१८ हाढ़ २०१४ बिक्रमी आत्मा सिँघ दे गृह पिण्ड मलूवाल ज़िला अमृतसर
जन बालक सति पूत, गुरमुख आप उपाया। आपे वेखे काया दहि दिशा चारे कूट, अन्दर मन्दिर फेरा पाया। अमृत आत्म सोमा रिहा फूट, निझर धारा मुख चुआया। पंच विकारा रिहा तूट, हरि साचा दए जड़्ह उखड़ाया। तीर निराला रिहा छूट, रसना चिले आप चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे गले लगाया। हरिजन साचे वेख विचार, आपणा खेल खिलांयदा। पूर्ब लहिणा करज उतार, नेत्र नैणां दरस दिखांयदा। भाणा सहिणा विच संसार, भोले भाउ गोबिन्द मेल मिलांयदा। नेत्र नैणा दरस अपार, काहना कृष्ना भेख वटांयदा। भाई भैणां मीत मुरार, साक सज्जण आप अख्वांयदा। साचे मन्दिर अन्दर वेख विचार, आपणा संग निभांयदा। फड़ फड़ बाहों रिहा तार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन बेड़ा लाए पार। हरिजन बेड़ा आपे बन्न्ह, आपणे कंध उठाईआ। देवे माल सच्चा
नाम धन, इक्क भण्डार रखाईआ। थिर घर वासा ना कोई छप्परी ना कोई छन्न, चार दिवार ना कोई बणाईआ। चरन प्रीती आत्म जाए मन्न, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाईआ। राग अनाद सुणाए कन्न, साची धुन इक्क रखाईआ। हरिजन साचे मात चुण, आप आपणे लड़ बंधाईआ। तीर्थ तट्टां फिरदे रिख मुन, जंगल जूह देण दुहाईआ। जन भगतां पुकार रिहा सुण, दूर दुराडा नेड़े आईआ। लक्ख चुरासी छाण पुण, हरिजन साचे रिहा तराईआ। आपे जाणे गुण अवगुण, गुणवन्ता हरि रघुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। हरिजन साचे नेत्र पेख, आपणा पन्ध मुकांयदा। आपे कट्टणहारा लेख, जुग जुग वेस वटांयदा। मस्तक टिक्का लाए मेख, आप आपणा कर्म कमांयदा। प्रगट होए माझे देस, नर नरेश दया कमांयदा। सेवक सेवा ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, दर दरवेश रखांयदा। आप तजाए बाशक सेज, सांगोपांग मुख भवांयदा। गुरसिख तेरी इक्क टेक, चरन कँवल रखांयदा। पंज तत्त ना लाए माया सेक, मोह ममता दूर करांयदा। जोती जामा धरया भेस, दस दस्मेस आप हो आंयदा। धार अवल्लड़ी अवल्लड़ा वेस, वेसाधारी आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे संग निभांयदा। गुरमुख साचे सगला साथ, हरि तेरा आप निभाया। प्रगट हो त्रैलोकी नाथ, दर दुआरा इक्क सुहाया। शब्द जणाए अकथना अकाथ, आप आपणा रिहा वखाया। सोहँ चलाए साची गाथ, जुग जुग विछड़े रिहा मिलाया। अमृत आत्म मारे ठाठ, सर सरोवर इक्क उछाल लगाया। ना कोई तीर्थ ना कोई ताट, ना कोई नीर मात वहाया। हरिजन तेरा चरन कँवल बंधाए साचा नात, आप आपणी दया कमाया। पुरख अगम्मा देवे दात, दानी दाता आप हो आया। सोहँ शब्द सच सुगात, प्रभ सतिजुग झोली पाया। कलिजुग मिटे अन्धेरी रात, जूठ झूठ मुख छुपाया। आपे बैठ इक्क इकांत, जन भगतां आत्म बूंद स्वांत प्याया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेखे मार झात, हर घट अन्दर वेख वखाया। हर घट अन्दर मारे झाकी, हरि आपणी दया कमाईआ। हरिजन लहिणा देणा बाकी, पिछला मूल चुकाईआ। अमृत आत्म प्याए हरि जाम साकी, दिवस रैण ख़ुमार रखाईआ। बजर कपाटी खोल्ह ताकी, एका एक मेल मिलाईआ। ना कोई जाणे बन्दा ख़ाकी, ख़ाकी ख़ाक समाईआ। अबिनाशी करता एका पाकी, पतित पुनीत कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे तेरा दर, ग़रीब निवाज़ा वेख वखाईआ। ग़रीब निवाज़ा वेखणहारा, हरिजन सन्त दुआरया। एका ताजा कर त्यारा, सोहँ शब्द घोड़ा रिहा शृंगारया। सोहँ मारे साची अवाज़ा, दिवस रैण देवे पहरया। लोकमात रच्चया काजा, सतिजुग कलिजुग वेख वखा रिहा। धुरदरगाही आए भाजा, आप आपणी बणत बणा रिहा। लग्गया भाग देस माझा, सम्बल
नगर धाम सुहा रिहा। सम्बल नगरी वजाए अनहद वाजा, ताल तलवाड़ा इक्क रखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन साचे मेल मिला रिहा।
सत्त रंग जोती धार, हरि उपाईआ। नौ दर खोल्ह किवाड़, बणत बणाईआ। साध सन्त कर विचार, आत्म जोत टिकाईआ। जीव जन्त पसर पसार, वरन गोत धन्दे लाईआ। हर घट वेखे किरपा धार, लक्ख चुरासी आसण लाईआ। हरिसंगत होए सच सिक्दार, राजन भूप आप अख्वाईआ। बख्श बख्शे बख्शणहार, बख्श आपणे हथ्थ रखाईआ। नौ सत्त वणज वपार, एका एक रिहा कराईआ। सत्त नौ कर्म विचार, धर्मी धर्म कमाईआ। नौ सत्त सोलां इक्क प्यार, सोलां कलीआं आप बंधाईआ। सोलां कल लए अवतार, मानस देह रखाईआ। मानस देह तज सरकार, अकल कला हो आईआ। वरते वरतावे विच संसार, भेव अभेदा भेव छुपाईआ। सुरत मति मन इक्क द्वार, त्रैलोकां वेख वखाईआ। पंज विकार दए डन्ने, डन्नणहार आप अख्वाईआ। जिस जन दर द्वारे आत्म मन्ने, ब्रह्म पारब्रह्म समाईआ। राग नाद सुणाए कन्ने, साचा कान्हा इक्क सुणाईआ। रवि ससि सूरज चन्ने, तारा मण्डल संग निभाईआ। मस्तक थाल दीपक जोत आप टिकाए साचे छन्ने, आप आपणी आप आपणे हथ्थ उठाईआ। लग्गे भाग काया तने, साचा मन्दिर इक्क सुहाईआ। जो घड़या सो अन्तिम भन्ने, घड़न भन्न्हणहार आप अख्वाईआ। कलिजुग अन्तिम बेड़ा बन्न्हे, तेरां चौदां रंग रंगाईआ। नानक गोबिन्द एका एक टेक मंगे, दोए जोड़ करन सरनाईआ। दिवस रैण फिरन पैर नंगे, नाम प्रदखणा रिहा कराईआ। सति पुरख निरँजण साचा दर अन्दर कोई ना लँघे, दर दहिलीजे बैठे सीस झुकाईआ। अकाल पुरख आपणा आप लगाया अंगे, सच सिँघासण लई अंगड़ाईआ। चिट्टे अस्व कसया तंगे, सोलां कलीआं आसण लाईआ। सच दुआरा आपे लँघे, आप आपणा मुख वखाईआ। मानस देवत सुर ब्रह्मा शिव बैठे रहे मंगे, पूरन इच्छया आप कराईआ। नीर वरोले गुरमुख गंगे, जोत धारा वेख विखाईआ। मानस जन्म ना होए भंगे, जिस जन आस रखाईआ। सम्मत चौदां गुरसिक्खां अन्दर लँघे, प्रभ बैठा आसण लाईआ। हरिसंगत तेरी चोली रंगे, नाम मजीठी रंग चढ़ाईआ। आउँदा जांदा लोकमात ना संगे, मनमुख चारों कुन्ट देण दुहाईआ। काया माटी काची वंगे, कंचन रूप बणाईआ। सुरत सवाणी हीर स्सयाल झंगे, शब्द रांझा रिहा मिलाईआ। तन वजाए वंझली वंझे, सोहँ फुनकारा लाईआ। लेखे लाए मानस मानुख बन्दे, जिस जन बख्शे सच सरनाईआ। जूठे झूठे जगत धन्दे, अन्त कम्म ना आईआ। मदिरा मासी पापी गन्दे, गुर गोबिन्दा दर दुरकाईआ। हरिसंगत चढ़ाया साचा चन्दे, सतिजुग करे रुशनाईआ।
माया ममता आत्म अन्धे, बैठे मुख छुपाईआ हरिजन गाउँदे गीत सुहागी छन्दे, हरि आपणी चोग चुगाईआ। बजर कपाटी तोड़े जंदे, अन्दर बैठा आपे लाहीआ। जन भगतां उठाए आपणे कंधे, आपणीआं भुजां अग्गे डाहीआ। मनमुख जीव भागां मन्दे, बैठे मुख शरमाईआ। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले साचे मेले, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सोलां सोलां वेख हरि, सोलां रिहा जणाईआ। नौ सत प्रभ साची धारा, प्रभ आपणे हथ्थ रखाईआ। सति पुरख लए अवतारा, नौ दर खोल्ह वखाईआ। नौ दर करे बन्द किवाड़ा, दसवें फेरा पाईआ। दसवें अन्दर आपे वाड़ा, आपणा मुख वखाईआ। शब्द वखाए साचा लाड़ा, आपणी हथ्थीं आप आपणी घोड़ी रिहा चढ़ाईआ। चौथे दर आपे वाड़ा, सस्सा किला बणाईआ। होड़ा उप्पर देवे धारा, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ। हाहा अग्गे करे निमस्कारा, बैठा सीस झुकाईआ। हरि हरी हरि हरि रिहा विचारा, हरिजन आए दर सरनाईआ। साधां सन्तां कर विचारा, निरँकार करे कुड़माईआ। सम्मत चौदां वेख विचारा, चौदां लोकां हट्ट खुल्हाईआ। चौदां तबकां मारे मारा, निहकलंका जोत जगाईआ। सम्मत पन्दरां काया मन्दिर डूँघी कन्दर वेख विचारा, सन्त सुहेले लए मिलाईआ। सम्मत सोलां बदले चोला, ना रत्ती ना मासा तोला, ना कोई भाग भार वंडाईआ। ना कोई कहार ना कोई चुक्के डोला, ना कोई बोला शब्द जणाईआ। ना कोई राग रंग ख़ुशी खेले होला, ना कोई स्वांग वरताईआ। ना कोई लशकर फौज मारे तीर अंदाज ना गोला, ना कोई निशान रखाईआ। मनमुख जीवां खेले होला, दूई द्वैती पड़दा पाड़ वखाईआ। गुरमुखां अन्तिम व्याहे बोला, साचा कन्त आप हो जाईआ। शब्द कंडा साचा तोला, सच हथ्थ रिहा उठाईआ। पुरख अबिनाशी ना अन्ना ना होए बोला, जन भगतां पुकार हिरदे रिहा वसाईआ। आप सुणाए आपणा ढोला, प्रगट हो हो साचा माहीआ। नौ खण्ड पृथ्वी दुआरा एका खोल्हा, हरि चरन सच्ची सरनाईआ। कलिजुग अन्तिम रक्खया उहला, दिस किसे ना आईआ। गुरमुख तेरी काया आपे बोला, सोहँ जै जैकारा लाईआ। विष्नूं भगवान देवे दान विच जहान, कला सोलां आप अख्वाईआ। हरिसंगत तेरी काया मौला, फल फुलवाड़ी मात लगाईआ। लोआं पुरीआं पया रौला, ब्रह्मा उठ उठ दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सम्मत सोलां राह तकाईआ। नौ सत तेरा रंग वेख, प्रभ आपणी कल वरतांयदा। जोती जामा धारया भेख, साधां सन्तां मुख भवांयदा। आदि जुगादी रिहा वेख, दिस किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दे मति आप समझांयदा। सम्मत चौदां दे मति, हरि साचे सिख्या आप दवाईआ। खेल खिलाए पंज तत्त, मन मति बुध करे लड़ाईआ। पंचम जेठ बीजे साचे वत, हरि आपणा बीज पाईआ। नाड़ बहत्तर उब्बल रत, चारों कुन्ट पए दुहाईआ। जन भगतां रक्खे
दे कर हथ्थ, समरथ हथ्थ वड्याईआ। चरन धूढ़ बख्शे साची वत्थ, दुरमति मैल गंवाईआ। अमरापद पायण, एका दूजा भउ चुकाईआ। तीजा नैण वेख दर, घर चौथा वेख वखाईआ। पंजवें मेले हरी हरि, छेवें छप्पर छन्न ना कोई रखाईआ। सति पुरख निरँजण घर में पाओ, विछड़ कदे ना जाईआ। अट्ठां तत्तां नाता तोड़ वखाओ, नौ दर जगत बन्द कराईआ। दसवें आसण साचा लाओ, हरि जोती जोत आसण इक्क वछाईआ। पुरख अबिनाशन दर्शन पाओ, दूसर किसे दिस ना आईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी जोत धर, सम्मत सोलां तेरा राह तकाईआ। नौ सत तेरा सच मलाह, प्रभ साचा आप अख्वांयदा। जन भगतां देवे नाम सलाह, एका मता पकांयदा। शब्द सरूपी बण मलाह, एका जाप जपांयदा। इक्क वखाए साचा थाँ, चरन धूढ़ इक्क सुहांयदा। अट्ठ सट्ठ तीर्थ दिसणा ना, गुरदर मन्दिर डेरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेखे आपणा घर नौ सत तेरा इक्क दर, दर दुआरा आप खुल्हांयदा। इक्क इकल्ला हरि निरँकारा, एका घर वखाया। दूजा भरे शब्द भण्डारा, तीजा नैण खुल्हाया। चौथे मेला हरि सन्त दुलारा, पंच शब्द अल्हाया। छेवें छप्पर छन्न ना कोई अवारा, सति पुरख निरँजण साचा खेल रचाया। सति घर वेखे इक्क दरबारा, उप्पर नाम सिँघासण रिहा विछाया। उच्च महल्ल हरि अटारा, एका धाम सुहाया। दीपक जोती कर उज्यारा, आपणे विच समाया। ना कोई दिसे धुँदूकारा, ना कोई धूआँधार रखाया। गुरमुख ना होए हैरान, प्रभ देवे दान, भरम भुलेखा जगत ना पाया।
भिन्नी रैनड़ीए उठ जाग, प्रभ साचा आप जगांयदा। सन्त जनां तन बद्धी ताग, एका तन्द हथ्थ फड़ांयदा। हँस बणा फड़ फड़ काग, दे मति आप समझांयदा। जन भगतां घर दीपक जोत जगा चिराग, तेरी साची सेवा लांयदा। धूढ़ी चरन मजन करा साचा माघ, वेला वक्त सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिसंगत जिउँ नानक अंगद आपणे अंग लगांयदा। हरिसंगत हरि अंग लगा, आपणी कुल बणांयदा। काया चोली रंग चढ़ा, एका रूप वखांयदा। नाम बस्त्र तन पहना, सोहँ शस्त्र तन लगांयदा। साचा अक्खर जगत पढ़ा, एका जाप जपांयदा। बजर कपाटी पत्थर दए तुड़ा, आपणी दया कमांयदा। सस्से उप्पर होड़ा ला, हरिजन मेल मिलांयदा। थोड़ा थोड़ा भेव खुल्ल्हा, आपणा संग निभांयदा। सच वस्त जिस जन झोली देवे पा, सो जन मुख भवांयदा। कलिजुग तेरी वगी वा, हरि भाणा ना कोई विखांयदा। सम्मत सोलां जन भगतां देवे ठण्ढी छा, कलिजुग काला मुख छुपांयदा। सतिजुग
होए एका नाँ, दूसर ख़ाक मिलांयदा। सर्ब जीआं हरि पिता माँ, वरन बरनां बाहर हो जांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी देवे ठण्ढी छा, साचा राह वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सम्मत सोलां तेरी मंग दिवस रैण मंगांयदा। सम्मत सोलां मंगी मंग, धरत मात दर पुकार। मेरे अंगी लग्गे अंग, लाल चुन्नी लए उतार। साचा संगी मुहम्मदी यार, देवे इक्क प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सम्मत सोलां करे ख़बरदार। सम्मत सोलां सोलां रंग, प्रभ साचा आप चढ़ांयदा। चार यार मुहम्मद संग, शाह ऐली नाल रलांयदा। खिच कटार करे नंगी नंग, आप आपणे हथ्थ रखांयदा। आकाश आकाश डोर पतंग, आपे टंगी अध विचकार आप कटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन तेरा वेखे घर, सम्मत सोलां तेरा राह तकांयदा। सम्मत सोलां मात आए, चारों कुन्ट दुहाईआ। गुरमुख विरला ख़ुशी मनाए, घर एका वज्जे वधाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी करे हाए हाए, रसना जिह्वा रहे गाईआ। हरिजन साचे वेख वखाए, प्रभ पकड़ उठाए फड़ फड़ बाहींआ। कलिजुग जीव फिरन हलकाए, ना दीसे कोई सहाईआ। गुरमुखां घाल पाए थांएँ, जो जन रसना रहे गाईआ। आपे वेखे थाउँ थांएँ, लुकया कोई रहिण ना पाईआ। आपे पिता आपे माएं, आप आपणी गोद उठाईआ। हरि शब्द फड़े साची बाहें, तोड़ विछोड़ा ना कोई कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सोलां सोलां वेख वखाईआ। सोलां रंग जाए चढ़, सोलां कल अवतारया। ना कोई सीस ना कोई धड़, ना कोई चोटी ना कोई जड़्ह, ना कोई बणत बणा रिहा। ना कोई अक्खर विद्या गया पढ़, ना कोई लेख लिखा रिहा। अग्नी माया ना गया सड़, ना कोई रक्त बूंद पसरया। जन भगतां अन्दरे अन्दर रिहा फड़, दिस किसे ना आ रिहा। दस्म द्वारी बैठा वड़, शब्द जणाई इक्क करा रिहा। जोत जगाए बहत्तर नड़, अन्ध अन्धेर मिटा रिहा। आप फड़ाए आपणा लड़, सम्मत चौदां मुख रखा ल्या। पहली चेत्र चिट्टे अस्व चढ़, गुर गोबिन्द तंग कसा ल्या। मढ़ी गोर ना गया सड़, घर धाम आपणा आप रखा ल्या। सम्बल नगरी बैठा दड़, आपणा मुख छुपा ल्या। गुरमुख साचे सन्त सुहेले आप कराए आपणे मेले, गुर चेले रूप समा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, साची सिक्खी सिख्या आप समझा रिहा। साची सिक्खी कर त्यारा, आप पन्थ चलाया। नौ खण्ड पृथ्वी करे विचारा, भेव किसे ना पाया। पढ़ पढ़ थक्के वेद चारा, पुराण अठारां रहे गाया। अञ्जील कुरानां हाहाकारा, मुलां शेख़ रहे कुरलाया। ग्रन्थी पन्थी रोवण ज़ारो ज़ारा, साचा राह दिस ना आया। रामदास तेरा दर दरबारा, इक्क अखाड़ा स्यासत बणाया। प्रभ लुट्टी जाए दिन दिहाड़ा, दिस किसे ना आया। पंचम जेठ मगर लगाए अगम्मी धाड़ा,
सम्मत पन्दरां नेड़े आया। अन्तिम उजड़े भेडां वाड़ा, पाली कोए ना मगरे आया। धरत मात तेरा इक्क अखाड़ा, सम्मत सोलां रिहा लगाया। कोई ना लुकया रहे विच झाड़ा, फड़ बाहों पार कराया। आप चबाए आपणी दाहढ़ा, आपणा भेख वटाया। गुरमुख साजण साचा लाड़ा, प्रभ साची घोड़ी रिहा चढ़ाया। लाड़ी मौत ना मंगे भाड़ा, अग्गे हो ना घुंगट पाया। भगत जनां देवे नाम धना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा खेल आपे खेलण आया। सम्मत चौदां सच विहार, प्रभ साचे मात कराया। एका इक्की कर त्यार, गुर सिक्खी धीर धराया। वालों निक्की धारों तिक्खी भेव ना पायण मुनी रिखी, किसे लेख लिख्त विच ना आया। गुर गोबिन्दे नेत्र वेखी, आप आपणा रूप वटाया। भरम भुलाए धारी केसी, केसाधारी दिस ना आया। मेल मिलाए दस दस्मेसी, निरँकार विच समाया। मंगण मंग ब्रह्मा विष्न महेष गणेशी, दर द्वार वखाया। पारब्रह्म सदा आदेशी, इक्क आदेश कराया। जोती जामा कलिजुग वेसी वार अनेकी, कलिजुग तेरी वारी अन्तिम आया। सतिजुग तेरा लिखे लेखी, साचा मार्ग रिहा लगाया। शब्द सुनेहड़ा देस प्रदेसी, लोआं पुरीआं आस पुजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सम्मत चौदां तेरा राह, जन भगतां बण मलाह, लोकमाती रिहा वखाया। सम्मत चौदां साचा राह, प्रभ साचा मात चलांयदा। इक्क जपाए साचा नाँ, सोहँ नाउँ रखांयदा। गुरमुख उठाए थाउँ थाँ, दर दुआरा बंक सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा नेत्र आप खुलांयदा। गुर गोबिन्द नेत्र खोल्ह, साची सिक्खी वेख विखाणदा। शब्द दो अक्खर एका बोल, मन्ने भाणा इक्क अकाल दा। अन्तिम तोले पूरा तोल, वेखे खेल दो जहान दा। नाम मृदंग वजाए ढोल, नाता तुट्टे पीण खाण दा। प्रगट होए कल सोल, सम्मत सोलां राह जाणदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्त सुहेले आप पछाणदा। सन्त सुहेले लए लभ्भ, आपणी जोत जगाईआ। उलटी करे कँवल नभ, अमृत मुख चुआईआ। पंच विकारा दए दब्ब, उप्पर पत्थर नाम टिकाईआ। पिछला लहिणा देणा मूल चुकाए सभ, बाकी कोई रहिण ना पाईआ। हरिसंगत हरि चरन द्वारे रही फब, सम्मत चौदां धार बंन्हाईआ। ज्ञानी ध्यानी रहे लभ्भ, चारे कुन्टां नेत्र रहे उठाईआ। काया चोली पए डब्ब, ना कोई मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत मेला आप आपणा रिहा कराईआ। सम्मत चौदां साचा मेला, प्रभ साचे चरन द्वारया। मेल मिलाए सज्जण सुहेला, एका दूजा भेव निवारया। तीजा नेत्र आपे खुोल्हा, चौथे बोले शब्द जैकारया। पंचम तोले साचा तोला, छेवें घर दए हुलारया। सति पुरख निरँजण सति सतिवादी एका घर खोल्हा, ना होए बन्द किवाड़या। ख़ुशी मनाए हाढ़ सतारां सम्मत सोलां, गुरमुख साचे करे उज्यारया। सतिजुग तेरा दर दुआरा पुरख अबिनाशी आपे खोल्हा,
चार वरन वखाए इक्क भण्डारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर,, निहकलंक नरायण नर, हरिजन तेरा आपे आप बणे वरतारया।
हरिजन सच प्रीत, जुग जुग इक्क रखाईआ। वसया हस्त कीट, हर घट रिहा समाईआ। आपे सुत्ता दे कर पीठ, बैठा मुख भवाईआ। आपे देवे नाम अनडीठ, सच वस्तू झोली पाईआ। आपे पीसण रिहा पीठ, आपणी इच्छया पूर कराईआ। आपणा भाणा आपे जाणे मीठ, सद भाणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्त सतिगुर मात उपाईआ। सन्त सतिगुर मात उपा, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। जोती नूर इक्क टिका, दीपक दीप जगांयदा। शब्द चोट सच लगा, मन खोट कढांयदा। कोटन कोट सरन लगा, साचा मार्ग लांयदा। भेव अवल्लड़ा इक्क रखा, आपणा राह वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्त सतिगुर वेख वखांयदा। सन्त दुलारे मात उपाए, जुग जुग खेल खिलांयदा। आप आपणी दया कमाए, आपणी सेव कमांयदा। आप आपणा शब्द चलाए, आप आपणी बूझ बुझांयदा। आप आपणा रंग रंगाए, आपणा रंग चढ़ांयदा। आप आपणा संग निभाए, सगला संग रखांयदा। आप आपणे अंग लगाए, अंगीकार आप हो जांयदा। आप आपणा मृदंग वजाए, साची चोट लगांयदा। आप आपणा पलँघ वछा ए, उप्पर सेजा आसण लांयदा। आपणे घोड़े आपे तंग कसाए, दक्खण दिशा मुख भवांयदा। दर दरवाजा लँघ वखाए, ना कोई राह अटकांयदा। जन भगतां मंग इक्क मंगाए, जुग जुग मात समझांयदा। भुक्ख नंग रिहा कटाए, एका ओट चरन ध्यान लगांयदा। काया काची वंग प्रभ लेखे लाए, कंचन गढ़्ह बणांयदा। दस्म द्वारी उप्पर चढ़ाए, हरि महल्ल सुहांयदा। आपे पेखे दर्शन पाए, आप आपणी तृष्न बुझांयदा। गुरमुख साचे लेखे लाए, कंचन गढ़्ह बणांयदा। भरम भुलेखे दूर कराए, दो जहानां पार करांयदा। दो जहानी साची मेखे लाए, ना कोई मात उखड़ांयदा। सतिजुग तेरा दर दुआरा वेखण आए, कलिजुग अन्तिम जोत जगांयदा। नर नरेश रिखी केश गवर्धन गुरमुखां भार उठावण आए, हरि दाता दानी दस दस्मेस त्रैगुण माया नार वेसवा परे हटाए, दर दरवेश आप अख्वांयदा। ना कोई जाणे धारी केस, सीस सेहरा इक्क बंधाए। गुरमुख तेरी वाग गुंदाए। साचे घोड़े रिहा चढ़ाए। लोआं पुरीआं पार कराए। थिर घर साचा थान सुहाए। थिर घर सच इक्क द्वार। जगे जोत अगम्म अपार। इक्क इकल्ला एकँकार। सति सरूपी कर पसार। अट्ठे पहर रहे उज्यार। आलस निन्दरा ना कोई विचार। दु:ख सुक्ख तों वसया बाहर। मात कुक्ख ना करया वास, ना अन्दर ना बाहर। ना मानस ना मानुख
ना देवत ना सुर असुर ना पाए सार। ना पंखी पंछी तरवर सरवर, ना बिरख ना रुक्ख उच्चा टिल्ला ना कोई पहाड़। ना सागर ना सिन्ध, ना फूलन ना मालन पाए हार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्त सुहेले सतिगुर चेले इक्क कराए सच द्वार। सन्त सुहेले जोत जगा, जुग जुग दया कमांयदा। आप आपणे राहे पा, लोकमाती राह चलांयदा। चरन नाती इक्क बंधा, जूठा झूठा नाता तुड़ांयदा। अमृत आत्म बूंद स्वांती दए पया, निझर धारा इक्क वहांयदा। दिवस राती भेव चुका, सूरज चन्न ना कोई चढ़ांयदा। तारा मण्डल दए खपा, गुरसिख तेरे चरनां हेठ दबांयदा। सो हँ घर दए वखा, आप आपणा फेरा पांयदा। गुर सतिगुर साचा करे सलाह, शब्दी मता पकांयदा। निरगुण रूप बण मलाह, आपणा बेड़ा आप चलांयदा। साचे सन्त आपणी उंगली ला, देश देशां पार करांयदा। पौड़ी पौड़ी लए चढ़ा, सति पुरखे मेल मिलांयदा। सति पुरख विच गए समा, सतिगुर पूरा सो अख्वांयदा। आप तजाए आपणा नाँ, पुरख अकाल आप अख्वांयदा। आपे पिता आपे माँ, आप आपणी सेज हंढांयदा। आपे बाल अञ्जाणे आपणी गोद लए उठा, दे हुलारा आप हिलांयदा। आपे सीर नीर मुख दए चुआ, आपे धीर धरांयदा। आपे बस्त्र चीर तन दए सुहा, आपे वेख वखांयदा। चोटी अख़ीर दए चढ़ा, थिर घर धाम सुहांयदा। गुरमुखां बेड़ा रिहा बंन्हा, कलिजुग वेला वक्त सुहांयदा। मनमुखां हड्डी रीड़ रिहा तुड़ा, कलिजुग भार टिकांयदा। हउमे पीड़ रिहा लगा, दिवस रैण मुख रसन कुरलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्त सतिगुर वेख वखांयदा। सन्त जनां हरि साजन मीता, एका एक अकालया। जुग जुग चले चलाए आपणी रीता, दीना बंधप दीन दयालया। बैठा रहे सदा अतीता, खेले खेल मात निरालया। आपे हारे आपे जीता, आपे चले अवल्लड़ी चालया। आपे देहुरा आपे मन्दिर मसीता, अन्तिम आपे करे खालीआ। आप उपाए वेद पुराण रसना गाए अठारां ध्याए गीता, अर्जन खड़ा दर सवालीआ। आपे मुहम्मद चार यार रलाए आपे परखणहारा नीता, आपे तीस बतीस करे कवालीआ। आपे नानक अर्जन हस्त कीटा, खाणी बाणी फोल फुलाईआ। आपे गोबिन्द बणया भन्ने कौड़ा रीठा, हथ्थ फड़या तेज कटारीआ। आपे मन्नया भाणा मीठा, धुरदरगाही आप वरताईआ। आपे सुत्ता दे कर पीठा, कलिजुग तेरी अन्त निशानीआ। गुरमुख विरले मात डिठा, जिस मेले कर कर आप आपणी मेहरबानीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्त सतिगुर देवे नाम निशानीआ। सन्त जनां हरि नाम निशानी, जुग जुग इक्क वखाईआ। आत्म अन्तिम मारे कानी, बजर कपाटी पार कराईआ। राग अनादी सुणाए साची बाणी, धुन आत्मक रिहा उपजाईआ। गुर शब्द मिलाए साचा हाणी, सुरती सुरत लए प्रनाईआ। जोत निरँजण वारे पाणी, पहला दर दरवाजा लँघाईआ। पंचम करे जाण पछाणी, इक्क दूजे मेल मिलाईआ।
वेखे घर इक्क निधानी, हरि निरगुण वेख वखाईआ। एका पड़दा बैठा ताणी, दिस किसे ना आईआ। जिस जन सुणाए आपणी बाणी, सो पुरख निरँजण दया कमाईआ। हँ हँगता मेट मिटाई सच मधाणी वेख वखाईआ। सन्त सतिगुर विटहों कुरबानी, हरि साजण मेल मिलाईआ। सन्त जनां हरि साजण पाया, मिटया सगल वसूरा। राजन राज नज़री आया, वसया नेड़े दूरा। आपणा काज आप रचाया, सर्बकला भरपूरा। देस माझे डेरा लाया, गुरमुखां बख्शे चरन धूढ़ा। दो जहानां सांझ कराया, काया चोली रंग चाढ़्हे गूढ़ा। त्रैगुण माया आंच बुझाया, दुरमति हूंझे कूड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सन्त सुहेले लए वर, चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्हा। मूढ़ो मूढ़्ह अन्ध अज्ञानी, प्रभ साचा दया कमांयदा। सोहँ देवे धुर दी बाणी, एका नाद वजांयदा। अमृत आत्म ठंडा पाणी, साचा सीर मुख चुआंयदा। एका मिले पद निरबाणी, पद चौथा इक्क वखांयदा। भरमे भुल्ल जेरज खाणी, कलिजुग अन्तिम आप भुलांयदा। जूठ झूठ होए मात प्रधानी, सच सुच्च ना कोए जणांयदा। त्रैगुण माया साची राणी, आपणा वेस करांयदा। पंचम मेला पंच शैतानी, पंचम राह भुलांयदा। अन्तिम चुकया दाना पाणी, प्रभ साचा वेख विखांयदा। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर वड सूर बलवानी, एका तीर चलांयदा। पूत सपूता अर्जन गुर मात भानी, साची सेवा लेखे लांयदा। दर द्वारे मंगे दानी, दाता भिच्छया एका पांयदा। एका अक्खर वेख वखानी, हरि चरन ध्यान लगांयदा। कलिजुग तेरी सच निशानी, गुर अर्जन लेख लिखांयदा। हरि जू हरिमन्दिर चरन छुहानी, सृष्ट सबाई मेट मिटांयदा। ना कोई जाणे जीव नादानी, माया राणी भरम भुलांयदा। जोत निरँजण खेले खेल महानी, आदि निरँजण संग रखांयदा। नर नरायण सर सरोवर वेखे ठंडा पाणी, डूँघे ताल फोल फुलांयदा। चार दिवार चार मुख प्रभ आपे चुक्की रक्खे आपणी कुक्ख, आपे बैठा मुख भवांयदा। रामदास ना मानस ना मनुक्ख प्रभ चरन विटहों कुरबानी, पुरख अकाले दीन दयाले एका दित्ता साचा सुक्ख, आपणे चरन लगाया।
सन्त जनां हरि साचा सज्जण, सखा सुहेल अख्वाया। आपे आया पड़दे कज्जण, एका पड़दा पाया। धूढ़ी चरन कराए साचा मजन, सर सरोवर इक्क रखाया। काल नगारे सृष्ट सबाई सिर ते वज्जण, चारों कुन्ट डौरू वाहया। बीर बेताले पी पी रज्जण, लाल गुलाला रंग चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, काल महांकाल सेवा लाया। सति पुरख अकाल, अकल कला समाया। गोबिन्द बणाए साचा लाल, आपणी गोद उठाया। फल लगाए काया डाल, अमृत मेवा रिहा खवाया। अमृत सुहाए साचा ताल, सर सरोवर इक्क वखाया। दासी
दास कराए काल महांकाल, सेवक सेवा साची लाया। आपे तोड़े जगत जंजाल, सगला संग रिहा निभाया। देवे नाम सच्चा धन माल, माल ख़ज़ीना इक्क वखाया। आपे शाह आपे कंगाल, नर निरँकारा आप अख्वाया। गुर गोबिन्दा बण दलाल, विच विचोला मात रखाया। दिवस रैण करे प्रितपाल, पारब्रह्म प्रभ दया कमाया। आपे जाणे मुरीदां हाल, बेहाल आपणा बिस्त्रा आप खुल्हाया। आपे चले अवल्लड़ी चाल, जुग जुग चलदा आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेस कर, नर नरेशा रूप वटाया। गोबिन्द गुर सच मलाह, प्रभ साचे मात बणाया। प्रभ अबिनाशी बेपरवाह, आपणा खेल रचाया। पुरी अनन्द एका धाम दिसा, आप आपणा रंग चढ़ाया। अमृत धारा गंग वहा, गुरमुखां मुख चुआया। मनमुख बैठे मुख शरमा, दिस किसे ना आया। गुरमुखां अन्दर दीपक जोत जगा, जोत निरँजण सेवा लाया। अट्ठे पहर रिहा डगमगा, प्रकाश आकाश वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सति पुरख निरँजण आदि अन्त एका एक एकँकार करता पुरख आप अख्वाया। करता पुरख हरि गोबिन्द, गोबिन्द सेवा लाईआ। आप चलाए आपणी चाल, दे मति रिहा समझाईआ। साचा मस्तक साचा थाल, साचा लेख इक्क वखाईआ। आपे चले नाल नाल, दिस किसे ना आईआ। साजन मीता आपे भाल, आपणा संग निभाईआ। नाम निधाना आपणा आपे पीता, आपे ठण्ढा आपे सीता, आपे सीतल धार वहाईआ। आपे पतित आपे पुनीता, पतित पुनीत आप अख्वाईआ। आपे हस्त आपे कीटा, आपे मिट्ठा कौड़ा रीठा, आपे अमृत फल खवाईआ। आपे काया बाटे पाए पाणी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द सेवा साची लाईआ। गोबिन्द गुर कर पुकार, दोए जोड़ करे निमस्कारया। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, मंगे मंग ढहि पए द्वारया। कलिजुग नहिर वगे धारा गंग, ना कोई करे पार उतारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्दे दित्ता वर, अमृत भण्डारा दित्ता भर, निहकलंक लए अवतारया। निहकलंक लए अवतार, कलिजुग अन्तिम वारया। जीव जन्त होए विभचार, जूठ झूठ पसारया। ग्रन्थ पन्थ रहे पुकार, सम्बल नगरी वेख वखा रिहा। मिले मेल ना कन्त भतार, ज्ञानीआं ध्यानीआं आत्म रही कुरलाईआ। जन भगतां करे प्यार, आप आपणी गोद उठाईआ। नाम खण्डा तेज कटार, तन गात्रे रिहा पहनाईआ। साचा शब्द सीस दस्तार, कल्गी तोड़ा सच वखाईआ। नीले घोड़े हो अस्वार, सोलां कलीआं आसण लाईआ। नीली छत्तों आया बाहर, कल्गीधर आप अख्वाईआ। सम्मत पन्दरां करे ख़बरदार, पन्थ ख़ालसा दए जगाईआ। हरिमन्दिर फेरा पाए नर निरँकार, भुल्ल रहे ना राईआ। सम्मत सोलां कर शृंगार, भेखाधारी भेख वटाईआ। चारों कुन्ट रोए नर नार, धीरज धीर ना कोए धराईआ। राज राजानां करे ख़बरदार, साधां सन्तां रिहा उठाईआ। शब्द
खण्डा तेज कटार, एका रिहा उठाईआ। ब्रह्मा शिव देवत सुर रोवण ज़ारो ज़ार, कलिजुग अन्तिम देण दुहाईआ। गोबिन्द मेला नर निरँकार, जोती जोड़ा शब्द कुड़माईआ। पहला पौड़ा मारे विच संसार, लोकमात खेल खिलाईआ। धुरदरगाही आया दौड़ा, वेखे पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा, सम्बल नगर साढे तिन्न हथ्थ लम्बा चौड़ा, गुर गोबिन्द आसण लाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी सत्तां दीपां वेखे परखे मिट्ठा कौड़ा, अन्दर मन्दिर खोज खुजाईआ। दस्म द्वारी राह सौड़ा, महल्ल अटल उप्पर चढ़, दूसर दिस किसे ना आईआ। पुरख अकाला गुर गोपाला दीन दयाला इक्क लगाए पहला पौड़ा, बाहों फड़ पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण साचा मेला, प्रभ साचे आप कराईआ। पुरख अबिनाशी साचा गुर, गुर गोबिन्द चेला मात अख्वाया। पारब्रह्म सज्जण सुहेला, जुग जुग बणदा आया। आपे वसया सदा अकेला, हर घट आसण लाया। अचरज खेल पारब्रह्म कलि खेला, निहकलंकी जामा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द चेला एका धाम सुहाया। चेला गुर एका धुर एका धाम सुहांयदा। एका राग एका नाद, एका ताल वजांयदा। एका मोहण माधव माध, एका गीत अल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साची सिख्या आप समझांयदा। साची सिख्या हरि जगदीशा एका एक रखाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी इक्क बरन, बीस बीसा दए बणाईआ। लक्ख चुरासी पाणी भरन, साची सेवा इक्क लगाईआ। आपे दाता करनी करन, करनहार आप अख्वाईआ। आप खुल्हाए हरन फरन, नेत्र नैण आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्द भेख वटाईआ। गुर गोबिन्द साचा मीता, आपे आप अख्वांयदा। बैठा रहे सदा अतीता, आवण जावण खेल रचांयदा। नाम निधान सति सरूप एका पीता, इक्क ख़ुमार रखांयदा। मनमुख जीवां परखे नीता, अट्ठे पहर वेख वखांयदा। अमृत आत्म ठंडा सीता, निझर धारा मुख चुआंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा भेख वटांयदा। जोती जामा भेख निरँजण, एका अलख जगाईआ। जन भगतां मेला साचे सज्जण, दो जहानां रिहा कराईआ। ताल तलवाड़े साचे वज्जण, काया मन्दिर अन्दर डूँघी कन्दर अनहद सेवा लाईआ। पंचम मेला साचे सज्जण, पंचम रहे राग अल्हाईआ। आत्म सेजा बहि बहि सजण, प्रभ साचे आप वछाईआ। आपे रक्खणहारा लजण, गोबिन्द शब्दी रूप समाईआ। मदिरा मास जो जन तज्जण, सम्मत सोलां गुर गोबिन्दा मेल मिलाईआ। गढ़्ह हँकारी भाण्डे भज्जण, राज राजानां शाह सुल्तानां दर दरबान छड्ड छड्ड नठ्ठण, चारों कुन्ट वाहो दाहीआ। वेखे खेल प्रभ देस माझण, सम्बल नगरी धाम सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, पन्थ ख़ालसा रिहा उठाईआ। शब्द खण्डा नौ खण्ड लए घेर, लुहार तरखाण
ना किसे बणाया। पुरख अगम्मा ना लाए देर, आप आपणे रिहा हथ्थ उठाया। आपे गुर आपे चेर, आपे गोबिन्द रूप समाया। हरिभगत तराए कर कर आपणी मेहर, अमृत आत्म जाम प्याया। इक्क वखाए सञ्झ सवेर, कलिजुग रैण अन्धेरी मेट मिटाया। कूड़ कुड़यारा ढहि ढहि होए ढेर, रामदास तेरा सर सरोवर निर्मल नीर दए कराया। आप चुकाए मेर तेर, ऊँचां नीचां राउ रंकां राज राजानां शाह सुल्तानां एका धाम बहाया। सतिजुग साचा लाए फेर, जोती जोत सरूप हरि, सत्त रंग निशान झुलाया। नाम झण्डा हरि सत्त रंगा, चारों कुन्ट चढ़ाया। गुर तेग बहादर एका दान मंगा, पन्दरां कत्तक बीस बीसा रुत्त सुहाया। वाली हिन्द भुक्खा नंगा, नौ खण्ड पृथ्वी हाल सुणंदा, प्रभ अबिनाशी खेल खिलंदा, लक्ख चुरासी सेवा लाया। गुर गोबिन्दा चाढ़्हे शब्द साचा चन्दा, रवि ससि बैठे मुख छुपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपे वेख वखाया। धन्न वड्याई गुरसिख, गुर पूरा दर पाया। जगत बुझाई तृष्ना भुक्ख, हउमे रोग गंवाया। सुफल कराई मात कुक्ख, मानस जन्म लेखे लाया। कर दरस उतरी भुक्ख, आवण जावण गेड़ कटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर साचा इक्क सुहाया। साचा घर शब्द बिबाणा, प्रभ एका एक रखांयदा। ना कोई जाणे राजा राणा, चतुर सुघड़ स्याणा भेव ना पांयदा। आपे होए गऊ ग़रीब निमाणा, निमाणयां देवे दर दर घर घर माणा, निथावयां थाउँ दवांयदा। थिर घर बैठ श्री भगवाना, हरि सन्तां मेल मिलांयदा। सुरती शब्दी बन्न्हे गाना, साचा सगन करांयदा। आपे होया बीना दाना, दाना बीना आप अख्वांयदा। लहिणा देणा चुकाए लोक तीना, तीन लोक पार करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बन्द किवाड़ी कुण्डा लांहयदा। जोत निरँजण अग्गे कर, साचा राह वखाया। शब्द सरूपी अन्दर वड़, सुखमन पार कराया। त्रैबैणी नैणी लए फड़, साचा संगम वेख वखाया। अन्दर बहिणा साचे दर, साचा सर इशनान कराया। काग हँस दए कर, अमृत आत्म साची चोग चुगाया। दस्म द्वारी सुहाए बंक द्वार, साचा धाम सुहाया। धुन आत्मक वजाए साचा ताल, राग अनादी रिहा अल्हाया। गुरसिख गुरमुख गोबिन्द एका घर, घर साचा वेख वखाया। आपे करया बन्द दर, पंज तत्त नज़र ना आया। सन्ुन अगम्मो पार कर, साचे मार्ग लाया। सो हँ देश जाए वड़, सस्सा किला तुड़ाया। सन्त सुहेले इक्ट्ठे कर, चौथे पद समाया। ना कोई पीवे जगत मदि, एका साचा जाम प्याया। दस्म द्वारी तेरी हद्द, प्रभ अध विचकार रखाया। जोती जोत सरूप हरि, गुरसिख तेरा वेख घर, दर दरवाजा रिहा खुल्हाया। आत्म घर खोल्ह किवाड़, साची दया कमाईआ। मेट मिटाए पंचम धाड़, शब्द खण्डा रिहा उठाईआ। जोत जगाए नाड़ नाड़, बहत्तर नाड़ी वेख वखाईआ। माया मनसा देवे साड़, अग्नी तत्त रहिण ना पाईआ। शब्द घोड़े देवे
चाढ़्ह, वाग आपणे हथ्थ रखाईआ। सच द्वारे देवे वाड़, गुर गोबिन्दे मेल मिलाईआ। काया मन्दिर अन्दर इक्क अखाड़, गुर पूरा रिहा वखाईआ। आपे घड़या साचा घाड़, घड़नहार आप अख्वाईआ। नेड़ ना आए मौत लाड़, जिस जन आपणा लड़ फड़ाईआ। काल महांकाल ना चबाए आपणी दाढ़, गुर गोबिन्दा रिहा दुरकाईआ। वेखे खेल सतारां हाढ़, हरिसंगत वड वड्याईआ। आत्मा सिँघ प्रभ जाए तार, घर साचे वज्जी वधाईआ। आपे पुरख आपे नार, आपे कन्त पुरख भतार, आप आपणी सेज हंढाईआ। आपे अमृत आत्म बन्न्हे धार, साचे खण्डे नाम प्याईआ। तन कटारा वेख विचार, सति शृंगार रिहा कराईआ। गुरमुख साचे कर त्यार, एका इक्की रिहा पाईआ। साची सिक्खी विच संसार, वालों निक्की आप रखाईआ। भेव ना पायण मुनी रिखी पंडत पांधे काशी पढ़ पढ़ थक्के, वेद पुराणां हाथ ना आईआ। माया धारी पैण धक्के, नाता तुट्टे भाई भैण सके, बिन सतिगुर ना कोई सहाईआ। पढ़ पढ़ जीव जन्त थक्के, दूई द्वैती पड़दा कोई ना चुक्के, बजर कपाटी ना कोई तुड़ाईआ। साची वस्त ना दिसे किसे हट्टे, ना कोई वणज कराईआ। गुर गोबिन्दे तेरी चरन प्रीती लाहा कोई ना खट्टे, झूठे ताल रहे वजाईआ। शब्द हथौड़ा मारे पहली सट्टे, जो जन आए चल सरनाईआ। पिछला लहिणा देणा मूल चुकाए पाए खत्ते, अगला पन्ध मुकाईआ। हरि प्यार जो जन रती रत्ते, रत्ती रत्त दिस ना आईआ। गुर गोबिन्द तेरी कोई ना झल्ले सट्टे, पन्थ ख़ालसा बैठा मुख छुपाईआ। हरिमन्दिर बैठे हो हो तत्ते, सार शब्द हथ्थ ना आईआ। नानक गोबिन्द चलाया इक्क रथे, रथ रथवाही आप अख्वाईआ। पंच विकारा फड़ फड़ मथे, शब्द मधाणा एका पाईआ। मनमुख जीव सथ्थर लथ्थे, धरत मात सथ्थर रही वछाईआ। अन्तिम लहिणा देणा मूल चुकाए साढे तिन्न तिन्न हथ्थे, कलिजुग वंड वंडाईआ। चरन द्वारे गुर गोबिन्दे जो जन ढठ्ठे, अन्तिम होए सहाईआ। तेरा सुण नाँ, घर घर उडदे काँ, ज्ञानयां ध्यानयां दिसे ना, निहकलंका नाउँ रखाईआ। अन्तिम लहिणा देणा चुकाए तीर्थ अट्ठ सट्ठे, गंगा गोदावरी दए दुहाईआ। उच्चे मन्दिर सारे ढठ्ठे, इट्ट गारे जो बणाईआ। गुरमुख तेरा एका रहि जाए हट्ठे, प्रभ चरन ओट रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत देवे नाम वर, धुर शब्द करे कुड़माईआ। धुर शब्द सच भतार, गुरमुख नारी आप प्रनांयदा। आपे करे सच प्यार, आपणे गले लगांयदा। गोबिन्द विचोला विच संसार, दो जहानां मेल मिलांयदा। नानक तोला नर निरँकार, एका कंडा हथ्थ उठांयदा। सोहँ बोला विच संसार, आपणी रसना गांयदा। होए विचोला अन्तिम वार, चरन गोला राह तकांयदा। साचा ढोला परवरदिगार, चार वरनां आप सुणांयदा। अठारां बरनां करे ख़बरदार, एका सरना हरि जणांयदा। अकाल पुरख हरि करनी करना, गुरमति गुर आप उपजांयदा। आदि अन्त इक्क जणाए आपणी सरना,
आपे मँझधार रुढ़ांयदा। आपणा भाणा आपे जरना, आपणे भाणे विच समांयदा। कलिजुग तेरा अन्तिम करना, सतिजुग साचा राह वखांयदा। जन भगतां खोल्हे हरना फरना, तीजा लोचन आप खुल्हांयदा। आवण जावण चुकाए मरना डरना, साची सिख्या इक्क सिखांयदा। हथ्थ कटार तेज तलवार गुरसिख हथ्थ ना फड़ना, प्रभ एका खण्डा वांहयदा। गुर गोबिन्दा दर द्वारे मार बैठा धरना, आप आपणा हुक्म जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, घर साचा धाम सुहांयदा। साचा धाम इक्क अवल्ला, उच्च अटल मुनारा। पुरख अबिनाशी बैठा इकल्ला, खेले खेल अपारा। दीपक जोती एका बल्हा, एका एक करे उज्यारा। ना कोई दूसर दूई द्वैती दिसे सल्ला, ना कोई पसर पसारा। हरि हरि जू बैठा धाम अटला, आपे जाणे आपणी कारा। शब्द सुत सच सुनेहड़ा आदि शक्त आदि पुरख निरँजण एका घल्ला, लोकमात वारो वारा। सतिजुग त्रेता द्वापर कर कर हल्ला, खेले खेल नारी नारा। कलिजुग तेरा खेल अवल्ला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, पंज तत्त वसया बाहरा। पंज तत्त ना रक्खी देह, निहकलंक लए अवतारा। जोती शब्दी साचा नेह, भगतन भगती करे प्यारा। अमृत आत्म बरखे मेह, एका धारा ठण्ढी ठारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख गुरसिख सन्त सुहेले इक्क इकेले कर कर मेले, जुग जुग विछड़े फड़ फड़ बाहों जाए तारा। सति पुरख निरँजण जोत जगा, जगत करे रुशनाईआ। कलिजुग अन्धेर रिहा मिटा, आप आपणा भेख मिटाईआ। चारों कुन्ट नेत्र रिहा उठा, दिवस रैण वेख वखाईआ। जन भगतां वेखे साचा राह, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। पकड़ उठाए थाउँ थाँ, थान सुहावा इक्क वखाईआ। आप जपाए आपणा नाँ, हरिजन साची बूझ बुझाईआ। सदा सुहेला देवे ठण्ढी छाँ, सीस जगदीस आपणा हथ्थ टिकाईआ। जगत जंजाला कटे फाह, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। सन्त सुहेले मात उपा, जुग जुग करे शब्द कुड़माईआ। कलिजुग साचा सगन मना, हरिसंगत नींह रखाईआ। सोहँ गाना हथ्थ बंन्हा, नाम मैहन्दी सच्ची लाईआ। तन शृंगारा इक्क करा, साचा बस्त्र आप पहनाईआ। धूढ़ी कज्जल नेत्र पा, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। प्रेम प्याला जाम प्या, अमृत मुख चुआईआ। सदा रखवाला आप अख्वा, सेवक सेवा रिहा कमाईआ। गुर गोपाला दया कमा, गुरमुख गुरसिख रिहा बणाईआ। जोत ज्वाला इक्क विखा, आत्म जोती नूर सवाईआ। मस्तक गगन थाला दए सुहा, साचे घर वज्जे वधाईआ। एका राग अनादी दए जणा, ब्रह्मादी खोज खुजाईआ। आदि जुगादी आपे जाणे आपणा नाँ, नाउँ आपणा आप उपाईआ। धुर दी बाण धुर दी वादी, आपणा भेख वटाईआ। गोबिन्द नानक गए अराधी, प्रभ तेरी ओट रखाईआ। थिर घर बैठे ला समाधी, चरन कँवल रिहा ध्यान लगाईआ। आप उठाए
दया कमाए इक्क वजाए साचा नादी, एका तूर रखाईआ। शब्द जणाए बोध अगाधी, अगाध बोध रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत तेरी करे मात कुड़माईआ। हरिसंगत हरि जन्म दवा, सतिजुग राह चलाया। आपणी ख़ुशी आप मना, आपे मार्ग पाया। सन्त सुहेले लए उठा, जुग जुग विछड़े मेल मिलाया। दुरमति मैल दाग़ दए धवा, अमृत नाम कटोरा हथ्थ उठाया। साची सिख्या दए पढ़ा, लिख्या लेख ना किसे रखाया। नाम भिच्छया झोली पा, काया तन भण्डार रखाया। एका दूजा भउ चुका, तीजा नैण खोल्ह वखाया। चौथे घर दए सुहा, एका पद वखाया। पंचम नाद दए वजा, अनहद सेवा लाया। गुरमुख साचे लए उठा, गुर गोबिन्द संग निभाया। सरसा तेरी भेंट चढ़ा, प्रभ चरनी सीस झुकाया। आपे खेवट खेट बण मलाह, कलिजुग अन्तिम बेड़े लए चढ़ाया। गुर गोबिन्द नर निरँकार बैठे करन सलाह, कलिजुग वेला अन्तिम आया। आप उठाए फड़ फड़ बांह, दिवस रैण सेव कमाया। पंछी पंखी कोई जाणे ना, आउँदा जांदा दिस ना आया। इक्क उपाए साचा नाँ, नानक सेवा पूर कराया। सो पुरख निरँजण जाणे आपणा थाँ, थान थनंतर इक्क सुहाया। हँ हँगता दए मिटा, हउमे रोग गंवाया। साची संगता दए बणा, सतिगुर पूरा दया कमाया। सस्सा सिख्या इक्क सुणा, एका राह चलाया। हरि का अक्खर आप पढ़ा, हरि जी विच समाया। ऊड़ा अक्खर आप उपा, त्रैलोकां आप वेख वखाया। ऐड़ा लेखा रिहा लिखा, एका अक्ख खुल्हाया। ईड़ी इष्ट आप बणा, आपणा रूप बणाया। सस्सा किला दए सुहा, सतिगुर घेरा पाया। हाहा हरिजन लए बहा, दूसर कोई नेड़ ना आया। कक्का कर्म रिहा कमा, खक्खा खेल रचाया। गग्गा गोबिन्द लए उठा, घग्गा घोड़ा नाल ल्याया। ङ ङिआन दए सुणा, चच्चा चित दए सुहा, सम्मत चौदां वेख विखाया। छच्छा छप्पर इक्क बणा, जज्जा जहाज लए बणा, गुरमुख साचे विच चढ़ा, झज्जा झेड़ा दए छिड़ा, निहकलंकी जामा पाया। ञञा जन्म रिहा वखा, गुरमुख साचे जन्म दवाया। टैंका टल्ल आप वजा, सोहँ हथ्थ रखाया। ठट्ठा ठोकर दए ला, लोआं पुरीआं रिहा हिलाया। डड्डा डाल रहे तुड़ा, लक्ख चुरासी रिहा खपाया। ढड्डा ढोलक इक्क वजा, अनहद सेवा लाया। णाणा आपणा कर्म कमा, आप आपणा भेख वटाया। तत्ता तिलक इक्क रखा, गुरमुखां जोत जगाया। थत्था थिर घर दए बहा, ना कोई बाहर कढाया। दद्दा दु:ख दए मिटा, गुरसिख सच सुच्च समाईआ। धध्धा धवल झोली पा, आत्म दात रिहा वधाईआ। नन्ना निरगुण खेल रचा, सरगुण मेल मिलाईआ। फफ्फा फल फुलवाड़ी मात लगा, हाढ़ सतारां ख़ुशी मनाईआ। पप्पा पूत सपूता ल्या उपा, खेले खेल हरि रघुराईआ। बब्बा बन्द दए करा, नौ दर वेख वखाईआ। भभ्भा भुलयां मार्ग पा, एका चरनां राह वखाईआ। मम्मा मोहणी रूप वटा, मनमुख जीवां रिहा भुलाईआ।
यया यार इक्क अख्वा, सज्जण मीत आप हो आईआ। रारा रेखा दए मिटा, हरिजन साचे लए तराईआ। लल्ला लहिणा देणा मूल चुका, आप आपणे अंग लगाईआ। वावा विष्नूं वेस वटा, जोती नूर संग रलाईआ। सोहँ डंक इक्क वजा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नाउँ रखाईआ। ड़ाड़ा अक्खर राह रिहा तका, दर द्वारे वेखे नेत्र नैण उठा, दोवें मुख पारब्रह्म दी बैठ कुक्ख, चारों कुन्ट वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे लए तराईआ। सतिगुर पूरा सच है, साचे घर समाए। लक्ख चुरासी काया माटी कच्च है, थिर रहिण ना पाए। जूठे झूठे दर दर घर घर रहे नच्च है, नटूआ स्वांग वरताए। माया अग्नी रही मच्च है, मोह ममता करे हलकाए। हरि का शब्द गुरमुख विरले गया पच है, सांतक सति वरताए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भर प्याला दीन दयाला एका नाम प्याए। इक्क प्याला साचा नाम, जन भगतां आप प्यांअदा। कोई ना लाए हरि जी दाम, चरन प्रीती इक्क सिखांयदा। कलिजुग रैण अन्धेरी शाम, सतिजुग साचा चन्द चढ़ांयदा। लक्ख चुरासी तेरा ताम, हरि अन्तिम आप पकांयदा। आपे बैठ साचे नगर गराम, साची रचन रचांयदा। सच भूमिका साचा धाम, साची जोत टिकांयदा। एका जोती रामा राम, वरन गोती वेख वखांयदा। राम नाम सुरती सच सिँघासण कर बिसराम, एका सेज हंढांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। हरिजन साचे वेखे हरि, हरिजन विच समाईआ। आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी रुत्त सुहाईआ। वेख वखाणे चार कुन्ट दहि दिशा नौ दर, आप आपणा फेरा पाईआ। लक्ख चुरासी आपणा आप रही हर, कर्म कुकर्म ना कोए वेख वखाईआ। साध सन्त आपणा धर्म गए हर, ना कोई धीरज धीर धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। कलिजुग तेरे काचे सन्त, बैठे धूणीआँ ताईआ। गुर पीर रुत्त मानण इक्क बसन्त, माया राणी सेज वछाईआ। भरमे भुल्ले जीव जन्त, सच संदेश ना कोई सुणाईआ। मिले मेल ना साचे कन्त, चार वरन फिरदे वाहो दाहीआ। पारब्रह्म तेरी महिमा अगणत, ना कोई लेखा लेख लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरि भाणे विच समाईआ। हरि भाणा बलवान, आपणे हथ्थ रखाया। एका एक धुर फ़रमान, शब्द संदेश रखाया। जन भगतां देवे दर दर घर घर आन, हो प्रवेश दया कमाया। कलिजुग तेरी अन्तिम लाहे मकान, हाढ़ सतारां त्रै लोकां सतारवीं आप करावण आया। जन भगतां बख्शे चरन धूढ़ भूमिका सच अस्थान, साचा मन्दिर इक्क सुहाया। आपे होया जाणी जाण, जानणहार आप अख्वाया। गुरसिख गऊ ग़रीब निमाणयां दर द्वारे देवे माण, एका नाम जपाया। मनमुख कीता आपणा पाण, राए धर्म दए सजाया। हरि हरि हरिसंगत कर पछाण,
हरिजन साचा मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि साजण वेखण आया। हरिसंगत रंग साचा चाढ़्ह, जोती नूर सवाईआ। दर घर साचे आपे वाड़, अन्दर मन्दिर खोज खुजाईआ। घाड़नहारा साचा घाड़, घड़न भन्न्हणहार हरि समरथ एका एक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका रंगत रंग रंगाईआ। एका संगत एका भिच्छया, आत्म झोली डाहीआ। हरिसंगत हरि दर परवान, हरि दर वज्जी वधाईआ। धर्म झुलाए सच निशान, सत्त रंगां आप रंगाईआ। लाल भूशन विच जहान, कंचन रूप समाईआ। सूहा वेस हरि भगवान, चिट्टी धारा रिहा चलाईआ। नीली धारी कर परवान, पीली विच समाईआ। काला सूसा पंज शैतान, ईसा मूसा तन पहनाईआ। सच हदीसा अञ्जील कुरान, सच हदीसा इक्क सुणाईआ। आपे वेखे मार ध्यान, बीस बीसा खेल खिलाईआ। जगत उनीसा कर परवान, ऐड़ा अल्ला संग रखाईआ। अथर्बण तेरा वेख बिबाण, अल्ला राणी राह तकाईआ। धरत मात तेरा सच मैदान, नौ खण्ड वेख वखाईआ। शाह अस्वार उठ उठ सारे गाण, आप आपणा तंग कसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत देवे साचा वर, दर घर सच्ची सरनाईआ। दर घर साचा हरि भगवाना, एका एक रखाया। भगत जनां हरि बन्न्हे गाना, साचा सगन मनाया। सोहँ चिल्ला तीर कमाना, साचे तन पहनाया। आपे वेखे मार ध्याना, दो जहानां वेख वखाया। पंज तत्त तेरा सच मैदाना, हरि सच अखाड़ लगाया। आपे होया जाणी जाणा, त्रै त्रै वेस वटाया। गुर संगत देवे धुर फ़रमाना, सच संदेश उपाया। चरन कँवल कँवल चरन हरि इक्क ध्याना, आवण जावण दए कटाया। सम्मत चौदां हो प्रधाना, लोकमाती रिहा जगाया। ना कोई सोए राजा राणा, साधां सन्तां आलस निन्दरा रिहा लाहया। गुरमुख साचे चतुर सुजाना, आप आपणी बूझ बुझाया। हाढ़ सतारां कर परवाना, नाम निधाना झोली पाया। आवण जावण चुक्के काना, लक्ख चुरासी फंद कटाया। गुरसिख हरिजन तेरा लेखा लाए आउणा जाणा, पीणा खाणा आपणे हथ्थ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग पैज रखाया। हरिसंगत तेरी साची मति, हरि आपणे हथ्थ रखाईआ। मेल मिलाया कमलापत, कन्त कन्तूहल होए सहाईआ। आत्म बीज बीजे साचे वत्त, फल फुलवाड़ी मात लगाईआ। एका आत्म सच सरोवर ठंडा पाणी देवे घत्त, नीर सीर इक्क उपाईआ। नाल रलाए धीरज सति, सन्तोखी सति धीरज आप रखाईआ। काया मन्दिर अन्दर तेरा साचा हट्ट, साचा धाम सुहाईआ। चौदां लोक वखाए एका हट्ट, एका वस्त टिकाईआ। हरिसंगत लाहा लैणा खट्ट, दूसर किसे हथ्थ ना आईआ। भाग लगाए काया मट्ट, हरि जोती जोत जगाईआ। चरन द्वारे हरिजन आउणा नठ्ठ नठ्ठ, नाता तोड़ना भैणां भाईआ। काया बुरज जाणा ढठ्ठ, अन्त रहिण ना पाईआ। हरिसंगत तेरा सच इक्ट्ठ,
हरि आपे रिहा कराईआ। त्रैगुण माया तपया मट्ठ, हरि जोती लम्बू लाईआ। इक्की जेठ करी चट्ठ, सम्मत चौदां दए गवाहीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरी औध हंढाईआ। कलिजुग तेरा पैंडा जाए मुक्क, वेला अन्त मुकांयदा। सतिजुग साचा राह जाए ढुक, एका मार्ग लांयदा। सिँघ शेर रिहा बुक्क, जंगल जूह उजाड़ पहाड़, वेख वखांयदा। अट्ठ सट्ठ नीर जाए सुक्क, गंगा गोदावरी ना नीर वहांयदा। धरत मात तेरी खाली करे कुक्ख, लक्ख चुरासी मुख छुपांयदा। कलिजुग काया मिटे दु:ख, अन्त रहिण ना पांयदा। जन भगतां मिटाए आत्म तृष्ना भुक्ख, चिन्ता सोग मिटांयदा। उज्जल कराए मात मुख, सोहँ साचा जाप जपांयदा। मात गर्भ ना उलटा रुक्ख, दस दस्मेसा फंद कटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत तेरा एका घर, एका धाम सुहांयदा। एका घर चरन द्वार, हरिजन आप समझांयदा। पूर्ब लहिणा कर्म विचार, तन गहणा नाम पहनांयदा। नेत्र नैणा दरस अपार, भाणा सहिणा आप समझांयदा। कलिजुग अन्तिम वहिण वहिणा सृष्ट सबाई डोबे विच मँझधार, ना कोई किसे बचांयदा। गुरमुख साचे हरिजन हरिसंगत मिल मिल बहिणा, हरि आपणी दया कमांयदा। वेले अन्त कन्त सन्त भगवन्त मात रहिणा, जीव जन्त मुख छुपांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा आप उपजांयदा। हरिसंगत तेरा गुर भण्डार, हरि रसना भोग लगांयदा। वरते वरतावे विच संसार, सहिँसा रोग चुकांयदा। तन मन काया देवे ठार, अग्नी तृखा बुझांयदा। अमृत आत्म देवे ठण्ढी ठार, एका जाम प्यांअदा। मानस जन्म ना आए हार, पार किनार लगांयदा। एका दए नाम हुलार, सच हुलारा इक्क वखांयदा। वेख वखाए काम क्रोध लोभ मोह हँकार, आसा तृष्ना मेट मिटांयदा। नाम कप्पड़ तन शृंगार, साचा वेस वखांयदा। आपे होया पहरेदार, दर दरवेश अख्वांयदा। करे कराए ख़बरदार, नर नरेश आप उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत दया कमांयदा। हरिसंगत तेरा सच भण्डार, लोकमात वरताया। नौ खण्ड पृथ्वी इक्क द्वार, एका घर रिहा वखाया। आपे खोल्हे जगत कवाड़, आपे राह चलाया। धन्न भाग दिहाड़ा सतारां हाढ़, सम्मत चौदां वेख वखाया। हरिसंगत तेरी जोत जगाए नाड़ नाड़, अन्ध अन्धेर मिटाया। हउमे हँगता तृष्ना देवे साड़, अन्दर मन्दिर डेरा लाया। साचे पौड़े देवे चाढ़्ह, डूँघी कन्दर वेख वखाया। गुरसिख बणाए साचे लाड़, नारी नर आप अख्वाया। तोड़े किला हँकारी गढ़्ह, एका तीर निशाना लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत मेला साचे घर, सच विचोला नाम रखाया। नाम विचोला पाए फेरे, दोहां धिरां रिहा जगाईआ। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले, उठ उठ बैठे वेखण चाँईं चाँईंआ। मनमुख सुत्ते गूढ़ी नींद घनेरे, ना लई मात अंगड़ाईआ। शब्द विचोला प्रभ अबिनाशी दे आया डेरे, रिहा हाल सुणाईआ। कवण
जाणे प्रभ गुण तेरे, तेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। कलिजुग वेला अन्तिम दिसे नेड़े, काले लच्छण देण दुहाईआ। दर दर घर घर मन्दिर गुरदर मस्जिद छेड़े झेड़े, दिवस रैण करन सलाहीआ। लग्गी अग्ग काया खेड़े, ना कोई किसे बुझाईआ। लाड़ी मौत धर्म राए दे आ बैठी वेहड़े, खुल्हड़े केस गल विच पाईआ। चित्रगुप्त करे हक्क निबेड़े, लिख्या लेख रिहा वखाईआ। प्रभ अबिनाशी छेड़ां छेड़े, पंचम तत्त तेरी लड़ाईआ। सम्मत चौदां तेरे हक्क निबेड़े, त्रै देशां वेख वखाईआ। निरगुण जड़्ह आप उखेड़े, सरगुण भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत मेल मिलाईआ। हरिसंगत तेरा नाम भण्डार, प्रभ साचा आप वरतांयदा। प्रगट हो विच संसार, जोती जामा भेख वटांयदा। निहकलंकी नाउँ अपारा, शब्द डंकी इक्क वजांयदा। कल्गी तोड़ा सीस दस्तार, जोती जोड़ा मेल मिलांयदा। शब्द घोड़े हो अस्वारा, चिट्टा अस्व आप दुड़ांयदा। लोकमात करे ख़बरदारा, सृष्ट सबाई आप हिलांयदा। हरिजन साचे लए उभार, आप आपणे चरन लगांयदा। एका बख्शे नाम अधार, सच वस्त हरि झोली पांयदा। हरिसंगत तेरा इक्क प्यार, भैणा भईआ रूप समांयदा। साचा सईआ आप करतार, एका नईआ नाम चढ़ांयदा। धर्म राए ना कढ्ढे वहीआ लेखा लिखे ना कोई विचार, ना कोई हिसाब मुकांयदा। जो जन आए प्रभ चरन द्वार, मानस जन्म लेखे लांयदा। कर्म जरम धर्म वरन हथ्थ सरकार, साची सिख्या आप समझांयदा। लहिणा देणा करज उतार, हरिसंगत तेरी झोली पांयदा। वेखे विगसे कर विचार, वेखणहारा आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत भण्डारा तेरा भर, आप आपणी सेव कमांयदा। जोती जामा भेख धर, दर दरवेश अख्वांयदा। निहकलंक नरायण नर, हरिजन रूप समांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घर घर अल्ख जगांयदा। हरिसंगत होए दर परवान, हो प्रतक्ख दरस दिखांयदा। आपे दाता दानी देवे सच्चा दान, सोहँ झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे लए वर, शब्द सरूपी साची डोली आपे आप चढ़ांयदा।