िमी असमानया। पुरख अबिनाशी जोत सरूप शब्द सुत होए वस, आप आपणा मेल मिलानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवे वर गुण निधानया। शब्द सुत वेख दर, प्रभ अग्गे करे अरदास्सया। एका एक मिल्या वर, चरन कँवल भरवास्सया। ना कोई नारी ना कोई नर, मण्डल मन्दिर रक्खया वास्सया। ना कोई सरोवर ना सर, तीर्थ तट्ट ना कोई नहास्सया। आपणा भण्डारा दित्ता भर, पारब्रह्म पुरख अबिनास्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुत देवे इक्क दलास्सया। शब्द सुत दए दिलासा, सीस आपणा हथ्थ रखाया। चरन कँवल सच भरवासा, आदि पुरख निरँजण आप रखाया। वेख वखाए पृथ्वी आकाशा, तेरा संग निभाया। आदि अन्त ना होए विनासा, थिर घर धाम सुहाया। ना कोई जाणे दिवस रैण बरस मासा, घड़ी पल ना वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुत देवे वर, निहचल धाम सुहाया। शब्द सुत उठ बलकार, साची ख़ुशी मनाईआ। लोकमाती कर विचार, आपे करे धाईआ। ब्रह्मा त्रैगुण तत्त पसार, पंचम तत्त बणत बणाईआ। निरगुण सरगुण खेल अपार, आपणी बूझ ना किसे बुझाईआ। मन मति बुध कर प्यार, जीवां जन्तां संग रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। शब्द सुत हरि दए हुलारा, आपे आप हिलांयदा। आपे जाणे पार किनारा, आपे मेल मिलांयदा। एका दूजा तीजा भेव न्यारा, चौथे

घर सुहांयदा। पंचम मेला मीत मुरारा, साचे धाम रखांयदा। छेवें छप्पर छन्न न्यारा, दिस किसे ना आंयदा। सत्तवें सति पुरख निरँजण अगम्म अपारा, थिर घर आसण लांयदा। अट्ठां तत्तां नर निरँकारा, साची बणत बणांयदा। नौ द्वारे वसे बाहरा, जीआं जन्तां दिस ना आंयदा। दस्म द्वारी इक्क घर बाहरा, गुरमुख विरले मेल मिलांयदा। आत्म सेजा कर त्यारा, शब्द सिँघासण आसण लांयदा। पंचम धुन गायण वारो वारा, साची सेव कमांयदा। आपे पुरख आपे नारा, नारी कन्ता मेल मिलांयदा। गुरमुख मिल्या सच भतारा, साची सेज हंढांयदा। किया वणज नाम वणजारा, साचा वणज करांयदा। सुरत सवाणी भर भण्डारा, शब्दी मेल मिलांयदा। दस्म द्वारी पार किनारा, सुंन अगंम्मो पार करांयदा। चौथे घर खोल्ह किवाड़ा, सन्त सुहेले आप मिलांयदा। ना कोई दिसे पंचम धाड़ा, पंचम तत्त नज़र ना आंयदा। ना कोई राग रागणी लाए अखाड़ा, छत्ती राग ना कोई गांयदा। ना कोई वज्जे बहत्तर नाड़ ताड़ा, बत्ती दन्द ना कोई अल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुत दित्ता वर, साचा धाम आप सुहांयदा। साचा धाम हरि अवल्ला, चौथा दर रखाया। आपे बैठ सच महल्ला, गुरमुख साचे लए फड़, आपणा मेल मिलाया। आत्म वजाए एका नद, अनादी आप अख्वाया। अमृत आत्म जाम प्याए साची मदि, उतर कदे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचे बैठा आसण लाया। शब्द सुत करे सलाह, साची ख़ुशी मनाईआ। आपे बणया जगत मलाह, सन्त सुहेले रिहा उठाईआ। फड़ फड़ बाहों लाए पार, आपणी बूझ बुझाईआ। लक्ख चुरासी फंद कटा, आवण जावण फंद कटाईआ। आप बहाए साचे थाँ, ऊँच अगम्म धाम सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचे शब्दी मेल मिलाईआ। शब्द सुत हरि दुलार, एका एक रखाया। जन भगतां करे मात प्यार, दे मति आप समझाया। दिवस रैण सेवादार, सेवक सेवा रिहा कराया। आपे गुप्त ज़ाहिर अन्दर बाहर, आपे डेरा लाया। आपे जाणे पार किनार, डूँघी कन्दर वेख वखाया। आपे जाणे अमृत आत्म साची धार, निझर झिरना रिहा झिराया। आपे जाणे जोत निरँजण घर उज्यार, दीपक जोती इक्क जगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुत देवे वर, साची सेव कमाया। शब्द सुत सेवादार, प्रभ आपणा आप कराया। जन भगतां करे ख़बरदार, जुग जुग मेल मिलाया। आपे होया पहरेदार, आलस निन्दरा विच ना आया। वेख वखाणे साजण मीत मुरार, दर घर मन्दिर अन्दर डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे देवे वर, बजर कपाटी जिंदा तोड़ वखाया। बजर कपाटी जिंदा तोड़, प्रभ आपणी दया कमांयदा। सुरत सवाणी जाए बौहड़, साचे मार्ग लांयदा। आपे चढ़या साचे घोड़, चिट्टा अस्व आप दुड़ांयदा। पंजां चोरां मारे पहला पौड़, धुरदरगाही आप उठांयदा। हँकार

विकारा भन्ने रीठा कौड़, जूठ झूठ रहिण ना पांयदा। धुरदरगाही आया दौड़, जन भगतां मेल मिलांयदा। ना कोई जाणे लम्बा चौड़, सृष्ट सबाई दिस किसे ना आंयदा। उच्चे टिल्ले पूत सपूता लभ्भदे ब्रह्मण गौड़, गौड़ ब्रह्मण दिस ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुत देवे वर, वर दाता आप अख्वांयदा। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा, शब्द सुत उपाया। धुरदरगाही आया दौड़ा, लक्ख चुरासी वेख वखाया। गुर गोबिन्दे हरि साचा बौहड़ा, आपणा मेल मिलाया। दो जहानां लग्गी औड़ा, एका अमृत दो जहानां रिहा प्याया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुत दे वर, लोकमाती रिहा वड्आया। शब्द सुत सच सिक्दार, एका एक रखाया। अट्ठे पहर दिवस रैण करे विचार, गऊ ग़रीब निमाणयां लए उठाया। हउमे हँगता देवे मार, शब्द खण्डा रिहा चमकाया। दर दर मंगदे फिरन भिखार, हरिजन सोए रिहा जगाया। भुक्खा नंगा अपर अपार, दिस किसे ना आया। जिस जन काया चोली रंगदा, एका रंग रिहा चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे लए वर, वर घर एका नाम वखाया। हरि शब्द अधार, एका एक रखाया। जुग जुग वेखे पसर पसार, आप आपणा रूप वटाया। साध सन्त जीव उभार, साचा कर्म कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी धारा रिहा चलाया। साची धार हरि निरँकार, आपणी आप चलाईआ। जुग जुग लए मात अवतार, लोकमात वेख वखाईआ। राम रामा खेल अपार, दुष्ट हँकारी रावण मार मुकाईआ। सीता सुरती कर प्यार, भगत सुहेले लए मिलाईआ। अकाल मूर्ति इक्क आकार, आपणा आप कराईआ। आप उपाए आपे मेटणहार, आदि अन्त आप कराईआ। जुग जुग लेखा लिखणहार, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। मनमुख रखाए भरम भुलेखे, भरम गढ़्ह ना कोई तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, राम रामा रिहा वड्याईआ। राम रामा राम रमईआ, एका कर्म कमाया। जुग त्रेता पार करईआ, आपणा मुख छुपाया। द्वापर चलाई मात नईआ, वंञ मुहाणा इक्क रखाया। प्रगट होए शाम घनईआ, लहिणा देणा दए चुकाया। अर्जन जोड़ी जोड़ जुड़ईआ, इक्क ज्ञान सुणाया। धर्म राए दर कढ्ढे वहीआ, आपणा लेखा रिहा वखाया। कोए ना दिसे साचा सईआ, बैठे मुख छुपाया। पुरख अबिनाशी डोबे नईआ, एका पूर भराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, काहना कृष्ना रूप वटाया। शाम सुन्दर, सोलां कल कल धारया। लोकमात वेखे डूँघी कन्दर, लक्ख चुरासी पावे सारया। चार कुन्ट अन्धेरा दिसे धुँदड़, राज राजानां मन हंकारया। अन्तिम सुत्ते मन्दिर अन्दर, दुष्ट दर्योध्न दए सँघारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, रथ रथवाही आप अख्वा रिहा। रथ रथवाही ग़रीब निवाजा, आप आपणी सेव कमांयदा। आप आपणा रच्चया काजा, सतिजुग त्रेता द्वापर

वेखण आंयदा। सीस युधिष्टर देवे ताजा, साची दया कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा मुख छुपांयदा। द्वापर अन्तिम पार किनारा, लोकमात वज्जी वधाईआ। कलिजुग लै ल्या अवतारा, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। मंगी मंग दर भिखारा, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। जूठ झूठ कर प्यारा, पंज तत्त नाल रलाईआ। हँकार विकार इक्क आधारा, माया ममता लई कुड़माईआ। धरत मात कर प्यारा, बैठा गोद आसण लाईआ। आप आपणा करे पसारा, चारों कुन्ट वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची भिच्छया झोली पाईआ। कलिजुग काली रक्ख धार, आपणा कर्म कमाया। जीवां जन्तां आप विचार, आपणा तत्त समाया। जूठ झूठ कर विहार, रसना गुण जणाया। इक्क भुलाए नर निरँकार, निरगुण दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग एका धन्दे लाया। पुरख अबिनाशी शब्द जणाए, कलिजुग कर परवानया। लक्ख चुरासी मस्तक लाउँणी झूठी छाही, मिल्या धुर फ़रमानया। बचया कोई रहिण ना पाई, दर दर घर घर वेख वखानया। त्रैगुण माया जाल विछाई, अन्तिम फास फसानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दे मति आप समझानया। कलिजुग मात लै अवतारा, आपणा कर्म कमाया। दिवस रैण कर विहारा, आपणा समां सुहाया। एका मंगे मंग भिखारा, इक्क इकल्ला की करे विचारा, लक्ख चुरासी भेव ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ऐड़ा अथर्बण वेख घर, अल्ला नाल रलाया। ऐड़ा अल्ला कर त्यार, इलाबुत टिकांयदा। सच महल्ला इक्क पसार, संग मुहम्मद आप अल्हांयदा। चार यारी इक्क प्यार, एका मता पकांयदा। हू हू रही पुकार, एका नाअरा लांयदा। तूं तूं विसरे अन्त करतार, तेरा रूप सुहांयदा। आप आपणी किरपा धार, दोहां संग निभांयदा। संग मुहम्मद चार यार, कलिजुग मता पकाया। खेले खेल विच संसार, सखा सहाई आप अख्वाया। जूठा झूठा कर पसार, काया ठूठा रिहा भराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपे वेखण आया। कलिजुग कूड़ा कूड़ कुड़यारा, चारों कुन्ट पसारया। जीव जन्त हाहाकारा, दिवस रैण रोवण ज़ारो ज़ारया। सतिगुर साचा पावे सारा, पारब्रह्म पुरख अपारया। नानक गुर ल्या अवतारा, हरि साचा सेवा ला रिहा। ऐका दित्ता नाम भण्डारा, लोकमात वरता रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुनेहड़ा इक्क सुणा रिहा। नानक गुर शब्द मलाह, एका एक रखाया। दिवस रैण दए सलाह, दो जहानां मेल मिलाया। पारब्रह्म प्रभ पिता माँ, आपणी गोद उठाया। सतिनाम साचा नाँ, लोकमाती रिहा धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका दीवा एका बाती, हरि एका रिहा जगाया। एका बाती नाम जगाई, होए मात रुशनाईआ। नानक दर वज्जी वधाई, हरि गाए चाँईं चाँईंआ। हरि शब्द

होई कुड़माई, मिल्या मेल साचे माहीआ। आपे वेखे साचे थाँईं, हर घट वेख वखाईआ। अंगद लहिणा लैणा झोली पाई, अन्तिम बैठा मुख छुपाईआ। अमर अमरापद इक्क विखाई, रामदासे होए सहाईआ। अर्जन लेखा आप लिखाई, आपे करे जणाईआ। हरिगोबिन्द हरि दए वड्याई, दो धारा वेख वखाईआ। हरिराए हरि दए सलाही, साचे मार्ग लाईआ। हरिकृष्न बाल निधाना, आपणी गोद उठाईआ। गुर तेग बहादर तेरा निशाना, लोकमात रिहा वखाईआ। दिल्ली दर हो कुरबाना, आप आपणा भेंट चढ़ाईआ। गोबिन्द गुर जोद्धा सूर बली बलवाना, बैठा ख़ुशी मनाईआ। एका रक्खया पारब्रह्म चरन कँवल ध्याना, पुरख अकाल रिहा मनाईआ। पारब्रह्म वेखे मार ध्याना, आप आपणी दया कमाईआ। एका देवे धुर फ़रमाणा, साचे शब्द करे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नैनन नैणी दरस वखाईआ। नैनन नैणी नैणा देव, आपणा रूप वखाया। गुर गोबिन्द करी सेव, अलख अभेवा पाया। रसना लाया साचा मेव, अमृत मुख चुआया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नाम खण्डा तेज प्रचण्ड, गोबिन्द तन छुहाया। नाम खण्डा तेज कटार, गोबिन्द हथ्थ उठाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, साचा घर सुहाईआ। आपे वेखे विच संसार, वेखणहार आप अख्वाईआ। शब्द सुनेहड़ा अपर अपार, गुर गोबिन्दे करे कुड़माईआ। पन्थ ख़ालसा कर त्यार, तेरी सेवक सेवा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्दे रिहा समझाईआ। गुर गोबिन्द उठया जाग, प्रभ साचे आप जगाया। लोकमात लगाया भाग, हरिजन साचे लए तराया। आप आपणे हथ्थ रक्खी वाग, चारों कुन्ट रिहा दुड़ाया। फड़ फड़ हँस बणाए काग, साची चोग चुगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्दे दित्ता वर, गोबिन्द गोबिन्द रूप समाया। गोबिन्द गुर दोए जोड़, प्रभ चरन करे निमस्कारया। पुरख अबिनाशी मात बौहड़, मंगे मंग भिखारया। दो जहानी ना कोई पैंडा लभ्मा चौड़, ना कोई दिसे पार किनारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि शब्द विचोला विच रखा रिहा। शब्द विचोला मार फेरा, गोबिन्दे संग अल्हांयदा। उठ सिँघ शेर दलेरा, एका बुरका तन पहनांयदा। भरमां ढाह जगत डेरा, झूठी कंध मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा पन्ध मुकांयदा। गुर गोबिन्द एका धार, आपणी मात चलाईआ। पंचम मीता कर त्यार, पंचम भेंट चढ़ाईआ। शब्द खण्डा तेज कटार, आपणे हथ्थ रखाईआ। मंगे मंग वारो वार, गुरमुख साचे रिहा उठाईआ। जोद्धा सूर बली बलकार, सूरबीर आप अख्वाईआ। मनमुख जीव आपणा आप गए हार, गोबिन्दे साचे माण दवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। पंच प्यारा कर त्यार, एका रूप समाया। खेले खेल विच संसार, कलिजुग अन्तिम वेख वखाया। चारों

कुन्ट धुँदूकार, धर्म जैकार ना कोई कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, किला कोट गढ़्ह तुड़ाया। किला कोट हरि अन्तिम अन्त, अन्त तजाया। ना कोई दिसे चार दिवार कंध, दर दरवाज़ा ना कोई लगाया। आप मुकाया आपणा पन्ध, सरसा चरन छुहाया। गुरमुख साजण साचे चन्द, साची भेंट कराया। साढे तिन्न करोड़ लिख्या छन्द, सरसा तेरे विच समाया। कोई गा ना सके बत्ती दन्द, वेद पुराणां भेव ना पाया। खाणी बाणी ना वखाणे अगम्मी छन्द, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, धारी केसा नाम रखाया। आप मिटाई आपणी चिन्द, लेखा लेखे लाया। जोद्धा सूर वड मृगिन्द, नेत्र लेचन पेखे आपणी हथ्थीं आप सुटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्दे दए वर, सरसा तेरा साचा सर, अन्तिम दए बणाया। गुर गोबिन्दे ख़ुशी मनाई, मन्नया हरि हरि भाणया। सरसे तेरी भेंट चढ़ाई, सिँघ सूरबीर वड वड जवानया। आपणे हथ्थ कलम चलाई, लिख्या लेख धुर फ़रमानया। वाक भविख्त गया छुपाई, किसे हथ्थ ना आए वंञ मुहानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्दे दित्ता वर, कलिजुग अन्तिम वरते तेरा भाणया। गुर गोबिन्दा पार किनारा, आपणा आप करांयदा। दक्खण दिशा वेख विचारा, आसण सिँघासण इक्क विछांयदा। हरिजन तेरे दर दुआरा, हरि गोबिन्द रूप वटांयदा। घोड़ा जोड़ा कल्गी तोड़ा अपर अपारा, हवन हवनी हवन करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका दामन आपणा आप फड़ांयदा। गुर गोबिन्द लोकमात तज, साचे धाम सुहाया। शब्द सुनेहड़ा गुर शब्द मेहरवान, एका एक भगवान, जुग जुग वेखे मार ध्यान, वेखणहार आप अख्वाया। एका एक ब्रह्म ज्ञान, अगम्म ब्रह्म जणाया। हरिजन साचे चतर सुजान, आपे मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका रंगण रिहा रंगाया। हरि शब्द सरजीत, एका एक रखाया। जुग जुग रहे अतीत, ना मरे ना जाया। सदा सुहेला ठांढा सीत, एका रंग रंगाया। आपे वसया हस्त कीट, ऊँचां नीचां विच समाया। साजण साचा मीठ, एका रस दिखाया। आपे होया जगत अनडीठ, दिस किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ धराया। हरि शब्द जग ज्ञान, एका एक वखाया। सतिगुर पूरा हो मेहरवान, जीवां जन्तां झोली पाया। धुरदरगाही देवे दान, देवणहार आप अख्वाया। सन्त सुहेले कर पछाण, आप आपणा मेल मिलाया। आत्म जोती कोटन भान, दीपक रिहा जगाया। शब्द धुन सच्ची धुनकान, अनहद राग अल्हाया। काया मन्दिर सच मकान, भरमां डेरा लाया। भरमे भुल्ले जीव नादान, चारों कुंट फिरन हलकाया। पंच रलाए नाल शैतान, डंक डोरू आपणा वाहया। गुरमुखां बख्शे चरन ध्यान, चरन धूढ़ मस्तक लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत

धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, भेखाधारी भेख वटाया। भेखाधार हरि निरँकार, एका भेख वटांयदा। सृष्ट सबाई पावे सार, लोआं पुरीआं पार करांयदा। गुरमुख साचे लए उभार, आप आपणा वेस वखांयदा। मनमुख डोबे अद्ध विचकार, कलिजुग बेड़ा शौह दरया डुबांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा खेड़ा इक्क वसांयदा। साचा खेड़ा इक्क वसाए, हरि आपणी जोत जगाईआ। जन भगतां बेड़ा बन्न्ह वखाए, नाम मुहाणा इक्क वखाईआ। सञ्झ सवेरा इक्क कराए, एका जोत करे रुशनाईआ। हेरा फेर चुकाए, वरन गोत भेव ना पाईआ। सम्मत तेरां पार कराए, वीह सद तेरी रुत्त सुहाईआ। नानक निरगुण गया गाए, रसना इक्क अल्हाईआ। पुरख अबिनाशी सच सरनाई सरन आए, अन्तिम वेख वखाईआ। जोती जामा भेख वटाए, अगम्म अगम्मड़ी कार कमाईआ। लक्ख चुरासी वेख वखाए, दो जहानी डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे रिहा उठाईआ। लक्ख चुरासी वेखणहार, आदि पुरख अबिनाशी। करे खेल अपर अपार, प्रगट होए घनकपुर वासी। गोबिन्द गुर सीस दस्तार, कल्गी तोड़ा इक्क विखासी। नाम खण्डा तेज कटार, एका हथ्थ उठासी। दोवें रक्खे तिक्खी धार, गुरमुखां करे बन्द खुलासी। मनमुख जीवां करे ख्वार, धर्म राए दर देवे फाँसी। सम्मत चौदां करे विचार, साचे मण्डल पावे रासी। ब्रह्मा नेत्र रिहा उग्घाड़, दोए जोड़ होया दासन दासी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां मेल मिलाए पृथ्वी आकाशी। ब्रह्मा अन्तर अक्ख उग्घाड़, चारों कुन्ट वेख वखाईआ। पुरख अबिनाशी कर आकार, लोकमात रिहा जोत जगाईआ। निहकलंका लए अवतार, साचा डंका रिहा वजाईआ। शिव शंकर होया ख़बरदार, हथ्थ त्रिसूल उठाईआ। सम्मत चौदां तेरी धार, प्रभ साचा रिहा बंधाईआ। करोड़ तेतीसा दए हुलार, सुरपति राजा इन्द जगाईआ। पुरी अनन्द ख़बरदार, आपे रिहा कराईआ। नौ खण्ड पृथ्वी मारे मार, सत्तां दीपां शब्द जणाईआ। लक्ख चुरासी पैणी मार, ना सके कोई छुडाईआ। कलिजुग तेरा अन्ध अंध्यार, देवे तत्त मिटाईआ। संग मुहम्मद चार यार, रो रो देण दुहाईआ। अल्ला राणी हो ख्वार, मुख काली चुंनी पाईआ। वेद पुराणां आई हार, बैठण मुख छुपाईआ। खाणी बाणी करे विचार, भेव ना पाया हरि रघुराईआ। प्रगट होए नर निरँकार, सर्ब जीआं दा साचा साईआ। वेख वखाणे वारो वार, काया माटी भाण्डा काचा थिर रहिण ना पाईआ। गुरमुख साचे किरपा धार, एका साचा नाउँ दर गाईआ। वेख वखाणे मदीना मक्का, कलिजुग अन्तिम फल पक्का, उम्मत नबी रसूल दए खवाईआ। पंचम जेठ नाल रलाए बूरा कक्का, आप आपणी बणत बणाईआ। सलमल दीप लग्गे धक्का, हरि साचा वेख वखाईआ। गुर शब्द बणया भाई सका, बाहू बल रिहा वखाईआ। नक नकेल पाए नत्था, शाह सुल्तानां रिहा खिचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सम्मत चौदां पहली चेत्र कर त्यारी, प्रभ साचे जोत जगाईआ। दूजी चेत्र वेख विचारी, दो जहानी फेरा पाईआ। तीजे चेत्र अक्ख उग्घाड़ी, त्रैलोकां वेख वखाईआ। चौथे चेत्र कर त्यारी, चौथा पद रिहा उपाईआ। पंचम चेत्र पंच उधारी, पंचां रिहा मिटाईआ। छेवें चेत्र हरि छत्र झुलारी, घर छेवां इक्क सुहाईआ। सत्तवें चेत्र सति पुरख निरँजण जोत निरँकारी, सत्तां दीपां आप उठाईआ। अट्ठ चेत्र हरि गिरधारी, अट्ठां तत्तां भेव खुल्हाईआ। नौ चेत्र नर निराहारी, सृष्ट सबाई बैठा अग्नी लाईआ। दस चेत जन भगतां वेखे काया खेत, दस्म द्वारी बैठा कुण्डा लाहीआ। दस इक्क ग्यारां जन भगतां देवे नाम सहारा, मनमुखां रिहा जलाईआ। दस दो बारां खेले खेल विच संसारा, हाढ़ सतारां रुत्त सुहाईआ। दस तिन्न तेरां तेरी धार, नानक रसना गया उचार, मोदीखाने तोले तोल अपार, तेरां तेरां रसना गाईआ। प्रगट होए हरि विच संसार, गुरमुख साचे आप अधार, एका बख्शे चरन प्यार, निर्मल जोती कर प्यार, शब्द धुन सच्ची धुन्कार, आत्म धुन उपजाईआ। प्रगट होया विच संसार, सृष्ट सबाई दए हुलार, सोहँ खण्डा अपर अपार, लक्ख चुरासी एका छाबे पाया। गुर गोबिन्दा नाल त्यार, धरत मात रही कुरलाईआ। जीव जन्त गऊ ग़रीब निमाणे करन हाहाकार, साधां सन्तां आत्म होई विभचार, नार दुहागण साचा कन्त ना कोई हंढाईआ। गुरमुख विरला सन्त सुहागण, आत्म उपजिआ इक्क वैरागण, नेड़ ना आई माया नागण, हरि चरन ओट रखाईआ। सम्मत चौदां गुरमुख विरले जागण, प्रभ चौदां चेत चौदां तबकां चौदां लोकां रिहा हिलाईआ। पन्दरां चेत हरि वेखे नेतन नेत, जीव जन्त जूठे झूठे पसू प्रेत, लक्ख चुरासी रिहा भवाईआ। सम्मत सोलां सोलां कल धार, प्रगट होए विच संसार, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, निहकलंका डंक वजाईआ। निहकलंका डंक अपार, राज राजानां शाह सुल्तानां करे ख़बरदार, सुत्ता कोई रहिण ना पाईआ। निर्मल जोती कर आकार, आप आपणा वेख विचार, पुरख अबिनाशी बन्न्हे धार, कलिजुग तेरी रुत्त सुहाईआ। चेत सतारां सति सतिवाद, वेख वखाणे हरि ब्रह्माद, इक्क वजाए सोहँ नाद, साची धुन वजाईआ। शब्द जणाए बोध अगाध, भगत जनां हरि देवे दाद, मिले मेल मोहण माधव माध, विछड़ कदे ना जाईआ। कोटन कोट रहे अराध, कोटन कोट जीव विस्माद, कोटन कोट पान्धी चल चल रहे पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चेत सतारां कर विहार, कलिजुग तेरी वेखे काली धार, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाईआ। सति सतारां सति सतिवाद, आपणा रंग रंगांयदा। जीव जहानां रक्खणा याद, वेला गया हथ्थ ना आंयदा। गुरमुख मनमुख अन्त वरोले आप आपणे लए काढ, नाम मधाणा इक्क रखांयदा। जन भगतां लडाए साचा लाड, हरि आपणी गोद उठांयदा। इक्क इकल्ला अल्ला वाहिद गाँड, ख़ुदी ख़ुदाई सर्ब मिटांयदा। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नरायण रूप वटांयदा। ख़ुदी ख़ुदाई होई जुदाई, अलख नूर छुपाया। प्रगट होया बेपरवाही, परवरदिगार आप अख्वाया। कलिजुग तेरा बण मलाही, बेड़ा रिहा चलाया। अट्ठ अठारां वहाए एका धारी, एका धार वहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण रूप वटाया। आत्म भिच्छया एका पा, आपणी दया कमांयदा। दीपक जोती एक जगा, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। बजर कपाटी दए तुड़ा, आत्म कुण्डा लांहयदा। दस्म द्वारी लए मिला, आपणा लड़ फड़ांयदा। आत्म सेजा दए विछा, फूलन बरखा लांयदा। चार कुन्ट अमृत जल धारा रिहा वहा, ठण्ढी धारा धार वहांयदा। दर दरवाज़ा किसे दिसे ना, ग़रीब निवाजा आसण लांयदा। प्रगट होए देस माझा, जन भगतां रक्खे अन्तिम लाजा, बेमुखां पार किनारा इक्क वखांयदा। सम्मत सोलां पाए भाजा, चिट्टे अस्व चढ़या ताजा, दर दरबान ना कोई रखांयदा। भगत जनां हरि मारे आवाजा, दूर दुराडा आया भाजा, सम्मत चौदां आप वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण रूप समांयदा। निरगुण रूप निरँकार, सरगुण रिहा जगाया। शब्द सरूपी करे ख़बरदार, शब्द डंक वजाया। पवण पवणी कर प्यार, त्रै लोआं रिहा कराया। त्रैलोकी नाथ हरि करतार, करता पुरख आप अख्वाया। भगत सुहेला आप निभाए सगला साथ, संगी साथी आप अख्वाया। आपे राम रघुपत रघुनाथ, रावण दुष्ट हँकारी मार मिटाया। आपे काहन घनईआ कृष्न

सांतक रूप वेख वखाया। कलिजुग तेरा वध्या पाप, ना कोई माई ना कोई बाप, पिता पूत ना कोई अख्वाया। त्रैगुण माया चढ़या ताप, पंचां तत्तां रही जलाया। कोई ना जाणे आपणा आप, ब्रह्म पारब्रह्म दिस किसे ना आया। एका भुल्लया हरि हरि जाप, अजपा जाप ना किसे सुणाया। दुरमति मैल ना कोई धोवे दाग़, साध सन्त होए हलकाया। कोई ना चढ़ाए औखे घाट, दस्म द्वार ना डेरा लाया। जगी जोत ना काया माट, गुर का ज्ञान हथ्थ ना आया। अमृत आत्म ना मारी ठाठ, सर सरोवर ना नहावण नुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत चौदां वेख दर, सन्त सुहेले आप उठावण आया। सम्मत चौदां तेरा हट्ट पसार, लोकमात रखांयदा। चौदां तबकां मारे मार, एका खण्डा हथ्थ उठांयदा। चौदां लोकां वेख वखाण, एका सौखा नाउँ पढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां होए पहरेदार, सेवक सेव कमांयदा। चौदां लोक चौदां हट्ट, हरि साचा वेख वखांयदा। जन भगतां तन पहनाए साचा पट, सोहँ नाउँ रखांयदा। भेख मिटाए तीर्थ अट्ठ सट्ठ, गंगा गोदावरी ना कोए वखांयदा। जोत जगाए काया मन्दिर लट लट, जोत निरँजण सेवा लांयदा। साचा लाहा लैणा खट्ट, प्रभ चरनी सीस झुकांयदा। दुरमति मैल देवे कट्ट, आप आपणी दया

कमांयदा। मन्दिर काया जूठा झूठा जाणा ढठ्ठ, थिर रहिण ना पांयदा। त्रैगुण माया तेरा मठ, इक्की जेठ आप तपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्द देवे वर, गोबिन्द काया विच समांयदा। गोबिन्द काया कर प्यार, हरि जोती इक्क टिकाईआ। सम्बल नगरी पावे सार, वरन गोत ना कोई रखाईआ। महल्ल अटल अचल्ल इक्क उसार, बैठा आसण लाईआ। सोहँ खण्डा तेज कटार, आपणे संग लिआईआ। नौ खण्ड पृथ्वी वेखे मार उडार, चिट्टे अस्व रिहा दुड़ाईआ। चिट्टा अस्व कर त्यार, सोलां कलीआं आसण लाईआ। सोलां कल नर निरँकार, लोकमाती जोत जगाईआ। लोकमाती वेख विचार, लक्ख चुरासी फोल फुलाईआ। लक्ख चुरासी हाहाकार, कलिजुग अन्तिम दए दुहाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, धरत मात रही कुरलाईआ। धर्म राए करे पुकार, प्रभ साचे दया कमाईआ। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, राए धर्म रिहा सुणाईआ। राए धर्म खोल्ह किवाड़, अठाई कुण्डां बूहा लाहीआ। अठाई कुण्डां खोल्ह किवाड़, धर्म राए वेखे नेत्र नैण उठाईआ। लाड़ी मौत कर प्यार, धर्म सपुत्री रिहा जगाईआ। एका देवे सच प्यार, हथ्थीं मैहन्दी लाईआ। सूहा वेस अपर अपार, तन बस्त्र इक्क छुहाईआ। लोकमात मार झात, लक्ख चुरासी रही सगन मनाईआ। कलिजुग तेरी अन्धेरी रात, संग मुहम्मद चार यार अल्ला राणी तेरे नाल करे कुड़माईआ। जूठ झूठ माया ममता मोह हँकार बणे बरात, काल नगारा एका डंका रिहा वजाईआ। ना कोई वेखण ज़ात पात, वरन बरन ना कोई तकाईआ। भगत सुहेले गुरु गुर चेले दर द्वारे वेखे घाट, दर घर जा जा फेरा पाईआ। चौदां लोक चौदां हाट, हरि साचा रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत चौदां दिवस सतारां चेत्र महीना साची ख़ुशी मनाईआ। धर्म राए खोल्ह किवाड़, अन्तिम ख़ुशी मनाईआ। प्रभ अबिनाशी चरन द्वार, बैठा सीस झुकाईआ। चित्रगुप्त नाल प्यार, दे मति रिहा समझाईआ। लिख्या लेख अन्तिम वार, लहिणा देणा मूल चुकाईआ। मनमुख जीव होए गंवार, हरि हरि नाउँ गए भुलाईआ। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार, धरत मात करे सफ़ाईआ। सतिजुग साचे कर प्यार, आप आपणी दया कमाईआ। कलिजुग रोवे धाहां मार, दर दर दए दुहाईआ। दर द्वारे मुहम्मदी यार, ना कोई संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत चौदां तेरा घर, एका एक वखाईआ। सम्मत चौदां दर दरवाजा, एका एक खुल्हाया। प्रगट होए नर निरँकारा, गऊ ग़रीबां गले लगाया। कलिजुग तेरा रच्चया काजा, अन्तिम दए प्रनाया। प्रगट होए देस माझा, गोबिन्द गुर अख्वाया। जन भगत जगाए दया कमाए अनहद वजाए वाजा, एका ताल रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सम्मत चौदां तेरी धार बंधाया। सम्मत चौदां कर प्यार, हरि साची रचन रचाईआ। ब्रह्मा देवत

सुर दए हुलार, शिव शंकर रिहा हिलाईआ। बाशक तशका गल शृंगार, कंठ माला एका पाईआ। चारे मुख रिहा उग्घाड़, अट्ठे नेत्र वेख वखाईआ। सुरपति राजा इन्द करोड़ तेतीसा मीत मुरार, नेत्र रो रो नीर वहाईआ। अन्तिम छड्डणा सभ घर बाहर, हरी मन्दिर रहिण ना पाईआ। प्रगट होया नर अवतार, जन भगतां रिहा वड्याईआ। मन मनवन्तर गए हार, रिखी केश दिस ना आईआ। दर दरवेश कर आकार, जोती जामा भेख वटाईआ। नर नरेश सच्ची सरकार, इक्क सिँघासण आसण लाईआ। ब्रह्मा विष्न महेष बैठे दर द्वार, कोटन कोट बैठे सीस झुकाईआ। गणपति गणेश ना पायण सार, ना कोई भेव खुल्हाईआ। वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी ना रिहा विचार, नानक निरगुण रूप समाईआ। ईसा मूसा अद्धविचकार, संग मुहम्मद बैठे आसण लाईआ। इक्क कबीरा कर दीदार, नानक मेल मिलाईआ। प्रभ अबिनाशी तेरा सच दरबार, दूसर कोई ना वेख वखाईआ। जोत सरूपी इक्क अकार, इक्क इकल्ला रिहा सुहाईआ। सच महल्ला कर त्यार, थिर घर नाउँ रखाईआ। आपे होया पहरेदार, चोबदार ना कोई वखाईआ। गुर पीर साध सन्त ना कोई अवतार, सति पुरख निरँजण एका बैठा जोत जगाईआ। आदि पुरख आदि अबिनाशा आपणा आप कर आकार, आप उपजाए पृथ्वी आकासा, लोआं पुरीआं बणत बणाईआ। ब्रह्मा शिव दए भरवासा, त्रैगुण माया दासी दासा, पंज तत्त करे वासा, लक्ख चुरासी जोत उपाईआ। आवे जावे लोकमात वेखे तमाशा, जुग जुग आपणी रचन रचाईआ। कलिजुग तेरा अन्त विनासा, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाईआ। ना कोई खाए मदिरा मासा, साचा मार्ग एका लाईआ। जन भगतां निज घर आत्म रक्खे वासा, आत्म ब्रह्म जणाईआ। मेल मिलाए सर्ब गुणतासा, सगली चिन्द मिटाईआ। मनमुख जीव ना धरन धरवासा, धीरज धीर गंवाईआ। जो जन चरन ध्यान प्रभ पूरन करे आसा, सगली चिन्द मिटाईआ। कोई ना जाए दर तों निरासा, सर्ब पूर्बक इच्छया आप कराईआ। ना कोई रती ना कोई तोला ना कोई मासा, गुर का शब्द ना कोई तोल तुलाईआ। ना कोई मण्डल ना कोई रासा, ना कोई वेखे हरि का वासा, कवण घर बैठा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत चौदां देवे वर, सच सिँघासण सेज विछाईआ। सच महल्ला कर त्यार, हरि आपणा आप टिकाया। आवे पुरख एकँकार, एका रूप समाया। लोकमात लए अवतार, जुग जुग बेड़ा बन्ने लाया। द्वापर त्रेता सतिजुग पार किनार, अन्तिम कलिजुग आया। ईसा मूसा मुहम्मदी यार, आप आपणा डंक वजाया। नानक गोबिन्द बंन्ही धार, पन्थ ख़ालसा मात रचाया। वेद पुराण रहे पुकार, गीता ज्ञान दवाया। वरन बरन रोवण हाहाकार, साची सरन ना कोई रखाया। ज़ात पाती झूठा नाती, जगत विवाद वधाया। मानस मानसा करन घाती, ब्रह्म ज्ञान ना ब्रह्म रखाया। किसे ना मिल्या कमलापाती, नारी कन्त

ना कोई हंढाया। कलिजुग रैण अन्धेरी राती, चारों कुन्ट अन्धेरा छाया। पारब्रह्म आपे वेखे मार झाती, वेला अन्तिम आया। आपे खोल्हे आपणी ताकी, अन्दर मन्दिर आपे बाहर होया। वेख वखाए पृथ्वी आकाशी, लक्ख चुरासी बन्दा ख़ाकी, पाकी पाक आप अख्वाया। एका अस्व चढ़या राकी, दहि दिशा रिहा दुड़ाया। जन भगतां अमृत जाम प्याए बण बण साकी, सोहँ प्याला इक्क ल्याया। जुगां जुगां दे विछड़े मेल मिलाए प्रभ देवण आया बाकी, दीन दयाला दया कमाया। आपे जाणे आपणा भविख्त वाक्ी, लेखा आपणे हथ्थ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण रूप समाया। निरगुण तेरी धार, सरगुण शब्द चलाईआ। सरगुण शब्द अधार, लोकमात वज्जे वधाईआ। लोकमात ख़बरदार, गुरमुख साचे आप कराईआ। गुरमुख साचे कर त्यार, काया खेड़ा वेख वखाईआ। काया खेड़ा अपर अपार, नाम बीज साचा पाईआ। नाम बीज हरि निरँकार, अमृत आत्म तन मन सीज कराईआ। जन भगतां करे आपे रीझ, आपणी हथ्थीं शृंगार लगाईआ। दरस दिखाए नैण तीज, लोचन एका एक खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। हरिजन साचे मेल मिलावा, एका एक कराया। ग़रीब निमाणा जगत निथावां, प्रभ आपणी गोद उठाया। आप उठाए आपणीआं बाहवां, दीनां बंधप आप अख्वाया। हँस बणाए फड़ फड़ कावां, सोहँ साची चोग चुगाया। करे प्यार जिउँ पुत्तरां मावां, अमृत आत्म मुख सीर चुआया। सदा सुहेला रक्खे ठण्ढी छावां, तत्ती हाढ़ ना अग्न सताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख नुहाए साचे सर, चरन धूढ़ इक्क इशनान कराया। चरन धूढ़ सच इशनाना, हरि आपणा आप करांयदा। गुरमुख साचे चतर सुघड़ स्याणा, साचे थाउँ इक्क बहांयदा। एका रक्खे प्रभ चरन ध्याना, चरन चरनोदक मुख चुआंयदा। आप आपणी कर पछाना, आप आपणी बूझ बुझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां काया चोली रंग इक्क रंगाना, एका दूजा भउ चुकांयदा। एका दूजा भउ चुकाए, आप आपणी कल धारया। तीजा नैण खोल्ह वखाए, दरस दिखाए अगम्म अपारया। चौथे घर मेल मिलाए, सन्त सुहेले कर प्यारया। पंचम मीता आप अख्वाए, सति शब्द दुआरा हरि दरबारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे देवे वर, जन्म मरन मरन जन्म दु:ख मिटा रिहा। जन्म मरन जग तुट्टा नाता, पूरा सतिगुर पाया। नेड़ ना आए लाड़ी मौत कमज़ाता, दर द्वारे रहिण ना पाया। आप विकाया साचे हाटा, तन मन भेंट चढ़ाया। आए ना जाए आन बाटा, गर्भवास ना वेस रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां दया कमाया। भगत वछल गिरधार, हरि रघुराया। फड़ फड़ बाहों लाए पार, साचा मेल मिलाया। मनमुख सुत्ते पैर पसार, प्रभ गूढ़ी नींद सवाया।

गुरमुख नेत्र रहे उग्घाड़, आलस निन्दरा विच ना आया। दर द्वारे हरि घर साचे देवे वाड़, लक्ख चुरासी फंद कटाया। आपे होए पिच्छे अगाड़, जिस जन बत्ती दन्द गाया। मूर्ख मूढ़्ह भागां माढ़, आत्म अन्ध अज्ञान रखाया। गुरमुख विरले जोत जगाए बहत्तर नाड़, आकाश प्रकाश रखाया। मनमुख जीव चबाए आपणी दाढ़, सम्मत सोलां रिहा जगाया। आप उठाए अगम्मी धाड़, गुर गोबिन्द संग रलाया। माझा देस होए उजाड़, चारों कुन्ट पए दुहाया। धरत मात तेरा इक्क अखाड़, प्रभ साचा वेखण आया। मंगी मंग मौत लाड़, प्रभ साचे झोली पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख गुरसिख गुर चेला आप अख्वाया। सतिगुर पूरा शब्द भरपूर, आदि अन्त अख्वाया। ना नेड़े ना दिसे दूर, हरिजन तेरे मन्दिर अन्दर डेरा लाया। जगत नाता कूड़ो कूड़, थिर रहिण ना पाया। जो जन मस्तक लाए चरन धूढ़, लिलाट लिलाटी दए जगाया। मनमुख मूर्ख ना समझे मूढ़, बैठे मुख छुपाया। शब्द वेलणे पीड़े बूड़, कलिजुग गेड़ा रिहा दवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर संगत देवे नाम वर, हरि का रूप उपाया। हरिसंगत हरि बलिहार, हरि गुण गाया। दरस अपर अपार, नैनन दरसाया। ना मरे ना पए जम्म, आवण जावण खेल रचाया। लेखे लाए काया चम्म, जिस जन साध संगत बहि बहि मंगल गाया। पार कराए दया कमाए जो जन रसना गाए सोहँ (दमा) दम, सो पुरख निरँजण विछड़ ना जाया। मन वैराग जगत त्याग नेत्र नीर छम छम, दुरमति मैल दए धवाया। ना कोई ख़ुशी ना कोई ग़म, जो जन गुर चरन रिहा लिपटाया। जुग जुग बेड़ा रिहा बन्न्ह, बन्न्हणहार आप अख्वाया। आपे घड़े आपे लए भन्न, लक्ख चुरासी आप फिराया। गुरसिख चढ़ाए साचे चन्न, सतिजुग सच प्रकाश कराया। नौ खण्ड पृथ्वी खंन खंन, जेरज अंड वंड वंडाया। ब्रह्मण्ड प्रभ देवे डन्न, सोहँ खण्डा हथ्थ उठाया। जन भगतां राग सुणाए कन्न, एका अनादी नाद वजाया। जनणी जणया हरि जन, सुफल कुक्ख कराया। गुरमुख विरले आत्म गई मन्न, जिस जन आपणी दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, संगत देवे नाम वर, आत्म झोली पाया। जो जन आए दरस प्यास, प्रभ आत्म तृप्त बुझाईआ। जोत सरूपी कर प्रकाश, वेख वखाणे थाउँ थाँईंआ। चरन कँवल सच निवास, एका धाम सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरिसंगत सेवक सेवादार अख्वाईआ। सतिगुर पूरा सेवादार, गुर संगत सेव कमांयदा। दिवस रैण सेवादार, जिउँ अंगद अंग लगांयदा। नेड़ ना आए कोई चोर यार, शब्द खण्डा हथ्थ उठांयदा। अट्ठे पहर मारे मार, पंचम तत्त दुरकांयदा। जिस जन बख्शे चरन प्यार, साचा दुआरा इक्क वखांयदा। आप आपणी किरपा धार, जुग जुग विछड़े मेल मिलांयदा। सतिजुग त्रेता द्वापर उतरया पार, गुरमुखां पिछला मूल चुकांयदा।

धूँआं धुखे विच संसार, उलटा रुक्ख आप वखांयदा। मनमुख होया जीव गंवार, आत्म सुक्ख ना किसे दिसांयदा। माया ममता मोह तृष्ना भुक्ख विच (संसार), राज राजानां शाह सुल्तानां दर दर हाहाकार मचांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगत भगवन्त सन्त जन्त कन्त अन्त मेल मिलांयदा। अन्त कन्त साध सन्त मेल मिलावा, प्रभ आपणी दया कमाईआ। बणाए बणत धुरदरगाही नावां, ना कोई मेट मिटाईआ। पार कराए फड़ फड़ बाहवां, साचे बेड़े रिहा चढ़ाईआ। गुर पूरे सद बलि बलि जावां, गुरसिख साचे संग रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर शब्द हरि रूप, हर घट बैठा आसण लाईआ। शब्द गुर जगत सिक्दार, एका एक अख्वाया। खेले खेल विच संसार, खेलणहार दिस ना आया। मेले मेल भगत दुलार, आप आपणा मेल मिलाया। पूर्ब कर्मां कर्म विचार, जन्म जन्मा सुफल कराया। साचा धर्म प्रभ चरन द्वार, लोक लाज जगत तजाया। · गुर पीर तरनी तरना, पार किनारा रिहा वखाया। गुरसिख गुर एका मांगे सरना, गुर मन्त्र

एका नाम दृढ़ाया। आपे खोल्हणहारा हरना फरना, आप आपणा दरस दिखाया। प्रभ का भाणा गुरमुख विरले जरना, जीव जन्त होए हलकाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुग जुग आपणे भाणे विच समाया।

पारब्रह्म अलक्ख अलक्खणा, लख ना सक्कया जाईआ। ना भरया ना सक्खणा, ना डोले डोल डुलाईआ। ना नेत्र ना कोई अक्खणा, ना कोई बणत बणाईआ। जोती शब्दी हरि प्रतक्खणा, प्रतक्ख रूप वटाईआ। गुरमुख विरोले मक्खणा, लक्ख चुरासी छाछ बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अचरज कल आप वरताईआ। अचरज कल हरि निरँकार, एका एक वरतांयदा। भेव ना पायण जीव गंवार, भेव अभेदा आप अख्वांयदा। देवी देवा रहे पुकार, देवत सुर सर्ब सुणांयदा। सन्त सुहेले रोवण धाहां मार, धीरज धीर ना कोई धरांयदा। हरिजन वेखण नैण उग्घाड़, कवण कूटे प्रभ साचा जोत जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा जोग इक्क विखांयदा। साचा जोग चरन द्वार, एका एक रखाया। एका मेला धुर संजोग, आपणा आप कराया। देवे दरस हरि अमोघ, आत्म तृष्न मिटाया। दूई द्वैती हउमे कटे रोग, अन्ध अज्ञान मिटाया। रस रसना आत्म भोग, रस मीठा इक्क वखाया। सोहँ शब्द चुगाए साची चोग, हँस मुख रखाया। आदि अन्त ना होए विजोग, विछड़ कदे ना जाया। जूठा झूठा माया भोग, नाता रिहा तुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे कलिजुग रिहा तराया। हरिजन तेरी अन्तिम कल, आपणी

बणत बणांयदा। सृष्ट सबाई भुलाए कर कर वल छल, अछल छल आप करांयदा। भेखाधारी बावन बल, जन भगत द्वारे मंगण आंयदा। आप आपणे अन्दर रिहा रल, दिस किसे ना आंयदा। सृष्ट सबाई वेखे झूठी झल, साचा संग कोई दिस ना आंयदा। नाम खण्डा एका भल, लक्ख चुरासी चमक आप डरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सरूपी वाहे हल्ल जड़्ह कोई रहिण ना पांयदा। ना कोई जड़्ह ना कोई चेतन्न, हरि चेतन्न चित ना आया। हरि आपे वेखे काया नेतन, नैनन नैण आप अख्वाया। जन भगतां होया मीतन, निज घर दरस दिखाया। लक्ख चुरासी जगत प्रीतन, अजून अजूनी रिहा फिराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे नेत्र आपे वेख, आपणा मेल मिलाया। नेत्र लोचन हरि वसाल, एका एक रखाया। गुरमुख साचे साजण लाल, फड़ फड़ बाहर कढाया। सोहँ शब्द बण दलाल, जगत विचोला इक्क रखाया। दर बंधाए काल महांकाल, प्रभ एका डोरी पाया। जन भगतां करे मात संभाल, प्रगट होए दरस दिखाया। एका देवे नाम सच्चा धन माल, चोर यार लुट्ट ना कोई लजाया। काया मन्दिर सच सच्ची धर्मसाल, हरि मन्दिर बैठा आसण लाया। इक्क सुहाए साचा ताल, सर सरोवर इक्क भराया। दिवस रैण सदा सुहेला करे प्रितपाल, प्रितपालक आप अख्वाया। लक्ख चुरासी तोड़े जगत जंजाल, आवण जावण फंद कटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख साजण मीत साचा चन्द चढ़ाया। गुरमुख साजण तेरी साची लोअ, लोकमात करे रुशनाईआ। हरि बिन अवर ना जाणे को, ना कोई वेखे वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी रही रो, नेत्र नीर वहाईआ। जूठा झूठा लग्गा मोह, पंच विकार वज्जी वधाईआ। गुरमुख विरला भेव ना जाणे सो, सो पुरख निरँजण रिहा जपाईआ। आपणा आप तजाया छब्बी पोह, गुरसिक्खां अग्गे भेंट कराईआ। जोती जामा प्रगट हो, हँ हँगता दए मिटाईआ। पुरख निरँजण सरगुण निरगुण एका दो, दोआ एका रूप वटाया। गुर गोबिन्दा फड़ अग्गे ल्या जोह, साचा रथ साचा शब्द चलाईआ। जन भगतां आत्म अन्दर बी रिहा बो, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। दुरमति मैल कढ्ढे धो, नाम रंगण इक्क चढ़ाईआ। आपे करे कराए सोई कलि हो, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोत निरँजण करे लोअ, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला सहिज सुभाईआ। हरिजन मेला शब्द धुन, आपणा आप कराया। जुग जुग पुकार सुण, भेखाधारी भेख वटाया। लक्ख चुरासी जाणे गुण अवगुण, गुण दाता आप अख्वाया। सृष्ट सबाई छाण पुण, गुरमुख साचे बाहर कढाया। शब्द सुहेले साचे चुण, एका चोग नाम चुगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर दाता दानी दरस पाया। सतिगुर शब्द ज्ञान है, गुरमुख विरले पाया। गुरमुख इक्क

ध्यान है, एका दूजा भउ चुकाया। तीजा नेत्र इक्क निधान है, दिस किसे ना आया। काया मन्दिर सच मकान है, पुरख अबिनाशी डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साजन आपे वेख वखाया। हरिजन साजन साचा मीता, एका एक अख्वांयदा। आपे बैठा विच अतीता, दिस किसे ना आंयदा। अमृत आत्म देवे ठण्ढा सीता, जो जन मंगता आंयदा। एका राग सुणाए छन्द माण रखाए अठारां ध्याए गीता, एका रंग रंगांयदा। वेखणहारा हस्त कीटा, ऊँचां नीचां एका धाम बहांयदा। साचा शब्द हरि अनडीठा, दिस किसे ना आंयदा। कलिजुग जीव जूठा झूठा पीसण पीठा, माया चक्की आप चलांयदा। पंज तत्त कौड़ा रीठा, ना कोई मात भनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे देवे वर, साची वस्त हरि झोली पांयदा। साची वस्त नाम अनमोल, जन भगतां आप दवांयदा। अन्दर मन्दिर कन्त कन्तूहल, साचा राह वखांयदा। नाद अनादी शब्द बोल, ढोल मृदंग वजांयदा। आत्म सेजा रिहा फोल, आपणी हथ्थीं आप करांयदा। सुरती शब्दी रिहा मौल, आपणे रूप समांयदा। आपे करे उलटा कौल, निझर धारा आप वहांयदा। मिले वड्याई उप्पर धवल धौल, जिस जन आपणी दया कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त दुलार, साचे धाम सुहांयदा। साचा धाम हरि निरँकार, एका एक सुहाया। जन भगतां करे प्यार, जुग जुग लए जगाया। वेखे विगसे विच संसार, वेखणहारा दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण एका खेल रखाया। निरगुण निराकार निरवैर अख्वाया। सरगुण देवे शब्द अधार, पंज तत्त विच समाया। पंज तत्त कर प्यार, दीपक जोती इक्क जगाया। दीपक जोती कर उज्यार, दिवस रैण कराया। मनमुख भुल्ले जीव गंवार, जोत निरँजण ना दर्शन पाया। आदि पुरख आप निरँकार, अगम्म अगम्मड़े धाम सुहाया। ना मरे ना पए जम्म, ना कोई सरूप वटाया। आपे जाणे आपणा कम्म, दूसर किसे भेव ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, दर द्वार वेखण आया। कलिजुग तेरा बंक द्वार, हरि साचे नैण वखानया। चारों कुन्ट अन्ध अंध्यार, साचा चन्द ना कोई चढ़ानया। भरमे भुल्ले जीव गंवार, पारब्रह्म ना कोए पछानया। गुर का शब्द ना करे प्यार, आत्म उपजे ना ब्रह्म ज्ञानया। माया ममता मोह हँकार विकार, जीवां जन्तां मिल्या दानया। भरमे भुल्ले सर्ब संसार, हरि रंग गुरमुख विरले माणया। रैण अन्धेरी अन्ध अंध्यार, त्रैगुण माया ताणी बैठी ताणया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे लए वर, आप चलाए आपणे भाणया। साचा भाणा हरि करतार, एका एक रखांयदा। जुग जुग लए मात अवतार, हरिजन सोए मात जगांयदा। लक्ख चुरासी पावे सार, लोआं पुरीआं वेख वखांयदा। ब्रह्मा शिव

देवत सुर दए हुलार, सुरपति राजा इन्द उठांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी पावे सार, एका धार आपणी आप वहांयदा। कर्म कुकर्मां रिहा विचार, पूर्ब लहिणा झोली पांयदा। धर्म यति सति विच संसार, तीर्थ तट्ट दिस ना आंयदा। गुर मन्दिर अन्दर मस्जिद हाहाहार, साचा गृह ना कोई वसांयदा। पढ़ पढ़ थक्के वेद विचार, आत्म विद्या ना कोई जणांयदा। जगत विद्या कर प्यार, लहिणा मूल चुकांयदा। कोटी कोट भुल्ले विच नौ निध्या, माण ताण इक्क रखांयदा। प्रभ मिलण दी साची बिध्या, एका ओट हरि चरन कँवल ध्यान लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे देवे वर, साची सिख्या झोली पांयदा। साची सिख्या गुर मति है, एका एक रखाई। झूठा नाता पंज तत्त है, अन्त रहिण ना पाई। बहत्तर नाड़ ना उब्बल रत्त है, जो जन रसना रहे गाई। सति सन्तोख धीरज यति है, हरि चरन सीस झुकाई। आत्म बीज बीजे साचे वत्त है, वेला अन्तिम इक्क विखाई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग रक्खणहारा पति है, पति पतिवन्ता आप अख्वाई। पति पतिवन्त हरि भगवन्त, जुगा जुगन्तर आप निभाया। रक्खे लाज साध सन्त, आप आपणे अंग लगाया। जूठे झूठे मेट मिटाए जीव जन्त, दुष्ट दूत कोई रहिण ना पाया। हरिजन मेल मिलाए साचा कन्त, कन्त कन्तूहला इक्क सुहाया। आत्म सेजा बणाए साची बणत, फूलन बरखा लाया। पारब्रह्म महिंमा अगणत, ना कोई लेखा लेख लिखाया। लोकमात प्रगटे जोत बार अनक, अंक बारी आप अख्वाया। प्रगट होए वासी पुरी घनक, घनकपुरी आप अख्वाया। गुरसिख उठाए जिउँ जन जनक, मन मणका आप भवाया। इक्क सुणाए शब्द अंक, दिवस रैद रिहा जगाया। आप सुहाए द्वार बंक, बंक द्वारी आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख दर, दर दुआरा इक्क सुहाया। दर दुआरा इक्क दरवेश, एका अलख जगाईआ। आपे नर आपे नरेश, आपणे रूप समाईआ। करनहारा जुग जुग वेस, एक अनेका लक्ख ना सके कोई राईआ। सहँसर मुख गाए शेश, दिवस रैण सेव कमाईआ। कोटन कोट ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, जिह्वा रहे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच सिँघासण पुरख अबिनासण इक्क इकल्ला उच्च महल्ला, प्रभ एका एक सुहाईआ। जोत सरूपी कर आकार, दीपक इक्क जगाया। ना कोई दिसे सज्जण मीत मुरार, सगला संग ना कोई निभाया। ना कोई चन्द सूरज ना दिसे तारा मण्डल, मण्डप कोई दिस ना आया। पृथ्वी आकाश ना कोई विहार, लोआं पुरीआं ना ख़ुशी मनाया। लक्ख चुरासी ना कोई पसार, ना कोई खेल खिलाया। आप आपणा कर उज्यार, आपणे धाम सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर थिर आसण डेरा लाया।

१८ चेत २०१४ बिकमी करतार सिँघ दे गृह इक्की परिवारां दा इक्ट्ठ होया
पिण्ड भूमली ज़िला गुरदासपुर

दीन दयाल दयानिध दाता, दयावान अख्वांयदा। जन भगतां देवे साची दाता, आत्म ब्रह्म जणांयदा। आपे होए पिता माता, आप आपणी गोद उठांयदा। मेट मिटाए अन्धेरी राता, एका जोत जगांयदा। धुरदरगाही सच सुग़ाता, आपणा नाम झोली पांयदा। चरन कँवल बंधाए साचा नाता, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ांयदा। प्रगट हो त्रैलोकी नाथा, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। भगत जनां हरि सगला साथा, जुग जुग संग निभांयदा। इक्क चलाए नाम राथा, रथ रथवाही आप अख्वांयदा। सोहँ शब्द अकथना अकाथा, अकथ कथा कहांयदा। सगल वसूरा हरिजन लाथा, जो जन नेत्र दर्शन पांयदा। सर्बकला आपे समराथा, अकल कल वरतांयदा। कलिजुग तेरा लहिणा देणा मूल चुकाए सीआं साढे तिन्न तिन्न हाथा, लक्ख चुरासी वंड वंडांयदा। वेख वखाणे नौ खण्ड, सत्तां दीपां फेरा पांयदा। आपे जाणे जेरज अंड, उत्भज सेत्ज फोल फुलांयदा। गुरमुखां नाम रिहा वंड, आत्म झोली आप भरांयदा। मनमुखां सुत्ता दे कर कंड, दिस किसे ना आंयदा। जूठ झूठ बत्ती दन्द पायण डण्ड, हरि का नाम ना कोई ध्यांअदा। प्रभ खेले खेल विच ब्रह्मण्ड, उच्चे टिल्ले वेख वखांयदा। मेट मिटाए भेख पखण्ड, काली रेख रहिण ना पांयदा। कलिजुग जीव नार दुहागण रंड, साचा कन्त ना कोई हंढांयदा। मनमुख जीवां आत्म भरया हँकार विकार घमंड, सीतल सांत ना कोई वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकांत डेरा लांयदा। इक्क इकांत हरि इकल्ला, एका एक अख्वाया। शब्द वखाए सच महल्ला, आपणा आसण लाया। दीपक जोती एका बला, अज्ञान अन्धेर रहिण ना पाया। आपे होया अछल अछल्ला, वल छलधारी आप अख्वाया। शब्दी जोती आपे रला, दिस किसे ना आया। सोहँ फड़या हथ्थ विच भल्ला, लोआं पुरीआं वंड वंडाया। पुरख निरँजण पाए तरथला, हँ हँगता दए मिटाया। साचा मेला गोबिन्द डल्ला, कलिजुग अन्तिम दए मिलाया। पंचम जेठी बोले हल्ला, नौ खण्ड पृथ्वी दए हिलाया। जन भगतां दूई द्वैती मेटे सल्ला, एका नाम जपाया। निज घर आत्म साचा मल्ला, साची सेजा आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे रिहा तराया। हरि चरन साची एका ओट, प्रभ चरन रखाईआ। गुर मारे शब्द चोट, बचया कोई रहिण ना पाईआ। मनमुख आल्हणिओ डिग्गे बोट, ना सके कोई उठाईआ। दर दर घर घर अन्दर मन्दिर उच्चे टिल्ले पर्बत जंगल जूह उजाड़ पहाड़ बैठे कोटी कोट, साचा दर ना कोई खुल्हाईआ। हरि का तीर निराला रिहा छूट, जन भगतां रिहा जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर,

वेखे मात लुकाईआ। मातलोक हरि वेखण आया, जोती जामा पांयदा। गुरमुख सोए आप जगावण आया, भेखाधारी भेख वटांयदा। शब्द गहणा तन पहनावण आया, लहिणा देणा लेख चुकांयदा। नेत्र नैणां दरस दिखावण आया, दरस अमोघ दिखांयदा। भाणा सहिणा दे मति समझावण आया, गुर मति इक्क रखांयदा। सोहँ शब्द रसना कहिणा, चार वरन एका धाम बहांयदा। ऊँच नीच रंक राजान शाह सुल्तान ना कोई रहिणा, प्रभ साचा हुक्म जणांयदा। जूठ झूठ पंज तत्त विकारी लोकमात अन्तिम कलि वहिणा, प्रभ साचा आप वहांयदा। कलिजुग लहिणा देणा, पिछला मूल चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे लए वर, सोए मात उठांयदा। गुरमुख सोए आप जगाए, दिवस रैण सेव कमाईआ। मनमुख गूढ़ी नींद सवाए, तन वसाया इक्क विकारया। जोत निरँजण ना कोई जगाए, नौ द्वारे होए ख्वारया। गुरमुख मेला सहिज सुभाए, जिस जन बख्शे चरन प्यारया। डूँघी कन्दर पार कराए, देवे नाम अधारया। पंचम नादी सेव कमाए, अनहद धुन अपर अपारया। आत्म सेजा इक्क वखाए, जोत सरूपी कर आकारया। सर सरोवर इशनान इक्क कराए, दुरमति मैल उतारया। कागों हँस आप बणाए, आपणी किरपा धारया। राग नाद इक्क सुणाए, आत्मक धुन करे उज्यारया। विच ब्रह्माद हरि वेख वखाए, आवे जावे वारो वारया। साध सन्त हरि लए तराए, देवे दरस अपारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, खेले खेल अपारया। कलिजुग खेल खिलावण आया, दो जहानां वाली। नौ खण्ड पृथ्वी सत्तां दीपां आप हिलावण आया, चली अवल्लड़ी चाली। जोती जामा भेख वटाया, शब्द रखाए मात दलाली। लक्ख चुरासी वेख वखाया, कलिजुग रैण अन्धेरी काली। औलीआ पीर शेख़ मुसायक रिहा मिटाया, हथ्थ उठाए एका भाली। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, एका रिहा डंक वजाया। वज्जे डंक हरि करतार, लोआं पुरीआं करे जणाईआ। ब्रह्मा होया ख़बरदार, लए इक्क अंगड़ाईआ। शिव शंकर नेत्र रिहा उग्घाड़, लोकमात वेखे बेपरवाहीआ। करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इन्द रोवे ज़ारो ज़ार, उच्चीआं बाहीआं उठाईआ। कलिजुग काला करे हाहाकार, वेला अन्तिम आईआ। संग मुहम्मद चार यार, बैठण मुख छुपाईआ। अल्ला राणी जूठ झूठ प्यार, मुख काली चुन्नी पाईआ। ईसा मूसा छुट्टे मीत मुरार, साचा संग ना कोए निभाईआ। पुरख अबिनाशी जामा धार, गोबिन्द काया रूप वटाईआ। सोहँ खण्डा तेज कटार, आप आपणे हथ्थ रखाईआ। नाम तोड़ा सीस दस्तार, जोती जोड़ा मेल मिलाईआ। साचा घोड़ा कर शृंगार, सोलां कलीआं आसण लाईआ। लोआं पुरीआं करया बाहर, नीली छत्तों पार कराईआ। अगम्म अगम्मा मारे धाड़, दिस किसे ना आईआ। त्रैगुण माया देवे साड़, एका अग्नी लाईआ। लग्गे अग्ग तत्ती हाढ़, पंचम जेठी रिहा लगाईआ।

जन भगतां फिरे पिच्छे अगाड़, आप आपणी दया कमाईआ। मनमुख चबाए आपणी दाढ़, अन्तिम वेले मात खपाईआ। मंगे वर मौत लाड़, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। साचा मेला सतारां हाढ़, साची सईआ मंगल गाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी इक्क अखाड़, हरि साचा रिहा बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे लए वर, वर घर एका एक एक वखाईआ।

हरि साजण जग मीत, जुग जुग अख्वाया। हरि साजण जग मीत, हरिजन साचे लए तराया। हरि साजण जग मीत, दो जहानां वेख वखाया। हरि साजण जग मीत, शब्द निशाना तीर चलाया। हरि साजण जग मीत, गुण निधाना इक्क रखाया। हरि साजण जग मीत, जन भगतां देवे धुर फ़रमाणा, एका नाउँ अल्हाया। हरि साजण जग मीत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखाया। हरि साजण जग सजना, एका एक अख्वाया। चरन धूढ़ कराए साचा मजना, मस्तक टिक्का लांयदा। जूठे झूठे भाण्डे भरम भज्जणा, एका रंग रंगांयदा। काल नगारा एका वज्जणा, एका धुन उपजांयदा। चरन द्वारे गुरमुख बहि बहि सजणा, मनमुख दर दुरकांयदा। पी अमृत आत्म रज्जणा, तृष्ना भुक्ख मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि साजण जुग जुग इक्क अख्वांयदा। हरि साजण जग मीत, एका एकँकारया। जुग जुग चलाए आपणी रीत, आप आपणा कर पसारया। देवे नाम इक्क अतीत, निरगुण खेल खिला रिहा। आपे वेखे हस्त कीट, मिले श्री भगवानया। जिस जन बख्शे चरन प्रीत, दो जहानी पार करा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचा मीत एका एक अख्वा रिहा। हरिजन साचा मीत जोत निरँजणा, आपे जोत जगाईआ। आदि अन्त सतिगुर पूरे पड़दा कज्जणा, दूसर कोई दिस ना आईआ। अन्त नगारा सिर ते वज्जणा, धर्म राए दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि जन साजन मेल मिलाईआ। हरिजन साचा साचा मेल, एक एक कराया। आपे गुर आपे चेल, गोबिन्द रूप वटाया। अचरज खेल पारब्रह्म कलि खेल, दिस किसे ना आया। आपे वसे रंग नवेल, एका धाम सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साजण मीत फड़ बाहों पार कराया। हरि साजण जग एक है, जोती जोत समाया। आपे बख्शे साची टेक है, वरन गोत मेट मिटाया। हरिजन करे काया बुध बिबेक है, दुरमति मैल धवाया। भरमे भुल्ले कोटी कोट है, भरम गढ़्ह ना कोई तुड़ाया। ना कोई चढ़े उप्पर चोट है, दस्म द्वार डेरा किसे ना लाया। हउमे काया हँगता खोट है, भरम गढ़्ह ना कोई तुड़ाया। माया ममता

तृष्ना ना भरी पोट है, काम क्रोध लोभ मोह फिरे हलकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि साचे रिहा उपाया। हरिजन साचे आप उपा, आपणी कल धारया। लक्ख चुरासी वेख वखाए, दिवस रैण सेव कमा रिहा। दहि दिशा चारो कुन्ट भरया पाप, डूँघी कन्दर डेरा लाया। अन्ध अन्धेर आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखाया। हरिजन तेरा साचा संग, हरि साचा आप निभांयदा। चरन द्वारे मंगी मंग, एका रंगण रंग चढ़ांयदा। नौ द्वारे पार लँघ, घर साचे बूझ बुझांयदा। शब्द रंगीला इक्क पलँघ, आत्म सेज विछांयदा। माया डस्सणी ना मारे डंग, पंचम नत्त तुड़ांयदा। अमृत आत्म धारा देवे गंग, सर सरोवर इक्क वखांयदा। दर दुआरा पार लँघ, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। आपे वेखणहारा दूई द्वैती भुक्ख नंग मेट मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां खेवट खेट आप अख्वांयदा। खेवट खेटा हरि निरँकार, एका एक अख्वाया। बेटी बेटा हरिभगत दुलार, हरि आपणा आप बणाया। वेख वखाणे जगत संसार, भरमे भरम भुलाया। लिखी लेख ना हरि गिरधार, कलिजुग मोह फसाया। धारी केस ना पायण सार, मूंड मुंडाया दिस ना आया। दस दस्मेसा अपर अपार, आपणी जोत जगाया। शब्द सरूपी इक्क अकार, शब्दी आप समाया। जोत सरूपी इक्क अधार, जोती नूर सवाया। पंज तत्त कर प्यार, सच सिँघासण आसण लाया। आपे गुप्त आपे ज़ाहर, अन्दर बाहर आप अख्वाया। गुरमुख फड़ फड़ जाए तार, कलिजुग अन्तिम वेखण आया। एका देवे नाम अधार, एका दोआ भेव चुकाया। सोहँ अक्खर अपर अपार, सो पुरख निरँजण आप उपाया। चरन धूढ़ साचा मजन विच संसार, अट्ठ सट्ठ रिहा माण गंवाया। अन्दर मन्दिर सच्चा गुरद्वार, काया इक्क वखाया। नाता तोड़ नौ द्वार, घर दसवां दए दिखाया। आप आपणी किरपा धार, जन भगतां हिस्सा रिहा वंडाया। कलिजुग तेरी वहाई धार, नौंवां खण्डां अन्धेरा छाया। सत्तां दीपां हाहाकार, ना कोई धीर धराया। लक्ख चुरासी रोवे ज़ारो ज़ार, दिवस रैण रही कुरलाया। धरत मात करे पुकार, प्रभ अग्गे सीस झुकाया। खुल्ल्हे केस दुहागण नार, लाड़ी मौत रही शरमाया। कन्त सुहागी वरन कलिजुग तेरी अन्तिम वार, लक्ख चुरासी एका कन्त बणाया। धर्म राए खोल्ह द्वार, लोकमात बैठा राह तकाया। प्रभ अबिनाशी दोए जोड़ करे निमस्कार, बैठा सीस झुकाया। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार, लहिणा देणा देवे मूल चुकाया। जन भगतां करे सच प्यार, शब्द गहणा तन पहनाया। एका देवे दरस अपार, आत्म तृष्ना भुक्ख मिटाया। फड़ फड़ बाहों लाए पार, विष्नूं वंसी आप अख्वाया। मनमुख जीव दए सँघार, शब्द खण्डा हथ्थ उठाया। सोहँ खण्डा तेज कटार, दो जहानी रिहा चलाया। गुरू गुर जोद्धा सूरबीर सच्ची सरकार, साची सेवा रिहा कमाईआ। लोआं

पुरीआं मारे मार, ब्रह्मा शिव आप उठाया। देवत सुर दए हुलार, थिर कोए रहिण ना पाया। इक्क इकल्ला एकँकार, एका रंग रंगाया। शब्द महल्ला कर त्यार, आपणी बणत बणाया। आपे होया पहरेदार, सगला साथ ना कोई रखाया। ना कोई पुरख ना कोई नार, पिता पूत ना कोई अख्वाया। जोती शब्दी इक्क प्यार, आप आपणी सेजा रिहा हंढाया। लोकमात हरि लए अवतार, जुग जुग खेल रचाया। सतिजुग त्रेता वेख विचार, द्वापर पार कराया। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, निहकलंक लए अवतार, लक्ख चुरासी वेखण आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे मेटे औलीए पीर शेख़ां, पीर दस्तगीर रहिण ना पाया। पीर दस्तगीर वेख वखाए, ऐली अल्ला आप अख्वाया। बिस्मिल्ला रहिण ना पाए, एका तीर नाम चलाए, हू हू नाअरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा भाणा आपणे हथ्थ रखाया। साचा भाणा हथ्थ करतार, आपणे हथ्थ रखाया। वरते वरतावे विच संसार, सर्बकल समरथ आप अख्वाया। लक्ख चुरासी मारे मार, जम की फाँसी गल पवाया। सन्त सुहेले लए उभार, दासी दास आप हो आया। पंडत काशी दए हुलार, वेद पुराणां रिहा जगाया। अञ्जील कुरानां आई हार, हरि अन्तिम वेख वखाया। खाणी बाणी रही पुकार, सच सुच्च किसे हथ्थ ना आया। कलिजुग काया कीट काम क्रोध लोभ मोह हँकार, पंचां बंध बंधाया। जूठ झूठ तन शृंगार, माया ममता गहणा तन पाया। खाली ठूठा जीव गंवार, काया कासा साचा नाम किसे खैर ना पाया। गए रूठ दर दरबार, मदिरा मास रसन लगाया। पारब्रह्म लहिणा देणा पूर्ब कर्म रिहा विचार, चित्रगुप्त सेवा लाया। धर्म राए वेखे वारो वार, भुल्लया कोई रहिण ना पाया। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, निहकलंक लए अवतार, जोती जामा भेख अपार, शब्द खण्डा तेज कटार, लक्ख चुरासी मारे मार, आप आपणी दया कमाईआ। प्रभ अबिनाशी दया कमाई, लोकमात वज्जी वधाईआ। जोती शब्द होई कुड़माई, एका रंग रंगाईआ। मिल्या मेला सहिज सुभाई, साचा धाम सुहाईआ। आदि अन्त ना होए जुदाई, विछड़ कदे ना जाईआ। गुरमुख नारी हरि गोबिन्द प्रनाई, नारी कन्त आप अख्वाईआ। अमृत धारा सिन्ध वहाई, तोट रही ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणी कल वरताईआ। आपणी कल हरि वरता, अचरज खेल रचाया। लक्ख चुरासी भरम भुला, झूठे धन्दे लाया। माया ममता मोह वधा, हउमे रोग लगाया। काम क्रोध तन वसा, हरि का नाम भुलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, दर तेरा वेखण आया। कलिजुग तेरी चाल निराली, लोकमात वेख वखाईआ। मनमुख जीव दिसण खाली, साचा नाउँ किसे पास दिस ना आईआ। जूठे झूठे साध सन्त बणे माली, साचा फल ना कोई खवाईआ।

काया सुक्कदी जाए डाल्ही, अमृत सिंच हरी ना कोई कराईआ। जोत निरँजण किसे ना भाली, दीपक दए जगाईआ। हरि का शब्द मिल्या साचा हाली, आत्म बीज दए बिजाईआ। गुर पूरा ना मिल्या करे रखवाली, पंजां चोरां दए दुरकाईआ। गुरमुख विरला बणे दर सवाली, प्रभ भिच्छया देवे पाईआ। शब्द वजाए साची ताली, अनहद राग अल्हाईआ। दो जहानां आपे वाली, डूँघी कन्दर पार कराईआ। सोहँ शब्द देवे मात दलाली, जन भगतां राह जणाईआ। सन्त सुहेले साचे भाली, रिहा मेल मिलाईआ। पूर्ब जन्म जन्मां घाल घाली, लहिणा देणा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साजण मेला सहिज सुभाईआ। हरिजन मेला सच द्वार, एका एक कराया। नाम खजाना भर भण्डार, आत्म झोली रिहा भराया। दाना बीना नर निरँकार, काया डोली रिहा चलाया। शब्द खण्डा तेज कटार, तन गात्रे रिहा लटकाया। आपे होया पहरेदार, शस्त्र बस्त्र इक्क वखाया। जोती शब्दी इक्क प्यार, एका रंग रंगाया। सति पुरख निरँजण साची धार, साची धारा रिहा वहाया। सत्तम घर पाया अपार, हरि छेवें चरन छुहाया। पंचम खोल्ह दर दरबार, राग अनादी इक्क अल्हाया। चौथा घर चौथा पद, सन्त सुहेले लए सद्द, आप आपणा दरस दिखाया। एका जाम प्याए अमृत मदि, उतर कदे ना जाया। दस्म द्वारी साची हद्द, अधविचकार रखाया। एका शब्द नाम ब्रह्मद, ब्रह्माद दए सुहाया। अक्खर वक्खर आदि जुगादि, ना कोई मेटे मेट मिटाया। जुग जुग सुणे जगत फरयाद, जन भगतां खेल रचाया। नित नवित्त कर कर हित, हरिजन साचे लए तराया। धन्न भाग दिहाड़ा महीना चेत, अठारां दिवस दए सुहाया। हरिजन तेरी वेखे काया खेत, साचा बीज बिजाया। मनमुख जीव सिर तत्ती रेत, कलिजुग रिहा अन्तिम पाया। लक्ख चुरासी जूठे झूठे जिन प्रेत, गुरमुख विरला गोबिन्द मेल मिलाया। शब्द गुर करे साचा हेत, सुरत स्वाणी लए प्रनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख दर, दर दरवेशा बण के आया। दर दरवेशा हरि निरँकार, जुग जुग अलक्ख जगांयदा। सन्त सुहेले लए उभार, आप आपणी सेव कमांयदा। नेत्र नैण दरस अपार, अगम्म अगम्मा रूप सुहांयदा। अलक्ख अलखणा कर प्यार, हो प्रतक्खणा वेख वखांयदा। गुरमुख वरोले साचे मक्खना, कलिजुग छाछ आप रखांयदा। गुरमुख कोए ना होए सक्खणा, प्रभ आत्म झोली शब्द पांयदा। कलिजुग अन्तिम उडणे कक्खणा, घर घर अग्न लगांयदा। हो सहाई किसे ना रक्खणा, मात पिता पूत नाता अन्त तुड़ांयदा। चारों कुन्ट अन्ग्यार एका भखणा, अग्नी जोती लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत चौदां तेरा सगन मनांयदा। सम्मत चौदां तेरा सगन, प्रभ साचे आप मनाया। गुरमुखां करे आत्म मग्न, देवे नाम दान सवाया। दीपक जोती साचे जगन, अन्ध अन्धेर मिटाया। मनमुख जीव फिरदे

नग्न, शब्द पड़दा ना कोई पाया। अन्तिम कलिजुग माया दगन, तृष्ना ना कोई बुझाया। झूठे धन्दे सारे लग्गन, अन्ध अज्ञान वखाया। ना कोई चढ़े साचे गगन, सच प्रकाश ना वेख वखाया। ना कोई रंगे साची रंगन, नाम मजीठ ना कोई चढ़ाया। सतिगुर पूरा ना मात मंगण, भेख पखण्डा सीस झुकाईआ। अन्तिम भन्ने काची वंगन, थिर रहिण ना पाया। मानस देही होई भंगन, लक्ख चुरसी गेड़ रखाया। जन भगतां हथ्थीं बन्न्हे सोहँ तन्दन, धुरदरगाही लै के आया। आप रखाए आपणे अंगन, आपणी गोद उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे मेल मिलाया। हरिजन साचा सच सपूता, हरि वेखे वेख वखांयदा। वेखणहारा चारे कूटा, दहि दिशा फोल फुलांयदा। सोहँ तेरा साचा बूटा, फल फुलवाड़ी आप लगांयदा। सोहँ शब्द देवे साचा हूटा, पार किनारा इक्क वखांयदा। धर्म द्वारे राए धर्म बैठा रूठा, गुरमुखां कोलों शरमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साजण साची नींह इक्क इकीसा आप रखांयदा। हरिजन साजण साचे मीत, सोहे बंक द्वारया। इक्क सुणाए सुहागी गीत, साचा राग अला रिहा। काया करे ठण्ढी सीत, सीतल धारा मुख चुआ रिहा। चरन प्रीती सच प्रीत, एका राह वखा रिहा। आपे परखणहारा नीत, ना कोई पड़दा पा रिहा। ना कोई देहुरा ना कोई मसीत, काया मन्दिर अन्दर मेल मिला रिहा। बैठा रहे इक्क अतीत, जोती जोत जगा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे मेल मिला रिहा। हरिजन मेला साचे मन्दिर, आपणा आप कराया। भाग लगाए डूँघी कन्दर, दीपक जोत जगाया। आपे तोड़े बजर कपाटी वज्जा जन्दर, सोहँ खण्डा हथ्थ उठाया। पंज चोर भौंदे फिरन बन्दर, नेड़ कोई ना आया। आप बहाए साचे मन्दिर, शब्द सिँघासण इक्क विछाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साजण लए मिलाया। हरि साजन कर प्यार, मेल मिलाईआ। निर्मल जोती कर उज्यार, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। शब्द धुन अपर अपार, पंचम सेवा लाईआ। अमृत आत्म साची धार, चारों कुन्ट वहाईआ। सच सिँघासण कर त्यार, पावा चूल ना कोई रखाईआ। उप्पर बैठ सच्ची सरकार, गुरमुख साचे वेख वखाईआ। सुरत स्वाणी कर त्यार, आपणे अंग लगाईआ। मिल्या मेल शब्द साचे हाणी, साचा कन्त रही हंढाईआ। लेखा चुकया खाणी बाणी, जोती जोत समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्त सुहेले लए वर, एका धाम सुहाईआ। साचा धाम पुरख अबिनाशी, एका एक रखाया। आप आपणा करया दासी, दूसर कोई ना संग रखाया। ना कोई वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी पंडत काशी, मुल्ला शेख़ ग्रन्थी पन्थी कोई दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, धुर धाम इक्क सुहाया। साचा धाम हरि अवल्लड़ा,

एका एक सुहाया। आपे बैठ इक्क इकल्लड़ा, आपणा रंग रंगाया। आप वसाए आपणा सच महल्लड़ा, साचा थाँ सुहाया। आप फड़ाया आपणा पलड़ा, आप आपणा लए प्रनाया। ना कोई पैसा ना कोई दमड़ा, माया ममता दिस ना आया। ना कोई हड्ड मास ना दिसे चम्मड़ा, पंज तत्त ना कोई वटाया। पारब्रह्म पुरख अबिनाशी अगम्म अगम्मड़ा, अगम्मड़े धाम सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर द्वार इक्क सुहाया। बंक द्वारी आप प्रभ, एका एक अख्वाया। ना कोई तप ताप जाप हट्ठ, पूजा पाठ ना कोई रखाया। ना कोई तीर्थ अट्ठ सट्ठ, गंगा गोदावरी दिस ना आया। ना कोई शिवदवाला मट्ठ, मस्जिद मन्दिर गुरद्वार मठ देहुरा मसीत ना कोई बणाया। ना कोई जप तप हट्ठ, ना कोई भेख वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा इक्क सुहाया। साचा घर इक्क सुहाए। आदि पुरख जोत निरँजणा। दूसर कोई दिस ना आए, ना कोई कराए मजना। तीसर ना कोई संग निभाए, साक सैण सजना। चौथे ना कोई मेल मिलाए, ना घड़या ना भज्जणा। पंचम मीता इक्क अख्वाए, धुरदरगाही बेपरवाही एका एक सज्जणा। थिर घर बैठा आसण लाए, आप आपणी बणत बणाए, ना घड़या ना भज्जणा। घड़े ना भज्जे हरि निरंकर, ना कोई बणत बणांयदा। ना चढ़े ना उतरे पार, मञ्झधार ना कोई वहांयदा। लोआं पुरीआं ना कोई संसार, विकार हँकार ना कोई रखांयदा। राज राजान शाह सुल्तान ना कोई दर दरबार, दोए जोड़ ना सीस कोई झुकांयदा। ना कोई पीण ना कोई खाण, ना कोई जाम प्यांअदा। ना कोई माण ना अभिमान, ना कोई ताण चुकांयदा। ना कोई पुण ना कोई छान, सच झूठ ना कोई जणांयदा। ना कोई पवण ना कोई मसान, ना कोई रूप वटांयदा। एका जोती श्री भगवान, आपणी जोत जगांयदा। उप्पर बैठे सच्चे अस्थान, आपणा आसण लांयदा। धुरदरगाही सच मकान, चार दिवार कोई दिस ना आंयदा। छप्पर छन्न ना कोई निशान, ना कोई बाडी बणत बणांयदा। ना कोई देवे ना कोई मंगे दान, ना कोई झोली डांयदा। ना कोई धूढ़ ना इशनान, ना मजन कोई करांयदा। जोत सरूपी इक्क भगवान, घर आपणे आप सुहांयदा। आपणा घर आप सुहाया, पारब्रह्म अबिनाशा। दर द्वार दिस ना किसे आया, भेव ना पावे पृथ्वी आकाशा। गुर पीर साध सन्त अवतार मात उपाया, एका देवे शब्द भरवासा। आप आपणा नूर टिकाया, देवे पवण स्वासा। शब्द सुनेहड़ा रिहा घलाया, निज घर आत्म करया वासा। नानक गोबिन्द सेवा लाया, प्रभ देवे सच भरवासा। कलिजुग अन्तिम दए दुहाया, जीव हँकारी मदिरा मासा। धरत मात रही कुरलाया, विभचारी वेखण मात तमाशा। प्रभ अबिनाशी दया कमाया, धर्म राए हुक्म सुणाया, हथ्थ रखा जम का फासा। निहकलंक जामा पाया, साचा डंक रिहा वजाया, राउ रंक रिहा उठाया, गुरमुखां देवे चरन भरवासा। सम्मत चौदां रुत्त सुहाया। पारब्रह्म अबिनाशी

अचुत, लोकमात डेरा लाया। वेख वखाए चारे कुन्ट, दहि दिशा फेरा पाया। तीर निराला रिहा छुट्ट, रसना चिल्ले आप चढ़ाया। नौ खण्ड पृथ्वी पाए फुट्ट, आपणी बिध आपणे हथ्थ रखाया। सत्तां दीपां पए लुट्ट, पंजां चोरां रिहा कराया। मनमुख जीवां जड़्ह देवे पुट्ट, इक्क हुलार लगाया। धर्म राए दर देवे सुट्ट, लाड़ी मौत नाल प्रनाया। लहिणा देणा चुक्के जूठ झूठ, अन्त हिसाब चुकाया। सन्त सुहेले जुग जुग विछड़े गए रुट्ठ, प्रभ साचा मेल मिलाया। पुरख अगम्मा गया तुठ्ठ, शब्दी जोड़ जुड़ाया। आप कराए एका मुट्ठ, एका इक्की पाया। लुकया रहिण ना देवे कोई गुट्ठ, साची सिक्खी रिहा बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सोहँ रक्खी धार तिक्खी, विरला पार कराया। सोहँ तेरी तिक्खी धार, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। भरमे भुल्ले जीव गंवार, भरम गढ़्ह ना कोई तुड़ाईआ। माया ममता कर प्यार, रसन करी हलकाईआ। मिल्या मेल ना गोबिन्द मीत मुरार, रैण अन्धेरी छाईआ। लुट्टया जाए अन्तिम घर बाहर, पंचम रहे राह तकाईआ। ना कोई कन्त ना कोई नार, पिता पूत ना कोई अख्वाईआ। भैण भ्राता झूठ प्यार, कलिजुग दए दुहाईआ। धी जवाई हाहाकार, आत्म सुख ना कोए उपजाईआ। कुँवार कन्याा कर शृंगार, आपणी पति गंवाईआ। लक्ख चुरासी विभचार नार, गुरमुख विरला कन्त हंढाईआ। शब्द सुहागण करे प्यार, साचे कन्त सेव कमाईआ। गुरमुख सोए जागण विच संसार, मनमुख गूढ़ी नींद सवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर निरवैर रूप समाईआ। निरवैर निरगुण हरि निरँकार, निज घर आत्म वसया। सुणे सुणाए सच पुकार, धुरदरगाही आए नस्सया। मनमुख सुत्ते पैर पसार, आत्म रैण अन्धेरी मस्सया। गुरमुख रसना रहे उचार, गुर पूरे मार्ग दस्सया। जोत निरँजण कर उज्यार, करे प्रकाश कोटन कोट रवि सस्सया। पुरख अबिनाशी किरपा धार, भगत जनां दे हिरदे वसया। देवे दरस अगम्म अपार, दूई द्वैती लाहे विसया। तन पहनाए साचा हार, दिवस रैण कोल बहि बहि हस्सया। गुरमुख तेरा सच प्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, तीर निराला एका कसया। तीर निराला तेज कटारी, हरि एका एक रखाईआ। एका वेखे वड्ड संसारी, राज राजानां रिहा जगाईआ। खाली करे वड भण्डारी, सेठ सिठाणे रिहा मिटाईआ। गऊ ग़रीबां पावे सारी, आप आपणे गले लगाईआ। दिवस रैण बणे भिखारी, मंगण दर इक्क बेपरवाहीआा। पुरख अबिनाशी पैज संवारी, होए मात सहाईआ। सम्मत चौदां कर त्यारी, चारों कुन्ट वेख वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी पावे सारी, धीरज धीर ना कोई धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, खेले खेल खिलारी, आपणी दया कमाईआ। भिन्नी रैनड़ीए तेरी धन्न कमाई, हरि हरि मंगल गाया। भगत जनां दर वज्जी वधाई, सतिगुर पूर पाया।

गुर शब्द होई मात कुड़माई, साचा सगन मनाया। सखीआं मिल मिल गायण चाँईं चाँईं, आप आपणी दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे रिहा जगाया। भिन्नी रैनड़ीए तेरी साची रैण, जन भगतां मिले वड्याईआ। दरस पेखण लोचन नैण, जगत तृष्न मिटाईआ। अन्त ना पैण डूँघे वहिण, गुर पूरा लए बचाईआ। आपे होया साक सज्जण सैण, माया ममता भाई भैण आप अख्वाईआ। जुग जुग चुकाए लहिणा देण, जगत विछड़े मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे तेरा दर दुआरा रिहा सुहाईआ। भिन्नड़ी रैण कर सलाह, संग रलाया पुरख अबिनाशी जगत मलाह, लोकमाती फेरा पाया। दो जहानी पकड़े बांह, एका पल्लू नाम फड़ाया। सदा सुहेला देवे ठण्ढी छाँ, सिर आपणा हथ्थ उठाया। सोहँ जपाए साचा नाँ, सतिजुग साचा मार्ग लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भिन्नड़ी रैण तेरा दर सुहाया। भिन्नड़ी रैण धुरदरगाह, गुरमुखां मेल मिलाया। आप कटाए जम का फाह, लक्ख चुरासी गेड़ कटाया। काची माटी ना कोई वसाह, थिर रहिण ना पाया।जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिसंगत तेरा साचा मेल मिलाया। हरिसंगत हरि कर प्यार, आपणी दया कमाईआ। चरन कँवल इक्क प्यार, साची रीती रिहा सिखाईआ। वरन बरन भेव निवार, ऊँच नीच एका धाम बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन जन हरि आपणे रंग समाईआ। सति पुरख निरँजण हरि निरँकार, एका कार कमांयदा। सोहँ शब्द सच सिक्दार, लोकमात बणांयदा। सतिजुग होवे पहरेदार, साचा संग निभांयदा। चार वरन इक्क द्वार, ऊँच नीच एका धाम सुहांयदा। एका एक वखाए मन्दिर मस्जिद गुरुद्वार, दूसर कोए दिस ना आंयदा। आप जाणे मूंड मुंडाए केसाधार, हर घट वेख वखांयदा। एका बख्शे नाम अधार, एका राह चलांयदा। सच सुच्च कर विहार, जूठ झूठ मेट मिटांयदा। नाम खण्डा तेज कटार, लक्ख चुरासी तन पहनांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी इक्क प्यार, आपणा आप करांयदा। सत्तां दीपां इक्क विहार, हरि शब्दी बणत बणांयदा। ना कोई राज राजान शाह सुल्तान, विच जहान दिस ना आंयदा। एका एक श्री भगवान, आपणी बणत बणांयदा। धर्म झुलाए सच निशान, लोकमात आप उठांयदा। जीआं जन्तां पाए आन, साधां सन्तां दे मति समझांयदा। एका अक्खर सारे गान, एका दूजा भउ चुकांयदा। ना कोई मढ़ी ना कोई मसाण, ना कोई गोर पूज पुजांयदा। ना कोई शिव शंकर ब्रह्मा करे ध्यान, करोड़ तेतीस ना कोई मनांयदा। गणपति गणेश ना वेख वखाण, ना कोई सीस झुकांयदा। ना कोई वेद पुराण गीता ज्ञान, ना कोई शास्त्र सिमरत वेख निधान, ना कोई ओट रखांयदा। ना कोई अञ्जील ना कुरान, ना कोई सपारे अल्हांयदा। ना मुहम्मद ना निशान, अल्ला नाअरा

ना कोई लांयदा। ना कोई खाणी ना कोई बान, ना कोई राग छतीसा गांयदा। ना कोई ज्ञानी ध्यानी वड विद्वान, जगत विद्या माण रखांयदा। ना कोई माण ना अभिमान, अन्ध अज्ञान रहिण ना पांयदा। ना कोई ठग्ग चोर यार जगत शैतान, बेईमान दिस ना आंयदा। ना कोई गोपी ना कोई काहन, ना कोई मण्डल रास रचांयदा। ना कोई सीता ना कोई राम, राम रामा रूप समांयदा। ना कोई तीर ना कोई बाण, ना कोई खण्डा हथ्थ उठांयदा। ना कोई झुलाए जगत निशान, ना कोई मन्दिर अटल रखांयदा। ना कोई अमृत आत्म करे पान, ना कोई मार्ग लांयदा। ना कोई विद्या ना कोई ज्ञान, ना ध्यान रखांयदा। ना कोई पीण ना कोई खाण, मदिरा मास दिस ना आंयदा। करे कराए पुण छाण, हरि जोती जामा पांयदा। इक्क रखाए नाम बिबान, लोआं पुरीआं आप उडांयदा। सन्त सुहेले वेख वखाण, आपणे अंग लगांयदा। आपे होया जाणी जाण, जानणहार आप अख्वांयदा। गऊ ग़रीबां देवे माण, आपे गले लगांयदा। राज राजान फिरन हैरान, दर दरबान कोई दिस ना आंयदा। माया ममता तुट्टे माण, त्रैगुण माया ख़ाक रुलांयदा। सोहँ शब्द फड़ मधाण, सागर सिन्ध रिड़क विखांयदा। लोआं पुरीआं एका आण, आपणी आप रखांयदा। कलिजुग अन्तिम लौहण आया मुकाण, सम्मत चौदां वंड वंडांयदा। गुणवन्ता हरि गुण निधान, भेख पखण्डा मात मिटांयदा। देवे दंडा दो जहान, सोहँ खण्डा हथ्थ उठांयदा। कलिजुग तेरा अन्तिम कंडा, नेत्र खोल्ह मार ध्यान, ना कोई पार लँघांयदा। मनमुख पूजण करीर जंडा, देवी देव मुख छुपांयदा। खेले खेल विच ब्रह्मण्डा, गुर पीर आपणे पेटे पांयदा। आदि अन्त ना होया कदी रंडा, एका एक सुहागी कन्त अख्वांयदा। सोहँ फड़ चण्ड प्रचण्डा, नौ खण्डां वेख वखांयदा। मनमुख जीव देवे दंडा, लुकया कोई रहिण ना पांयदा। आपे वेखे जेरज अंडा, उत्भज सेत्ज फोल फुलांयदा। जन भगतां कराए साची वंडा, एका इक्की अन्तिम पांयदा। नाम निधान एका वंडा, हरि साचा झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साची गोली इक्क रखांयदा। हरिजन तेरा शब्द जैकार, चार कुन्ट सुणाया। दहि दिशा हरि वेख विचार, भेखी भेख वटाया। राज राजान इक्क द्वार, गऊ ग़रीबां मेल मिलाया। आपे बैठा अद्धविचकार, जगत विचोला बण के आया। दो जहानी वेख विचार, हरिजन साचे लए जगाया। शब्द कानी तीर कमान, रसना चिल्ले रिहा चढ़ाया। मुगल पठाणी कर त्यार, साचा रंग रंगाया। वेद विदांती करन विचार, वड विद्वानी जगत विद्या मूल ना भाया। कोई ना दिसे ब्रह्म ज्ञानी, भारत खण्डी वेख वखाया। नौ खण्ड पृथ्वी जगत दिवाली, दीवा सच ना किसे जगाया। रसना पढ़ पढ़ थक्के बाणी, साचा बाण किसे ना लाया। माया राणी बैठी चादर ताणी, मनमुखां बैठा पड़दा पाया। आपे वेखे जेरज अंडी खाणी बाणी, हरि वेखणहार अख्वाया। कवण गुर

कवण चेला कवण सुघड़ स्याणी, कवण साचा घर रिहा सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साचा राह चलाया। सच राह जगत जगदीस, एका एक चलांयदा। मनमुख जीव जाए पीस, ना कोई मात बचांयदा। चार वरन इक्क हदीस, छत्र झुले प्रभ साचे सीस, दूसर कोई दिस ना आंयदा। चरन कँवल सच्ची धूढ़, मूर्ख मूढ़्ह चतर सुघड़ बणांयदा। काया चोली रंग चाढ़्हे गूढ़, जो जन दर्शन पांयदा। धर्म राए दर कटे जूड़, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। हरिजन साचे दर्शन नैण, वड वड वड्याईआ। जप तप हट्ठ सति प्रभ चरन द्वारे बहिण मंगदे रहिण, पूरी भिच्छया कदे ना पाईआ। अभ्यास सन्यास वैराग त्याग ना गया जाग, कलिजुग गूढ़ी नींद सवाईआ। दर दर घर घर मन्दिर अन्दर लग्गी आग, पंचम रहे लगाईआ। माया राणी डस्से डस्सणी नाग, आप आपणा सिर उठाईआ। काम क्रोध हथ्थ पकड़ी वाग, चारों कुन्ट रिहा भवाईआ। दुरमति मैल लग्गा दाग़, ना कोई मात धवाईआ। हँस बुद्धी होई काग, जिह्वा काग वांग कुरलाईआ। गुर चरन धूढ़ मिल्या ना मजन माघ, अट्ठ सट्ठ फिरदे देण दुहाईआ। शब्द ना बन्न्हया किसे ताग, जूठा झूठा सीस गुंदाईआ। मिल्या मेल ना कन्त सुहाग, आत्म सेज ना किसे हंढाईआ। दर दर घर घर चारों कुन्ट रहे भाग, आत्म धीर ना कोई धराईआ। गुरमुख विरले चरन कँवल प्रभ गए लाग, प्रभ आपणा लड़ फड़ाईआ। अन्तिम कलिजुग गए जाग, हरि साचा आप जगाईआ। इक्क उपजाए नाम वैराग, जगत चिन्ता दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चार वरनां इक्क जणाईआ। चार वरनां हरि उपदेश, एका एक कराया। ना कोई नर ना कोई नरेश, राज राजान रहिण ना पाया। पारब्रह्म गुर इक्क आदेश, लक्ख चुरासी रिहा तराया। नौ खण्ड पृथ्वी होए दर दरवेश, सत्तां दीपां सीस झुकाया। पुरख अबिनाशी तेरा एका वेस, अनेका रंग वटाया। संग रखाया गुर दस्मेश विशेख, मन्दिर गुरुदुआरा ना कोई दिखाया। पकड़ उठाए धारी केस, दिस किसे ना आया। आप सुहाई बाशक सेज, सागों पांग हंढाईआ। कोटन कोट ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, दर द्वारे बैठे सीस झुकाया। लच्छमी दर घर साचे करे वेस, निव निव चरनी सीस झुकाया। चरन झस्से दर हमेश, हरि साची सेवा लाया। कलिजुग माया तेरी कोई ना चले पेश, प्रभ देवे ख़ाक रुलाया। पंज तत्तां छड्डणा पैणा काया देस, हरि साचा रिहा छुडाया। अन्तिम रोवण गल खुल्हड़े केस, ना सके कोई बचाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे मेल मिलाया। चार वरन सच सलाह, हरि आपणी आप जणांयदा। सतिगुर पूरा इक्क मलाह, भवजल पार करांयदा। दो जहानां पकड़े बांह, जम का फंद कटांयदा। आपे पिता आपे माँ, आप आपणी

गोद उठांयदा। हँस बणाए फड़ फड़ काँ, दुरमति मैल गंवांयदा। इक्क जपाए साचा नाँ, सोहँ नाउँ उपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, चार वरन एका सरन एका धाम सुहांयदा। चर वरन इक्क द्वार, हरि एका धाम सुहाया। जुग जुग लए मात अवतार, आपणे धन्दे सृष्ट सबाई रिहा लगाया। देवे वर सच्ची सरकार, देवणहार आप अख्वाया। गुरमुख साचे लए उभार, मूर्ख मूढ़्ह पापी गन्दे दए खपाया। जिस जन बख्शे चरन प्यार, आत्म अन्धे ज्ञान शब्द दए जणाया। आपे होए वड बख्शिंदे, मेहरबान आप अख्वाया। मनमुख जीव लाए झूठे धन्दे, निन्दक निन्दया रिहा लगाया। दो जहानी वज्जे जिंदे, गुर चरन दुआरा दिस ना आया। धर्म राए दी पाए बन्दी, बन्दीखाना इक्क रखाया। गुर संगत विच रक्खी जिस वासना गन्दी, लक्ख चुरासी विच फिराया। जो जन रसना गायण बत्ती दन्दी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान होए सहाया। एका चढ़या गुरसिख चन्द नौ चन्दी, अन्ध अन्धेर मिटाया। सोहँ शब्द सुहागी छन्दी, कन्त सुहाग इक्क सुणाया। गुरसिख तेरी सुरत गुर चरन द्वारे रो रो कहिंदी, विछड़ कदे ना जाया। ब्रह्म रंगण लाए मैहन्दी, चरनी सेव कमाया। प्रभ दा भाणा सिर ते सहिंदी, लक्ख लक्ख शुकर मनाया। साध संगत साची सईआं उठ उठ कहिंदी, वेला गया हथ्थ ना आया। वेखे खेल दिशा लहिंदी, प्रभ साची खेल रचाया। अञ्जील कुरान इक्ट्ठी हो हो बहिंदी, एका मता पकाया। अमाम मुल्ला शेख़ मुसायक मसले पढ़ पढ़ वेखण अमाम मैहन्दी, केहड़ी कूटे डेरा लाया। गुर संगत प्रभ चरन द्वारे इक्ट्ठी हो हो बहिंदी, पहली चेत्र ख़ुशी मनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत तेरे अग्गे सीस झुकाया।

१९ चेत २०१४ बिक्रमी गिरधारा सिँघ दे गृह इक्की परिवार इक्ट्ठे होए
पिण्ड बलोवाली ज़िला अमृतसर

अकल कला भरपूर, आप अख्वाया। नाद अनादी तूर, एका शब्द अल्हाया। गुरमुखां सद हाज़र हज़ूर, नेत्र नैणां दर्शन पाया। आपे वसे नेड़े दूर, मनमुखां दिस ना आया। जगत नाता कूड़ो कूड़, थिर कोई रहिण ना पाया। जिस जन बख्शे आपणी चरन धूढ़, दुरमति मैल दए गंवाया। आप मिटाए दया कमाए मूर्ख मूढ़्ह, एका ज्ञान दवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा भेख वटाया। अकल कला भरपूर, हरि निरंकारया। जन भगतां देवे नाद शब्द साची तूर, अनहद धुन उपजा रिहा। अमृत आत्म बख्शे भूर, सांतक सति वरता रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे मेल मिला रिहा। हरिजन साचे साचा मेला, जुग जुग आप कराया। आपे गुरू आपे चेला,

चेला गुर आप अख्वाया। भगत जनां हरि सज्जण सुहेला, लोकमाती भेख वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ज़ात पाती भेख मिटाया। ज़ात पात पार किनारा, प्रभ साचा अन्त कराईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, जीव जन्त रिहा जगाईआ। सतिजुग साचा खोल्ह दुआरा, साचा मार्ग लाईआ। सोहँ शब्द जै जै कारा, चार वरनां रिहा जणाईआ। इक्क इकल्ला एकँकारा, एका रूप समाईआ। प्रगट होया विच संसारा, जुग जुग बणत बणाईआ। कलिजुग चारों कुन्ट धुँदूकारा, रैण अन्धेरी छाईआ। जूठ झूठ दर दुआरा, घर घर बैठा आसण लाईआ। जूठा झूठा मीत मुरारा, साक सज्जण मात अख्वाईआ। ना कोई मिलाए पारब्रह्म पुरख अपारा, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। मनमुख जीव भौंदे नौ दुआरा, दर दसवां ना कोई खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे रिहा जगाईआ। हरिजन साचा साचा लाल, हरि साचा आप उठांयदा। लक्ख चुरासी विच्चों भाल, आप आपणी गोद उठांयदा। जोती नूर इक्क अकाल, इक्क इकल्ला धाम सुहांयदा। जिस जन देवे नाम शब्द सच्चा धन माल, आत्म झोली भरांयदा। नेड़ ना आए काल महांकाल, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। जुग जुग चले अवल्लड़ी चाल, आपणी धारा इक्क बंधांयदा। भगत जनां होए सदा रखवाल, नित नवित्त जोत प्रगटांयदा। कलिजुग माया दए उछाल, माया ममता वहिण वहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। हरिजन साचे सन्त दुलार, हरि साचा वेख वखाईआ। आपे खोल्ह बन्द किवाड़, जोती नूर सवाईआ। नेड़ ना आए पंचम धाड़, दर द्वारे रिहा दुरकाईआ। इक्क वखाए साचा अखाड़, अनहद साचा राग रिहा अल्हाईआ। माया ममता बस्त्र उतार, शब्द गहणा तन पहनाईआ। पंच विकारा आप चबाए आपणी दाढ़, नेत्र नैणां दरस दिखाईआ। वा ना लग्गे तत्ती हाढ़, कलिजुग अग्नी आप बुझाईआ। धुरदरगाही साचा लाड़, हरिजन साचे लए प्रनाईआ। आपे होया पिच्छे अगाड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे सन्त जनां होए आप सहाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम चाला, चार कुन्ट अन्धेरा। हरि का नाउँ किसे ना भाला, ना चुक्कया तेरा मेरा। फल ना लग्गा काया डाल्हा, पंजां चोरां पाया घेरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे सन्त जनां होए सदा रखवाला। कलिजुग तेरी काली रैण, चारों कुन्ट छाईआ। जूठा झूठा नाता मात पित भाई भैण, साक सज्जण सैण कोई दिस ना आया। लक्ख चुरासी अन्तिम लहिणा लैण देण, दर घर हिसाब कराईआ। मनमुख जीव जूठे झूठे वहण वहिण, ना सके कोई बचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे रिहा तराईआ। कलिजुग अन्तिम वहण वहिणा, ना सके कोई बचाईआ। गुरमुख साचा वेखे नैणां, हरि साचा आप वखाईआ। सन्त सुहेले मात रहिणा, मनमुख

डुब्बे ना कोई पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग धारा इक्क वहाईआ। कलिजुग तिक्खी धार, रखावे विच संसारया। ना कोई आर ना कोई पार, मनमुख डुब्बे अद्ध विचकारआ। नेत्र नैण रोणा ज़ारो ज़ार, राए धर्म करे ख्वारया। ना कोई देवे मात सहार, हरि का नाउँ ना रसन उचारया। जूठे झूठे मीत मुरार, छड्ड चले ना कोई सहारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन सोए मात जगा रिहा। कलिजुग तेरा अन्तिम वेला, चार कुन्ट दए दुहाईआ। अचरज खेल पारब्रह्म आपे खेल, जोती जामा भेख वटाईआ। भगत जनां हरि सज्जण सुहेला, साचा मीत आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची रीती आप चलाईआ। साची रीती हरि सुल्तान, एका एक चलांयदा। दो जहान मार ध्यान, आपणी बणत जणांयदा। कलिजुग होए अन्त वैरान, थिर रहिण ना पांयदा। सतिजुग त्रेता सच निशान, हरि साचा मात झुलांयदा। आपे होया निगाहबान, निहकलंकी जामा पांयदा। जगत मिटाए पंज शैतान, हउमे हँगता रोग मिटांयदा। एका बख्शे चरन ध्यान, धूढ़ी मस्तक लांयदा। आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञान, जोती नूर दरसांयदा। चार वरनां देवे माण, दर दर इक्क खुल्हांयदा। ना कोई राउ रंक राज राजान, शाह सुल्तान ना कोई अख्वांयदा। प्रगट होए श्री भगवान, एका खण्डा हथ्थ उठांयदा। जूठा झूठा मेट निशान, ब्रह्मण्डां खोज खुजांयदा। रवि ससि चन्द सूरज सर्ब मिट जाण, आकाश प्रकाश ना कोई करांयदा। ब्रह्मा मंगे जिया दान, वेला अन्तिम आंयदा। शिव शंकर करे प्रभ चरन ध्यान, आपणी भुल्ल बख्शांयदा। करोड़ तेतीसा होए सुंञ मसाण, जगत जगदीसा आप करांयदा। बीसन बीसा हरि निरँकार, एका एक अख्वांयदा। आपे वेखे राग छतीसा, दन्द बतीसा कवण गांयदा। ना कोई राग रागनी हदीसा, सच मार्ग ना कोई विखांयदा। माया राणी जूठा झूठा पीसण पीसा, कलिजुग काला संग रलांयदा। लेखे लाए मूसा ईसा, संग मुहम्मद आप उठांयदा। लेख चुकाए विच उनीसा, अल्ला राणी पड़दा पांयदा। एका छत्र झुल्ले प्रभ साचे सीसा, प्रभ साचा आप झुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण रूप वटांयदा। निरगुण रूप अपार, निज घर आसण लांयदा। शब्द खण्डा तेज कटार, आपणे हथ्थ उठांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी मारे मार, सत्तां दीपां वेख विखांयदा। राज राजानां करे ख़बरदार, राउ रंकां आप उठांयदा। जन भगतां होवे पहरेदार, दिवस रैण सेव कमांयदा। आदि जुगादी सांझा यार, सेवक सेवा आप कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर,, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, भेखाधारी भेख वटांयदा। भेखाधारी हरि इकल्ला, अकल कला भरपूरा। आपे जाणे सच महल्ला, निहचल नगरी साचे खेड़ा। जोती शब्दी आपे रल्ला, आप आपणा बन्न्हया

बेड़ा। सोहँ उठाया हथ्थ विच भल्ला, कलिजुग तेरा करे हक्क निबेड़ा। दूई द्वैती मेटे सल्ला, लक्ख चुरासी चुक्के झेड़ा। मेल मिलाए गोबिन्द डल्ला, धरत मात तेरा खुल्ल्हा वेहड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, अन्तिम करे हक्क निबेड़ा। अन्तिम निबेड़ा हथ्थ करतार, आपणे हथ्थ रखाया। वेखे विगसे कर विचार, विच संसार समरथ कल अख्वाया। दीपां लोआं पावे सार, वरभण्डी खेल रचाया। ब्रह्मण्डां खोज हरि निरँकार, भेख पखण्डा दए मिटाया। जेरज अंडां वेख विचार, लहिणा देणा मूल चुकाया। मनमुख सुत्ते दे कर कंडी, ना सोए कोई हिलाया। जन भगतां मंग एका मंगी, प्रभ चरन धूढ़ी मस्तक लाया। अमृत आत्म धार साची गंगी, सर सरोवर इक्क वखाया। सुरत सवाणी होई नंगी, दुरमति पड़दा लाहया। मानस जन्म ना होया भंगी, जिस जन गुर पूरे दर्शन पाया। काया चोली आपणी रंगी, एका गूढ़ा रंग चढ़ाया। कट्टणहारा भुक्ख नंगी, तृष्ना भुक्ख मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दे मति रिहा समझाया। दे मति हरि आप समझाए, कलिजुग अन्तिम आया। जीव जन्त कोई रहिण ना पाए, धर्म राए दए सज़ाया। साध सन्त होए हलकाए, धीरज यति गंवाया। पारब्रह्म ब्रह्म कोई ना पाए, पढ़ पढ़ वाद विवाद वधाया। एका नाम ताम ना कोई खाए, रसन विकार चलाया। अन्धेरी शाम ना कोई मिटाए, साचा चन्द ना कोई चढ़ाया। अमृत आत्म जाम ना कोई प्याए, मदिरा मास मुख रखाया। साचा नाम पल्ले दाम ना कोई बंधाए, जूठी झूठी पंड बंधाया। सतिगुर पूरा ना कोई मिलाए, भरमे भरम भुलाया। आवण जावण लक्ख चुरासी गेड़ ना कोई कटाए, जम का फास ना कोई तुड़ाया। बत्ती दन्द हरि बख्शिंद ना कोई गाए, परमानंद किसे दिस ना आया। जीव जन्त आत्म अज्ञान अन्ध, जोत प्रकाश पुरख अबिनाश ना कोई कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, दे मति रिहा समझाया। कलिजुग जीव उठ जाग, चारों कुन्ट अन्धेरा छाया। मिल्या मेल ना कन्त सुहाग, नारी कन्त ना मेल मिलाया। दूई द्वैती हउमे लग्गा दाग़, दुरमति मैल ना कोई धवाया। हँस सरोवर ना होया काग, सच इशनान ना कोए कराया। आत्म उपजिआ ना इक्क वैराग, एक दूजा ना भेव चुकाया। चरन धूढ़ मिल्या ना मजन माघ, अट्ठ सट्ठ तीर्थ फिरे हलकाया। माया डस्सणी डस्सया नाग, आत्म विख ना कोए गंवाया। गुरमुख विरला प्रभ चरन कँवल जाए लाग, हरि तृष्ना भुक्ख मिटाया। आप बुझाए तन लग्गी आग, अमृत आत्म मेघ बरसाया। आपणे हथ्थ प्रभ रक्खे वाग, दो जहानां होए सहाया। हरिजन साचे वड वड भाग, वडभागी हरिजन पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन तेरी अन्तिम वर, आत्म दरसी दर्शन पाया। आत्म दरस हरि भगवन्त, अग्नी अग्ग बुझाईआ। मिल्या मेल साचे कन्त, विछड़

कदे ना जाईआ। एका रुत्त वखाए बसन्त, फल फुलवाड़ी मात लगाईआ। भरमे भुल्ले जीव जन्त, साधां सन्तां दिस ना आईआ। कलिजुग माया पाई बेअन्त, बैठी पड़दा पाईआ। प्रभ का भेव अगम्म अगम्मत, अगम्म अगम्मड़ा दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका डंक रिहा वजाईआ। एका डंक हरि करतार, आपणा आप वजाया। लक्ख चुरासी करे ख़बरदार, सम्मत चौदां वेख वखाया। मनमुख जीवां मारे मार, शब्द खण्डा हथ्थ उठाया। नौ खण्ड पृथ्वी हाहाकार, सत्तां दीपां रिहा हिलाया। राज राजानां शाह सुल्तानां दए उभार, आपणी कल वरताया। मस्त दीवाना श्री भगवाना, जन भगतां बन्न्हे हथ्थीं गाना, धुरदरगाही लै के आया। रसना चिल्ला तीर कमाना, हरि सोहँ तीर चलाया। लक्ख चुरासी करे पुण छाणा, दिस किसे ना आया। मनमुख जीवां तोड़े माण अभिमाना, गढ़्ह हँकारी उच्चा मन्दिर देवे ढाहया । एका एक हरि निशाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग अन्तिम आया। कलिजुग अन्तिम शब्द निशाना, एका एक रखांयदा। ना कोई जाणे राजा राणा, शाह सुल्तान दिस ना आंयदा। लक्ख चुरासी वहण वहिणा, जूठा झूठा भेख रुढ़ांयदा। जीव जन्त चुकाए लहिणा देणा, अन्त हिसाब मुकांयदा। गुरमुख विरला मात रहिणा, जिस जन आपणी दया कमांयदा। दरस विखाए साचे नैणा, निज घर आसण लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे साचे दर, दर द्वारे आप बहांयदा। सतिजुग तेरी साची धार, प्रभ साचा मात बंधांयदा। लोकमात लै अवतार, चौबीसा हरि अख्वांयदा। आपे खेले जगत अपार, जगत जगदीशा आप हो आंयदा। वरते वरतावे विच संसार, साचा समां सुहांयदा। चार वरनां इक्क द्वार, हरि एका एक खुल्हांयदा। ऊँचां नीचां कर प्यार, राउ रंकां एका धाम बहांयदा। तीर्थ तट्टां पार किनार, अट्ठ सट्ठ मेट मिटांयदा। घट घटां हरि कर पसार, हर घट वेख विखांयदा। जोत सरूपी हरि निरँकार, जोती दीप इक्क जगांयदा। शब्द धुन डंक अपर अपार, एका डंक वजांयदा। राग अनादी धुन इक्क संसार, रसना हर खुल्हांयदा। भगत जनां हरि कर वणजार, एका वणज करांयदा। नाता तुटे कूड़ कुड़यार, जूठा झूठा संग तुड़ांयदा। मेल मिलाए कन्त भतार, नारी कन्त आप सुहांयदा। दो जहानी कर प्यार, पंज शैतानी मेट मिटांयदा। तीर कानी गुण निधानी जोत भगवानी, एका एक मिलांयदा। सोहँ शब्द सभ दी बाणी, सो पुरख निरँजण मात लिआंयदा। सतिजुग तेरी सच निशानी, साचा राह वखांयदा। पूजा पाठ ना कोई करानी, चरन कँवल ध्यान इक्क रखांयदा। भरमे भुल्ले वड विद्वानी, आत्म ध्यानी भेव ना पांयदा। दिस ना आए जगत ज्ञानी, गोबिन्द काया भेख वटांयदा। आपे आप हरि ब्रह्म ज्ञानी, एका ब्रह्म रखांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी

निगाहबानी, दिवस रैण वेख वखांयदा। तेज प्रकाश कोटन भानी, रवि ससि ना कोई तेज वखांयदा। देवे दान जिया दानी, जन भगतां झोली पांयदा। आत्म सेजा इक्क सुहानी, शब्द सिँघासण डेरा लांयदा। अमरापद इक्क वखानी, दर घर साचा इक्क सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, काला वेसा दर दरवेशा नैणी वेख वखांयदा। काला सूसा तन शृंगार, एका एक कराया। संग मुहम्मद चार यार, भरमे भरम भुलाया। अल्ला राणी हाहाकार, दिवस रैण रही कुरलाया। हू हू नाअरा आपणा मार, तूं तूं भेव चुकाया। अञ्जील कुरानां आई हार, ईसा मूसा भेव चुकाया। सम्मत चौदां मारे मार, चौदां तबकां रिहा हिलाया। ख़ुदी ख़ुदाई ख़बरदार, परवरदिगार डेरा लाया। नूर अलाही वेख विचार, ऐली अल्ला नाउँ रखाया। कलिजुग अन्तिम पावे सार, सच महल्ला वेख वखाया। जलां थलां दए हुलार, डूँघी कन्दर उच्च पहाड़ दए हिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम दए सुहाया। कलिजुग काला अन्तिम रोए, नेत्र नीर वहाया। सगला संग ना दिसे कोए, बैठे मुख छुपाया। चार यार संग मुहम्मद अन्तिम संग ना होए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम दए सज़ाया। सम्मत चौदां जोत निरँजण मात बलोए। सम्मत चौदां दए हुलारा, सृष्ट सबाई आप उठांयदा। प्रगट हो नर अवतारा, निहकलंका डंक वजांयदा। शब्द खण्डा तेज कटारा, हरि आपणे हथ्थ रखांयदा। लोआं पुरीआं पावे सारा, ब्रह्मा शिव देवत सुर आप उठांयदा। कलिजुग तेरा पार किनारा, डूँघे वहिण वहांयदा। सतिजुग साचा लए अवतारा, प्रभ चरनी सीस झुकांयदा। सोहँ शब्द बण वरतारा, लोकमाती आप वरतांयदा। भगत जनां दर होए भिखारा, दर दर फेरा पांयदा। देवे दरस अगम्म अपारा, अगम्मड़ा रूप वटांयदा। जोती नूर कर उज्यारा, अन्ध अन्धेर मिटांयदा। एका शब्द सच्ची धुन्कारा, जै जै जैकार करांयदा। रिख मुन ना पाए सारा, मुल्ला शेख़ मुसायक काज़ी गौस कुतब पीर दस्तगीर शाह हकीर आप उठांयदा। मनमुख जीवां लथ्थे चीर, तन बस्त्र ना कोई पहनांयदा। हउमे हँगता रही पीड़, दूई द्वैती दु:ख ना कोई मिटांयदा। त्रैगुण माया तेरा अन्त अख़ीर, पंज तत्त रहिण ना पांयदा। जन भगतां देवे आत्म सीर, तृष्ना भुक्ख मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर,, सम्मत चौदां तेरी धार कलिजुग पूर्ब कर्म विचार, लहिणा देण चुकांयदा। कलिजुग तेरा लहिणा देण, प्रभ अन्तिम अन्त चुकांयदा। मनमुख जीव मात ना रहिण, राए धर्म वेख वखांयदा। नाता तुट्टे भाई भैण, साक सज्जण दिस ना आंयदा। सम्मत पन्दरां वहण एका वैहण, लक्ख चुरासी आप रुढ़ांयदा। सम्मत सोलां खाए मौत लाड़ी डैण, कोई ना मुख छुपांयदा। गुरमुख विरले सन्त सुहेले मात रहिण, जिस जन आपणी दया कमांयदा। साचा दरस नेत्र लोचन साचे

नैण, आत्म दरसी दरस करांयदा। सोहँ सो सारे गाण, चार वरनां इक्क ज्ञान जणांयदा। प्रभ का भाणा सिर ते सहिण, गुर पीर ना कोई बचांयदा। जुग जुग चुकाए लहिण देण, लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा। समरथ पुरख शब्द अकथ, लक्ख चुरासी पाए नत्थ, आत्म देवे मथ्था, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नरायण रूप वटांयदा। समरथ हथ्थ वड्याई, अकल कला भरपूरया। जीव जन्त साध सन्त ना चले कोई चतुराई, नाता दिसे कूड़ो कूड़या। रैण अन्धेरी मस चारों कुन्ट छाई, साचा चन्द ना कोई भूरया। निहकलंक प्रभ जोत प्रगटाई, प्रगट होए हाज़र हज़ूरया। आपणा शब्द डंक वजाई, चारों कुन्ट रिहा सुणाई, आपे वेखे नेड़े दूरया। सम्मत चौदां सुणे लुकाई, पंचम जेठ मिले वधाई, बेमुख सुत्ते मुख छुपाई, ना कोई लेखा मूढ़्ह मूढ़या। जन भगतां मेला सहिज सुभाई, दरस दिखाए अगम्म अथाही, आप उठाए फड़ फड़ बाहीं, चरन बख्शे साची धूड़या। सदा सुहेला देवे ठण्ढीआं छाईं, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, काया चोली रंगण रंग चाढ़्हे गूढ़या। काया चोली रंग गूढ़ा, जन भगतां झोली पांयदा। मनमुख ना समझे जीव मूढ़्हा, मनमति जगत भवांयदा। जूठ झूठ हूंझे कूड़ा, सच सुच्च ना कोई झोली पांयदा। माया ममता पाए हथ्थ चूड़ा, साचा सगन ना कोई मनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी लग्गी अग्न, ना कोई मात बुझांयदा। कलिजुग अग्नी लग्गी अग्ग, चारों कंट रही जलाईआ। मनमुख पछाड़े शाहरग, ना होए कोए सहाईआ। एका वा तत्ती रही वग, पंचम जेठ अन्धेरी रही छाईआ। धर्म राए तेरा साचा बग्ग, लक्ख चुरासी दए बणाईआ। लाड़ी मौत बन्न्हे तग, बैठी ख़ुशी मनाईआ। करे खेल सूरा सरबग, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। मनमुख जीव होए कग, काया काग वांग कुरलाईआ। जगत विकारा अग्नी रहे दग, ना कोई तृप्त कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेख वखाए सृष्ट सबाईआ। सृष्ट सबाई रिहा वेख, अन्तिम जामा पाया। आप मिटावणहारा रेख, आपे लए उपाया। आपे जाणे धारी केस, आपे होए मूंड मुंडाया। प्रगट होया जोद्धा नर नरेश, नर नरायण नाउँ रखाया। गेड़ कटाए ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, करोड़ तेतीसा रहिण ना पाया। एका एक दानी दस दस्मेस, गोबिन्द काया रूप वटाया। सम्बल नगरी साचा वेस, सच सिँघासण आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अबिनाशी नाउँ रखाया। पुरख अबिनाशी हर रंग राता, आपणी जोत जगांयदा। प्रगट होए पुरख बिधाता, दिस किसे ना आंयदा। ना कोई पिता ना कोई माता, ना कोई पूत अख्वांयदा। ना कोई वरन ना कोई गोत ना कोई ज़ाता पाता, वरन अवरना आप अख्वांयदा। ना कोई देवे जगत दाता, ना कोई भिच्छया झोली पांयदा। आप आपणी पुच्छे वाता, जुग जुग

भेख वटांयदा। वेख वखाणे नौ खण्ड पृथ्वी दीप साता, सत्तां दीपां वेख विखांयदा। मेटे रैण अन्धेरी राता, सतिजुग साचा चन्द चढ़ांयदा। जन भगतां पुच्छे अन्तिम वाता, सोए मात जगांयदा। चरन कँवल बंधाए साचा नाता, ना कोई तोड़ तुड़ांयदा। दुरमति मैल दर द्वारे रिहा काटा, सच इशनान आप करांयदा। एका नाम दवाए साचा हाटा, चौदां तबकां एका हट विखांयदा। तन पहनाए शब्द पाटा, सच वस्त हथ्थ रखांयदा। लहिणा देणा चुकाए आन बाटा, लक्ख चुरासी पन्ध चुकांयदा। इक्क वखाए तीर्थ ताटा, अट्ठ सट्ठ मूल चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं का एका दाता, जुग जुग आप अख्वांयदा। सर्ब जीआं का एका दाता, एका जोत जगाईआ। पारब्रह्म प्रभ पुरख बिधाता, अबिनाशी करता आप अख्वाईआ। आपे पिता आपे माता, पिता पूत आप अख्वाईआ। लोकमात जुग जुग प्रगट हो पुच्छे वाता, आप आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जोत निरँजण सेवा लाईआ। जोत निरँजण सेवादार, गुरमुखां रही जगाईआ। शब्द डंक अपर अपार, दिवस रैण रही वजाईआ। साचा मेला सच दरबार, धुरदरगाही रही कराईआ। जुगां जुगां दे विछड़े यार, कलिजुग अन्तिम रिहा मिलाईआ। सतिजुग द्वापर त्रेता उतरया पार, जुग चौथे मिले वड्याईआ। निहकलंक हरि लए अवतार, अचरज कल वरताईआ। शब्द खण्डा तेज कटार, आपणे हथ्थ उठाईआ। वरते वरताए विच संसार, सारंगधर भगवान बीठला आप अख्वाईआ। दूतां दुष्टां मारे मार, कौड़ा रीठला भन्न वखाईआ। गुरमुख साचे लए उभार, अनडिठा शब्द जणाईआ। फड़ फड़ बाहों रिहा तार, सच विचोला आप हो जाईआ। शब्द विचोला विच संसार, दो जहानां इक्क रखाईआ। सोहँ ढोला अपर अपार, चार वरनां रिहा सुणाईआ। सतिजुग साची बन्न्हे धार, सतिजुग साचा मार्ग लाईआ। एका अक्खर जै जैकार, चारे कुन्ट रिहा कराईआ। जन भगतां बजर कपाटी देवे पाड़, निर्मल जोत जगाईआ। दर घर साचे देवे वाड़, दस्म द्वारी कुण्डा लाहीआ। आत्म सेजा अपर अपार, हरि फूलन बरखा लाईआ। जोत निरँजण कर शृंगार, नेत्र नाम अंजन पाईआ। सति पुरख तेरी धार, घर साचे रिहा वहाईआ। इक्क इकल्ला एकँकार, एका धाम सुहाईआ। शब्द महल्ला अपर अपार, आपणा आप सुहाईआ। जन भगतां करे मात प्यार, आपणी भुजा रिहा उठाईआ। दो जहानी पावे सार, विछड़ कदे ना जाईआ। तीर निशानी अपर अपार, एका रिहा चलाईआ। ब्रह्म ज्ञानी गुरमुख विचार, जो जन चरन ध्यान लगाईआ। भरमे भुल्ले भरम संसार, भरम गढ़्ह ना कोई तुड़ाईआ। जीव जन्त आत्म अन्ध अंध्यार, दीपक सच ना कोई जगाईआ। जूठा झूठा जगत प्यार, नाता बिधाता ना कोई जुड़ाईआ। धर्म राए अन्त करे ख्वार, सम्मत सोलां दए दुहाईआ। लक्ख चुरासी पासा

हार, मानस देही मात गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण रूप समाईआ। निरगुण रूप सहिज सुख मन्दिर, हरि आपणा आप वसाया। आपे वसया डूँघी कन्दर, सच सिँघासण आया। बजर कपाटी लाया जन्दर, दिस किसे ना आया। उच्चे टिल्ले चढ़ चढ़ थक्के गोरख मच्छन्दर, पारब्रह्म किसे दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरि जन साचे लए मिलाया। हरिजन साचे तेरी साची रीत, प्रभ जुग जुग मेल मिलाईआ। ना कोई देहुरा गुरुदुआरा मन्दिर मसीत, शिवदवाला ना कोई वखाईआ। दिवस रैण सद वसया चीत, सच सिँघासण आसण लाईआ। अट्ठे पहर परखणहारा नीत, लहिणा देणा रिहा चुकाईआ। हरिजन गाउणा सुहागी गीत, गोबिन्द साचा मेल मिलाईआ। मानस देही जाणा जीत, वेला गया हथ्थ ना आईआ। वेखणहारा हस्त कीट, ऊँचां नीचां विच समाईआ। जूठा झूठा जीव जन्त पीसण पीस, भेव कोई ना पाईआ। हरि का नाउँ इक्क मीठ, गुरमुख रसना लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, दे मति रिहा समझाईआ। दे मति समझावण आया, दो जहानां वाली। गुरमुख सोए मात जगावण आया, धुरदरगाही वाली। नाम निधान आत्म झोली पावण आया, फल लगाए काया डाली। आप आपणे रंग रंगावण आया, चाढ़े रंगण रंग गुलाली। आत्म सेजा इक्क विछावण आया, हरि दाता सच्चा माली। कन्त भतार मेल मिलावण आया, नारी कन्ता एका सेज विछा लई। आप आपणा संग निभावण आया, जुग जुग चले अवल्लड़ी चाली। चिट्टे अस्व शब्द घोड़े तंग कसावण आया, नौ खण्ड पृथ्वी सत्तां दीपां करे चाली। गुरमुखां दर मंग मंगावण आया, आपे बणया दर सवाली। अंग संग संग अंग आप अख्वावण आया, सन्त सुहेले मात पाली। सोहँ कंगन तन पहनावण आया, दीपक जगे जोत दिवाली। लोआ पुरीआं पार लँघावण आया, लोकमात वेख वखाली। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जुग जुग चले अवल्लड़ी चाली। चरन प्रीत ध्यान, हरिजन रखाया। आपे देवे जिया दान, आत्म झोली पाया। हरि हरि शब्द जगत ज्ञान, धुर मन्त्र लेख लिखाया। आप बिठाए विच बबाण, गुरमुख साचे रिहा चढ़ाया। दो जहानी देवे माण, धुरदरगाही मात आया। धर्म झुलाए इक्क निशान, सोहँ डण्डा नाल रलाया। आप चुकाए जम की कान, जिस जन रसना गाया। वड दाता हरि गुण निधान, गोबिन्द रूप वटाया। सन्त सुहेले कर पछाण, आप आपणे अंग लगाया। धुरदरगाही इक्क फ़रमाण, साचा राग सुणाया। आपे होया जाणी जाण, दूसर दिस किसे ना आया। हरिजन वखाए पद निरबान, निज घर वेख वखाया। साची सईआ मंगल गान, घर साचा इक्क सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे दया कमाया। हरिजन साचे चरन प्रीती जोड़,

आपणी दया कमांयदा। वर पाया जिहा लोड़, विछड़ कदे ना जांयदा। अन्दर मन्दिर गया बौहड़, आप आपणा रंग रंगांयदा। वेखे परखे मिट्ठा कौड़, रस एका आप रखांयदा। दर दरवाज़े साचा पौड़, उच्चा डण्डा इक्क रखांयदा। भगत सुहेला अन्तिम बौहड़, ब्रह्मण्डां खोज खुजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत जोग एका एक वखांयदा। गुर चरन ध्यान जगत जोग, ना कोई समाध लगाईआ। हरि गुण गा एका भोग, विस्मादे विस्माद समाईआ। मिल्या मेल धुर संजोग, हरि साचा मेल मिलाईआ। दूई द्वैती कटे रोग, एका एक जणाईआ। साचा दर दरस अमोघ, आप आपणा रिहा वखाईआ। विछड़े मेले जीव जन्त जूठे झूठे लोग, जगत लुकाई रिहा भुलाईआ। इक्क सुणाया सच सलोक, सोहँ ढोला हरि रघुराईआ। वेले अन्तिम साची मोख, चरन दासी रिहा कराईआ। हरि हरि भाणा कोई ना सके रोक, ना लिख्या लेख मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे रिहा तराईआ। चरन प्रीती साचा नाता, आपणा आप बंधाया। दरस दिखाए पुरख बिधाता, गोबिन्द रूप वटाया। आपे पिता आपे माता, आप आपणी गोद उठाया। गुर संगत बणाई सच बराता, साचा सगन मनाया। धुरदरगाही इक्क सुग़ाता, हरि काया डोली झोली पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर दुआरा इक्क सुहाया। काया डोली कर त्यार, हरि चाढ़्हे रंग गुलाला। हौली हौली कर प्यार, मेल मिलाए गुर गोपाला। तोले तोल विच संसार, धुरदरगाही आप दलाला। अडुल अडोले नर निरँकार, गुरमुख पछाणे साचा लाला। चरन प्रीती घोल घोले दर द्वार, दिवस रैण चले नाल नाला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दो जहानां करे संभाला। चरन प्रीती सच टिकाना, एका एक वखाया। हरिजन होए दर दरबाना, गुर पूरे दया कमाया। शब्द बिठाए इक्क बिबाना, आप आपणी सेवा लाया। आपे होए सुघड़ स्याणा, साची सिख्या दे मति रिहा समझाया। मनमुख जीव बाल अञ्जाणा, भेव कोई ना पाया। पुरख अगम्मा हरि भगवाना, गोबिन्द गोबिन्द भेख वटाया। जन भगतां देवे जिया दाना, साचा लेखा आपणे हथ्थ रखाया। धुरदरगाही साचा माना, चरन कँवल कँवल चरन इक्क ध्यान रखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गऊ ग़रीब निमाणयां आपणे गले लगाया।

२० चेत २०१४ बिक्रमी बख्शीश सिँघ दे गृह इक्की परिवारां दा इक्ट्ठ होया
पिण्ड कादराबाद ज़िला अमृतसर

हरि साजण जगदीस, जोत जगाया। वेखे खेल बीस बीस, बीस बीसा आप अख्वाया। कलिजुग माया पीसण रही

पीस, सच सुच्च ना कोई समाया। ना कोई जाणे सच हदीस, रसना जिह्वा गुण ना हरि हरि गाया। पढ़ पढ़ थक्के राग छतीस, नादी धुन ना कोए उपजाया। गा गा थक्के दन्द बतीस, दाता दानी दिस ना आया। गा गा थक्के जगत तीस, रसना जिह्वा जगत हिलाया। हरि हरि खेले खेल दस दस बीस, दो जहानी बणत बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, बीस बीसा दए वधाया। बीस बीसा हरि जगदीसा, अकल कला वरताईआ। मेट मिटाए खेल उनीसा, अल्ला राणी मुख छुपाईआ। छत्र झुलाए प्रभ साचे सीसा, बीस बीसा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा भेख वटाईआ। जोती जामा जोद्धा बल सूर, सतिगुर साचा साख्यात। शब्द नादी साची तूर, हरिजन वखाए अट्ठे पहर दिवस रैण प्रभात। कलिजुग नाता तोड़े कूड़, देवे नाम शब्द साची दात। चतर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्ह, जिस जन बंन्हाए चरन नात। काया चोली रंग चाढ़्हे गूढ़, मेट मिटाए अन्धेरी रात। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम पुच्छे वात। कलिजुग वेला अन्त जुदाई। चारों कुन्ट हाहाकार, गुरमुख विरले नाम कुड़माई। शब्द सेहरा सीस बंधाया, साचा मंगल काया मन्दिर बहि बहि रिहा गाई। साचे घर वज्जी वधाई। मिल सईआं साची गाई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, बीस बीसा हरि जगदीसा, खेले खेल हरि रघुराई। हरि रघुराई जगत रघुनाथ, एका एक अख्वाया। सखा सुहेला सगला साथ, जुग जुग रिहा निभाया। प्रगट हो त्रैलोकी नाथ, पुरीआं लोआं वेख वखाया। शब्द जणाए मस्तक माथ, लक्ख ना सके कोई राया। शब्द जणाए अकथना अकाथ, कत्थ ना सके कोई राया। सोहँ चलाए साची गाथ, सतिजुग साची बणत बणाया। धूढ़ लाए टिक्का मस्तक माथ, दुरमति मैल दए गंवाया। सगल वसूरे जायण लाथ, जिस जन दर द्वारे आए दर्शन पाया। अन्तिम लेखा चुक्के साढे तिन्न तिन्न हाथ, प्रभ अबिनाशी आप आपणी गोद उठाया। पारब्रह्म पुरख अबिनाशा, अकल कला कल धारया। जन भगतां देवे नाम धरवासा, जोती नूर कर उज्यारया। रसन चलाए शब्द स्वास स्वासा, सोहँ जै जै जैकार कराया। साचे मण्डल पावे रासा, हरि साची खेल खिलाया। वेख वखाणे पृथ्वी आकाशा, गगन पतालां फेरा पाया। जन भगतां लेखे लाए हड्ड नाड़ी मासा, लहिणा देणा मूल चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आपे वेखे हरिजन दर, दर द्वारे फेरा पाया। धुरदरगाही एका दर, अमृत आत्म साचा सर, सर सरोवर इक्क वखाया। बन्द कराए नौ दर, दस्म द्वारी आपे चढ़, गुरमुख साचे लए फड़, जोत सरूपी अन्दर वड़, ना कोई सीस ना कोई धड़, ना कोई चोटी ना कोई जड़्ह, सच सिँघासण पुरख अबिनाशी एका डेरा लाया। पुरख अबिनाशी जोत अगम्मी, अगम्मी जोत

जगाईआ। गगन पाताल रहाए बिन थम्मी, एका थम्मी नाम रखाईआ। ना मरे ना कदे जम्मी, आवण जावण खेल रचाईआ। ना हस्से ना रोवे छम छम्मी, नेत्र नैण नीर ना कोई वहाईआ। खेले खेल पुरख अगम्मी, अगम्मड़ी कार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। हरिजन साचे नेत्र पेखा, हरि साचा रंग रंगांयदा। अन्तिम चुकाए लहिणा देणा पिछला लेखा, जुग जुग भेख वटांयदा। आपे जाणे धारी केसा, गोबिन्द काया वेख वखांयदा। आप आपणा करया वेसा, दस दस्मेसा आप अख्वांयदा। कोटन कोट शिव शंकर महेषा, ब्रह्मा देवत सुर सीस झुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साचा खेल खिलांयदा। साचा खेल खिलावणहारा, एका एकँकारा। गुरमुख साचे मेल मिलावणहारा, देवे शब्द अधारा। राग अनादी इक्क सुनावणहारा, सोहँ जै जै जैकारा। ब्रह्मादी खोज खुजावणहारा, घर चौथे मेल मिलारा। चौथे घर पुरख अपारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, देवे शब्द सहारा। नाम सहारा दो जहान, जन भगतां आप दवांयदा। आप बिठाए सच बिबाण, लोआं पुरीआं पार करांयदा। आवण जावण चुक्के कान, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। मनमुख भुल्ले जीव नादान, गुणवन्ता दिस ना आंयदा। मगर लग्गे पंज शैतान, भरमी भरम भुलांयदा। कोई ना जाणे ब्रह्म ज्ञान, आत्म दीप ना कोई जगांयदा। गुरमुख साचे चतर सुजान, प्रभ साची सेव लगांयदा। देवे दरस दर द्वारे आन, दर दरवेशा आप अख्वांयदा। आपे गोपी आपे काहन, राम रमईआ आप हो आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम नईआ आपे आप चलांयदा। कलिजुग तेरी नईआ, प्रभ साचे आप चलाईआ। वेख वखाए संग मुहम्मद चार यरीआ, कुतब गौंस दिस ना आईआ। धर्म राए कढ्ढे वहीआ, लेखा हिसाब मुकाईआ। पुरख अबिनाशी साचा सईआ, दो जहानां होए सहाईआ। लक्ख चुरासी अन्त ना रहीआ, प्रभ साचा मेट मिटाईआ। माया वहण कलिजुग वहईआ, मनमुख जीव रहे रुढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरि आपणी कल आप वरताईआ। वरते कल हरि कुलवन्ता, अकल कल भरपूरा। गुरमुख विरले साचे मात जगाए, देवे शब्द अनहद तूरा। सति सन्तोख ज्ञान देवे, नाता तोड़े जूठा झूठा कूड़ा। चरन प्रीती इक्क ध्यान रखाए, काया चोली रंगण गूढ़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जिस जन बख्शे चरन धूढ़ा। चरन धूढ़ साची ख़ाक, गुरमुख विरले मस्तक लाईआ। आपे होया पाकी पाक, पतित पुनीत रिहा कराईआ। लेख लिखाए भविख्त वाक्, लिख्या लेख ना कोई मिटाईआ। जन भगतां खोल्हे आत्म ताक, बजर कपाटी कुण्डा लाहीआ। नाम वखाए साचा हाट, चौदां

लोकां वेख वखाईआ। दीपक जोती इक्क लिलाट, प्रभ आपणा आप जगाईआ। अमृत आत्म रस निझर झिरना गुरमुख विरला लए चाट, प्रभ साचा रिहा वहाईआ। सतिजुग तेरी नेड़े वाट, कलिजुग रोवे दए दुहाईआ। मोह विकारा जगत हँकारा मारे ठाठ, सम्मत चौदां एका लहर चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण आप अख्वाईआ। सम्मत चौदां तेरा हाट, प्रभ साचे आप खुल्हाया। ना कोई दिसे तीर्थ ताट, अट्ठ सट्ठ रहिण ना पाया। हरिजन मेला काया माट, साचा मन्दिर दए सुहाया। लेखा चुक्के आन बाट, गर्भवास फेर ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर रखाए साचा वास एका घर सुहाया। साचा घर हरि करतार, एका एक रखाया। जन भगतां बख्शे कर प्यार, आप आपणा राह वखाया। फड़ फड़ बाहों लाए पार, दिवस रैण सेव कमाया। कलिजुग भुल्ले जीव गंवार, हरि हरि भेव किसे ना पाया। गुरमुख साचे सन्त दुलार, प्रभ अबिनाशी किरपा धार, आप आपणा दरस दिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, बीस बीसा दए दुहाया। चेत बीस दिवस सुहञ्जणा, प्रभ साचे जोत जगाईआ। जन भगतां चरन धूढ़ कराए साचा मजना, सर सरोवर इक्क वखाईआ। दो जहानी पड़दा कज्जना, प्रभ हथ्थ वडी वड्याईआ। जो घड़या सो भज्जना, भन्न्हणहार आप अख्वाईआ। घर बाहर लक्ख चुरासी अन्तिम तजना, थिर कोए रहिण ना पाईआ। काल नगारा एका वज्जना, चारो कुन्ट पए दुहाईआ। तख्त ताज राज राजानां अन्त तज्जना, दर दर भिख्या रिहा मंगाईआ। जन भगतां अन्दर साचे मन्दिर दूई द्वैती हउमे रोग कढ्ढणा, हँगता रहिण ना पाईआ। आप फड़ाऐ आपणा लड़ना, दिवस रैण दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, बीस बीसे ख़ुशी मनाईआ। बीस बीसा वेख विचार, दिवस रैण ख़ुशी मनांयदा। प्रगट होए नर निरँकार जगत मलाह अख्वांयदा। शब्द हथ्थ तेज कटर, मनमुख पार करांयदा। गोबिन्द काया नाम अपार, नाम नामा वणज करांयदा। भगत जनां हरि पैज संवार, आपणा बिरद रखांयदा। वेख वखाए वारो वार, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, लक्ख चुरासी तेरा कर्म धर्म जरम आपणे हथ्थ रखांयदा। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, जगत वड्याईआ। जिस भावे तिस लए रक्ख, ना कोई मेट मिटाईआ। लक्ख चुरासी लथ्थे सत्थ, हरि सथ्थर रिहा विछाईआ। पंचम जेठी कर इक्ट्ठ, सच विहारा रिहा बणाईआ। बुरज हँकारी जाणा ढठ्ठ, किला कोट रहिण ना पाईआ। त्रैगुण माया अग्नी मट्ठ, प्रभ साचा आप तपाईआ। आपे गेड़नहारा उलटी लट्ठ, कलिजुग अन्त कराईआ। लेखा चुक्के अट्ठ सट्ठ, गंगा गोदावरी मुख छुपाईआ। गुर दर मन्दिर जाणे ढठ्ठ, शिवदवाला मट्ठ दिस ना आईआ। पारब्रह्म चरन कँवल द्वारे इक्क इक्ट्ठ,

एका धाम सुहाईआ। सतिजुग तेरा साचा हट्ठ, सति सन्तोख ज्ञान दवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, बीस बीसा दए वर, जगत जगदीसा खेल खिलाईआ। बीस बीसा उठ त्यार, लोकमात लए अंगड़ाईआ। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, हरि शब्द करी कुड़माईआ। कूड़ कुड़यारा मेट पसार, कलिजुग खते पाईआ। इक्क इकल्ला हरि निरँकार, जुग जुग लहिणा देणा रिहा चुकाईआ। खेले खेल अपर अपार, आपणे भाणे विच समाईआ। सतिजुग साचे कर प्यार, लोकमात जन्म दवाईआ। एका शस्त्र एका बस्त्र एका खण्डा तेज कटार, प्रभ साचा हथ्थ फड़ाईआ। पंचम दुष्ट दए सँघार, पंचम दए जगाईआ। पंचम बैठा अधविचकार, साचा मेल मिलाईआ। पंचम मीता हरि निरँकार, एका राग सुहागी गीता चार वरनां रिहा जणाईआ। आपे होया पतित पुनीता, आपे देहुरा आप मसीता, गुर दर मन्दिर आप अख्वाईआ। हरिजन विरले तन मन जीता, प्रभ चरन ओट रखाईआ। वेख वखाए हस्त कीटा, ऊँचां नीचां भेव ना राईआ। नाम निधाना देवे एका मीठा, सोहँ अक्खर वक्खर जगत निधाना आप रखाईआ। कलिजुग भन्ने कौड़ा रीठा, अन्त रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, त्रैगुण तेरा लहिणा देणा तेरी झोली पाईआ। त्रैगुण माया तेरा अन्त, प्रभ साचे अन्त मिटावणा। ब्रह्मा खोल्हे आपणा हट्ट, प्रभ अन्तिम अन्त करावणा। गुरमुख विरला लाहा लए खट्ट, जगत जंजाला तोड़ तुड़ावना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे भाणे आप समावणा। चार वरन उपदेश, हरि शब्द जणाईआ। प्रगट होए दस दस्मेश, जोद्धा सूर आप अख्वाईआ। शब्द सिँघासण नर नरेश, पुरख अबिनाशण डेरा लाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड हो प्रवेश, आप आपणे विच समाईआ। भेव ना पायण ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, वेद पुराणां अञ्जील कुरानां खाणी बाणी सार ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग वेख वखाईआ। जुग जुग खेले खेल महाना, लोकमात लए अवतारा। नाम ल्याए पंच परवाना, वरते वरतावे विच संसारा। जन भगतां देवे नाम निधाना, मेट मिटाए अन्ध अन्धयारा। आत्म ब्रह्म इक्क ज्ञाना, चरन कँवल सच सहारा। सोहँ शब्द धुर फ़रमाना, चार वरनां करे प्यारा। जन भगतां बन्न्हे हथ्थीं गाना, कलिजुग तेरी अन्तिम वारा। लक्ख चुरासी छुट्टे पीणा खाणा, दहि दिशा हाहाकारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक लए अतवारा। निहकलंक लए अवतार, धरत मात धीर धराईआ। धरत मात रोवे ज़ारो ज़ार, गल पलड़ा नेतर नीर वहाईआ। पारब्रह्म प्रभ किरपा धार, कलिजुग जीव वड्ड गुन्हाईआ। चुक्कया ना जाए अन्तिम भार, जूठ झूठ बैठी सिर उठाईआ। ना कोई करे हौला भार, साधां सन्तां आत्म हलकाईआ। भरमे भुल्ले नर नार, जीव जन्त पति गंवाईआ। दोए जोड़ करे निमस्कार,

रती रत्त ना रही राईआ।जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दे मति रिहा समझाईआ। धरत मात दे दिलासा, प्रभ आपणा आप जणाईआ। आपे वेखण आए मात तमाशा, बीस चौबीसा चवीआं अवतारया। वेख विखाणे पृथ्वी आकाशा, लक्ख चुरासी पावे सारया। तोल तुलावे रत्ती तोला मासा, साचा कंडा नाम लगा रिहा। जो जन खाए मदिरा मासा, हरि साची वंडा आप वंडा रिहा। अन्तिम आउणा हार पासा, कलिजुग कन्ढ्ढा नेड़े आ रिहा। ना कोई करे बन्द खुलासा, भेख पखण्डा जगत सुणा रिहा। जो उपजे सो अन्त विनाशा, थिर कोई रहिण ना पा रिहा। जन भगतां हरि दासन दासा, दर द्वारे सेव कमा रिहा। काया मण्डल साची रासा, गोपी काहना खेल खिला रिहा। निज घर आत्म रक्खे वासा, तन आत्म रस विखा रिहा। जोती नूर कर प्रकाशा, अज्ञान अन्धेर मिटा रिहा। लेखे लाए रसन स्वासा, जो जन रसना जिह्वा गा रिहा। सम्मत चौदां वेखे मात तमासा, प्रभ आपणी बणत बणा रिहा। प्रगट होए सर्ब गुण तासा, दूई द्वैती पड़दा लाह रिहा। जन भगतां देवे चरन कँवल सच्चा भरवासा, एका एक राह वखा रिहा। गुर पूरे सद बलि बलि जासा, हाज़र हज़ूरा दरस दिखा रिहा। हरिजन ना होए मात निरासा, जिस जन सीस आपणा हथ्थ टिका रिहा। कदे ना आवे हार पासा, प्रभ साचा होए सहारया। मिल्या मेल हरि शाहो शाबासा, शाह सुल्ताना मेल मिला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सच निशाना इक्क झुला रिहा। सच निशाना सच रंग, प्रभ साचे मात रंगाया। नाम डोरी इक्क पतंग, दो जहानां रिहा चढ़ाया। आप लगाया आपणे अंग, अंगीकार आप अख्वाया। साढे तिन्न हथ्थ सीआं सच पलँघ, प्रभ साचे आसण लाया। धरत मात मंगे मंग, कलिजुग वेला दए दुहाया। लक्ख चुरासी होई भंग, सृष्ट सबाई दए हिलाया। चिट्टे अस्व कसया तंग, नीले वाला नीले घोड़े चरन छुहाया। लोआं पुरीआं आए लँघ, पार किनारा इक्क वखाया। सोहँ शब्द वजाए मृदंग, गुरमुख सोए रिहा जगाया। लक्ख चुरासी दए टंग, चारे कुन्ट वेख वखाया। संगी साथी आप अख्वाए काया चोली चाढ़्हे रंग, नाम रंगीला इक्क अख्वाया। माया ममता डस्सणी ना मारे डंग, तृष्ना भुक्ख मिटाया। कट्टणहारा भुक्ख नंग, गऊ ग़रीबां गले लगाया। जूठी झूठी कलिजुग काया भन्ने काची वंग, सच वणजारा कोई दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वड दाता सूरा सरबग्ग आप अख्वाया। सूरबीर हरि दातार, वाली दो जहानया। प्रगट हो विच संसार, इक्क मारे तीर निशानया। नौ खण्ड पृथ्वी वेख विचार, खेले खेल गुण निधानया। सत्तां दीपां आई हार, वेला अन्त अन्त करानया। वरभण्ड खण्ड हो त्यार, हरि शब्द खोज खुजानया। जेरज अंडां मारे मार, उत्भज सेत्ज होए वैरानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे लए वर, देवे सरन चरन

इक्क ध्यानया। चरन कँवल इक्क ध्यान, हरिजन आप रखाया। देवणहारा नाम निधान, आत्म झोली रिहा भराया। सम्मत चौदां सच निशान, चौदां लोकां रिहा वखाया। आपे वेख मुगल पठान, ईसा मूसा रिहा हिलाया। चीना रूसा बण निधान, क्यों बैठा मुख छुपाया। वाली हिन्द बाल अञ्जाण, प्रभ साचा रिहा जगाया। लेखा लिखणहार भगवान, जुग जुग लिखदा आया। कलिजुग अन्तिम वेख भूमिका अस्थान, भारत खण्डी डेरा लाया। जोती जोत जगे महान, भेव किसे ना पाया। पढ़ पढ़ थक्के वेद पुराण, पंडत काशी रहिण ना पाया। ग्रन्थी पन्थी बहि बहि गान, हरि मन्दिर हरि जी दिस ना आया। अञ्जील कुरान सर्ब पछतान, ऐली अल्ला पढ़ प्रभ सच अमाम, शब्द ना वेख वखाया। खाणी बाणी होई हैरान, वेद पुराणां आई हान, अञ्जील कुरान अन्त पछतान, कलिजुग काली रैण दए दुहाया। जोत सरूप हरि भगवान, शाहो भूप वाली दो जहान, सति सरूप गुण निधान, गुणवन्ता भेव ना पाया। सत्त रंग चढ़ाए धर्म निशान, नौ खण्ड पृथ्वी एका शान, सत्तां दीपां देवे मान, चरन कँवल इक्क सरनाया। बीस बीसा चतर सुजान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण रूप वटाया। निरगुण तेरी नाम धार, दिस किसे ना आईआ। साध सन्त रहे विचार, भेव कोए ना पाईआ। जीव जन्त होए गंवार, रसना मुख हलकाईआ। गुरमुख साचे कर त्यार, प्रभ आपणी सेव लगाईआ। सम्मत चौदां वेख विचार, रैण अन्धेरी रिहा मिटाईआ। पूर्ब जन्मां लहिणा देणा कर्ज़ उतार, पिछला मूल चुकाईआ। साचा गहणा तन शृंगार, सोहँ तन पहनाईआ। सोलां कलीआं अपर अपार, साची पुरीआं नाल रलाईआ। वलीआ छलीआ हरि निरँकार, वल छल आप कराईआ। निहचल धाम अटल अटलीआ, थिर घर डेरा लाईआ। थिर घर डेरा पुरख भतार, अगम्म अगम्मड़े धाम सुहाईआ। हरि सन्तन मेला सच द्वार, आप आपणा रिहा कराईआ। पहली चेत्र दिवस विचार, थित वार आप उपाईआ। गुरमुख साचे लए उभार, आप आपणी ओट रखाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों कढ्ढे बाहर, लोकमात शब्द जणाईआ। आपे गुप्त आपे ज़ाहर, अन्दर मन्दिर बाहर रखाईआ। भगत सुहेला मीत मुरार, एकँकार आप अख्वाईआ। अमृत आत्म बख्शे ठण्ढी ठार, निझर धार आप चुआईआ। आपे खोल्हणहारा बन्द किवाड़, अन्दर बैठा कुण्डा लाईआ। मेट मिटाए पंचम धाड़, लोभ मोह हँकार काम क्रोध नेड़ ना आईआ। शब्द खण्डा तेज कटार, आपणा आप दिखाईआ। आपे होया पहरेदार, दिवस रैण सेव कमाईआ। जन भगतां करे ख़बरदार, एका इक्की रिहा पाईआ। साची सिक्खी विच संसार, सतिजुग त्रेता मात उपाईआ। गुर गोबिन्दे मंगी भिक्खी, प्रभ आत्म झोली पाईआ। एका धार रक्खी तिक्खी, सच सुच्च सच्ची सरनाईआ। ना कोई जाणे मुनी रिखी, जप तप हट्ठ सति भेव ना पाईआ। आपणी हथ्थीं लेख रिहा लिखी, दो

जहान ना कोई मिटाईआ। नेत्र लोचन नैण आपे पेखी, आप आपणी बणत बणाईआ। आप उपाए धारी केसी, मूंड मुंडाए संग रलाईआ। प्रगट जोद्धा सूर दस दस्मेसी, कलिजुग दहिसर मेट मिटाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम पेशी, सम्मत चौदां आपे पाईआ। पूजा मिटाए शिव शंकर ब्रह्मा विष्न महेष गणेशी, करोड़ तेतीसा ना कोए मनाईआ। आकाल आकाला दीन दयाला गुर गोपाला शब्द रखवाला चतुर्भुज प्रभ साचा रहसी, दूसर कोई दिस ना आईआ। जन भगतां फल लगाए काया डाला, आप आपणी रुत्त सुहाईआ। नेड़ ना आए काल महांकाला, प्रभ चरन द्वारे रिहा बिठाईआ। एका दस्से राह सुखाला, सतिजुग साचा मार्ग लाईआ। चार वरन रखाए इक्क सच्ची धर्मसाला, चरन सरन सच्ची सरनाईआ। सोहँ शब्द गल पाए माला, ओअँ सतिजुग भेव चुकाईआ। आपे जोत जगाए जगत ज्वाला, आपे खिच्च वखाईआ। कलिजुग होया हाल बेहाला, चारों कुन्ट दए दुहाईआ। सतिजुग साचा मारे छाला, प्रभ साची रुत्त सुहाईआ। दोहां विचोला शब्द दलाला, हरि सालस इक्क रखाईआ। आपे होया हरि रखवाला, जुग जुग वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, एका नाम दए वर, लक्ख चुरासी लए प्रनाईआ। लक्ख चुरासी साची नारा, एका कन्त हंढांयदा। प्रगट हो नर अवतारा, गुरमुख साचे आप जगांयदा। देवे दरस अगम्म अपारा, लोकमात आप उठांयदा। रसन कराए जै जै जैकारा, अक्खर वक्खर शब्द जणांयदा। धरनी धरत धवल भण्डारा, ना कोई खाली मात करांयदा। सृष्ट सबाई रिहा मवल, दिस किसे ना आंयदा। आपे रामा कृष्ना साँवल सँवल, मुकंद मनोहर लक्खमी नरायण आप अख्वांयदा। आपे प्रगट होए उप्पर धवल, निहकलंका डंक वजांयदा। जन भगतां उलटा कर नाभ कँवल, अमृत धार वहांयदा। सुरत सवाणी होई बवल, आप आपणा राह वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सतिजुग साचा सच ज्ञान दवांयदा। सतिजुग तेरा शब्द ज्ञान, हरि एका एक रखाया। काया मन्दिर सच मकान, प्रभ एका ओट तकाया। आपे दाता गुण निधान, देवणहार आप अख्वाया। आपे चतुर सुघड़ सुजान, मूर्ख मूढ़्ह आप अख्वाया। आपे बैठ विच बिबान, बिठावणहार आप हो आया। लोआ पुरीआं मार ध्यान, हरिजन सोए रिहा जगाया। सम्मत चौदां एका आन, एका इक्की रिहा पाया। लेखा चुक्के पीण खाण, लक्ख चुरासी रिहा जणाया। अन्तिम लहिणा देणा साढे तिन्न हथ्थ सीण, साची वंडा रिहा वंडाया। वेखे खेल रूसा चीन, भारत खण्डी डेरा लाया। दाता जोद्धा सूरा वड प्रबीन, पारब्रह्म अख्वाया। लेखा लिखे लोक तीन, तिन्नां लोकां लेख लिखाया। कलिजुग तेरी भन्ने हँकारी बीन, सतिजुग खण्डा हथ्थ उठाया। नव खण्डां सत्तां दीपां साधां सन्तां लए छीन, दीपक जोत ना कोए जगाया। गुरमुखां करे ठांढा सीन, जिस

जन आपणा दरस दिखाया। नेत्र लोचन वेखण तीन, निज आत्म वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निज घर बैठा आसण लाया। निज घर आत्म हरि हरि वसया, गुरमुख विरले पाया। पारब्रह्म राह साचा दस्सया, नर नारी जोत जगाया। दस्म द्वारी बहि बहि हस्सया, आत्म सेजा आसण लाया। मेट मिटाए रैण अन्धेरी मस्सया, साचा चन्द आप चढ़ाया। तीर निराला एका कसया, दो जहानां पार कराया। धुरदरगाही आया नस्सया, लोकमात फेरा पाया। लक्ख चुरासी जूठी झूठी फाही फस्सया, ना कोई देवे फंद तुड़ाया। माया नागनी डंग मार रही डस्सया, दूई द्वैती विस ना कोई लाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वरभण्डी वंड वंडाया। हरि भंडी हरि वंड वंडाए, आपणी कल धारया। इलाबुत हरि दए हिलाए, पंचम जेठ दिवस विचारया। केतमाल दए दुहाए, ना कोई मात सहारया। किंपुरख प्रभ किरपा कर, आपे दए जगत हुलारया। धरत मात तेरा खुल्ल्हा घर, करे अन्तिम वारया। धर्म राए भण्डारे देवे भर, लक्ख चुरासी कर सँघारया। आप खुल्हाए अन्तिम दर, सम्मत चौदां वेख वखा रिहा। आपणी करनी रिहा कर, करनहार वड सिक्दारया। ना जन्मे ना जाए मर, खेले खेल वड संसारया। जन भगतां आत्म लए वर, कन्त भतारी आप अख्वा रिहा। इक्क नुहाए साचे सर, चरन धूढ़ी मस्तक ला रिहा। आवण जावण चुक्के डर, लक्ख चुरासी फंद कटा रिहा। इक्क वखाए साचा घर, थिर घर नाउँ रखा रिहा। चार वरन उपाए साचा दर, ऊँच नीच राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान एक धाम बहा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, राम रहीम आप अख्वा रिहा। राम रहीम रहिमाना, अल्ला अलाही नूरया। आपे बन्न्हे हथ्थीं गाना, वेख वखाए नेड़े दूरया। रसना चिल्ला तीर कमाना, सोहँ आप चढ़ा रिहा। उठे जोद्धा सूर बली बलवाना, लक्ख चुरासी सुंञ मसाना, घर दिसदा ना कोई वसा रिहा। ना कोई गाए शब्द तराना, राग ताल ना कोई रखा रिहा। सम्मत चौदां होए जवाना, बाहू बल रखा रिहा। गुरमुख विरले मेल श्री भगवाना, जिस जन आपणी दया कमा रिहा। आपे आप देवे साचा दाना, दाता दानी आप अख्वा रिहा। जगत मिटे अन्त निशाना, हरि साचा मेट मिटा रिहा। सतिजुग साचा होए प्रधाना, धरत मात गोद बिठा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विष्नूं वंसी आप अख्वा रिहा। विष्नूं भगवान हथ्थ वड्याईआ, कलिजुग अन्तिम वारा। खेले खेल हर घट थाँईंआ, जोत नूर कर उज्यारा। हरिजन उठाए फड़ फड़ बाहींआ, दर दर घर घर आप रखवारा। सदा सुहेला देवे ठण्ढीआं छाँईंआ, एका पल्ला नाम फड़ारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर,

महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बीस इकीस जगत जगदीस, हरिजन मेला मेल मिलारा, गुरमुख गोबिन्द मेल, हरि हरि गोबिन्द पाया। मिल्या मेल सज्जण सुहेल, जगत चिन्दया दए मिटाया। आपे खेलणहारा खेल, जुग जुग खेल खिलाया। आप वसया रंग नवेल, आपे बैठा हर घट आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका धाम सुहाया। सच धाम सच अस्थान, साची बणत बणाईआ। आपे बैठ श्री भगवान, साध सन्त मात तराईआ। जी आया देवे जिया दान, आत्म घर वधाईआ। चरन धूढ़ सच्चा इशनान, सर सरोवर इक्क वखाईआ। काया मन्दिर अन्दर बहि बहि रसना गाण, गावत गावत हरि सुक्ख सहिज समाईआ। धुरदरगाही देवे माण, जो जन आए सीस झुकाईआ। शब्द बिठाए सच बिबान, आवण जावण गेड़ कटाईआ। लक्ख चुरासी पुण छान, गुरमुख साचे रिहा तराईआ। आपे होया जाणी जाण, हरिजन साचे वेख वखाईआ। दो जहानी देवे माण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सोहँ शब्द धुर फ़रमान, दर दर घर घर रिहा अलख जगाईआ। अमृत आत्म पीण खाण, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। एका एक धुर दी बान, प्रभ साचा रिहा पाईआ। चार वरनां इक्क ज्ञान, एका राह वखाईआ। मिले मेल गुण निधान, गुणवन्ता मेल मिलाईआ। गुरमुख साचे चतुर सुघड़ स्यान, दर घर साचा बंक सुहाईआ। पाया पद इक्क निरबान, निज घर वेख वखाईआ। मेट मिटाए पंज शैतान, जिस जन आपणी दया कमाईआ। चरन द्वार कर परवान, परमानंद विच समाईआ। आत्म शब्दी ब्रह्म ज्ञान, पारब्रह्म जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घर बाहर द्वार बंक सुहाईआ।