पुस्तकालयभाग ६

२१ चेत २०१४ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल ज़िला अमृतसर इक्की परिवारां दा इक्ट्ठ

गोबिन्द तेरी साची धार, प्रभ आपणे हथ्थ रखाईआ। प्रगट हो विच संसार, निहकलंका नाउँ रखाईआ। शब्द डंका अपर अपार, चारे कुन्टां रिहा वजाईआ। राउ रंकां करे ख्वार, राज राजानां रिहा उठाईआ। शाह सुल्तानां एकँकार, सच सिँघासण डेरा लाईआ। शब्द खण्डा तेज कटार, पारब्रह्म अबिनाशी करता आपणे हथ्थ उठाईआ। लोआं पुरीआं खण्डां ब्रह्मण्डां प्रभ पावे सार, समरथ हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द साचा मेल मिलाईआ। गोबिन्द मेला हरि निरँकार, प्रभ साचे आप मिलाया। आप आपणी किरपा धार, आपणा पल्ला नाम फड़ाया। दिवस रैण करे प्यार, अट्ठे पहर वेख वखाया। दो जहानां पावे सार, विछड़ कदे ना जाया। जुग जुग लए मात अवतार, आप धारा

रिहा चलाया। सतिजुग द्वापर त्रेता उतरया पार, कलिजुग अन्तिम आया। प्रगट जोत हरि निरँकार, नाम खण्डा रिहा उठाया। शब्द सरूपी मारे मार, ब्रह्मण्डां खोज खुजाया। ब्रह्मा शिव देवत सुर दए हुलार, जेरज अंडां वेख वखाया। भेख पखण्डा दए निवार, नौ खण्डां आप हिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आप अख्वाया। गोबिन्द तेरा साचा संग, प्रभ साचा आप निभांयदा। साचे घोड़े कस तंग, लोकमात वेख वखांयदा। धरत मात तेरी सेज सुहाई साढे तिन्न हथ्थ नाम पलँघ, सच घर आपणा आप टिकांयदा। सृष्ट सबाई नौ द्वारे रही लँघ, जूठ झूठ भरम भुलांयदा। गुरमुख विरला दस्म द्वारी आए लँघ, प्रभ साचा नज़री आंयदा। काया चोली चाढ़्हे रंग, दुरमति मैल गंवांयदा। मानस जन्म ना होए भंग, हरिजन चरनी सीस झुकांयदा। दोए जोड़ दर द्वार जो जन लए मंग, प्रभ पूरन इच्छया आप करांयदा। कलिजुग काया काची वंग, अन्तिम भन्न वखांयदा। प्रभ अन्तिम वेखे भुक्ख नंग, सम्मत चौदां रुत्त सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आप अख्वांयदा। गुर शब्द तेरी साची रास, प्रभ साचा आप वखांयदा। दिवस रैण वसे पास, विछड़ कदे ना जांयदा। जोत सरूप पुरख अबिनाश, अबिनाशी पुरख आप अख्वांयदा। आपे होया दासी दास, सेवक सेवा आप कमांयदा। आदि अन्त ना जाए विनास, जुग जुग अटल रहांयदा। कलिजुग मण्डल वेखे रास, लोआं पुरीआं फेरा पांयदा। लक्ख चुरासी तेरा लेखा चुक्के दस दस मास, आवण जावण खेल खिलांयदा। गुरमुख साचे सन्त जनां हरि हिरदे रक्खे वास, दिवस रैण दरस दिखांयदा। निर्मल जोती दीप कर प्रकाश, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। अन्तिम वेला गाया स्वास स्वास, सम्मत चौदां लेखे लांयदा। काया कलिजुग दिसे प्रभास, साचा मंगल ना कोई गांयदा। लक्ख चुरासी अन्तिम अन्त होए निरास, पल्ले नाम ना कोई बंधांयदा। धर्म राए गल देवे फास, पंचम जेठी हथ्थ रखांयदा। प्रगट होए घनकपुर वास, निहकलंक नाउँ रखांयदा। गुरसिक्खां पूर कराए आस, जुग जुग विछड़े मेल मिलांयदा। हरि दाता सर्ब गुणतास, साची भिच्छया झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची बणत बणांयदा। गुर गोबिन्द तेरी रत्त, हरि आपणे लेखे लाईआ। मिल्या मेला कमलापत, विछड़ कदे ना जाईआ। सति सन्तोख धीरज सति, सांतक सति कराईआ। आत्म बीज बीज्जया साचे वत्त, कलिजुग अन्तिम फल खवाईआ। जुग जुग रक्खणहारा पत, लोकमात दए वड्याईआ। लक्ख चुरासी लेखा चुकाए सीआं साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, जन भगतां मेल मिलाईआ। मनमुख जीवां पाए नत्थ, चारों कुन्ट दए दुहाईआ। जन भगतां सगल वसूरे जायण लथ्थ, जो जन इक्की चेत्र दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गोबिन्द सेवा सेव कमाईआ। गोबिन्द दाता हरि गुर दयाल,

दयावान मेहरबाना। गुरमुख उठाए साचे लाल, सुणाए धुर फ़रमाणा। शब्द लपेटे सच दुशाल, हथ्थीं बन्न्हे सोहँ गाना। नेड़ ना आए काल महांकाल, राए धर्म मुख छुपाना। एका मेला जोत अकाल, दूसर कोई ना संग रलाना। शब्द वजाए साचा ताल, ढोलक छैणा ना कोई वजाना। सोहँ पहनाए तन शस्त्र बान, रसना चिल्ला इक्क विखाना। गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द सारे गान, गोबिन्द हथ्थ किसे ना आना। प्रगट होए जोद्धा सूर बली बलवान, नीले घोड़े संग रखाना। कल्गी तोड़ा इक्क महान, जोती जोड़ा मेल मिलाना। मिल्या मेल श्री भगवान, साचा धाम इक्क सुहाना। सो पुरख निरँजण झुलाए सच निशान, लोआं पुरीआं आप वखाना। चार वरनां देवे इक्क ज्ञान, ब्रह्म ज्ञानी आप हो जाना। सन्त सुहेले आप पछान, आप आपणे चरन लगाना। देवे दात दानी हरि गुण निधान, चार वरन वड मेहरबाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुर गोबिन्द तेरा संग लोकमात आप निभाना। गुर गोबिन्दे चढ़या चाअ, प्रभ अग्गे सीस झुकांयदा। पुरख अबिनाशी मिल्या सच मलाह, जन भगतां बेड़ा बंधांयदा। आवण जावण तुट्टा फाह, जो जन एका इक्की मात पांयदा। मिले मेल हरि बेपरवाह, आप आपणे अंग लगांयदा। लेखे लाए रसन स्वास स्वासा, जो जन रसना गांयदा। मनमुख जीवां ना देवे कोई थाँ, दर द्वारे आप दुरकांयदा। जन भगतां देवे ठण्ढी छाँ, दिवस रैण सेव कमांयदा। आपे पिता आपे माँ, गुरमुख बाल अञ्जाणे गोद उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया रंग रंगांयदा। गोबिन्द रंगाया रंग गुलाल, हरि एका एक चढ़ाया। शब्द बणाया सच दलाल, साचा मेल मिलाया। जोती धार इक्क अकाल, अकल कला अख्वाया। आप आपणी सुरत संभाल, हरिजन साचे रिहा जगाया। वेखे फल काया लग्गे डाल्ह, जिस जन रसना हरि हरि गाया। कलिजुग वजाए जूठा झूठा ताल, काम क्रोध लोभ मोह हँकार संग रलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गोबिन्द तेरा साचा संग, लोकमात रिहा निभाया। गोबिन्द तेरा साचा संग, प्रभ साचे मात निभावणा। दर द्वारे मंगी मंग, पूरी इच्छया आप करावणा। लोआं पुरीआं रिहा लँघ, सम्मत चौदां थित सुहावणा। पंचम जेठ शब्द सिँघासण बैठ पलँघ, नौ खण्ड पृथ्वी आप हिलावणा। चिट्टे अस्व कसया तंग, सोलां कलीआं आसण लावणा। त्रैगुण माया मारे डंग, ना मुख किसे भवावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द देवे एका वर, वर दाता आप अख्वावणा। गुर गोबिन्दा कर निमस्कार, दिवस रैण ख़ुशी मनाईआ। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, देवे मात वड्याईआ। शब्द खण्डा तेज कटार, तन गात्रे रिहा लटकाईआ। कच्छ कड़ा केस कृपान मार ध्यान, शस्त्र बस्त्र एका नाउँ सोहँ तन पहनाईआ। आपे वसया हो मेहरवान, मन्दिर अन्दर डेरा लाईआ।

आपे गुप्त आपे ज़ाहिर, आप आपणा बैठा मुख छुपाईआ। जन भगतां करे ख़बरदार, शब्द सुनेहड़ा दए जणाईआ। सम्मत चौदां रिहा पुकार, कलिजुग रैण अन्धेरी छाईआ। पहली चेत्र हो त्यार, प्रभ साची बणत बणाईआ। गुरमुखां मंगे जाए द्वार, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। पारब्रह्म बण भिखार, एका आपणी धार रखाईआ। गुरमुखां करे निमस्कार, जिस मिल्या हरि रघुराईआ। गोबिन्द गुर अद्धविचकार, जगत विचोला रिहा बणाईआ। मनमुख डोबे मँझधार, गुरमुख साचे पार कराईआ। वरन गोतां वसे बाहर, केसाधारी ना मूंड मुंडाईआ। जोत सरूपी इक्क आकार, हर घट बैठा आसण लाईआ। शब्द सरूपी तेज कटार, जुगा जुगन्तर इक्क रखाईआ। निहकलंका लए अवतार, आपणी कल रिहा वरताईआ। नौ खण्ड पृथ्वी हाहाकार, सत्तां दीपां रिहा जगाईआ। लोआं पुरीआं दए हुलार, ब्रह्मा शिव देवत सुर करोड़ तेतीसा पार कराईआ। गुरमुख साचे कर त्यार, साचे धाम बहाईआ। एका शब्द हरि भण्डार, सतिजुग साचे झोली पाईआ। सोहँ शब्द अपर अपार, किसे हथ्थ ना आईआ। कोटन कोट मंगदे प्रभ चरन द्वार, साची भिच्छया किसे हथ्थ ना आईआ। अन्तिम रो रो गए धाहां मार, लोकमात होई जुदाईआ। पारब्रह्म तेरी कोई ना पावे सार, नानक कबीरा गए गाईआ। गोबिन्द बैठा अद्धविचकार, प्रभ साचे सेवा लाईआ। प्रगट हो नर निरँकार, आपणा मेल मिलाईआ। वरभण्डी वेखे कर विचार, भेख पखण्डी दए मिटाईआ। आत्म रंडी नर नार, कन्त सुहाग ना कोई हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द तेरा साचा दर, प्रभ अबिनाशी साचा घर इक्क सुहाईआ। गोबिन्द तेरा सच द्वार, प्रभ साचा अलख जगांयदा। प्रगट हो विच संसार, एका नाम मंग मंगांयदा। जोत सरूपी कर आकार, नौ द्वारे आपे बन्द करांयदा। भेव ना पायण जीव गंवार, गुर दर मन्दिर वेख वखांयदा। जोत सरूपी शब्द अधार, पवणी बणत बणांयदा। साध सन्त होए विभचार, सुरत सवाणी ना कोई प्रनांयदा। जूठ झूठ भरया भण्डार, कलिजुग अन्तिम मात वरतांयदा। अगम्म अगम्मड़ी करे धार, अगम्म अगम्मड़े धाम सुहांयदा। हड्ड मास नाड़ी जगत वणजार, साचा वणज ना कोई करांयदा। जूठ झूठ पंज तत्त जगत विकार, नाता आप बंधांयदा। गुरमुख विरला करे तन शृंगार, गुर का शब्द तन पहनांयदा। वेखे विगसे कर विचार, नेत्र लोचन नैण खोल्ह वखांयदा। आदि अन्त जुगा जुगन्त भगत भगवन्त हरि पावे सार, लोकमात लेखा कोई रहिण ना पांयदा। देव दंत हरि दए हुलार, सम्मत चौदां वेख वखांयदा। मनमुख जीवां पार किनार, प्रभ साची बणत बणांयदा। धर्म राए खोल्ह किवाड़, लोकमाती राह तकांयदा। धरत मात वेखे इक्क अखाड़, अंग संग आप निभांयदा। आपे वेखे जंगल जूह उजाड़ पहाड़, उच्चे टिल्ले पर्बत फोल फुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गोबिन्द तेरा साचा दर, एका घर सुहांयदा। गोबिन्द

तेरा दर द्वार, एका एक वखानया। जोत सरूपी करे आकार, मिले मेल श्री भगवानया। शब्द डंक अपर अपार, वजाए वाली दो जहानया। गुरमुख साचे कर प्यार, दरस वखाए इक्क महानयाा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, संगत देवे एका वर, वर दाता आप अख्वानया।

नाम गढ़्ह अपार, गोबिन्द सुहाया। उप्पर चढ़ नर निरँकार, एका आसण लाया। जोत सरूपी कर आकार, पुरख अबिनाशी नाउँ धराया। खेले खेल घनकपुर वास, दिस किसे ना आया। आपे दाता शाहो शाबाश, शाह सुल्तान आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द संग आप निभाया। गोबिन्द काया सच महल्ला, हरि साची जोत जगाईआ। आपे वेखे इक्क इकल्ला, दूसर दिस ना आईआ। शब्दी जोती आपे रल्ला, आपणी बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क सुहाए निहचल धाम अटला, दर घर साचा इक्क वखाईआ। गोबिन्द काया साचा घर, हरि साचे बणत बणाईआ। देवणहारा आपे वर, आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। लोकमात हरि लै अवतार, भेखाधारी भेख वटाईआ। गोबिन्द ल्या मात वर, नारी कन्ता रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची बणता रिहा बणाईआ। गोबिन्द नारी कन्त भतार, पाया कन्त कन्तूहला। सूहा करे तन शृंगार, शब्द पवणी एका झूला। आप झुलाए हरि निरँकार, वड दाता दूल्हो दूला। कलिजुग अन्तिम वेख विचार, आपे फलया आपे फूला। लक्ख चुरासी पावे सार, जीवां जन्तां साधां सन्तां लहिणा देणा चुकाए पिछला मूला। गुरमुख साचे लए उभार, सोहँ सुणाए साचा ढोला। बाहों फड़ फड़ लाए पार, धुरदरगाही एका तोला। सम्मत सम्मती रिहा विचार, शब्द बणाए नाम विचोला। सम्मत तेरां साची धार, सच दुआरा एका खोल्हा। चार वरन जै जैकार, भेव चुकाए पड़दा उहला। सोहँ रक्खे तिक्खी धार, नौ खण्ड पृथ्वी बणाए दर द्वारे गोला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लक्ख चुरासी खेलणहारा होला। गुर गुर सति सरूप, सच विच समाया। आपे शाहो आपे भूप, सच तख्त सुल्तान आप बहाया। आपे वेखे चार कूट, दहि दिशा वेख वखाया। तीर निराला रिहा छूट, रसना चिज्ले आप चढ़ाया। दो जहानां इक्क हुलारा रिहा झूट, आपणा झूला रिहा झुलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, शब्द त्रिसूल इक्क उठाया। गोबिन्द तेरी जोग जुगती, प्रभ आपणे हथ्थ रखाईआ। आप आपणी देवे शक्ती, एका शक्त वखाईआ। लेखे लाए बूंद रक्ती, हरिजन साचे रिहा तराईआ। आपे जाणे वाक भविख्ती, भविख्त वाक आप जणाईआ। आपे लिखणहारा

लेख लिख्ती, लिख लिख लेख लिखाईआ। गुरमुख साचे वेख वेखती, साची सिक्खी रिहा बणाईआ। चार वरनां साचा भगती, चरन प्रीती रिहा जणाईआ। लक्ख चुरासी कलिजुग माया अग्नी दगती, चार कुन्ट आप लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गोबिन्द काया खेल खिलाईआ। गोबिन्द काया साचा खेल, अचरज आप कराया। आप आपणा किया मेल, गोबिन्द रूप समाया। जोत निरँजण चाढ़्हे तेल, साची सईआ मंगल गाया। आपे वेखे नर नरायण, तीजा नेत्र लोचन खोल्ह वखाया। एका साक सज्जण सैण, हरि गोबिन्द आप अख्वाया। आप चुकाए लहिणा देण, जुग जुग वेस वटाया। तन पहनाए बस्त्र शब्द गहिण, उतर कदे ना जाया। मनमुख जीव जूठे झूठे वहिण, अन्तिम दए रुढ़ाया। रसना किसे ना सके कहिण, प्रभ अबिनाशी तेरी अचरज माया। वेद पुराण पंडत काशी पढ़ पढ़ बहिण, पूत सपूता ब्राह्मण गौड़ा दिस ना आया। खाणी बाणी होए वहिण, ग्रन्थी पन्थी भेव ना राया। अञ्जील कुरान वेखे नैण, सम्मत चौदां हरि रघुराया। अन्तिम घर घर पए वैण, प्रभ सभ दी जड़्ह दए उखड़ाया। लाड़ी मौत फिरे डैण, चारों कुन्ट फिरे हलकाया। गुरमुख विरले भाणा सहिण, जिस जन चरन ध्यान रखाया। नौ खण्ड पृथ्वी लक्ख ग्यारां रहिण, दूसर कोई दिस ना आया। नाता तुट्टे भाई भैण, साक सज्जण ना कोई जणाया। धर्म राए दे खत्ते पैण, चित्रगुप्त हिसाब मुकाया। कलिजुग तेरा चुक्कणा लहिण देण, प्रभ साचा रिहा चुकाया। गोबिन्द बणया साक सज्जण सैण, प्रभ आपणा संग निभाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गोबिन्द गुर अख्वाया। गोबिन्द गुर हरि गोबिन्दा, गोबिन्द रूप समाया। भगत जनां हरि उतारे चिन्दा, हरि हरि का नाउँ वसाया। मनमुख लगाए आपणी निन्दा, आपणा कर्म कमाया। हरिजन उपाए साची बिन्दा, घर साचे आप बहाया। आदि अन्त जुगा जुगन्त, सदा सद बख्शिंदा, पैज जुग जुग रक्खदा आया। अमृत आत्म धार वहाए सागर सिन्धा, जिस जन आप आपणी दया कमाया। बजर कपाटी तोड़े जिंदा, दूई द्वैती पड़दा लाहया। अमृत मेघ इक्क बरसिंदा, आत्म झिरना रिहा झिराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गोबिन्द साचा मेल मिलाया। गोबिन्द मेला सच सुल्ताना, घर साचे वज्जी वधाईआ। मिल्या मेल हरि भगवाना, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। एका नाउँ इक्क तराना, एकँकारा रिहा सुणाईआ। एका पुरख इक्क सुल्ताना, वाली दो जहानां शब्द निशाना तीर कमाना रसना इक्क वखाईआ। जोद्धा सूर बली बलवाना, वेख वखाए मुगल पठाना, नाल रलाए शाह इराना, इंग्लिस्तान रिहा हिलाईआ। आपे बैठ मस्त दिवाना, लक्ख चुरासी बन्न्हे गाना, चले चलाए आपणे भाणा, हरि भाणे विच समाईआ। वाली हिन्द उठ नादाना, पुरख अबिनाशी पहरया जामा,

निहकलंक नरायण नर, आप आपणी जोत धर, वेख विखाए सर्ब लुकाईआ। सर्ब लुकाई आपे वेखे, हरि त्रैलोकी नाथा। सृष्ट सबाई मेटे भरम भुलेखे, ना कोई जाणे अगली गाथा। प्रभ अबिनाशी लिखणहारा लेखे, सर्बकला समराथा। दूर दुराडा नेरन नेरा हर घट अन्दर बहि बहि वेखे, जीव जन्त तेरा तमाशा। गोरख मच्छन्दर उच्चे टिल्ले धूणीआं ता ता लायण सेके, मिल्या मेल ना मच्छन्दर गोरख नाथा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप उपाए जुग जुग बणाए बणत, आपे होए सगला साथा। सगला साथी हरि भगवन्त, जुग जुग आदि जुगादया। गुरमुख विरले मेल नारी कन्त, मिले मोहण माधव माध्या। भरमे भुल्ले जीव जन्त, हरि हरि नाम ना रसन अराध्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सोहँ शब्द चलाए बोध अगाध्या। सोहँ शब्द बोध अगाध, हरि शब्दी शब्द जणाईआ। गुर गोबिन्दा रसन अराध, परम पुरख समाईआ। इक्क वजाए साचा नाद, दो जहानां आप सुणाईआ। मिल्या मेल साचे साध, साकत निन्दक दुष्ट रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे रिहा उठाईआ। हरिजन साचे उठ रैण सुहञ्जणी भिन्नड़ी ख़ुशी मनांयदा। पुरख अबिनाशी चरन लाग, जोत निरँजण कलिजुग अन्तिम मेल मिलांयदा। मिले मेल कन्त सुहाग, दु:ख भय भंजन भगत भगवन्त रूप अख्वांयदा। चरन कँवल पुरख अबिनाशी लाग, धूढ़ मजन दुरमति मैल गंवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन किरपा देवे कर, नेत्र देवे ज्ञान नाम अंजन अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। अज्ञान अन्धेर जाए विनास, रसना हरि हरि गाया। पुरख अबिनाशी होया दास, गोबिन्द सेव कमाया। निज घर आत्म रक्खे वास, साची नगरी आप सुहाया। थिर घर इक्क शाहो शाबाश, शाह सुल्ताना डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लहिणा देणा रिहा चुकाया। कलिजुग उठ नादान, प्रभ साचे आप जगाया। एका सुण धुर फ़रमाण, सतिजुग साचे लेखे लाया। सोहँ रसना सारे गाण, दूजा कोई रहिण ना पाया। दीन मज़्हब ना कोई ईमान, हिन्दू सिख मुस्लिम इसाई थिर कोई रहिण ना पाया। वेले अन्त होई जुदाई, पंज तत्त झूठ कुड़माई, हँकार विकार वज्जे वधाई, साचा मंगल ना कोई गाया। नौ द्वारे देण दुहाई, माया ममता तन वसाई, दस्म द्वार बूझ ना पाई, भरमे भुल्ले भरम लुकाई, साचा कन्त ना कोई हंढाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सोया रिहा उठाया। उठ जाग होए अञ्जाण, क्यों रैण अन्धेरी छाईआ। लक्ख चुरासी कर पछाण, कवण तेरा संग निभाईआ। सतिजुग लै के आया एका नाम निधान, सोहँ अग्गे रिहा वखाईआ। सम्मत चौदां चौदां लोक रिड़के हरि जहान, पंचम जेठ रुत्त सुहाईआ। पंच शब्द सच बिबाण,

लोआं पुरीआं वेख वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी पुण छाण, गुरमुख साचे शब्द वरोल बाहर कढाईआ। आपे होया निगाहबाान, दिवस रैण वेख वखाईआ। सत्त रंग झुलाए इक्क निशान, साची बणत आप बणाईआ। प्रगट हो श्री भगवान, जीवां जन्तां रिहा समझाईआ। लहिणा देणा जगत चुक्कणा अञ्जील कुरान, विच उनीसा दए खपाईआ। पूजा चुक्के वेद पुराण, ब्रह्मा विष्न ना कोई ध्याईआ। खाणी बाणी ना करे ज्ञान, छत्ती राग ना कोई गाईआ। ग्रन्थी पन्थी पंडत काशी मुल्ला शेख़ मुसायक ना कोई तरान, ना कोई नाअरा लाईआ। अल्ला हू हू बिस्मिल्ला हरि पछाण, आप आपणे विच समाईआ। राम सीता ठांढा सीता राम, कृष्न हरि एका रंग समाईआ। गोबिन्द बेपरवाह नाम सति प्रभ रक्खे पत, लेखा चुक्के अट्ठ तत्त, बीस बीसा पन्ध मुकाईआ। इक्क खुल्हाए साचा हट्ट, ना कोई तीर्थ ना कोई तट्ट, गोदावरी बैठे मुख़ छुपाईआ। गुर दर मन्दिर मस्जिद उच्चे टिल्ले जाणे ढठ्ठ, सच सिँघासण कोए दिस ना आईआ। कलिजुग उलटी गेड़नहारा लट्ठ, सम्मत चौदां प्रभ चरन बैठा सीस झुकाईआ। गुर संगत तेरा इक्क इक्ट्ठ, दर दरबारा इक्क वखाईआ। त्रैगुण माया तेरा मट्ठ, अन्तिम अग्नी लाईआ। जोती जगे लट लट, चारों कुन्ट करे रुशनाईआ। गुरमुखां भाग लगाए काया मट्ट, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। दूई द्वैती मेटे फट्ट, एका रंग चढ़ाईआ। शब्द हथौड़ा मारे सट्ट, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। अमृत आत्म देवे झट्ट, आपणी आप सेव कमाईआ। आपे खेले खेल बाजीगर नट, स्वांगी स्वांग वरताईआ। दस्म द्वारी खोल्ह हट, आत्म सेजा इक्क विछाईआ। हथ्थ रखाए सोहँ साचा पट, जन भगतां तन पहनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द तेरा एका घर, चार वरनां रिहा वखाईआ। चार वरनां इक्क द्वार, हरि साचा इक्क वखांयदा। शब्द भरया नाम भण्डार, जुग जुग आप वरतांयदा। अक्खर वक्खर वस्त अपार, दो अक्खर धार वखांयदा। रोड़ी सक्खर कर प्यार, सोया पूत उठांयदा। सृष्ट सबाई होणा सथ्थर, धरत मात गोद सवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गोबिन्द तेरी काया रंग चढ़ांयदा। गोबिन्द काया रंग चलूल, हरि एका एक चढ़ांयदा। साध सन्त ना जाए कोई भूल, लहिणा देणा आप चुकांयदा। शिव शंकर फड़े हथ्थ त्रिसूल, दोए जोड़ सीस झुकांयदा। ब्रह्मा दरस मंगे कन्त कन्तूहल, अट्ठे नेत्र आप उठांयदा। करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इन्द बरसे फूल, दिवस रैण सेव कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, साचा धाम आप सुहांयदा। साचा धाम हरि द्वार, एका एक वखाया। जोत सरूपी बैठ घर, आपणी कार कराया। ना किसे फड़ाए आपणा लड़, ना कोई संगी साथ रखाया। दीपक जोती एका बलड़ा, इक्क ज्ञान कराया। सच द्वार आपे मलड़ा, थिर घर नाउँ रखाया। हरि हरि अगम्म अगम्मड़ा, अगम्मड़े

धाम सुहाया। ना कोई हड्ड मास नाड़ी दिसे चम्मड़ा, पंज तत्त दिस ना आया। ना कोई पल्ले पैसा धेला दमड़ा, त्रैगुण माया ना तत्त उपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां दर द्वारे अग्गे खलड़ा, दिस किसे ना आया। गुरमुख तेरा सच द्वार, प्रभ साचा वेख वखानया। आप आपणी किरपा धार, देवे धुर फ़रमाणया। सोहँ शब्द जै जै जैकार, चार वरनां इक्क सुणानया। सतिजुग तेरी साची धार, लोकमात होए परधानया। कलिजुग अन्तिम होए ख्वार, मिट जाए जगत निशानया। सम्मत पन्दरां हाहाकार, घर घर होए वैरानया। सोलां तेरा कोई ना करे शृंगार, पट्टी सीस ना कोई गुंदानया। ना कोई महल्ल ना अटार, मन्दिर अन्दर ना कोई राग सुणानया। डूँघी कन्दर वेख विचार, जीव जन्त सीस लुकानया। धरत मात तेरा इक्क अखाड़, प्रभ वेखे जोद्धा सूर बली बलवानया। आप उठाए अगम्मी धाड़, साची खेल खिलानया। नौ खण्ड पृथ्वी देवे झाड़, मेट मिटाए जीव शैतानया। पंज तत्त विकारा देवे साड़, इक्क चलाए तीर निशानया। अन्तिम खेल खेले सतारां हाढ़, ना कोई भुल्ले जीव नादानया। काया चोली शब्दी देवे पाड़, एका मारे सच निशानया। गुरमुख साजण साचे लाड़, दर घर करे परवानया। शब्द घोड़े आपे चाढ़्ह, वाग आपणे हथ्थ रखानया। नेड़ ना आए जगत विकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सोहँ खण्डा तेज कटार एका हथ्थ उठानया। सोहँ खण्डा विच वरभण्ड, आपणी वंड वंडाया। मंगे मंग गोबिन्द ब्रह्मण्ड, जेरज अंड उत्भज सेत्ज वेख वखाया। मनमुखां वढ्ढे अन्तिम कंड, नार दुहागण दिसे रंड, साचा कन्त ना कोई हंढाया। साधां सन्तां भरया इक्क घमंड, अन्तिम आपणी वंडां रिहा वंड, जूठ झूठ भार उठाया। अन्तिम मिटे भेख पखण्ड, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका दूजा भउ चुकाया। एका दूजा भउ जाए चुक्क, हरि साचे आप चुकावणा। कलिजुग वेला रिहा ढुक, सम्मत चौदां लेख लिखावणा। सम्मत पन्दरां मानस देही वेख मनुक्ख, एका धक्का लावणा। सम्मत सोलां बाल ना दिसे किसे कुक्ख, ना कोई धीर धरावणा। सम्मत सतारां घर घर दुखीए रोंदे दु:ख, सांतक सति ना कोए वरतावणा। सम्मत अठारां जीव जन्त मेटे भुक्ख, जल धारा आप वहावणा। उन्नी उनीसा हरि जगदीसा खेल कराए धरतमात तेरी कुक्ख, ईसा मूसा मेट मिटावणा। बीस बीसा सुखणा रिहा सुक्ख, निहकलंक दर्शन पावणा। सतिजुग उतरे तेरी भुक्ख, प्रभ साचे चरन छुहावणा। दोए जोड़ सीस रिहा झुक्क, सोहँ रसना गावना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आपणा रूप वटावणा। बीस बीसा करे विचार, प्रभ चरन ध्यान लगाया। दिवस रैण रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नीर वहाया। गोबिन्द गुर हो त्यार, तेरा राह तकाया। नीले वाला हरि अस्वार, नीली छत्तों बाहर कराया।

पीले बस्त्र तन शृंगार, सोहँ शस्त्र हथ्थ उठाया। कल्गी तोड़ा इक्क अपार, जोती जोड़ा मेल मिलाया। चार वरनां बहाए इक्क दरबार, दर दरबारी आप अख्वाया। आपे होया पहरेदार, नंगी पैंरी सेव कमाया। गुरमुखां करे ख़बरदार, कलिजुग अन्तिम रिहा जगाया। आपे होया सेवादार, जुग जुग सेवा रिहा कमाया। मीत मुरारा हरि निरँकार, निरगुण भेख वटाया। सरगुण तेरी बन्न्हे धार, सति पुरख निरँजण दया कमाया। नौ खण्ड पृथ्वी इक्क विचार, एका ज्ञान दवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, बीस बीसा रिहा समझाया। बीस बीसे रक्ख धीर, प्रभ साचा आप धरांयदा। कलिजुग तेरा अन्त अखीर, विच उनीसे आप करांयदा। सतिजुग तेरे साचे बस्त्र चीर, तन शृंगार करांयदा। गुरमुख साजण वीर, इक्क दूजे नाल मिलांयदा। गुर गोबिन्द तेरी कटे भीड़, माछीवाड़े जो अल्हांयदा। अन्तिम वेला बन्न्हे बीड़, गुरसिख साचे आप तरांयदा। एका इक्की अन्त अखीर, साची सिक्खी मात उपांयदा। रक्खी धार प्रभ साचे तिक्खी, मदिरा मास कोई नेड़ ना आंयदा। नेत्र लोचन दर दर घर घर जा जा पेखी, आप आपणी सेव कमांयदा। किसे हथ्थ ना आए मुनी रिखी, ज्ञान ध्यान कोटन कोट लगांयदा। नाअरा ला ला थक्के पीर शेख़ी, ऐली अल्ला नूर दिस ना आंयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम पेशी, सम्मत चौदां पंज जेठ करांयदा। नाल रलाए गणपति गणेशी, ब्रह्मा शिव देवत सुर सच गवाह बणांयदा। प्रगट होए दर दरवेशी, दस्तगीर शाह हकीर साचा संग निभांयदा। वेखणहारा धारी केसी, गोबिन्द रूप वटांयदा। जोद्धा सूरा दस दस्मेसी, शब्द खण्डा खिच्च वखांयदा। आप उठाए नर नरेशी, तख्त ताज कोई रहिण ना पांयदा। आपे करया आपणा वेसी, वेस अनेका आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, बीस बीसे तेरी रुत्त सुहांयदा। बीस बीसे तेरे हथ्थ वड्याई, प्रभ साचे आप रखाईआ। चार वरन करे शब्द कुड़माई, सोहँ मुख सगन लगाईआ। कलिजुग अन्तिम होए जुदाई, बैठे मुख छुपाईआ। सतिजुग साचे वज्जे वधाई, चारों कुन्ट होए जणाईआ। हरिजन गायण चाँईं चाँईं, सच महल्ला एका सोहला रिहा सुणाईआ। आप उठाए फड़ फड़ बाहीं, कलिजुग अन्तिम मेल मिलाईआ। देवणहारा ठण्ढीआं छाँईं, सीस आपणा हथ्थ टिकाईआ। फड़ फड़ कागों हँस बणाई, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, बीस बीसे तेरी रुत्त सुहाईआ। बीस बीसे हरि जगदीस, आपणी कल वरतांयदा। छत्र झुलाए साचे सीस, सच सुल्ताना आप अख्वांयदा। कोए ना करे प्रभ तेरी रीस, सभ भाणे विच समांयदा। खेले खेल हरि बीस बीस, हरि बीस बीसा हो आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण खेल खिलांयदा। बीस बीसे सुण पुकार, हरि साचे दया कमाईआ। भगत जनां हरि सेवादार, सेवक सेवा रिहा कमाईआ।

नौ खण्ड पृथ्वी इक्क अधार, एका शब्द जणाईआ। एका धर्म विच संसार, हरि साचा रिहा लगाईआ। पूर्ब लहिणा कर्म विचार, प्रभ साचा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जूठे झूठे काया माटी भाण्डे भन्न वखाईआ।

पारब्रह्म सरनाई, वड प्रतापया। पारब्रह्म सरनाई, सर्ब भउ व्यापया। पारब्रह्म सरनाई, कोटन कोट उतारे पापया। पारब्रह्म सरनाई, इक्क जपाए साचा जापया। पारब्रह्म सरनाई, मेट मिटाए तीनो तापया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दरस दिखाए आपणा आपया। पारब्रह्म सरनाई, चरन गुर देवया। पारब्रह्म सरनाई, लेखे लाए साची सेवया। पारब्रह्म सरनाई, मिले मेल अलख अभेवया। पारब्रह्म सरनाई, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सेवक सेवा सच कमाई। पारब्रह्म सरनाई, गुर पूरे मेल मिलाया। गुर पूरे हथ्थ वड्याई, लोकमात रिहा तराया। मातलोक वज्जे वधाई, गुर पूरा रिहा वजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, धुर मस्तक लेख लिखाया। मस्तक लिख्या साचा लहिणा, अन्तिम अन्त चुकांयदा। नेत्र लोचन दर्शन नैणा, आपे आप करांयदा। आपे जाणे जुग जुग लहिणा, देणा मूल चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, इक्क इकल्ला वेख वखांयदा। इक्क इकल्ला एकँकार, एका धार बंधाईआ। प्रगट हो विच संसार, पुरख अबिनाशी करता आप अख्वाईआ। घट घट अन्दर रक्खे वास, हर घट खोज खुजाईआ। हरिजन मेला शाहो शाबाश, शाह सुल्तानां आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका मण्डल एका रास, एका अन्तिम पाईआ। कलिजुग मण्डल साची रास, एका एक वखांयदा। जोत सरूपी हरि अबिनाश, दहि दिशा वेख वखांयदा। हरिजन वेखे नाम स्वास, शब्दी शब्द जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची सिख्या दे मति समझांयदा। साची सिख्या सच सुल्तान, एका एक रखाईआ। चार वरनां इक्क ज्ञान, एका तत्त बुझाईआ। इक्क वखाए धर्म निशान, धुरदरगाही बणत बणाईआ। दाता दानी हरि मेहरवान, मेहरवाना आप हो आईआ। हरिजन साचे मात पछाण, आप आपणे लड़ बंधाईआ। लक्ख चुरासी जीव नादान, सुत्तयां रैण विहाईआ। अन्तिम फल आपणा खाण, रस रसना रही हलकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे रिहा उपाईआ। हरिजन साचे मीत मुरार, लोकमात कुड़माईआ। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, सोहँ मौली तन्द बंधाईआ। इक्क इकल्ला पावे सार, नाभी कँवल वेख वखाईआ। सच महल्ला खोल्ह किवाड़, उप्पर धवल

दए वड्याईआ। हरिजन साचे अन्दर वाड़, साँवल सँवला मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती धारा इक्क वहाईआ। जोती धार हरि निरँकार, एका एक वहांयदा। गुरमुख साचे कर त्यार, सोए मात जगांयदा। सम्मत चौदां दिवस विचार, पहली चेत्र रुत सुहांयदा। दूजा तीजा खोल्ह किवाड़, घर चौथे मेल मिलांयदा। अन्तिम मेटे पंचम धाड़, छेवें छप्पर छन्न ना कोए वखांयदा। सति पुरख निरँजण जोत अकार, अट्ठ तत्तां विच समांयदा। नौ द्वारे खोल्ह किवाड़, जगत दुआरा इक्क वखांयदा। सत्तवें बैठ सच्ची सरकार, शब्द सिँघासण आसण लांयदा। दसवां घर अपर अपार, हरि जोती नूर जगांयदा। नौ द्वारे वसया बाहर, दिस किसे ना आंयदा। अट्ठां तत्तां मारे मार, आपणी धार बंधांयदा। सति पुरख निरँजण एका कार, एका रूप समांयदा। छेवें छप्पर ना लए कोई उसार, चार दिवार ना कोई बणांयदा। पंचम मीता पहरेदार, साची सेव कमांयदा। चौथे घर बैठ सच्ची सरकार, सन्त सुहेले आप मिलांयदा। तीजे नैण दरस अपार, आत्म लोचन आप खुल्हांयदा। दो जहानी मेल भतार, नारी कन्ता आप हो आंयदा। एका अक्खर अपर अपार, साची सिख्या दे मति आप समझांयदा। एका अक्खर सो, पुरख निरजंण आप चलाया। दूजा अक्खर अग्गे हो, हाहा नाँ रखाया। तीजे अमृत आत्म चो, ठांढी धार वहाया। चौथे घर नाता तुट्टे जगत मोह, गुर पूरा नज़री आया। पंचम जूठ झूठ ना सके छोह, एका नाद धुन उपजाया। छेवें घर अग्गे हो, प्रभ जोती नूर दरसाया। सन्त सुहेले सति पुरख निरजंण एका दो, दो एका भेव मिटाया। अठवें अट्ठ तत्त रहे रो, नेत्र नीर वहाया। नौ दर आपणी पति रहे खोह, ना कोई होए सहाया। दसवें मेला साजन सो, सस्सा किला रिहा सुहाया। एका होड़ा रक्खे निर्मोह, निरगुण सरगुण मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा इक्क सुहाया। दस्म घर दस्म दुआरा, हरि दहि दिशा वेख वखाणया। नौ द्वारे झूठी धाड़ा, लुट्टे राजे राणया। अट्ठां तत्तां इक्क अखाड़ा, पंजां तत्तां मेल मिलाणया। सति पुरख निरँजण इक्क आकारा, एका रूप समाणया। छेवें खोल्हे शब्द किवाड़ा, जणाए धुर फ़रमाणया। पंचम मेला हरि गिरधारा, गुण गावण गुण निधानया। चौथे घर पद निरबाणा, गुरमुख विरला पाणया। तीजे नेत्र इक्क अखाड़ा, वेखे खेल श्री भगवानया। दूजे मेटे झूठी धाड़ा, नाम खण्डा हथ्थ उठानया। इक्क इकल्ला जगत अखाड़ा, आप बणाए गुण निधानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पहली चेत्र देवे धुर फ़रमाणया। पहली चेत्र शब्द बिबाण, प्रभ एका एक रखाया। दूजे चेत्र मार ध्यान, गुरमुखां रिहा चढ़ाया। तीजे चेत्र कर पछान, आपणा रंग रिहा रंगाया। चौथे चेत्र हरि मेहरबान, जिया दान झोली पाया। पंचम चेत्र शब्द निशान, एका धर्म चलाया। छे चेत्र ब्रह्म ज्ञान, गुरमुखां रिहा दवाया। सत्त चेत्र गुण निधान, जुग जुग विछड़े

रिहा मिलाया। अट्ठ चेत सुंञ मसाण, अट्ठां तत्तां रिहा कराया। नौ चेत्र बण निगाहबान, नौ द्वारे बाहर कराया। दस चेत्र कर पछाण, गुरमुख साचे रिहा जगाया। ग्यारां चेत्र खोल्ह दुकान, गऊ ग़रीबां एका हट्ट वखाया। बारां चेत्र पद निरबान, शब्द डंका रिहा वजाया। तेरां चेत्र तेरी धार सारे गान, ऊँचां नीचां रिहा सुणाया। चौदां चेत्र वेख मकान, गुर गोबिन्द पूर्ब लहिणा रिहा चुकाया। सिँघ दया तेरा मुक्कया आवण जाण, हरि साची गोद उठाया। बिशन सिँघ हरि कर परवान, शब्द पड़दा उत्ते पाया। पंचम मेला हरि भगवान, विछड़ कदे ना जाया। पन्दरां चेत्र एका आण, सृष्ट सबाई रिहा कराया। सोलां चेत्र चरन धूढ़ इशनान, सतिगुर पूरा आप नुहाया। सतारां चेत्र इक्क मकान, काया मन्दिर आप सुहाया। अठारां चेत्र निगाहबान, दिवस रैण सेव कमाया। उन्नी चेत्र सुघड़ स्याण, धुर फ़रमाण रिहा जगाया। वीह चेत्र देवे माण, गुर संगत विच समाया। इक्की चेत्र तेरा चढ़े निशान, सत्त रंगा आप चढ़ाया। सत्तां दीपां वेखे मार ध्यान, नौ खण्ड पृथ्वी वेख वखाया। लक्ख चुरासी तेरा इक्क ज्ञान, सोहँ अक्खर चलाया। पारब्रह्म आप प्रधान, वड प्रधानगी रिहा कमाया। अट्ठे पहर नौजवान, बिरध बाल अवस्था ना कोई रखाया। एका चिल्ला एका तीर कमान, जुग जुग रिहा चलाया। ना कोई कटया चालीआ, गुर पीर कोई दिस ना आया। ना कोई किला ना कोई कोट, ना कोई चार दिवार बणाया। ना कोई पर्बत ना कोई टिल्ला, जंगल जूह उजाड़ ना डेरा लाया। जन भगतां आपणी किरपा कर, पूजा पाठ ना कोई कराया। आप बणाया आपणा चिल्ला, नाल रखाया शब्द नीला, पीला बस्त्र तन छुहाया। अमृत नाम निधान इक्की चेत्र गुर संगत नाम प्याया। दीपक जोती लाए तीला, अज्ञान अन्धेर मिटाया। प्रगट होया छैल छबीला, सिँघ शेर नाउँ रखाया। वेख वखाणे लोक तीना, नाथ त्रैलोकी आप अख्वाया। गुरमुख बिल्लाए जिउँ जल मीना, दे दरस तृखा बुझाया। जुग जुग करनहारा ठांडा सीना, जन भगतां गले लगाया। आपे दाता दाना बीना, साची वस्तू झोली पाया। वेखे खेल रूसा चीना, पंचम जेठी दरस दिखाया। माण अभिमान लक्ख चुरासी नौ खण्ड पृथ्वी तेरा छीना, आप आपणी दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, इक्क इकल्ला सेव कमाया। पहली चेत्र इक्क आकार, हरि साचे आप कराया। शब्द खण्डा दोहरी धार, दो चेत्र वेख वखाया। तीजे चेत्र खोल्ह किवाड़, जन भगतां दर्शन पाया। चौथे चेत्र अन्दर वाड़, शब्द सुरत मेल मिलाया। पंचम चेत्र पंचम धाड़, जूठी झूठी रहिण ना पाया। छे चेत्र अग्ग ना लग्गे तत्ती हाढ़, सांतक सति वरताया। सत्त चेत्र वखाए साचा लाड़, गुरमुख नारी व्याहवण आया। अट्ठां तत्तां वसया बाहर, हरि दिस किसे ना आया। नौ द्वारे खोल्ह दरबार, मनमुख जीवां रिहा वखाया। दसवें भेव सच्ची सरकार, गुरमुखां अग्गे

सीस झुकाया। ग्यारवां होया ख़बरदार, लाल किले चरन छुहाया। बारहवें वेखे खेल अपर अपार, सतारां हाढ़ी दिवस सुहाया। सम्मत तेरां कर्म विचार, राज राजानां शाह सुल्तानां रिहा मिलाया। चौदां मारे चौदां तबकां मार, आपणा आप हिलाया। चौदां लोक वेख विचार, चारों कुन्ट फिराया। तेरां तेरी साची धार, नानक गया गाया। बारां बारां दिवस विचार, मास वरख वेख वखाया। ग्यारां तेरा इक्क घर बाहर, लक्ख चुरासी दए वखाया। ग्यारां चेत्र नर नार, हरि लीला आप कराया। बारां चेत्र मीत मुरार, आप आपणा दरस दिखाया। तेरां चेत्र नर अवतार, निरगुण रूप समाया। चौदां चेत्र धर्म अखाड़, घर साचे डंक वजाया। पन्दरां चेत्र जड़्ह दए उखाड़, सृष्ट सबाई दए हिलाया। सोलां चेत्र अग्ग लगाए बहत्तर नाड़, हरि सोलां कल वरताया। सतारां चेत्र देवे साड़, पंज तत्त रहिण ना पाया। अठारां चेत्र इक्क वखाए अगम्मी धाड़, चारों कुन्ट दए दुहाया। उन्नी चेत्र ख़ुशी मनाए मौत लाड़, वाहवा मंगल गाया। बीस चेत्र तेरा सच दिहाड़, गुर संगत मेल मिलाया। इक्की चेत्र हरिजन बणाए साचा लाड़, सोहँ शब्द दस्तार साची सीस बंधाया। घड़नहारा साचा घाड़, जुग जुग घड़दा आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा भेख वटाया। इक्की चेत्र भिन्नड़ी रैण, दर आए सीस झुकाईआ। खोल्ह नेत्र वेखे नैण, गुर संगत दरस प्रभ दरस बैठी तिहाईआ। अग्गे हो हो पावे वैण, वेला गया हथ्थ ना आईआ। गुरमुख विरले मात रहिण, इक्क इकीसा दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भिन्नड़ी रैण दए वधाईआ। भिन्नड़ी रैण ख़ुशी मनाए, प्रभ अग्गे सीस झुकाया। गुरमुख साचे लए जगाए, मनमुख गूढ़ी नींद सुआया। दे मति रही समझाए, गल पल्लू आपणा पाया। भुल्ल रहे ना राए, निहकलंका जामा पाया। मैनूं सुत्या नींद ना आए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, शब्द सरूपी रिहा जगाया। भिन्नड़ी रैण चढ़या रंग, दर द्वार ख़ुशी मनांयदी। गुर संगत तेरा साचा संग, अग्गे पिच्छे हो आप निभांयदी। प्रभ चरन द्वारे बैठ पलँघ, दे मति जगत समझांयदी। पिता पूत कोलों ना जाए संग, एका नाता मात बंधांयदी। अमृत धारा वहिंदी गंग, गुरमुख फड़ फड़ गुरचरन द्वारे आप नुहांयदी। मनमुख जीवां कीता तंग, काली रैण पड़दा पांयदी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, भिन्नड़ी रैण सीस झुकांयदी। भिन्नड़ी रैनड़ीए तेरा वक्त सुहञ्जणा, जन भगतां वजी वधाईआ। जगे जोत इक्क निरँजणा, सोहँ शब्द होई कुड़माईआ। एका ताल नगारा साचा वज्जणा, प्रभ साचा आप वजाईआ। जो घड़या सो भज्जणा, थिर रहिण ना पाईआ। घर बाहर सभ ने तज्जणा, सच सेज ना कोई हंढाईआ। वेले अन्तिम ना रक्खे कोई लजना, कलिजुग रैण अन्धेरी छाईआ। गुर पीर पड़दा किसे ना कज्जणा, जूठे झूठे बैठण मुख शरमाईआ। गुर संगत

गुर चरन द्वारे बहि बहि सजणा, भिन्नड़ी रैण ख़ुशी मनाईआ। इक्क कराए साचा हाजी हज्जणा, मक्का काअबा इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भिन्नड़ी रैण देवे वर, साची भिच्छया झोली पाईआ। भिन्नड़ी रैण दए सलाह, गुरमुख सोए मात उठावंदी। सतिगुर पूरा इक्क मलाह, जुग जुग आप समझावंदी। धर्म राए गल पाए फाह, ना कोई तोड़ तुड़ावंदी। एका एक विखाए साचा नाँ, सोहँ दर दर घर घर सुणावंदी। एका पिता एका माँ, पूत सपूता इक्क वखावंदी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भिन्नड़ी रैण रैण भिन्नड़ी एका रंग रंगावंदी।