पुस्तकालयभाग ६

पहली जेठ २०१४ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल ज़िला अमृतसर

सति पुरख दयाल, आप अख्वाया। करता पुरख अकाल, रूप वटाया। सर्ब करे प्रितपाल, दिस किसे ना आया। आपणी आप करे संभाल, पिता पूत ना कोई रखाया। आपे चले आपणी चाल, मार्ग किसे हथ्थ ना आया। आप आपणे वसया नाल, दूसर कोई ना संग रखाया। आपे शाह आपे कंगाल, मंगणहारा आप अख्वाया। जोती नूरा इक्क आकार, नूरो नूर रिहा उपाया। शब्दी शब्द सच्ची धुन्कार, सच नाद धुन आपणी रिहा उपजाया। आप आपे वसया बाहर, घर आपणा आप सुहाया। अन्दर मन्दिर ना कोई चार दिवार, छप्पर छन्न ना कोई टिकाया। दीवा बत्ती ना कोई उज्यार, हवण पवण ना कोए रखाया। खाणी बाणी वेद पाठ ना कोई पुराण, अञ्जील कुरान ना कोई गाया। गुर पीर साध सन्त जीव जन्त

ना कोई वेखे मार ध्यान, पंचम पति ना कोई वसाया। हड्ड मास नाड़ी रत्त ना पवण मसान, मन मति बुध ना डेरा लाया। जेरज अंडज सेत्ज ना कोई दिसे खाणी खाण, ना कोई रचना रचन रचाया। ना कोई जोद्धा सूर बली बलवान, शस्त्र अस्त्र बस्त्र ना कोई वेख वखाया। ना कोई गोपी ना कोई काहन, नारी कन्त ना कोई हंढाया। पुतर धीआं साक सन्बन्ध बिरध बाल ना कोई जवान, माता गोद ना कोई उठाया। कर्म धर्म जरम ना कोए निशान, अप तेज वाए पृथ्वी आकाश, दिस कोई ना आया। खाण पीण ना कोए पकवान, भोजन भक्ख ना कोई रखाया। देवत सुर ब्रह्मा शिव ना कोई खोले्ह किसे दुकान, ब्रह्म हट ना किसे विकाया। तीर्थ तट्ट गुर दर मन्दिर ना कोए अस्थान, मक्का काअबा दोआबा नज़र ना आया। राग रागणी ना कोई रसना गान, बत्ती दन्द ना कोए हिलाया। पंखी पंछी सरवर तरवर ना कोई पछतान, गुंग मुख ना रसन हिलाया। खण्डा तेज कटार ना कोई तीर कमान, राम कृष्न नानक गोबिन्द संग मुहम्मद चार यार दिस कोई ना आया। थिर घर वासी हरि भगवान, घर बैठा आसण लाया। आपे आपणी कर पछान, आप आपणा रंग रंगाया। आप आपणा बणया हाणी हाण, आप आपणी सेज हंढाया। आपे नारी करता पुरख महान, पंचां रस भोगी आप अख्वाया। आपे जनणी माता जोद्धा सूरा पूत सपूता जन बलवान, शब्दी सुत उपजाया। शब्दी सुत करे प्रनाम, दोए जोड़ सीस झुकाया। सति पुरख निरँजण तेरा धाम, नेत्र नैण रिहा तरसाया। पुरख अबिनाशी देवे मान, सीस आपणा हथ्थ टिकाया। ब्रह्मण्डां खण्डां पुरीआं लोआं इक्क ज्ञान, एका नाम झोली पाया। नाम निधान हरि मेहरवान, आपणे हथ्थ रखाया। दिस ना आए बेपछान, आप आपणा बैठा मुख छुपाया। आपे देवे धुर फ़रमाण, मन्नणहार आप अख्वाया। आपे खेले खेल महान, खेल खिलारी हरि रघुराया। जोती शब्दी इक्क निशान, हरि आपणा आप उपाया। आपणा आप कर ज्ञान, आपे आप रिहा समझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक अख्वाया। निहकलंक हरि भगवाना, एका एक अख्वांयदा। आपे जाणे आपणी भूमिका सच अस्थाना, भेव कोई ना पांयदा। आप आपणी हथ्थीं बन्न्हे गाना, आप आपणा सगन मनांयदा। आपे दाता गुण निधाना, आपे रंग वटांयदा। आपे भोगी भोग भुगाना, आप आपणी सेज हंढांयदा। आपे उत्पत दो जहानां, आप आपणी बणत बणांयदा। साचा शब्द जोती दाना, दाता दानी आपे झोली पांयदा। आपे देवणहारा माना, आपे हुक्म मनांयदा। आपे जाणे आपणा गाणा, सुणनेहार आप अख्वांयदा। आप उपजाए धुन तराना, राग रागनी भेव कोई ना पांयदा। आपे शाह आप सुल्ताना, रंक राजान आप हो आंयदा। तख्त बैठ श्री भगवाना, साचा शाहो भूप अख्वांयदा। एका तीर इक्क निशाना, एका नाम रखांयदा। खेले खेल हरि महाना, दिस किसे ना आंयदा। निहकलंक बली बलवाना, जोती

जोत समांयदा। निहकलंक हरि भगवाना, एका एक अख्वांयदा। आपे नारी आपे कन्त, आप आपणे धाम सुहांयदा। ना कोई साध ना कोई सन्त, गुर पीर ना कोई संग रखांयदा। ना कोई रसना ना कोई जिह्वा ना कोई मणीआ मंत, गायण गायत्री ना कोई सगन मनांयदा। ना कोई जाणे आदि अन्त, बेअन्त बेअन्त रूप समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंका नाउँ रखांयदा। आदि पुरख निहकलंक, एका एक अख्वाया। आप वजाए आपणा डंक, दिस किसे ना आया। राम रामा ना चुक्के धनुख, जनक सपुत्री ना सीता कोई व्याहया। खेले खेल आप आपणे बंक, दूसर दर ना कोई सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंका नाउँ रखाया। निहकलंका हरि भगवाना, एका एक अख्वांयदा। एका तीर इक्क निशाना, आपणे हथ्थ रखांयदा। शब्द सुत वड बलवाना, एका तीर चलांयदा। इच्छया भिच्छया पावे दाना, धुर फ़रमाना आप जणांयदा। ब्रह्मा उत्पत कर निधाना, कँवल कँवला मुख रखांयदा। त्रैगुण तेरा सच मकाना, प्रभ साचा आप बणांयदा। पंज तत्त कर परवाना, सेवक सेवा लांयदा। मन मति बुध धर निशाना, निरगुण झोली पांयदा। सरगुण तेरा खेल महाना, सति पुरख निरँजण वेख वखांयदा। शब्दी शब्द सच तराना, एका राग अल्हांयदा। आपे वेखे मार ध्याना, आपणा मुख छुपांयदा। आपे होया जाणी जाणा, भेव कोई ना पांयदा। आपे शाह सुल्तान राज राजाना, भिक्खक भिखारी आप अख्वांयदा। आपे देवणहारा दाना, आपे झोली अग्गे डांयदा। आपे देवे धुर फ़रमाना, आपे मुख भवांयदा। लक्ख चुरासी आपे हथ्थीं बद्धा गाना, अन्तिम आपे गंढ्ढ खुल्हांयदा। खेले खेल महाना, सेवक साची सेव कमांयदा। शिव शंकर वेखे मार ध्याना, अट्ठे पहर राह तकांयदा। ब्रह्मा सुत होए हैराना, पारब्रह्म अबिनाशी अचुत्त कवण खेल खिलांयदा। आपे जाणे आपणी रुत्त, देवत सुर कोई भेव ना पांयदा। लक्ख चुरासी आप उपाए आप मिटाए, ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड आपे वंड वंडांयदा। आपे चढ़या उप्पर चोट, आपे ख़ाकी ख़ाक समांयदा। आप उधारे कोटी कोटन कोट, कोटां कोट मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंका नाउँ रखांयदा। निहकलंक हरि बनवारी, अकल कला समाया। खेले खेल वारो वारी, जुग जुग वेस करेंदा आया। सतिजुग तेरा खेल खिलारी, आप आपणा रूप वटाया। बावन गावण नर निरँकारी, नर नरायण दिस किसे ना आया। त्रेता र्तीआ बन्न्हे धारी, त्रैगुण विच समाया। राम रामा खेल न्यारी, खेलणहार आप अख्वाया। द्वापर तेरा दर विचारी, नैण मुँधारी आप अख्वाया। काहना कृष्ना कृष्न मुरारी, नाम बंसरी इक्क वजाया। भगत भगवन्ता रिहा तारी, दुष्ट हँकारी रिहा मिटाया। आपे होया खेल खिलारी, जित्त हार आपणे हथ्थ रखाया। कलिजुग मिली मात सिक्दारी, प्रभ दर आए सीस झुकाया। पुरख अबिनाशी किरपा धारी, मुहम्मद संग

रलाया। अल्ला राणी कर प्यारी, लाल चुन्नी उप्पर पाया। अहिनल हक्क आवाज एका मारी, मुकाम हक्क इक्क वखाया। मक्का काअबा चार दिवारी, काया कोट समझाया। उप्पर चढ़ शाह शिकारी, तीर निराला एका लाया। लक्ख चुरासी तेरी पावे सारी, साची वंडन वंड वंडाया। देवे फ़रमाण धुर दरबारी, अज़राईल मेकाईल ज़बराईल असराफील, साची सेवा रिहा कराया। आप रंगाए बस्त्र नील, नीली धारों पार कराया। नानक मिल्या इक्क वकील, प्रभ साचे मात उपजाया। शब्द दित्ती सच दलील, एका राह चलाया। धुरदरगाही करे इक्क अपील, दोए जोड़ सीस झुकाया। पारब्रह्म अबिनाशी करता छैल छबील, घर सत्तवें अनहद मारे तीर, अलक्ख अलक्खणा आया। कंचन धारी साचा घर एका रूप शाहो भूप वेख वखाणे चारों कूट, दहि दिशा फोल फुलाया। एका नाउँ गुण निधाना, साचा इक्क जणाया। आपे होया निगहबाना, नानक निरगुण आपणे गले लगाया। आप आपणी दए पछाना, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। नानक विटहों जाए कुरबाना, प्रभ चरनी सीस टिकाया। पुरख अबिनाशी गुण निधाना, सतिनाम नानक झोली पाया। धुर फ़रमाणा इक्क ज्ञाना, लोकमाती लै के आया। चारों कुन्ट वेख वखाना, जीवां जन्तां रिहा समझाया। गऊ ग़रीबां देवे दर दर माणा, हँकार हँकारीआं रिहा गंवाया। आपे होया दर दरबाना, हथ्थ मसला इक्क रखाया। मक्का काअबा वेख बगल कुराना, हाजी हज्ज करेंदा आया। सतिनाम साचा काजी, प्रभ साचे हथ्थ रखाया। गुर पूरा प्रभ हाजी, पुरख अबिनाशी साची सेवा लाया। प्रगट होए जिस साजना साजी, निहकलंक नाउँ रखाया। भुलणा ना मात मुल्ला काजी, शेख़ मुसायकां आप समझाया। आपे चढ़े साचे ताजी, सोहँ घोड़ा इक्क रखाया। रसना गाए नानक हाजी, दिस किसे ना आया। पारब्रह्म प्रभ मारे आवाज़ी, दिवस रैण रिहा जगाया। अन्तिम वेले रक्खे लाजी, दे मति आप समझाया। पंज तत्त तन झूठा नाजी, नानक गया मात तजाया। गुर अंगद सिर तेरे रक्खी बाजी, आप आपणी दया कमाया। अमरदास तेरी साजना साजी, बिरध बाला रूप वटाया। रामदास मिल्या ग़रीब निवाजी, सच सरोवर इशनान कराया। गुर अर्जन मिल्या इशक मिजाजी, एका रंग रंगाया। हरि गोबिन्द मारे फड़ फड़ गाजी, एका खण्डा हथ्थ उठाया। हरिराए भुलाए जगत निमाजी, राम राए लेखे लाया। हरि कृष्न चढ़या सच जहाज़ी, प्रभ नाम जहाज़ इक्क वखाया। गुर तेग बहादर तेरी रक्खे लाजी, दिल्ली सीस लवाया। गुर गोबिन्द तेरी साजना साजी, नर निरँकार रिहा भेख वटाया। पूत सपूता आपे शाह राजन राजी, आप आपणा हुक्म सुणाया।जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नाउँ रखाया। निहकलंक हरि बलकारा, एका एक अख्वांयदा। जुग जुग लए मात अवतारा, शब्दी सेवा लांयदा। शब्द सुत अपर अपारा, दिवस रैण सेव कमांयदा। गुर गोबिन्दा कर प्यारा, प्रभ आपणी गोद उठांयदा।

एका देवे नाम हुलारा, साचा झूला आप झुलांयदा। आप कराए पार किनारा, अद्ध विच ना कोई अटकांयदा। आपे वसे सभ तों बाहरा, आप आपणा भेव चुकांयदा। गुर गोबिन्दा सुत दुलार, प्रभ साची सेव कमांयदा। मिल्या मेल पुरख भतारा, एका चण्डी ब्रह्मण्डी आपणी हथ्थ फड़ांयदा। लोकमाती साची डण्डी, साचा राह चलांयदा। एका वंड गुर गोबिन्दे वंडी, चार वरनां एका सरन रखांयदा। कोई ना दीसे जगत घमंडी, सभ दी वढ्ढी जाए कंडी, एका खण्डा हथ्थ उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण आप हो जांयदा। गुर गोबिन्दे वंड वंडाई, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। दिवस रैण ना होए जुदाई, अग्गे झोली डाहीआ। हरि गोबिन्द गुर गोबिन्द इक्क ध्यान रखाई, आप मिटाए सगली चिन्द, साचा राह वखाईआ। जोद्धा सूर वड मृगिन्द, वड मलाह हो आईआ। आप उपजाए आपणी बिन्द, पिता पूत अख्वाईआ। अमृत बख्शे धारा सिन्ध, आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्दे मेल मिलाईआ। गुर गोबिन्दा चरन भिखारी, एका ओट रखांयदा। प्रभ अबिनाशी किरपा धारी, काया चोट लगांयदा। शब्द डंक अपर अपारी, पंज तत्त खोट गंवांयदा। अगम्म अगम्मड़ा पावे सारी, एका रंग रंगांयदा। दम दमड़े करे वणज वपारी, साचा वणज वपारी, साचा वणज आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग मेला मेल मिलांयदा। गोबिन्द मेला हरि गोबिन्द, हरि हरि विच समाया। शब्द शब्दी साची बिन्द, पूत सपूता आप अख्वाया। प्रगट होया हरि हरि हिन्द, सिर मस्तक हथ्थ टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रूप वखाया। आप आपणा रूप वखाए, अकल कला कल धारी। गुर गोबिन्दे वेख वखाए, दोए जोड़ करे निमस्कारी। पुरख अबिनाशी हुक्म जणाए, वेखे विगसे कर विचारी। पंज तत्त इक्क रुत्त सुहाए, अट्ठ तत्त ना पायण सारी। सति सरूप अनूप शाहो भूप आप वटाए, कल्गी तोड़ा सीस जगदीश अपर अपारी। घोड़ा जोड़ा इक्क वखाए, लोआं पुरीआं वसे बाहरी। साचा पौड़ा इक्क चढ़ाए, एकँकारा इक्क इकल्ला एका वारी। मिट्ठा कौड़ा वेख वखाए, लक्ख चुरासी वेखे परखे साची खेले खेल खिलारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्दे दित्ता वर, लोकमात ला सच्ची फुलवाड़ी। लोकमात सच्ची फुलवाड़ी, एका एक लगावनी। गुर नानक नाम शब्द वाड़ी, चारों कुन्ट करावनी। फसल पक्के अन्तिम एका हाढ़ी, निहकलंक ओट रखावनी। आपे होए पिच्छे अगाड़ी, जोत शब्द मेल मिलावनी। रक्खे लाज लोकमात तेरी रक्खी दाढ़ी, पूर कराए भावनी। त्रैगुण माया देवे साड़ी, सम्मत चौदां लोकमात इक्की जेठ देवे जामनी। साधां सन्तां जीआं जन्तां लग्गे अग्ग बहत्तर नाड़ी, ना कोई होए होर बुझावनी। मनमुख जीवां किस्मत होए माढ़ी, चारों

कुन्ट रैण अन्धेरी शामनी। लाड़ी मौत फिरे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी, गुर गोबिन्दे तेरी चण्डी चमके दामनी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका देवे समझावनी। गुर गोबिन्दे शब्द जणा, प्रभ आपणा मुख छुपाया। गुर गोबिन्दा बण मलाह, सेवक सेवा रिहा कमाया। गुरमुख साचे दर बहा, लेखा लेख रिहा चुकाया। पंज प्यारे लए उठा, आपणा भेव खुल्हाया। आपे लेखे लए ला, लेखा किसे हथ्थ ना आया। ज़ात पाती ऊँच नीच एका थाँ बहा, अग्गे झोली डाहया। पारब्रह्म साचा पिता आदि शक्त बणाई साची माँ, शब्द मुंमा सीर प्याया। अमृत आत्म इक्क वखा, नाम खण्डा विच फिराया। रस मिट्ठा हरि गुण सच्चा गा, दे मति जगत समझाया। गुरमुख तेरा रूप अनडीठा, चार वरन दिस ना आया। साची धारा इक्क सवा गिट्ठा, घर साचे रिहा वहाया। आपे बैठा प्रभ चरन हेठां, गुरसिख आपणे हेठ रिहा बिठाया। वेखे परखे मिट्ठा कौड़ा रीठा, फल अमृत एका एक चखाया। आपणी हथ्थीं पीसण पीठा, सच सुच्च पकवान पकाया।जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्दे एह समझाया। गुर गोबिन्दे चढ़या चाअ, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। पुरख अबिनाशी जगत मलाह, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। एका देवे सच सलाह, पंचम हुक्म जणाईआ। पंचम पंचम दए मिटा, पंचम मेल मिलाईआ। पंचम हरि हरि साचा गा, पंचम भेव चुकाईआ। पंचम वेखे एका थाँ, पंचम दए दुहाईआ। पंचम मीता एका नाम निधान, निरगुण वस्त झोली पाईआ। आपे होया मेहरवान, मेहरवान दया कमाईआ। शब्द खण्डा सच निशान, गुर गोबिन्दे हथ्थ फड़ाईआ। बस्त्र शस्त्र इक्क कमान, रसना चिल्ला रिहा वखाईआ। नेत्र लोचन वेखणा इक्क ध्यान, इक्क ज्ञान जणाईआ। आपे होए बेपछाण, बैठे मुख छुपाईआ। पुरी अनन्द ना सच मकान, अन्तिम ढहि ढहि जाईआ। हरि का शब्द ब्रह्म निशान, जुग जुग अटल रखाईआ। गुर गोबिन्दा वेखे मार ध्यान, नैणा देवी आसण लाईआ। आदि शक्त रूप भगवान, प्रगट होए दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द खण्डा सच किरपान, गुर गोबिन्दे तन गात्रे विच लटकाईआ। गुर गोबिन्दे तेरा जगत तन, प्रभ सच म्यान बणाया। छप्पर छन्न ना किसे किल्ली दित्ता टंग, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। भाई भैण ना कोई खड़े्ह मंग, साक सैण किसे दिस ना आया। आदि पुरख प्रभ चाढ़्हे रंग, पीला बस्त्र तन छुहाया। सच घर वखाया शब्द सरूपी इक्क पलँघ, पारब्रह्म आसण लाया। चारों कुन्ट ना कोई दिसे संग, प्रभ आलस निन्दरा विच ना आया। गुर गोबिन्दा ना गया संग, दोए जोड़ सीस झुकाया। पुरख अबिनाशी आप लगाया आपणे अंग, पूर्ब झोली लहिणा पाया। तेरा अन्तिम कलि आप वजाए मृदंग, काया ढोल इक्क वजाया। शब्द डोरी चाढ़्हे पतंग, आकाश प्रकाश दए वखाया। गऊ ग़रीबां कट्टी भुक्ख नंग, जन सरसे जाई रुढ़ाया। नीले घोड़े कसया

तंग, शाह अस्वार आप अख्वाया। जल धारा वेखे साची गंग, पहला पौड़ा विच रखाया। धरत मात मंगे मंग, अग्गे बैठी झोली डाहया। सत्त सरोवर होणे नंग, मेरी तृखा ना कोई बुझाया। गंगा गोदावरी होई भंग, गुर गोबिन्दे मैं तेरी ओट रखाया। गुर गोबिन्दा खोल्हे नीले तंग, शब्द आसण आपणा इक्क वछाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सीस आपणा हथ्थ टिकाया। गुर गोबिन्दे शब्द ज्ञान, प्रभ साचे इक्क दवाया। गुर गोबिन्दा हरि वेखे मार ध्यान, लोआं पुरीआं बाहर डेरा लाया। एह सरसे मंगी मंग महान, लेखा लिख्त झोली दए पाया। सिँघ सवा सत्त सौ मंगे दान, प्रभ पहली भेंट चढ़ाया। सत्तां दीपां तेरा झुल्ले निशान, वेला कलिजुग दए सुहाया। नौ खण्ड पृथ्वी बहि बहि सारे गाण, चार वरनां पारब्रह्म दे मति समझाया। गुर गोबिन्दा कर परवान, लेख लिख्त ग्रन्थ पन्थ माल धन साची भेंट चढ़ाया। पुरख अबिनाशी मारे बान, धुरदरगाही इक्क निशान, साचा तीर रिहा चलाया। आपे वेखे विच मैदान, लाल दुपट्टा इक्क रंगाया। साचा चीरा बाल नादान, आपणी हथ्थीं सीस बंधाया। खेले खेल विच जहान, जगत नाता मोह चुकाया। गुरमुखां बख्शे इक्क अस्थान, पारब्रह्म तेरा चरन ध्यान वखाया। आपे होया जाणी जाण, जानणहार आप हो आया। आप आपणा कर कुरबान, बंस सरबंसा रूप वटाया। सृष्ट सबाई मंगे दान, दाता दानी बैठा मुख छुपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्दे एका रंग रंगाया। गुर गोबिन्दे रंग गुलाल, एका एक चढ़न्नया। आपे वार आपणे लाल, आप आपणे अन्दर मन्नया। आप आपणा लए भाल, ना कोई दिसे सूरज चन्नया। नानक रक्खया शब्द संभाल, जनणी जन ना किसे जनया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्दे दित्ता वर, अन्तिम वारी आपे मन्नया। अन्तिम वार हरि सच टिकाना, एका एक रखाया। मढ़ी गोर ना मट्ठ बनाणा, ना कोई निशान वसाया। अट्ठ सट्ठ तीर्थ ना कोई मनाना, सर सरोवर ना कोई नुहावण नुहाया। मन्दिर मस्जिद गुरुद्वारे जाणे ढठ्ठ, पारब्रह्म लेखा आपणे हथ्थ रखाया। विच नदेड़ कर इक्ट्ठ, साध संगत गया समझाया। आत्म अन्दर रक्खणा हट्ठ, गुर गोबिन्द ना मरे ना आया जाया। कोए ना फोले मेरा मट्ठ, साचा धाम सुहाया। मन मती जीव जगत कुरीती पए नठ्ठ, गुर का शब्द भुलाया। अन्तिम वेले पाए भट्ठ, गुर पूरा दए सज़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्दा आपणे विच मिलाया। गुर गोबिन्दे मेल मिलाया, पारब्रह्म अबिनाशी। चेला गुर आप अख्वाया, घट घट अन्दर रक्खे वासी। सज्जण सुहेला जुग जुग बणदा आया, जन भगतां दासन दासी। जुग जुग वेला वक्त सुहाया, साची जोत करे प्रकाशी। सतिजुग द्वापर त्रेता पार कराया, कलिजुग वेखे अन्त उदासी। शाम युजर रिग दए तराया, अथर्बण घर घर बहि बहि करे हासी। अल्ला राणी मेल मिलाया,

संग मुहम्मद खेल खिलाया, मनमुख जीव कराए मदिरा मासी। गुर गोबिन्दा रचन रचाया, प्रभ अबिनाशी मेल मिलाया, किरपा कर घनकपुर वासी। चारों कुन्ट अन्धेरा छाया, माँ पुत्तर निहु लगाया, ना कोई दीसे पंडत काशी। गुर दर मन्दिर अन्दर वेसवा घर बणाया, रामदास तेरा साचा सर जल धारा रूप गया वटाया, ना कोई करे साची रासी। इक्क लए अंगड़ाया, जोती नूर करे रुशनाया, पंज तत्त बणत बणाया, आप आपणा भेख वटाया, प्रगट हो हरि शाहो शाबाशी। आपणा मुख रिहा छुपाया, साचे सन्त रिहा जगाया, खेले खेल आदि अबिनाशी। राज राजानां रिहा सुणाया, आप आपणा भेख वटाया, सन्त सुहेले आप उठाया, आपे होया दासन दासी। कलिजुग चोला जगत हंढाया, शब्द बोला ना कोई अल्हाया, जगत भण्डार ना कोई खुल्हाया, दिस ना आया घनकपुर वासी। बीस बीस वक्त सुहाया। जगत जगदीस जोत जगाया। आप आपणा रचन रचाया। गुर तेग बहादर संग रलाया। चिट्टी चादर सोहँ पड़दा एका पाया। काया गागर अमृत ताल सुहाया। दित्ता नाम सच्चा रत्ती रत्नागर, गुरसिक्खां बेड़ा पार कराया। दो जहान डूँघे सागर, सच धाम सुहाया। आपे बणया घर सौदागर, जोत सपूता वणज कराया। निर्मल जोत करे उजागर, गुर गोबिन्दा रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, धुरदरगाही एका वर, वरदाता आप अख्वाया। गुर गोबिन्दा साचा मीत, हरि आपणा आप रखांयदा। इक्क सुणाए सुहागी गीत, दिवस रैण अल्हांयदा। कलिजुग अन्तिम तेरी चली अवल्लड़ी रीत, भेव कोई ना पांयदा। मुल्ला काज़ी शेख़ मुसायक लभ्भदे फिरदे विच मसीत, उच्ची कूके बांग अल्हांयदा। खाणी बाणी बहि बहि गाउँदे गीत, गुर गोबिन्दा किसे हथ्थ ना आंयदा। वेद पुराण बैठ अतीत, पंडत काशी ध्यान लगांयदा। हरि हरि का रूप किसे ना वसया चीत, ना कोई संग निभांयदा। आपे वसया हस्त कीट, ग्रन्थां पन्थां मुख छुपांयदा। एका एक जगत जगदीश, अनडिठ वस्त आपणी झोली पांयदा। लक्ख चुरासी अन्दर मन्दिर सुत्ता दे कर पीठ, गुरमुख विरले मुख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगांयदा। बीस इक्क हरि रंग वटाया, अकल कला वरताईआ। दूसर ना कोई संग रखाया, खेले खेल हरि रघुराईआ। तीजा दर वेख वखाया, घर घर बैठा आसण लाईआ। चौथा दर इक्क सुहाया, सन्त सुहेले लए मिलाईआ। पंचम दर साची सेवा लाया, अनहद ताल वजाईआ। छेवें छप्पर छन्न ना कोई रखाया, प्रभ बैठा आसण लाईआ। सत्तवें सति पुरख निरँजण जोत जगाया, चारों कुन्ट करे रुशनाईआ। अठवें अट्ठां तत्तां विच ना आया, ना मरे ना जाईआ। नौ द्वार ना कोए उपाया, ना कोई बणत बणाईआ। दसवें दस्म द्वारी सच महल्ला इक्क वसाया, बैठा जोत जगाईआ। दस इक्क ग्यारां इक्क इकल्ला वेख वखाया, चारों कुन्ट सृष्ट सबाईआ। दस दो बारां सृष्ट सबाई तेरी

बन्न्हे धारा, कलिजुग जीव दए दुहाईआ। गुर संगत साची कर त्यारा, हाढ़ सतारां ख़ुशी मनाईआ। गुर गोबिन्दा कर प्यारा, सिक्खी इक्क वखाईआ। जो जन ढहि पए दुआरा, दु:ख रहे ना राईआ। सम्मत तेरां तेरा खेल न्यारा, पहली चेत्र रुत्त सुहाईआ। राज राजानां करे ख़बरदारा, साधां सन्तां रिहा उठाईआ। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, माण अभिमान सभ दा दए गंवाईआ। शब्द खण्डा तेज कटारा, हथ्थ आपणे रिहा उठाईआ। दोवें रक्खीआं तिक्खीआं धारा, निरगुण सरगुण भेव ना राईआ। सम्मत तेरां तेरी साची धारा, नानक गया गाईआ। मोदीखाने कर विहारा, एका तोला आप अख्वाईआ। सृष्ट सबाई तोलणहारा, एका कंडा रिहा उठाईआ। सोहँ बोला बोलणहारा, सो पुरख निरँजण वेख वखाईआ। हँ हँगता रोलणहारा, एका छाबा रिहा भराईआ। प्रभ दर मंगण मंगणे वाला, अग्गे झोली रिहा डाहीआ। साची संगता रंगणहारा, निहकलंक तेरी ओट रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक तेरी तेरां धारा, साधां सन्तां सुणी पुकारा, आत्म घर वेख विचारा, अन्दर मन्दिर साची सेज ना बैठा कोई विछाईआ। साध सन्त जगत विचार, प्रभ साचा वेख वखांयदा। किसे ना दिसे तन शृंगार, फूलन हार ना कोई टंगांयदा। किसे ना मिल्या कन्त भतार, गलवकड़ी कोई ना पांयदा। आसण बहि बहि रोवण ज़ारो ज़ार, नेत्र नीर जगत सति वहांयदा। पंडत फ़कीर करे हाहाकार, प्रभ साचा दिस ना आंयदा। काया बस्त्र एका लथ्थे चीर, साल बसाला ख़ाक रमांयदा। सुरत सवाणी ना बणी साची हीर, प्रभ रांझा दिस ना आंयदा। चिट्टे कागज़ कढ्ढदा जाए लकीर, अख़ीर ना कोई वखांयदा। अन्तिम होणा धर्म राए दर फ़कीर, ना कोई किसे बचांयदा। साधां सन्तां एका लग्गी हउमे पीड़, हँगता रोग जलांयदा। माया ममता डस्सणी कीड़, नाग नागणी डंग चलांयदा। पारब्रह्म शब्द वेलणे देवे पीड़, सम्मत सोलां रुत्त सुहांयदा। सतिगुर साचा हरि सन्तां आपे बन्न्हे बीड़, एका धार वहांयदा। आपे वेखे चोटी चढ़ अख़ीर, पार किनारा डेरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, पंचम जेठ साचा वेख वखांयदा। सम्मत तेरां तेरा रंग, प्रभ साचे वेख वखाणया। साध सन्त बैठे नंग, किसे मिले ना धुर फ़रमाणया। घर घर बैठे सावण सावण रहे मंग, सावण सुरत ना करे परवानया। अन्तिम होणे जन्म भंग, मिले ढोई ना विच दो जहानया। सिर पैर धड़ दिसे नंग, चारों कुन्ट दर दर आप भवानया। किसे मिल्या ना शब्द पलँघ, गुर चरन धूढ़ ना करया इशनानया। एका एक ना मंगी मंग, ना होए दर परवानया। काया माटी काची वंग, थिर कोई रहिण ना पानया। नानक तेरा इक्क मृदंग, सतिनाम सच सितार हरि सुरंगा आप वजानया। आपे गाया निरँकार निरँकार निरँकार, निरगुण रूप पछानया। सरगुण कोई ना पावे सार, प्रभ होया बेपछानया। तेरां तेरी एका धार,

सृष्ट सबाई वेख वखानया। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, खेले खेल दो जहानया। भारत खण्ड वेख विचार, वाली हिन्द उठानया। सम्मत चौदां रिहा ख़बरदार, आए दर सच्चा परवानया। पारब्रह्म अबिनाशी करता कलिजुग अन्तिम मारे मार, ना कोई किसे बचानया। लोआं पुरीआं हाहाकार, ब्रह्मा उठे नेत्र वेखे लोकमात करे ध्यानया। बाशक तशका गल परोए हार, शिव शंकर होए हैरानया। लोकमात इक्क इकांत, कवण खेले खेल इक्क निधानया। करोड़ तेतीसा करे हदीसा झुकाए सीसा मंगे वर जगत जगदीसा, ना होए दर परवानया। नौ खण्ड पृथ्वी सत्तां दीपां लक्ख चुरासी लोकमात पीसन पीसा, हरि वेखे खाणी बाणीआ। ईसा मूसा खाली खीसा, अञ्जील कुरानां आई हानीआ। ना कोई गाए राग छतीसा, ना कोई गाए पाठ पुराणीआ। ना कोई गाए दन्द बतीसा, रसना जिह्वा ना गुण वखानीआ। वरते खेल हरि जगदीसा, आपे वेखे गुरमुख साचे सुघड़ सवानीआ। कवण सीस झुल्ले छत्र इक्क जगदीसा, कवण सुणाए अकथ कहाणीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्दा एका वर, सृष्ट सबाई वेखे दर, सोहँ शब्द हथ्थ फड़, लक्ख चुरासी रिड़के वांग मधानीआ। गुर गोबिन्दा साचा संगी, आपणा आप रखाया। लक्ख चुरासी आए तंगी, कलिजुग अन्तिम दए दुहाया। लाड़ी मौत एका मंग मंगी, लाल चुन्नी अग्गे डाहया। काल सिर वाहे कँघी, साची पट्टी दए गुंदाया। लक्ख चुरासी नार दुहागण लग्गे चंगी, सम्मत सोलां पंचम जेठ सगन देवे झोली पाया। धर्म राए चित्रगुप्त नाल फरंगी, देवे जंञ चढ़ाया। धरत मात इक्क सोहणी थाँ मंगी, जम्बु दीप दए सुहाया। खेले खेल दाता सूरा जोद्धा सरबंगी, दो जहानां पार आसण लाया। इक्क वजाए वड मृदंगी, काल नगारा हथ्थ फड़ाया। गुरमुखां चोली जाए रंगी, जोत निरँजण सेवा लाया। बजर कपाटी पाड़ आत्म करदी जाए नंगी, एका राह वखाया। निहकलंक मिल्या साचा संगी, गुर गोबिन्दे लड़ फड़ाया। जुग जुग जाणे आपणा ढंगी, बिध आपणे हथ्थ रखाया। नानक तेरी नाम सुरंगी, गुरमुख तेरे तन मन्दिर अन्दर दए वजाया। गुर गोबिन्दे मंग एका मंगी, माछूवाड़े झाड़ीं बैठा आसण लाया। नंगी पैरी फिरे प्रभ लाए अंगी, अंगीकार आप अख्वाया। तेरी कटे अन्तिम प्रगट हो हो तंगी, किला पुर अनन्द छुडाया। अनन्द पुर ना किसे दा संगी, इट्ट पत्थर नाल रलाया। प्रभ दी जोत सभ तों चंगी, आवण जावण दए मिटाया। गुर गोबिन्दा एका मंग आपणी मंगी, पुरी अनन्द दए समझाया। पारब्रह्म आप समझाए, गुर गोबिन्द सपूता। पुरी अनन्द इक्क विखाए, ना कोई दिसे कूटा। सूरज चन्न ना कोई चढ़ाए, पवण ना देवे हूटा। खाणी बाणी कोई दिस ना आए, लोकमात ना कोई बूटा। पीण खाण कोई दिस ना आए, ना कोई दिसे हथ्थ ठूठा। तीर कमान ना कोए रखाए, ना भथ्था भन्ने पिच्छे मुट्ठा। पहाड़ उजाड़ ना कोई निशान जणाए, ना कोई

विखाए गुट्ठा। सच धाम इक्क मकान सुहाए, गुर गोबिन्द सुणाए हरि अनडिट्ठा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अमृत आत्म दित्ता भर, रस माणया एका मिट्ठा। ऐड़ा आकार हरि निरँकार, एका एक वखाया। आप आपणा खेल अपार, आपणे रंग समाया। नन्ना निरगुण रूप निरँकार, निरवैर अख्वाया। आप आपणा कर त्यार, सरगुण रिहा उपजाया। दद्दा दो जहानां वसया बाहर, लिखण पढ़न विच ना आया। पप्पा पुरख हरि सुल्तान, एका शाहो अख्वाया। इक्क इकल्लड़ा वेख बाल निधान, चरन जोड़ा छुहाया। रारा रेख ना कोई जहान, ना कोई नज़री आया। ना कोई धारी दिसे केस, ना कोई मूंड मुंडाया। नन्ना नानक गुर दस्मेस हरि जोती सवाया। हरि का रूप पंज तत्त प्रवेश, सो सतिगुर आप बणाया। सो पुरख निरँजण करे आदेस, आप आपणा देस रिहा वसाया। पुर अनन्द इक्क नरेश, हरि साचा आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दस दस्मेस मेल मिलाया। दस दस्मेस गुर गोबिन्द, आत्म वज्जी वधाईआ। दो जहानी वज्जी वधाई मिटी चिन्द, हरि जोत होई कुड़माईआ। मिल्या वर वड मृगिन्द, डर रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे रिहा समझाईआ। पारब्रह्म प्रभ आप समझाए, गुर शब्दी शब्द जणाया। दर दुआरा वेख वखाए, कलिजुग दए दुहाया। सम्मत चौदां रुत्त सुहाए, चौदां लोकां हट्ट खुल्हाया। काया बुत्त प्रभ डेरा लाए, दिस किसे ना आया। गुरमुख साचे सन्त उठाए, चरन कँवल उप्पर धवल साचा नाता रिहा बंधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, पंचम जेठ साचा लेख रिहा लिखाया। पंचम जेठ वड बलवान, खेले खेल संसारी। साधां सन्तां कोई ना मिले उच्च मकान, बैठे रहिण नौ द्वारी। मगर लग्गे रहिण पंज शैतान, मंगदे रहिण वारो वारी। गुर पीर सभ मुख छुपान, नज़र ना आयण विच संसारी। थाँ थाँ बैठे सारे गान, ब्रह्मा शिव विष्न वड भिखारी। दोए जोड़ मंगण दान, दर द्वारे बण भिखारी। पुरख अबिनाशी गुण निधान एका वणज कराए, लोआं पुरीआं दे मति समझाए, दो जहानां पावे सारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सोहँ तेरी लोकमात करे जै जैकारी। सोहँ शब्द तेरा जैकारा, दो जहानां आप सुणांयदा। साधां सन्तां बन्द दुआरा, अद्ध विच आप रखांयदा। पंचम जेठ सुभागी दिहाड़ा, कलिजुग तेरा भेख मिटांयदा। कलिजुग अग्गे कढ्ढे हाढ़ा, प्रभ दर सीस झुकांयदा। गुरमुख मंगे नाम भाड़ा, दर द्वारे फेरी पांयदा। मस्तक रगढ़े चरन छुहाए दाहड़ा, काला रूप दरसांयदा। पुरख अबिनाशी इक्क वखाए अखाड़ा, मक्का मदीना नज़री आंयदा। मगर लगाए अगम्मी धाड़ा, रूसा चीना वेख वखांयदा। त्रैगुण माया तेरा तत्त साड़ा, इक्की जेठ रंग रंगांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी तेरा वज्जे ताड़ा, सस्सा होड़ा तन्दी विच पांयदा। निरगुण सरगुण वेखे खेल दिन दिहाड़ा,

जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा उच्चे टिल्ले फोल फुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सम्मत सतारां वेख वखाए चार यारां, बूरे बिल्ले कक्कयां उठांयदा। बूरे कक्के बिल्ले प्रभ दए उठा, आपणी बणत बणाईआ। रसना चिल्ले तीर चढ़ा, आपे रिहा चलाईआ। गढ़्ह हँकारी दए तुड़ा, तोड़नहार आप अख्वाईआ। फड़ फड़ बाहों दए उठा, सुत्या रैण विहाईआ। वाली हिन्द ना अन्तिम पछता, नौ जेठ प्रभ साचा लेख लिखाईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां कोई ना मिलणा थाँ, ना सके कोई बचाईआ। अन्तिम नाता तुट्टणा पुतरां माँ, भैणां भईआ होए जुदाईआ। लोकमात घर घर उडणे काँ, सम्मत सोलां दए दुहाईआ। गुरमुख विरले प्रभ देवे ठण्ढी छाँ, जिस जन आपणी दया कमाईआ। पंचम जेठ साध सन्त फ़कीर पीर दस्तगीर पंडत पांधा कोई ना करे हां, सुरत सवाणी शब्द मिलाईआ। अट्ठ सट्ठ तीर्थ बैठे मुख भवा, गंगा गोदावरी रही शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ तेरी जगत रीत, आपणी हथ्थीं लए मनाईआ। जगत रीत आप मना, आपणी बणत बणाउँणी। बीस सिख नाल रला, साची सिख्या इक्क समझाउँणी। इक्क इकीसा आप अख्वा, निर्मल जोत जगाउँणी। सर अमृत वेखे एका थाँ, पूर कराए भाउँणी। इक्की छटांक अन्न तन बंधा, दो जहानां पार कराउँणी। जूठी झूठी कंध दए ढाह, तेज कटार इक्क उठाउँणी। ग्रन्थी पन्थी भुल्लण राह, साची बूझ किसे ना पाउँणी। सिँघ शेर आपणा तख्त आपे दए हिला, लोआं पुरीआं दए भवाउँणी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, पंचम जेठ तेरी साची थित ख़ुशीआं नाल मनाउँणी। बीस सिख प्रभ कर त्यार, आपणा संग निभांयदा। दूसर ना कोई आए द्वार, दे मति समझांयदा। तीजे नेत्र वेख विचार, साची खेल खिलांयदा। चौथे घर पावे सार, सर सरोवर वेख वखांयदा। रामदास तेरा दर दरबार, दर दरवाज़ा इक्क सुहांयदा। हरि जू हरि मन्दिर आवे पहरेदार, सुत्या कोई ना जगांयदा। सम्मत पन्दरां कर विचार, इक्क हलूणा लांयदा। पंचम जेठी हो त्यार, खेल आपणी आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ तेरा दर, कलिजुग तेरा पूर वर, अन्तिम आप करांयदा।

बीस बीसा हरि निरँकारा, खेले खेल संसारी। जगत जोग कर विहारा, दाता वड भण्डारी। नाम खण्डा तेज कटारा, शब्द शस्त्र धारी। रामदास दर दुआरा, करे खेल अपारी। अर्जन गुर गुर अर्जन बण लिखारा, मंगे मंग भिखारी। हरि

जू हरि मन्दिर महल्ल अपारा, शब्द सरूपी चार दिवारी। सर सरोवर ताल सुहावा, अमृत एका धारी। सतिगुर पूरा बण निथावां, आपे वसया बाहरी। हँसां चोग खाधी कावां, ना होए अन्त आधारी। इक्क दूजे गल पा पा रोवण बाहवां, ग्रन्थी पन्थी मास आहारी। गुर तेग बहादर बलि बलि जावां, दर द्वारे गया हारी। गुर गोबिन्दा ना देवे ठण्ढीआं छाँवां, अग्नी अग्न लगाए तत्ती हाढ़ी। पूत सपूता ना जणया मावां, पति गंवाई आपणी दाढ़ी। पंचम जेठ घर साचे जावां, नाल रलावां मौत लाड़ी। आप आपणा भेव छुपावां, लुट्टी जावां दिन दिहाड़ी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी भेख कर, गुर गोबिन्दे अन्दर वड़, आप छुपाया आपणा नावां। पंचम जेठ साढे दस, वेख जगत लुकाई। हरि मन्दिर वेखे हस्स हस्स, भरमी भरम भुलाई। तीर निराला कस कस, माया ममता रिहा जगाई। मनमुखां राह दस्स दस्स, कूड़ी क्रिया रिहा कराई। कलिजुग अन्तिम नस्स नस्स, जुग चौथे पैंडा रिहा मुकाई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि मन्दिर अन्दर अन्दर मन्दिर आपणा चरन छुहाई। सज्जा चरन अग्गे टिका, टिक्का मस्तक लाए। साचा सिक्का जगत चला, सोहँ नाम लिखाए। एका एक दए वखा, गोबिन्द नाल रलाए। अकाल तख्त तख्त अकाल वेख वखा, भाण्डा भरम भनाए। लेखा लेख लिख्त लिखा, अर्जन आसा पूर कराए। केसाधारी आप सवा, कलिजुग माया सेवा लाए। सम्मत चौदां रुत्त सुहा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सन्त मनी सिँघ तेरा लेख लिख्या दए पूर करा। पूरा लेखा आपे कर, आपणी कल वरताए। चरन दहिलीजों अन्दर धर, महल्ल अटल सुहाए। मदिरा मासी जायण हर, अन्दर रहिण ना कोई पाए। सम्मत सोलां आए डर, चारों कुन्ट फिरे हलकाए। आपे जाणे आपणा घर, भेव किसे ना आए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, बीस बीसा इक्क इकीसा गुर संगत संग निभाए। सतिगुर पूरा धन्न है, गुरमुख लए तराए। गुरमुख जाए मन्न है, मन चिन्दया फल पाए। एका देवे माल सच्चा नाम धन है, चोर यार ठग्ग लुट्ट ना कोई लै जाए। साचा राग सुणाए कन्न है, नाद अनादी धुन उपजाए। आपे बेड़ा देवे बन्न्ह है, बन्न्हणहार सदा अख्वाए। भाण्डा भरम देवे भन्न है, गढ़्ह हँकारी रहिण ना पाए। जोती नूर चढ़ाए साचा चन्न है, अज्ञान अन्धेर मिटाए। पंच विकारा करे खंन खंन है, नाम खण्डा एका वाहे। जगत रत ना दिसे तन है, रंग रती रंग वखाए। आपे देवणहारा डन्न है, दे मति आप समझाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे लए तराए। सतिगुर पूरा मीत मुरारा, एका एक अख्वाया। आप कराए पार किनारा, एका दूजा भउ चुकाया। तीजे नैण कर उज्यारा, देवे दरस रघुराया। चौथे घर खेल अपारा, सन्त सुहेले लए मिलाया। पंचम मेला कन्त भतारा, साचा

मंगल एका गाया। छेवें छल वल खेल न्यारा, अछल अछल्ल अख्वाया। सति पुरख निरँजण साची धारा, घर साचे डेरा लाया। अट्ठ तत्त वेख दुआरा, तत्त मति समझाया। नौ दर कराए आर पारा, अद्धविचकार दरस दिखाया। दस्म द्वारी सच दरबारा, आपे कुण्डा दए लाहया। आत्म सेजा कर त्यारा, शब्द सिँघासण सेज विछाया। जोती नूर कर उज्यारा, घर बैठा आसण लाया। गुरमुख साजण साची नारा, आप आपणे अंक लगाया। रलीआं माणे सेज भतारा, सहिज सुरत सच पाया। एका रंग रंग करतारा, आपणे रूप समाया। दूजी बख्शे शब्द धारा, अनहद सेवा लाया। तीजे खोल्हे बन्द किवाड़ा, माया मोह चुकाया। चौथे घर ना आए पंच विकारा, रो रो रिहा दुरकाया। पंचम खेले खेल पिच्छे अगाड़ा, सेवक सेवा रिहा कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सति पुरख निरजंण सतिगुर पूरा आपे आप हो आया। सतिगुर पूरा साचा सज्जण, निर्मल जोत अकालीआ। आप कराए आपणा हज्जण, सन्त सुहेले साचे भालीआ। अमृत आत्म पी पी रज्जण, दोवें हथ्थ वखाए खालीआ। आपणा पड़दा आपे कज्जण, जिस जन सतिगुर पूरा मिल्या दो जहानीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां फल लगाए काया सच्ची डालीआ।

आत्म दरसी दरस अघाए। कर दरस तन मन तृप्ताए। अमृत मेघ बरस, हरि तृखा बुझाए। जगत मिटाए हरस, संसा रोग गंवाए। जोती जोत सरूप हरि, जोती नूर डगमगाए। दरस नैण आत्म तृप्तास्सया। मिटे सगल वसूरा रसना सके ना कहिण, भेव पुरख अबिनास्सया। आपे नेड़े दूरा आप चुकाए लहिणा देण, करे कराए बन्द खुलास्सया। मनमुख जीव आपणे वहिण वहण, मिले मेल ना शाहो शाबास्सया। काया नाता कूड़ो कूड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखे खेल मात प्रभास्सया। जन भगतां रंगण रंग चाढ़्हे गूढ़ा। जगत नेत्र दरस तरस, दिवस रैण बिल्लाए। जन हरि साचा आप मिटाए आपणी हरस, पंचम बंध बंधाए। पंचम लहिणा देणा पिछला कर्ज़, कोए ना मात चुकाए। पंचम मीता रिहा वरज, मन मति बुध समझाए। शब्द अनाहद रिहा गरज, डौरू डंक वजाए। नाद अनादी सुणाए साची तर्ज, राग रागणी भेव ना पाए। गुरमुख लग्गी एका मरज, वैद हकीम ना कोई हटाए। प्रभ मिलण दी साची गर्ज़, गफ्लत नींद गंवाए। जगत विकारा होवे हर्ज, हरि हरि विसर ना जाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन जन हरि आपे लए जगाए। जागणहारा आप जगाए, जुग जुग अवल्लड़ी रीता। जीव जन्त कोई भेव ना पाए, रसना आए

अठारां ध्याए गीता। वेद व्यासा गया लिखाए, मुनी मुनीसर इक्क अतीता। पुराण अठारां दे मति समझाए, प्रभ मिलण दी साची रीता। आदि पुरख हरि भेव खुल्हाए, सो बैठा रहे अतीता। गौड़ ब्रह्मण पूत उपजाए, ना मरे ना जीता। पिता पूत आप हो जाए, गुर दर अन्दर मन्दिर ना दिसे मसीता। डूँघी कन्दर डेरा लाए, आप आपणा आपे चीता। त्रैगुण माया नार दुहागण रही बिल्लाए, अन्तिम पाए आपणा कीता। कलिजुग शाहो ख़ुशी मनाए, वेखे खेल अनडीठा। पुरख अबिनाशी भेव छुपाए, किसे हथ्थ ना आए हरि रस मीठा। अगम्म अगोचर आप अख्वाए, अलख निरँजण इक्क अनडीठा। दमो दम वेख वखाए, काया हाटी माटी कौड़ा रीठा। नगर धाम इक्क सुहाए, पुरख अबिनाशी बीठला बीठा। सम्बल साचा मेल मिलाए, चाढ़्हे रंग इक्क मजीठा। अचरज आपणा खेल रचाए, पंच तत्त बणाए इक्क अंगीठा। बुध मति कलि भेव ना पाए, मन मति जगत दी रीता। सुर नर मुन जन रहे ध्याए, आप आपणा मीता। शिव शंकर बाशक तशका गल लटकाए, दिवस रैण रहे उडीका। ब्रह्मा वेता साचा नेता अट्ठे नेत्र खोल्ह वखाए, चारे मुख अल्हाए वेद विदेता। साम युजर रिग पार कराए, अथर्बण तेरी रीता। लोआं पुरीआं वेख वखाए, लक्ख चुरासी हस्त कीटा। वरन बरन हरि रिहा जणाए, इक्क इकल्ला सृष्ट सबाई जीता। चरन सरन इक्क रघुराए, आदि जुगादी साची रीता। पंडत पांधे पढ़ पढ़ थक्के, ज्ञानी ध्यानी वड विद्वानी रहे ध्यान लगाए, हरि मिल्या ना साचा मीता। सार पाशा चौपट बाजी जगत कानी रहे लगाए, हार जित्त ना दिसे पासा। आत्म ध्यानी रहे बिल्लाए, उच्चे टिल्ले पर्बत जंगल जूह उजाड़ पहाड़ किया वासा। रिख मुन फिरन हलकाए, रसना गा गा थक्के स्वास स्वासा। सारंगधर भगवान बीठला बैठा मुख छुपाए, खेले खेल पृथ्वी आकाशा। आपे जाणे आपणी रीता। वेखे खेल दिवस रैण प्रभाता। गुरमुखां काया करे सीतल सीतला, अमृत आत्म जाम पयाता। कलिजुग वेला अन्तिम बीतला, रो रो करे पुकार धरत माता। सतिजुग साचा सज्जण मीतला, मंगे मंग इक्क सुग़ाता। पुरख अबिनाशी परखे नीतला, धुरदरगाही देवे दाता। सोहँ शब्द इक्क अतीतला, भेव चुकाए ज़ात पाता। लेखा चुक्के गुर दर मन्दिर मसीतला, मक्का काअबा आप पछाता। जन हरि हरि जन साचे काया कप्पड़ होया पलीतला, हरि धोवण आया दाग़ा। जुग जुग चलाए आपणी रीतला, रथ रथवाही हथ्थ आपणे रक्खे वागा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग सतिजुग सतिजुग कलिजुग मेल विछोड़ा आप कराए भाई भ्राता।