पुस्तकालयभाग ६

२१ जेठ २०१४ बिक्रमी बिशन सिँघ दे गृह पिण्ड कादर वाला ज़िला फिरोज़पुर

गुर चरन द्वार साचा सुख, सांतक सति वरताईआ। दो जहानी उज्जल मुख, इक्क इकांत कराईआ। जगत तृष्ना मेटे भुक्ख, राजस तामस बैठी मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे रिहा जगाईआ। जागण वेला वक्त सुहाए, पारब्रह्म प्रभ करता। सन्त सुहागी मेल मिलाए, काया चोली रंग चढ़ाए इक्क बसन्ता। जीवां जन्तां भेव ना राए, जुग जुग खेले खेल आदिन अन्ता। आपणे भाणे विच समाए, घर साचा धाम सुहंता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी कल वरतंता। वरते कल जगत अन्धेरा, चार कुन्ट रैण अन्धेरी छाईआ। किसे ना दिसे सञ्झ सवेरा, रवि ससि बैठे मुख छुपाईआ। पंचम पंचां लग्गा झेड़ा, तत्त मति लड़ाईआ। बिन गुर पूरे पार लँघावे केहड़ा, मनमति रही कुरलाईआ। सतिगुर साचा बन्न्हणहारा बेड़ा, जुग जुग आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। करे कराए सच निबेड़ा, त्रैगुण माया वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी उलटा गेड़ा, आपणी हथ्थीं रिहा दवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन जन हरि साचे मेल मिलाईआ। मिले मेल गुरू गुरदेवा, गोबिन्द रंग समाया। जन्म जन्म जग साची सेवा, प्रभ नैणी दर्शन पाया। मिले मेल प्रभ अलख अभेवा, मेल विछोड़ा प्रभ आपे रिहा कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे साचे रंग रंगाईआ। काया चोली हरि रंग रत्ता, एका रंग मजीठया। वेख वखाए पंचम मीता, दिस ना आए हरि हरि अनडीठया। गुरमुख विरला बीजे नाम वत्ता, हरि शब्द रस रस मीठया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, त्रैगुण माया अन्त तपाए कलिजुग तेरा जगत अंगीठया।

२१ जेठ २०१४ बिक्रमी नाजर सिँघ दे गृह त्रैगुण माया दे अन्त करन दे बारे लिख्त होई
पिण्ड नाथे वाल ज़िला फिरोज़पुर

आदि पुरख अबिनाश आप उपाया। आप आपणा कर प्रकाश, विच समाया। आदि अन्त ना होए विनाश, एका एक

एक अख्वाया। आपे खेले खेल सर्ब गुणतास, गुणवन्ता गुण सबाया। साचा मण्डल साची रास, सच दुआरा इक्क सुहाया। आप उपाए दया कमाए पृथ्वी आकाश, आकाश आकाशा बणत बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेख वखाया। आप आपणी जोत प्रगटाए, आदि पुरख अकाला। दूसर ना कोई संग रलाए, दीना बंधप दीन दयाला। दर घर ना कोई वखाए, राजन राज ना कोई शाह कंगाला। आप आपणा रंग वटाए, जोती नूर कर उजाला। दाता सूरा सरबंग अख्वाए, आपणी आप करे प्रितपाला। भुक्ख नंग ना कोई दिसाए, खेले खेल निराला। आप आपणा रंग रंगाए, गोबिन्द गुर गोपाला। आप आपणा पलँघ विछाए, हरि आसण बेमिसाला। गुर पीर साध सन्त अवतार ना कोई संग रखाए, अकल कला कल वाला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी सुरत संभाला। आप आपणी जोत जगाए, अकल कला भरपूरा। दूसर ना कोई संग रलाए, ना कोई दिसाए नेड़ दूरा। पृथ्वी आकाश प्रकाश ना कोई वखाए, रवि ससि ना कोई तूरा। ब्रह्मण्ड खण्ड ना वंड वंडाए, जेरज अंड उत्भज सेत्ज ना कोई वखाए रंग गूढ़ा। वैराग त्याग ना कोई जणाए, तृष्ना अग्ग ना कोई बुझाए, ज्ञान ध्यान कोई दिस ना आए, भेव ना पाए मूर्ख मूढ़्हा। चतुर्भुज आप अख्वाए, भेव गुझ कोई देवी देव ना पाए, ब्रह्मा सुरपति शिव गणेश विष्नूं हरि सेवा लाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रिहा उपाए। आप आपणा कर पसारा, आपणी कल वरताईआ। जोती नूर कर उज्यारा, घर बैठा आसण लाईआ। जीव जन्त ना कोई अधारा, लक्ख चुरासी दिस ना आईआ। साध सन्त ना कोई अवतारा, गुर पीर ना कोई रखाईआ। मुल्ला काज़ी शेख़ पीर फ़कीर दस्तगीर ना कोई नारी नारा, नर नरायण ना कोई गाईआ। रवि ससि सूरज चन्द ना कोई दिसे मण्डल तारा, धरत धवल ना कोई उपाईआ। लोआं पुरीआं ना कोई पसारा, ब्रह्मा शिव नज़र ना आईआ। राज राजान शाह सुल्तान राउ रंक ना दीसे कोई बंक दुआरा, दर द्वार कोई वेख ना पाईआ। सन्त कन्त भगवन्त जन्त ना मेल भतारा, पवण हुलारा ना कोई वखाईआ। ना कोई शब्द धुन सच्ची धुन्कारा, अनहद राग ना कोई अल्हाईआ। अवण गवण ना कोई पसारा, ब्रह्मण्ड खण्ड ना कोई वंड वंडाईआ। आप आपणा कर आकारा, पारब्रह्म प्रभ पुरख अपारा, घर एका एक सुहाईआ। आप आपणा कर प्रकाश, अकल कला वरताईआ। आदि अन्त ना होए विनास, भेव कोई ना पाईआ। आप आपणा दासी दास, आप आपणी सेव कमाईआ। ना कोई हड्ड नाड़ी दिसे मास, पंज तत्त ना कोए रखाईआ। पवण ना गाए रसन स्वास, जिह्वा मुख ना कोए हिलाईआ। मात गर्भ ना आए दस दस मास, पिता पूत ना कोई अख्वाईआ। आप आपणे घर रक्खे वास, आप आपणा आसण लाईआ। आपे दाता शाह शाबास, शाह सुल्तान आप अख्वाईआ। थिर

घर वेखे साची रास, दर दुआरा इक्क सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि जोती नूर उपाईआ। जोती नूर इक्क इकल्ला, एका एक उपाया। आप वसाया सच महल्ला, दिस किसे ना आया। ना कोई दीसे जल थला, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ बन खण्डा ना डेरा लाया। दिवस रैण ना कोई घड़ी पल्ला, वेला वक्त ना कोई वखाया। ना कोई वेखे दूई द्वैती सल्ला, एका दूजा दूजा एका नज़र ना आया। इक्क वसाया निहचल धाम अटला, हरि थिर घर नाउँ रखाया। आप आपणा दुआरा मल्ला, आप आपणी अलख जगाया। अलक्ख निरँजण भेख वटाया। अगम्म अगोचर ना कोई वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ रखाया। आप आपणा नाउँ रखाए, एका एक अकाला। साचा धाम इक्क सुहाए, आपे होए आप रखवाला। पंखी पंछी कोई दिस ना आए, ना कोई दीसे शाह कंगाला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप बणाए आपणी माला। आपणी जोत आप जगा, आपणी बणत बणाईआ। आपणे भाणे रिहा समा, हरि भाणा भेव ना राईआ। दूसर ना कोई वेख विखा, तीजे ना कोई बणत बणाईआ। चौथे घर ना नाद सुणा, साध सन्त ना वेख वखाईआ। पंचम राग ना कोई अल्हा, खाणी बाणी नज़र ना आईआ। छेवें छप्पर छन्न ना कोई वखा, मन्दिर अन्दर जोत जगाईआ। सत्तवें सति पुरख आप अख्वा, आप आपणा नाउँ रखाईआ। अट्ठ तत्त ना जणेंदी कोई माँ, धरतमात ना ख़ुशी मनाईआ। नौ दर ना बणत बणा, लक्ख चुरासी ना वेख वखाईआ। दस्म द्वारी राह रिहा तका, अद्धविचकारी डेरा लाईआ। पारब्रह्म तेरा साचा थाँ, एका एक अख्वाईआ। आप उपाए आपणा नाँ, आप आपणी इच्छया आपणी झोली पाईआ। जोती नूर जोत जगा, दे मति रिहा समझाईआ। नारी कन्त आप अख्वा, आप आपणी सेज हंढाईआ। पूत सपूता इक्क आपणा, हरि शब्दी नाउँ रखाईआ। हरि जोत बणाए साची माँ, एका तत्त झोली पाईआ। आप आपणी बणत बणा, आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। ब्रह्मण्ड विच गया समा, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। दिस ना आए किसे थाँ, हर घट वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेख वखाईआ। शब्द सुत सच बलवान, सुणे धुर फ़रमानया। देवणहारा गुण निधान, करे जाण पछानया। हथ्थ फड़ाए इक्क निशान, जोती नूर महानया। इक्क रखाए आपणी आन, एका एक वखानया। एका एक नाउँ वखान, एका एक श्री भगवानया। एका एक देवे माण, एका एक माण निमाणयां। एका एक देवे दान, दाता दानी आप अख्वानया। एका एक जाणी जाण, जानणहार आप पछानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा तत्त देवे वर, दर घर करे परवानया। शब्द सुत सच दुलारा, प्रभ अग्गे सीस झुकांयदा। आप आपणी कर निमस्कारा, एका मंग मंगांयदा। आप आपणा कर पसारा, आपे

वेख वखांयदा। पारब्रह्म करे विचारा, कवण खेल खिलांयदा। सुत शब्द ख़बरदारा, एका नाअरा लांयदा। कवण दर कवण घर लै अवतारा, कवण धाम रहांयदा। पुरख अगम्मा पावे सारा, आप आपणा वेख वखांयदा। इक्क इकल्ला एक एकँकारा, एका रूप समांयदा। आप आपणा कर पसारा, ओंकारा रूप वटांयदा। सो पुरख निरँजण सिरजणहारा, साची कल वरतांयदा। पूत सपूता कर प्यारा, शब्द सुत अल्हांयदा। लोआं पुरीआं इक्क पसारा, आप आपणी झलक वखांयदा। आपे बख्शे चरन प्यारा, दे मति आप समझांयदा। सच सुच्च जगत वरतारा, हरि गिरधारा आप रखांयदा। एका भरया नाम भण्डारा, भरनहारा आप हो जांयदा। निखुट्ट ना जाए वारो वारा, आदि अन्त एका धार रखांयदा। आपे तोला तोलणहारा, साचा तोल तुलांयदा। आपणा बोला आपे बोलणहारा, हरि शब्दी नाउँ रखांयदा। लोआं पुरीआं कर पसारा, इक्क दुआरा आप रखांयदा। आप आपणा कर उज्यारा, रूप अनूप सति सरूप साची कूट सुहांयदा। जोत निरँजण कर प्यारा, आदि निरँजण दया कमांयदा। आप आपणा कर विहारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सुत दुलारा संग रलांयदा। शब्द सुत इक्क ध्यान, इक्क ओट रखाईआ। एका नाम इक्क ज्ञान, एका चोट लगाईआ। एका धर्म इक्क निशान, एका एक वखाईआ। एका राग एका गान, एका कान सुणाईआ। एका दानी एका दान, देवणहार इक्क अख्वाईआ। एका माण एका तान, एका नाम चलाईआ। आप आपणी कर पछान, आपणा नेत्र वेख वखाईआ। आपे मेले आपणा हाण, आप आपणी सेज सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुत साचे वर, घर साचे रिहा सुहाईआ। साचे दर कर परवान, एका ख़ुशी मनाईआ। आपे वेखे मार ध्यान, आप आपणी उत्पत रिहा कराईआ। आपे देवणहारा माण, दर दुआरा रिहा सुहाईआ। सचखण्ड इक्क ज्ञान, एका राग अल्हाईआ। ना कोई पवण ना मसान, ना कोई हवन कराईआ। ना कोई पूजा पाठ ज्ञान ध्यान, खाणी बाणी रसना जिह्वा कोई ना गाईआ। ना कोई पढ़े वेद पुराण, ब्रह्मा मुख ना कोई रखाईआ। ना कोई दीसे अञ्जील कुरान, अल्ला हू नाअरा कोई ना लाईआ। ना कोई दीसे जन्त जहान, जीव जुगत ना कोई रखाईआ। ना कोई भूमिका ना अस्थान, मण्डल मण्डप कोई दिस ना आईआ। ना कोई गोपी ना कोई काहन, ना कोई बंसरी रिहा वजाईआ। ना कोई सीता ना कोई राम, लंका गढ़्ह ना कोई वखाईआ। नानक गोबिन्द कोए ना नाम, ना कोई बणत बणाईआ। एका एक श्री भगवान, जोती जोत समाईआ। साचा सुत नौजवान, आपणे संग रलाईआ। आप आपणा कर ध्यान, लोआं पुरीआं बणत बणाईआ। पुरख अबिनाशी चतर सुजान, आपणा भेख वटाईआ। आपे खेले खेल महान, आपणा अंग कटाईआ। विष्नूं रूप इक्क निशान, एका एक रखाईआ। आपे वेखे अन्दर मन्दिर मार ध्यान, कवण धाम दुआरा सुहाईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रिहा उपाईआ। आप आपणी मारे झाकी, आपणा खोल्ह द्वारया। ना कोई दीसे बन्दा ख़ाकी, ना कोई महल्ल अटारया। ना कोई दीसे सज्जण साकी, भर प्याला ना कोई पिला रिहा। ना कोई लेखा मंगे बाकी, धर्म राए चित्रगुप्त ना कोई उपा रिहा। ना कोई जाणे भविख्त वाकी, लेखा लेख ना कोई लिखा रिहा। ना कोई अस्त्र शस्त्र घोड़ा राकी, बस्त्र कोई ना तन सजा ल्या। ना कोई चले चाल बांकी, कल्गी तोड़ा ना सीस टिका ल्या। खेल जाणे प्रभ खेलणहारा बांकी, दूसर कोई ना वेख वखा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा वेख घर, घर मन्दिर इक्क सुहा ल्या। आप आपणा आपे वेखे, वेखणहार अख्वाया। ना कोई लिखे लेखे, रेखे ना कोई मिटाया। आपणी जोती आपे भेखे, वेस अनेके रिहा कराया। ना कोई दिसे धारी केसे, ना कोई मूंड मुंडाया। ना कोई शिव शंकर ब्रह्मा विष्न गणेशे, सुरपति राजा इन्द दिस ना आया। ना कोई लोक परलोक देस प्रदेसे, गगन पाताल ना कोई रहाया। ना कोई राज राजान नर नरेशे, शाह सुल्तान ना वेख वखाया। ना कोई काया गोबिन्द दस दस्मेसे, पंज तत्त ना नज़री आया। आदि पुरख सदा अडोल रहे हमेशे, ना मरे ना जाया। आपे जाणे आपणा वेसे, आप आपणा रूप उपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नूर टिकाया। आप आपणा नूर टिकाए, आपणी बणत बणाईआ। कँवली कँवला इक्क उपाए, अमृत मुख चुआईआ। धरत धवल ना कोई दिसाए, आफ ताब ना कोई चढ़ाईआ। शाह नवाब कोई नज़र ना आए, इक्क अहिबाब आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका आब कँवल नाभ बणाए दो आब, साची रचन रचाईआ। आप आपणा नूर उज्यारा, आपे रिहा कराया। कँवल कँवला कर प्यारा, कँवला मुख छुपाया। जुग सताई बन्न्हे धारा, धरनी धरना आप अख्वाया। आपे वेखे पार किनारा, आपे बेड़ा रिहा चलाया। पारब्रह्म प्रभ पुरख अपारा, भेव किसे ना पाया। पुरख अगम्मड़ा अगम्मड़ी कारा, आप आपणी करदा आया। नाभी कँवला कर उज्यारा, ब्रह्मा सुत उपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अबिनाशी अचुत बुत्त आपणे रूप समाया। आप आपणा कर सहारा, आपणा भेख वटाया। पारब्रह्म प्रभ खेल न्यारा, खेलणहार अख्वाया। मंगे मंग बण भिखारा, दर दरवेश अख्वाया। लिखे लेख लिखणहारा, लेखा आपणे हथ्थ रखाया। वेख विखाए वेखणहारा, दिस किसे ना आया। रूप अनूपा हरि गिरधारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगाया। आप आपणा कर आकारा, आपणी कल वरताईआ। आप आपणा कर विचारा, आपणी बूझ बुझाईआ। त्रैगुण माया कर पसारा, आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। राजस तामस सति विचारा, सांतक सहिज सुखदाईआ। ब्रह्मा मेला इक्क दुआरा, एका झोली पाईआ। शब्द जणाए अपर अपारा, आत्मक

धुन उपजाईआ। सुणे सुणाए सुणनेहारा, एका नाद रखाईआ। ब्रह्मा ब्रह्म करे विचारा, पारब्रह्म भेव ना राईआ। आप आपणा ल्या विचारा, ना आपणी बूझ बुझाईआ। प्रभ अबिनाशी किरपा धारा, देवे शब्द जणाईआ। सुणया शब्द अगम्म अपारा, ब्रह्मा वेख वखाईआ। चरन कँवल प्रभ इक्क ध्याना, इक्क आवाज़ लगाईआ। इक्क शब्द इक्क ज्ञाना, आपणा आप सुणाईआ। मुख प्रमुख विच जहानां, उत्पत आप कराईआ। आपे देवे दानी दाना, इक्क भण्डार वखाईआ। आप कराए आपणी पछाना, आपणा मुख वखाईआ। चारे मुख होए हैराना, प्रभ नेत्र दर्शन पाईआ। अट्ठे नेत्र ब्रह्मे शरमाना, नर हरि ना वेख वखाईआ। प्रकाश प्रकाश कोटन भाना, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। निवास निवासा सच अस्थाना, ब्रह्मे धाम भूमिका सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवे नाम वड्डी वड्याईआ। ब्रह्मे दर घर साचा पाया, एका नाम अनमुल्ला। प्रभ अबिनाशी रिहा जणाया, दर दुआरा एका खुल्ल्हा। एका रंगण रंग रंगाया, इक्क रखाए आपणी कुला। आपणे तन्दन तन्द बंन्हाया, आदि अन्त सदा अतुल्ला। आपणे अंगण आप रखाया, आपे फलया आपे फुल्ला। नाम मृदंगन इक्क वजाया, इक्क सुणाया साचा ढोला। हथ्थीं कंगण इक्क पहनाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भाग लगाया ब्रह्मा चोला। ब्रह्मे चोली रंग करतार, आपणी कल वरताईआ। हौली हौली शब्द धुन्कार, आपणी रिहा सुणाईआ। नाभी कँवली अमृत धार, निझर झिरना रिहा झिराईआ। लक्ख चुरासी कर त्यार, आप आपणी सेवा लाईआ। विष्नूं मेला मीत मुरार, साचा संग निभाईआ। शिव शंकर बणे दर भिखार, प्रभ साचा संग निभाईआ। तिन्नां मेला इक्क द्वार, दर दुआरा इक्क सुहाईआ। आप आपणी किरपा धार, आपणे रूप समाईआ। निरगुण सरगुण खेल संसार, आपणी रचन रचाईआ। त्रैगुण माया कर त्यार, प्रभ तिन्नां मुख लगाईआ। आपणी हथ्थीं गल पाया हार, ना कोई सके होर लुहाईआ। छत्ती जुग वेख विचार, फूलन बरखा एका लाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव करन निमस्कार, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। आपे बैठ सच्ची सरकार, सच सिँघासण रिहा बणाईआ। पंज तत्त तत्त कर त्यार, एका तत्त रखाईआ। हड्ड मास नाड़ी रत्त बख्शे साची धार, आप आपणा रंग रंगाईआ। भगवन्त भगत बण भिखार, देवणहार आप अख्वाईआ। सृष्ट सबाई कर त्यार, ब्रह्मे तेरी सेवा लाईआ। विष्नूं वंसा रहिणा ख़बरदार, बाल अञ्जाणे जोत जगाईआ। शिव शंकर मारी एका मार, आपणी गोदी लए उठाईआ। तिन्नां मेला इक्क द्वार, प्रभ साचा रिहा समझाईआ। आपे वसया सभ तों बाहर, घर आपणा इक्क सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैगुण माया दित्ता वर, त्रै त्रै वेख वखाईआ। त्रैगुण माया कर परवान, ब्रह्मा सीस झुकांयदा। विष्नूं वेखे मार ध्यान, प्रभ साचा ख़ुशी मनांयदा। शिव शंकर बैठा हो हैरान, भेव कोई ना पांयदा। पुरख अबिनाशी खोल्ही

इक्क दुकान, तिन्ने सेवा लांयदा। आदि शक्त बणी मात प्रधान, जगत मात आप हो जांयदा। आपे देवे साचा दान, जोती नूर इक्क उपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैगुण माया तेरा घर आपे आप अपणांयदा। त्रैगुण माया तेरा घर, प्रभ साचे आप सुहाया। आपे देवणहारा वर, आपे लए उपाया। आपणी किरपा आपे कर, करन करावणहार अख्वाया। आपणा भाणा आपे जर, आपणे भाणे सद समाया। इक्क इकल्ला हरी हर, निरगुण रूप अख्वाया। त्रैगुण माया वेस कर, विष्नूं वंस उपाया। ब्रह्मा दर दरवेस कर, दर दरबान लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा खेल खिलाया। ब्रह्मा शिव करन सलाह, विष्नूं संग रलाया। आप आपणा मता पका, आपणा अंग उपाया। पंज तत्त एका नाँ, एका थाँ समाया। अप तेज वाए पृथ्वी आकाश, वास निवासा विच रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगत आपणे हथ्थ रखाया। पंज तत्त कर त्यारी, तिन्नां वेख वखानया। बुत्त सुत अपर अपारी, वेखण वेख वखानया। वज्जे धुन नाद धुन्कारी, ना कोई बोल बुलानया। तुट्टा माण गढ़्ह हँकारी, होए बाल अंञानया। नेत्र वेखे खोल्ह उग्घाड़ी, चारों कुन्ट सुंञ मसाणया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर एका एक पछानया। पंज तत्त कर त्यारी, ब्रह्मा वेख वखांयदा। सरगुण रूप पसर पसारी, निरगुण कोए ना वेख वखांयदा। ना कोई बोले शब्द जैकारी, ना कोई चाल चलांयदा। विष्नूं वेखे चार दिवारी, चारे कुन्टां ना कोई नज़री आंयदा। दोवें रोवण मारन धाहीं, पूरन इच्छया ना कोई करांयदा। पारब्रह्म दर कर निमस्कारी, दोए जोड़ चरन सीस झुकांयदा। बख्शी बख्शणहार वस्त अपारी, ब्रह्मा अग्गे झोली डांयदा। प्रभ अबिनाशी किरपा धारी, आदि निरँजण आदि शक्त आपणी अंश उपांयदा। जोत निरँजण कर त्यारी, ब्रह्मे झोली पांयदा। लक्ख चुरासी दए अधारी, आप आपणे विच समांयदा। मन मति बुध तेरी सिक्दारी, ब्रह्मे हथ्थ फड़ांयदा। जोती शब्दी खेल अपारी, आपणे हथ्थ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा आपणा वर, घर आपणा इक्क सुहांयदा। ब्रह्मे वर साचा पाया, जीव जन्त उपांयदा। थान थनंतर कोई दिस ना आया, कवण धाम टिकांयदा। गगन गगनंतर वेख वखाया, जोत बसन्तर इक्क डरांयदा। प्रभ अबिनाशी जाणी अन्तर, अन्तर ध्यान लगांयदा। ब्रह्मे फुरना साचा मन्त्र, हरि पूरन पूर करांयदा। धरत धवल धाम सुहंतर, जल बिम्ब आप टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचांयदा। धरत धवल हरि उपाई, ब्रह्मे मिली वधाईआ। जीव जन्त रिहा उपाई, द्वार बंका रिहा सुहाईआ। आपे लेखा रिहा लिखाई, ब्रह्मे सुत शब्द जणाई, दिवस रैण रिहा सुणाईआ। आपणी वंड आप वंडाई, शब्द खेल ब्रह्मण्ड चलाई, जेरज अंड रिहा उपाई, उत्भज सेत्ज संग मिलाई, चारे कूटां वेख

वखाईआ। मात पाताल आकाश सुहाई, लोक परलोक रिहा उपाई, आप आपणी बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी इच्छया आपे पूर कराईआ। आपणी इच्छया ब्रह्मे भिच्छया, एका एक पाईआ। विष्नूं वंसी करे रच्छया, प्रभ साचे सेवा लाईआ। लोकमात किसे ना दिस्सया, वेखणहार हरि हर थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका लेखा रिहा लिखाईआ। ब्रह्मे लेख लिखावणहारा, एका एक एकँकारया। आपणा भेव खुल्ल्हावणहारा, देवे शब्द हुलारया। अक्खर वक्खर चलावणहारा, वेख वखाणे सर्ब घट जाणे, अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहरया। चारे मुख चारे लेख, धुरदरगाही लाए मेख, अट्ठे नेत्र ब्रह्मा वेख, वेद विदातां आप लिखा रिहा। साम रिग युजर कतेब, अथर्बण नाल रला ल्या। सतिजुग त्रेता द्वापर कर हसेब, कलिजुग वेख वखा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा भेख वटा ल्या। ब्रह्मा लेख लिखारी बणया, प्रभ साचा वेख वखांयदा। मात पित किसे ना जणया, ना कोई गोद उठांयदा। ना कोई घड़े ना किसे भन्नया, ना कोई बणत बणांयदा। बिन हरि देवे ना कोई डन्नया, ना कोई डन्न लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा संग रखांयदा। आप आपणा संग निभाए, आपणी कल वरताईआ। ब्रह्मे सुत आप उपाए, सनक सनंदन सनातन सन्त कुमार अख्वाईआ। एका गान एका ध्यान (कराए), ब्रह्म ज्ञान जणाईआ। दर द्वारे आप मिलाए, आप आपणी बणत बणाईआ। वर सराप हो जाए, द्वार पाल आप अख्वाईआ। ब्रह्मा सुत सेवा लाए, लोकमात हरि रघुराईआ। विष्नूं रूप भगवन वटाए, भगतन मेल मिलाईआ। हँकार विकार संग रखाए, नाम धार इक्क चलाईआ। शब्द विचोला विच संसार धराए, ना मरे ना जाईआ। एका ढोला आप उपाए, आपणा राग अल्हाईआ। सतिजुग चोला मात सुहाए, सति सन्तोखी रंग चढ़ाईआ। सेवक गोला आप अख्वाए, साची सेवा रिहा कमाईआ। वार अठारां जोत जगाए, बावन हँसा भेख वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग तेरा लेखा लेख लिखाईआ। सतिजुग बैठा पार किनारा, अन्तिम मेल मिलाया। सतारां लक्ख अठाई हज़ारा, आरजू आप लिखाया। लेखा लेख ना किसे विचारा, मुन रिख भेव ना पाया। पढ़ पढ़ थक्के वेद कतेबां मिल्या मेल ना पुरख भतारा, नर निरँकार दिस ना आया। अलख अगम्म अथाह बेपरवाह वसया ऊँच मुनारा, धाम अटल शब्द महल्ल डेरा लाया। जोती दीपक रिहा बल, दिवस रैण ना कोई रखाया। आपणा धाम आपे मल्ल, आप आपणा संग निभाया। लोकमात खेल सूरा सरबंग, आप आपणी रिहा खिलाया। धरत मात मंगे आपणी मंग, प्रभ अग्गे झोली डाहया। देवणहार ना जाए संग, जुग जुग देंदा आया। रिग वेद तेरा चाढ़्हे रंग, रघुबंशा दए उपाया। भगत सुहेला साचा संग, आप आपणा दए निभाया। हरिजन लाए आपणे

अंग, अंगीकार आप अख्वाया। गढ़्ह हँकारी देवे भन्न, एका तीर निशान चलाया। त्रेते मंगे र्तीआ मंग, प्रभ आपणा रूप वटाया। राम परसा नाता साचा गंग, जोती जोत समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रेते तेरे दो पर, दोए रूप वखाया। त्रेता तेरा पार किनारा, अन्त रहिण ना पाया। द्वापर प्रगटे विच संसारा। आप चलाए आपणी धारा। वेद व्यासा लए अवतारा। बन खण्ड वेख बणया लेख लिखारा। नारद मुन पुकार सुण, आए दर बण भिखारा। चार सलोक धुर दा मोख, गीता ज्ञान ना कोई विचारा। पुराण अठारां सलोक इक्क लक्ख हज़ार सतारां, लेखा गया लिखारा। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा। पुरख अबिनाशी फेरा पाए, वरन गोत ज़ात पात ऊँचां नीचां वसे बाहरा। राज राजानां शाह सुल्तानां ना कोई संग रखाए, भगतन मीता कर प्यारा। आपणा रंग चढ़ाए पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा, एका लाए आपणा पौड़ा, ना कोई जाणे लभ्मा चौड़ा, दो जहानी उच्च मुनारा। वेखे खेल मिट्ठा कौड़ा, धुरदरगाही आया दौड़ा, शब्द घोड़ा मारे पौड़ा, सम्मत चौदां पहली वारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, द्वापर तेरा वेख घर, वेद व्यास करे प्यारा। कलिजुग तेरी काली धार, दिस किसे ना आईआ। द्वापर तेरी पावे सार, दो जहानां वेख वखाईआ। साँवल सुन्दर रूप अपार, काहना कृष्ना भेख वटाईआ। कँवल नैण मधुर बैन साचे कुण्डल मोर मुकट सीस साचा ताज सुहाईआ। बिदर सुदामा उधारे जुगती जगत द्रोपद लज्जया आप रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, द्वापर तेरा वेखे दर, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाईआ। द्वापर तेरा अन्त किनारा। प्रभ खेले खेल न्यारा। सोलां कल लै अवतारा। मेल मिलाए भगत दुआरा। अर्जन इक्क ज्ञान सुणाए, अठारां ध्याए गीता इक्क अधारा। ज्ञान ध्यान कोई रहिण ना पाए, हँकार विकारा दिस ना आए, जोद्धे सूरबीर रणभूमी सुत्ते पैर पसारा। रथ रथवाही आप हो जाए, नाथ त्रैलोकी विच संसारा। साचा धाम इक्क सुहाए, भगतन मीता हरि प्यारा। हार जीत आपणे हथ्थ रखाए, खेले खेल खेलणहारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आवे जावे वारो वारा। द्वापर तेरा अन्त चुकाया, युजर पन्ध मुकाईआ। कलिजुग काला चन्द चढ़ाया, अन्ध अन्धेर कराईआ। सवेर सञ्झ कोई दिस ना आया, ना कोई दीप करे रुशनाईआ। माया ममता घेरा पाया, हउमे हँगता रोग गंवाईआ। लोभ विकारा संग रलाया, काम क्रोध होई कुड़माईआ। जूठा झूठा तन शृंगारा, वेस अवेसा आप अख्वाईआ। ईसा मूसा कर त्यारा, काला सूसा तन छुहाईआ। संग मुहम्मद चार यारा, एका राह वखाईआ। मुहम्मद रोवे ज़ारो ज़ारा, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। किरपा कर परवरदिगारा, एका बख्शे सच सलाहीआ। पुरख अबिनाशी कर प्यारा, देवे वर चाँईं चाँईंआ। कलिजुग वेखे खेल न्यारा, चारे कुन्टां दहि दिशा रिहा वखाईआ। ना कोई मीत मीत

मुरारा, सज्जण सुहेल ना कोई अख्वाईआ। धरत मात तेरा सुत दुलारा, एका लए अंगड़ाईआ। पुरख अबिनाशी दए सहारा, एका हुक्म पढ़ाईआ। हू अल्ला एका नाअरा, अल्ला हू समझाईआ। अहिनल हक्क कर प्यारा, हक्क हकीकत वेख वखाईआ। आपे होए शाह अस्वारा, ऐली अल्ला नूर वखाईआ। मिले मेल सखी सरवर सच्ची सरकारा, अजमतो कस्मतो अज़िबवा अतिलहे महिबान रहिमान रहीम एका एक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, संग मुहम्मद मेल कर, एका एक करे जणाईआ। संग मुहम्मद साचा मीता, एका एक अख्वाया। कलिजुग तेरी वेखे नीता, नेत्र नैण उठाया। वासा करे विच मसीता, उच्चे मन्दिर ढाहया । एका कलमा लागा मीठा, रसन रसाइनी गाया। नाम ख़ुदाई इक्क अनडीठा, ख़ुदावंद करीम रखाया। कलिजुग तेरा जगत अंगीठा, अन्तिम अन्त बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेख वखाया। संग मुहम्मद शब्द सलाह, हरि साचे मता पकाईआ। लक्ख चुरासी बण मलाह, मञ्झधारा रिहा वखाईआ। पकड़ उठाए थाँ थाँ, सोया कोई रहिण ना पाईआ। इक्क मुहम्मद करे हां, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। सदी चौदवीं उडावां काँ, इक्क तेरी ओट रखाईआ। होए विछोड़ा पुत्तरां माँ, ना दीसे धी जवाईआ। कोई ना गाए बेऐब तेरा नाँ, मुल्लां शेख़ मुसायक पीर दस्तगीर देण दुहाईआ। मक्का काअबा दो दो आबा ना देवे ठण्ढी छाँ, ना कोई हाजी हज्ज कराईआ। अहिमदी मुहम्मदी रोवण मारन धाह, ऐली अल्ला दिस ना आईआ। कोई ना पकड़े किसे बांह, ना होवे कोई सहाईआ। पुरख अबिनाशी इक्क तेरी ओट रिहा तका, वेले अन्त ना होए जुदाईआ। पुरख अबिनाशी इक्क सुणाए नाम सदा, मुहम्मद आप समझाईआ। अमाम अमामा आप अख्वा, एका रंगण नाम मैहन्दी हथ्थीं लाईआ। दिशा लहिंदी फेरी देवे पा, नीले बस्त्र तन छुहाईआ। उम्मत उम्मती दए उठा, नबी रसूलां आप हिलाईआ। इक्क हदीसा दए पढ़ा, कुरान कुराना भेव चुकाईआ। ईसा मूसा विच समा, काला सूसा वेख वखाईआ। अल्ला राणी जाए शरमा, लाल चुन्नी मुख बैठी घुंगट पाईआ। प्रभ अबिनाशी पड़दा देवे लाह, अमाम मैहन्दी नाम रखाईआ। गुर चेले उठाए फड़ फड़ थाँ थाँ, लुकया कोई रहिण ना पाईआ। चौदां तबकां दए हिला, एका खण्डा नाम उठाईआ। चतुर्भुज आप अख्वा, एका दूजा भेव चुकाईआ। मातलोक प्रभ जोत जगा, जोती नूर करे रुशनाईआ। कोहनूर कोहतूर दए चमका, जल्वा आपणा आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मुहम्मद देवे साचा वर, वर दाता आप अख्वाईआ। मुहम्मद वर घर साचा पाया, आत्म वज्जी वधाईआ। आपणा कर्म रिहा कमाया, दिवस रैण सेव कमाईआ। तत्त मति प्रभ मेल मिलाया, नाड़ी रत्त समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अछल अछल्ल आपणा छल कराईआ। आप आपणा छल कराए,

जुग जुग वेस अनेका। सृष्ट सबाई वेख वखाए, लेख लिखाए बुध बिबेका। दर दरवेशा फेरा पाए, आपे जाणे आपणा भेखा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, लोकमात वेखे रेखा। कलिजुग तेरी लिखी रेखे, वेखे हरि तकदीरया। चारों कुन्ट मुल्ला शेख़े, पीर दस्तगीर शाह फ़कीरया। जीव जन्त भरम भुलेखे, ना कोई देवे किसे धीरया। अगम्म अगम्मड़ा धाम वेखे, वरन बरन जगत जंज़ीरया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे होए पीरन पीरया। आप आपणी किरपा कर, नानक नाम उपाया। जोती नूर साचा धर, लोकमात वड्आया। इक्क कबीरा मेल कर, सौदा सच कराया। साचा सज्जण सुहेल इक्क दर, दुआरा रिहा सुहाया। पुरख अबिनाशी खेल कर, नानक निर्धन वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा मार्ग रिहा जणाया। नानक मिली नाम वड्याई, दिवस रैण जणाईआ। प्रभ अबिनाशी दया कमाई, आपणी बूझ बुझाईआ। शब्द शब्दी मेल मिलाई, मेलणहार आप अख्वाईआ। पंज तत्त लोक तजाई, सच वस्त हरि साचे पास टिकाईआ। ध्रू प्रहलाद वेखण चाँईं चाँईं, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। दर दुआरा वेखे साचा थाँईं, दर दरवेश एका अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर बैठा आसण लाईआ। नानक गुर कर पुकार, निरँकार निरँकार निरँकार पुकारया। पुरख अबिनाशी किरपा धार, खोल्हे बन्द किवाड़या। सति पुरख निरँजण आया बाहर, घर सोहया बंक द्वारया। साचा मेला मीत मुरार, एका दूजा भउ निवारया। तीजा नेत्र वेख उग्घाड़, मिल्या मेल परवरदिगारया। नानक गुर जाए बलिहार, ढहि पया प्रभ चरन द्वारया। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, आपणे गले लगा रिहा। दो जहानी पावे सार, एका नाम सुणा ल्या। सति नाम मन्त्र जगत अधार, गुर नानक झोली अग्गे डाह ल्या। देवे देवणहार दातार, सिर आपणा हथ्थ टिका ल्या। एका शब्द सच्ची धुन्कार, दिवस रैण सुणा ल्या। जोती जगे अगम्म अपार, ना कोई मात बुझा ल्या। आपे होया पहरेदार, नानक तेरी सेवा आप कमा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर चेला आप अख्वा ल्या। नानक चेला दर द्वार, प्रभ अग्गे सीस झुकांयदा। सतिगुर मेला नर निरँकार, गुर पूरा आप अख्वांयदा। खाणी बाणी रही पुकार, सच्चा शाहो इक्क अख्वांयदा। गुर पीर जो लए मात अवतार, प्रभ साचे दी साची सेव कमांयदा। इक्क इकल्ला ख़बरदार, साधां सन्तां आप जगांयदा। शब्द खण्डा तेज कटार, जुग जुग आपणे हथ्थ रखांयदा। पावे वंडां विच संसार, (दीनां मज़्हबां वंड) वंडांयदा। नानक मेला इक्क गिरधार, रसना निरँकार गांयदा। आपे तोला तोलणहार, साचा तोल तुलांयदा। मोदीखाना हट्ट पसार, तेरां तेरां नाम अल्हांयदा। सम्मत तेरां गया हार, प्रभ चौदां रुत्त सुहांयदा। नानक मेला इक्क द्वार, निरगुण आप करांयदा।

सरगुण खेले विच संसार, भेव कोई ना पांयदा। अक्खर वक्खर वसया बाहर, लिख्त लेख विच ना आंयदा। बाणी रही गुण विचार, गुर गुर जो आप अल्हांयदा। गुर मूर्त अकाल, जोत निरँजण सति पुरख आप अख्वांयदा। जुग जुग बन्न्हणहारा धार, भेव कोई ना पांयदा। प्रगट हो विच संसार, नानक गुर अख्वांयदा। लहिणा देवे कर्ज़ उतार, अंगद अंग लगांयदा। अमरदास कर प्यार, सेवक सेवा झोली पांयदा। सोढी बंस ख़बरदार, रामदास सीस हथ्थ टिकांयदा। सर सरोवर कर त्यार, अमृत ताल सुहांयदा। हरिमन्दिर तेरा इक्क द्वार, चार वरनां इक्क वखांयदा। रसना गाए नर निरँकार, सेवक सेव कमांयदा। अर्जन मीता इक्क मुरार, एका हुक्म जणांयदा। ठांढा सीता विच संसार, सांतक सति समांयदा। बोध अगाध जणाए शब्द अपार, गुरू ग्रन्थ उपांयदा। पन्थी पन्ध ना होया ख़बरदार, कलिजुग माया पड़दा पांयदा। हरिगोबिन्द शब्द कटार, साचा खण्डा हथ्थ फड़ांयदा। साचे घोड़े हो अस्वार, चारों कुन्ट भवांयदा। गुरमुख करे ख़बरदार, आपणे लड़ बंधांयदा। आपे बन्दीखाने जाए विच संसार, किला इक्क सुहांयदा। राजन राज कर प्यार, आपणा पल्लू आप फड़ांयदा। बवंजा अक्खर बवंजा राजन करे पार, साचा चोला तन छुहांयदा। गुर अंगद पैंती अक्खर लिखे विच संसार, सतारां कोए भेव ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, बवंजा देशां बवंजा राजान राज प्रमुख कलि बणांयदा। हरिगोबिन्द तेरा सिक्दार, प्रभ साचे मात रखाईआ। बवंजा देशां करे ख़बरदार, सम्मत पन्दरां रुत्त सुहाईआ। हाढ़ सतारां दिवस विचार, लेखा लेख पुजाईआ। लहिणा देणा कर्ज़ उतार, मंगी मंग देवे झोली पाईआ। शब्द खण्डा तेज कटार, सोहँ एका दए वखाईआ। सो पुरख निरँजण शब्द धार, जीव हँ हँगता दए मिटाईआ। साची संगता कर प्यार, दे मति दए समझाईआ। अन्तिम मंगता सर्ब संसार, नौ खण्ड पृथ्वी फिरे हलकाईआ। निहकलंका लए अवतार, महराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका डंक वजाईआ। हरिराए तेरी साची रास, प्रभ साचा आप पुआंयदा। गुरमुखां लेखे लाए दस दस मास, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। शब्द डोरी आप उडाए पृथ्वी आकाश, लोआं पुरीआं पार करांयदा। चरन द्वार सच निवास, साचा धाम सुहांयदा। अट्ठे पहर वसे पास, दिस किसे ना आंयदा। हरिकिशन तेरी पूरी करे आस, बाल अवस्था लेखे लांयदा। चरन छुहाए दिल्ली गुणतास, वेला वक्त नेड़े आंयदा। गुर तेग बहादर लेखे लग्गे स्वास स्वास, मातलोक हिसाब मुकांयदा। सृष्ट सबाई करे नास, सीस गंज चरन छुहांयदा। आपणे अन्दर आपे करे वास, ना कोई बाहर कढांयदा। वाली हिन्द रक्खणी आस, पन्दरां कत्तक बीस बीसा, हरि साची जोत जगांयदा। जमन किनारा वेख निरँकार, वेला वक्त सुहांयदा। कलिजुग तेरी बन्न्हे धार, गुर गोबिन्दा लै अवतार, शब्द खण्डा तेज कटार, पंज सिक्दार आप चलांयदा। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, वर दाता आप अख्वांयदा। गोबिन्द गुर जगत बलवाना, एका एक अख्वाया। पूत सपूता श्री भगवाना, एका एक अख्वाया। चारे कूटां वेखे मार ध्याना, गऊ ग़रीबां गले लगाया। शब्द खण्डा काया तन पहनाना, दिस किसे ना आया। रसना चिल्ला तीर कमाना, प्रभ आपे रिहा चढ़ाया। आप उठाए मुगल पठाना, शाह ईराना संग रलाया। ईसा मूसा होए हैराना, चीना रूसा मृदंग वजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्दे मेल दर दर, दर दुआरा वेख वखाया। गुर गोबिन्दा जोद्धा बलकारा, एका एक अख्वांयदा। पुर अनन्द कर त्यारा, आपणा आसण लांयदा। शब्द छन्द हरि करतारा, एका एक सुणांयदा। दूसर ना कोई जाणे बत्ती दन्द, लिखी रेख ना कोई मिटांयदा। त्रैगुण माया पाया अन्ध, नेत्र नैण ना कोई खुल्हांयदा। कलिजुग मुकावण आया पन्ध, दे मति आप समझांयदा। पुर अनन्द साची कंध, ना कोई मात ढांयदा। सति सन्तोख रक्खणा बन्द बन्द, माता गुजरी आप समझांयदा। कलिजुग झूठा चढ़या चन्द, गुर पूरा दिस ना आंयदा। गुरसिक्खां ना पाया निज़ानंद, परमानंद ना कोई समांयदा। तृष्ना भुक्ख रक्खया आत्म गन्द, चरन ध्यान गंवांयदा। गुरमति गुर साचा सुणाए इक्क छन्द, हरि हरि भाणा सच समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्दे वाली हिन्दे एका राह वखांयदा। गुर गोबिन्दा दए सलाह, गुरसिक्खां आप समझाईआ। कोई ना दिसे होर मलाह, जे कोई पार लँघाईआ। सरसा दए ना अग्गे राह, प्रभ साचे खेल खिलाईआ। ना कोई पिता ना कोई माँ, साक सज्जण ना कोई अख्वाईआ। गुर गोबिन्दे चरन माणे साची छाँ, किला पुर अनन्द दए सुहाईआ। सिख अग्गों कर गए नाह, विच हां ना किसे हां मिलाईआ। गुर गोबिन्दा नेत्र नीर रिहा वहा, प्रभ अग्गे बैठा सीस झुकाईआ। पारब्रह्म बिना तेरे कोई ना पकड़े मेरी बांह, सारे बैठे मुख भवाईआ। सिँघ दया ल्या उठा, छाती नाल लगाईआ। गुरमुख साचे दिआं समझा, कलिजुग वेल अज्ज वधाईआ। देणा सी छेती पन्ध मुका, गुरमुखां सिर एका छत्र झुलाईआ। माता गुजरी रो रो पल्लू गल विच पा, मेरा हिरदा रही डुलाईआ। पारब्रह्म तेरी साची सरना, मस्तक धूढ़ी आप लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां रिहा समझाईआ। गुर गोबिन्द पूत सपूते, प्रभ साचे शब्द सुणाया। कलिजुग संगी साथी झूठे, खाली ठूठे हथ्थ फड़ाया। दर दवारिउँ जो गए रूठे, दो जहानी दए सज़ाया। पुरख अबिनाशी अन्तिम तुठ्ठे, तेरा बेड़ा दए बंधाया। लुकया रहिण ना देवे कोई गुट्ठे, आप आपे लए मिलाया। आप बंधाए एका मुट्ठे, साची तन्दन तन्द बंधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दे मति आप समझाया। गुर गोबिन्दा कर निमस्कार, दोए नैणां नीर वहाईआ। साची सिक्खी कर त्यार, जगत विछोड़ा झल्लया

ना जाईआ। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, फल फुलवाड़ी आपणी हथ्थीं मात महिकाईआ। केस दाढ़ी मुच्छ कर त्यार, वक्खरी चाल चलाईआ। अमृत आत्म साची धार, बैठा मुख चुआईआ। साचा खण्डा तन शृंगार, पंजां रिहा पहनाईआ। आपे मंग्गया बण भिखार, दोवें जोड़ अग्गे डाहीआ। दोहां विचोला नर निरँकार, गुर गोबिन्दा गया बणाईआ। गुर गोबिन्दे सुण पुकार, प्रभ साचे ख़ुशी मनाईआ। अन्तिम मेला विच संसार, बीस बीसा दए कराईआ। खेले खेल हरि निरँकार, छत्र सीस इक्क झुलाईआ। चरन छुहाए दिल्ली दरबार, नौ खण्ड पृथ्वी एका राह वखाईआ। सत्तां दीपां दए हुलार, आप आपणा दए जणाईआ। ब्रह्मा देवत सुर आयण बंक द्वार, मंगण भिच्छया वाहो दाहीआ। पारब्रह्म ना पाए सार, वेला वक्त चुकाईआ। इक्क इकीसा नर निरँकार, जगत जगदीशा आप अख्वाईआ। सुरपति राजा इन्द दए उतार, आप आपणे अंक समाईआ। शिव शंकर बाशक तशका गल लाहे हार, त्रिसूल दए हथ्थ सुटाईआ। प्रभ अबिनाशी कर प्यार, आप आपणी गोद उठाईआ। ब्रह्मा अट्ठे नेत्र वेखे उग्घाड़, कवण कूटे प्रभ साचे जोत जगाईआ। सम्मत इक्की सतारां हाढ़, ब्रह्मा ब्रह्म रूप समाईआ। कलिजुग तेरा मिटे अन्त अखाड़, सतिजुग साची चलत चलाईआ। गुर गोबिन्दा मीत मुरार, होवे आण सहाईआ। जोद्धा सूर बली बलकार, एका खण्डा हथ्थ उठाईआ। लोआं पुरीआं करे ख़बरदार, सोया कोए रहिण ना पाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, प्रभ साचे जोत जगाईआ। लिख्त लेख गोबिन्द अपार, ना कोई मेट मिटाईआ। माछूवाड़े करे पुकार, नंगी पैरी आसण लाईआ। सच सुनेहड़ा मीत मुरार, एका एक अख्वाईआ। पाए झेड़े कलि दस्तार, कल्गी तोड़ा दिस ना आईआ। नीला घोड़ा ना मारे झन्कार, ना पौड़ा रिहा उठाईआ। पंज प्यारे ना मीत मुरार, ना कोई वागां रिहा भवाईआ। सुत मात ना कोई दुलार, रणभूमी सुत्ते आसण लाईआ। सिख साजण ना मीत मुरार, धरतमात गोद बैठे सेज वछाईआ। बिन हरि तेरे कोई ना दिसे यार, एका सथ्थर बैठा वछाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्दे सुण पुकार, एका शब्द सुणाईआ। गुर गोबिन्दे तेरा रंग, प्रभ साचा वेख वखांयदा। पाटे चीर चढ़ना रंग, प्रभ साचा आप चढ़ांयदा। सूलां सेज धुरदरगाही शब्द पलँघ, लोकमात आप विछांयदा। पुरख अगम्मा तेरे सदा संग, दो जहान ना मुख भवांयदा। एका मंग अन्तिम मंग, प्रभ अबिनाशी पूर करांयदा। चिट्टे अस्व कसया तंग, नीले वाले कोल फेरी पांयदा। गुर गोबिन्दे तेरी काया जगत वज्जे मृदंग, हरि का शब्द डंका आप वजांयदा। लक्ख चुरासी करे भंग, तेरी चोली आप रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्दे तेरा वर आपे पूर करांयदा।

सतिगुर पुरख दयाल सर्ब समाया। दीना बंधप दीन दयाल, दीना नाथ आप अख्वाया। संग रखाए काल महांकाल, काल नगारा हथ्थ फड़ाया। लाड़ी मौत वजाए ताल, ताल तलवाड़ा इक्क रखाया। धर्म राए होया कंगाल, लेखा मंगे दर दर दए दुहाया। चित्रगुप्त खोल्ह हिसाब, जीआं जन्तां रिहा वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिगुर साचा एका हो आया। सतिगुर साचा साचा मीत, अकल कला भरपूरा। आपे बख्शे चरन प्रीत, आपे वसे नेड़े दूरा। आप चलाए रीत, जग तोड़े नाता कूड़ा। गुरमुख काया ठण्ढी सीत, फल वेखे मिट्ठा कौड़ा। करे कराए पतित पुनीत, धुरदरगाही आया दौड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुर गोबिन्दे आपे बौहड़ा। सतिगुर साजण साख्यात, सखा सुहेला आप। मेट मिटाए तीनों ताप, ना कोई जाणे पुन्न पाप। कलिजुग लेखा रोग संताप, ना कोई माई ना कोई बाप। एका एक हरि हरि जपाए अजपा जाप। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेखणहारा आप। कलिजुग अन्तिम काला पल्ला, चारों कुन्ट हिलांयदा। वेखे खेल इक्क इकल्ला, एका धाम सुहांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी जगत महल्ला, साचा नाउँ उपांयदा। कुलाखण्ड पए तरथला, ना कोई धीर धरांयदा। इलाबुत पहला बुला, हरि साचा आप लगांयदा। केतमाल फल झूठा हुल्ला, पति डाली ना कोई रखांयदा। किंपुरख तेरा कोई ना पैणा मुल्ला, कलिजुग मुख भवांयदा। हरवरख अमृत आत्म डुल्ल्हा, सीर नीर ना कोई मुख चुआंयदा। हरणयमह तन ख़ाकी रुल्ला, बस्त्र शस्त्र ना तन सजांयदा। भदर दर दुआरा तेरा खुल्ल्हा, झूठा गढ़्ह तुड़ांयदा। रमक वेखे आपणी कुला, कुलावन्त अन्त पछतांयदा। भारत खण्ड तेरा पैणा मुल्ला, प्रभ साचा आप पुआंयदा। त्रैगुण माया बणाए चुल्ल्हा, साचा भट्ठ तपांयदा। लक्ख चुरासी आपे फलया आपे फुल्ला, आपणी जड़्ह आप उखड़ांयदा। काम क्रोध लोभ मोह हँकार मति तत्त जगत रुल्ला, ना कोई मुल्ल पवांयदा। जूठ झूठ गाया ढोला, शब्द अनादी बोध अगाधी ना कोई जणांयदा। कूड़ कुड़यारा वज्जे बोला, चार वरनां आप जणांयदा। गुरमुख विरला पूरे तोल तुला, तोलणहार आप अख्वांयदा। प्रगट होए कला सोला, निहकलंका नाउँ रखांयदा। कलिजुग काया बदलया चोला, गोबिन्द संग निभांयदा। साचे मन्दिर अन्दर आपे मौला, जोती नूर उपांयदा। भाग लगाए धरनी धवला, धरत धवल सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नौ खण्ड पृथ्वी वेखे दर, आप आपणा फेरा पांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी तेरा घर, हरि साचा वेख वखांयदा। सत्तां दीपां देवे वर, लेखा लेख लिखांयदा। लक्खण दीप आए डर, घर सक्खण वेख वखांयदा। र्कोच विछोड़ा नारी नर, ना कोई संग निभांयदा। पुष्कर रोवे ज़ारो ज़र, ज़र दौलत ख़ाक मिलांयदा। जम्बु दीप प्रभ जोत धर, जोबन एका एक वखांयदा। भारत खण्ड मिल्या वर, ब्रह्मण्डी वेख वखांयदा।

सान दीप जाए हर, हरि हरि साचा मुख भवांयदा। सलमल ना सीस ना धड़, ना किला ना गढ़्ह, जल धार वहाए साचा हड़, ना कोई मेट मिटांयदा। कुशा वेखे इक्क अखाड़, कलिजुग तेरा घाड़न घड़, सम्मत चौदां लाए जड़्ह, त्रैगुण माया हथ्थीं फड़, आप बणाए गोर मड़्ह, जोती लम्बू लांयदा। सत्त दीप तेरा जगत निशाना, एका एक रखाया। धर्म झुलाए हरि निशाना, दहि दिशा वेख वखाया। चारे कुन्टां इक्क ज्ञाना, प्रभ साचा रिहा सुणाया। जूठा झूठा ढहि मकाना, कल्लर कंध रहिण ना पाया। त्रैगुण माया तेरा दाना, प्रभ ब्रह्मे झोली पाया। इक्की जेठ कर इशनाना, तेरी अरथी रिहा बणाया। शब्द शस्त्र पीला बस्त्र खेल महाना, भेव कोई ना पाया। शब्द निराला मारे बाना, रसना चिल्ले तीर चढ़ाया। नौ खण्ड पृथ्वी लथ्थे घाना, बूरे कक्के बिल्ले दए हिलाया। त्रै देश वखाए इक्क अस्थाना, कुशा खेल खिलाया। चौदां जोजन सच भूमिका अस्थाना, कलिजुग तेरी वंड वंडाया। चौदां चौदां जीव जहाना, प्रभ साचा रिहा जगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नौ खण्ड पृथ्वी सत्त दीप एका रंग रंगाया। दीप खण्ड जगत अखाड़ा, ब्रह्मण्ड पए दुहाईआ। वड वड भागी सतारां हाढ़ा, प्रभ साची बणत बणाईआ। इक्की जेठ बणया लाड़ा, त्रैगुण माया लए प्रनाईआ। त्रैगुण माया तेरी धाड़ा, पंचम करे लड़ाईआ। पंचम रोवे ज़ारो ज़ारा, कलिजुग दए दुहाईआ। कलिजुग बणे दर भिखारा, आवे वाहो वाहीआ। सम्मत चौदां सच दुआरा, चौदां लोकां रिहा वखाईआ। भूअ दूवह स्वर्ग महर जप तप सति अवतारा, धाम भूमिका वेख वखाईआ। इतल वितल सितल तेरा पार किनारा, तलातल महातल रसातल खोज खुजाईआ। पाताल लोक प्रभ लै अवतारा, सांगो पांग बाशक सेज रिहा हंढाईआ। सहँसर मुख गुण दो सहँसर जिह्वा रिहा हिलाईआ। पुरख अबिनाशी खेल अपारा, जप लोक तप लोक बैठा मुख छुपाईआ। सत लोक प्रभ कर पसारा, सति पुरखा रंग वटाईआ। आदि शक्त इक्क आकारा, एका एक वखाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, दस दस्मेस जगाईआ। शब्द सरूपी कर प्यारा, आपणी गोद उठाईआ। अमृत आत्म बख्शे ठण्ढी धारा, दिवस रैण मुख चुआईआ। बस्त्र शस्त्र इक्क कटारा, नाम खण्डा हथ्थ फड़ाईआ। आपे होया पहरेदारा, ब्रह्मण्डां सेव कमाईआ। त्रैगुण माया कर पसारा, लक्ख चुरासी रचन रचाईआ। आपे होया मेटणहारा, आप आपणी जोत जगाईआ। आपे खेवट खेटा विच संसारा, जीव जीवण नईआ रिहा चलाईआ। माँ प्यो बेटा हरि गिरधारा, पिता पूत अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, त्रैगुण माया तेरी धार, गोबिन्द वेख वखाईआ। चले चलाए विच संसार, भरम भुलाए राजे राणया। मनमुख डोबे अद्ध विचकार, ना कोई दीसे वंञ मुहानया। गुरमुख विरले उतरे पार, जिस जन मिल्या हरि भगवानया। देवणहारा नाम सहार, सतिगुर

साचा सखी सुल्तानया। दर द्वारे कर परवान, हथ्थीं बन्न्हे साचा गानया। भगत वछल देवे इक्क निशान, हउमे सहिँसा रोग मिटानया। आत्म जोती ब्रह्म ज्ञान, शब्द धुन इक्क उपजानया। खाणी बाणी होए हैरान, वेद पुराणी आई हानया। अंज़ील कुरान बहि बहि कुरलान, इक्क दूजे मारन ताअनया। प्रगट होया हरि वाली दो जहान, चार वरन सुणाए एका सच्ची बाणीआ। सोहँ शब्द धुर फ़रमाण, घर चौथे मेल मिलानया। एका पद पद निरबान, घर साचा वेख विखानया। सन्त सुहेले लए वर सद निगाहबान, भरम भुलेखा दूर करानया। आप चुकाए आवण जाण कान, जगत झेड़ा फंद कटानया। सृष्ट सबाई फनाह मकान, थिर रहे ना कोई शाह सुल्तानया। बिन गुर पूरे ना करे कोई पछान, दरगहि देवे ना सच्चा मानया। आपणा कीता आपे पाण, मनमुख भुल्ले गुण निधानया। राम सीता सारे गाण, सीता सुरती राम शब्द ना कोई प्रनानया। राधा कृष्न बोल सुणान, नाम बंसरी ना कोई वजानया। नानक गोबिन्द रहे वखान, मिल्या मेल ना हरि सुल्तानया। खाणी बाणी वेखण मार ध्यान, हथ्थ आए ना वेद पुराणया। गुरमुख तेरा सच निशान, प्रभ साचा आप झुलानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्दा लए वर, नारी कन्त आप अख्वानया। गुर गोबिन्दा साचा वरया, पुरख अबिनाशी कन्ता। इक्क वखाए साचा सरया, सर सरोवर इक्क विखंता। अमृत ताल साचा भरया, ना कोई मेट मिटंता। जंगल उजाड़ होया हरया, डल्ला वेख वेख डरया, प्रभ साचा धीर धरंता। फल फुलवाड़ी बग़ीचा भरया, ऊँचां नीचां भेव निवरया, एका रंग रंगाए हस्त कीटा। चार वरन अठारां बरन इक्क खुल्हाए दरया, दर दरवाज़ा इक्क अनडीठा। त्रैगण माया आपणा कीता भरया, कलिजुग अन्त बणाए इक्क अंगीठा। लहिणा देणा कारज सरया, गुर गोबिन्दे लग्गा भाणा मीठा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लेखे लाए कौड़ा रीठा। डल्ला झल्ला सांझा यार, गुर पूरे इक्क रखाया। कलिजुग मेला अन्तिम वार, सज्जण सुहेला मेल मिलाया। गुर चेला सोहे इक्क द्वार, चेला गुर रूप वटाया। इक्क इकेला नर निरँकार, निज घर वेखण आया। गुर गोबिन्दा कर प्यार, सद बख्शिंदा फेरा पाया। साची बिन्दा कर त्यार, मानस जन्म दवाया। मनमुख करन निन्दा ना पायण सार, भरमी भरम भुलाया। हरिजन मेटे आपे चिन्दा, तन साचा चन्द चढ़ाया। बजर कपाटी तोड़े जिंदा, अन्ध अन्धेर मिटाया। राग सुणाए सुहागी छन्दा, पंचम सेवा लाया। जोत जगाए बन्द बन्दा, बन्दी तोड़ आप अख्वाया। गुरमुख साचा चन्द नौ चन्दा, सीतल सांतक ठांढी धार रिहा वहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सम्मत चौदां वेख वखाया। सम्मत चौदां साचा रंग, हरि एका वेख वखानया। गोबिन्द डल्ले मंगी मंग, मिले मेल विच जहानया। आप आपणा वेखे संग, लेखा जाणे धुर फ़रमाणया।

आपे कट्टणहारा भुक्ख नंग, गऊ ग़रीबां देवे दानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जोत सरूपी पहरया बानया। जोत सरूपी पहरे बाणा, गोबिन्द संग रलाया। डल्ला वेखे मार ध्याना, चारे कूटां वेख वखाया। पुरख अगम्मा हरि भगवाना, एका झूटा रिहा दवाया। शब्द सुहागी बन्न्हे गाना, नाम मोती तन्द बंन्हाया। साचा बख्शे तीर निशाना, सोहँ भथ्था हथ्थ फड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, प्रगट हो हरि समरथा, सर्बकल वरताया। गुर गोबिन्दे मेल मिलाए, डल्ले जोत जगाईआ। डल्ले झल्ले वड वड्आए, वड वड्डा वेख वखाईआ। जगत निशाना रिहा बणाए, हरि साचा आप झुलाईआ। इकीस इकीसा वेख विखाए, सम्मत इक्की कर रुशनाईआ। पन्दरां कत्तक रुत्त सुहाए, प्रभ साची मेख लगाईआ। सिँघ नाजर सति सुत तराए, मुख लाहे काला टिक्का मस्तक छाहीआ। फल फुलवाड़ी इक्क वखाए, हरि दाता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप विछोड़े आपे जोड़े, मेलणहार आप अख्वाईआ। मेल विछोड़ा हरि समरथ, जुग जुग करदा आया। गुरमुख सुहेले लए रक्ख, आप आपणे अंग लगाया। प्रगट हो हरि प्रतक्ख, स्वच्छ सरूपी दरस दिखाया। चारों कुन्ट लाउँदे भक्ख, इक्क अंग्यार तपाया। लक्ख चुरासी तेरे बणे कक्ख, हड्डी बालण रिहा तपाया। गुरमुख विरले लए रक्ख, जिस जन आपणी चरनी लाया। नौ खण्ड पृथ्वी दीप सत्त करे सक्ख, एका गेड़ रिहा दवाया। त्रैगुण माया कर विछोड़ा होई वक्ख, प्रभ साचा रिहा कराया। उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण वक्ख वक्ख, दहि दिशा वेख वखाया। दर दर घर घर मन्दिर अन्दर कलि जगाउँदी रही अलक्ख, अलख अलख गुण गाया। अन्तिम भाण्डा होया सक्ख, सच वस्त नज़र ना आया। शब्द सरूपी तपया मट्ठ, प्रभ साचे आप तपाया। सच सपुत्री पई भट्ठ, जूठा झूठा भार बंधाया। कलिजुग काला रिहा नठ्ठ, चारों कुन्ट फिरे हलकाया। पंज तत्त मुनारा जाणा ढठ्ठ, ढावणहारा रिहा ढाहया । होए विछोड़ा अष्टम् अठ, नौ दर ना वेख वखाया। गुरमुखां मेला इक्क इक्ट्ठ, हरि चरन द्वार सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैगुण माया तेरा मट्ठ, लोकमाती रिहा तपाया। माया मठ कर त्यार, अग्नी इक्क लगाईआ। हड्ड नाड़ी मास भर भण्डार, साचा हवन कराईआ। तत्त मति रोवे ज़ारो ज़ार, अन्त विछोड़ा आईआ। बुध मति ना बन्न्हे धार, बैठी सत्थ विछाईआ। लक्ख चुरासी रोवे ज़ारो ज़ार, ब्रह्मा दए दुहाईआ। विष्नूं बंसी सुण पुकार, बैठा मुख छुपाईआ। शिव शंकर होया ख़बरदार, इक्क त्रिशूल हथ्थ उठाईआ। कलिजुग लहिणा देणा करज उतार, हौला भार कराईआ। भाणा सहिणा विच संसार, गुरमुखां रिहा समझाईआ। जूठा झूठा मेट पसार, कूड़ कुड़यारा रिहा मिटाईआ। सच सुच्च सच वरतार, गुरमति गुर आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत

धर, त्रैगुण माया तेरा मट्ठ, जोत निरँजण कर इक्ट्ठ, आपे रही तपाईआ। जोत निरँजण सेव कमाए, एका मट्ठ तपाया। देवी देव संग रलाए, करोड़ तेतीसा आप बुलाया। रसना जिह्वा ना कोई ध्याए, हरि हरि गुण गए भुलाया। कौस्तक मनी मस्तक थेव ना कोई लगाए, ना कोई रूप वटाए, अलख अभेव ना राए, अछल अछल्ल कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, त्रैगुण माया बन्द दर, आपे आप रिहा कराया। त्रैगुण माया बन्द दरवाज़ा, पंज तत्त विछोड़ा। करे कराए ग़रीब निवाजा, होए मात अजोड़ा। आपे आप साजण साजा, आपे तोनड़हार रिहा तोड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर,, वेखे खेल घर घर चिट्टे अस्व चढ़ चढ़ साचे घोड़ा। दस्म द्वारी साची धार, लोकमात उपजाईआ। चिट्टा रंग अपर अपार, एका नूर सवाईआ। पारब्रह्म कर प्यार, ब्रह्म वेख वखाईआ। दोहां मेला अद्ध विचकार, आर पार आप सुहाईआ। गुरमुख गुरसिख फड़ फड़ लाए पार, साचा बेड़ा रिहा चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नाथे वाला खेड़ा रिहा तराईआ। साचा खेड़ा करे उत्पत, होए मात पसारा। साल वसाल रहे सति, दीपक जोत करे उज्यारा। साचा धाम सच भूमिका सच अस्थान रंग चढ़ाए सति, एका एक एकँकारा। सतिजुग तेरा बन्न्हे साचा नत्त, सुहाए ताल अपर अपारा। गेड़ रखाए कर्म तिन्न सौ सट्ठ, पूर्ब दक्खण हरि गोबिन्द अद्धविचकारा। त्रैगुण माया बणया मट्ठ, आप बणाए बणावणहारा। कलिजुग अन्तिम गिड़नी उलटी लट्ठ, गुर संगत रल मिल किया संस्कारा। इक्की जेठ हरि समरथ, खेल करे अपर अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे देवे दान, सतिजुग तेरा चलदा रहे सदा भण्डारा। सम्मत वीह सौ इक्की पन्दरां कत्तक प्रभ आए चरन दुआरा। रक्खे शब्द पन्थ पन्थक, गुर गोबिन्दा शब्द सीस जगदीस इक्क दस्तारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कूड़ कुड़यारा मेटे मात पसारा। त्रैगुण माया कर पुकार, उठ चली कर कर धाईआ। नेत्र नैण नीर वहाए रोवे ज़ारो ज़ार, लोकमात राह तकाईआ। खुल्हड़े केस गल विच हार, सीस ख़ाक पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्की जेठ पंचम जेठा सोलां कलीआं एका सेजा आपणे हेठ विछाईआ। पंचम जेठा कर विहार, आपणी कल वरतांयदा। शब्द सिँघासण मूधा मार, उप्पर आसण लांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी पावे सार, कुलाखण्ड डेरा लांयदा। छे जेठ तेरा जगत विहार, भेव ना कोई पांयदा। सत्त जेठ प्रभ बन्न्हे धार, इलाबुत जोत जगांयदा। अट्ठ जेठ प्रभ वसया बाहर, केतमाल हिलांयदा। नौ जेठ प्रभ सुण पुकार, किंपुरख उलटांयदा। दस जेठ दर दरबार, हरवरख सुहांयदा। ग्यारां जेठ इक्क करतार, हरणयमह

हरी हरि रंग रंगांयदा। बारां जेठ हो त्यार, भद्र फेरा पांयदा। तेरां जेठ कल आपणी धार, रमक राम जपांयदा। चौदां जेठ सांझा यार, चौदां लोकां भारत खण्ड वंड वंडांयदा। पन्दरां जेठ मोड़ मुहार, दीप लक्खण लेख लिखांयदा। सोलां जेठ तन शृंगार, करौच रूप वटांयदा। सतारां जेठ तेज कटार, पुष्कर आप हिलांयदा। अठारां जेठ बन्न्हे धार, जम्बु आप जगांयदा। उन्नी जेठ विच संसार, सलमल सोभा पांयदा। वीह जेठ कर उज्यार, सान सखी तरांयदा। इक्की जेठ कर निरँकार, कुशा फेरा पांयदा। त्रैगुण माया मट्ठ अपार, सोलां सोलां सोलां तन बंधांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्की जेठ आपणी बणत बणांयदा।