पुस्तकालयभाग ६

२२ जेठ २०१४ बिक्रमी जुगिन्दर सिँघ दे गृह पिण्ड नाथे वाल ज़िला फिरोज़पुर

गृह मन्दिर सुहञ्जणा, मिले मेल गोपाल। जगे जोत इक्क निरँजणा, गुर गोबिन्द साचे लाल। चरन धूढ़ी मन मजना, सच सुहावे ताल। पी अमृत आत्म रज्जना, फल लग्गे काया डाल्ह। हरि मेला साचे सजना, देवे नाम शब्द दलाल। धर्म द्वारे बहि बहि सजना, नेड़ ना आए काल महांकाल। जगत नगारा एका वज्जना, आप वजाए एका ताल। मोह ममता माया दझना, पंज विकारा दए उछाल। सच वखाए एका हज्जना, दर मन्दिर सच्ची धर्मसाल। आपे आप पड़दा कज्जना, सोहँ देवे सच दुशाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, फल लगाया काया डाल। काया फल अमृत मेवा, एका एक रखाया। किसे हथ्थ ना आए देवी देवा, करोड़ तेतीसा रिहा कुरलाया। गुरमुख गुर हरि साची सेवा, दर घर साचे रिहा कमाया। मिले मेल अलख अभेवा, वेद कतेबा भेव ना राया। रसना गाया हरि हरि जिह्वा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग विछड़े मेल मिलाया। जग विछड़े जग मेलया, जगत जोग प्रभ हथ्थ। लेखा लेख गुर गुर चेलया, हँकार विकारा देवे मथ्था। पुरख अबिनाशी सज्जण सुहेलया, शब्द डोरी पाए नत्थ। कलिजुग तेरा अन्तिम वेलया, प्रगट होए समरथ। आपणा खेल आपे खेलया, नाम जणाए जगत अकथ। सद वसे रंग नवेलया, लोकमात चलाए साचा रथ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला सच दर, लेख चुकाए साढे तिन्न तिन्न हथ्थ। लेखा लेख कर्म चुकाउणा, कर्म धर्म प्रभ दाता। एका मार्ग साचा लाउणा, मिले मेल पुरख बिधाता। कलिजुग काया दे मति आप समझाउणा, मिटे रैण अन्धेरी राता। बंक दुआरा इक्क सुहाउणा, साची देवे नाम सुग़ाता। भरम भुलेखा दूर कराउणा, चरन प्रीत निभाउणा साचा नाता। पवण पवणा शब्द चलाउणा, अगम्म अगम्मड़ा साथा। आप चुकाए आउणा जाणा, लक्ख

चुरासी तुट्टे साथा। बंक दुआरा इक्क वखाउणा, कल मेल त्रैलोकी नाथा। धर्म राए मुख भवाउणा, लेखा जाणे मस्तक माथा। चरन कँवल जन इक्क वखाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख चढ़ाए साचे राथा। नाम रथ हरि रथवाही, एका एक चलांयदा। आपे बैठ बेपरवाही, साचा मार्ग लांयदा। गुरसिख उठाए फड़ फड़ बाहीं, अन्तिम मेल मिलांयदा। लोकमात मार झात दर द्वार वेखे चाँईं चाँईं, आवण जावण खेल खिलांयदा। मनमुख भुल्ले मारन धाईं, हरि गोबिन्द दिस ना आंयदा। बिन गुर पूरे कोई ना देवे ठण्ढीआं छाँईं, दो जहान कोई ना पार करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म दरस दृष्ट खुल्हांयदा। आत्म दर खोल्ह दुआरा, दर घर इक्क बुझाया। नौ द्वारे पार किनारा, पंच विकारा नेड़ ना आया। शब्द खण्डा तेज कटारा, तन साचे आप पहनाया। अट्ठे पहर ख़बरदारा, दिवस रैण रिहा जगाया। पारब्रह्म पहरेदारा, आलस निन्दरा विच ना आया। जोती नूर कर उज्यारा, दीपक रिहा जगाया। शब्द उपजाए सच्ची धुन्कारा, धुन नादी रिहा वजाया। अनहद गावे वारो वारा, पंचम सेवा लाया। दस्म द्वारी खोल्ह किवाड़ा, एका धाम सुहाया। बहत्तर नाड़ी वज्जे ताड़ा, प्रभ एका राग अल्हाया। साचे मन्दिर एका अन्दर धर्म अखाड़ा, आपे वेखे वेख वखाया। आत्म सेजा कर प्यारा, नाम सिँघासण इक्क विछाया। जोत सरूपी कर आकारा, पुरख अबिनाशी डेरा लाया। गुरमुख साचा सच दुलारा, आपणी गोद उठाया। अन्त ना पायण पारावारा, पारब्रह्म अख्वाया। दस्म द्वारी पार किनारा, एका धाम सुहाया। वज्जे नाद सच जैकारा, एका राग अल्हाया। सोहँ शब्द सो पुरख निरँजण एका एकँकारा, रिहा वजाया। हँ हँगता ना कोई पसारा, हरि हर रूप समाया। जोती शब्दी एका रंगता, एका रंगण रंग चढ़ाया। पंचम मीता होए मंगता, गुरमुख साचे लए जगाया। पंचम दर आप लाए अंगता, अंगीकार आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख तेरा साचा मेल, सच द्वारे रिहा कराया। सच द्वारे साचा मेला, जुग जुग आप कराया। आपे गुरू गुर चेला, गुर चेला आप अख्वाया। आपे वसे इक्क इकेला, हर घट आप समाया। पारब्रह्म प्रभ सज्जण सुहेला, तत्त मति ना कोई वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख तेरा साचा दर, दर दुआरा वेख वखाया। गुरमुख तेरा सच दुआरा, प्रभ आपणे हथ्थ रखाया। मनमुख भुल्ले जीव गंवारा, हथ्थ किसे ना आया। सुरत सवाणी रोवे हाहाकारा, धीरज धीर ना कोए धराया। मनमति दए मात ललकारा, बुद्धि बैठी मुख छुपाया। गुर पूरा लए अन्त अवतारा, गुरमुख साचे लए जगाया। एका नाम एका धुन एका शब्द इक्क जैकारा, सुन्न मुन्न दए तुड़ाया। आपे मेटे धुँदूकारा, दीपक जोती साचा चन्न चढ़ाया। सोलां कलीआं तन शृंगारा, शब्द सिँघासण लाया। पुरख अबिनाशी कर विचारा, जुग जुग आपणा

भेख वटाया। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, निहकलंकी जामा पाया। राउ रंकां करे ख़बरदारा, एका डंका नाम वजाया। ऊँचां नीचां पावे सारा, राउ रंकां राज राजानां शाह सुल्तानां रिहा सुणाया। आप सुहाए आपणा बंक दर दुआरा, घर साचा वेख वखाया। प्रगट होए विच संसारा, हरिजन साचे मेल मिलाया। आप आपणी किरपा धारा, जोत निरँजण तेल चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन तेरा सोहे दर, दर घर घर दर एका एक वखाया। साचा घर नाम दरवाज़ा, शब्दी बणत बणाईआ। आपे वसे ग़रीब निवाजा, दीपक जोती दीप जगाईआ। चार कुन्ट साजन साजा, दहि दिशा वेख वखाईआ। हरिजन तेरा रच्चया काजा, सुरत सवाणी लए प्रनाईआ। दिवस रैण मारे आपे आवाजा, आपे रिहा जगाईआ। कलिजुग अन्तिम प्रगट होए देस माझा, गुर गोबिन्दा संग निभाईआ। शब्द घोड़ा एका ताजा, वाग आपणे हथ्थ रखाईआ। धुरदरगाही आया भाजा, लोआं पुरीआं पार कराईआ। गुरमुखां अन्तिम रक्खे लाजा, बख्शे चरन सरन सच्ची सरनाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, जुग जुग आपणी रचना आप रचाईआ।

२२ जेठ २०१४ बिक्रमी बग्गा सिँघ दे गृह पिण्ड नाथे वाला ज़िला फिरोज़पुर

जल मीना सच सागरा, सरोवर सति समाए। हरिजन नुहाए काया साची गागरा, अमृत आत्म ताल सुहाए। करे कराए वणज नाम सौदागरा, वणज वपारी आप अख्वाए। निर्मल कर्म करे उजागरा, दुरमति मैल गंवाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, काया माटी औखी घाटी पार कराए। काया माटी पंज तत्त, रत्ती रत्त उपाईआ। आपे जाणे बुध मति, मन मनसा पूर कराईआ। बीज बीजे साचे वत, रसना जिह्वा हल चलाईआ। फल लगाए साची वत्थ, एका एका खवाईआ। मोह विकारा दए मथ, तृष्ना तृप्त कराईआ। शब्द जणाए अकथना अकथ, अकथ कथा सुणाईआ। सोहँ चढ़ाए साचे रथ, सो पुरख निरँजण रिहा आप चलाईआ। सगल वसूरे जायण लथ्थ, जो जन दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निर्धन सरधन एका धाम सुहाईआ। निर्धन हरि चरन द्वार, सरधन भेख वटाया। सरधन मंगे बण भिखार, निर्धन झोली डाहया। वस्त गुण हरि इक्क अपार, आपणे हथ्थ रखाया। कोटन कोट मंगण दर द्वार, ब्रह्मा शिव देवत सुर बैठे सीस झुकाया। लक्ख चुरासी करे पुकार, दिवस रैण रही बिल्लाया। पुरख अबिनाशी सुत्ता पैर पसार, आप आपणी सेजा आसण लाया। जुग जुग आपणा लै अवतार, नित्त नवित्ता खेल खिलाया। प्रगट होए विच संसार, मीतन मीता मीत हो आया। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, अचरज रीता रिहा चलाया। एका शब्द माण रखाए अठारां ध्याए

गीता, सति पुरख निरँजण आप अल्हाया। कलिजुग तेरा अन्तिम लहिणा देणा जीता, लेखा लेख रिहा मुकाया। नौ खण्ड पृथ्वी परखे नीता, हरिजन साचे वेख वखाया। पारब्रह्म पुरख अतीता, घर मन्दिर बैठा आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत जोग एका एक कमाया। एका एक जोग सन्यास, इक्क वैराग रखांयदा। एका रसन शब्द स्वास, एका जाप जपांयदा। एका मेला हरि गुण तास, गुणवन्ता वेख वखांयदा। आदि अन्त ना जाए विनास, अबिनाशी करता आप हो जांयदा। हरिजन लेखा चुक्के गर्भवास, दस दस मास लेखे लांयदा। मेला चेला शाहो शाबास, सज्जण सुहेला वेख वखांयदा। हरिजन होया दासी दास, दासन दासी सेव कमांयदा। पृथ्वी अकाश साची रास, मण्डप माढ़ी आपे पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ग़रीब निमाणे लए वर, कन्त सन्त आप अख्वांयदा। कन्त सन्त हरि गिरधारा, एका एक अख्वाया। गुरमुख नारी कर प्यारा, आत्म सेज हंढांयदा। सोलां कलीआं सच शृंगारा, आपणा आप कराया। आपे वेखे वेखणहारा, आत्म घर डेरा लाया। सईआ मंगल गायण वारो वारा, पंचम राग अल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे दए वर, नेत्र नैणा दरस दिखाया। लोचन नेत्र नैण, दरस पाया सच द्वारया। रसना किसे ना सके कहिण, कवण रूप शाहो भूप हरि रंग सच्ची सरकारया। आप चुकाए लहिणा देण, भगत सुहेला जुग जुग लए मात अवतारया। लाड़ी मौत ना खाए डैण, आवण जावण गेड़ चुका रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, दर घर घर दर एका वेख वखा रिहा।

२२ जेठ २०१४ बिक्रमी बलवंत सिँघ दे गृह पिण्ड नाथेवाल ज़िला फिरोज़पुर

घर मन्दिर मंगलाचार, दिवस रैण कराईआ। हरिजन साचे मीत मुरार, दिवस रैण रहे गाईआ। गावत गावत गावत तन अहार, काया तृप्त कराईआ। तृष्ना भुक्ख दए निवार, माया ममता पेट कटाईआ। नाम खण्डा मार कटार, दो धारी धार चलाईआ। उच्च अटारी कर पसार, सच महल्ला रिहा वसाईआ। ना कोई दीसे चार दिवार, छप्पर छन्न ना कोई छाईआ। चन्न सूरज ना कोई चमत्कार, तार सितार दिस ना आईआ। गुरमुख विरला हरि द्वार, बैठा सीस झुकाईआ। साचा मेला विच संसार, जुग जुग आप कराईआ। कलिजुग तेरी काली धार, लक्ख चुरासी रही रुढ़ाईआ। मनमुख भुल्ले जीव गंवार, जम की फाँसी गल लगाईआ। मदिरा मासी नार विभचार, कन्त कन्तूहल ना कोए हंढाईआ। रसन स्वासी

शब्द प्यार, हरि साचा विसर ना जाईआ। आपे बख्शे बख्शणहार, सद बख्शिंदा आप अख्वाईआ। जन हरि हरिजन ढहि पया द्वार, फड़ बाहों लए उठाईआ। मंगे मंग बण भिखार, आत्म इच्छया पाए भिच्छया, काया चोली इक्क भराईआ। नर नरायण नौ द्वार किसे ना दिस्सया, सृष्ट सबाई फिरे हलकाईआ। साधां सन्तां माया ममता लग्गी विसया, अट्ठे पहर रहे सताईआ। गुरसिख वंडाए साचा हिस्सया, कलिजुग अन्तिम वंड वंडाईआ। पुरख अबिनाशी कर परीख्या, नाम सोटी एका लाईआ। आपे देवणहारा साची सिख्या, दीवा बत्ती इक्क जगाईआ। धुरदरगाही लेखा लिख्या, लोकमात मेट ना सके राईआ। सृष्ट सबाई दीसे मिथ्या, थिर कोई रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे मेला इक्क दर, दर द्वारे रिहा कराईआ। दर दुआरा उच्च अगम्मा, एका एका रखाया। ना मरया ना कदे जम्मा, आवण जावण विच ना आया। गगन पाताल रहाए बिन बिन थम्मा, अकाश प्रकाश समाया। जोती नूर चढ़ाए साचा चन्ना, चन्न सूरज रहे शरमाया। आप आपणा जाणे बंना, चार कुन्ट भेव ना राया। ना कोई छप्पर ना छन्ना, गुरदुआरा मन्दिर मस्जिद देहुरा मसीत ना कोई रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका एक बैठ अतीत, लक्ख चुरासी परखे नीत, हरिजन मेला साचे मीत, जुग जुग विछड़े रिहा मिलाया। मेल विछोड़े जुग जुग रीता, आपणी कल वरतांयदा। आपे साजण साचा मीता, गीत सुहागी इक्क सुणांयदा। एका रंग रंगाए हस्त कीटा, ऊँचां नीचां एका धाम सुहांयदा। देवे नाम शब्द अनडीठा, लिखण पढ़न विच ना आंयदा। मिट्ठा करे काया कौड़ा रीठा, जिस जन आपणी दया कमांयदा। काया चोली रंग चाढ़्हे मजीठा, रंग मजीठी इक्क चढ़ांयदा। त्रैगुण माया जूठा झूठा पीसण पीठा, कलिजुग चक्की आप चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लिख्या लेख धुर मस्तक वेख, लहिणा देणा मूल चुकांयदा। लिख्या लेख पूर्ब कर्मां, प्रभ साचे आप विचारया। मानस मानुख मिल्या जन्मा, जन्मी जन्म सुधारया। इक्क वखाए साचा धर्मा, धर्मी धर्म कमा रिहा। सरन पड़े दी रक्खे सरना, लज पति आपणे हथ्थ रखा रिहा। आप चुकाए मरना डरना, धर्म राए दर दुरकारया। नेत्र खोल्हे हरना फरना, तीजा लोचन वेख उग्घाड़या। आपे दाता करनी करना, करन करावण कर्म कमा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे लए वर, नारी कन्त रूप वटा ल्या। नारी कन्त शब्द सुहाग, एका एक उठांयदा। आपे सोया आपे गया जाग, आप आपणी आलस निन्दरा लांहयदा। आपे लाहवणहारा भाग, आप उपजाए इक्क वैराग, वैरागी आप अख्वांयदा। हरिजन चरन कँवल जन गया लाग, प्रभ साची दया कमांयदा। जगत बुझाए तृष्ना आग, माया मोह तजांयदा। आप आपणे हथ्थ रक्खे वाग, चारों कुन्ट वेख वखांयदा। हँस बणाए फड़

फड़ काग, सोहँ साची चोग चुगांयदा। चरन धूढ़ी साचा मजन माघ, सन्त सुहेले फड़ लिआंयदा। दुरमति मैल धोवे दाग़, आप आपणी सेव कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दीपक जोती जगे चिराग, अन्ध अन्धेर मिटांयदा। दीपक जोती कर उजाला, अज्ञान अन्धेर मिटाया। प्रगट होए गुर गोपाला, गुरमुख मेल मिलाया। काया मन्दिर अन्दर बैठ सच्ची धर्मसाला, सच सिँघासण इक्क विछाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख गुरसिख एका दर, दर घर घर दर वर साचा जीउ पिण्ड तन काचा कंचन गढ़्ह, पुरख अबिनाशी उप्पर चढ़, आप फड़ाया आपणा लड़, बन्द किवाड़ी कुण्डा लाहया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि पुरख अबिनाशी करता जोत निरँजण आवण जावण पतित पावन भेख बावन रूप वटाया।

२२ जेठ २०१४ बिक्रमी प्रीतम सिँघ दे गृह पिण्ड नाथे वाल ज़िला फिरोज़पुर

चरन कँवल जन ध्यान, सति कमाईआ। चरन कँवल जन ध्यान, तत्त समाईआ। चरन कँवल जन ध्यान, एका मति रखाईआ। चरन कँवल जन ध्यान, सति सन्तोख धीरज यति धराईआ। चरन कँवल जन ध्यान, आपे रक्खणहारा पत, हरिजन साचे लए तराईआ। चरन कँवल जन ध्यान, सच प्रीत बंधाए नत्त, ना कोए तोड़ तुड़ाईआ। चरन कँवल जन ध्यान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर,एका शब्द ज्ञान दवाईआ। शब्द ज्ञान जोत प्रकाशे, मिटे अन्ध अन्धेरा। मिले मेल हरि शाहो शाबाशे, चुक्के मेरा तेरा। निज घर मन्दिर निज आत्म करे वासे, इक्क वखाए सञ्झ सवेरा। रसना रस स्वास स्वासे, भरमां ढाहे डेरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे कराए हक्क निबड़ा। हक्क निबेड़ा सच सुल्ताना, कलिजुग अन्त कराया। गुरमुखां बन्न्हे हथ्थीं गाना, एका तन्द बंधाया। आत्म मारे तीर निशाना, रसना चिल्ला इक्क चढ़ाया। हरिजन साचा होए हैराना, हँकारी किला किस ढाहया । अन्दर बैठ श्री भगवाना, साचा तिला तिलक आप लगाया। वेख वखाणे दो जहानां, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जीवण दाता आप हो आया। जीवण दाता जगत जुगीशर, एका एक अख्वांयदा। शब्द मिलावा रिखी रिखीशर, एका धाम सुहांयदा। ईश्र ईश्र आप परमेश्र, रूप अनूप रखांयदा। जन भगतां मस्तक टिक्का लाए नाम केसर, रत्ती रत्त रंगांयदा। साचा मेला विच थनेसर, धाम सुहावा इक्क रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर दुआरा वेख वखांयदा। जगत थनेसर धाम अवल्ला, प्रभ आपणा आप उपनया। पंज तत्त युध करे इकल्ला, आपे देवणहारा डंन्हिआ। एकँकारा एका वार पाए तरथल्ला, जो

घड़या सो भन्नया। आपे आपणा बोलणहारा हल्ला, आप आपणा बेड़ा बन्न्हया। गुरमुख विरला चरन दुआरा साचा मल्ला, वेख वखाए निहचल धाम अटलया। पवणी जोती शब्दी रला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, देवे नाम इक्क सुखलया। देवे नाम साची धार, चार वरन जणाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, कर्मी रिहा कर्म कमाईआ। जगत जुगत जग साची कार, जुग जुग रिहा कमाईआ। भगतन मीत कर प्यार, आवण जावण खेल रचाईआ। धरत धवल सुण पुकार, आप आपणी लए अंगड़ाईआ। लक्ख चुरासी रोवे ज़ारो ज़ार, कलिजुग काया काग वांग कुरलाईआ। सन्त सुहेले गए हार, बेड़ा कोए ना बन्ने लाईआ। वंञ मुहाणा दीसे विच मँझधार, जूठी झूठी नईआ रिहा डुलाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, आप आपणी जोत जगाईआ। जोत सरूपी कर आकार, शब्दी बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा भेख वटाईआ। शब्द धारा जोत निरँजण, एका एक अकारया। लक्ख चुरासी वेखे सज्जण, राए धर्म मीत मुरारया। गुरमुख विरले सन्त सुहेले इक्क इकेला आपे पड़दे कज्जण, अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर पावे सारया। काया मन्दिर अन्दर डूँघी कन्दर सच द्वार कराए साचा हज्जन, मक्का काअबा दो दो आबा शाह नवाबा इक्क वखा रिहा। जोती नूर ना कोई झल्ले ताबा, रवि ससि दए अज़ाबा, ब्रह्मे उलटी कँवल नाभा, नाभ कँवली आप भवा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सन्तन मेला एका दर, दर दुआरा इक्क सुहा रिहा। हरि सन्तन साचा जोग, एका एक रखांयदा। रस रसना साचा भोग, एका नाम जपांयदा। आप कराए रखाए दरस अमोघ, आत्म दरसी दरस दिखांयदा। सो पुरख निरँजण चुगाए साची चोग, हँ हँगता मेट मिटांयदा। दूई द्वैती कटे रोग, एका रंगण रंग चढ़ांयदा। मेल विछोड़ा संजोग विजोग, प्रभ आपणे हथ्थ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे रिहा वर, वेखणहारा दर घर, दर दुआरा फोल फुलांयदा। आत्म दर सच महल्ला, एका एक उसारया। पुरख अबिनाशी बैठ इकल्ला, वेखे सर्ब पसारया। हरिजन देवे नाम सुखल्ला, मुख पल्ला एका पा रिहा। शब्द फड़ाए तिक्खा भल्ला, पंजां चोरां मेट मिटा रिहा। धाम सुहाए इक्क अटला, निहचल नाउँ रखा ल्या। वेख वखाए जल थला, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँघी कन्दर धाम सुहा रिहा। जन भगतां मेटे दूई द्वैती सल्ला, सच समग्री झोली पा रिहा। सृष्ट सबाई मनमुख जीव आप भुलाए कर कर वल छला, अछल छल करा रिहा। ज्ञानी ध्यानी वड विद्वानी रहे कुरलाए, पढ़ पढ़ वाद वधा रिहा। सतिगुर पूरा दिस ना आए, नानक गोबिन्द नाम ध्या ल्या। गुण निधाना दिस ना आए, दस्म द्वारी कुण्डा ला ल्या। बजर कपाटी ना कुण्डा कोए तुड़ाए, हउमे हँगता संग निभा ल्या। साचा

मंगता ना कोई अख्वाए, ना भिच्छया झोली पा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजन साचे घर सच मेल ल्या। साचा मेला हरि प्रतक्ख, एका एक कराया। इक्क इकल्ला करे वक्ख, एका अक्खर रिहा पढ़ाया। दूजा भाण्डा करे सक्ख, सहिज जोग कमाया। तीजे मेल अलक्खणा अलक्ख, लेखा लिख ना सके राया। चौथे घर साची वत्थ, हरि समरथ भगती झोली पाया। मनमुख जीवां मनमति पाए नत्थ, चारों कुन्ट रिहा फिराया। अन्तिम लहिणा सीआं साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, राए धर्म लिखाया। धरत मात वछाई बैठी सत्थ, मंगे मंग दिवस रैण सबाया। सतिगुर साचा रक्खे दे कर हथ्थ, समरथ पुरख अख्वाया। आवण जावण लक्ख चुरासी देवे मथ, आप आपणा मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे देवे वर, वर घर हरि नर एका गुरमुख पाया। एका दर एका हरि, एका नर कन्त सुहागीआ। गुरमुख नारी वसे घर, दिवस रैण रहे वैरागीआ। पुरख अबिनाशी किरपा कर, हँस बणाए फड़ फड़ कागीआ। अन्दर मन्दिर साचे पौड़े आपे चढ़, किला तोड़ हँकारी गढ़्ह, पंच उखेड़े झूठी जड़्ह, गीत सुणाए पंचम राग इक्क अनादीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख मेला साचे घर, पारब्रह्म ब्रह्म ब्रह्मादीआा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि पुरख खेले खेल आदि जुगादीआ।

२२ जेठ २०१४ बिक्रमी जरनैल सिँघ दे गृह पिण्ड नाथे वाल ज़िला फिरोज़पुर

चरन कँवल जन टेक, एका एक रखाईआ। तन बुध होए बिबेक, धीरज धीर धराईआ। कलिजुग माया ना लाए सेक, हउमे रोग ना पीड़ सताईआ। नेत्र नैणा दरस पेख, सगली चिन्त गंवाईआ। साचा मेला दस दस्मेस, दहि दिशा होए सहाईआ। कलिजुग मिटे कूड़ा वेस, सतिजुग साचा राह चलाईआ। बाल अवस्था अल्हड़ वरेस, गुण निधाना हरि रघुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग खेले खेल सभनी थाँईंआ। जुग जुग खेले खेल खिलारी, खेलणहार खिलंता। भगत जनां दर बण भिखारी, काया चोली रंगण रंगता। देवे नाम सच्ची सिक्दारी, दूसर दर ना होए मंगता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन मेले मेल हरि, संग रलाए साची संगता। साची संगत साचा साथ, गुर साचा आप रखांयदा। आपे रक्खे दे कर हाथ, दिवस रैण सेव कमांयदा। लभ्भ लभ्भ थक्के नौ नौ नाथ, लक्ख चुरासी भरम भुलांयदा। आप आपणे दर रहे विस्माद, आपे सिम्मल रूप हो जांयदा। आप वजाए आपणा नाद, आप आपणी धुन सुणांयदा। सुनणेहार जगत फरयाद, आपणा भेख वटांयदा। सन्त सुहेले साचे लाध, मस्तक लेख

लिखांयदा। मेल मिलाए मोहण माधव माध, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा साथ निभांयदा।

२२ जेठ २०१४ इन्द्र सिँघ दे गृह पिण्ड नाथे वाल ज़िला फिरोज़पुर

गुर संगत तेरा कर्म विचार, पूर्ब लहिणा झोली पाया। मिल्या मेल विच संसार, अंगद अंग लगाया। लहिणा देणा करज उतार, साचा संग निभाया। डल्ला रहे अद्धविचकार, बाग बगीचा इक्क रखाया। प्रगट हो विच संसार, ऊँचां नीचां भेव मिटाया। गोबिन्द धारा अपर अपार, जोती नूर सवाया। सोहँ खण्डा तेज कटार, हरिजन साचे हथ्थ फड़ाया। देंदा जाए वारो वार, भुल्ल रहे ना राया। एका कल एका वार, चरन प्रीती दए चुकाया। ना कोई उपजे जीव गंवार, हट पसार ना कोई रखाया। निक्की सिक्खी तिक्खी धार, शब्द शब्दी रिहा बणाया। मंगी भिक्खी बण भिखार, गोबिन्द गुर झोली डाहया। प्रभ अबिनाशी बण वरतार, पल्लू दए भराया। संग सुहेला मीत मुरार, अंग संग अख्वाया। गुर चेला सोहे बंक द्वार, बंक द्वार सुहाया। हरिसंगत मीता आप करतार, अचरज रीता रिहा चलाया। ठांढा सीता निझर धार, अमृत मुख चुआया। गुरमुख गुरसिख हरिजन साचे उतरे पार, हरि साची सेव कमाया। मनमुख दुरजन डूँघे अध विचकार, ना कोई बेड़ा बन्ने लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिसंगत तेरा जगत मलाह एका एक अख्वाया।

२२ जेठ २०१४ बिक्रमी साधू सिँघ दे गृह पिण्ड रोडे वाल ज़िला फिरोज़पुर

पुरख अबिनाशी श्री भगवाना, अकल कला समाया। खेले खेल दो जहानां, दिस किसे ना आया। जोती नूर हरि महाना, आपणा आप उपाया। शब्द जणाए सच तराना, एका नाद वजाया। धुन अनादी गाए गाना, गावणहार सदा अख्वाया। सन्त सुहेले गुरमुख विरले साचा मेला मेल मिलाना, दर घर साचा इक्क वखाया। मन मति बुध होए हैराना भेव ना पाए चतुर सुघड़ स्याना, जोत निरँजण कवण टिकाना, आप आपणा धाम सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अबिनाशी करता आप अख्वाया। इक्क इकल्ला एकँकारा, एका धार वहाईआ। सृष्ट सबाई कर पसारा, हर घट बैठा आसण लाईआ। लक्ख चुरासी जीव जन्त साध सन्त बख्शे सच सच्ची सरनाईआ। भेव अभेदा अछल अछेदा खेले खेल

खेलणहारा, जुग जुग आपणा भेख वटाईआ। आदि शक्त आदि निरँजण पुरख अगम्मा खेल अपारा, विच संसारा आपणा आपे रिहा कराईआ। ब्रह्मा शिव देवत सुर लए हुलारा, साचा झूला आप झुलाईआ। सन्त सुहेले कर प्यारा, मिले मेल गिरवर गिरधारा, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर बैठा आसण लाईआ। निरगुण रूप हरि समाया, सरगुण जोत जगांयदा। सरगुण साचा जोग कमाया, एका राग सुणांयदा। एका राग नाद वजाया, पंचम सेवा लांयदा। पंचम सेवक सेव कमाया, सच तराना इक्क सुणांयदा। अलक्ख अभेवा वड वड्डा देवी देवा, आप आपणा भेव खुल्हांयदा। गुरमुख विरला गाए रसना जिह्वा, कौस्तक मणीआ लाए साचा थेवा, औखी घाटी पार करांयदा। आप जगाए जोत जलाए पार कराए औखी घाटी, शब्द सहारा हरि निरँकारा एका एक सिखांयदा। अमृत आत्म सति सरोवर तीर्थ ताटी, एका एक वखांयदा। जोत जगाए काया माटी, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। बजर कपाटी जिस जन पाटी, साची हाटी इक्क रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे लए वर, भगतन मीता इक्क अतीता, नाम सुणाए साची गीता, साचा शब्द जणांयदा। नाम गीता सच ज्ञान, गुरमुख विरला पांयदा। जिस जन बख्शे चरन ध्यान, आप आपणी बूझ बुझांयदा। जोत ललाटी तेज महान, काया मन्दिर अन्दर इक्क टिकांयदा। गुरमुख साचे कर पछान, माया जन्दर आप तुड़ांयदा। सच भूमिका हरि अस्थान, दस्म द्वारी इक्क सुहांयदा। शब्द सिँघासण वेख विखान, आत्म सेजा आसण लांयदा। पंचम वारो वार गायण, साची सेव करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन तेरे आत्म दर, साची मण्डल साची रास रचांयदा। साचे मण्डल साची रास, एका एक वखाईआ। खेले खेल पृथ्वी आकाश, गगन पतालां वेख वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी सत्तां दीपां आप उपाए, आपे करे करावणहारा, मास थित वार रुत्त आपणे हथ्थ रखाईआ। मनमुख काया जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँघी कन्दर दिसे प्रभास, सति सरूप ना नज़री आईआ। कलिजुग ममता मदिरा मास, रसना रस करे हलकाईआ। हरिजन साचा हरि हरि दास, हरि गुण साचा रिहा गाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता लेखे लाए दस दस मास, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। जुग जुग जन भगतां पूरी करे आस, पूर्ब लहिणा झोली पाईआ। आपे होया दासी दास, सेवक सेवा रिहा कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जोती जामा भेख वटाईआ। जोती जामा भेख अपार, भेव किसे ना पाया। शब्द डंक अपर अपार, चारों कुन्ट रिहा वजाया। राउ रंक राज राजानां शाह सुल्तानां करे ख़बरदार, सोया कोई रहिण ना पाया। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, चार वरन सुहाए इक्क दुआरा, ऊँचां

नीचां भेव चुकाया। शब्द खण्डा तेज कटारा, दो जहानी पावे सारा, लोआं पुरीआं वेख किनारा, आप आपणा मुख छुपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण खेल कर, कलिजुग वेला वक्त सुहाया। कलिजुग तेरी काली धार, चार कुन्ट अन्धेरा छाया। धरतमात करे पुकार, नेत्र रो रो नीर वहाया। प्रभ दर रोवे धाहां मार, दोए जोड़ सीस झुकाया। संग मुहम्मद चार यार, अल्ला राणी गल विच पल्ला पाया। ईसा मूसा बण भिखार, काला सूसा तन छुहाया। नानक गोबिन्द कर विचार, दर दुआरा मंगण आया। वेद व्यासा लेख लिखार, लिख लिख लेखा आप समझाया। ब्रह्मण गौड़ पूत सपूता मीत मुरार, प्रगट होए विच संसार, उच्च पहाड़े डेरा लाया। बजर कपाटी सिला पाड़, मेट मिटाए झूठी धाड़, एका वेखे सच अखाड़, जम्बु दीप रुत सुहाया। खेले खेल सतारां हाढ़, लक्ख चुरासी आप चबाए आपणी दाड़, नाल रलाए मौत लाड़ी काल महांकाल, दर द्वारे फेरा पाया। धर्म राए अक्ख रिहा उग्घाड़, त्रैगुण माया तेरा तत्त प्रभ साचा देवे साड़, पंज तत्त ना उब्बल रत्त। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, खेले खेल विच संसार। कलिजुग खेल खेलणहारा, पारब्रह्म बेअन्ता। हरिजन साचे मेलणहारा, मेल मिलाए साचे सन्ता। नारी कन्त हंढावणहारा, गुरमुख काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्ता। अमृत आत्म धार इक्क वहावणहारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची गंग वहंता। साची गंगा आत्म जल, एका धार वहाईआ। दूई द्वैती मेटे सल्ल, सांतक सति वरताईआ। राजस तामस मंगे दर, बैठे झोली डाहीआ। हरि हरि आपणी किरपा कर, रो रो देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख वटाईआ। जोती जामा हरि भगवाना, एका जोत जगाईआ। अगाध बोधी धुर फ़रमाना, शब्दी शब्द जणाईआ। लोआं पुरीआं खण्डां ब्रह्मण्डां वेखे मार ध्याना, उत्भज सेत्ज जेरज अंडा वेख वखाईआ। आपे गोपी आपे काहना, आपे आपणी रास रचाईआ। आपे रावण आपे रामा, लंका गढ़्ह आप तुड़ाईआ। आप वजाए शब्द दमामा, साचा डंका इक्क रखाईआ। जुग जुग पूर कराए आपणा कामा, दूसर कोए ना संग रखाईआ। कलिजुग मिटे रैण अन्धेरी शामा, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाईआ। लक्ख चुरासी करे कामा, सोहँ एका बाज उडाईआ। पुरख अबिनाशी अन्तरयामा, हर घट अन्दर मन्दिर वेख वखाईआ। पल्ले ना दिसे किसे सच्चा दामा, साध सन्त जीव जन्त माया ममता लोभ हँकारा बैठे झोली भराईआ। इक्क इकल्ला एकँकारा, सृष्ट सबाई पावे सारा, गुरमुखां वेखे सच दुआरा, कवण वस्त मिली दस्त गुर पूरे हथ्थ फड़ाईआ। एका रंग रंगाए कीट हस्त, ऊँच नीच राउ रंक, इक्क सुहाए द्वार बंक, बंक द्वारी आप अख्वाईआ। खेले खेल वासी पुरी घनक, गुरमुख साचे अंग लगाए जिउँ जन

जनक, सुरत सवाणी सच सपुत्री सीता रामा आप प्रनाईआ। कलिजुग तेरा जूठा झूठा धनुख, अन्तिम वार दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सृष्ट सबाई वेख वखाईआ। सृष्ट सबाई झूठा नाता, कलिजुग संग रलाया। ना कोई पिता ना कोई माता, पिता पूत ना कोई अख्वाया। ना कोई ज़ात ना कोई पात, ना कोई जगत जुगत साची दात, बिन हरि नामे खाली हथ्थ रखाया। गुरमुख विरले मेला कमलापात, पतिपरमेश्वर एका पाया। वेले अन्तिम पुच्छे वात, दर दरबान दर दर फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका दीपक जोती आपणा आप जगाया।

२२ जेठ २०१४ बिक्रमी माला सिँघ दे घर पिण्ड समालसर ज़िला फिरोज़पुर

कलिजुग कूड़ पसार अन्धेरा छाया। चारों कुंट अन्ध अंध्यार, जीव जन्त रहे बिल्लाया। साध सन्त ना पाइन सार, बैठे मुख छुपाया। मिल्या मेल ना कन्त भतार, आत्म सेज ना कोए हंढाया। माया सुत्ते पैर पसार, गूढ़ी नींद ना कोए उठाया। पंज तत्त विकारा कर अहार, तृष्ना मोह वधाया। काम क्रोध तन शृंगार, जूठा झूठा बस्त्र पाया। हऊमे हँगता रोग अपार, कूड़ कप्पड़ इक्क हंढाया। भुक्खा नंगता विच संसार, कलिजुग डौरू रिहा वाहया। गुरमुख विरला सन्त दुलार, पुरख अबिनाशी रिहा गाया। पुरख अबिनाशी किरपा धार, आप आपणी दया कमाया। आत्म दरसी शब्द अपार, धुन आत्मक इक्क उपजाया। उपजे धुन सच्ची धुन्कार, अनहद साची सेवा लाया। पंचम मेला हरि निरँकार, विछड़ कदे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप अपणी जोत धर, जुग जुग मेला आपणे हथ्थ रखाया। जुग जुग मेल मिलावणहारा, एका एकँकारा। सृष्ट सबाई कर पसारा, आपे बन्न्हे आपणी धारा। जुग जुग लै मात अवतारा, खेले खेल सिरजनहारा। सतिजुग त्रेता द्वापर वेख पसारा, जोती जोत सरूप हरि, आप अपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, खेले खेल अपर अपारा। कलिजुग खेल खिलावणहारा, एका एक गोबिन्दा। गुर गोबिन्दा मेल मिलावणहारा, मेट मिटाए सगली चिन्दा। हरिजन साचे उठावणहारा, आप उपजाए साची बिन्दा। हस्त कीट ऊँच नीच राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान एका रंग रंगावणहारा, देवे नाम इक्क अनडीठा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन काया चोली चाहड़े रंग मजीठा। काया चोली रंग रंगाए, रंगणहार दातारा। हरिजन साचा संग निभाए, आदिन अन्ता एकँकारा। एका अक्खर जाप जपाए, एका दूजा जाप जपाए, तीजा नेत्र खोल्ह वखाए, दरस दिखाए नैण मुँधारा। चौथे घर मेल मिलाए, आप अपणा भेख वटाए,

शब्द सरूपी रचन रचाए, जोत सरूपी कर अकारा। पंचम मेला सहिज सुभाए, एका तन रबाब वजाए, रसना खिच्चे वारो वारा। छेवां दर सहिज सुभाए, छप्पर छन्न ना कोए रखाए, चार दीवार ना कोए रखाए, गुरदर मन्दिर मस्जिद कोए दिस ना आए, खाणी बाणी ना कोई अल्हाए, ब्रह्मा लेख ना कोई लिखारा। वेद व्यासा नज़र ना आए, अञ्जील कुरान ना कोई पढ़ाए, दर साचा इक्क सुहाईआ। आप आपणी जोत जगाए, निज घर बैठा आसण लाए, सति पुरख निंरजन आदि जुगादि विच ब्रह्मादि वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप अपणी जोत धर, दर घर साचा इक्क सुहाए। साचा घर शब्द बनवारी, एका एक रखाया। महल अटल उच्च अटारी, एका नाउँ धराया। सच सिँघासण बैठ गिरधारी, आपणा आसण लाया। ना कोई दिसे चोबदारी, ना कोई सेवक सेवा रिहा कमाया। ना कोई साध सन्त गुर पीर अवतार करे निमस्कारी, इक्क इकल्ला नर निरँकार सच सिँघासण डेरा लाया। ना कोई खण्डा ना कोई कटारी, तन बस्त्र शस्त्र ना कोई सजाया। अबिनाशी करता आप अपणा कर उज्यारी, आप आपणे रंग समाया। (जोती जोत सरूप हरि, आप अपणी जोत धर,) सति पुरख निरंजन आदि शक्त आदिन अन्ता एका रूप शाहो भूप सति सरूप समाया। सति सरूप सति सतिवाद, हरि साचा घर सजांयदा। आपे होए आदि जुगादि, दूसर कोई ना संग रखांयदा। धुर दरगाही वजाए एका नाद, लोआं पुरीआं रिहा सुणाईआ। ब्रह्मा शिव देवत सुर रहे अराध, दिवस रैण इक्क ध्यान लगांयदा। लक्ख चुरासी आप उपाए मोहण माधव माध, एका राह चलाए शब्द जणाई बोध अगाध, सन्त सुहेले आप जगांयदा। अक्खर वक्खर देवे दाद, हरि नामा नाउँ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप अपणी जोत धर, दर घर साचा इक्क सुहांयदा। साचा दर शब्द हुलारा, एका एक रखाया। आपे देवे देवणहारा, चारों कुन्ट रिहा फिराया। धरत धवल अकाश प्रकाश पार किनारा, लोक परलोक अवण गवण भवण रिहा फिराया। एका शब्द इक्क सलोक, आप सुणाए तीनो लोक, त्रैगुण माया भेव ना राया। ब्रह्मण्ड खण्ड पाए वंड जेरज अंड उतभज सेत्ज कोए ना सके रोक, खाणी बाणी रही अल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप अपणी जोत धर, इक्क वखाए साचा घर दुआरा दिस ना आया। दर दरवाज़ा हरि निरँकार, एका एक रखाया। लोआं पुरीआं वसया बाहर, भेव कोई ना पाया। रवि ससि सूरज चन्न गए हार, चारों कुन्ट फेर फिराया। रिख मुन गुर पीर साध सन्त कोए ना पावे सार, अगम्म अगम्म अगम्मड़े धाम सुहाया। औलीआ पीर शेख मुसायक दस्तगीर चढ़ चढ़ गए हार, साचा डण्डा किसे हथ्थ ना आया। जुग जुग प्रभ लए अवतार, ब्रह्मण्डां खोज खुजाया। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, जोती जामा भेख वटाया। मनमुख भुल्ले जीव गंवार, अभेद भेदा भेव ना राया। अछल अछल्ला विच संसार, जुग जुग करदा आया। इक्क अकल्ला

एकँकार, एकँकारा रूप समाया। शब्द महल्ला कर त्यार, आप अपणा दर सुहाया। निर्मल जोती कर उज्यार, सच प्रकाश वखाया। ना कोई दीसे धूआंधार, अन्ध अन्धेर रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप अपणी जोत धर, इक्क सुहाए साचा दर, दुआरा इक्क रखाया। बन्द दरवाजा ग़रीब निवाजा, आपणा आप कराया। आप आपणा साजन साजा, बाडी कोए ना अंग लगाया। एका रक्खे साचा ताजा, गुर शब्दी नाउँ रखाया। दो जहानी रक्खे लाजा, आवण जावण आपणा गेड़ कटाया। कलिजुग जोत जगाए देस माझा, भेव रहे ना राया। भगत सुहेला रक्खे लाजा, लाजावन्त आप अख्वाया। कलिजुग तेरा रच्चया काजा, लक्ख चुरासी तेरा संग बणाया। लाड़ी मौत मंगे दाजा, अग्गे आपणी झोली डाहया। धर्म राए खोल्ह दरवाजा, खाली कुण्डां रिहा कराया। काल द्वारे आया भाजा, हरि साचा सेवा लाया। महांकाल दर रिहा साजा, दोए जोड़ सीस झुकाया। चारों कुन्ट लगाए आंचा, एका जोती लम्बू लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा दर इक्क सुहाया। काल महांकाल बण भिखार, प्रभ अग्गे देण दुहाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, दोवें बैठे सीस झुकाईआ। लाड़ी मौत कर शृंगार, गल बैठी पल्ला पाईआ। धर्म सपुत्री सच दुलार, वर मंगे बेपरवाहीआ। लक्ख चुरासी वेख विचार, हथ्थ फूलन माला रही उठाईआ। मिले मेल कन्त भतार, नेत्र नैण कज्जल रही पाईआ। सम्मत चौदां हो त्यार, हथ्थीं मैहन्दी लाल रंगाईआ। धर्म राए दी सच सपुत्री कन्या मुटियार, दोवें भुजां रही उठाईआ। खुल्ल्हे केस रोवे ज़ारो ज़ार, विष्नूं अग्गे रही कुरलाईआ। ब्रह्मा अट्ठे नेत्र रिहा उग्घाड़, चारों कुन्ट वेख वखाईआ। शिव शंकर रोवे धाहां मार, बाशक तसका गल लटकाईआ। क्रोड़ तेतीसा तेरी कोई ना सुणे पुकार, जगत जगदीसे जोत जगाईआ। कलिजुग अन्तिम आई हार, माया राणी दर प्रनाईआ। प्रगट होया निहकलंक नरायण नर अवतार, शब्द खण्डा हथ्थ उठाईआ। खेले खेल अपर अपार, ब्रह्मण्डां खोज खुजाईआ। जेरज अंडां पावे सार, लुकया कोई रहिण ना पाईआ। भेख पखण्डा करे पुकार, एका मार्ग सच चलाईआ। चार वरनां इक्क द्वार ऊँचा नीचा भेव चुकाईआ। एका अक्खर कराए जै जैकार, दीपां लोआं रिहा सुणाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी कर विचार, सति सन्तोखी धीर धराईआ। नाता तुट्टे काम क्रोध लोभ मोह हँकार, मनमति रही कुरलाईआ। गुरमति देवे सहिज साची धार, काया मन्दिर अन्दर आप टिकाया। निर्मल जोती कर आकार, मस्तक गगन जोत निरँजण करे रुशनाईआ। मुख लगाए साचा सगन, सोहँं साची चोग चुगाईआ। तन बस्त्र चाढ़्हे एका रंगन, लोकमात उतर ना जाईआ। आप रखाए आपणे अंगन, अंगीकार आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क सुहाए साचा दर, दर दुआरा बन्द कराईआ। दर दरवाजा किया बन्द, आपणी कल वरताईआ। पढ़

पढ़ थक्के राग छतीसा छन्द, राग रागनी रहे अल्हाईआ। किसे ना पाया परमानंद, निजानंद रहे गंवाईआ। सति पुरख ना जाणे छन्द, सीतल सांतक धार ना कोई वहाईआ। मनमती जीव आत्म अन्ध, दूर दुराडा दिसे पन्ध, औखे घाट ना कोई चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन किरपा देवे कर, आत्म खोल्हे साचा दर, बन्द कवाड़ी तोड़ तुड़ाईआ। गुरमुख धन्न कमाई, हरि धन पाया। मनमुख सदा जुदाई, रो रो दए दुहाया। गुरमुख सच कुड़माई, गुर शब्दी जोड़ जोड़ जुड़ाया। मनमुख भेव ना राई, जूठे झूठे धन्दे लाया। गुरमुख धन्न वधाई, घर साचा इक्क सुहाया। मनमुख पई फाही, गल फाँसी इक्क लटकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे रिहा तराया। हरिजन साजन साचे मीत, सतिगुर पुरख मनाया। सतिगुर साचा ठांडा सीत, एका रंग समाया। आपे वसणहारा चीत, चित वित ना कोए ठगौरी पाया। जिस जन बख्शे चरन प्रीत, चरनोधक मुख चुआया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका राह वखाईआ। एका राह शब्द मलाह, हरि साचा मात रखांयदा। देवणहारा सच सलाह, साचे मार्ग लांयदा। पकड़ उठाए फड़ फड़ बांह, बेड़ा पार करांयदा। निथावयां देवे साचा थाँ, चरन दुआरा इक्क वखांयदा। काग हँस दए बणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका एक धाम सुहांयदा।