पहली विसाख २०१४ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल ज़िला अमृतसर
सति पुरख दयाल, आप अख्वाया। गुरमुख साचे लाल, लोकमाती लए उठाया। एका देवे शब्द उछाल, साची हाटी फल लगाए साचे डाल्ह, तीर्थ तट्ट ना कोए रखाया। अमृत आत्म नुहाए साचे ताल, दर दुआरा इक्क वखाया। देवे नाम सच्चा धन माल, धुरदरगाही लै के आया। आपे शाह आपे कंगाल, माल खज़ाना आपणे हथ्थ रखाया। जगत चले अवल्लड़ी चाल, भेखाधारी भेख वटाया। दर भिखारी काल महांकाल, दोए बैठे सीस झुकाया। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, दोए जोड़ करन निमस्कार, कलिजुग वेला अन्तिम आया। पुरख अबिनाशी पाए सार, सम्मत चौदां कर विचार, गुर गोबिन्द कर तन शृंगार, एका रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, एका डंक रिहा वजाया।
सतिगुर पुरख सति सतिवाद, सति सरूप समाया। खेले खेल आदि जुगादि, जुग जुग खेल खिलाया। वेखे खेल विच ब्रह्माद, वेखणहारा आप अख्वाया। उठाए जगाए सन्त साध, सन्त सुहेला दया कमाया। मेल मिलाए माधव माध, विछड़ कदे ना जाया। जो जन रसना रहे अराध, नेत्र नैणां दरस दिखाया। शब्द जणाए बोध अगाध, भेव अभेदा भेव खुल्हाया। इक्क वजाए साचा नाद, सोहँ नाउँ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका जोती जोत कमाया। एका जोती साचा जोग, शब्दी ख़ाक रमाईआ। एका रस एका भोग, इक्क संजोग कराईआ। एका दरस दर अमोघ, आपणा आप कराईआ। एका भोगी भोगे भोग, आत्म तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। एका कट्टणहारा रोग, तृष्ना रहिण ना पाईआ। इक्क चुगाए साची चोग, बत्ती दन्दां मुख लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती शब्दी बणत बणाईआ। जोती शब्दी साचा मेल, करे कराए हरि भगवानया। आपे खेलणहारा खेल, खेले खेल दो जहानया। दो जहानी सज्जण
सुहेल, दो जहान करे परवानया। आपे वसे रंग नवेल, हर घट वेखे वेख विखानया। आपे गुर आपे चेल, आपे शस्त्र बस्त्र तन पहनानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जोती शब्दी धुर फ़रमाणया। जोती शब्दी धुर फ़रमाना, एका एक सुणांयदा। आप उठाए जीव जहाना, जीवां जन्तां आप समझांयदा। वेख वखाए राज राजानां, शाह सुल्तानां आप हिलांयदा। साधां सन्तां देवे नाम निधाना, निरगुण झोली पांयदा। जोत सरूपी बन्ने्ह गाना, सति सन्तोखी गंढ्ढ दवांयदा। सोहँ बख्शे तीर कमाना, रसना चिल्ले आप चढ़ांयदा। इक्क सुणाए साचा गाणा, अनहद साची सेवा लांयदा। काया मन्दिर सच मकाना, गुर पूरा दरस दिखांयदा। इक्क रखाए नाम बिबाणा, हरिजन साचे आप चढ़ांयदा। आपे बख्शे पीणा खाणा, धीरज धीर धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जोती शब्दी बणत बणांयदा। जोती शब्दी जुड़या जोड़, हरि साचा आप जुड़ांयदा। लक्ख चुरासी वेखे परखे मिट्ठा कौड़, कलिजुग वेला आप सुहांयदा। धुरदरगाही आया दौड़, भेखाधारी भेख वटांयदा। आदि पुरख ब्राह्मण गौड़, जोत निरँजण पूत उपजांयदा। सम्बल नगर साढे तिन्न हथ्थ लम्बा चौड़, गोबिन्द गढ़्ह वसांयदा। एका लाया हरि जी पौड़, दिस किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जोती शब्दी बणत बणांयदा। जोती शब्द सच बेनन्ती, प्रभ आपणी आप उपाईआ। जुग जुग महिमा अगणत गिणती, कोई गिण सके ना राईआ। भरमे भुल्ले जीव जन्त गोबिन्द काया रंग बसन्ती, एका हरि चढ़ाईआ। जगे जोत भगत भगवन्ती, भगवन रूप वटाईआ। गुरमुखां मिले मेल पति पतिवन्ती, पतिपरमेश्वर आप अख्वाईआ। मेट मिटाए देव दंती, भेख पखण्डा रहिण ना पाईआ। एका एक आकार अकन्ती, सच सिँघासण बैठा आसण लाईआ। जोती खेल अगम्म अगम्मती, अगम्मड़ी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जोती शब्दी जोड़ जुड़ाईआ। जोती शब्दी जुड़या जोड़ा, हरि साचा आप जुड़ांयदा। सोहँ शब्द साचा घोड़ा, चारों कुन्ट आप दुड़ांयदा। साचा खेल ब्राह्मण गौड़ा, पूत सपूता संग रलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गोबिन्द गढ़्ह इक्क सुहांयदा। गोबिन्द गढ़्ह इक्क महल्ला, हरि साचे आप उसारया। वेखे खेल इक्क इकल्ला, जोत सरूपी कर आकारया। शब्द सुनेहड़ा एका घल्ला, जुग जुग लए मात अवतारया। आपे वेखे जल थला, जंगल जूह उजाड़ पहाड़या। मिले मेल गोबिन्द डल्ला, हरि साचा मेल मिला रिहा। दूई द्वैती मिटे सल्ला, सति सतिवादी सांतक सति वरता रिहा। सोहँ फड़या हथ्थ विच भल्ला, चार वरनां मात डरा रिहा। एकँकारा इक्क इकल्ला, धरतमात तेरा अखाड़ा वेख वखा रिहा। पंचम बोले साचा हल्ला, साचा राह वखा रिहा। गुरमुख
विरले सच दुआरा कलिजुग अन्तिम मल्ला, प्रभ चरन ध्यान लगा रिहा। मनमुख जीवां जूठी झूठी काया खल्ला, सच वस्त ना कोए विच टिका रिहा। दीपक जोती ना किसे बला, अन्ध अन्धेर ना कोए मिटा रिहा। जन भगतां फड़ाए आपणा पल्ला, सञ्झ सवेर इक्क करा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जोती शब्दी संग निभा रिहा। जोती शब्दी संग निभाए, साचा फड़ाए दामन। वरन गोती कोई रहिण ना पाए, सोहँ इक्क रखाया जामन। उप्पर चोटी हरि डेरा लाए, नेड़ ना आए कामनी कामन। नाम चौगिर्दी घेरा पाए, मेट मिटाए अन्धेरी शामन। सञ्झ सवेरा इक्क वखाए, कलिजुग दुष्ट सँघारे रावन। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, एका एक जपाए नामन। कलिजुग रावण दुष्ट हँकार, लोकमात गढ़्ह उसारया। लक्ख चुरासी सुरती रिहा हर, सीता सुरती छल छिला रिहा। राम रामा वेखे दर, चारों कुन्ट वेख वखा रिहा। हनुवन्ता सोहँ हथ्थ फड़, आप आपणा संग बणा रिहा। पंचम जेठ जाए चढ़, शाह सुल्तान आपे वेखे अग्गे खड़्ह, आप आपणा रूप वटा ल्या। कलिजुग तेरी उखेड़े जड़्ह, रावण रामा मेट मिटा ल्या। सन्त सुहेले लए फड़, सच भबीखण चरन लगा ल्या। आदि अन्त जुगा जुगन्त ना जन्मे ना मरे ना जाए सड़, गोर मढ़ी ना किसे छुपा ल्या। जुगा जुगन्त साध सन्त जीव जन्त हर घट अन्दर बैठा वड़, आप आपणी बणत बणा ल्या। ना कोई सीस ना कोई धड़, ना कोई सके मात फड़, ना कोई चोटी ना कोई जड़्ह, पति डाल ना कोई वखा ल्या। आपे तोड़े हँकारी गढ़्ह, शब्द सरूपी खण्डा फड़, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरि जोती भेख वटा ल्या। कलिजुग काया कंस है, दूत दुष्ट दुराचार। जूठ झूठ माया मोह विकार हँकार एहदा बंस है, लोकमाती तेरा वड परिवार। कोटन कोट भरमे भुल्ले सहँसर सहँस है, दिवस रैण करन हाहाकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख धर, खेले खेल विच संसार। कलिजुग कंस वड बलकारा, लोकमात हंकारया। काहना कृष्ना रूप अपारा, हरि साचा भेख वटा ल्या। अर्जन सोहँ इक्क प्यारा, रथ रथवाही आप अख्वा रिहा। जुगा जुगन्तर खेले खेल अपारा, वारो वारा वेख वखा ल्या। शब्द खण्डा तेज कटारा, हरि आपणे हथ्थ उठा ल्या। नौ खण्ड पृथ्वी पावे सारा, सत्तां दीपां आप जगा रिहा। ब्रह्मा शिव दए हुलारा, करोड़ तेतीसा आप हिला रिहा। लक्ख चुरासी पार किनारा, लहिणा देणा मूल चुका रिहा। जन भगतां बख्शे चरन प्यारा, गुर गोबिन्द मेल मिला रिहा। गोबिन्द मेला विच संसारा, सति पुरख निरँजण आप करा रिहा। भरमे भुल्ले जीव गंवारा, भरम गढ़्ह ना कोई तुड़ा रिहा। माया ममता लोभ मोह हँकारा, जीवां जन्तां मुख रखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग अन्तिम
जोत धर, जोती जामा भेख वटा रिहा। कलिजुग अन्तिम वड बलवान, चार कुन्ट हंकारया। पंच रलाए जगत शैतान, जूठा झूठा पैर पसारया। माया ममता खोल्ह दुकान, हउमे हँगता वणज करा रिहा। मदिरा मास पीण खाण, झूठी रंगण रंग रंगा रिहा। गोबिन्द गोबिन्द सारे गान, गोबिन्द गुर दिस किसे ना रिहा। ज्ञानी ध्यानी वड विद्वानी सर्ब पछतान, गुण निधानी भेव ना पा रिहा। वेद पुराणी होई हैरान, पारब्रह्म मुख छुपा रिहा। अञ्जील कुरानी आई हान, अल्ला हू हू नाअरा ला रिहा। खाणी बाणी जगत निधान, हउँ हउँ तू तू भरम भुला रिहा। पुरख अबिनाशी चतर सुजान, हरिजन पड़दा कलिजुग पा रिहा। जिस जन बख्शे चरन ध्यान, एका दूजा भेव मिटा ल्या। आत्म देवे ब्रह्म ज्ञान, नेत्र तीजा आप खुल्ल्हा ल्या। आत्म दरसी दरस सद पाण, दर घर सोए आप उठा रिहा। एका अक्खर सोहँ गान, गोबिन्द गुर वखा ल्या। अमरापद सारे पाण, हरिसंगत मेल मिला ल्या। वज्जे नद दो जहान, राग रागनी सेवा ला ल्या। आपे लए सद्द श्री भगवान, जिस जन मानस जन्म दवा ल्या। अमृत आत्म प्याए साची मदि, दिवस रैण ख़ुमार रखा ल्या। नौ द्वारे पार लँघ, हरिजन साचे आप करा ल्या। विष्नूं वंसी साची यद, सम्मत चौदां आप बणा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका अक्खर नाँ पढ़ा रिहा। एका एक हरि जगदीश, आपणा आप जणांयदा। भेव ना पायण रीग छतीश, नारद सुरसती सेवा ला रिहा। खेले खेल बीस इकीस, देवी देवा मुख छुपा रिहा। छत्र झुलाए साचे सीस, ब्रह्मा शिव राह तका रिहा। कलिजुग जूठा झूठा पीसण पीस, अन्तिम आपणा आप रखा रिहा। सतिजुग तेरी सच हदीस, नौ खण्ड पृथ्वी आप बणा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका जोग धुर संयोग हरि साचा मेल मिला रिहा। सतिजुग तेरा साचा जोग, हरि साचे आप विखानया। आत्म दरस साचा भोग, गुणवन्ता देवे गुण निधानया। दूई द्वैती कटे रोग, चार वरन करे दर परवानया। गुरमुख विरले मेला धुर संजोग, लेखा धुर आप पछाणया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गोबिन्द काया रूप वटानया। गोबिन्द काया साची धार, हरि आपणी आप कराईआ। शब्द सरूपी कर जैकार, चार कुन्ट जै जैकार कराईआ। जन भगतां करे ख़बरदार, एकँकार सेव कमाईआ। जोत निरँजण पहरेदार, अट्ठे पहर रिहा जगाईआ। आपे होए अन्दर बाहर, गुप्त ज़ाहर फेरा पाईआ। आपे मेट मिटाए अन्ध अंध्यार, डूँघी कन्दर वेख वखाईआ। मेल मिलाए मीत मुरार, साचा संग निभाईआ। अनहद वजाए साचा ताल, वारो वार पंचम राग अल्हाईआ। पंचम मेला कन्त भतार, छन्द सुहागी एका गाईआ। छन्द सुहागी सच्ची धुन्कार, काया मन्दिर अन्दर आप उपजाईआ। आपे करे बन्द किवाड़, सच द्वारे कुण्डा लाहीआ। दरस दिखाए अगम्म अपार, दस्म
द्वारी धाम सुहाईआ। जोत सरूपी इक्क आकार, अट्ठे पहर डगमगाईआ। आत्म सेजा सच शृंगार, फूलन बरखा एका लाईआ। अमृत आत्म ठण्ढी धार, चारों कुन्ट रिहा वहाईआ। एका दूजा भेव निवार, तीजे लेखा रिहा मुकाईआ। चौथे घर पैर पसार, आप आपणा रंग चढ़ाईआ। सरगुण निरगुण इक्क आकार, एका रंग समाईआ। सो पुरख निरँजण पावे सार, हँ हँगता मेट मिटाईआ। आप सुहाए बंक द्वार, बंक द्वारी आप अख्वाईआ। चौथा घर सच्ची सरकार, सन्त सुहेले रिहा बहाईआ। पंचम मेला मीत मुरार, आप आपणा आप कराईआ। छेवें शब्दी साची धार, अगम्म अगम्मा रिहा वहाईआ। सति पुरख निरँजण एक एकँकार, एका रूप वखाईआ। इक्क इकल्ला सिरजणहार, थिर घर आसण लाईआ। महल्ल अटल उच्च मुनार, दिस किसे ना आईआ। निर्मल जोती कर आकार, रंग रंगीला आप रघुराईआ। लाल कंचन सूहा चिट्टा पीला नीला काला तन छुहाईआ। सति सतिवादी एका धार, सति पुरख निरँजण आप चलाईआ। खेले खेल वारो वार, वेखणहारा वेख वखाईआ। दस्म द्वारी अधविचकार, हरि बैठा जोत जगाईआ। गुरमुख साचे लए उभार, एका पल्ला नाम फड़ाईआ। शब्द सरूपी लाए पार, इक्क इकल्ला सेव कमाईआ। शाहो भूपी वड सिक्दार, जुग जुग आप अख्वाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, जोती जामा भेख वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुर गोबिन्द गुर गोबिन्द सेवा लाईआ। सतिगुर हथ्थ वड्याई, जुग जुग दया कमांयदा। सतिगुर हथ्थ वड्याई, जुग जुग भेख वटांयदा। सतिगुर हथ्थ वड्याई, जुग जुग लेख लिखांयदा। सतिगुर हथ्थ वड्याई, जुग जुग वेख वखांयदा। सतिगुर हथ्थ वड्याई, जुग जुग मेख लगांयदा। सतिगुर हथ्थ वड्याई, नर नरेश आप अख्वांयदा। सतिगुर हथ्थ वड्याई, ब्रह्मा विष्न महेष सेव लगांयदा। सतिगुर हथ्थ वड्याई, दर दरवेश आप अख्वांयदा। सतिगुर हथ्थ वड्आाई, आपे जाणे धारी केस, मूंड मुंडाए वेस करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, बेड़ा आपणे हथ्थ रखांयदा। कलिजुग बेड़ा डूँघी गार, लक्ख चुरासी दए दुहाईआ। कोई ना दिसे पार किनार, जीव जन्त रिहा कुरलाईआ। माया ममता तन शृंगार, साध सन्त बैठे वेस कराईआ। मनमुख जीव दुहागण नार, साचा कन्त ना कोई हंढाईआ। भरमे भुल्ले भरम गंवार, काया गढ़्ह ना कोई तुड़ाईआ। माया रुल्ले विच संसार, उप्पर चढ़ दरस कोई ना पाईआ। खेले खेल ना विच संसार, अमृत मेघ ना तृखा कोई बुझाईआ। एका अग्नी तत्ती हाढ़, चारों कुन्ट रही जलाईआ। मनमुख काया रही साड़, पंचां दिवस रैण लड़ाईआ। आपे घड़न घाड़नहार, भन्न्हणहार आप अख्वाईआ। गुरमुख साजण साचा लाड़, कलिजुग अन्तिम सोए रिहा जगाईआ। आप मिटाए पंचम धाड़, पंचमनामा शस्त्र अस्त्र गहणा तन पहनाईआ। लक्ख चुरासी चबाए आपणी दाढ़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत
धर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। कलिजुग अन्तिम तेरी धार, त्रैगुण तत्त विचारना। पुरख अबिनाशी पावे सार, लक्ख चुरासी मारे मारना। मनमुख डोबे अधविचकार, ना कोई दिसे पार किनारना। गुरमुख साजण लाए पार, फड़ बाहों पार उतारना। आपे बैठा अद्धविचकार, शब्द मिलावा एकँकारना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे पार उतारना। हरिजन साचे तेरा बेड़ा, प्रभ आपणे कंध उठांयदा। आपे वेखे काया खेड़ा, दूर दुराडा पन्ध मुकांयदा। पंचां मेटणहारा झेड़ा, एका छन्द सुहागी सुणांयदा। काया मन्दिर अन्दर खुल्ल्हा वेहड़ा, वडभागी दरस दिखांयदा। आपे बन्नण्हहारा बेड़ा, जुग जुग बन्ने लांयदा। कलिजुग तेरा अन्तिम गेड़ा, लक्ख चुरासी वेख वखांयदा। जन भगतां देवे शब्द सुनेहड़ा, जम की फाँसी आप कटांयदा। आपे वसे दूर नेड़ा, निज घर आत्म डेरा लांयदा। सदा कराए खुल्ल्हा वेहड़ा, आप आपणी दया कमांयदा। करे कराए हक्क निबेड़ा, हक हकीकत वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग लेख लिखांयदा। जुग जुग लेखा लिखणहारा, एका एकँकारया। हरिजन साचा वेखणहारा, लोआं पुरीआं करे पसारया। कलिजुग रेख मेटणहारा, लोकमात लए अवतारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गोबिन्द काया पैज संवारया। गोबिन्द काया एका रंग, साचा हरि चढ़ाया। शब्द डोरी नाम पतंग, दहि दिशा रिहा उडाया। सदा सुहेला अंग संग, सगला संग रिहा निभाया। गुर गोबिन्दे मंगी मंग, प्रभ अन्तिम पूर कराया। शब्द घोड़े कसे तंग, शाह अस्वार चढ़ के आया। लोआं पुरीआं पार लँघ, वरभण्डी डेरा लाया। रवि ससि मोड़न अंग, अंगीकार ना कोए रखाया। ब्रह्मा शिव रहे मंग, प्रभ नेत्र दिस ना आया। करोड़ तेतीसा होया भंग, हरि साचा रिहा मिटाया। नौ खण्ड पृथ्वी मारे डंग, बाशक सेजा सीस उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेख वखाए गणपति गणेश, दर दरवेश दिवस रैण करे पुकारया। आपे जाणे आपणा वेस, मिले मेल दस दस्मेस, गुर गोबिन्दे कर प्यारया। निशअक्खर वक्खर धारी केस, निज घर रूप ना किसे विचारया। शब्द सिँघासण नर नरेश, जोती आसण ला रिहा। आपे वेखे पृथ्वी आकाशन, आकाश आकाशां विच समा रिहा। पारब्रह्म पुरख अबिनाशन, अबिनाशी पुरख अख्वा रिहा। जन भगतां दासी दासन, सेवक सेवा अन्त कमा रिहा। साचे मण्डल पावे रासन, काया मण्डप इक्क सुहा रिहा। प्रगट होए घनक पुर वासन, हरि जोती नूर उपा ल्या। दाता दानी शाहो शाबाशण, साचे घोड़े तंग कसा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, साजण मीत वेख वखा ल्या। हरिजन बेड़ा साचा बन्न, जुग जुग नईआ आप चलाईआ। नाल रखाया नाम धन, चोर यार लुट्ट ना जाईआ। दो जहान ना लग्गे संन्ह प्रभ पल्ले गंढ्ढ बंधाईआ।
जनणी जणया साचा जन, गुरमुख साचा नाउँ रखाईआ। भाग लग्गा काया तन, सुरत शब्द होई कुड़माईआ। पंजां चोरां देवे डन्न, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। गढ़्ह हँकारी देवे भन्न, जेरज अंडां वेख वखाईआ। अन्तिम बेड़ा देवे बन्न्ह, बन्न्हणहार आप अख्वाईआ। गुरमुख चढ़ाए साचे चन्न, सीतल धारा इक्क वहाईआ। लक्ख चुरासी खन खन, चौदां चौदां रिहा कराईआ। जो घड़या सो देवे भन्न, जुग जुग आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। आपे देवणहारा डन्न, आपे पैज रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्दे एका वर, एका कन्त मिलाईआ। एका कन्त हरि हरि पाया। गुर गोबिन्दे मन वधाईआ। साध सन्त ना कोई मनाया, जगत चिन्दया नेड़ ना आईआ। जीव जन्त ना भरम भुलाया, साची बिन्दया इक्क उपजाईआ। महिंमा अगणत ना कोई गिणाया, देवी देव ना कोई मनाईआ। आप आपणी बणत बणाया, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्दे एका वर, एका दर सुहाईआ। एका वर कन्त भतारा, पारब्रह्म प्रभ पाया। मिल्या मेल दूजी वारा, हरि साचा मेल मिलाया। कलिजुग तेरा अन्त किनारा, वंञ मुहाणा इक्क रखाया। जीव जन्त ना पावे सारा, गुण निधान दया कमाया। प्रगट जोत श्री भगवाना, एका तीर इक्क कमाना, इक्क रखाए नाम निशाना, लक्ख चुरासी पार कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द मिल्या साचा वर, कन्त सुहागी गोबिन्द पाया। पुरख अगम्मा, मन वैरागी इक्क कराया। नाता तुट्टा हड्ड मास नाड़ी चम्मा, वड वडभागी दर्शन पाया। ना मरे ना कदे जम्मा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गोबिन्द मिल्या साचे घर, साचा कन्त मिलाया। साचा कन्त हरि भगवन्त, एका एक अख्वांयदा। आपे दाता पति पतिवन्त, पतिवन्त आप अख्वांयदा। आप उपाए साध सन्त, आपे मेट मिटांयदा। लेखा जाणे जीव जन्त, जुग जुग वेख वखांयदा। गोबिन्द मिल्या साचा कन्त, हरि गोबिन्द रूप समांयदा। शब्द बणाए साची बणत, जोती सेव कमांयदा। जोती सेवा आदि अन्त, सति पुरख निरँजण आप लगांयदा।जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गोबिन्द साचा मेल मिलांयदा। गोबिन्द नार जगत सुहागी, घर साचे वज्जी वधाईआ। मिल्या मेल पुरख अबिनाशी, नेत्र नैणां दर्शन पाईआ। एका राग स्वास स्वासी, दिवस रैण रिहा गाईआ। हरि जी पाया शाहो शाबाशी, सच सिँघासण बैठा डेरा लाईआ। वर घर पाया सर्ब गुणतासी, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। लज पति रक्खे निज घर वासी, घट मन्दिर अन्दर बैठा सेज विछाईआ। आपे करे भोग बिलासी, दिवस रैण ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। गोबिन्द मेला सच दरगाह, आपे आप करांयदा। आपे बैठा बेपरवाह, बिन थम्मां
गगन रहांयदा। जुग जुग देवे सच सलाह, साचा शब्द उपांयदा। कलिजुग अन्तिम पकड़े बांह, गुरमुख सोए आप उठांयदा। सोहँ शब्द जपाए साचा नाँ, सतिजुग साचा राह रखांयदा। आप पिता आपे माँ, गुरमुख साचे बाल अञ्जाणे आपणी गोद उठांयदा। दो जहानी देवे ठण्ढी छाँ, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, सोहँ चोग मोती आप चुगांयदा। इक्क वखाए साचा थाँ, दर दुआरा इक्क सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गोबिन्द राम राम गोबिन्द आप मिलांयदा।
गुण निधान हरि भगवन्ता, पारब्रह्म अबिनाशा। साधां सन्तां इक्क भरवासा, देवणहार जीआं जन्तां। लक्ख चुरासी बणाए बणता, हर घट अन्दर करे वासा। आत्म सेजा धाम सुहंता, जोती नूर करे प्रकाशा। धुन आत्मक नाद अनाहद इक्क सुणंता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत विद्या कूड़ भरवासा। जगत कूड़ जुगो जुग, प्रभ हथ्थ रक्खी वड्याईआ। मुन रिख भुल्ले मूल मूढ़्ह, नर हरि भेव कोई ना पाईआ। गुरमुख विरले बख्शे चरन धूढ़, कौस्तक मणीआ टिक्का इक्क लगाईआ। काया चोली रंग चाढ़्हे गूढ़, रसना रस एका एक वखाईआ। चतर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्ह, एका नाउँ सोहँ झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग वेखे थाउँ थाँईंआ। जुग जुग खेल खिलावणहारा, आदि पुरख अगम्मा। हरिजन सोए मात उठावणहारा, आपे जाणे आपणा कम्मा। एका नाद अनादी साचा गावणहारा, ना मरे ना कदे जम्मा। शब्द ब्रह्मादी आदि जुगादी लोआं पुरीआं विच समावणहारा, आप जपाए आपणा नमा। लक्ख चुरासी उपाए आप मिटाए खेल खिलाए खिलावणहारा, नेत्र नीर ना वहाए छम छमा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग साचा इक्क चढ़ाए लोकमात चन्ना। साचा चन्न शब्द गुरदेव, एका एक चढ़नया। नौ खण्ड पृथ्वी लाए सेव, सत्तां दीपां बेड़ा बन्न्हया। पारब्रह्म प्रभ अलख अभेव, देवी देव देवत सुर ब्रह्मा शिव देवे डन्नया। गुरमुख विरला रसना गाए साची जिह्व, काया गढ़्ह हँकारी भन्नया। हरि का नामा नाम शब्द निहकेव, निहचल धाम टिकाए बिन हरि हरि थंम्हिआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, शब्द सरूपी शब्दी गुर शब्द जनणी जनया। मात पित पिता पूत सुत उपा, सगल सृष्ट समाया। जुग जुग जाणे अपणा वड प्रतापा, आप आपणा रूप वटाया। जाणे जणाए आपणा जापा, आप आपणा नाउँ धराया। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग थापण थापा, लहिणा देणा मूल चुकाया। प्रगट हो त्रिलोकी नाथा, हुक्म जणाया। जन भगत हरि सगला साथा, साचा संग हरि निभाया। आप
चढ़ाए सोहँ साचे राथा, रथ रथवाही आप अख्वाया। आपे राम पिता पूत दशराथा, रावण दुष्ट मेट मिटाया। काहना कृष्ना सर्बकला समराथा, कंस हँकारी दए मिटाया। कलिजुग अन्तिम अन्त चलाए साची गाथा, एका खण्डा हथ्थ उठाया। लक्ख चुरासी सीआं साढे तिन्न तिन्न हाथा, चारों कुन्टां रिहा वंडाया। जन भगतां लहिणा देणा देवे मस्तक माथा, धुर कर्मी कर्म लिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत चौदां साची रुत्त सुहाया। सम्मत चौदां साची धार, आपणे हथ्थ रखाईआ। गुरमुख साचे कर त्यार, साचे बेड़े रिहा चढ़ाईआ। लक्ख चुरासी आर पार, धर्म राए मुख छुपाईआ। ब्रह्मा अट्ठे नेत्र रिहा उग्घाड़, लोकमाती राह तकाईआ। शिव शंकर मीत मुरार, बाशक तशका गल लटकाईआ। करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इन्द कर पुकार, दिवस रैण रिहा गाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी लक्ख चुरासी कलिजुग बेड़ा मँझधार, आपे डोबे आपे लए तराईआ। ईसा मूसा संग मुहम्मद चार यार, राणी अल्ला मता पकाईआ। चारों कुन्ट धूआँधार, रैण अन्धेरी छाईआ। उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण दिशा विचार, चारे कुन्टां वेख वखाईआ। सुर नर मुन जन ना पायण सार, सारंगधर बीठला एका एक अख्वाईआ। जुग जुग लए मात अवतार, पुरख करता रूप वटाईआ। भगत सुहेले लए उभार, शाहो भूप मेल मिलाईआ। फड़ फड़ बाहों लाए पार, अन्ध कूप बेड़ा पार कराईआ। ना कोई रंग ना कोई रूप, रेख भेख सार ना राईआ। सर्ब जीआं प्रभ रिहा वेख, दिस किसे ना आईआ। लेखा चुक्के धारी केस, धुर दी बाण हुक्म जणाईआ। कलिजुग काला नर नरेश, सभ दी चोटी रिहा मुंनाईआ। जोद्धा सूरा दस दस्मेश, साची सोटी शब्द हथ्थ उठाईआ। आपे होए नर नरेश, निज घर एका वेख वखाईआ। सतिजुग साचा करे अदेश, चरन द्वारे बैठा सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लेखे लाए शिव शंकर गणेश, एका आदेश आपणी आप सुहाईआ।
२५ विसाख २०१४ बिक्रमी गुरमुख सिँघ दी माता ताबो दे अन्तिम संस्कार समें विहार होया
भलाई पुर डोगरा ज़िला अमृतसर
जगत नाता तज्ज, तज्ज संसारया। हरि मन्दिर बहिण भज्ज, होए पार किनारया। प्रभ चरन द्वारे जाणा सज, दर दुआरा इक्क वखा रिहा। लोकमात पड़दा ल्या कज्ज, सिँघ गुरमुख पूत सपूता चिट्टी चादर उत्ते पा रिहा। बंस सरबंसा रक्खी लज, लज पति दाता आप अख्वा रिहा। काल नगारा लक्ख चुरासी सिर ते रिहा वज्ज, ना कोई किसे छुडा रिहा। जो घड़या सो गया भज्ज, घड़न भन्न्हणहार आप अख्वा रिहा। नेत्र दरस अमृत आत्म पिया रज्ज, दो जहानी तृष्न मिटा
रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लहिणा देणा मूल चुका रिहा। लहिणा देणा प्रभ चरन द्वार, आदि अन्त रखांयदा। कोटन कोटी कोट रहे उचार विचार, प्रभ दर्शन कोए ना पांयदा। गुरमुख गुरसिख विरला प्राणी प्राण अधार, परम पुरख पद साचा पांयदा। आपे बख्शे बख्शणहार, जुग जुग भेख वटांयदा। काया कूड़ कुड़यारा कपड़ तन उतार, ब्रह्म पारब्रह्म मेल मिलांयदा। दूसर कोई ना सके अप्पड़ विच संसार, गुर गोबिन्द हथ्थ ना आंयदा। मनमुख रोवण धाहां मार, नेत्र नीर वहांयदा। प्रभ चरन छुहाए सीस शृंगार, जोती लम्बू एका लांयदा। अग्न सगन कलि एका वार, इक्क इकल्ला आप मनांयदा। भेखाधारी भेख अपार, भगत वछल सदा अख्वांयदा। लेखा लिखे विच संसार, लिख्त लेख आपणे हथ्थ रखांयदा। हरिजन साचे आपे वेख, आप आपणे दर बहांयदा। दाता दानी दस दस्मेस, दहि दिशा वेख वखांयदा। थिर घर बैठ नर नरेश, निरगुण खेल खिलांयदा। सरगुण मेल सदा हमेश, विछड़ कदे ना जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अन्तिम अन्त नारी कन्त साजन सन्त सति पुरख निरँजण आदि अबिनाशी जोत सरूप घनकपुर वासी दर घर वर हरि एका एक सुहांयदा। सुलखणी मात पूत सपूता जाया, मिले मेल हरि पुरख बिधात। चारे कुन्टां वेख वखाया, लक्ख चुरासी रैण अन्धेरी रात। हरि दरसी दरस दिखाया, जन हरि बणाए पारज़ात। मानस मानुख लेखे लाया, अन्तिम वेले पुच्छे बात। उलटा बिरख गर्भ टिकाया, लेखे लाए दस दस मास। सास ग्रास जो पिया खाया, निज घर आपणे किया वास। ना मरे ना आया जाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, प्राणी प्राण पति अधार, परम पुरख पद पाया।