२० जेठ २०१४ बिक्रमी सोहण सिघ दे गृह पिण्ड मुंडी जमाल ज़िला फिरोज़पुर
पंचम जेठ खोज ब्रह्मण्ड, जोती वंड वंडाया। वेख वखाणे जेरज अंड, उत्भज सेत्ज भेव खुल्हाया। आपे सुत्ता दे कर कंड, पुरख अबिनाशी दिस ना आया। नौ खण्ड पृथ्वी खण्ड खण्ड, शब्द खण्डा रिहा वखाया। त्रैगुण माया दुहागण होवे रंड, ब्रह्मा रोवे दए दुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर,, पंचम जेठा मोख दवाया। पंचम जेठा दो जहानां, जगत निशाना रिहा वखाईआ। खेले खेल श्री भगवाना, हरि भगवन रूप वटाईआ। ना कोई जाणे जीव नादाना, ज्ञान ध्यान भेव ना पाईआ। पढ़ पढ़ थक्के वेद पुराणां, अञ्जील कुरानां दिस ना आईआ। खाणी बाणी होए हैराना, ग्रन्थी पन्थी बैठे मुख छुपाईआ। एका चल्ले तीर निशाना, शिव शंकर मुख भवाईआ। शिव शंकर वेखे मार ध्याना, प्रभ चरन ध्यान लगाईआ। पारब्रह्म प्रभ जाणी जाणा, लोआं पुरीआं खोज खुजाईआ। आप उपाए आप मिटाए, आपे खेले खेल जहानां, आप आपणी बणत बणाईआ। कलिजुग तेरा अन्त निशाना, हरि एका एक वेख वखाईआ। त्रैगुण माया बद्धा गाना, लक्ख चुरासी बणत बणाईआ। पंचम तत्त दर कर परवाना, मन मति बुध संग रलाईआ। अट्ठ तत्त कलि चतर सुजाना, गोबिन्द भेव ना राईआ। गोबिन्द हरि हरि गुण निधाना, निरगुण रूप समाईआ। सरगुण वेखे मार ध्याना, चतुर्भुज अख्वाईआ। लोआं पुरीआं इक्क बिबाना, मात पताल आकाश रिहा चढ़ाईआ। जोद्धा सूर बली बलवाना, एका खण्डा रिहा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणी कल वरताईआ। पंचम जेठा जगत निधान, गोबिन्द भेव ना राया। पारब्रह्म खेल महान, जुग जुग करदा आया। कलिजुग वेखे मार ध्यान, दर दरवेशा भेख वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत जुगत जग आपणे हथ्थ रखाया। आपणे हथ्थ हरि वड्याई, एका एक रखाईआ। सृष्ट सबाई आप उपाई, आपे रुत्त मिटाईआ। सूरज चन्न रवि ससि देण दुहाई, दर द्वार रहे कुरलाईआ। करोड़ तेतीसा रोवे मारे धाईं, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। सुरपति राजा इन्द गल विच पाए बाहीं, होणी अन्त जुदाईआ। शिव शंकर उठाए थाउँ थाँईं, प्रभ साचे सेवा लाईआ। ब्रह्मा वेखे चाँईं चाँईं, कलिजुग रैण अन्धेरी छाईआ। लक्ख चुरासी रहिणी नाहीं, खाणी बाणी मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोत निरँजण आप जगाईआ। आदि
निरँजण जोत प्रकाशा, अकल कला भरपूरा। आदि अन्त ना कदे विनाशा, आपे नेड़े आपे दूरा। हर घट अन्दर करे वासा, दीपक जोती बख्शे नूरा। आपे देवे पवण स्वासा, धुन अनादी शब्द तूरा। खेले खेल पृथ्वी आकाशा, जन भगतां सद हाज़र हज़ूरा। साचे मण्डल पावे रासा, दिस ना आए मूर्ख मूढ़्हा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैगुण माया तेरा वर, कलिजुग अन्त कराए पूरा। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, त्रैगुण भेंट चढ़ाईआ। आपे बख्शणहारा दात, आप आपणी कल वरताईआ। आपे होए सांतक सांत, सति सरूप समाईआ। राजस तामस बन्न्हे नात, निज घर वेख वखाईआ। आपे बैठा इक्क इकांत, आपणी रचना आपणे हथ्थ रखाईआ। जुग जुग वेखे मार झात, आप आपणा पड़दा लाहीआ। हरिजन मेला कमलापात, नेत्र नैणा दरस दखाईआ। सर्बकला आपे समराथ, अकल कल अख्वाईआ। हरिजन रक्खे दे कर हाथ, त्रैगुण तत्त समाईआ। सेवक सेवा त्रैलोकी नाथ, त्रैगुण आपे लाईआ। आदि जुगादी अकथना अकाथ, कथ ना सके जीव लोकाईआ। आप चलाए आपणा राथ, बणया रहे शब्द रथवाहीआ। भगत सुहेला सगला साथ, आप आपणा संग निभाईआ। कलिजुग लहिण देण चुका सीआं साढे तिन्न तिन्न हाथ, एका वंडण वंड वंडाईआ। लेखा चुक्के नौ नौ हाथ, सिद्ध चुरासी मुख भवाईआ। ना कोई मेख लगाए मस्तक माथ, जूठी झूठी रेख मिटाईआ। माण मोह विकार हँकारा विकारा ना मारे ठाठ, कलिजुग काया संग रुढ़ाईआ। लेखा चुक्के अट्ठ सट्ठ ताट, तीर्थ रहिण ना पाईआ। त्रैगुण माया तेरा इक्क माठ, प्रभ साचा रिहा बणाईआ। मन्दिर मण्डल मण्डप जाणे ढाठ, ना होवे कोई सहाईआ। पंज पंझी कर इकाठ, त्रै त्रै वेख वखाईआ। जोत निरँजण नठ्ठ नाठ, एका रही हवन कराईआ। लक्कड़ी पाए हाडी तिन्न सौ साठ, जोती लम्बू लाईआ। लक्ख चुरासी होई भाठ, ख़ाकी ख़ाक मिलाईआ। आपे गेड़नहारा उलटी लाठ, धरत मात दए दुहाईआ। हरिजन मेला चरन द्वारे नठ्ठ नाठ, प्रभ एका राह वखाईआ। पल्ले बन्ने नाम गाठ, ठग्ग चोर यार लुट्ट कोई ना जाईआ। हरिजन साचे शब्द इकाठ, गुर शब्दी मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैगुण तेरा वेख दर, कलिजुग अन्तिम जोत जगाईआ। त्रैगुण तेरा दर दरवाज़ा, लोक तिन्न विचारया। प्रगट होए ग़रीब निवाजा, गिण गिण लेख चुका रिहा। आप आपणा साजन साजा, साजणहार आप अख्वा रिहा। आप रचाया कलिजुग काजा, साचा मेल मिला रिहा। जोत निरँजण मंगे दाजा, आदि पुरख अबिनाशी करता झोली पा रिहा। त्रैगुण माया तेरा मात जहाज़ा, पंज तत्त चला रिहा। वेले अन्तिम कोए ना रक्खे लाजा, ब्रह्मा मुख भवा रिहा। अकाल अकाला एका गाजा, एक कल वरता रिहा। दो जहानी राजन राजा, शाह सुल्तान भेव खुल्ल्हा रिहा। धुरदरगाही आया भाजा, लोकमाती भेख वटा रिहा। शब्द घोड़ा अस्त्र शस्त्र
ताजा, बस्त्र पीला तन सजा ल्या। साचा तोड़ा नाम बाजा, प्रेम उंगली आप टिका रिहा। भगत सुहेला रक्खे लाजा, नित नवित्ता खेल खिला रिहा। प्रगट होए देस माझा, पुरी घनक धाम सुहा ल्या। करे खेल कल कि आजा, सम्मत चौदां संग निभा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द चेला इक्क दर, हरि साची सेवा ला रिहा। त्रैगुण माया तेरा रूप, दिस किसे ना आया। किसे हथ्थ ना आए चारे कूट, दहि दिशा वेख वखाया। लोआं पुरीआं इक्क हुलारा रिहा झूट, प्रभ साचा रिहा झुलाया। लक्ख चुरासी लाया बूट, अमृत आत्म पाणी पाया। पंज तत्त विकारा गया रूठ, खाली ठूठ हथ्थ रखाया। कलिजुग मेला जूठ झूठ, मनमति संग निभाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण रूप सरगुण धारा, शब्द पार कराया। निरगुण रूप शब्द धारा, सरगुण विच समाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, निहकलंक नाउँ रखाईआ। चारों कुन्ट हाहाकारा, जीव जन्त दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण आप अख्वाईआ। हरि शब्द भेव अथाह, भेव कोई ना पांयदा। हरि दाता बेपरवाह, आपे वेख वखांयदा। सृष्ट सबाई बण मलाह, एका बेड़ा आप चलांयदा। जन भगतां दस्से साचा राह, नगर खेड़ा इक्क सुहांयदा। सचखण्ड दुआरा सच्चा थाँ, घर चौथे मेल मिलांयदा। गुर शब्दी पकड़े बांह, सुरत सवाणी संग रलांयदा। इक्क जपाए आपणा नाँ, जुग जुग आप जपांयदा। आपे पिता आपे माँ, पूत सपूता आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग काया कूड़ा रूप अन्तिम मेट मिटांयदा। शब्द गुरदेव साजण मीत, हरि साचे आप उपनया। हर घट परखणहारा नीत, वेख वखाणे काया छप्पर छन्नया। बैठा रहे अतीत, दिस ना आए मनमुख अन्नयां। हरिजन काया सीतल सीत, दूई द्वैती भाण्डा भन्नया। मिले मेल प्रभ साचा मीत, जोत निरँजण चाढ़्हे चन्नया। इक्क सुणाए सुहागी गीत, देवे नाम सच्चा धन धनया। अट्ठे पहर वसे चीत, हरि हरि भाणा जिस जन मन्नया। आपे जाणे हस्त कीट, राउ रंक राज राजाना साह सुल्तानां देवे डन्नया। लक्ख चुरासी कौड़ा रीठ, गढ़्ह हँकारी भाण्डा भन्नया। गुरमुख मेला इक्क अनडीठ, मिले मेल साचे तनया। त्रैगुण माया पीसण रिहा पीठ, पंज तत्त विकारा पूत सपूता एका जनया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग बेड़ा आपे बन्न्हया। बेड़ा बन्न्हणहार दातारा, एका एक अख्वांयदा। जुग जुग लए मात अवतारा, आपणी बणत बणांयदा। साध सन्त दरस पुकारा, भेखी भेख वटांयदा। लक्ख चुरासी हाहाकारा, नैण लोचन नेत्र पेखी माया पड़दा मोह चुकांयदा। आपे लिखणहारा लेखी, लेखा लिखणहार आप अख्वांयदा। आपे जाणे धारी केसी, मूंड मुंडाए आप अख्वांयदा। आपे दाता जोद्धा दस दस्मेशी, गोबिन्द नाउँ धरांयदा। सेवा लाए
ब्रह्मा विष्न महेष गणेशी, दर दरवेशी आप अख्वांयदा। सति पुरख निरँजण नर नरेशी, निरगुण रूप समांयदा। कलिजुग तेरी कल अन्तिम वेखी, हरि काला रूप वटांयदा। धुर मस्तक लग्गी मात मेखी, दूसर कोई ना वेख वखांयदा। मीत मुरारा मुल्ला शेख़ी, पीर दस्तगीर संग निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, एका अंक वखांयदा। एका एका एकँकारा, एका रूप समाया। पारब्रह्म प्रभ भेव अपारा, अगम्म अगम्मड़े धाम सुहाया। खेले खेल विच संसारा, खेलणहार आप अख्वाया। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, निहकलंका नाउँ रखाया। गुर गोबिन्दा कर प्यारा, आपणे अंग लगाया। शब्द खण्डा तेज कटारा, तन गात्रे रिहा लटकाया। दो जहानी अद्धविचकारा, शब्द सिँघासण डेरा लाया। लक्ख चुरासी पावे सारा, निरगुण सरगुण खेल खलाया। आपे वेखे बंक दुआरा, बंक द्वारी आप हो आया। जोत निरँजण कर उज्यारा, दीपक जोती इक्क जगाया। सोहँ शब्द जै जै जैकारा, घर चौथा वेख वखाया। चौथा पद हरि निरँकारा, आपणे हथ्थ रखाया। गुरमुख विरला पावे सारा, जिस जन आपणी दया कमाया। आपे मेले मेलणहारा, विछड़ कदे ना जाया। गुर चेले सोहण इक्क दुआरा, घर एका धाम सुहाया। पारब्रह्म प्रभ भगत वछल गिरधारा, रूप अनूपा शाहो भूपा भेखाधारी भेख वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण सरगुण मेल कर, साचा धाम सुहाया। निरगुण सरगुण साचा मेला, एका धाम सुहंदड़ा। आपे गुरू गुरु गुर चेला, आपे जोत जगन्दड़ा। आपे होया सज्जण सुहेला, आपे मेल विछंदड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, त्रैगुण माया तेरा खेल आपे आप वरतन्दड़ा। त्रैगुण माया तेरा मेला, पंज तत्त कराया। पुरख अबिनाशी अचरज खेल आपे खेला, ब्रह्मा सेवा लाया। विष्नूं वंसी वसे इकेला, बंस सरबंसा वेख वखाया। आदि निरँजण चाढ़्हे तेला, जोत निरँजण सेव कमाया। पंचम मिल मिल गायण पायण वेला, साची सखीआं मंगल गाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण मेला इक्क दर, सरगुण भेव खुल्हाया। निरगुण मेला सच सुल्तान, एका एक अख्वांयदा। प्रगट होए दो जहान, जोती जामा भेख वटांयदा। शब्द खण्डा तीर कमान, रसना चिल्ले आप चढ़ांयदा। चारे कुन्टां वेखे मार ध्यान, दहि दिशा फोल फुलांयदा। लोआं पुरीआं पावे एका आन, ब्रह्मा विष्नूं देवत सुर शिव शंकर हुक्म जणांयदा। लोकमात मार झात इक्क इकांत, वेखे परखे मिट्ठे कौड़ा फोल फुलांयदा। लक्ख चुरासी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी बणत आप बणांयदा। आपे दर बण भिखारी, मंगे मंग अपार। लेखा लिखणहार लिखारी, आदि अन्ता एकँकार। जीव जन्त हरि जोत अधारी, लक्ख चुरासी खेल अपार। जन्मे मरे मरे मर जन्मे वारो
वारी, बिन गुर पूरे कोई ना लावे पार। साध संगत सद सद सद बलिहारी, रसना गाए गुण हरि करतार। नेत्र पेखत उतरे पारी, जो जन सोहे बंक द्वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पूर्ब लहिणा पूर्ब कर्मां रिहा विचार। पूर्ब जन्मा जगत जग माया, सुध बुध ना राई। बंन खण्ड तन डेरा लाया, बैठा मुख छुपाई। सन्तन चेरा दर द्वारे आया, नेत्र नैण दिस ना पाई। कुकर्मी आपणा कर्म कमाया, डस्स डस्सणी डंक चलाई। रसना बोल जन बचन सुणाया, तन पीड़ा रिहा सताई। बिच्छू जन्म विच बनवास रखाया, भेव ना आया राई। जीव जन्त जगत नादाना, आत्म ब्रह्म ना कोई जणाई। माया ममता बोझ हँकारा बद्धा गाना, जूठ झूठ मुख रखाई। हरि हरि हरि नाउँ ना किसे पछाना, मानस जन्मा गए रुलाई। मिल्या मेल ना गुण निधाना, आवण जावण ना दया कमाई। गुर सतिगुर ना किसे पछाना, भरमे भुल्ली भरम लोकाई। आत्मक धुन नाद ना कोए वजाना, अनहद राग ना कोए अल्हाई। शब्द सेज ना कोई हंढाना, मिले मेल ना साचे माही। रोग सोग चिन्ता जगत मिटाना, दिवस रैण रही सताई। गुरमुख विरले बख्शे चरन ध्याना, जिस जन आपणी दया कमाई। देवे नाम धुर फ़रमाणा, वेद कतेबा दिस ना आई। आपे होया जाणी जाना, जानणहार आप अख्वाई। एका घर वखाए पद निरबाना, अमरापद समाई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साजन साचे मीता, आपे रिहा उठाई।
सतिगुर शब्द दयाल, दीन दयालया। सतिगुर शब्द अकाल, जोत अकालया। सतिगुर शब्द रखवाल, जुग जुग आप अख्वा ल्या। सतिगुर शब्द प्रितपाल, प्रितपालक दो जहानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि शब्द करे दर परवानया। शब्द मिलावा दो जहान, हरि साचा आप कराईआ। आपे वेखे भूमिका अस्थान, मण्डल मण्डप आप सुहाईआ। शब्द सिँघासण सच राजान, एका आसण रिहा सजाईआ। तख्त ताज शाहो शाबास, आप आपणा रिहा सुहाईआ। आदि शक्त जोत अबिनाश, करता पुरख अख्वाईआ। वेख वखाणे पृथ्वी आकाश, गगन पतालां वेख वखाईआ। आपे होया शाहो शाबाश, रंक राजानां विच समाईआ। भगत जनां हरि दासी दास, सेवक सेवा रिहा कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा इक्क सुहाईआ। साचा घर बंक दुआरा, एका एक वसांयदा। जोत सरूपी कर आकारा, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। एका शब्द सच्ची धुन्कारा, एका ताल वजांयदा। आपे सुणे सुणाए सुणनेहारा, दूसर कोए ना संग रखांयदा। पवण उनन्जा कर प्यारा, स्वास स्वासी विच समांयदा। आपे वसया हरि हरि बाहरा, हर
घट वेख वखांयदा। काया मन्दिर चार दुआरा, सच महल्ल अटल इक्क रखांयदा। नौ द्वारे खोल्ह किवाड़ा, लक्ख चुरासी वेख वखांयदा। नाल रलाए पंचम धाड़ा, पंचम मोह वधांयदा। आपे वेखे विकार हँकार अखाड़ा, साचा जोड़ जुड़ांयदा। गुरमुख विरला साचा लाड़ा, प्रभ चरन ओट रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर घर साचा इक्क महल्ला उच्च अटला आप सुहांयदा। उच्च महल्ला · हरि साचा इक्क सुहाईआ। जोत निरँजण कर उज्यारी, दीपक
रिहा जगाईआ। दस्म द्वारी खोल्ह किवाड़ी, आपणी बूझ बुझाईआ। आपे होया पिच्छे अगाड़ी, डूँघी कवरी पार कराईआ। नेड़ ना आए मौत लाड़ी, राए धर्म बैठा मुख छुपाईआ। लेखे लाए चरन छुहाई दाढ़ी, जो जन दर अग्गे बैठे सीस झुकाईआ। होए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी, डूँघी कन्दर लए तराईआ। अन्तिम मेला सतारां हाढ़ी, गुर पूरा मेल मिलाईआ। मनमुख जीवां अग्न लगाए बहत्तर नाड़ी, तन बस्त्र आप जलाईआ। लुकया रहिण ना देवे कोई झाड़ी, नौ खण्ड पृथ्वी फोल फुलाईआ। त्रैगुण माया कढ्ढे हाढ़ी, वेले अन्त ना कोई सहाईआ। आप चबाए आपणी दाढ़ीं, सम्मत चौदां वेख वखाईआ। धरत मात तेरी इक्क अखाड़ी, सत्तां दीपां रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा अन्तिम घर, आप उसारे आपे दए मिटाईआ। त्रैगुण माया तत्त विरोल, आपणी कल वरतांयदा। लक्ख चुरासी पड़दा फोल, पंचम वेख वखांयदा। नाम वस्त ना किसे कोल, पूरा तोल ना कोई तुलांयदा। जूठा झूठा करया कौल, साचा वणज ना कोई करांयदा। कलिजुग माया उठ सुत्ती अनभोल, हरि साचा आप जगांयदा। ढोल मृदंगा वज्जे एका ढोल, हरि साचा आप सुणांयदा। कवण वस्त तेरे कोल, हरि ब्रह्मे पुच्छ पुछांयदा। सोहँ कंडे तोले साचा तोल, नानक तोला इक्क अख्वांयदा। आपे वसया काया चोल, आपे जोती जोत समांयदा। निशअक्खर वक्खर आपे बोल, शब्द अनादी आप जणांयदा। कलिजुग माया तेरा खेल होल, अन्तिम एका मट्ठ तपांयदा। थिर घर वासी बैठ अडोल, आपणी खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, एका एक एक अख्वांयदा। त्रैगुण माया तेरा रंग, दिस किसे ना आया। जीव जन्त साध सन्त होए नंग, नाम हिस्सा ना किसे वंडाया। जूठ झूठ वहे धारा गंग, सच सरोवर ना कोई इशनान कराया। मानस जन्म ना होया भंग, गुर पूरा नज़र ना आया। काया माटी काची वंग, थिर रहिण ना पाया। माया ममता मारे डंग, आप आपणा अंग रखाया। गुरमुख विरला नाम वस्त दर लए मंग, आत्म झोली लए भराया। सदा सुहेला अंग संग, विछड़ कदे ना जाया। चिट्टे अस्व कसया तंग, नीला नीली धारों पार कराया। नाम वजाए इक्क मृदंग, लोआं पुरीआं रिहा सुणाया। धरत मात मंगे मंग, प्रभ अग्गे झोली डाहया। दर दुआरा बैठी लँघ, नेत्र नैण रहे शरमाया। कलिजुग काया लग्गा अंग,
जूठा झूठा दाग़ लवाया। माया डोरी चढ़ी पतंग, आकाश आकाशां वेख वखाया। जगत विकारा होया संग, मनमती मता पकाया। कोई ना चाढ़्हे साचा रंग, रंगणहारा दिस ना आया। गुरमुख विरला सन्त सुहेला इक्क इकेला पुरख अबिनाशी शब्द रंगीले बैठ पलँघ, दोए जोड़ बैठा सीस झुकाया। अमृत आत्म धारा सच सरोवर इक्क तरंग, गुर पूरा रिहा उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भेखाधारी भेख वटाया। भेखाधारी शब्दी बाणा, एका एक रखांयदा। किसे हथ्थ ना आए राजा राणा, शाह सुल्तानां भेव ना पांयदा। ना कोई जाणे चतर सुघड़ स्याना, ज्ञानी ध्यानी ना वेख वखांयदा। लेखा लिख ना सके वेद पुराणा, अञ्जील कुराना हिसाब मुकांयदा। खाणी बाणी होए हैराना, हरि का भेव अभेद कोई ना पांयदा। पढ़ पढ़ थक्के जीव जहाना, जोग जुगीशर जगत कमांयदा। तपी तपीश्र वेखण मार ध्याना, मुनी मुनीश्र ना मोन खुल्हांयदा। खेले खेल ईश्र जगदीश्र, ईश्वर रूप समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा रूप वटांयदा। हरि का रूप शब्द प्रमुख, जुग जुग जगत जणाईआ। सन्त सुहेले कर कर वक्ख, प्रभ आपणी बूझ बुझाईआ। दरस दिखाए अलखणा अलक्ख, एका अलख जगाईआ। हरिजन रक्खे दे कर हथ्थ, समरथ हथ्थ वड्याईआ। सृष्ट सबाई दए मथ, नाम नेत्रा एका पाईआ। मानुख मानस सीआं साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, आपणी वंड वंडाईआ। मनमुख जीवां पाए नत्थ, डोरी आपणे हथ्थ रखाईआ। धरत मात तेरी गोदी सत्थ, लक्ख चुरासी रिहा सवाईआ। जन हरि हरिजन साचे सगल वसूरे गए लथ्थ, आत्म दरसी हरि दर्शन नेत्र लोचन पाईआ। नाम चलाए साचा रथ, रथ रथवाही इक्क अख्वाईआ। सतिजुग तेरी साची गथ, सोहँ धारा रिहा वहाईआ। धुर मस्तक लेख लिखणहारा मथ, अन्तिम मेल मिलाईआ। जुग जुग महिंमा अकथना अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। सर्बकल प्रभ आप समरथ, जन भगतन दए वड्याईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघ सोहण रिहा तराईआ।
२१ जेठ २०१४ बिक्रमी बगीचा सिँघ दे गृह मुंडी जमाल ज़िला फिरोज़पुर
माया ममता मोह जगत जंजाल, जीआं जन्तां रही सताईआ। नाम धन ना दिसे सच्चा नाल, साधां सन्तां घर लड़ाईआ। फ़ल ना दिसे काया डाल, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। दीपक जोती ना जगे मस्तक थाल, गगन मण्डल ना चन्द चढ़ाईआ। मन मती जीव हाल बेहाल, दिवस रैण देण दुहाईआ। वेखे खेल शाह कंगाल, हरि साचा बेपरवाहीआ। वेख विखाणे बिरध
बाल जवान, गऊ ग़रीबां भेव खुल्हाईआ। सर्ब जीआं प्रभ जाणी जाण, जागरत दिशा वेख वखाईआ। हरिजन साचे देवे माण, बाल अञ्जाणे गले लगाईआ। शब्द जणाए धुर फ़रमाण, घर साचे रिहा जणाईआ। आपे होए निमाणया ताण, निताणा आप अख्वाईआ। आप चुकाए जम की कान, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। देवणहारा जिया दान, दाता दानी आप हो जाईआ। गुरमुख विरले दर द्वारे साचा मान, मनमुख बैठे मुख भवाईआ। आपे होया बेपछान, दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला इक्क घर, बंक दुआरा वेख वखाईआ। भगत सुहेला साचा मीता, एका एकँकारया। जुग जुग चलाए आपणी रीता, हरिभगतन भरे भण्डारया। एका रंग रंगाए हस्त कीटा, ऊँचां नीचां भेव निवारया। एका नाम जपाए सच अनडीठा, चार वरनां इक्क जणा रिहा। त्रैगुण माया तेरा अंगीठा, शब्द भट्ठा नाम रखा रिहा। त्रैगुण माया कर इक्ट्ठा, इक्क इकल्ला वेख विखा रिहा। दो जहानी फिरदा नठ्ठा, आवण जावण खेल खिला रिहा। आप उठाए आपणी गट्ठा, दूसर भार ना कोई वंडा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम जेठा मुख वखा रिहा। पंचम जेठ जगत विहाजी, एका वणज कराया। आप आपणा साजण साजी, अन्तिम आपे मेट मिटाया। लोकमात तेरा साचा हाजी, गुर शब्दी बण बण आया। वेख वखाए मुल्ला काजी, शेख़ मुसायकां रिहा उठाया। चिट्टा अस्व साचा ताजी, सच सिँघासण आसण लाया। नौ खण्ड पृथ्वी मारे आवाज़ी, उच्चे टिल्ले रिहा हिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर घर साचे हरिजन साचा मेल मिलाया। साचा मेला शब्द सिँघासण, हरि आपणा आप करांयदा। मिले मेल पुरख अबिनाशण, विछड़ कदे ना जांयदा। नानक गोबिन्द रसन स्वासन, रसना जिह्वा सेवा लांयदा। भए प्रकाश पृथ्वी आकाशन, प्रकाश आकाशां विच समांयदा। भगत जनां हरि दासी दासन, दर द्वारे सेव कमांयदा। जगत विकारा रोग विनासन, सहिँसा चिन्ता मूल चुकांयदा। निज घर आत्म रक्खे वासन, महिंमा अगणत जणांयदा। चले चलाए रसन स्वासन, स्वास स्वासी संग निभांयदा। काया मण्डल पावे रासन, गोपी काहन आप अख्वांयदा। निर्मल जोती कर प्रकाशन, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। पंचम शब्द मेल सर्ब गुणतासन, एका ताल वजांयदा। खेले खेल घनकपुर वासन, काहन घनईआ भेव छुपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग तेरी साची नईआ, चार वरन कराए भैणा भईआ, एका राह चलांयदा। सतिजुग तेरी साची नईआ, प्रभ साचा आप चलांयदा। गुरमुखां लहिणा देणा चुकईआ, लेखा कोई रहिण ना पांयदा। धर्म राए ना कढ्ढे वहीआ, चित्रगुप्त ना मुख वखांयदा। शरन शरनाई जो जन साची पईआ, सचखण्ड दुआरा इक्क वखांयदा। लोकलाज लोकमात अन्तिम रहीआ, जिस जन आपणी दया कमांयदा। पारब्रह्म ब्रह्म साचा सईआ,
साचा नायक आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला इक्क घर, घर साचा इक्क सुहांयदा। साचा घर शब्द भण्डारा, एका एक रखाया। पुरख निरँजण बण वरतारा, लोकमात रिहा वरताया। खेले खेल विच संसारा, कलधारा आप अख्वाया। कलिजुग तेरा कूड़ पसारा, अन्तिम मेटे मेट मिटाया। वेख वखाणे गुर दर मन्दिर मस्जिद गुरुदुआरा, शिवदवाला मट्ठ तीर्थ तट्ट अट्ठ सट्ठ भेव चुकाया। खेल खिलाए वेख वखाए संग मुहम्मद चार यारा, अल्ला राणी कर पछाणी, कलिजुग मेला साचे हाणी, मुख झूठा घूंगट लाहया। खाणी बाणी वेद पुराणी अञ्जील कुरानी, रंग अनरंगा सूरा सरबंगा वेखे वेख वखाया। निर्मल जल नीर धारा गोदावरी गंगा, जटा जूट धारी रिक्खी केस गवर्धन सुत होया नंगा, कोए ना पावे सारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजण साचे मीता, मेल मिलाए दर दरबारी। मिल्या मेल आदि निरँजण, साचा वक्त सुहांयदा। नेत्र नैण साचा अंजण, एका नाम पांयदा। चरन धूढ़ कराए साचा मजण, दुरमति मैल गंवांयदा। गढ़्ह हँकारी भाण्डे भज्जण, शब्द खण्डा तेज कटार साची धार वखांयदा। भगत सुहेला आया पड़दे कज्जण, सच दुशाला उप्पर पांयदा। काल नगारे सिर ते वज्जण, कलिजुग डौरू वांहयदा। धर्म राए दर साचा हज्जण, लक्ख चुरासी हज्ज करांयदा। लाड़ी मौत मंगे दाजन, त्रैगुण माया तन पहनांयदा। आप रचाया तेरा काजन, ब्रह्मा लाड़ा वेख वखांयदा। आपे होया साजी साजन, आप आपणी बणत बणांयदा। आपे होया जगत दुहागण, सुहागी कन्त आप अख्वांयदा। त्रैगुण माया होई वैरागण, बिरहों तीर लगांयदा। लोआं पुरीआं खण्ड ब्रह्मण्ड लग्गी दिसे आगण, अग्नी अग्ग ना कोई बुझांयदा। गुरमुख विरले सोए मात जागण, जिस जन प्रभ साचा आप जगांयदा। आप सुणाए आपणा रागण, राग अनादी इक्क अल्हांयदा। हँस बणाए फड़ फड़ कागन, सोहँ साची चोग चुगांयदा। माया डस्से ना डस्सणी नागण, तृष्ना भुक्ख मिटांयदा। सरन सरनाई जो जन लागण, सति सरूप विच समांयदा। चरन धूढ़ कराए साचा माघन, सन्त सुहेला आप हो जांयदा। जुग जुग धोवणहारा दागण, अमृत आत्म धारा निर्मल नीर वहांयदा। गुरमुख नारी कन्त सुहागण, हरि साचा शाहो संग निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला इक्क घर, चरन दुआरा इक्क सुहांयदा। चरन दुआरा साचा धाम, हरि साचा आप रखांयदा। पूर कराए हरिजन काम, इच्छया भिच्छया एका पांयदा। कोई ना मंगे दामनी दाम, कामन तृष्ना ना कोई वखांयदा। अमृत आत्म प्याए साचा जाम, दिवस रैण रंग रंगांयदा। मिटे रैण अन्धेरी शाम, अन्ध अज्ञान गंवांयदा। लेखे लग्गे काया माटी चाम, जो जन हरि चरन ध्यान रखांयदा। सच वस्त हरि हरि नामा नाम, नाम अमोलक साचा हीरा एका हट्ट विकांयदा। साचा खेड़ा नगर ग्राम, काया मन्दिर इक्क वखांयदा। जोत सरूप रमईआ राम, दर घर
साचे आसण लांयदा। जन भगतां पूर कराए काम, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगत भगती मार्ग लांयदा।