१७ हाढ़ २०१४ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल ज़िला अमृतसर
सतिजुग तेरी साची धार, प्रभ आपणे हथ्थ रखाईआ। जोत सरूपी कर आकार, अकल कला अख्वाईआ। खण्डां ब्रह्मण्डां पावे सार, खोजणहारा खोज खुजाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, लहिणा देणा मूल चुकाईआ। त्रैगुण माया कर ख्वार, पंचम पन्ध मुकाईआ। शब्द घोड़े हो अस्वार, पुरीआं लोआं पार कराईआ। ब्रह्मा शिव देवत सुर करे ख़बरदार, लोकमाती फेरा पाईआ। हाढ़ सतारां वेख विचार, प्रभ अबिनाशी किरपा धार, जन भगतां लहिणा देणा बाकी आप आपणा करज उतार, आप आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अमृत आत्म देवे बाकी, भर प्याला अन्दर मन्दिर आप प्याईआ। काया मन्दिर सच टिकाणा, हरि साचे जोत जगाईआ। आपे बैठ श्री भगवाना, आत्म सेजा रिहा हंढाईआ। जिस जन बख्शे चरन ध्याना, अन्तिम बूझ बुझाईआ। भरमे भुल्ले जीव नादाना, मनमुखां सार ना राईआ। नौ खण्ड पृथ्वी झुल्ले इक्क निशाना, प्रभ साचा आप झुलाईआ। सम्मत चौदां वेखे मार ध्याना, बवंजा देसां आप
उठाईआ। गुर गोबिन्द तेरा दर परवाना, शब्दी शब्द रिहा पुजाईआ। सेवा लाए पवण मसाना, पवण पवणां विच समाईआ। अवण गवण हरि शब्द खुल्ल्हाणा, हर घट वेख वखाईआ। गुरमुख साचे चतर सुजाना, साचा राह तकाईआ। जूठा झूठा पीणा खाणा, राउ रंकां साधां सन्तां रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुर संगत रिहा समझाईआ। गुर संगत तेरा सच विहार, आपणे हथ्थ रखाया। आप कराए अन्तिम वार, सेवक सेवक बण के आया। मंगे मंग दर बण भिखार, अग्गे झोली डाहया। जूठा झूठा नाता मीत मुरार, साक सज्जण सैण भाई भैण दिस ना आया। इक्क इकल्ला एकँकार, इक्क महल्ला रिहा वसाया। नौ खण्ड पृथ्वी आप उठाए लक्ख चुरासी नौ द्वार, जुग जुग आपणी बणत बणाया। दसवें बैठ कन्त भतार, एका रिहा सेज विछाया। हरि सन्त नारी कर प्यार, हाढ़ सतारां लए प्रनाया। चारों कुन्ट वेख विचार, दहि दिशा फेरा पाया। बीस बीसा हरि जगदीसा इक्क इकीसा आप अख्वाया। छत्र झुलाए साचे सीसा, दिस किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरिसंगत तेरा साचा राह, शब्द सरूपी बण मलाह, सतिजुग साचा रिहा जगाया। हरिसंगत दर परवान, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। एका देवे धुर फ़रमाण, अभेद अभेदा भेव ना राया। इक्क वखाए चरन ध्यान, ना कोई रखाए जणाए चतर सुजान, आप आपणा खेल खिलाया। पारब्रह्म भेव ना पाण, साधां सन्तां तोड़े माण, जीव जन्त रिहा समझाया। सोहँ शब्द ब्रह्म ज्ञान, इक्क ध्यान लगाया। जुग जुग खेले खेल महान, वेद पुराण ग्रन्थ कतेब किसे ना देख्या कवण दर कवण घर कवण आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सेवक सेवादार अख्वाया। सेवक हरि बलवान, एका एक अख्वांयदा। गुरमुख साचे चतुर सुजान, जुग जुग संग निभांयदा। माण निमाणयां देवे माण, निताणयां ताण आप हो आंयदा। खाणी बाणी कर पछाण, वेद पुराणी वेख वखांयदा। दाता दानी मेहरवान, एका अक्खर जगत वक्खर आपणा नाम रखांयदा। साचा मेला रोड़ी सक्खर, पन्दरां पन्दरां आप मलांयदा। लिख्या लेख उप्पर पत्थर, चार यारां संग मुहम्मद नबी रसूलां करे सथ्थर, अल्ला राणी नेत्र नीर वहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, वेस अवेसा दर दरवेसा एका एक अख्वांयदा। दर दरवेशा बण भिखारी, अकल कला वरताईआ। सम्मत पन्दरां कर त्यारी, शाह पाक रिहा उठाईआ। नीले बस्त्र गल मुख नकाब, दर दरवेशा भेख वटाईआ। हथ्थ ना आए किसे कतेबा, मुल्ला काज़ी शेख़ मुसायक रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर दर घर घर जा जा रिहा जगाईआ।
इक्क इकल्ला एकँकार, एका रंग समाया। जोती नूर कर उज्यार, आपणा आप उपाया। शब्द सुत सच दुलार, आपणी गोद उठाया। एका दूजा मीत मुरार, घर तीजा वेख वखाया। चौथे घर खेल न्यार, आप आपणा रिहा कराया। सन्त सुहेले साचे यार, जुग जुग मेल मिलाया। पंचम मीता कर प्यार, पंचम राग अल्हाया। छेवें छप्पर छन्नां वसया बाहर, दिस किसे ना आया। सति पुरख निरँजण साची कार, सति सतिवादी करदा आया। अट्ठ तत्त ना वेख विचार, हड्ड मास नाड़ी रत्त ना कोई बणाया। नौ दर ना दिसे नौ किवाड़, काया मन्दिर ना कोई सुहाया। दस दस्मेसा एका यार, शब्द सिँघासण कर त्यार, जोती नूर पसर पसार, बैठा आसण लाया। आसण लाया हरि निरँकार, एका जोत जगाया। शब्द चलाए साची धार, अचरज खेल रचाया। आदिन अन्ता जुगा जुगन्ता एकँकार, अगम्म अगम्मड़े धाम सुहाया। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, खेले खेल सृष्ट सबाया। लक्ख चुरासी भरमे भुल्ले जीव गंवार, माया पड़दा उप्पर पाया। जूठे झूठे फले फुले ना कोई अन्तिम पावे सार, चारों कुन्ट रहे कुरलाया। गुरमुख विरले भाग लगाए काया डाल्ह, आप आपणी दया कमाया। मानुस बूटे मानुक्ख हुल्ले, साचा फल ना कोई दिसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका खेले खेल खेलणहार अख्वाया। कलिजुग खेल खिलावण आया, दो जहानां वाली। गुरमुख सोया मात जगावण आया, चाल अवल्लड़ी चाली। गोबिन्द काया भाग लगावण आया, धुरदरगाही साचा बाली। आप आपणा संग निभावण आया, दोवां हथ्थां रक्खे खाली। सतिजुग तेरा साचा राह चलावण आया, फल लगाए साची डाल्ही। चार कुन्ट दहि दिशा नौ खण्ड पृथ्वी लक्ख चुरासी गुरमुखां काया मन्दिर हल्ल चलावण आया, अमृत बीज बीजे साचा बणया आपे हाली। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द मेला सच दर, कलिजुग तेरा वेखे घर, खोल्ह द्वार लग्गा फल, पति पत डाल्ही। गोबिन्द दाता बण भिखार, प्रभ अग्गे पुकारया। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, कलिजुग अन्तिम वारया। पूत सपूता दित्ता वार, ना लग्गा पार किनारया। नानक शब्द लेख लिखार, दोए जोड़ करे निमस्कारया। पुरख अगम्मा तेरा दर दरबार, लोकमात ना किसे विचारया। काली रैण अन्ध अंध्यार, रवि ससि सूरज चन्न मुख छुपा रिहा। साध सन्त गुर पीर औलीए शेख़ मुसायक गए हार, जीवां जन्तां भार ना कोई उठा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्दा दे मति आप समझा रिहा। गुर गोबिन्द अन्त समझाई, एका धुर फ़रमानया। अन्तिम वेला होए जुदाई, राह खैहड़ा ना कोई रखानया। पैणा राह लम्बे पन्ध जगत नाता आप तुड़ानया। कलिजुग अन्तिम देवे ठंडीआं छाँई, सीस तोड़ा नाम निशानीआ। गुरमुख उठाए फड़ फड़ बांही, सरसे तेरी भेंट चढ़ानया। माता गुजरी ना रोवे गल विच पाए
बाहीं, हरि भाणे विच समानया। पन्थ ख़ालसा सुत्ता पैर पसारी, सम्मत पन्दरां फड़ दाहड़िउँ आप हिलानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग बेड़ा पार करानया। कलिजुग तेरा काला रंग, चार कुन्ट वखानया। कोए ना दिसे संग, राज राजान होए वैरानया। लक्ख चुरासी होणी भंग, किसे दर ना मंगे नाम सच्चा दानया। काची माटी काची वंग, ना कोई दिसे अन्त निशानीआ। मन मति बुध प्रभ लाया जंग, सम्मत चौदां तेरी एह निशानीआ। लाड़ी मौत घर घर बस्त्र रही मंग, धर्म राए दर करे परवानया। गुर संगत तेरा अंग संग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवानया। लोआं पुरीआं आपे लँघ, देवत सुर ब्रह्मा शिव दोए जोड़ सीस करन निमस्कारया। अमृत धारा वहाए गंग, हाढ़ सतारां सम्मत चौदां प्रभ दाता वड मेहरबानया। आपे कट्टणहारा भुक्ख नंग, देवे दान हरि भगवान आत्म ब्रह्म ज्ञान शब्द धुर फ़रमानया। भरमे भुल्ले जीव नादान, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हर घट होया जाणी जाणया।
बीस सद चौदां चौदां लोक, हरि नामे वज्जी वधाईआ। नाम जैकारा सच सलोक, प्रभ साचा रिहा सुणाईआ। दो जहानां ना कोई सके रोक, राह विच ना कोई अटकाईआ। लोकमाती जन भगतां देवे साची मोख, एका अक्खर जाप जपाईआ। हउमे दूई द्वैती कढ्ढे खोट, तृष्ना भुक्ख रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग चौथे वेस वटाईआ। चौथे जुग वेस अवल्ला, हरि आपणा आप कराया। आप वसाया सच महल्ला, गोबिन्द सेवा लाया। गोबिन्द मेला साचा डल्ला, एका रंग रंगाया। पंचम मीता पंच प्यारा पंचम करे हल्ला, एका खण्डा हथ्थ उठाया। एका शब्द एका ढोला एका सोहला एका राग इक्क सुणाए महल्ला, एका जोग कमाया। जुग जुग वेखे जोत निरँजण, आपणी जोत जगाईआ। जन भगतां नेत्र पाए अंजन, खेले खेल सृष्ट सबाईआ। चरन धूढ़ बख्शे साचा मजन, सम्मत चौदां हाढ़ सतारां जिस जन दर द्वारे नेत्र नैणा दर्शन पाईआ। भाण्डे गढ़्ह हँकारी दर द्वारे भज्जण, नाम खण्डा रिहा वखाईआ। राग नगारे अनहद ताल अनादी वज्जण, साची धुन रिहा सुणाईआ। गुर गोबिन्दा आया पड़दे कज्जण, नाल रलया पुरख अबिनाशी साचा माहीआ। दर द्वार बंक उच्च महल्ल अटल राजे राणे सर्ब तज्जण, थिर कोए रहिण ना पाईआ। सर अमृत कोई ना दिसणा सज्जण, प्रभ इट्ट नाल इट्ट खड़काईआ। कोई ना किसे रक्खे लजन, दाढ़ी मुच्छ ना कोई वखाईआ। निरगुण हरि शाहो भूप सति सरूप, वेख वखाए थाउँ थाँईंआ। रामदास तेरे दर द्वारे कूड़ कुड़यारा जूठ झूठ, बैठा आसण लाईआ। गोबिन्द नानक गया रुठ, चारे कुन्टां बैठा मुख भवाईआ। साधां सन्तां हथ्थ खाली ठुठ दर दर माया भिच्छया मंगण, कोए नाम वस्त
खैर ना पाईआ। पुरख अबिनाशी गया तुठ्ठ, गुरमुख विरले एका मुठ आपणी तन्दी सोहँ सुगंधी, मस्तक टिक्का चरन धूढ़ी खाक इक्क रमाईआ। सतिजुग माया रंग चाढ़्हे गूढ़, उतर कदे ना जाईआ। सुघड़ स्याण बणाए मूर्ख मूढ़्ह, चार वरन एका सरन ऊँचां नीचां फड़ फड़ बाहों गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुर गोबिन्दे दित्ता वर, सम्बल नगरी डेरा कर, साचा मेल मिलाईआ। मिल्या मेल गुर गोबिन्दा, जोती चिन्त मिटाईआ। सृष्ट सबाई करे निन्दा, गुरमुखां मिली वधाईआ। त्रैगुण माया सच द्वारे मारी बैठा जिंदा, कुंजी ब्रह्मे हथ्थ फड़ाईआ। विष्नूं बंसी सदा बख्शिंदा, देवे रिजक सबाईआ। एका दरस दान हो मेहरवान जुग जुग हरिभगतन दिन्दा, आप आपणा भेख वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, सम्बल नगरी हरि वेस कर, गुर गोबिन्दा मेल दर, घर साचा इक्क सुहाया। सम्बल नगरी तेरी धार, त्रैलोक करे उज्यारया। शब्द खण्डा तेज कटार, शस्त्र बस्त्र इक्क शृंगारया। नीला नीली छत्तों करे बाहर, नीले वाला शाह अस्वारया। बस्त्र पीला तन शृंगार, सुंन अगम्मो वेख वखा रिहा। दमो दम ना पावे कोई सार, खाणी बाणी बहि बहि सारे घर घर वेख विचारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, प्रगट हो विच संसार, आप आपणा बल आपे धारया। आपणा बल आपे धार, आपणी कल वरताईआ। गुर गोबिन्दा कर प्यार, खेले खेल हरि रघुराईआ। वल छल अपर अपार, भेखी भेख वटाईआ। दीपक जोती रही बल, दिस किसे ना आईआ। उच्चे मन्दिर बैठा खड़, हरि द्वार सुहाईआ। हरि मन्दिर मिल्या वर, प्रभ आपणा चरन छुहाईआ। मनमुख जीवां बन्द दर, ना सके कोई खुल्हाईआ। रामदास तेरा सरोवर सर, अमृत आत्म किसे हथ्थ ना आईआ। मरनी मरनी गए मर, मारनहारा दिस ना आईआ। आपणी करनी लैण भर, प्रभ देवणहार सजाईआ। जो जन सच सरनाई जायण पड़, फड़ बाहों लए तराईआ। आपे वेखे किले कोट उप्पर चढ़, उच्चे टिले रिहा हिलाईआ। हँकारी बुरज जाए सड़, जोती लम्बू एका लाईआ। लग्गे अग्ग बहत्तर नड़, ना सके कोई बुझाईआ। सन्त सुहेले शब्द सरूपी कर कर मेले पुरख अगम्मा लए फड़, गोबिन्द गुर संग रखाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, ना कोई विद्या अक्खर गया खड़, ग्रन्थ पन्थ ना कोई रखाईआ। सृष्ट सबाई नाल रिहा लड़, लक्ख चुरासी तेरी आप उखेड़े जड़, ब्रह्मा संग रखाईआ। कोए ना सके अग्गे अड़, शिव शंकर रोवे ज़ारो ज़र, बाशक तशका गल लटकाईआ। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले कर कर मेले एका अक्खर जायण पढ़, प्रभ साचा रिहा पढ़ाईआ। प्रभ साचा घाड़न घड़, लोकमात रिहा तराईआ। पहला पौड़ा आपणा आपे चढ़, गुरमुखां राह वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची सिख्या रिहा सिखाईआ। साची सिख्या सिख
अपार, एका इक्क रखाईआ। एका इक्की एका वार, एकँकारा रिहा पाईआ। गोबिन्द रक्खी तिक्खी धार, ना कोई मेट मिटाईआ। अन्त रुढ़ाई विच सरसे अन्तिम वार, हथ्थ किसे ना आईआ। प्रभ अबिनाशी दए कर निमस्कार, गुर गोबिन्दे ख़ुशी मनाईआ। तेरी सेवा अपर अपार, तेरे अग्गे टिकाईआ। अन्तिम वेला विच संसार, कलिजुग अन्तिम लहिणा रिहा चुकाईआ। प्रभ अबिनाशी कर विचार, वर देवे घर सलाहीआ। प्रगट हो नर निरँकार, पकड़ उठाए फड़ फड़ बांहीआ। गुर तेग बहादर लक्ख चुरासी पैज संवार, सृष्ट सबाई दए नहाईआ। गुर गोबिन्दे कर प्यार, आप आपणी गोद उठाईआ। एका दूजा भउ निवार, तीजा चौथा घर वसाईआ। पंचम मेला कर प्यार, छेवें शब्द रंग रंगाईआ। सत्तवें सति पुरख निरँजण आप करतार, गोबिन्दे विच समाईआ। नेत्र अंजन पाया इक्क अपार, सृष्ट सबाई वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सम्मत चौदां तेरी रुत्त आपे आप सुहाईआ। सम्मत चौदां तेरी रुत्त, प्रभ साचा आपे आप सुहांयदा। खेले खेल प्रभ अबिनाशी अचुत, भेव कोई ना पांयदा। कलिजुग जीव जूठा झूठा काया भाण्डा जाणा फुट्ट, अन्त कोए रहिण ना पांयदा। गुरमुख लाहा रहे लुट्ट, नेत्र नैण दर्शन पांयदा। लुकया रहिण ना देवे किसे गुट्ठ, दिवस रैण सेव कमांयदा। मनमुख जीव धर्म राए दर टंगे पुठ्ठ, लाड़ी मौत हुक्म जणांयदा। धुर दरगाहों गए रुट्ठ, ना कोई फेर मनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द तेरा अन्तिम वर, प्रभ साचा पूर करांयदा। गोबिन्द तेरा साचा राह, आपणा आपे रिहा चलाईआ। शब्द सरूपी बण मलाह, हरि साजन मेल मिलाईआ। सम्मत चौदां दए सलाह, गुरमुखां आप समझाईआ। एका इक्की दित्ती पा, साचा लेख लिखाईआ। साची सिक्खी लई बणा, आपणा संग रखाईआ। धारों तिक्खी लई रखा, चार वरनां रही कटाईआ। रिखी मुनी रोवण मारन धाह, प्रभ साचा दिस ना आईआ। गुर गोबिन्दे तेरा तक्कण राह, सिर नीले चीरे रहे बंन्हाईआ। राए धर्म वखाए अद्ध विच लग्गा फाह, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। दिवस रैण गंवाया मानुख मानस · प्रभ साचा शाहो दिस ना आईआ। वड्ड दाता बेपरवाह, बैठा
मुख छुपाईआ। दो जहानी साचा शाह, शहनशाह आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द मिल्या तेरा दर, दर दुआरा आप सुहाईआ। गुर गोबिन्दे खोल्ह दर, प्रभ साची जोत जगांयदा। सम्मत चौदां सतारां हाढ़, सृष्ट सबाई मेटे चिन्त सन्त सुहेले आप उठांयदा। आपे होए पिछे अगाड़, फड़ बाहों पार करांयदा। वेख वखाणे नाड़ी नड़, साचा वैद वैद इक्क हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द तेरा मिल्या दर, दर द्वार आप सुहांयदा। गुर गोबिन्द साचा मेहरवान, हरिभगतन दए वड्याईआ। सम्मत पन्दरां होए बेपछान, आप आपणा भेख
वटाईआ। सम्मत सोलां नेड़े आए विच जहान, सम्मत सतारां वाहो दाहीआ। सम्मत अठारां ना कोई वेखे किसे मार ध्यान, जल धारा आप रुढ़ाईआ। सम्मत उनीसा होए हैरान, अल्ला राणी बैठी मुख छुपाईआ। बीस बीसा हरि भगवान, बीस सिक्खां सेवा रिहा लगाईआ। इक्क इकीसा विच जहान, सिँघ दर्शन लिखारी रिहा बणाईआ। शब्द वरतारी वरते विच संसार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। वड भण्डारी आप दातार, गुर गोबिन्दे विच समाईआ। नाम खण्डा तेज कटारी विच दरबार, एका एक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द तेरा वेख घर, घर साचे बैठा आसण लाईआ। गोबिन्द तेरा मल्ल दरवाजा, प्रभ साचे ख़ुशी मनाईआ। प्रगट हो ग़रीब निवाजा, जन भगतां रक्खे लोकमात लाजा, लाजावन्त आप हो जाईआ। बरस त्रताली ना चरन छुहाया देस माझा, पुरी अनन्द गया तजाईआ। अन्तिम कलिजुग मारे अवाजा, सम्बल नगरी धाम सुहाईआ। सतिजुग तेरा रच्चया काजा, अनहद वाजा इक्क वजाईआ। धुरदरगाही आया भाजा, गुर पूरे विच समाईआ। चिट्टा अस्व साचा ताजा, सोलां कलीआं आसण लाईआ। भाग लगाया देस माझा, धाम धामा रिहा सुणाईआ। शाहो भूप वड राजान राजा, सच सिँघासण इक्क वखाईआ। लक्ख चुरासी तेरा खोल्हे पाजा, साध सन्त जूठ झूठ अन्त रहिण ना पाईआ। मानस मानुख भुले नौ दरवाजा, गुरमुख दसवें बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द तेरा वेख घर, आप आपणा चरन छुहाईआ। गोबिन्द तेरा सच द्वार, प्रभ आपणा चरन छुहाया। आपे खोल्हे बन्द किवाड़, आपे कुण्डा लाहया। रुत्त सुहाए सतारां हाढ़, सम्मत सम्मती दए मिटाया। मनमुखां मगर लगाए पंचम धाड़, दिवस रैण चैन ना आया। गुरमुखां माया ममता देवे साड़, अमृत आत्म एका जाम प्याया। जोत जगाए बहत्तर नाड़, अन्ध अन्धेर मिटाया। साचे मन्दिर देवे वाड़, ना कोई सके फेर ढाहया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द तेरा वेख घर, घर साचे मंगल गाया। गुर गोबिन्द घर मंगलाचार, हरि आपे वेख वखांयदा। पंचम गायण वारो वार, हरि साची सेवा लांयदा। राग छत्ती ना पायण सार, ना कोई भेव जणांयदा। वेद कतेब कुरान अञ्जील गए हार, रसना जिह्वा ना कोई अल्हांयदा। खाणी बाणी कर विचार, धीरज धीर ना कोई धरांयदा। प्रगट होए हरि निरँकार, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुर गोबिन्दे कर प्यार, एका मेल मिलांयदा। साचा मेला हरि द्वार, एका अक्खर कर अधार, साची सिख्या आप सिखांयदा। लिख्या लेख हरि करातार, सृष्ट सबाई दए वत्थ, आप उपाए आपे मेट मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द तेरा वेख सर, सर सरोवर इक्क वखांयदा। गुर गोबिन्द तेरा साचा सर, हरि मिल्या इक्क भगवानया। सन्त सुहेले रहे तर, कर धूढ़ सच इशनानया। कलिजुग जीव रहे डर, ना होइण दर परवानया।
जन भगतां चुकाए जम का डर, आवण जावण फंद कटानया। इक्क वखाए साचा घर, हरि थिर घर नाउँ रखानया। ना जन्मे ना जाए मर, साचे धाम हरि सुहानया। जन भगतां देवे वरनी वर, वर दाता आप अख्वानया। आपणी करनी रिहा कर, करनहार आप अख्वानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द तेरा वेख दर, खेले खेल दो जहानया। भगत जनां साचा मेल, मेल मिलाए श्री भगवाना। जोत निरँजण चाढ़्हे तेल, हथ्थीं बन्न्हे साचा गाना। पंचम सखीआं मिल मिल पायण वेल, अनहद गाए साचा गाना। सन्त सुहेले सज्जण आपे मेल, आप सुणाए धुरदरगाही सच फ़रमाना। आपे वसया रंग नवेल, हर घट अन्दर आप समाना। आपे गुरू गुर चेल, आपे गोबिन्द रूप वखाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द तेरा वेख दर, दर दुआरा इक्क सुहाना। गुर गोबिन्दा दर सुहाए, हरि दाता बेपरवाहीआ। सन्त सुहेले लए मिलाए, आप आपणा मेल मिलाईआ। नाम तन्दन तन्द बंन्हाए, साचा सगन मुख लगाईआ। काया चोली रंगण रंग चढ़ाए, उतर कदे ना जाईआ। दूजा दर ना कोई मंगण जाए, जो आए हरि सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द तेरा वेख घर, घर बैठा आसण लाईआ। गोबिन्द तेरा सच टिकाना, हरि आपे आप बणांयदा। शब्द सरूपी इक्क बिबाना, दो जहानां आप चलांयदा। सेव लगाए पवण मसाना, अवन गवण मेट मिटांयदा। ना कोई धूप ना कोई हवन ना तराना, ना कोई दीप जगांयदा। खाणी बाणी ना कोई वेद पुराण, कुरान अञ्जील ना कोई गांयदा। एका अक्खर धुर फ़रमाना, सोहँ जाप जपांयदा। नानक पाया पद निरबाना, सृष्ट सबाई राह वखांयदा। सति पुरख अगम्मा हरि भगवाना, घर साचे आसण लांयदा। इक्क कबीर दर परवाना, आपणा दरस दिखांयदा। कलिजुग भुल्ले जीव नादाना, हरि भेखी भेख वटांयदा। बल द्वारे बण नादाना, वेसी वेस वटांयदा। निहकलंक पहरया बाणा, गोबिन्द संग रलांयदा। गुरमुख साचे वेख वखाना, वेद व्यासा लेख लिखांयदा। उच्च पर्बत सच टिकाना, बजर कपाटी साची सिल्हा आप लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द मेला साचे हरि, हरि साचा मेल मिलांयदा। गोबिन्द मेला हरि द्वार, हरि हरि आप करांयदा। आप आपणी किरपा धार, आप आपणे रंग रंगांयदा। पूत सपूत इक्क वरतार, चारों कुन्ट वेख वखांयदा। साचे घर दए वाड़, जोती जोत आप मिलांयदा। पहले पौड़े पहली वार, फड़ बाहों आप चढ़ांयदा। वेखे परखे मिट्ठे कौड़े विच संसार, जीव जन्त वेख वखांयदा। शब्द हथौड़े मारे मार, आप आपणी सेवा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगवन रूप समांयदा। भगवन रूप हरि समाया, भगतन दर वधाईआ। मनमुख जीव दिस ना आया, जूठ झूठ करी कुड़माईआ।
मन मति बुध भेव ना राया, जगत विद्या सार ना आईआ। देवी देव किसे नज़र ना आया, अलख अभेव बैठा मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द मेला इक्क घर, एका रंग वखाईआ। एका रंग नर नरायण, आपणा आप वखाया। गोबिन्द मेला साचे सज्जण, आपणा आप कराया। ताल नगारे साचे वज्जण, वजावणहार आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा भेख वटाया।
हरि कल्की अवतार, जोत जगांयदा। हरि कल्की अवतार, भेख वटांयदा। हरि कल्की अवतार, लेख लिखांयदा। हरि कल्की अवतार, वेख वखांयदा। हरि कल्की अवतार, गोबिन्द रूप समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कल्गी तोड़ा इक्क वखांयदा। हरि कल्की अवतार, एका एक अख्वाया। खेले खेल अपार, अकल कला वरताया। गुर चेले पावे सार, सारंगधर आप हो आया। मेले मेल नाम दरबार, दर दरबारी इक्क अख्वाया। सज्जण सुहेले लए तार, तारनहारा सृष्ट सबाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रूप वटाया। कल्गीधर हरि अवतार, जागरत जोत जगाईआ। जोत सरूपी कर उज्यार, कलिजुग रैण अन्धेरी रिहा मिटाईआ। शब्द सरूपी इक्क जैकार, चारों कुन्ट रिहा कराईआ। सतिजुग साचा वणज वपार, आप आपणा नाउँ रखाईआ। सम्मत चौदां बन्न्हे धार, सति पुरख निरँजण हथ्थ वड्याईआ। गुरमुख साचे कर प्यार, साची सिख्या रिहा सिखाईआ। एका इक्की एका वार, इक्क इकेला रिहा पाईआ। गुर गोबिन्द बण भिखार, दर दुआरा मंग मंगाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, पूर्ब लहिणा झोली पाईआ। शब्द गहणा तन शृंगार, अस्त्र शस्त्र वेख वखाईआ। चिट्टा अस्व कर त्यार, आसण सिँघासण इक्क वछाईआ। प्रगट होए शाह अस्वार, वाग आपणे हथ्थ रखाईआ। सचखण्डी खोल्ह आप द्वार, लोकमाती राह तकाईआ। आपे जाणे आर पार किनार, मँझधार वेख वखाईआ। सवेर सञ्झ सूरज चन्न सितार, बैठे मुख छुपाईआ। आप वजाए काल नगार, एका डौरू रिहा वाहीआ। धर्म राए दर बण भिखार, बैठा सीस झुकाईआ। लाड़ी मौत कर त्यार, हथ्थीं मैहन्दी रिहा लाल रंगाईआ। नैण कज्जल पाया भार, सीस मैंढी रिहा गुंदाईआ। नार कन्या होई मुटियार, वर ढूंडे सृष्ट सबाईआ। लक्ख चुरासी वेखे कन्त भतार, कवण हाणीआं हाण मिलाईआ। उच्चे टिल्ले पर्बत सुहाए जंगल जूह उजाड़ पहाड़, डूँघी कन्दर फेरा पाईआ। धरत मात तेरा वेख अखाड़, सूरबीरां राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कल्गीधर आप अख्वाईआ। कल्गीधर हरि जगदीसा, जगत जोग वखांयदा। खेले खेल बीस इकीसा, राग छतीसा मेट मिटांयदा। ना कोई कुरान अंज़ील हदीसा,
ना कोई मुल्ला सबक पढ़ांयदा। राज राजान ना कोई छत्र रक्खे सीसा, तख्त ताज ना कोई हंढांयदा। लिख्या लेख चुक्के विच उनीसा, अहिनल हक्क प्रभ झोली पांयदा। मुहम्मद मुहम्मदी फल गया पक्क, अहिमद अहिमदी आप अख्वांयदा। चार यारी लाए धक्क, अल्ला राणी संग रलांयदा। लोकमाती दए हक्क, परवरदिगार राह वखांयदा। चार यार संग मुहम्मद गए थक्क, चौदां तबकां पन्ध मुकांयदा। मक्का मदीना वेखे ढक्क, सिँघ शेर शेर आप हो जांयदा। नबी रसूलां ना कोई सके रक्ख, ना कोई हाज़ी हज्ज करांयदा। उम्मत उम्मती करे वक्ख, आप आपणी दया कमांयदा। कूजा बांग रोज़ा होए सक्ख, हू अल्ला नाअरा ना कोई लांयदा। प्रगट होए हरि प्रतक्ख, सम्मत पन्दरां आप जगांयदा। चार कुन्ट उडणे कक्ख, कंधी डाह आप लगांयदा। सखी सरवर शेख़ मुसायक पीर दस्तगीर ना कोई पछाणे आपणा हक्क, हकीकत हक्क सर्ब गंवांयदा। एका शब्द सोहँ नकेल पाए नक्क, डोर आपणे हथ्थ रखांयदा। कलिजुग फल गया पक्क, चौदां लोकां आप खुआंयदा। सन्त सुहेले लए रक्ख, आप आपणा दरस दिखांयदा। फड़ फड़ बाहों करे वक्ख, एका वक्खरी धार चलांयदा। वरोले छाछ जिउँ मक्ख, नाम मधाणा एका पांयदा। आप उग्घाड़े तीजी अक्ख, सोहँ अंजन एका पांयदा। काया मन्दिर जाणे ढठ्ठ, ना कोई साथ निभांयदा। प्रभ आपे गेड़े उलटी लट्ठ, शब्द गेड़ा आपणे आप चलांयदा। त्रैगुण माया तेरा भट्ठ, हरि जोती लम्बू लांयदा। विच पाए तीर्थ अट्ठ सट्ठ, ना कोई शांत करांयदा। गुरदर मन्दिर मस्जिद पए भट्ठ, इट्ट गारा ना कोए लगांयदा। चरन द्वार जो जन आए जाए ढठ्ठ, दो जहानी पार करांयदा। साधां सन्तां पैंडा ना मुक्कणा नठ्ठ नठ्ठ, ग्रन्थ पन्थ ना कोई बचांयदा। पुरख अबिनाशी कर इक्ट्ठ, मस्तूआणा धाम सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, बीस बीसा जगत उनीसा एका राह विखांयदा। एका उन्नी प्रभ चुणी, कलिजुग वज्जी वधाईआ। लेखा चुक्के मुस्लिम सुंनी, अन्तिम लहिणा देण मुकाईआ। वड वड गुण गुणी, गुण अवगुण वेख वखाईआ। धरतमात तेरी पुकार सुणी, जोती जामा भेख वटाईआ। सम्बल नगरी साचा धाम चुणी, आप बैठा आसण लाईआ। एका शब्द एका धुनी, एका राग एका कन्त इक्क सुहाग इक्क शब्द इक्क अवाज, आप आपणी रिहा लगाईआ। एका राज एका काज एका साज एका बाज, ग़रीब निवाज आप आपणा रिहा वखाईआ। जुग जुग रक्खणहारा लाज, जन भगतां सेवा रिहा कमाईआ। प्रगट हो देस माझ, साचे शब्द करे कुड़माईआ। कलिजुग लहिणा देण चुकाए कल कि आज, काला टिक्का मस्तक लाए छाईआ। माया राणी गुर दर मन्दिर अन्दर करे नाच, मुख बैठी घूंगट लाहीआ। त्रैगुण तेरी लग्गी आंच, ना सके कोई बुझाईआ। लहिणा चुक्के तत्त विकारा पांच, सरगुण भरम भुलाईआ। काया माटी झूठा कांच, अन्तिम भन्न वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी जोत धर, कल्गीधर जगत जगदीस इक्क हो जाईआ। कल्गीधर हरि जगदीसा, एका एक अख्वाए। एका छत्र झुलाए सीसा, दूसर कोई दिस ना आए। ब्रह्मा विष्न महेष शिव गणेशा दर करन , बैठण सीस झुकाए। आपे जाणे धारी केसा, मूंड मुंडाए वेख वखाए। सतिजुग तेरी सच हदीसा, हरि साची रिहा पढ़ाए। सोहँ शब्द इक्क इकीसा, एका इक्की पाए। सो पुरख निरँजण आप आपणी करे रीसा, हँ हँगता मेट मिटाए। साची संगता इक्क हदीसा, एका जाप जपाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कल्गीधर आप हो आए। कल्गीधर हरि भगवाना, आपणी कल वरतांयदा। इक्क इकीसा धुर फ़रमाणा, धुरदरगाही आप अल्हांयदा। बीस बीसे शब्द निशाना, लोकमाती आप झुलांयदा। उन्नी उनीसा झूठ दुकाना, चार यारी मेट मिटांयदा। अट्ठ अठारां मार ध्याना, जल धारा मेल मिलांयदा। सम्मत सतारां कर वैराना, दीवा बत्ती ना कोई जगांयदा। चौदां हट्टां खेल वखाना, बाजीगर नटां नाच नचांयदा। तीर्थ तट्टां ना कोई कर परवाना, धूढ़ी धूढ़ ख़ाक उडांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कल्गीधर कल्गी तोड़ा सीस टिकांयदा। सम्मत सोलां कर शृंगार, एका जोत जगांयदा। आप आपणा कर प्यार, आपणी सेज हंढांयदा। गुरमुख साचे वेख विचार, नेत्र नैण खुल्हांयदा। नेत्र पेखण दरस अपार, दरस दरसी आप करांयदा। मनमुख जीव रोवण धाहां मार, चारों कुन्ट सभ कुरलांयदा। राज राजान छड्डण दर दरबार, तख्त ताज ना कोई वखांयदा। ना कोई वेखे करे किसे विचार, पिता पूत ना कोई समझांयदा। ना कोई नारी कन्त भतार, ना कोई धी जवाई कर कुड़माई ख़ुशीआं सगन मनांयदा। ना कोई विद्या मात पढ़ाई, ना कोई अक्खर लेख हथ्थ फड़ांयदा। लक्ख चुरासी लथ्थी सथ्थर, धरत मात गोद वखांयदा। ना कोई नेत्र नीर वहाए अत्थर, ना कोई धीरज धीर धरांयदा। गुरमुख साचे सन्त सुहेले कर कर वक्खर, एका राह वखांयदा। शब्द अन्धेरी चले झक्खड़, प्रभ सोहँ सेवा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत सोलां वेख घर, आप आपणा वेस वटांयदा। वेस वटाए हरि निरँकार, गोबिन्द जोत जगाईआ। शेर सिँघ प्रभ हो त्यार, पूरन विच समाईआ। पूरन जोत कर आकार, गोबिन्द रंग रंगाईआ। गोबिन्द मेला नर निरँकार, चेला गुर आप अख्वाईआ। साचा मेला विच संसार, सम्बल नगरी आप कराईआ। साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर कर त्यार, चार दीवारी ना कोई बणाईआ। ना कोई बाडी फड़े हथ्थ हथयार, पारब्रह्म बणत बणाईआ। ना कोई दिसे दर द्वार, नौ द्वारे वेख वखाईआ। दसवां कीता बन्द किवाड़, गुर गोबिन्दा बैठा आसण लाईआ। धन्न सुभाग दिहाड़ा सतारां हाढ़, गुरमुखां अग्गे बैठा सेज वछाईआ। सृष्ट सबाई आप चबाए आपणी दाढ़, बचया रहिण कोई ना पाईआ। मगर लगाए अगम्मी धाड़, गुर
गोबिन्दा शब्द खण्डा इक्क रखाईआ। नाल रलाए मौत लाड़, घर घर वेखे फेरीआं पाईआ। मनमुख जीवां टोहे नाड़ नाड़, तिन्न सौ सट्ठ हाढ़ी वेख वखाईआ। मढ़ी गोर जग देवे साड़, बचया रहिण कोई ना पाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख दस्म द्वारी देवे चाढ़्ह, लाड़ी मौत नेड़ ना आईआ। आपे होए पिच्छे अगाड़, गल फूलनहार टिकाईआ। चौथे घर साचा मेला कन्त भतार, नारी पुरखा आप हो जाईआ। आपणी सेजा आप संवार, गुरमुख साचे गले लगाईआ। नारी कन्ता इक्क प्यार, बैठा आसण लाईआ। आपे सुत्ता पैर पसार, दिस किसे ना आईआ। आपे अन्दर आपे बाहर, आपे गुप्त आपे ज़ाहर, आपे बैठा रंग रंगाईआ। गुरमुख तेरा कर प्यार, लोकमाती फेरा पाईआ। गुर गोबिन्दा साचा यार, वेले अन्तिम मेल मिलाईआ। दुष्ट दमन तेरा हरि सिक्दार, तेरी सेवा रिहा कमाईआ। बीस बीसा हरि दातार, छत्र सीसा रिहा टिकाईआ। वेखे दर दिल्ली दरबार, नौ खण्ड पृथ्वी चरना हेठ दबाईआ। सत्तां दीपां मारे मार, लेखा कोई रहिण ना पाईआ। देवर सुर सुणे पुकार, अन्तिम मेला लए मिलाईआ। गुरमुख साचे कर त्यार, साची घोड़ी रिहा चढ़ाईआ। आपणी हथ्थीं तन शिंगार, सोहणा सीस गुंदाईआ। सोहँ शब्द अपर अपार, झोली रिहा भराईआ। गाउँदे जांदे वारो वार, दर द्वारे रिहा पुजाईआ। आपे उप्पर बैठ सच्ची सरकार, लोकमाती वेख वखाईआ। लोकमाती मार झाती, साची सेवा आप लगाईआ। पुरी ब्रह्म प्रभ खोल्हे ताकी, गुरमुख साचे आप बिठाईआ। सोहँ शब्द मिल्या साचा राकी, प्रभ साचा रिहा दौड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कल्गीधर आप हो जाईआ। कल्गीधर हरि बलवाना, एका एक अख्वाया। शब्द फड़ तीर कमाना, लोकमाती फेरा पाया। गुरसिख उठाए बाल निधाना, आपणे गले लगाया। एका देवे धुर फ़रमाना, सोहँ शब्द जणाया। नानक नानक गोबिन्द गोबिन्द रसना गाणा, आत्म तराना धुन नाद ना कोई वजाया। पुरख अबिनाशी जाणी जाणा, जानणहार आप अख्वाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, आप आपणी जोत धर, जोती जामा भेख वटाया।
हरि गोबिन्द शब्द शब्द अधार, गुर गोबिन्द रिहा जगाईआ। गुर गोबिन्द शब्द प्यार, प्रभ साचा रिहा जणाईआ। गुर शब्द शब्द गुर सदा बलिहार, गुर सतिगुर बलि बलि जाईआ। गुर गोबिन्द शब्द कटार, हरि गोबिन्द तन कराईआ। हरि गोबिन्द खेल अपार, तन गात्रे रिहा सजाईआ। तन गात्रा अपर अपार, सच म्याना नाउँ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच निशाना रिहा वखाईआ। गोबिन्द काया सच म्याना, हरि साची वस्त टिकाईआ। साचा
खण्डा तीर कमाना, गल साचे आप लटकाईआ। मारे मार दो जहानां, एका चिल्ले रिहा चढ़ाईआ। गोबिन्द शब्दी पहरया बाणा, शब्द खण्डा रिहा उठाईआ। जोद्धा सूर बली बलवाना, ब्रह्मण्डां रिहा समाईआ। ब्रह्मण्डां खेले गुण निधाना, गुणवन्ता आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्द संग निभाईआ। गुर गोबिन्दा साचा गुर, एका शब्द अल्हाया। मेल मिलाया लिख्या धुर, लहिणा देण चुकाया। एका नाल रलाया सुर, एका राग नाद तार सुणाया। एका वस्त एका दाद, एका धुन एका माधव माध रूप वटाया। एका शब्द बोध अगाध, बोध अगाधी रिहा जणाया। एका रसना एका साद, एका सुक्ख एका भोग कराया। एका मात एका कुक्ख, पूत सपूता साची सुक्खणा सुक्ख, प्रभ साची गोद उठाया। आपे मेट मिटाए जगत तृष्ना भुक्ख, साची सेवा सेवक रिहा कमाया। मात गर्भ ना उलटा रुक्ख, रक्त बूंद ना कोई रखाया। आपणी हथ्थीं लाया बूटा, फल फुलवड़ी संग वखाया। पवण हुलारा रिहा झूट, देवणहार आप अख्वाया। गुरमुख वेख वखाए चारे कूट, दहि दिशा फेरा पाया। गुर गोबिन्दा तीर निराला रिहा छूट, रसना चिल्ला इक्क चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हँकारी किला तोड़ तुड़ाया। हँकारी किला तोड़ गढ़्ह, गोबिन्द हथ्थ वड्याईआ। शब्द खण्डा ल्या फड़, लोकमात आया वाहो दाहीआ। आप आपणा घाड़न घड़, बणत आपणी रिहा बणाईआ। आपे अग्नी गया सड़, आपे जोती नूर करे रुशनाईआ। गोबिन्द काया अन्दर वड़, बैठा आसण लाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, पंचम तत्त ना कोई रखाईआ। सन्त सुहेले रिहा फड़, दिवस रैण फेरी पाईआ। आपे वेखे चोटी जड़्ह, गगन पतालां आप सुहाईआ। कलिजुग कूड़ कुड़यारा जाए सड़, वेला अन्तिम दए दुहाईआ। मंगे मंग गोर मड़्ह, धरत मात नेत्र नैण वखाईआ। ख्वाजा ख़िज़र नेत्र नीर मंगे एका हड़, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। धर्म राए चित्रगुप्त फड़ाए लड़, लेखा इक्क दूजे अग्गे रहे टिकाईआ। विष्नूं बंसी अग्गे खड़, ब्रह्मे रिहा उठाईआ। शिव शंकर हथ्थ त्रिसूल फड़, बैठा नैण उठाईआ। करोड़ तेतीसा वेखे दर, दिस किसे ना आईआ। भगतां फड़ाए आपणा लड़, जन जनणी आप हो जाईआ। कोई ना सके अग्गे अड़, कलिजुग काला दए दुहाईआ। सतिजुग साचा लड़ रिहा फड़, प्रभ अग्गे बैठा सीस झुकाईआ। ना कोई पीवे हुक्का नड़, ना कोई मदिरा रसन लगाईआ। मनमुख जीवां उखेड़े आप जड़्ह, पहला हल्ला रिहा कराईआ। पंचम जेठ सम्मत चौदां घाड़न घड़, पंज तत्त करे लड़ाईआ। मन मति बुध देस तिन्ने लए फड़, शहनशाह वड सिक्दार आप अख्वाईआ। दस्म द्वारी बैठा चढ़, घर घर पई तन लड़ाईआ। काया गोर रहे सड़, राज राजान शाह सुल्तान बचया रहिण कोए ना पाईआ। सन्त सुहेले सोहँ अक्खर रहे पढ़, जगत दोख नेड़ ना आईआ।
लाड़ी मौत वहाए वहिण हड़, पन्दरां कत्तक दए दुहाईआ। आपणी अग्नी आपे जाण सड़, ना कोई सके किसे बचाईआ। चौदां तबकां उखेड़े जड़्ह, चौदां लोक रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत चौदां वेख घर, राष्ट्रपति रिहा जगाईआ। राष्ट्रपति जगत नादान, ना होए दर परवानया। तिन्नां देशां वेख मैदान, नौ खण्ड पृथ्वी मार ध्यानया। खेले खेल श्री भगवान, गुण निधान किसे ना जाणया। भरमे भुल्ले जीव नादान, हरि वरते आपणे भानया। सम्मत चौदां देवे इक्क निशान, लाड़ी मौत मंगे दानया। घर घर नेत्र नीर वहायन, नारी नार सर्ब पछतान, ना दिसे कोई मकान, भैणां भाईआं बंन्हण गानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत चौदां दित्ता वर, पंचम जेठ दर परवानया। पंचम जेठ भाग लगा, नौ खण्ड वज्जी वधाईआ। पंचम तत्त अग्ग लगा, तै देसां भेड़ भिड़ाईआ। त्रै देसां वेस आप वटा, लेखा रिहा लिखाईआ। शाह सुल्तान ना सके कोई बचा, ना कोई शस्त्र अग्गे डाहीआ। ना कोई ढाल हथ्थ रिहा विखा, ना कोई तीर कमान चलाईआ। ना कोई अग्नी बाण रिहा उठा, ब्रह्म अस्त्र ना वेख वखाईआ। ना कोई तन बस्त्र ना कमर कसा, ना तन गात्रे किरपान लटकाईआ। शब्द सिँघासण बैठ प्रभ सचा शाह, साचा हुक्म जणाईआ। सिँघ दर्शन साची सेवा ला, वीह सिक्खां संग रलाईआ। लाड़ी मौत दर आए गुरमुख ना लए प्रना, मुख घुंगट बैठी मुख शरमाईआ। प्रभ अबिनाशी अग्गे बैठ गल विच पल्लू पा, तन फूलन हार शृंगार कराईआ। आपणी गोद आप बिठा, धुर धाम दए पुजा, अहिनल हक्क एका नाअरा लाईआ। हक्क हकीकत लाशरीक वाहिद इक्क ख़ुदा, कलिजुग तारीख इक्क वखाईआ। गुरमुख होणा ना कदे जुदा, विछड़ कदे ना जाईआ। पुरख अबिनाशी दर द्वारे करे सदा, एका मंगण मंग मंगाईआ। गुरमुख साचे लए प्रना, आपणा सीस अग्नी भेंट चढ़ाईआ। सोहँ गदागर करे इक्क सदा, चार वरनां रिहा बुझाईआ। मनमुखां घर लाड़ी मौत गल फाही पा, अन्तिम ख़ुशी मनाईआ। नौ अठारां रोवे मारे धाह रही कुरला, दर द्वारे रहिण ना पाईआ। पुरख अबिनाशी बणत लई बणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, पंचम जेठ दित्ता वर, साची बणत बणाईआ। पंचम जेठ वर घर पाया, नौ खण्ड वज्जी वधाईआ। निहकलंक कलि जामा पाया, त्रैगुण वेख वखाईआ। आप आपणा हरि संग रखाया, सगला संग निभाईआ। साचे घोड़े तंग कसाया, नाम सार्थी इक्क रखाईआ। सोहँ काठी जीन रखीन रखाया, शाह अस्वार आप हो जाईआ। सर सरोवर मारे ठाठी, कलिजुग ताल पार कराईआ। एका डण्डा विच ब्रह्मण्डां सोहँ खण्डा फड़े साची लाठी, राज राजानां शाह सुल्तानां रिहा डराईआ। गुरमुखां देवे नाम निधाना · , चरन दुआरा इक्क वखाईआ। ना कोई पूजा ना कोई पाठी, ना कोई ग्रन्थ पढ़ाईआ।
दो जहानां चिन्ता सगली लाथी, जिस जन नेत्र दरस दिखाईआ। लिख्या लेख मस्तक माथी, लहिणा मूल चुकाईआ। आप चढ़ाए साचे राथी, रथ रथवाही आप अख्वाईआ। प्रगट होए त्रैलोकी नाथी, तुरीआ देस इक्क वखाईआ। आपे जाणे आपणी गाथी, लिखण पढ़न विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम जेठ साचा वर, वर दाता आप हो जाईआ। पंचम जेठ जगत संदेस, हरि शब्दी शब्द जणाईआ। गोबिन्द काया हरि प्रवेश, रवि ससि दिस ना आईआ। आपे नर आपे नरेश, राजन राज आप अख्वाईआ। आपे दाता दानी गुर शब्द दस दस्मेस, नानक संग निभाईआ। कलिजुग काया तेरा वेखे वेस, काले केस दर दरवेश फेरी पाईआ। नाल रलाए ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, लिख्या लेख रिहा जगाईआ। अंग लाए बाशक शेश, सांगों पांग इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत चौदां तेरा घर, साचा अन्तिम दए सुहाईआ। सम्मत चौदां चढ़या चाअ, घर साचे ख़ुशी मनांयदा। पंचम तत्त ना दिसे कोई राह, ना कोई मार्ग लांयदा। मन मति बुध रही समझा, समझ विच ना कोई रखांयदा। इक्क जंजीर प्रभ आपणे हथ्थ लई रखा, धुन अनादी शब्द दर आपे बन्द करांयदा। गुरमुख विरले सोझी देवे पा, जिस जन आपणी दया कमांयदा। धुन आत्मक राग दए अल्हा, आपणा गाणा आप सुणांयदा। आत्म सेजा दए वखा, नूरी दरस आप करांयदा। फूलन बरखा आपे ला, मेघ मेघला इक्क बरसांयदा। रुत्त बसन्ती दए खिड़ा, फल फुलवाड़ी आप लगांयदा। नारी कन्ता दए मिला, एका धाम सुहांयदा। एका रंगण रंग रंगा, एका दूजा भेव चुकांयदा। तीजा दर दए खुल्ल्हा, आपे मेट मिटांयदा। चौथे डेरा आपे ला, आपणे रूप समांयदा। पंचम मेला सहिज सुभा, साचा कन्त सुहांयदा। छेवां दर हरि खुल्ल्हा, शब्दी शब्द जणांयदा। सत्तवें सति पुरख निरँजण जोत जगा, अलख अलखणा अगम्म अगम्मड़े धाम सुहांयदा। पैसा धेला ना कोई दमड़ा, ना कोई बणत रिहा बणा, सोना रूपा ना कोई अंग लगांयदा। ना कोई हवन ना कोई धूपा, ना कोई पाठ ना कोई पूजा, ना कोई ग्रन्थ ना कोई पन्थ, ना कोई वरन ना कोई गोत, ना कोई दीपक ना कोई जोत, दीवा बत्ती ना कोई जगांयदा। ना कोई दीवा ना कोई बाती, ना कोई मात पिता ना भैण भ्राती, ना कोई नारी ना कोई कन्त, ना कोई जीव नाँ कोई जन्त, ना कोई साध ना कोई सन्त, ना कोई बणाए किसे दी बणत, ना कोई धीर धरांयदा। ना कोई गुर ना कोई पीर, ना कोई रांझा ना कोई हीर, ना कोई चोटी चढ़े अख़ीर, ना कोई शस्त्र ना कोई तीर, ना कोई बस्त्र ना कोई चीर, ना कोई तन रखांयदा। ना कोई पीणा ना कोई खाणा, ना कोई राजा ना कोई राणा, ना कोई वेख वखांयदा। ना कोई तत्त ना कोई मति, ना कोई नाड़ी ना कोई रत्त, ना कोई धीरज ना कोई यति, ना कोई तीर्थ दिसे अट्ठ सट्ठ, ना कोई गंगा गोदावरी
नुहाए नठ्ठ नठ्ठ, ना कोई धाम रखांयदा। ना कोई जाप ना कोई ताप, ना कोई पुन्न ना कोई पाप, आपे जाणे आपणा आप, दूसर कोई ना संग रखांयदा। ना कोई अग्नी ना कोई घृत, ना कोई क्रिया ना कोई किरत, ना कोई कार करांयदा। ना कोई आलस ना कोई निन्दरा, ना कोई दर द्वार अन्दर मन्दिर लगाए जिन्दरा, ना कोई पहाड़ ना कोई टिल्ला, ना कोई पर्बत डूँघी कन्दरा, ना कोई सागर ना कोई नीर, ना कोई मच्छली जाल वछांयदा। ना कोई सागर ना कोई गागर, ना कोई कर्म करे उजागर, ना कोई नाम ना कोई ताम, ना कोई सुबाह ना कोई शाम, ना कोई सूरज ना कोई चन्न, ना कोई बेड़ा देवे बन्न्ह, रवि ससि ना कोई वखांयदा। ना कोई माया ना कोई कोई धन, ना कोई छप्परी ना कोई छन्न, ना कोई राज दरबारी देवे डन्न, ना कोई बुध मति दिसे मन, ना कोई पंज तत्त रखांयदा। ना कोई लाड़ा ना कोई जंञ, ना कोई हथ्थीं बन्ने मौली तन्द, ना कोई गाए बत्ती दन्द, ना कोई राग ना कोई वैराग, ना कोई सोया ना जाए जाग, आलस निन्दरा ना कोई वखांयदा। ना कोई राग ना कोई गौड़ी, ना कोई कीर्तन ना पढ़े पौड़ी, ना कोई जाप सुखमनी उपजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण रूप समांयदा। ना कोई गगन ना कोई थाल, ना कोई धरत धवल आकाश पाताल, लोआं पुरीआं ना बणत बणाया। ना कोई माया ना कोई छाया, ना कोई काल ना महांकाल, धर्म राए दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा वेखण आया। आप आपणा वेखणहारी, एका एकँकारा। जोत सरूपी जोत उज्यारी, शब्द सरूपी तेज कटारा। मारी जावे वारो वारी, अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहरा। पंज तत्त लशकर भारी, खेले खेल विच संसारा। मन शहनशाह मति बुध सिक्दारी, दिवस रैण करन विचारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, धरत मात तेरा लाए इक्क अखाड़ा। धरत मात वेख अखाड़ा, घर घर ख़ुशी मनाईआ। पंचम पंचम कढ्ढे हाढ़ा, रो रो दए दुहाईआ। शब्दी शब्द लग्गी अगम्मी धाड़ा, दिवस रैण रही सताईआ। लुट्टी जाए दिन दहाड़ा, ना कोई सके मात बचाईआ। गुरमुखां लेख लिखाए सतारां हाढ़ा, सतिगुर हथ्थ रक्खी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी दया आप कमाईआ।
हरि शब्द गुर मन्त्रा, शब्दी शब्द जणाए। तन बुझाए लग्गी बसन्तरा, हउमे रोग जलाए। मेल मिलाए साचे कन्तरा, विछड़ कदे ना जाए। ना कोई टूणा जादू चले जन्तरा, गुरमुखां प्रभ दया कमाए। आपे जाणे आदि अन्तरा, देवत सुर
जिन्न खवीस बंध बंधाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अमृत धारा मुख चुआए। गुर संगत तेरा लथ्था रोग, हरि साचे दया कमाईआ। रसना चुगे साची चोग, अमृत मुख चुआईआ। आत्म रस साचा भोग, दर द्वारे रिहा कराईआ। आदि अन्त ना होए वियोग, हरि मीता मेल मिलाईआ। देवे दरस आप अमोघ, दरसी दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अमृत जाम रिहा पिलाईआ। अमृत जल साचा नीर, प्रभ साचे हथ्थ कटोरीआ। नेड़ ना आए बेताला बीर, मेट मिटाए आत्म घोरीआ। शब्द निराला मारे तीर, कढ्ढे पंचम चोरीआ। रसना जिह्वा मुख लगाए साचा सीर, मन मनुआ रिहा होड़ीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुरती रिहा जोड़ीआ। सुरत शब्द एका राह, गुर पूरा इक्क वखांयदा। अन्दर मन्दिर बण मलाह, साचा मार्ग लांयदा। मन मूर्ख ना दए सलाह, आपे मुख भवांयदा। कागों हँस दए बणा, सोहँ साची चोग चुगांयदा। गुरमुख साचा बंस रिहा सुहा, साची अंस तरांयदा। पंच विकारा कंसा दए मिटा, काहना रूप वटांयदा। विच सहँसा गुरमुख साचे लए उपा, आप आपणे मार्ग लांयदा। इक्क जपाए साचा नाँ, नर नरायण आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां देवे भगती वर, अमृत धारा मुख चुआंयदा। सतिजुग प्रभाती उठ जाग, प्रभ साचा आप जगांयदा। इक्क सुणा साचा राग, रागी राग अल्हांयदा। जन भगतां धो दुरमति दाग़, निर्मल नीर वहांयदा। दीपक जोती जगे चिराग, अन्ध अन्धेर मिटांयदा। हँस बणाए फड़ फड़ काग, साची चोग इक्क वखांयदा। जगत बुझा तृष्ना आग, तृखा भुक्ख मिटांयदा। माया डस्सणी ना डस्से नाग, साची सिख्या सिख समझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच प्रभाती मेल मिलांयदा। उठ प्रभाती मुखड़ा धो, हरि अमृत मेघ बरसांयदा। अमृत आत्म घर गुरमुखां चो, कलस कटोरा हथ्थ फड़ांयदा। दर दरबान अग्गे हो, साची सेवा लांयदा। पंज तत्त हँकारी रहे रो, नेत्र नीर वहांयदा। हरिसंगत गाया सोहँ सो, सो पुरख निरँजण मेल मिलांयदा। अबिनाशी करता आपे हो, लोकमाती फेरा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच प्रभाती आप उठांयदा। सच प्रभाती उठ जाग, प्रभ साचा वक्त सुहांयदा। आपे फड़े हथ्थ तेरी वाग, गुरमुखां राह वखांयदा। दर दर घर घर लाउणा भाग, भागांवन्ती आप समझांयदा। सोहँ तन्दन तन्द बंन्हणा ताग, साची सेव कमांयदा। इक्क वखाउणा कन्त सुहाग, नर नारी रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि प्रभाती वेख वखांयदा। उठ प्रभाती लए अंगड़ाई, आपणा तन संवारया। जोत निरँजण डगमगाई, मिटया अन्ध अंध्यारया। मिल्या शब्द वर घर साचे थाँईं, गाया पुरख अगम्म अपारया। पकड़ उठाए फड़ फड़ बाहीं, अन्त ना पारावारया। एका नाम अमृत जाम रिहा
पिलाई, काया सीतल धार ठण्ढी ठारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच प्रभाती रिहा पुकारया। नाम प्रभाती कर सलाह, एका मता पकाया। पुरख अबिनाशी बेपरवाह, दाता दानी आया। अग्गे झोली रही डाह, रसना जिह्वा मुख हिलाया। गुरमति मेरी झोली पा, आप आपणी दया कमाया। गुरमुखां घर घर देवां वरता, तन मन्दिर दए सुहाया। फड़ फड़ बाहों राहे पा, नेत्र नैणां वेख वखाया। सदा सुहेला देवे ठण्ढी छाँ, तेरी ओट इक्क तकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग प्रभाती साचा राह वखाया। सच प्रभाती सच मकान, हरि साचा घर वखांयदा। कलिजुग जूठ झूठ दुकान, आपणा मुख भवांयदा। सतिजुग वेख भूमिका अस्थान, धरत मात गोद उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नाम प्रभाती इक्क इकांती अमृत देवे बूंद स्वांती, धीरज धीर धरांयदा। अमृत पी प्याला, आत्म वज्जी वधाईआ। मिल्या मेल दीन दयाला, दीना बंधप दया कमाईआ। हरिसंगत तेरा बण रखवाला, लोकमात वेख वखाईआ। जोती खिच्चे अग्नी लाट ज्वाला, थिर रहिण ना पाईआ। साध सन्त होए कंगाला, अट्ठ सट्ठ धीर ना कोई धराईआ। मन्दिर मस्जिद ना दिसे कोई शिवदवाला, मठ हट्ठ ना कोई रखाईआ। प्रगट होया गुर गोपाला, गोबिन्द रूप वटाईआ। जन भगतां देवे नाम दुशाला, सोहँ पल्लू उप्पर पाईआ। आपे शाह आपे कंगाला, आपे धन्न धन्नवाद अख्वाईआ। आपे फुल फुलवाड़ी वेखे फल लगाए काया डाल्हा, अमृत मेवा इक्क खवाईआ। आपे चले अवल्लड़ी चाला, जुग जुग वेस वटाईआ। आप वजाए नाद अनादी ताला, ताल तलवाड़ा रिहा वजाईआ। गुरमुख तेरी काया सच्ची धर्मसाला, हरि बैठा आसण लाईआ। गल पाई एका ओअँ सोहँ साची माला, दोए बैठा सीस झुकाईआ। नेड़ ना आए काल महांकाला, नाम खण्डा रिहा डराईआ। अमृत आत्म सुहाए साचा ताला, सर सरोवर इक्क वखाईआ। बजर कपाटी तेरा तोड़े ताला, हरि मन्दिर दए वखाईआ। आत्म सेजा खेल निराला, जोत सरूपी डगमगाईआ। पंचम वजायण आपणा ताला, बैठे रहे सेव कमाईआ। सति पुरख निरजंण दीन दयाला, सच सिँघासण वेख वखाईआ। चौथे घर इक्क दुशाला, सोहँ नाउँ रखाईआ। पहला वर मिल्या सिँघ पाला, लोकमात तन पहनाईआ। आपे होया हाल बेहाला, सृष्ट सबाई रिहा हिलाईआ। कलिजुग तेरी वेखे चाला, अवल्लड़ी चाल दर कराईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाला, जन भगतां रिहा तराईआ। भाग लगाए काया खाला, निरगुण वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सतिजुग तेरी सच प्रभाती, मिल्या मेल सम्मत चौदां सतारां हाढ़ी सृष्ट सबाई सुत्या राती, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। हरिजन मेला दए करा, इक्क द्वार सुहाया। सतिजुग प्रभाती दए जगा, मुख तों पड़दा लाहया। जोत निरँजण दीप जगा, साची सेवा लाया। गुरमुखां अग्नी
अग्ग दए बुझा, आप आपणी दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, किरपा कर नाम प्रभाती सच सुगाती आदि शक्त आदि भवानी देवे दानी, हरिजन साचे झोली पाया। आदि शक्ती हरि भगवन्त, जोती खेल खिलांयदा। साचा मेला नारी कन्त, नारी कन्ता आप अख्वांयदा। काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्त, मेट मिटाए देव दंत, हँकारी गढ़्ह रहिण ना पांयदा। जन भगतां बणाए बणत, आदि अन्त दया कमांयदा। रोग गंवाए हउमे हँगत, हाहा संग निभांयदा। सस्सा बणाए साची संगत, होड़ा जोड़ जुड़ांयदा। प्रभ अबिनाशी होया आपे मंगत, लोकमात फेरा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग प्रभाती देवे वर, सति सन्तोखी झोली पांयदा। सति सन्तोखी झोली पा, प्रभ एका राह वखाया। गुरमुखां लड़ दए फड़ा, ना कोई सके मात छुडाया। एका घर एका वर एका दर दए खुल्ल्हा, ऊँचां नीचां भेव गंवाया। साचा सर दए बणा, चरन धूढ़ी इक्क वखाया। कागों हँस रूप वटा, सोहँ साची चोग चुगाया। दीपक जोती इक्क जगा, अन्ध अन्धेर मिटाया। आत्म भोगी भोग करा, एका रस वखाया। धुर संजोगी मेल मिला, गुर गोबिन्दे संग निभाया। हउमे रोगी जगत दए गंवा, जो जन रसना महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान रहे गाया। साचा जोगी जोग रिहा कमा, आलस निन्दरा विच ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग प्रभाती तेरा वर, आप आपणी झोली पाया। आपे जोगी बण सन्यास, आपे भेख वटांयदा। भगतन दर होया दासी दास, दासी दास सेव कमांयदा। मण्डल मण्डप काया पावे रास, गोपीआं काहन नाच नचांयदा। निज घर आत्म रक्खे वास, परमानंद समांयदा। लेखे लग्गे स्वास स्वास, जो जन रसना गांयदा। मात गर्भ ना आए दस दस मास, आवण जावण फंद कटांयदा। लक्ख चुरासी होणी नास, ना कोई धरवास धरांयदा। जो जन तजाए मदिरा मास, प्रभ अमृत जाम प्यांअदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची धार आप वखांयदा। सतिजुग तेरी साची धार, गुर गोबिन्दे मात चलाईआ। अमृत आत्म कर त्यार, गुरमुखां रिहा प्याईआ। काया बाटा अपर अपार, आपे रिहा भराईआ। कँवल नाभी बन्द कवाड़, ना कोई मुख भवाईआ। मनमुखां लग्गी मगर धाड़, दिवस रैण रहे तृखा तत्त अग्न जलाईआ। गुरमुखां करे काया ठंडी ठार, अमृत मुख चुआईआ। दस्म द्वारी अद्धविचकार, बैठा आसण लाईआ। उप्पर नीचे वेख विचार, धरत धवल आकाश प्रकाश रंग समाईआ। गुरमुखां करे इक्क पिअर, सांझा यार आप अख्वाईआ। कल्गी तोड़ा सीस दस्तार, एका नाम रखाईआ। जोती शब्दी जोड़ा विच संसार, पंचम मीता आप हो जाईआ। सतिजुग तेरी साची रीता, ना कोई मन्दिर देहुरा गुरद्वार मसीता, काया मन्दिर इक्क रखाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता पुरख अगम्मा बैठा घर अतीता, दिवस रैण तेरा राह तकाईआ। पढ़
पढ़ थक्के अठारां ध्याए गीता, काहना कृष्ना अन्तिम रहिणा एका अर्जन आपणा आप जीता, प्रभ चरनी सीस झुकाईआ। आपे रावण आपे सीता, आपे रामा रूप वटाईआ। आपे हस्त आपे कीटा, आपे शाह सुल्तान हो जाईआ। आपे हरिजन माधव बीठला बीठा, कौड़ा रीठा आप हो जाईआ। गुरमुखां अमृत आत्म देवे इक्क अनडीठा, दूसर हथ्थ किसे ना आईआ। गुर गोबिन्दे नैणां देवी चढ़ चढ़ पीता, पुरख अबिनाशी आप प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर बैठा आप तकाईआ। अमृत आत्म साची धार, प्रभ आपणे हथ्थ रखांयदा। जुग जुग जन भगतां कर्म विचार, मुख मुखड़े आप चुआंयदा। लहिणा देणा करज उतार, भाणा सहिणा हुक्म जणांयदा। दिवस रैण विच संसार, नेत्र नैणी आप वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग प्रभाती दए वर, अन्तिम वेला आप करांयदा। नाम प्रभाती गई दर, गुरमुखां करी कुड़माईआ। प्रभ अबिनाशी अग्गे खड़, दोहां जोड़ जुड़ाईआ। सुरत सवाणी रही लड़, आप आपणा खण्डा (रिहा) उठाईआ। मन मतीआ अग्गे रिहा अड़, आप आपणा डंका लाईआ। निहकलंक सम्मत चौदां हाढ़ सतारां आप उखेड़े सभ दी जड़्ह, दर द्वार फिरे हलकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर,गुरमति गुरसिक्खां अन्दर धर, आपणी हथ्थीं बन्द कराईआ। गुरमति प्रभ झोली पा, गुरमुखां एह समझांयदा। काया डोली इक्क वखा, साचा सगन मनांयदा। पंज तत्त विकारा गोली दए बणा, सेवक सेवा लांयदा। अनहद धुन अनाहद हौली हौली दए जणा, आप आपणा राह वखांयदा। जोत निरँजण दीप टिका, पहला पौड़ा आप चढ़ांयदा। सुखमन नाड़ी तेरा टेडा राह, बंक द्वारी आप करांयदा। शब्द सरूपी बण मलाह, शब्द चोला बस्त्र पांयदा। अद्ध विच बैठा डेरा ला, पल्लू शब्द नाम फिरांयदा। गुरमुख अग्गों कोई ना करे नांह, प्रभ आपणी उंगली लांयदा। जिउँ बालक बाल उठाए साची माँ, आपणी गोद बिठांयदा। दस्म द्वारी ठण्ढी छाँ, अमृत जाम प्यांअदा। एका दूजा तीजा भुल्लया नाँ, चौथा घर सुहांयदा। ना कोई पिता ना कोई माँ, जोती मेल मिलांयदा। ना कोई मन्दिर ना कोई थाँ, ना कोई पसू पंछी दिसे काँ, ना कोई सीर प्यांअदा। ना कोई बाणी ना कोई अक्खर ना कोई साध सन्त जपाए नाँ, ना कोई जाप जपांयदा। गुर पूरा मिल्या इक्क मलाह, जगत जोग कटया फाह, आसा मनसा दई जला, सहिँसा रोग ल्या मिटा, आत्म भोग इक्क करा, सच संजोग ल्या वखा, एका धाम सुहांयदा। साचा धाम इक्क वखा, आपणे रूप समाया। भेखाधारी भेख वटा, गुरसिक्खां रिहा तराया। देस प्रदेसां फेरा पा, सोए रिहा जगाया। धारी केसा ना सके जणा, ना कोई मूंड मुंडाया। दस दस्मेसा वेख वखा, आपणी कारे लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन जन हरि दर घर साचे लए बहाया।
सतिगुर पुरख दयाल, सति समाया। अकल कला अकाल, एका एक अख्वाया। आप आपणी चली अवल्लड़ी चाल, जुग जुग करदा आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ धराया। आप आपणा नाम उपाए, निरगुण खेल खिलांयदा। सरगुण चेला इक्क बणाए, साचा शब्द जणांयदा। दो जहानी मेला रिहा मिलाए, इक्क इकेला वेख वखांयदा। सज्जण सुहेला सभनी थाँईं, सतिगुर पूरा आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचा वेख वखांयदा। हरिजन साचा जगत विचार, भगती रंग रंगांयदा। पूर्ब कर्मां रिहा विचार, नेत्र नैणां वेख वखांयदा। दर घर साचे पावे सार, शब्दी दया कमांयदा। नेत्र नैण अक्ख उग्घाड़, आप आपणा मुख वखांयदा। भाग लगाए जंगल जूह उजाड़ पहाड़, विच प्रभास डेरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस वटांयदा। निरगुण वेस खेल अपारा, शब्दी बणत बणाईआ। इक्क इकल्ला ओंकारा, एकँकारा रूप समाईआ। महल्ल अटल सच मिनारा, थिर घर रिहा उपाईआ। दीपक जोती कर उज्यारा, आप आपणा रिहा टिकाईआ। नाद धुन वजाए अपर अपारा, सुणनेहार आप अख्वाईआ। लोकमात खेले खेल न्यारा, साची रचना आप रचाईआ। पंचम तत्त कर प्यारा, नाम वस्त दए टिकाईआ। नाम धन हरि करतारा, आप आपणा रिहा वरताईआ। गुर सतिगुर साचा शब्द बण वणजारा, एका वणज कराईआ। चौदां हट्टां खोल्ह दुआरा, चौदां लोकां आप वरताईआ। तीर्थ तट्टां पार किनारा, भेख पखण्डा रिहा मिटाईआ। सोहँ शब्द जै जै जैकारा, चारों कुन्ट आप कराईआ। दो जहानी एका नाअरा, सतिगुर साचा रिहा लगाईआ। सतिजुग साचा देवे पहरा, दिवस रैण सेव कमाईआ। कलिजुग तेरा मिटे कहरा, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। इक्क कराए सञ्झ सवेरा, एका रुत्त सुहाईआ। हरिभगत तराए कर कर आपणी मेहरा, मेहरवान अख्वाईआ। आपे होया नेरन नेरा, निज घर आत्म डेरा लाईआ। शब्द सरूपी पाए घेरा, चार दिवार ना कोई वखाईआ। दस्म द्वारी कर वसेरा, आप आपणा मुख छुपाईआ। काया नगर साचा खेड़ा, धरत धवल उप्पर रिहा उपाईआ। जुग जुग बेड़ा बन्न्हणहारा, वंञ मुहाणा इक्क चलाईआ। लक्ख चुरासी देवे गेड़ा, आवण जावण बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग तेरा साचा लड़ आप आपणे नाल बंधाईआ। सतिजुग साचा मात मौले, फुल्ल फल फुलवाड़ीआ। जन भगतां उलटी नाभ कँवले, अमृत धारा बरसे एका धारया। मेल मिलाए साँवल सँवले, एका दूजा भउ निवारया। मनमुख जीव होए बवले, ना कोई पावे हरि हरि सारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, प्रगट होए वड बलकारया। प्रगट होए हरि भगवन्ता, आपणी जोत जगाईआ। पकड़ उठाए साचे सन्तां, भरम भुलेखा रिहा मिटाईआ। पकड़ पछाड़े देव दंता, दर द्वार रिहा
दुरकाईआ। लेख चुकाए जिया जन्ता, लहिणा देणा रिहा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग साचा दर वखाईआ। सतिजुग दुआरा साचा खोल्ह, सति पुरख निरँजण विच समाया। सोहँ अक्खर एका बोल, एका डंक वजाया। लक्ख चुरासी खेले होल, गूढ़ा रंगण रंग रंगाया। जन भगतां अमृत देवे उप्पर धौल, सम्मत सोलां वेख वखाया। भाग लगाए काया चोल, गोबिन्द मेल मिलाया। गुरदर मन्दिर अन्दर लए फोल, फोलणहार वेख वखाया। मन मति बुध लए वरोल, पंचम तत्त मधाणा रिहा चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां वसे सदा कोल, दूसर दिस ना आईआ। भगत सुहेला अंगीकार, आपणे अंग लगांयदा। मन मति बुध फरंगी नार, दर वेसवा आप फिरांयदा। ना कोई संगी मुहम्मदी यार, ना कोई तोड़ निभांयदा। दर दुआरा लँघी अल्ला राणी हो ख्वार, नंगी पैरीं आप फिरांयदा। मुहम्मद मंग मंगी सच्ची सरकार, प्रभ साचा झोली पांयदा। नार दुहागण लग्गी चंगी, कन्त सुहागी वेख वखांयदा। लाल चोली रिहा रंगी, तन शृंगार करांयदा। इक्क हदीस पाई अंगी, एका पड़दा पांयदा। चार यार वजाए जगत मृदंगी, साचा ढोला इक्क सुणांयदा। शब्द कटार कर नंगी, आप आपणा रंग वखांयदा। सम्मत पन्दरां चाढ़्हे डोर शब्द इक्क पतंगी, आकाश प्रकाश आप उडांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शाह इराक नाल पाक, सम्मत पन्दरां वेख वखांयदा। शाह पाक जगत दुरानी, एका शब्द जणाईआ। सम्मत पन्दरां मारे तीर निशानी, पंचम जेठा लेख लिखाईआ। नाल रलाए मुगल पठानी, अल्ला राणी मेल मिलाईआ। अन्तिम ढलदी जाए जवानी, मुट्ठ हड्डीआं रिहा वखाईआ। प्रगट होया शाह सुल्तानी, शाह सुल्तानां वेख वखाईआ। पारब्रह्म मारे तिक्खी कानी, तीर अंदाज आप हो जाईआ। नबी रसूल उम्मत दिसे खाली, अन्त रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, किसे हथ्थ ना देवे ठंडा पाणी, आब हयात ना कोई प्याईआ। आब हयात ना ठंडा पाणी, ना कोई मुख चुआंयदा। ना कोई पीर फ़कीर खुआजा खिजर ना दिसे दस्तगीर, ना कोई पीर सदवांयदा। दर दर घर घर लथ्थे चीर, कलिजुग वेला अन्त अखीर, चारों कुन्टां आप फिरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सम्मत पन्दरां वेखे घर, आप आपणा चरन छुहांयदा। शाह पाक संग इराक, देवे धुर फ़रमानया। पहली कूटे खोल्हे ताक, लहिंदी दिशा वेख वखानया। मक्का मदीना वेख चिराग, जोती नूर कवण करानया। चारे कुन्टां लग्गी आग, ना कोई मात बुझानया। दर द्वारे आउणा भाग, नेत्र नीर वहानया। आपे मेल मिलाए पाकी पाक, परवरदिगार आप अख्वानया। दुलदुल ऐली शाह चढ़े इराक, इक्क संजो तन हंढानया। अल्ला राणी कर इतफाक, तेरा लहिणा देणा होए बिबाक, प्रभ अन्त हिसाब चुकानया। लेख लिखाए भविख्त वाक्, ना कोई मेट
मिटानया। अन्तिम मेला ख़ाकी ख़ाक, साढे तिन्न हथ्थ सीं वखानया। गुरू गुर वेखे मार झाकी, अट्ठे पहर नौजवानया। प्रभ दर अग्गे ना दिसे कोई राकी, वेले अन्तिम होए वैरानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका नाम करे कुरबानया। एका नाम कर कुरबान, प्रभ आपणी भेंट चढ़ांयदा। सत्त रंग वखाए इक्क निशान, उप्पर लाल रखांयदा। लाल मैहन्दी खोल्ह दुकान, अमाम मैहन्दी हथ्थ फड़ांयदा। अमाम मैहन्दी हरि भगवान, दिशा लहिंदी खेल खिलांयदा। उम्मत रसूल बहि बहि कहिंदी, अल्ला हू, कवण कूटे नाअरा लांयदा। नाम खण्डा शब्द म्यानो आपे धू, पीर पीरां आप वखांयदा। आपे चोटी बैठ कोहतूर, नूरो नूर धरांयदा। आपे आसा मनसा पूर, आपे कूड़ो कूड़ जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नीला बस्त्र शब्द शस्त्र आप आपणे तन सुहांयदा। नीला बस्त्र काला सूसा, आपणे तन छुहावना। वेस वटाए मूसा ईसा, मूसा ईसा संग निभावना। चरन छुहाए चीना रूसा, सम्मत सतारां पहली चेत्र रुत्त सुहावना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हथ्थ फड़या शब्द मधावना। चीना रूसा चरन छुहा, आपणी दया कमाईआ। पहली चेत्र ख़ुशी मना, सम्मत सतारां रिहा जगाईआ। पंचम जेठ सम्मत पन्दरां लिख्या दए वखा, दर द्वारे दए पुजाईआ। हरिमन्दिर डेरा आपे ला, आपणा खेल खिलाईआ। मनमुख जीवां बाहर धका, अन्दरों कुण्डा देवे लाईआ। आप आपणा मुख छुपा, गुर अर्जन गोद उठाईआ। रामदास तेरा हो सहा, सीस आपणा हथ्थ उठाईआ। नानक सेवा पूर करा, गोबिन्द इक्क आस धराईआ। साची सेवा आप कमा, आपणी बांह हिलाईआ। शब्द खण्डा इक्क उठा, सृष्ट सबाई रिहा समझाईआ। धुरदरगाही वेख वखा, औलीआ पीर शेख़ मेट मिटाईआ। माझा देस भेख वटा, भेखाधारी भेख वटाईआ। दस दस्मेस आपणी जोत दए जगा, कलिजुग तेरा लहिणा देणा दए चुकाईआ। चरन दुआबे आ टिका, आपणा फेरा पाईआ। एका हल्ला दए करा, सीस धड़ रहिण ना पाईआ। धरत मात पल्लू देवे डाह, प्रभ झोली दए भराईआ। कलू काल ख़ुशीआं रिहा मना, प्रभ वेखे चाँईं चाँईंआ। गुर गोबिन्दा कर सलाह, नर नरायण संग रखाईआ। नेत्र नैणा दए वखा, हरिसंगत वड वड्याईआ। भाई भैणा दए बणा, जो जन आए चल सरनाईआ। मनमुख जूठे झूठे दए रुड़ा, कोए रहिण ना पाईआ। हरिजन आप आपणा लड़ फड़ा, एका धाम सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत चौदां दे दे वर, गुरमुख साचे रिहा जगाईआ। सम्मत चौदां हरि सुल्ताना, आपणा आप उठाया। गुरमुखां बन्न्हे हथ्थीं गाना, एका राह वखाया। सोहँ शब्द धुर फ़रमाना, रसना जिह्वा साचा टिक्का लाया। दर द्वारे देवे माणा, वड्डा निक्का जो जन दर द्वारे आया। ना कोई रस रखाए मिट्ठा फिका, एका एक अनरस अनडिठा मुख चुआया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, गुरमुख साचे लए वर, साचा धाम इक्क सुहाया। गुरमुख साचे साची चोली, एका तन रंगाया। इक्क सुणाए आपणी बोली, एका राग अल्हाया। आत्म पड़दा रिहा खोल्ही, दूई द्वैती मेट मिटाया। सुरत सवाणी भाली भोली, भरमी गढ़्ह तुड़ाया। गुर शब्द सुरती मौली, प्रभ साचे मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग तेरा साचा दर, चार वरनां रिह दिखाया।
हरि शब्द सच्ची कुड़माई, प्रभ साचा आप करांयदा। लोकमात वज्जी वधाई, हरिजन साचे आप जगांयदा। दर द्वारे आए चाँईं चाँईं, आत्म इच्छया वेख वखांयदा। देवे भिच्छया थाउँ थाँईं, मंगण मंग जो मंगांयदा। फड़ फड़ हँस बणाए काईं, सोहँ चोग चुगांयदा। हरि का नाउँ भुल्लणा नाहीं, लक्ख चुरासी पार करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका अक्खर मात पढ़ांयदा। एका नाम सच सुगात, प्रभ आपणे हथ्थ रखाईआ। धुरदरगाही लै के आया दात, लोकमात रिहा वरताईआ। मेट मिटाए अन्धेरी काया तन रात, जिस जन भिच्छया देवे पाईआ। दरस दिखाए इक्क इकांत, स्वच्छ सरूपी नज़री आईआ। मेल मिलाए कमलापात, हरिजन साचा संग निवाईआ। वेले अन्तिम पुच्छे वात, जो जन रसना रहे गाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ।
सोहँ शब्द सच जैकारा, प्रभ आपणा आप लगाया। धुरदरगाही सच भण्डारा, लोकमात रिहा वरताया। जो जन मंगण आए दर दुआरा, दोए जोड़ लए प्रनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आत्म झोली दए भराया। सोहँ शब्द रसना गाउणा, आत्म वज्जे वधाईआ। मदिरा मास रसन तजाउणा, जूठा झूठा संग छुडाईआ। ज़ात पाती भेव चुकाउणा, ऊँचां नीचां एका रंग वखाईआ। मन गवरे सीस ना किसे झुकाउणा, जगत जगदीसा इक्क अख्वाईआ। साचा अक्खर ना किसे पढ़ाउणा, जगत विद्या मात कराईआ। आत्म दर ना किसे खुल्ल्हाउणा, ब्रह्म विद्या ना कोई जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत देवे नाम वर, दर द्वार करे कुड़माईआ। सोहँ शब्द साची दात, हरि कलिजुग कल वरतांयदा। गुरमुखां देवे धुर सुग़ात, दूसर किसे हथ्थ ना आंयदा। लहिणा देण चुकाए सीआं साढे तिन्न तिन्न हाथ, सिँघ मनजीता राह वखांयदा। जगत जगदीसा दिसे साथ, नौ द्वारे पार करांयदा। जोत निरँजण मस्तक माथ, सोहँ साचा तिलक लगांयदा। सति पुरख चलाए साचा राथ, रथ रथवाही आप अख्वांयदा। सतिजुग तेरी साची गाथ, हँ हँगता मेट मिटांयदा। प्रगट होए त्रैलोकी नाथ, साची संगता इक्क बणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक
नरायण नर, सतिजुग तेरी साची धार, प्रगट हो विच संसार, गुरमुखां आप वखांयदा। सोहँ शब्द अक्खर बोल, गुरमुख साचे ख़ुशी मनाईआ। प्रभ तोलणहारा पूरे तोल, नाम कंडे रिहा तुलाईआ। आदि अन्त ना जाए डोल, डोलणहार ना आप अख्वाईआ। प्रगट होए कला सोल, नौ सत वेख वखाईआ। सन्त सुहेले लए वरोल, लक्ख चुरासी छाछ बणाईआ। जूठ झूठ कढ्ढे पोल, कलिजुग अन्तिम दए दुहाईआ। दर द्वारे रो रो पुकारे धरत धौल, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। गुरमुखां करे उलटी नाभ कँवल, अमृत झिरना रिहा झिराईआ। काया फुलवाड़ी जाए मवल, हाढ़ सतारां बीज बिजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अमृत आत्म देवे सीज, एका धार चलाईआ। अमृत आत्म ठांढा रस, गुरमुख मुख चुआया। पुरख अबिनाशी राह साचा दस्स, सोहँ साचा सबक पढ़ाया। हिरदे अन्दर आपे वस, तीर निराला मारे कस, बजर कपाटी पार कराया। कोटन कोट प्रकाश करे रवि ससि, अन्ध अन्धेरा दए मिटाया। आत्म सेजा मेला हस्स हस्स, साचा धाम दए सुहाया। जन भगतां आपे होया वस, दर द्वारे फेरा पाया। कलिजुग विद्या होई वस, ऐड़ा अथर्बण आपणी झोली रिहा भराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग राह साचा दस्स, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका नाअरा रिहा लगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान तेरी जै। आदि अन्त जुगां जुगन्त रहै। जीव जन्त साध सन्त गुर पीर लए अवतार, हुन्दे आए खै। नाम शब्द सच वपार, पारब्रह्म गुर अवतार पुरख अबिनाशी एका रहै। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत देवे नाम वर, थिर घर द्वारे बैठी रहै। थिर घर सच दरबार, प्रभ आपणा आप सजाया। शब्द सरूपी भर भण्डार, देवणहार मात हरि आया। सतिजुग तेरी सच बरात, गुरमुख साचे रिहा बणाया। चार वरनां इक्क जमात, एका राह चलाया। ना कोई ज़ात ना कोई पात, ना कोई ऊँच नीच वखाया। सोहँ शब्द दीप सात, सति निशाना रिहा चढ़ाया। नौ खण्ड प्रभ देवे दात, लेखा आपणे हथ्थ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां मार्ग रिहा चलाया। साचा मार्ग आप चलाए, सोहँ हथ्थ वड्याईआ। लक्खण दीप फेरा पाए, करे शब्द जणाईआ। करोच पुष्कर आप उठाए, जम्बु होए सहाईआ। सान सलमल लए जगाए, कुशा वज्जे वधाईआ। सत्तां दीपां एका धार बंधाए, सत्त रंग निशाना रिहा वखाईआ। निर्मल जोती दीप जगाए, आप आपणी करे वड्याईआ। कुलाखण्ड हरि जोत जगा, सोहँ शब्द कराए जै जै जैकारया। इलाबुत प्रभ दए जणा, केतमाल सुणे पुकारया। किंपुरख प्रभ बणत बणा, हरवरख दए सहारया। भारत खण्डी जोत जगा, हरणयमह रिहा ललकारया। भद्र बेड़ा दए बंन्हा, रमक खेल अपारया। प्रभ अबिनाशी घट घट वासी, एका जोत करे प्रकाशी, लक्ख चुरासी नौ द्वारया। सोहँ शब्द चार
वरन दासन दासी, विष्नूं भगवान देवे पहरया। ना कोई दीसे मदिरा मासी, हुक्का नड़ ना मुख लगा रिहा। बत्ती दन्द एका पारब्रह्म अकाल पुरख सृष्ट सबाई गासी, ना कोई दूसर वेख वखा रिहा। एका पवण इक्क स्वासी, एका नाम जपा रिहा। इक्क पृथ्वी इक्क अकासी, एका आप अख्वा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जाप वड प्रताप आपणा आप करा रिहा। एका जाप जपे जन देवा, हरि साचा रिहा जपाईआ। सम्मत सोलां साचा मेवा, चरन द्वारे दए खवाईआ। प्रगट होया अलख अभेवा, अलख निरँजण आप अख्वाईआ। गुरमुखां लेखे लाए रसना जिह्वा, गुण रसना रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका अक्खर रिहा पढ़ाईआ। एका अक्खर कर त्यार, हरि सस्से मेल मिलाया। सस्सा किला अपर अपार, दस्म द्वारी विच टिकाया। दस्म द्वारी महल्ल उच्च मुनार, दिस किसे ना आया। सरगुण निरगुण खेल अपार, होड़ा दोवें मुख रखाया। आपे बन्न्हे धार, आपणा रूप वटाया। उत्ते टिप्पी जीव अधार, विच संसार रिहा वखाया। दोहां जोड़ा अपर अपार, मेल विछोड़ा आप कराया। शब्द घोड़ा कर त्यार, लोकमाती फेरा पाया। जोती जोड़ा शब्द करतार, धुरदरगाही वेख वखाया। पहला पौड़ा कर त्यार, सम्मत चौदां लोकमात रिहा लगाया। पूत सपूत ब्रह्मण गौड़, करे ख़बरदारया। उच्चे टिल्ले पर्बत रिहा बौहड़, गुर गोबिन्दा मीत मुरारया। गुर गोबिन्दा मीत मुरार, आप आपणे रंग रंगाया। शब्द खण्डा तेज कटार, सच गात्रे रिहा पहनाया। दर द्वारे कर त्यार, साचा बस्त्र तन सजाया। अन्दर बैठ सच्ची सरकार, एका राग अल्हाया। नाम सुरंगा गाए निरँकार निरँकार, निरगुण दिस ना आया। गोबिन्द नानक मेला इक्क द्वार, अर्जन विचोला रिहा बणाया। रामदास तेरा भर भण्डार, सर सरोवर रिहा वरताया। मनमुख भुल्ले जीव गंवार, दर दुआरा दिस ना आया। प्रगट हो विच संसार, जोती जामा भेख वटाया। निहकलंकी लै अवतार, सम्बल नगरी धाम सुहाया। सम्बल नगरी वेख विचार, गुर गोबिन्द संग रलाया। गुर गोबिन्दा रोवे धाहां मार, जगत विछोड़ा झल्लया ना जाया। चारों कुन्ट वेख विचार, पुरी अनन्द किला रिहा वखाया। पुरी अनन्द अक्खर पंज सच्ची धुन्कार, एका मृदंग रिहा वजाया। बीस बीसा करे ख़बरदार, इक्क इकीसा संग रलाया। नर नरायण नर अवतार चौबीसा, सच हदीसा रिहा सुणाया। छत्र झुलाए साचे सीसा, दिल्ली दरबार सेवा लाया। कोई ना करे प्रभ तेरी रीसा, जुग जुग भेख वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुरमति लै के साची आया। गुरमति साची गुरमुख पाए, प्रभ साचे शब्द जणाईआ। मदिरा मास दए तजाए, रसना नेड़ ना आए, निज़ानंद विच रिहा समाए, परमानंद विच समाईआ। दूई द्वैती डेरा ढाहे, भाण्डा भरम भन्नाईआ।
जोत निरँजण चन्द चढ़ाए, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। ख़ुशी बन्द बन्द वखाए, बत्ती दन्द जो जन गाईआ। आत्म अनन्द इक्क वखाए, ब्रह्म पारब्रह्म दरसाईआ। शब्द सुहागी छन्द सुणाए, सोहँ नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, पुरीआं लोआं एका नाद वजाईआ। एका नाद शब्द जैकारा, प्रभ साचा आप वजांयदा। ब्रह्मा उठ उठ करे विचारा, ना कोई भेव खुल्हांयदा। प्रगट होया विच संसारा, दिस किसे ना आंयदा। दो जहानी बन्न्हे धारा, एका धार वहांयदा। निहकलंकी लए अवतारा, कलिजुग अन्त मिटांयदा। सतिजुग मेला विच संसारा, लोकमाती जन्म दवांयदा। बाली बुध कर उज्यारा, कारज सिध्ध वखांयदा। चिट्टे अस्व बहे कुद्द, शाह अस्वारा आप अख्वांयदा। सतिजुग सतिवाद वरोले चिट्टा दुध्ध, जन भगतां मुख चुआंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द साचा दान, जन भगतां झोली पांयदा।
हरि साजन समरथ, सर्ब समाया। हरिजन रक्खे दे कर हथ्थ, जुग जुग लए तराया। शब्द जणाए अकथना अकथ, कथनी कथ ना सके राया। जगत विकारा रिहा मथ, आप आपणा वेस वटाया। आप चलाए आपणा रथ, रथ रथवाही आप अख्वाया। लक्ख चुरासी पाए नत्थ, सोहँ तन्दी इक्क बंधाया। जन भगतां देवे नाम वत्थ, आत्म दरसी झोली पाया। वेख विखाए तत्त अठ, नौ दर खोज खुजाया। झूठा मन्दिर जाए ढठ्ठ, थिर घर इक्क वसाया। थिर घर बैठा हरि समरथ, आपणी गाथा रिहा सुणाया। सगल वसूरे जायण लथ्थ, जिस जन दर्शन पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कल आपणी रिहा वरताया। सर्बकला समरथ हरि जगदीसर, एका एक पसारया। आपे वेखे जोगी यती तपीश्र, चारों कंट वेख विखा रिहा। मोनी सोनी मुनी मुनीश्र, नेत्र नैणा फोल फुला रिहा। भगत सुहेला शब्द रखीशर, रिखी केश आप अख्वा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची कल आप वरता रिहा। साची कल वरते करतारा, कला धार कलि आया। खेले खेल विच संसारा, आपणा भेव छुपाया। गुरमुख साजन साचे कर प्यारा, मेलन मेली मेल मिलाया। जोती शब्दी इक्क हुलारा, पवण पवणी रिहा झुलाया। दामन दामनी चमत्कारा, नूरो नूर सवाया। कामन कामनी कर ख्वारा, देवे दर दुरकाया। राम रामनी हरि अवतारा, दहिसर घोल घुमाया। काहना कंसा खेल अपारा, द्वापर वेख वखाया। कलिजुग अन्तिम लए हुलारा, चारों कुन्टां रिहा डुलाया। पुरख अबिनाशी कर विचारा, आपणा कर्म रिहा कराया। जोत सरूपी कर उज्यारा, आकाश प्रकाश वखाया। गुर गोबिन्द नाल दुलारा, आप आपणी उंगली लाया। आपणी हथ्थीं कर शृंगारा, काया
सेहरा इक्क सजाया। फड़ फड़ बन्न्हे सीस दस्तारा, सोहँ नाउँ रखाया। नीला घोड़ा कर त्यारा, नीली धारों पार कराया। बस्त्र चोला हरि गिरधारा, आपणे हथ्थ रखाया। लाल मैहन्दी तन अपारा, साचा सीस गुंदाया। पुरी अनन्द वेख दुआरा, हरि अन्त आप समाया। अनन्दपुर ना कोई पाए सारा, दस्म द्वारी आप सुहाया। दस्म द्वारी खेल अपारा, गोबिन्द रंग रंगाया। गोबिन्द बैठा साची धारा, नूरो नूर समाया। पुरख अगम्मड़ा अगम्मड़ी कारा, जुग जुग करदा आया। जन भगतां लेखे लाए काया चम्मड़ा, निहकलंक लए अवतारा। जोती जामा ना कोई पल्ले पैसा धेला दमड़ा, एका शब्द वड भण्डारा। आपे मात पित अम्मी अंमड़ा, पिता पूत करे प्यारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल विच संसारा। वड संसारी आप हो, आपणी कल वरताईआ। गुरमुखां आत्म बीज बो, फल फुलवाड़ी रिहा लगाईआ। हरि बिन अवर ना जाणे को, साध सन्त बैठे धूणीआं ताईआ। मन्दिर अन्दर ग्रन्थी पन्थी सारे रहे रो, हरि गोबिन्द नज़र ना आईआ। फल अमृत कटोरी मुख ना देवे कोई चोअ, नेत्र नैण ना कोई खुल्हाईआ। सतिजुग तेरा साचा जाप एका सोहँ सो, नानक रसना गया गाईआ। पुरख निरँजण प्रगट हो, हरिसंगत रिहा पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, घर साचा वेख वखाईआ। साचा घर जगत सुहंजना, घर साचे वज्जे वधाईआ। मिल्या मेल पुरख निरँजणा, गुरमुख वड वड्याईआ। आपे दाता दर्द दु:ख भय भंजना, बख्शणहार सच सरनाईआ। पी अमृत आत्म कलिजुग रज्जना, तृष्ना रहिण ना पाईआ। आपणा पड़दा आपे कज्जणा, चरन धूढ़ी मस्तक टिक्का शाहीआ। काल नगारा सिर ते वज्जणा, राए धर्म डौरू वाहीआ। हरिसंगत गुरसिख साचे बहि बहि सजणा, हरि साचा मेल मिलाईआ। मदिरा मास जगत विकारा तज्जणा, एका आत्म रस वखाईआ। अन्त सन्त कोई ना रक्खे लजना, नार दुहागण खुल्हड़े केस मनमुख जीव रोवे मारे धाहींआ। गुरमुख सन्त सुहेला इक्क बैरागना, प्रभ मिलण दी आस रखाईआ। हथ्थीं बन्न्हे नाम साचा तागना, एका डोरी रिहा वखाईआ। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले हाढ़ सतारां भिन्नड़ी रैण उठ उठ जागणा, सृष्ट सबाई गूढ़ी नींद सुआईआ। चरन धूढ़ कराए माजना, साचे माघन दुरमति मैल गंवाईआ। एका राग उपजाए साचा रागना, धुन आत्मक आप वजाईआ। गुरसिख पाया हरि कन्त सुहागना, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विछड़ कदे ना जाईआ। जगत बुझाए तृष्ना आगना, सांतक सति वरताईआ। फड़ फड़ हँस बणाए कागना, मुख एका जाम प्याईआ। गुरसिख गुरमुख वड वड भागना, दर दुआरा एका एक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत हरि सेवक सेवादार अख्वाईआ। हरि सेवक सुल्तान, गुरमुखां सेव कमांयदा। सेवक सेवा कर परवान, जन भगतां एह समझांयदा। चरन प्रीती मंगे दान, अग्गे
झोली डांयदा। शब्दी शब्द कराए जाण पछाण, नाम झोली इक्क वखांयदा। मेल मिलाए मिल्या मेल धुर संजोगी, धुर फुरमाना एका हुक्म जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सेवक करता पुरख अबिनाशी सेवक सेवा आप कमांयदा। साची सेवा कर अबिनाशी, करते खेल रचाया। प्रगट होए घनकपुर वासी, साचा मेल मिलाया। जोत निरँजण दासन दासी, सेवक सेव कमाया। दर द्वारे कोई ना दिसे मदिरा मासी, दर दवारिउँ रिहा दुरकाया। पकड़ उठाए पंडत काशी, सम्मत पन्दरां नेड़े आया। प्राग अयुध्या करे रासी, प्रभ साचा वेख वखाया। त्रैबैणी नैणी करे बन्द खुलासी, वेला अन्तिम आया। जगन्नाथ तेरा देवे साथी, हरि आपणा चरन छुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सेवक सेवा रिहा कर, दिस किसे ना आया। सेवक सेवा करनेहार करतारा, जुग जुग सेव कमांयदा। जन भगतां देवे नाम अधारा, इक्क अधार रखांयदा। प्रगट हो विच संसारा, आपणा मार्ग लांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, निहकलंका नाउँ रखांयदा। राज राजानां करे ख़बरदारा, साधां सन्तां आप उठांयदा। आपे वसया सभ तों बाहरा, हर घट वेख वखांयदा। हरिजन साचा मीत मुरारा, आपणे संग रखांयदा। दिवस रैण कर प्यारा, अट्ठे पहर दया कमांयदा। नेत्र नैण इक्क उग्घाड़ा, नाम कज्जल एका पांयदा। जोती नूर कर चमत्कारा, आपे वेख दर दुआरा, घर मन्दिर आप सुहांयदा। करे खेल अपर अपारा, गुर मेला मेला गुर वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, साची सेवा सेव कमांयदा।