पुस्तकालयभाग ६

पहली हाढ़ २०१४ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल ज़िला अमृतसर

त्रैगुण माया तेरी धार, प्रभ साचे मात वहाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव कर त्यार, साची सेवा लाईआ। आपे होया पहरेदार, दिवस रैण रिहा गाईआ। पंज तत्त कर ख़बरदार, एका डंक वजाईआ। अप तेज वाए पृथ्वी आकाश कर आकार, सरगुण रूप वटाईआ। निरगुण खेले खेल अपार, दिस किसे ना आईआ। मन मति बुध जोत अधार, जोती जोत समाईआ। जोत निरँजण कर अकार, दीपक हथ्थ फड़ाईआ। वेखणहारा अन्दर बाहर, गुप्त ज़ाहर भेव ना राईआ। लक्ख चुरासी कर त्यार, आप आपणी रचन रचाईआ। रूप अनूपा सति सरूपा हरि निरँकार, निज घर बैठा आसण लाईआ। धाम अवल्ला अपर अपार, चार दिवार ना कोई रखाईआ। अगम्म अगोचर अलक्ख अधार, भेव अभेदा भेद छुपाईआ। वेद कतेबा ना पायण सार, पढ़ पढ़ थक्के मात लोकाईआ। जीव जन्त साध सन्त गुर पीर लै अवतार, आवण जावण रचन रचाईआ। पुरख अगम्मा वसया

बाहर, अगम्म अगम्मड़े धाम सुहाईआ। इक्क इकल्ला नर निरँकार, निरगुण रूप समाईआ। जोत सरूपी कर आकार, आदि शक्त आदि भवानी एका नाउँ रखाईआ। शब्द जणाए धुर फ़रमाणा, अगाध बोध जणाईआ। अगाध बोध अकथ कथा कहाणी, रसना कथ ना सके राईआ। सर्बकला आपे समरथ, वेख वखाए थाउँ थाँईंआ। जुग जुग चलाए आपणा रथ, रथ रथवाही आप अख्वाईआ। कलिजुग अन्तिम सीआं चुकाए साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, अट्ठ सट्ठ वेख वखाईआ। सतिजुग चलाए साची गथ, सति पुरख निरँजण आप रघुराईआ। खेले खेल जिउँ रामा घर दसरथ, काहना कृष्ना भेख वटाईआ। प्रगट होए कमलापत, कँवल नैण अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैगुण माया वेख घर, वेखणहारा वेख वखाईआ। त्रैगुण माया हट्ट पसार, प्रभ साचे वेख विचार, कलिजुग अन्तिम लए अवतार, निहकलंक शब्द डंका चारों कुन्टां आप वजा रिहा। राउ रंकां करे ख़बरदार, शाह सुल्तानां आप उठा रिहा। ब्रह्मा शिव देवत सुर दए हुलार, पुरीआं लोआं आप जगा रिहा। दो जहानां राज राजानां करे ख़बरदार, सोया कोए रहिण ना पा रिहा। गुर गोबिन्द कर त्यार, हरि साचा संग निभा रिहा। शब्द खण्डा तेज कटार, तन गात्रे आप लटका रिहा। कल्गी तोड़ा सीस अपार, नाम नामा आप वखा रिहा। जोती जोड़ा विच संसार, शब्द घोड़ा आप दुड़ा रिहा। वेखे परखे मिट्ठा कौड़ा, लक्ख चुरासी फोल फुला रिहा। धुरदरगाही आया दौड़ा, ब्रह्मण गौड़ा नाउँ रखा ल्या। पूत सपूता लाए पहला पौड़ा, बजर कपाटी साची सिला उच्चे पर्बत चरन छुहा रिहा। आपे तोड़नहारा किला कोट हँकारी गढ़्ह, कलिजुग तेरा छिला पूर करा रिहा। सति पुरख निरँजण अग्गे खड़, गुर गोबिन्दा वेख वखा रिहा। दस्म द्वारी चोटी चढ़, अन्दर मन्दिर कुण्डा ला रिहा। शब्द सरूपी बाहों फड़, पवण उनन्जा इक्क हुलार वखा रिहा। त्रैगुण माया जाए सड़, ब्रह्मा नेत्र नीर वहा रिहा। शिव शंकर एका अक्खर पढ़, सो पुरख निरँजण गा रिहा। हँ हँगता जाए मर, माया मोह चुका रिहा। साची संगता जाए तर, लोकमाती राह वखा रिहा। निहकलंका खोल्हे दर, पुरख अबिनाशी भेख वटा रिहा। चार वरन नुहाए एका सर, सर सरोवर इक्क बणा रिहा। ना जन्मे ना जाए मर, आवण जावण विच ना आ रिहा। आपणी करनी आपे कर, आप आपणी बणत बणा रिहा। साध सन्त हरि जोत धर, आप आपणी बूझ बुझा रिहा। ज्ञान ध्यान देवे वर, चरन धूढ़ इशनान करा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैगुण तेरा दर तेरी झोली पा रिहा। त्रैगुण माया तेरा दान, हरि झोली पांयदा। लोकमाती कर इशनान, अन्तिम डोली पांयदा। जूठ झूठ नाल रल जान, साचा संग निभांयदा। खाली ठूठ दो जहान, नाम भिच्छया कोई ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, तेरा लहिणा देणा मूल अन्तिम अन्त चुकांयदा।

लहिणा देणा मूल चुकाए, अन्तिम वारया। पंज तत्त त्रिसूल लगाए, शिव शंकर भुजा उसारया। कन्त कन्तूहल दे मति समझाए, एका देवे शब्द हुलारया। सोहँ सो रसना गाए, एका दूजा भउ निवारया। बाशक तशका गल लटकाए, ढहि पए चरन द्वारया। ब्रह्मा नेत्र रिहा उठाए, चारे मुख रसन उचारया। करोड़ तेतीसा रिहा बिल्लाए, सपुत्र राजा इन्द हाहाकारया। नौ खण्ड पृथ्वी वेख वखाए, सत्तां दीपां करे ख्वारया। जेरज अंडा भेव ना राए, उत्भज सेत्ज पार किनारया। ब्रह्मण्डां खण्डां वंड वंडाए, लोआं पुरीआं पासा हारया। सूरज चन्ना दिस ना आए, रवि ससि अन्ध अंध्यारया। तारा मण्डल मुख छुपाए, ऊँच नीच ना कोई वखा रिहा। भेख पखण्डा रहिण ना पाए, कलिजुग तेरी अन्तिम वारया। कलिजुग कन्ढ्ढा इक्क वखाए, लक्ख चुरासी खड़े किनारया। धर्म राए डण्डा इक्क वखाए, लाड़ी मौत करे शृंगारया। चित्रगुप्त लेखा लेख लिखाए, लहिणा मूल चुका रिहा। पुरख अबिनाशी भेखाधारी भेख वटाए, जोती जामा भेस वटा रिहा। धारी केसा पकड़ हिलाए, मूंड मुंडाए आप उठा ल्या। नर नरेशा कोई रहिण ना पाए, दस दस्मेस जोत जगा ल्या। विष्न महेषा सेवा लाए, गणपति ना पूज पुजा ल्या। कुरान अंज़ील ना कोई पढ़ाए, ईसा मूसा खाक मिला रिहा। नेत्र नैण नीर वहाए, गल पलड़ा एका पा ल्या। खाणी बाणी दए दुहाए, भेव अभेदा भेव ना आ ल्या। वेद पुराण बैठे मुख छुपाए, वेद व्यासा दिस ना आ रिहा। कलिजुग अन्तिम वेख वखाऐ, पुरख अबिनाशी बणत बणा ल्या। लेखा लेख आपणे हथ्थ रखाए, लिखणहारा आप अख्वा ल्या। धरत मात मस्तक मेख लगाए, आप आपणी दया कमा रिहा। नेत्र पेख खेल रचाए, साचा संग निभा रिहा। दर दरवेश आप अख्वाए, दर भगतां डेरा ला ल्या। जोती मेला सहिज सुखदाए, हरि शब्दी जोग कमा ल्या। राग अनादी इक्क अल्हाए, अनहद ढोल वजा ल्या। दीपक जोती जोत जगाए, अन्ध अन्धेर मिटा ल्या। वरन गोत कोई रहिण ना पाए, ऊँचां नीचां राउ रंकां राज राजानां शाह सुल्तानां एका धाम बहा ल्या। द्वार बंका इक्क सुहाए, आप आपणा भेख वटा ल्या। गुरमुख उधारे जिउँ जन जनका, नाम दान हरि झोली पा ल्या। लेखे लाए पूत सपूता, सनक सनंदन सन्त कुमारा वेख वखा ल्या। खेले खेल बार अनका, एका एक हरि रघुराए। प्रगट होए वासी पुरी घनका, एका डंक वजा ल्या। जन भगतां आत्म जोती लाए तनका, नेत्र लोचन नैण दिस ना आ रिहा। आपे फेरनहारा मन का मणका, पंज तत्त हरि मोह चुका ल्या। जोती शब्दी मेला तन का, मति तत्त हरि इक्क बुझा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैगुण माया तेरा दर, कलिजुग अन्तिम वेख वखा ल्या। कलिजुग माया तेरा जाल, त्रैगुण आप पसारया। आपे वेखे शाह कंगाल, वेखणहारा दिस ना आ रिहा। दो जहानां बण दलाल, आर पार आप जणा रिहा। लक्ख चुरासी हाल बेहाल,

धर्मसाल ना कोई जणा रिहा। फल ना दिसे किसे डाल, काया खाली खल्ल वखा रिहा। जूठा झूठा वज्जे ताल, नाम तलवाड़ा ना कोई वजा ल्या। अमृत आत्म भरे ना साचा ताल, सर सरोवर ना कोई नुहा रिहा। बिन गुर पूरे कोई ना तोड़े जगत जंजाल, आवण जावण ना कोई मिटा रिहा। दीपक जोती मस्तक थाल, साचे गगन ना कोई वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, त्रैगुण माया तेरा दर, दर द्वारे फेरा पा रिहा। त्रैगुण माया तेरा हट्ट, हरि साचा वेख वखांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी तीर्थ तट्ट, साध सन्त ना कोई आसण लांयदा। जोत ना जगे काया मट्ट, अन्ध अन्धेर ना कोई मिटांयदा। पल्ले ना दिसे नाम गट्ठ, साचा वणज ना कोई करांयदा। झूठा मन्दिर जाणा ढठ्ठ, अन्त रहिण ना पांयदा। लेखा चुक्के अट्ठ सट्ठ, गंगा गोदावरी वेख वखांयदा। गुर दर मन्दिर मस्जिद जगत इक्ट्ठ, जोग जुगीशर ना कोई वखांयदा। भेव ना जानण तत्त अठ, ना कोई पंचम मूल चुकांयदा। हउमे हँगता पैणा भट्ठ, तृष्ना अग्नी ना कोई बुझांयदा। आपे गेड़नहारा उलटी लट्ठ, आपणी कल वरतांयदा। जन भगतां मेल मिलाए नठ्ठ नठ्ठ, दिवस रैण सेव कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, त्रैगुण माया जाए हर, लक्ख चुरासी मुख भवांयदा। त्रैगुण माया रही कुरला, होणी मात जुदाईआ। ब्रह्मे रो रो रही सुणा, ना होवे कोई सहाईआ। ब्रह्मा बैठा मुख भवा, प्रभ साचे हथ्थ वड्याईआ। खुल्हड़े केस गल विच पा, विष्नूं अग्गे आई कर कर धाईआ। विष्नूं वंसी रिहा कुरला, हउँ सेवक सेवा रिहा कमाईआ। शिव शंकर फड़ाए आपणी बांह, मात पित पूत अख्वाईआ। साचा हित ना बणया मित कोई ना, हथ्थ बैठा त्रिसूल छुडाईआ। बिन हरि कोई ना दीसे छाँ, आप उपाए आपे दए मिटाईआ। करोड़ तेतीसा तेरी छाँ, दूर दुराडे वेख वखाईआ। चारों कुन्ट दिसे ना, ना कोई दीसे भैण भाईआ। रजो तमो सतो ना कोई थाँ, त्रैगुण ना धीर धराईआ। सुरपति राजा इन्द रोवे गल विच पा बांह, वेला अन्तिम दए दुहाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करते आपणी रचना लई रचा, लोकमाती जोत जगाईआ। निहकलंका नाउँ रखा, शब्द डंका इक्क वजाईआ। पकड़ उठाए थाउँ थाँ, माण ताण सर्ब मिट जाईआ। लोआं पुरीआं घर घर उडणे काँ, थिर कोई रहिण ना पाईआ। आपे पिता आपे माँ, पूत सपूता आप अख्वाईआ। गुरमुखां पकड़े एका बांह, दूसर किसे हथ्थ ना आईआ। आप जपाए आपणा नाँ, लिखण पढ़न विच ना आईआ। खाणी बाणी दए उपा, गुर पीर सेवा लाईआ। अन्तिम आपे दए खपा, ना कोई दूसर संग रखाईआ। चौदां लोकां रिहा ढाह, चौदां तबकां रिहा मिटाईआ। संग मुहम्मद चार यार ना कोई देवे ठण्ढी छाँ, उम्मत रसूल रही कुरलाईआ। सुणे पुकार धरत गऊ माँ, नेत्र नीर रही वहाईआ। कलिजुग माया रही खा, आप आपणा अहार कराईआ।

तुध बिन कवण द्वारे जा, साध सन्त ना कोई सुहाईआ। पुरख अबिनाशी करी हां, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। धरत मात वेखे राह, दिवस रैण नैण उठाईआ। पारब्रह्म प्रभ साचे लग्गे चंगा केहड़ा थाँ, भूमिका धाम दए सुहाईआ। नगर खेड़ा इक्क ग्रां, सम्बल नगरी नाउँ रखाईआ। गुर गोबिन्दे पकड़े बांह, आप आपणा राह वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैगुण माया तेरा घर, लोकमात मार ध्यान, इक्क इकांत वेख वखाईआ। थिर घर शब्द अपार, हरि उपाया। ना कोई चार दिवार, छप्पर छन्न ना कोई रखाया। ना कोई बाडी करे त्यार, ना कोई वेख वखाया। पुरख अबिनाशी किरपा धार, आप आपणा धाम सुहाया। दीपक जोती कर उज्यार, एका एक टिकाया। पवण पवणी ना दिसे हुलार, ना कोई हवनी हवन कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर बणाए एका घर, साचा नाउँ रखाया। थिर घर सच महल्ला, हरि एका एक उसारया। आपे वसे इक्क इकल्ला, आप आपणे रूप समा रिहा। ना कोई दीसे जल थला, ना कोई धरत धवल टिका रिहा। ना कोई लाए ठग्ग चोर यार कर कर हल्ला, ना कोई जन्दर अन्दर तुड़ा रिहा। आपणा दर आपे मल्ला, घर साचे आसण ला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर आप वसा ल्या। थिर घर साचा रंग, हरि एका एक रखाया। शब्द सरूपी नाम पलँघ, अन्दर मन्दिर डाहया। आप आपणी मंगी मंग, घर आपणे मंगण आया। आप आपणे बैठा संग, नारी कन्त रूप आप अख्वाया। आप वजाए आपणा मृदंग, आपणी तार सितार हिलाया। आपे कटे आपणी भुक्ख नंग, आप आपणा आहार कराया। आपे डोरी आप पतंग, आप आपणा रिहा उडाया। दर दरवाजा आपणा लँघ, आप उप्पर आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अबिनाशी एका धाम सुहाया। सच भूमिका साचा थान, साची धरत सुहाईआ। साची गऊआं साचा काहन, साचा भेख वटाईआ। साचा नाम सच निशान, साचो सच जणाईआ। अमृत सीर पीण खाण धुर दी बाण रखाईआ। नाम वरोले दुध्ध मधान, कर किरपा आप वधाईआ। आपे जाणी जानण जाण, आपे वेख वखाईआ। धर्म बणाए इक्क मकान, मण्डल मण्डप माढ़ी सर्ब ढहि जाईआ। सत्त रंग झुलाए नाम निशान, अक्खर वक्खर लेख लिखाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी सारे गान, चार वरन इक्क सरनाईआ। सत्तां दीपां पाए आन, पारब्रह्म सच्ची सनाईआ। गुरमुख मेला हाणी हाण, सज्जण सुहेला आप मिलाईआ। आपे देवे दानी दान, आत्म झोली आप भराईआ। करे कराए पुण छान, चारों कुन्ट वेख वखाईआ। बिरध बाल नौजवान, वेस अवेसा वेस वटाईआ। पुरख अबिनाशी हरि सुल्तान, साचे घर समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे रिहा जणाईआ। अमृत आत्म चिट्टा दुध्ध, साचा सीर वखांयदा। आपे अस्व बहि कुद्द, चारों

कंट दुड़ांयदा। निर्मल नरायण करे बुध, नौ धार वहांयदा। सम्मत सम्मती पाए सुध, वेला आपणे हथ्थ रखांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी लग्गा युद्ध, धर्म युधिष्टर आप धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे रंग समांयदा।

साचा सीर नाम किउड़ा, हरिजन आप भरांयदा। पीवणहारा थोड़ा थोड़ा, जोड़ी जोड़ा जोड़ जुड़ांयदा। आपे भन्ने रीठा कौड़ा, दुरमति मैल गंवांयदा। जगत चढ़ाए पहला पौड़ा, एका राह वखांयदा। सुखमन नाड़ी राह सौड़ा, बिन गुर पूरे ना कोई पार करांयदा। जन भगतां आत्म अन्तर लग्गी औड़ा, दिवस रैण बिल्लांयदा। कलिजुग अन्तिम आपे बौहड़ा, आप आपणी दया कमांयदा। धुरदरगाही आया दौड़ा, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। साचा नगर सच ग्राम साचा धाम ना कोई जाणे लम्बा चौड़ा, ना कोई लेख लिखांयदा। आपे मक्खण दुध्ध वरोले, आप छाछ बणाईआ। हरिजन मन्दिर आपे बोले, आपे भेख वटाईआ। आपे गऊ आपे चोअ ले, आपे धार वहाईआ। काया धरती आपे मौले, हरि हरयावल आप वखाईआ। आपे उलटी करे नाभ कँवले, अमृत धार वहाईआ। मेल मिलाए साँवल सँवले, काहना कृष्ना रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। दुध दोहया काया भाण्डे, साची वस्त टिकाईआ। जोती अग्नी माया हांडे, इक्क उबाल लगाईआ। नाम प्याले पाया ठांढे, सीतल धार रखाईआ। अर्जन पुच्छे आंढ गवांढे, कवण रूप हरि रघुराईआ। जीव जन्त थक्के मांदे, ना कोई भेव खुल्हाईआ। रसना बहि बहि सारे गांदे, दिस किसे ना आईआ। चरन धूढ़ जो जन नहांदे, दुरमति मैल गंवाईआ। दर दुआरा एका पांदे, साची भूमिका धाम सुहाईआ। आसी पासी रोंदे जांदे, छेड़ू रहे छेड़ छिड़ाईआ। जंगल जूह उजाड़ दसांदे, उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण दिशा वेख विखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा भेख वटाईआ। गग्गा गुर गोबिन्द गां, नाम सीर चुआया। दस्म द्वारी साचा थाँ, इक्क अख़ीर विखाया। आपे पकड़े पकड़नहारा बांह, महल्ल अटल इक्क बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला इक्क दर, दर दुआरा रिहा सुहाया। दक्खण दिशा गोबिन्द रास, आपणी आप टिकाया। प्रगट होवे नौ दस मास, दहि दिशा वेख वखाईआ। सर्ब वस्त गुर सतिगुर पास, देवणहार आप अख्वाईआ। गुरसिख ना होए मात उदास, भिखक भिच्छया झोली पाईआ। भाग लगाए जंगल जूह विच प्रभास, आस पास धाम सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा चरन टिकाईआ। त्रैगुण माया तेरी रास, कलिजुग अन्त वखाईआ।

खेले खेल पृथ्वी आकास, साध सन्त संग रलाईआ। गुर दर मन्दिर अन्दर कर कर वास, बैठी रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, तेरा लेखा लेख वखाईआ।

त्रैगुण माया तेरी धार, चारों कुन्ट पसारया। नौ खण्ड पृथ्वी अन्ध अंध्यार, दीवा बत्ती ना कोई जगा रिहा। सत्तां दीपां आई हार, कमलापती ना कोई मना रिहा। लक्ख चुरासी रोवे ज़ारो ज़ार, धरत धवल ना धीर धरा ल्या। राए धर्म खोल्ह किवाड़, एका राह वखा रिहा। संग रखाए मौत लाड़, हथ्थीं मैहन्दी लाल रंगा ल्या। सगन मनाए सतारां हाढ़, लोकमाती लेख लिखा ल्या। मिले मेल जंगल जूह उजाड़ पहाड़, जल थल वेख विखा ल्या। आप उठाए आपणी धाड़, एका पल्ला नाम करा ल्या। धरतमात तेरा इक्क उखाड़, शब्द अखाड़ा आप रचा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैगुण माया भेंट चढ़ा ल्या। त्रैगुण माया तेरी भेंटा, प्रभ साचे आप चढ़ाईआ। आपे होए खेवट खेटा, बेपरवाह मलाह अख्वाईआ। नेत्र लोचन तेरा राह आपे वेखा, आपे मार्ग पाईआ। लहिणा देणा चुकाए देस प्रदेसा, लक्खण रूप वटाईआ। करौच धारे आपणा भेसा, पुष्कर मुख छुपाईआ। जम्बु मेला नर नरेशा, सान करे कुड़माईआ। सलमल देवे जगत अंदेसा, कुशा ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैगुण माया मेट मिटाईआ। त्रैगुण माया तेरा रंग, प्रभ साचा आप मिटांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी वेख पलँघ, घर साचे आसण लांयदा। इक्क वजाए जगत मृदंग, साची तार हिलांयदा। कुलाखण्ड प्रभ पाए वंड, इलाबुत समझांयदा। केतमाल माल भंग, किंपुरख जोबन हंढांयदा। हरवरख कलि दीसे नंग, खण्ड भारत जोड़ जुड़ांयदा। हरणयमह तन रोवे रंड, नारी कन्त विछोड़ा पांयदा। भद्र तेरा तोड़ घमंड, एका खण्डा वांहयदा। रमक रो रो पावे वंड, नेत्र नीर वहांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी तेरी वंड, त्रैगुण माया आप वंडांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप उपाए आप मिटाए आपे लेख लिखांयदा। त्रैगुण माया तेरी रत्त, प्रभ आपणे विच समाईआ। ना कोई डाल्ही ना कोई पत, फुल फुलवाड़ी रहिण ना पाईआ। ना कोई रथवाही ना कोई रथ, महांसार्थी ना कोई अख्वाईआ। ना कोई पूजा पाठ ना कोई गथ, रसना जिह्वा कोई ना गाईआ। ना कोई पंज तत्त नक्क मूंह ना दीसे हथ्थ, नेत्र नैण वेख वखाईआ। चौदस चौदां बुरज गया ढठ्ठ, ना कोई मात बणाईआ। शब्द सरूपी तपया मट्ठ, जोती अग्नी लाईआ। पाणी वारन अट्ठ सट्ठ, धरतमात हथ्थ उठाईआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद करन चट्ठ, बैठे सीस झुकाईआ। कलिजुग तेरा अन्तिम हट्ठ, लोकमात रहिण ना पाईआ। सतिजुग चरन द्वारे गया ढठ्ठ, प्रभ

अग्गे सीस झुकाईआ। गुरमुखां मेला इक्क इक्ट्ठ, सच सच्ची सरनाईआ। आपे गेड़नहारा उलटी लट्ठ, उलटी धार वहाईआ। लेखे लाए हाडी तिन्न सौ सट्ठ, बहत्तर नाड़ी वेख वखाईआ। त्रैगुण माया पई भट्ठ, अन्तिम अन्त मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंज तत्त तेरी जगत लड़ाईआ। त्रैगुण माया गई समा, आपणा मुख छुपाया। गुरमुखां मात गई समझा, राह साचा इक्क वखाया। बिन गुर पूरे कोई ना पकड़े बांह, वेला अन्तिम आया। धर्म राए दए सजा, नेत्र नैण रिहा उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैगुण माया तेरा भट्ठ, साध संगत कर इक्ट्ठ, आपणी नईआ आप चलाया। साध संगत तेरा हवन, अन्तिम कलिजुग कराया। नौ खण्ड पृथ्वी दए सुनेहड़ा पवन, पवणी सेवा लाया। वेख वखाए अवण गवन, बावन बवन भेख वटाया। मनमुख शंघारे जिउँ रामा रवन, एका खण्डा हथ्थ उठाया। खेले खेल नाथ त्रिलोकी विच त्रैभवन, त्रै देशां वेख वखाया। राज राजानां शाह सुल्तानां ना मिले सवन, गूढ़ी नींद ना कोए रखाया। हरि का भाणा जाणे कवन, पढ़ पढ़ थक्के जीव सबाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैगुण माया अग्गे धर, एका अग्नी भेंट चढ़ाया। त्रैगुण माया अग्गे रक्ख, प्रभ आपणी कल वरताईआ। प्रगट होए हरि प्रतक्ख, खेले खेल सृष्ट सबाईआ। सन्त सुहेले लए रक्ख, अक्खर वक्खर इक्क पढ़ाईआ। चार कुन्ट उडाए रक्ख, दहि दिशा अन्धेरा छाईआ। साधां सन्तां भाण्डे सक्ख, सच वस्त ना कोई टिकाईआ। भाग निखुटे मस्तक मथ्था, बिधना रेखा रिहा मिटाईआ। लेख चुकाए नौ नाथ, सिद्ध चुरासी रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैगुण माया तेरा ज़र, तेरे गल पहनाईआ। त्रैगुण माया कर शृंगार, आपणा आप विचारया। जूठा झूठा मीत मुरार, लोकमात पासा हारया। ना कोई दीसे सांझा यार, देवे अन्त सहारया। रो रो करे गिरयाज़ार, नेत्र नैण नीर वहा रिहा। कर्म कुकर्मी मारी मार, धर्मी धर्म ना कोई वखा ल्या। शरमी शरमा होई शरमसार, मुख काला घूंगट पा ल्या। धर्म राए दा पुच्छ द्वार, आप आपणा कदम उठा ल्या। आपे खड़ी अधविचकार, सज्जा चरन उठा ल्या। दर दहिलीजों पार आर, अन्दर बाहर वेख वखा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, त्रैगुण माया खेल कर, अन्तिम मेट मिटा ल्या। अन्तिम मेटे मेटणहार, जुग जुग रचन रचाईआ। कलिजुग अन्तिम उतरया पार, संग मुहम्मद चार यार बैठे संग निभाईआ। अल्ला राणी कर प्यार, हू हू नाअरा लाईआ। ऐली अल्ला शाह सवार, इक्क इकल्ला आप अख्वाईआ। सच मुसल्ला अपर अपार, आसण सिँघासण रिहा वछााईआ। रोज़ा कूजा बांग अधार, स्वांगी स्वांग वरताईआ। दलाल ऐली शाह अस्वार, इक्क इकल्ला आप अख्वाईआ। दस्तगीर विच संसार, महिबान रूप समाईआ। खलक ख़ुदाए वेख विचार, ख़ुदी तकबर रिहा ढाहीआ।

बेपरवाहे परवरदिगार, अहिनल हक्क नाअरा लाईआ। ख्वाजा खिजर मीत मुरार, नेत्र नीर वहाईआ। मदीना मक्का डूँघी गार, एका खंदक रिहा ख़ुदाईआ। कलिजुग लेखे लग्गे लक्ख चार बत्ती हज़ार, वेद व्यासा गया लिखाईआ। छत्ती जुग खेल करतार, खेलणहार सृष्ट सबाईआ। जगी जोत अगम्म अगम्म अपार, जोती जामा भेख वटाईआ। शब्द धुन सच्ची धुन्कार, पारब्रह्म ब्रह्म जणाईआ। इक्क इकल्ला एकँकार, ओंकारा रूप समाईआ। जगत अन्दर पावे सार, सागर सिन्ध वेख वखाईआ। गोबिन्द डल्ला इक्क प्यार, इक्क महल्ला रिहा वसाईआ। घड़ी घड़ी पल पला दरस प्यार, नेत्र लोचन आप वखाईआ। वलीआ छलीआ विच संसार, कलिजुग अन्तिम भेख वटाईआ। चिट्टे अस्व हो अस्वार, नीला नीली धारों पार कराईआ। सोलां कल सीआं तन शृंगार, एका आसण लाईआ। शस्त्र बस्त्र तेज कटार, आप आपणे हथ्थ उठाईआ। सम्मत तेरां नानक धार, लोकमात आप चलाईआ। तोला बण वड बलकार, सोहँ कंडा हथ्थ उठाईआ। दो जहानां दए हुलार, इक्क हुलारा नाम लगाईआ। सम्मत चौदां किरपा धार, गुरमुख साचे लए तराईआ। आपे वेखे दर द्वार, दर दरवेशा फेरा पाईआ। पंच जेठा मीत मुरार, आप आपणी कल वरताईआ। जन भगतां रक्खे साया हेठां, साचा संग सच्ची सरनाईआ। लक्ख चुरासी भन्ने कौड़ा रीठा, एका खण्डा हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, ब्रह्मण्ड वंड वंडाईआ। पंचम जेठ जोत निरँजण, एका चन्द चढ़ाया। अमृत आत्म पी पी रज्जण, सर सरोवर इक्क सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुर गोबिन्द साचा मेला, प्रभ साचा मेल मिलाया। आपे होया सज्जण सुहेला, आपणी गोद उठांयदा। जोत सरूपी चाढ़्हे तेला, साचा मंगल गांयदा। पंचम सखीआं पायण वेला, साची रुत्त सुहांयदा। आदि अन्त जुगा जुगन्त छैल छबीला, एका रंग समांयदा। त्रैगुण माया जोती अग्नी लाए तीला, तत्त मति ना कोई रखांयदा। गुर गोबिन्द काया बस्त्र पाए पीला, एका चोली नाम रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैगुण माया तेरा दर लोकमाती बन्द करांयदा। लोकमात मार झात, प्रभ आपणी कल वरताईआ। आपे बैठा इक्क इकांत, थिर घर डेरा लाईआ। जन भगतां बख्शे अमृत बूंद स्वांत, निझर रस मुख चुआईआ। मेट मिटाए अन्धेरी रात, दीपक साची जोत जगाईआ। डूँघा सागर ना आए हाथ, ना कोई फोल फुलाईआ। सम्मत चौदां तेरी गाथ, वेद पुराणां मूल ना गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चौदां हट्टां वेख वखाईआ। चौदां हट्टां खोल्ह किवाड़, प्रभ नेत्र नैण उग्घाड़या। खेले खेल सतारां हाढ़, जंगल जूह उजाड़ पहाड़या। सतिजुग साचा घड़े घाड़, घड़नहारा आप अख्वा रिहा। सृष्ट सबाई लुट्टी जाए दिन दिहाड़, हथ्थ किसे ना आ रिहा। मनमुख सुत्ते पैर पसार,

माया पड़दा पा रिहा। हरिजन साचे मीत मुरार, सोए आप उठा रिहा। त्रै देशां वेखे वेख विचार, त्रैगुण मुख छुपा ल्या। धारी केसा रहिणा ख़बरदार, सुफल कुक्ख ना कोए करा रिहा। लहिणा देणा मुहम्मदी यार, दर द्वारे आप चुका रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत चौदां देवे वर, दो जहाना धरनी धर, धरत धवल धाम सुहा ल्या। धरत मात तेरा जगत अखाड़ा, हरि साचा आप बणांयदा। लेख लिखाए सतारां हाढ़ा, त्रै देशां आप उठांयदा। त्रैगुण माया मंगे भाड़ा, अन्तिम झोली आप भरांयदा। लाड़ी मौत कढ्ढे हाढ़ा, धर्म राए डोली आप उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंज तत्त तेरी बणाए गोली, मन मति बुध खेडे होली, एका रंगण रंग चढ़ांयदा। सम्मत चौदां चौदां लोक, प्रभ साचा आप हिलांयदा। इक्क जणाई शब्द सलोक, धुरदरगाही आप सुणांयदा। हरि का भाणा कोई ना सके रोक, ना कोई मेट मिटांयदा। मनमुख जीवां देवे झोक, ना कोई मोख करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, चौदां चौदस वेख विखांयदा। त्रै देस कर कर वेस, आए विच मैदानया। पकड़ उठाए नर नरेश, मगर लगाए पंज शैतानया। खेले खेल दस दस्मेस, रसना चिल्ला तीर कमानया। भरमे भुल्ले धारी केस, मिले मेल ना विच जहानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आपे गोपी आपे काहनया। गोपी काहना हरि मुरारी, भेखी भेख वटांयदा। गुरमुख मेला बंक द्वारी, दर दुआरा इक्क सुहांयदा। सम्मत पन्दरां कर त्यारी, तीर्थ तट्टां वेख वखांयदा। वेखणहारा वड संसारी, देस पर्देशां फेरा पांयदा। लंका गढ़्ह तोड़ हँकारी, आप आपणा चरन टिकांयदा। रूसा चीना पैज संवारी, ईसा मूसा दर रुलांयदा। काला सूसा तन शृंगारी, नेत्र नैणां मुख छपांयदा। प्रगट होवे परवरदिगारी, अहिमद मुहम्मद वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पन्दरां अन्दर डेरा लांयदा। सम्मत सोलां लए रक्ख, गुरमुख चरन द्वारया। लाहौर शहर हो प्रतक्ख, चरन छुहाए विच दरबारया। चारों कुन्ट उडाए कक्ख, दहि दिशा होए उजाड़या। माझा देस जगत ढक्क, सिँघ शेर शेर ललकारया। ग्रन्थी पन्थी देवे धक्क, पार कराए ब्यास किनारया। गुरमुख साचे कीने वक्ख, एका वेखे नाम अधारया। मनमुख जीव मारन झक्ख, वेला वक्त ना किसे विचारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत सोलां करे शृंगारया। सम्मत सोलां कर शृंगार, आपणा वेस वटांयदा। दस दस्मेस किरपा धार, रूप अनूपा आप हो जांयदा। वेख वखाए ब्यास किनार, गुर गुर चेले पकड़ हिलांयदा। शब्द खण्डा तेज कटार, पंज तत्त आप जलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अन्तिम वार वेख वखांयदा। अन्त दुआरा आपे वेखे, आपे लए उपाईआ। सावण जैमल लाए लेखे, लहिणा देण चुकाईआ। पार

किनारा एका वेखे, थल कपूर सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, राज राजानां मेल मिलाईआ। थल कपूर चरन टिका, आपणी जोत जगांयदा। माझा देस दए तजा, ना कोई संग निभांयदा। दो दो आबा मेल मिला, पल्लू नाम फड़ांयदा। बस्त्र गहणा तन छुहा, काया चोला वेख विखांयदा। आप आपणा राह तका, गुर संगत संग निभांयदा। मस्तूआणे डेरा ला, जोत प्रकाश इक्क वखांयदा। पंचम मीता पंचम जोत जगा, अन्ध अन्धेर मिटांयदा। गुर संगत चरन लए बहा, दूई द्वैती पड़दा लांहयदा। बजर कपाटी दए तुड़ा, साची हाटी हट्ट विकांयदा। दरस अनमुल्ला दए वखा, स्वच्छ सरूप आप हो जांयदा। काया कुला भाग लग्गा, हरिजन भुल्ला मार्ग लांयदा। अमृत डुल्ला मुख चुआ, नाभी कँवल आप उलटांयदा। फल फुलवाड़ी दए उगवा, एका झिरना नाम झिरांयदा। शाह संगरूर सेवा ला, पट पटियाला नाल रखांयदा। बैठ सिँघासण बेपरवाह, एका शब्द अल्हांयदा। सुन्न मुन्न कराए थाउँ थाँ, साधक सिद्ध ना कोई कहांयदा। चुण चुण गुरसिख लए जगा, जागरत दिशा इक्क विखांयदा। गुण अवगुण ना कोई जणा, जगत जोग इक्क कमांयदा। चार वरन जपाए एका नाँ, एका धाम सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सन्त मनी सिँघ तेरा लिख्या लेख, जोती जामा धर धर भेख, अन्तिम पूर करांयदा। हरिसंगत दर आए, चरन कँवल चित लाया। मंग मंगण ना सके, दर · अग्गे झोली डाहया। रोग सोग चिता दु:ख रहे सताए, नेत्र नैण चैन ना पाया। गुरसिख

आत्म रही बिल्लाए, अमृत बूंद स्वांती मुख चुआया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आसा मनसा पूर कराया। गुरमुख मंगे नाम सुक्ख, तन मन ठांढा सीत। जूठा झूठा उतरे दु:ख, बख्शे चरन प्रीत। सुफल कराए मात कुक्ख, काया सीतल सीत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हर घट अन्दर बैठा परखे नीत। हरिसंगत हरि रत है, रती रत्त प्यार। आपे दे समझाए मति है, मिले गुर शब्दी नाम अधार। हरि शब्द साची वत्थ है, रसना जिह्वा गुण विचार। जगत वसूरा देवे मथ है, हउमे रोग निवार। गुर सतिगुर पूरा आपे लए रक्ख है, जो जन आए बंक द्वार। मानस देही कल ना लक्ख ना कक्ख है, ना कोई हीरा परखे परखणहारा विच संसार। हरिजन आपे करे परख है, आपणी किरपा धार। देवे दरस हरि प्रतक्ख है, नेत्र तीजा दए उग्घाड़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जो जन आए साचे दर है, आप कराए पार किनार। रोग सोग पवण मसाना, पंज तत्त समाया। जो जन करे चरन ध्याना, दु:ख रोग रहिण ना पाया। इक्क बिठाए शब्द बिबाना, चिन्ता रोग सोग गंवाया। पतिपरमेश्वर घर साचे पाणा, नारी कन्ता एका सेज हंढाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत निज घर वेख विखाईआ। निज घर आत्म शब्द

सलाह, एका एक रखाईआ। सतिगुर साचा बण मलाह, बेड़ा बन्ने लाईआ। लक्ख चुरासी कटे फाह, आवण जावण फंद कटाईआ। होए सहाई थाउँ थाँ, जिस जन ओट रखाईआ। सोहँ जणाए साचा नाँ, सो पुरख निरँजण मेल मिलाईआ। हँ हँगता दए गंवा, साची संगता संग निभाईआ। नानक अंगद गले लगा, गुरमुख साचे रिहा तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सन्त आसा पूर कर, निरासा कोई रहिण ना पाईआ। मनमुख सदा निरास, दर द्वार कुरलाईआ। लेखे लग्गे ना स्वास स्वास, मानस जन्मा रिहा गंवाईआ। आवण जावण गर्भ वास, लक्ख चुरासी फाँसी पाईआ। पंच विकारा दासी दास, पंचम रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख मनमुख वेख वखाईआ। मनमुख माया गया भुल्ल, आत्म दर हंकारया। जगत विकारे गया रुल्ल, जूठा झूठा तन शृंगारया। काया बूटा गया हुल, फल लग्गे ना विच संसारया। पाणी पया काया चुल्ह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख मुन रिख अकेले दर द्वारया। हरिसंगत सच रंग, एका नाम चढ़ानया। दरस दान दर लए मंग, मिले मेल श्री भगवानया। अमृत आत्म धार वहाए साची गंग, करे कराए सच इशनानया। आपे कट्टणहारा भुक्ख नंग, हरि हरि भाणा जिस जन मन्नया। काया माटी काची वंग, जो घड़या सो भन्नया। गुरमुख लगाए आपणे अंग, अंगीकार आप अख्वंनया। शब्द रंगीले बैठ पलँघ, देवे नाम सचा धन धनया। माणस जन्म ना होए भंग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन आत्म मन्नया।