पुस्तकालयभाग ६

५ जेठ २०१४ बिक्रमी हरिमन्दिर साहिब अमृतसर विखे भुपिन्दर सिँघ ग्रन्थी नाल बचन होए

सतिगुर शब्द निशान, जुग जुग अटल है। आपे वेखे वाली दो जहान, सृष्ट सबाई वल छल है। ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड पाए वंड हरि भगवान, ना कोई जीव नादान है। लक्ख चुरासी सुत्ता दे कर कंड, होया आप बेपछान है। कलिजुग तेरी अन्तिम वंड, गुणवन्ता पाए गुण निधान है। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हर घट अन्दर वेखे वड़, जीव जन्त काया सुंञ मसाण है। साचा निशान शब्द डोर, प्रभ साचा मात चढ़ांयदा। सन्त सुहेले सतिगुर मात तोर, आपणा हुक्म जणांयदा। करे प्रकाश अन्ध घोर, सच ज्ञान दवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, रामदास गुर साचा सर, जगत निशान उच्च महान आपे वेख वखांयदा। वेखणहारा हरि भगवन्ता, अकल कला भरपूरा। दया कमाए साधन सन्ता, आत्म धुन उपजाए साची तूरा। जुग जुग महिंमा गणत अगणता, गोबिन्द काया सति सरोवर सृष्ट सबाई नाता दिसे कूड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वसे आपणे घर, वेखे खेल दर दर, सच निशाना हरि भगवाना एका रंग चढ़ाए गूढ़ा। सच निशान रिहा झुल्ल, प्रभ साचा आप झुलांयदा। सम्मत सम्मती पैणा मुल्ल, लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा। गुर गोबिन्दे तेरी साची कुल, आपे वेख वखांयदा। मन मती जीवां अमृत आत्म गया डुल्ल, सच जाम ना कोए पिलांयदा। माया ममता रहे रुल्ल, आत्म रस ना कोई चखांयदा। अन्तिम तोलणहारा पूरे तोल, एका खण्डा नाम रखांयदा। जो जन चरन प्रीती गुर सतिगुर पूरे गया घुल, दो जहानी पार करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर दुआरा इक्क सुहांयदा। सच निशान सचखण्ड, प्रभ साचे आप चढ़ाया। लोकमात कलि पाई वंड, रामदास दरस दिखाया। नौ खण्ड पृथ्वी खण्ड खण्ड, हरि भाणे विच समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेखे एका दर, दुआरा बंक इक्क सुहाया। साचा धन अग्गे रक्ख, आपणी दया कमांयदा। प्रगट होए हरि समरथ, दिस किसे ना आंयदा। जन भगतां लज्जया लए रक्ख, रक्खणहारा आप अख्वांयदा। मनमुखां पाए नत्थ, ना कोई किसे बचांयदा। जगत दुआरा बन्द, भगत खुल्हाया। शब्द जणाए परमानंद, आत्म ब्रह्म जणाया। हउमे हँगता दूई द्वैती ढाई कंध, कूड़ी काया मुकाया। सदा सुहेला हरि बख्शंद, बख्शणहार आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग भेखी भेख वटाया। जुग जुग भेख अवल्ला, हरि निरंकारया। आपे वसे इक्क अकल्ला, भेव कोए ना पा रिहा। वेख वखाए जलां थलां, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँघी कन्दर फोल फुला रिहा। गुरमुख विरले सन्त दुलार दर दुआरा एका मल्ला, दर घर साचे सेव कमा रिहा। आप बहाए निहचल धाम अटला, ऊँचो ऊँच रखा रिहा।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, रामदास तेरा साचा दर, दर दुआरा वेख वखा रिहा। सच नगर शब्द द्वार, हरि साची बणत बणाईआ। ना कोई दीसे चार दिवार, छप्पर छन्न ना कोई रखाईआ। दीपक जोती इक्क उज्यार, अट्ठे पहर करे रुशनाईआ। पंचम गायण वारो वार, प्रभ साचा सेवा लाईआ। आपे सुणे सुणनेहार, सुणनहार आप अख्वाईआ। गुण अवगुण ना सके कोई विचार, गुणवन्ता हरि रघुराईआ। भरमे भुल्ले भरम गंवार, प्रभ का भेव कोई ना पाईआ। साध सन्त माया रुल्ले, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, काला टिक्का मस्तक छाहीआ। गुरमुख विरले साजण सन्त प्रभ चरन प्रीती घोल घुल्ले, आत्म दरसी दर्शन पाईआ। लोकमात फले फुले, गुर गोबिन्दे वेल लगाईआ। अन्तिम पूरे तोल तुले, नानक कंडे रिहा चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी वेखे दर, जेरज अंडज फोल फुलाईआ। साचा घर इक्क दरवाज़ा, एका एक वखांयदा। आपे वसे ग़रीब निवाजा, चारों कुन्ट फेरा पांयदा। आप आपणा साजण साजा, इक्क वजाए अनहद वाजा, राग रागनी सेवा लांयदा। शब्द घोड़ा रक्खे लाजा, नीला नीली धारों पार करांयदा। दो जहानां राजन राजा, शाहो भूप आप अख्वांयदा। अन्तिम कलि प्रगट होए देस माझा, सम्बल नगरी धाम सुहांयदा। जन भगतां अन्दर मन्दिर बहि बहि मारे अवाज़ा, बजर कपाटी कुण्डा लांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, दर दुआरा वेख वखांयदा। दर दुआरा साचा ताल, हरि साचे वेख वखानया। लक्ख चुरासी जगत जंजाल, भरमे भुल्ले जीव नादानया। गुरमुख विरले अमृत आत्म दए उछाल, दुरमति मैल गंवांयदा। मनमुख जीव आपणा कीता पाण, ना कोई अन्त छुडांयदा। मनमति अग्नी अग्ग है, चार कुन्ट प्रधान। हरि दाता सूरा सरबग है, बख्शे जिया दान। आप बणाए फड़ फड़ हँस कग्ग है, देवे नाम सच्चा गुण निधान। मेल मिलाए उप्पर शाह रग है, जोती शब्दी हरि बलवान। कलिजुग वा तत्ती अन्धेरी रही वग है, पारब्रह्म प्रभ भेव अन जबान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिमन्दिर वेखे साचा घर, कवण हँस कवण काग कवण चोग मुख रखान। हँस काग दर द्वार, आप आपणे रंग रत्तया। गुरमुख विरले पायण सार, जिस जन दे समझावे मतया। जोती नूर कर आकार, मेल मिलाए कमलापतया। पति पतिवन्ता हरि निरँकार, हरिजन देवे धीरज सतया। धीरज यति विच संसार, बहत्तर नाड़ ना उब्बले रत्तया। रत्ती रत्त ना होए ख्वार, पंच विकारा होए सथया। पंच विकारा रोवे धाहां मार, आत्म बीज गुर पूरे एका घत्तया। गुर पूरा पूर्ब कर्म लहिणा दए उतार, शब्द चढ़ाए साचे रथया। रथ रथवाही इक्क गिरधार, लक्ख चुरासी रिहा मथया। लक्ख चुरासी तेरी पावे सार, कलिजुग अन्तिम सीआं वंड वंडाए साढे तिन्न तिन्न हथ्थया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर,

वेखे खेल सर्बकला समरथया। सर्बकला समरथ, निरगुण समाया। जन भगतां रक्खे दे कर हथ्थ, कलिजुग वेला अन्तिम नेड़े आया। राज राजानां शाह सुल्तानां पाए नत्थ, डोरी इक्क रखाया। ब्रह्मा शिव देवत सुर · आपे रिहा उठाया। शब्द

जणाए अलखणा अलक्ख, भेव किसे ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे वसया घर, दर दुआरा इक्क रखाया।

गुरमुख वड वड्याईआ, देवणहार दातार। गुर शब्द सच्ची कुड़माईआ, घर पाया एका वार। दिवस रैण ना होए जुदाईआ, मिले मेल पुरख भतार। आत्म घर वज्जे वधाईआ, पंचम गायण वारो वार। निर्मल जोती इक्क जगाईआ, मेट मिटाए अन्ध अंध्यार। वरन गोत भेव ना राईआ, चार वरनां इक्क द्वार। साध सन्त हरि शब्द जणाईआ, आप कराए एका एकँकार। कलिजुग वेला अन्तिम दए दुहाईआ, गुर गोबिन्दा लेख लिखार। चारों कुन्ट उठ उठ धाईआ, शाहो भूप शब्द सवार। नौ खण्ड पृथ्वी सत्तां दीपां वेख वखाईआ। दर द्वार लोकमात साचा धाम, हरि मन्दिर हरि आप समाईआ। रामदास गुर सेवा कर अपर अपार, गुर अर्जन शब्द जणाईआ। मिल्या मेल हरि निरँकार, अगाध बोध बोध अगाध भगतन हरि सरनाईआ। एका एक शब्द जैकार, गुरू ग्रन्थ दे मति आप समझाईआ। पन्थ ख़ालसा रहिणा ख़बरदार, मन मति बुध ना कोई जगत चतुराईआ। भेव अभेदा अछल अछेदा, एका एक अधार। किसे हथ्थ ना आए चारे वेदा, पढ़ पढ़ थक्के जगत कतेबा वसे बाहर। गुरमुख साचे हरिजन रसना गाए जगत जिह्वा, तन मन्दिर अन्दर कर प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक गुर गुर नानक दित्ता नाम वर, नाम सति जगत भण्डार। नाम सति जगत भण्डार, प्रभ साचा झोली पाया। नानक गुर बण वरतार, चारों कुन्ट आप वरताया। गुर अंगद कर इक्क प्यार, लहिणा लहिणे झोली पाया। अमरदास दरस दर भिखार, सेवक सेवा रिहा कराया। रामदास गुर सतिगुर खोल्ह द्वार, साचा धाम इक्क वसाया। सर सरोवर अपर अपार, अमृत धारा रूप वखाया। गुर अर्जन खोल्हे जगत किवाड़, साचा लेखा लेख लिखाया। नेड़ ना आए पंचम धाड़, जिस जन रसना हरि हरि गुण गाया। गुरमुख गुरसिख साजण सन्त मेल मिलाए दिन दिहाड़, विछड़ कदे ना जाया। होए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़, दिवस रैण अट्ठे पहर होए आप सहाया। धन्न धन्न गुरमुख गुरसिख जो जन गुर सतिगुर तेरी साची सेवा रहे कमाया। गुर अर्जन वड वड्याईआ, लिख्या लेख अपारा। प्रभ शब्द करी कुड़माईआ, मिटया धुँदूकारा। धुन आत्मक इक्क वजाईआ, पाया पुरख अपारा। पुरख अगम्मा एका धाम सुहाईआ, पंचम तत्त ना कोई अकारा। एका रंगण रंग रंगाईआ, शब्दी जोती दए हुलारा। साचे घर वज्जी वधाईआ, मिल्या मेल पुरख भतारा। गुर अर्जन आस रखाईआ, हरि जू हरि मन्दिर आए दया कमाए, जन भगतां बेड़ा पार कराए देवे दरस अगम्म अपारा।

५ जेठ २०१४ बिक्रमी मोता सिँघ दे घर सच्चे पातशाह जी ने सिँघासण उलटा कीता
कल्सीआं ज़िला अमृतसर

दयाल भए, हरि जू अवतरा। एका एक रहे, ना जन्मा ना मरा। आदि अन्त सदा निर्भय, निरगुण रूप रहा। आप कराए आपणी जै, आपणा भाणा आपे आप सहा। सृष्ट सबाई होवे खै, गुरमुख विरला मात रहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप सुहाए आप उठाए आप बणाए आपणा थाँ। थान थानंतर हरि अगम्म, एका एक रखाया। शब्द सिँघासण ना कोई दिसे थम्म्ह, आकाश आकाशां उप्पर टिकाया। एका मेला साचे नाम नम, पावा चूल ना कोई रखाया। लोकमात जाणे आपणा कम्म, कारज करता आप अख्वाया। सृष्ट सबाई रोवे छम्म छम्म, धरनी धरत धवल दए उलटाया। मात पित पिता पूत होए ग़म, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सुखआसण पुरख अबिनाशण जगत देवे मुख भवाया। सुखआसण प्रभ आप उठा, आपे मुख भवांयदा। पंज तत्त जगत दए लुटा, लुट्टणहारा दिस ना आंयदा। मन मति दए मिटा, मति बुध भेव ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ सम्मत चौदां बीस बीस चौदां · नौ खण्ड पृथ्वी सत्तां दीपां चरन हेठ टिका, चार जुग चार पावे आप उलटांयदा।

खेले खेल अगम्म अथाहो, बेपरवाहो भेव कोई ना पांयदा। सतिजुग द्वापर त्रेता करे आप न्याउँ, कलिजुग सालस शब्द बणांयदा। जन भगतां देवे ठण्ढी छाउँ, ख़ालसा ख़ालस इक्क वखांयदा। किसे दिस ना आए नगर शहर गराउँ, काया नगर इक्क सुहांयदा। जन हरि उठाए फड़ फड़ बाहों, सेवक सेवा सच कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरीआं लोआं वेख वखांयदा। पंचम जेठ दया कमा, गुरमुखां सेव कमांयदा। सति सन्तोख झोली पा, दे मति समझांयदा। हौली हौली शब्द जणा, सुरती सुरत जगांयदा। आप आपणे राहे पा, मार्ग इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुणदाता अवगुण आपणे हथ्थ रखांयदा। सम्मत चौदां तेरा रंग, लोकमात चढ़ांयदा। पुरख अबिनाशी बैठ पलँघ, सिँघ मनी तेरा लहिणा कर्ज़ लांहयदा। दर द्वारे मंगी मंग, भाणा सहिणा हुक्म जणांयदा। आप लगाए आपणे अंग, अंगीकार आप अख्वांयदा। सृष्ट सबाई भुक्ख नंग, जन भगतां भुक्ख मिटांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी दिसे नंग, हरिजन पड़दा नाम पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान,

साचा संग निभांयदा। शब्द रंगीला पलँघ, सेज विछाईआ। जगत द्वारे आपे लँघ, हरि मन्दिर वेख वखाईआ। आपे जाणे धारा गंग, आपे आप रिहा वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ ख़ुशीआं नाल मनाईआ। पंचम जेठ भगत सुल्तान, जगत वेख वखांयदा। हरिजन देवे जिया दान, मनमुख खाली हथ्थ फिरांयदा। आपणा कीता आपे पाण, ना कोई किसे छुडांयदा। पाए मुल्ल विच जहान, कलिजुग वेला अन्तिम आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ साढे दस शब्द रंगीले नाम पलँघ बैठे हस्स हस्स उलटा मुख करांयदा। उलटा मुख उलटी धार, उलटी गंग वहाईआ। उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण दिशा विचार, दहि दिशा वेख वखाईआ। चार कुन्ट सुण पुकार, मात पाताल आकाश गगन गगनंतर लग्गी बसन्तर ना सके कोई बुझाईआ। ब्रह्मा तेरा पूरन पूर करे मनवन्तर, मन इच्छया पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती नूरो नूर सवाईआ। जोती नूर जगत उजाला, इक्क प्रकाश रखाया। प्रगट होए हरि गोपाला, दीन दयाला नाउँ रखाया। लेखा लेख लिखाए साल बसाला, हाल बेहाला वेख वखाया। कलिजुग चले अवल्लड़ी चाला, भेव किसे ना पाया। एका शब्द इक्क दलाला, दो जहानां आप रखाया। चरन भिखारी दर द्वारे काल महांकाला, रो रो रहे नीर वहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा खेल आपे रिहा खिलाया। साल बवंजा सेज हंढाई, लोकमात अवतारा। बाल जवानी खेल खिलाई, बुड़ेपा वेख विचारा। मात पित भईआ भैणा साक सज्जण सैण अख्वाई, नारी कन्त किया प्यारा। सेवक सेवा गुरसिख लगाई, चरन कँवल दए अधारा। दु:ख भुक्ख सुक्ख इक्क रंग समाई, चिन्ता सोग वसया बाहरा। मुन सुन इक्क जोग हंढाई, जोती नूर प्यारा। पारब्रह्म भोग इक्क रखाई, अट्ठे पहर अधारा। आप आपणा मुख छुपाई, जीव जन्त ना पाए सारा। दिस ना आए धी जवाई, खेले खेल अपर अपारा। पिता पूत भेव ना राई, सेवक सेव ना करे बण भिखारा। दोए जोड़ ना सीस झुकाई, दर द्वार ना कर निमस्कारा। आप आपणा खेल खिलाई, आपे खेले विच संसारा। जगत सिँघासण इक्क बणाई, उप्पर आसण लाए पारब्रह्म निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण अवतारा। पंज तत्त हरि जोत छुपाई, काया मन्दिर इक्क वखाई, हड्ड मास नाड़ी रत्त लाया इट्टां गारा। काली छत्त इक्क टिकाई, घास फूस रिहा उगाई, पड़दा पाए सीस दस्तारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अपर अपारा। आप आपणा खेल खिलाया, पारब्रह्म बेअन्ता। सन्त मनी सिँघ संग रलाया, सेवा लाई साचे सन्तां। कलम लेखणी हथ्थ फड़ाया, लेखा लिखे जीवां जन्तां।

दो जहानां मेख रिहा लगाया, शब्द जणाए साचे कन्ता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे होए बेअन्त बेअन्ता। सन्त मनी सिँघ शब्द जैकारा, एका धुन उपजाईआ। अट्ठे पहर बण लिखारा, दिवस रैण सेव कमाईआ। दोए जोड़ करे निमस्कारा, कागज़ कलम दोवें रहे मुस्कराईआ। गुर सतिगुर वेखे इक्क दुआरा, दर दरवाज़ा खोल्ह वखाईआ। प्रगट होए ग़रीब निवाजा, सृष्ट सबाई अनभोल रखाईआ। जगे जोत देस साझा, दिस किसे ना आईआ। अन्तिम रच्चया कलिजुग काजा, सति पुरख निरँजण रिहा साह सुधाईआ। जन भगतां मारे मात आवाजा, साची बणत रिहा बणाईआ। वेले अन्त रक्खे लाजा, लाजावन्त आप अख्वाईआ। इक्क चलाए नाम जहाज़ा, दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सरगुण काया विच समाईआ। सरगुण काया पंज तत्त, आपणी आप हंढांयदा। आपे बणया कमलापत, पतिपरमेश्वर आप अख्वांयदा। आपे रंगण रंगा रत्त, एका रंगण रंग चढ़ांयदा। आपे चढ़या शब्दी रथ, रथ रथवाही आप हो जांयदा। आपे सुत्ता अन्तिम सत्थ, लोकमाती सेज विछांयदा। आपे वंड वंडाई सीआं साढे तिन्न हथ्थ, समरथ आसण लांयदा। आपे महिंमा रखाए अकथना अकथ, भेव कोए ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत सिँघासण इक्क रखांयदा। जगत सिँघासण हरि निरँकार, एका एक रखाया। अट्ठे पहर ख़बरदार, आलस निन्दरा विच ना आया। सेवक सेवा करे अपार, चारों कुन्ट वेख वखाया। देवी देवत आयण द्वार, दर दवारउँ दए दुरकाया। ब्रह्मा शिव रोवण ज़ारो ज़ार, नेत्र नीर रहे वहाया। गुरमुखां करे इक्क प्यार, आप आपणा दरस दिखाया। मनमुखां मारे अन्तिम मार, मदिरा जाम इक्क प्याया। खेले खेल अपर अपार, लक्ख चुरासी ताम बणाया। भरमे भुल्ले जीव गंवार, हड्ड मास नाड़ी चम्म किसे हथ्थ ना आया। कलिजुग रैण अन्धेरी शाम, अन्ध अन्धेरा रिहा छाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा मुख छुपाया। आप आपणा मुख छुपाए, नेत्र नैण मुधाईआ। दु:ख सुख विच ना कदे आए, तृष्ना भुक्ख ना कोई रखाईआ। मानस देही मनुक्ख अख्वाए, मात कुक्ख सुफल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर द्वारे बैठा आसण लाईआ। दर दुआरा सिँघ जवंद, तेरा आप सुहाया। चार दीवारी होया बन्द, दिस किसे ना आया। माया पड़दा पाया कंध, अन्ध अन्धेर रखाया। गुरमुखां वखाए साचा चन्द, एका नूर दरसाया। ख़ुशी कराए बन्द बन्द, जिस जन आपणी दया कमाया। दिवस रैण गायण बत्ती दन्द, सेवक सेवा आप लगाया। अन्तिम मुकाए कलिजुग पन्ध, लहिणा देणा रिहा चुकाया। इक्क सुणाया सुहागी छन्द, अक्खर वक्खर नाम धराया। गुरमुख समाया परमानंद, निज घर आसण डेरा लाया। मदिरा मास तजाया रसना गन्द, गोबिन्द रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत

धर, काया लेखा रिहा मुकाया। काया लेखा हरि संसार, आपणा आप चुकांयदा। पंचम जेठी लै अवतार, कलिजुग वेख वखांयदा। मनमुख जीवां मारे मार, मारनहारा मुख छुपांयदा। करे कराए करनेहार, करता पुरख आप अख्वांयदा। मनी सिँघ गया हार, राज राजानां शाह सुल्तानां जीवां जन्तां आप हिलांयदा। पारब्रह्म प्रभ भेव अपार, भाणा आपणे हथ्थ रखांयदा। गुरमुखां लहिणा देणा कर्ज़ उतार, आपणी भेंटा आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रूप समांयदा। जगत नाता तोड़, जोती जोड़ जुड़ाया। शब्द चढ़या साचे घोड़, घर साचे आसण लाया। सति पुरख निरँजण आपे बौहड़, आपे रिहा विच समाया। धुरदरगाही आया दौड़, जोती जामा भेख वटाया। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़, लेखा वेख वखाया। वेखे परखे मिट्ठा कौड़, लक्ख चुरासी वेख वखाया। सम्बल नगर साढे तिन्न हथ्थ लम्बा चौड़, गुर गोबिन्दा संग रलाया। नीला मारे पहला पौड़, सोहँ नाउँ धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोकमाती खेल खिलाया। लोकमात खेल खिलाए, हरि हरि इक्क इकल्ला। ज़ात पाती मेट मिटाए, आप वसाए सच महल्ला। तीर्थ ताटी रहिण ना पाए, शब्द उठाए साचा भल्ला। औखी घाटी आप चढ़ाए, संग निभाए गोबिन्द डल्ला। पंचम हाटी शब्द विकाए, सच सुनेहड़ा एका घल्ला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जगत सिँघासण वेख वखाए। जगत सिँघासण हरि निरँकार, आपे वेख वखांयदा। हड्ड मास नाड़ी रत्त छड्ड प्यार, पंज तत्त मुख भवांयदा। जोती शब्दी मीत मुरार, साची रीत चलांयदा। छब्बी पोह दिवस विचार, आप आपणे रंग रंगांयदा। रंग रंगीला अपर अपार, सूहा पीला वेस वटांयदा। छैल छबीला विच संसार, सच कबीला इक्क बणांयदा। नीला नीली धारों करे बाहर, सोहँ चीरा तन सजांयदा। मस्तक हीरा गुरसिख प्यार, नाम टिक्का एका लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम जेठी जोत प्रगटांयदा। पंचम जेठी जोत जगा, आपणा राह वखाया। पुत्तर धीआं भरम भुला, भेव किसे ना पाया। आप आपणा स्वांग वरता, पुरी घनक चरन छुहाया। सच सिँघासण डेरा ला, साढे तिन्न हथ्थ वेख वखाया। सिँघ शेर रखाया आपणा नाँ, आप आपणी रसना गाया। गुरमुख विरला करे दर द्वारे हां, जुग बैठा मुख भवाया। पुरख अबिनाशी लग्गा सच्चा थाँ, थान थनंतर इक्क सुहाया। आपे वेखे उडदे काँ, आपे हँसां चोग चुगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत सिँघासण जगत संजोग धुर दा लेख लिखाया। पंचम जेठ जगत सिँघासण, बीस सद चरन छहाया। सचखण्ड वजाया एका नद, ब्रह्मण्ड होए जणाया। पंज तत्त तेरी पार हद्द, तन माटी खेह कराया। सन्त सुहेले साचे सद्द, शब्द करे कुड़माया। भाग लगाए विष्नूं यद, भगवन रूप वटाया। इक्क

प्याए साची मदि, अमृत नाउँ रखाया। आपणा भार आपे लद्द, सीस आपणे गया उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचाया। आप आपणी रचन रचाए, खेले खेलणहारा। शब्द जणाई इक्क कराए, देवे नाम अधारा। साचा धाम इक्क सुहाए, चार कुन्ट चार दुआरा। चार मुख आप रखाए, अद्ध विच किया उतारा। सृष्ट सबाई रिहा हिलाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे पार किनारा। पार किनारा आपणे हथ्थ, प्रभ साचे आप रखाया। सृष्ट सबाई पाई नत्थ, दिस किसे ना आया। कलिजुग तेरा कूड़ा रथ, कूड़ कुड़यारा रिहा चलाया। पुरख अबिनाशी पाई नत्थ, चारों कुन्ट रिहा भवाया। मनमुख जीव होए सत्थ, सथ्थर हेठ विछाया। गुरमुखां सगल वसूरे गए लथ्थ, नेत्र नैण दर्शन पाया। हरि चरन द्वारे सच इक्ट्ठ, साचा धाम सुहाया। मण्डल मण्डप जाए ढठ्ठ, थिर कोई रहिण ना पाया। आपे गेड़नहारा उलटी लट्ठ, उलटे वहिण वहाया। लेखा चुक्के अट्ठ सट्ठ, तिन्न सौ सट्ठ मूल ना भाया। लहिणा देणा गुर दर मस्जिद मट्ठ, प्रभ साचा रिहा मिटाया। जुग जुग करनेहारा चट्ठ, एका दूजा तीजा चौथा पंचम राग मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग लहिणा रिहा चुकाया। बीस सौ सद हरि निरँकारी, एका जोत जगाईआ। बीस सौ दो खेल अपारी, चारों कुन्ट वखाईआ। वीह सौ तिन्न शब्द उडारी, सच सिँघासण इक्क विछाईआ। वीह सौ चार कर ख्वारी, आर पार रिहा कराईआ। बीस पंज खेल न्यारी, पंचम मीता मेल मिलाईआ। बीस सद छे जगत शिकारी, सोहँ चिल्ला रिहा चढ़ाईआ। बीस सत जोत अधारी, जोती शब्दी बणत बणाईआ। बीस अट्ठ अट्ठ विचारी, ब्यास किनारा पार कराईआ। बीस नौ नौ द्वारी, सृष्ट सबाई वेख वखाईआ। बीस दस हरि गिरधारी, गुरमुखां दर सुहाईआ। बीस ग्यारां वड सिक्दारी, जगत माया लहिणा देणा मूल सन्त मनी सिँघ तेरा आप चुकाईआ। सम्मत बारां धाम अस्थूल, हाढ़ सतारां गुर संगत रिहा बणाईआ। सम्मत तेरां चुकाए मूल, पहली चेत्र राज राजानां शाह सुल्तानां साधां सन्तां वेख वखाईआ। नानक तेरा तोल्लया तोल, वाली हिन्द करे जणाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी आपे फोल, पुरीआं लोआं वेख वखाईआ। आदि अन्त बैठ अडोल, भगत जनां सद वसे कोल, मनमुखां दिस ना आईआ। सम्मत चौदां चौदां लोकां पड़दे खोल्ह, एका हट्ट रिहा वखाईआ। शब्द मृदंगा वजाए ढोल, चारे कुन्टां रिहा जणाईआ। पहली चेत्र तोल्लया तोल, गुरमुख साचे तोल तुलाईआ। एका इक्की सिक्खी कोल, इक्क इकल्ला हरि रघुराईआ। साची सिक्खी पूरा बोल, गुर गोबिन्दे इक्क कराईआ। आत्म अन्तर आपे मौल, आप आपणी रुत्त सुहाईआ। आपे अन्दर रिहा बोल, राग रागनी आप अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत चौदां तेरी धार प्रभ साचा आप चलाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी पावे सार, सत्तां

दीपां आप हिलांयदा। ग्रन्थी पन्थी करे ख़बरदार, पंचम जेठी दिवस सुहांयदा। रामदास तेरा दर दरबार, हरि अन्तिम लेखे लांयदा। पंचम गुर मंगे मंग भिखार, हरि भिख्या झोली पांयदा। हरि मन्दिर अन्दर हरि निरँकार, आप आपणा रंग वटांयदा। खेले खेल विच संसार, भेव अभेदा भेव छुपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भाणा आपणे हथ्थ रखांयदा। पंचम जेठ दिवस सुभागा, सम्मत चौदां रुत्त सुहाईआ। आपे सोया आपे जागा, आपे लए मात अंगड़ाईआ। आप आपणा धोवण आया दाग़ा, आप आपणी सेवा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जगत सिँघासण वेख वखाईआ। जगत सिँघासण जगत महल्ला, हरि साचा वेख वखांयदा। पंचम जेठी करया हल्ला, पहला वार करांयदा। आपे उप्पर आपे थल्ला, आपे मुख भवांयदा। आपे होया वल छल्ला, अछल अछल्ल करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, शब्द सिँघासण आप वखांयदा। जगत सिँघासण आप उलटा, आपणी कल वरताईआ। चारे पैर उप्पर उठा, चारे जुग झोली पाईआ। सन्त सुहेले चरन बिठा, आप आपणा संग निभाईआ। प्रभ का भाणा लागे मीठा, हरि शब्दी शब्द जणाईआ। खेले खेल जगत अनडीठा, वेख कोए ना पाईआ। जगत पलँघ उलटी पिट्ठा, धरत मात बैठी सत्थ वछाईआ। हरिजन रक्खे साया हेठां, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। वक्त सुहाए पंचम जेठा, वीह सौ चौदां ख़ुशी मनाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, उलटी लट्ठ गिढ़ाईआ। जगत तख्त आप उलटाए, आपणी कल वरताईआ। शाह सुल्तान होण हलकाए, ना कोए धीर धराईआ। फड़ फड़ बाहों लए जगाए, सोया कोई रहिण ना पाईआ। पहली कूटे मेल मिलाए, लेखा लिख्या पूर कराईआ। खाली ठूठे हथ्थ फड़ाए, ईसा मूसा दए दुहाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, दो जहानां वेख वखाईआ। जगत सिँघासण होया पुट्ठा, उलटी रीत चलाईआ। पुरख अबिनाशी आपे तुट्ठा, मन्दिर मस्जिद गुरदुआरा जगत मसीत कोई रहिण ना पाईआ। राज राजान लुकया रहे ना कोई गुट्ठा, सभ दी रिहा जड़्ह हिलाईआ। आसण चुक्कया जूठा झूठा, उप्पर हेठां रिहा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ वीह सद चौदां तेरी धार विच संसार अन्तिम वार उलटी आप चलाईआ। उलटी धार उलटी नभ, उलटी गंग वहांयदा। नाता तुट्टे साक सज्जण सैण सभ, धर्म राए लेखा मंगे कढ्ढ कढ्ढ वहीआ, चित्रगुप्त वेख वखांयदा। ना कोई भाई मात पित पिता पूत मईआ, भैणां भईआ संग निभांयदा। गुरमुख विरला गुर चरन द्वारे मात रहीआ, राह खैहड़ा बन्द करांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, एका डंक वजांयदा।

५ जेठ २०१४ बिक्रमी सैनापती कृष्ना मैनन अते राष्ट्रपती डा० राजिन्दर प्रसाद नूं शब्द भेजे गए
पिण्ड कल्सीआं ज़िला अमृतसर

भारत खण्ड सैनापत, उठ बाल नादान। पुरख अबिनाशी दे समझावे मति, राज इन्द्र वेख विखान। जूठा झूठा लेखा पंचम तत्त, मनमुख जीव अन्त पछतान। लक्ख चुरासी टुट्टे धीरज यति, दर घर सर्ब पछतान। नाड़ी नाड़ उब्बल रत्त, वेखे खेल मुगल पठान। जगत स्यासत पाई नत्थ, भुल्लया गुण निधान। पंचम जेठ मंगी इक्क वत्थ, लिखणा लेख महान। सम्मत चौदां चढ़या साचे रथ, जोत सरूप श्री भगवान। जुग जुग महिंमा अकथना अकथ, राम रामा कृष्ना काहन। पूत सपूता आपे दशरथ, गोकल मथरा वेख विखान। कलिजुग अन्तिम वेखे वत्थ, नौ खण्ड पृथ्वी मार ध्यान। जगत हँकारी झूठा यश, राज मन्त्री सर्ब कुरलान। अन्तिम नेत्र नीर वहायण अत्थ, रो रो मात कुरलान। जगत मुनारा जाए ढठ्ठ, एका झुल्ले धर्म निशान। लेखा चुक्के अट्ठ सट्ठ, तीर्थ तट्ट मुख छुपान। कलिजुग काला रिहा नठ्ठ, दहि दिशा वेख वखान, पंचम जेठी साची चट्ठ, जगत सिँघासण चरनां हेठ रखान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नेत्र खोल्हे इक्क ज्ञान। नेत्र बन्द जगत किवाड़ा, बुध मति चतुराईआ। कलिजुग माया लुट्टी जाए दिन दिहाड़ा, पंचम चोरां नाल रलाईआ। अट्ठे पहर धाड़ा, सुखआसण चैन ना पाईआ। प्रगट होया धुरदरगाही साचा लाड़ा, निहकलंका नाउँ रखाईआ। धरत मात वेखे इक्क अखाड़ा, शाह ईरान रिहा जगाईआ। लाल गुलाला रंग चाढ़्हे गाढ़ा, साचा पल्लू रिहा रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम लेखा रिहा जणाईआ। पंचम लेखा धुर फ़रमान, देवे हरि भगवानया। वेले अन्त सर्ब पछतान, शाह सुल्तान राज राजानया। सुंञा दिसे मन्दिर मकान, लोकमात होए वैरानया। प्रभ का भाणा खेल महान, खेले खेल दो जहानया। रसना चिल्ला तीर कमान, सोहँ खण्डा हथ्थ उठानया। आप उठाए मुगल पठान, शाह तहिरान संग अफगानया। मक्का काअबा वेख दुकान, देवे दान धुर फ़रमानया। संग फरंगी जगत शैतान, एका दूजा संग निभानया। ईसा मूसा एका गान, एका नाद तरानया। चीना रूसा वेख नादान, काला सूसा तन पहनानया। शब्द हदीसा विच जहान, हरि साचा वेख वखानया। खाली खीसा शाह सुल्तान, माया राणी मुख भवानया। बीस इकीसा हरि भगवान, धर्म झुलाए इक्क निशानया। विच उनीसा होए वैरान, अल्ला राणी मुख छुपानया। अट्ठ अठारां बेपछान, जल धार रूप समानया। सत्त सतारां सर्ब कुरलान, मुगल पठाण संग हिन्दवानया । सम्मत सोलां जाणी जाण, ब्यास किनारा पार करानया। · पन्दरां अन्दर वेखे मार ध्यान, डूँघी कुन्दरा जीव शैतानया। सम्मत चौदां लिख्या लेख महान, इक्की चेत्र

दिवस सुजानया। मंगी मंग इक्क अन्जाण, लिखणा लेख दर परवानया। पंचम जेठ गुण निधान, खेले खेल दो जहानया। जगत सिँघासण मुख भवान, उलटी कल वरतानया। कोई ना देवे किसे दान, साध सन्त होए हैरानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सैनापत वेखे घर, घर साचा कवण पछानया। सैनापति साजन साज, एका साज बणाया। जोद्धा सूरा राजन राज, बली बलवान अख्वाया। सत्त रंग निशाना जगत जहान, प्रभ साचे आप झुलाया। पंचम मुख बख्श्या ताज महान, भुल्ल क्यों मुख छुपाया। पंचम लेखा सोहँ दाज, प्रभ साचे झोली पाया। चरन जोड़ा शब्द घोड़ा रकाब, नौ सत्त सोलां आसण लाया। शब्द सोटी दए अज़ाब, मनमुख जीवां दए सज़ाया। वेख वखाणे शाह नवाब, जगत अहिबाब इक्क अख्वाया। नाम सितार वजाए रबाब, सारंगी सारंगा रिहा हिलाया। ना कोई खाए भुन्न कबाब, मदिरा मास ना मुख लगाया। किसे हथ्थ ना आए हयात आब, मौलाना आज़ाद रिहा समझाया। पंडत नेहरू वेख हिसाब, पंडत पांधे संग रलाया। इन्द्र प्रसाद कवण खिताब, कवण सीस ताज टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सोए रिहा जगत उठाया। सैनापति तेज कटार, प्रभ साचे हथ्थ उठाया। कलिजुग अन्तिम लए अवतार, शब्द घोड़े तंग कसाईआ। पंचम अस्सू आया दिल्ली दरबार, पीले बस्त्र तन छुहाईआ। सम्मत चौदां करया ख़बरदार, भुल्ल रहे ना राईआ। देस परदेसा नाता तुट्टे मीत मुरार, हरि बिन संग ना कोए निभाईआ। कलिजुग माया भट्ठ तपे अंग्यिार, प्रभ साचा रिहा तपाईआ। इक्की जेठ वेख विचार, त्रैगुण माया लम्बू लाईआ। पंज तत्त होए ख्वार, चारों कुन्ट जगत वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम लिख्या लेख दर पुजाईआ। पंचम लेखा अन्तिम आउणा, घर मन्दिर हरि विचारना। साची सेज ना मिले सौणा, प्रभ साचा मन विसारना। कलिजुग खेल हरि कल वरताउणा, ना कोई दीसे होर सहारना। सम्मत चौदां चौदां लोक हिलाउणा, गढ़्ह तोड़ किला हँकारना। लिख्या लेख पूर कराउणा, आप आपणा काज संवारना। भरम भुलेखा दूर कराउणा, जो आए दर द्वारना। धारी केस ना संग निभाउणा, मूंड मुंडाए ना मुख भवावना। वरन बरन प्रभ मेट मिटाउणा, एका राग अपारना। सोहँ साचा जाप जपाउणा, सति पुरख निरँजण गुरमुखां उत्तों करे सलवारना। एका डंका राउ रंक वजाउणा, माया शंका सर्ब निवारना। सम्मत पन्दरां पन्दरां कत्तक लंका गढ़्ह सपूता रावणा, रामा दु:ख निवारना। शाह भबीखन संग रलाउणा, लहिणा देणा कर्ज़ उतारना। अन्त द्वारे साचे आउणा, प्रभ साचे काज संवारना। पारब्रह्म अबिनाशी करता देस माझे पाउणा, जोती जामा भेख शब्द अधारना। अलख अगोचर अगम्म अथाह एका धाम सुहाउणा, दिल्ली दर सच्चे दरबारना। नौ खण्ड पृथ्वी मथ वखाउणा,

एका मारे नाम मारना। साढे तिन्न हथ्थ सीआं वंड वंडाउणा, मानस देही काज संवारना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, सतिजुग साची बीस बीसे बन्न्हे धारना।