पहली सावण २०१४ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल ज़िला अमृतसर
कवण शब्द कवण धार, कवण जोत जगांयदा। कवण रूप रंग अपार, कवण भेख वटांयदा। कवण संग सन्त दुलार, कवण रंग चढ़ांयदा। कवण वेखे दर दरबार, कवण डेरा लांयदा। कवण करे जोत निरँजण इक्क अकार, कवण सर्ब समांयदा। कवण रूप वेखे वेखणहार, कवण भूप अख्वांयदा। कवण कूट वसे हरि निरँकार, कवण सिँघासण डेरा लांयदा। कवण तीर निराला जाए छूट, जोद्धा सूरबीर कवण चलांयदा। कवण भाण्डा काया काचा जाए फूट, अन्ध अन्धेर मिटांयदा। कवण
फल जाए टूट, कवण रस चुआंयदा। कवण अमृत आत्म साचा घूट, कवण निझर धारा वहांयदा। कवण रस दो जहानी रिहा लूट, कवण झोली पांयदा। कवण पिता कवण पूत, कवण मात अख्वांयदा। कवण बैठा काया रूठ, कवण मेल मिलांयदा। कवण वखाए खाली ठूठ, कवण नाम भरांयदा। कवण मेटे जूठ झूठ, कवण सेज सुहांयदा। कवण दाता जाए तूठ, हरि सन्तां मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि मन्दिर इक्क सुहांयदा। कवण राज कवण जोग, कवण शब्द सुणास्सया। कवण तृष्ना कवण आसा कवण रस रसना भोग, कवण करे बन्द खुल्ल्हास्सया। कवण मेल मिलाए धुर संजोग, कवण देवे धीर धरवास्सया। कवण चुगाए आत्म चोग, साचा शब्द इक्क अपणास्सया। कवण दिसाए दरस अमोघ, साचे मण्डल पावे रास्सया। कवण मिटाए दूई द्वैती हउमे रोग, देवे दान चरन भरवास्सया। कवण उडाए पार कराए तीनो लोक, घर चौथे मेल शाहो शाबास्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि मन्दिर वेखे इक्क घर, दिवस रैण प्रभातया। कवण दिवस कवण रैण, कवण रवि ससि सितारया। कवण नेत्र कवण नैण, कवण लोचन नैण मुँधारया। कवण साक कवण सैण, कवण सज्जण विच संसारया। कवण मात कवण पित कवण भाई कवण भैण, कवण करे सच प्यारया। कवण नाता कवण दाता कवण मिलाए पुरख बिधाता, वेख वखाणे डूँघी गारया। कवण रत्त कवण सत कवण मति कवण मन बुध करे विसथारया। कवण धीरज कवण यति, कवण मेल मिलाए कमलापत, पति पतिवन्ता कवण मिला रिहा। कवण डोरी कवण नत्थ कवण रूप हरि समरथ, कवण खेल खिला रिहा। कवण रामा कवण दसरथ, कवण तीर कमान उठा रिहा। कवण काहना जोद्धा सूरबीर (समरथ), कवण अर्जन गीता ज्ञान सुणा रिहा। कवण नानक गोबिन्द दरस सगल वसूरे जायण लथ्थ, कवण विछड़े जोड़ जुड़ा रिहा। कवण लेख चुकाए साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, बन्दी तोड़ कवण अख्वा रिहा। कवण बिठाए नाम बिबाण साचे रथ, लोआं पुरीआं पार करा रिहा। कवण चलाए जुग जुग महिंमा अकथ, वेद पुराण शास्त्र सिमरत भेव कोई ना पा रिहा। कवण कराए गुरमुख गुर गुर चेले सन्त सुहेले दर घर इक्ट्ठ, कवण जोती शब्द मिला रिहा। कवण काया कवण मन्दिर कवण टिल्ला जाए ढठ्ठ, कवण अटल रखा रिहा। कवण नहावण तीर्थ अट्ठ सट्ठ, गंगा गोदावरी कवण वहा रिहा। कवण पूजा कवण पाठ कवण अक्खर हरि वक्खर, हरि सन्तां आप जणा रिहा। कवण तोड़े बजर कपाटी पत्थर, कवण सिला दूर करा रिहा। कवण नेत्र नीर वरोले अत्थर, कवण निझर धार चुआ रिहा। कवण तत्त लथ्थे सथ्थर, कवण खण्डा हरि उठा रिहा। कवण रूप हरि शाहो भूप, कवण सिँघासण सेज वछा रिहा। कवण जोत प्रकाश करे अन्ध कूप, सति सरूप इक्क वखा रिहा। नौ द्वारे दिसण झूठ, जगत मन्दिर इक्क सुहा रिहा। सन्त सुहेले
नाम दान धुरदरगाही देवे एका मूठ, आत्म झोली आप भरा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण खेल खिला रिहा। हरि भजन हरि का नाउँ, कवण द्वार वसेरा। कवण नगारा कवण गराउँ, कवण धाम डेरा। कवण बिरख देवे ठण्ढी छाउँ, कवण चुकाए मेरा तेरा। कवण पिता कवण माउँ, कवण करे हक्क निबेड़ा। कवण हँस बणाए काउँ, मेल मिलाए काया खेड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे हरि सन्तन दर खुल्ल्हा वेहड़ा।
आदि शक्त आदि भवानी, जोती जोत अकालया। आशा मनसा इक्क निशानी, हरि शब्दी शब्द महानया। ना कोई जाणे वेद पुराणी, हरि खेले खेल महानया। हरि सरूप पद निरबानी, एका एक वखानया। पंज तत्त ना कोई निशानी, मन मति बुध ना कोई रखानया। ना कोई वेद शस्त्र ना कोई अंज़ील कुरान नानक अर्जन बाणी, ना कोई लेख लिखानया। इक्क इकल्ला हरि सुल्तानी, बैठा सच तख्त सुल्तानया। जोती नूर जगे महानी, अकल कला अख्वानया। खेले खेल दो जहानी, लोआं पुरीआं बणत बणानया। ब्रह्मा विष्न शिव देवे दानी, दाता दानी आप अख्वानया। त्रैगुण माया गुण निधानी, साची रचना आप रचानया। लक्ख चुरासी खेल महानी, सेवक सेवा आप कमानया। निरगुण विटहों कर कुरबानी, आप आपणा अंग कटवानया। निज घर बैठा सच अस्थानी, साचा धाम सुहानया। साधां सन्तां देवे धुर फ़रमानी, एका शब्द सुणानया। राग अनादी धुन आत्मक सुणाए साची बाणी, छत्ती राग भेव ना जानया। अमृत आत्म देवे ठण्ढा पाणी, तट्ट तीर्थ इक्क वखानया। सुरत शब्द मेल मिलाए साचे हाणी, एका दूजा संग निभानया। मारे तीर इक्क निशानी, बन्द कवाड़ा खोल्ह विखानया। आत्म सेजा कर परवानी, हरि खेले नूर जहानया। साचे मन्दिर साची राणी, सन्त सुहेले करे परवानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे रंग समानया। एका अल्ला एका नूर, एका रंग अल्हाहीआ। एका शब्द एका तूर, इक्क मृदंग वजाईआ। एका आसा मनसा पूर, एका दूजा भउ चुकाईआ। तीजा नेत्र खोल्ह हज़ूर, चौथे घर समाईआ। पंचम मीता ना नेड़े ना दिसे दूर, सदा अतीता आप अख्वाईआ। छेवें छप्पर छन्न ना कोई बेड़ा पूर, वंञ मुहाणा ना कोई रखाईआ। सत्तवें सति पुरख निरँजण हाज़र हज़ूर, दरस दिखाईआ। जगत नाता तोड़े कूड़ो कूड़, जूठ झूठ नेड़ ना आईआ। चरन प्रीती बख्शे साची धूढ़, कौस्तक मणीआ मस्तक टिक्का एका लाईआ। मन मूर्ख ना समझे मूढ़्ह, मन मती भरम भुआईआ। हरिजन काया चोली रंग चाढ़्हे गूढ़, उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अलख निरँजण जोत निरँजण आपणे अंग लगाईआ। एका अल्ला अहिनल हक्क, हकीकत जानया। परवरदिगार राह रिहा तक्क, अहिबाब करे पछानया। अन्तिम मेला मुकामे हक्क, ख़ुदी ख़ुदाई मेट मिटानया। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी जोत धर, सन्त सुहेले कर कर मेले दर द्वार करे परवानया। साचा नूर ऐली अल्ला, एका परवरदिगारया। शब्द वसाए सम महल्ला, ना कोई चार दिवारया। आप समाए जल थला, डुंघी कन्दर उच्च पहाड़या। लक्ख चुरासी काया अन्दर मौला, मौला रूप समा रिहा। जन भगतां उलटा करे नाभ कँवला, अमृत झिरना आप झिरा रिहा। आब हयात मिले किरना, दो दो आब मेल मिला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुन्न सवाब पाप आपणे हथ्थ रखा रिहा। आप आपणे हथ्थ रखाए, एका शब्द वड्याईआ। लक्ख चुरासी जोत जगाए, निरगुण रूप समाईआ। निरगुण सरगुण खेल खिलाए, साची बणत बणाईआ। सति पुरख निरँजण दया कमाए, जुग जुग भेस वटाईआ। सन्त सुहेले आप उपाए, आप आपणा संग निभाईआ। दीपक जोती इक्क जगाए, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। शब्द अनादी धुन उपजाए, साचा राग अल्हाईआ। पंचम पंचम सेवा लाए, पंचम सेवा रिहा सुणाईआ। सुन्न समाधी आप खुल्हाए, सुन मण्डल बाहर कराईआ। बोध अगाधी शब्द जणाए, अकथ कथा रखाईआ। मोहण माधव माधी मेल मिलाए, जोत निरँजण राह वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साजन दर घर साचा वेख वखाईआ। हरिजन साजन साचा शाहो, एका एक अकालया। आपे दाता बेपरवाहो, दीना बंधप दीन दयालया। जुग जुग बणे मात मलाहो, नाम चपू इक्क रखा ल्या। गुरमुखां मेल मिलाए थाँईं थाउँ, हरि शब्दी आप जगा ल्या। पकड़ उठाए धुरदरगाही बाहों, आत्म सेजा डेरा ला ल्या। इक्क वखाए साचा नाउँ, लिखण पढ़न विच ना आ रिहा। मेल मिलाए अगम्म अथाहो, अगम्म अथाह आप अख्वा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा इक्क सुहा ल्या। साचा घर दर दरबार, जगे जोत नुरानया। इक्क इकल्ला एकँकार, ओंकारा रूप समानया। एका शब्द सच्ची धुन्कार, ब्रह्मण्डां विच समानया। जेरज अंडां पावे सार, उत्भज सेत्ज वेख वखानया। ब्रह्मा शिव देवत सुर कर प्यार, विष्नूं वंसी मेल मिलानया। जोत सरूपी कर अकार, लोकमात खेले खेल हरि भगवानया। साध सन्त लए उभार, दर द्वार करे परवानया। एका जोत एका नूर एका शब्द एका तूर, एका दाता आसा मनसा पूर, सद एका रंग समानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सन्तन वेखे आत्म दर, कवण सेजा रंग रंगानया। आत्म सेजा शब्द फुलवाड़ी, गुरमुख मात लगाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म करे प्यारी, आत्म शब्द जणाईआ। आवे जावे वारो वारी, सन्त सुहेले लए जगाईआ। जीव जन्त ना मिल्या कन्त, मेल विछोड़ा आपणे हथ्थ रखाईआ। भगत सुहेले गुरू गुर चेले, आपणी बणत बणाईआ। अचरज खेल पारब्रह्म कलि खेले, खेलणहार आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा इक्क सुहाईआ। साचा घर उच्च महल्ल अटल, आपणा आप बणाया।
आपे वेखे उप्पर थल, दूसर किसे दिस ना आया। सच सिँघासण बैठा मल्ल, पावा चूल ना कोई रखाया। आपे जाणे आपणा वल छल, अछल छल अख्वाया। जोती शब्दी गया रल, पवणी पवण समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्तां वेखे साचा घर, कवण धाम सुहाया। जन भगतां लहिणा देण चुकाए, आवण जावण लक्ख चुरासी गेड़ा। राए धर्म नेड़ ना आए, भाग लगाए काया खेड़ा। अन्दर मन्दिर डेरा लाए, गुरमुख तेरा दस्म द्वारी खुल्ल्हा कराए वेहड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख तेरी काया मन्दिर अन्दर करे हक्क निबेड़ा। एका मक्का एका काअबा, दो दोआबा मेल मिलाईआ। चरन घोड़े दे रकाबा, चारों कुन्ट दुड़ाईआ। खेले खेल देस माझा, दिस किसे ना आईआ। अस्सू तिन्न रुत्त सुहाए, हरि साचे जोत जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शाह सुल्तानां आप उठाईआ। अस्सू तिन्न सच दिवस दिहाड़ा, प्रभ साचा आप विचारदा। नेड़ ना आए पंचम धाड़ा, जमन किनारा वेख विचारदा। खेल खेल अगम्म अपारा, साधां सन्तां वेख विचारदा। हरिजन मेला विच संसारा, एका बख्शे चरन द्वार दा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा मार्ग इक्क वखाए, एका दूजा भउ निवारदा। शब्द प्यारा गुरू सति, सतिगुर आप अख्वाए। जूठ झूठ छड्डणा नत्त, मदिरा मास रसन तजाए। आपे दे समझावे मति, मनमति दए दुरकाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका रंगण रंग चढ़ाए। अस्सू तिन्न सच विहारा, करे जोत अकालया। साधां सन्तां कर प्यारा, आत्म जोती कर अकारा, शब्द वजाए तालया। आपे वसे अन्दर बाहरा, गुप्त ज़ाहर खेल निरालया। आपे करे सृष्ट सबाई कलि ख्वारा, चले अवल्लड़ी चालया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्त सुहेले लए वर, आप रचाए आपणा काज्जया। हरि करता अबिनाश, पुरख अबिनाश्या। जन भगतां दासी दास, निज घर आत्म करे वास्सया। चले चलाए पवण स्वास, आपे शब्द सच्चा धरवास्सया। साचे मण्डल पावे रास, खेले खेल पृथ्वी आकास्सया। आदि अन्त ना होए विनास, हरि साजण शाहो शाबास्सया। लेखे लाए दस दस मास, लक्ख चुरासी फंद कटास्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवे नाम धुर भरवास्सया। नाम निधाना हरि भगवाना, जुग जुग आप चलांयदा। जन भगतां बन्न्हे हथ्थीं गाना, साची डोरी इक्क वखांयदा। तन पहनाए तीर कमाना, बस्त्र शस्त्र नाम सजांयदा। लोचन तीजे इक्क निशाना, दोए नेत्र मूंद आप लगांयदा। पंच विकारा होए वैराना, शाह शिकार ना कोए वखांयदा। साचा राह इक्क वखाना, गुरमुख मार्ग लांयदा। अक्खर वक्खर धुर फ़रमाना, शब्दी शब्द जणांयदा। राग अनादी एका गाना, एका धुन उपजांयदा। उपाए समाए पवण मसाना, पवणी पवण रचांयदा। आर पार इक्क टिकाना, आपणा आप जणांयदा। सति पुरख निरँजण
शब्द बिबाना, जुग जुग आप ल्यांअदा। साधां सन्तां देवे दाना, आत्म झोली आप भरांयदा। दर द्वारे कर परवाना, चरन गोली सेव कमांयदा। चले चलाए आपणे भाणा, भाणा राणा हरि वखांयदा। इक्क वखाए पद निरबाना, घर चौथा धाम सुहांयदा। रक्त बूंद ना कोए निशाना, नारी कन्त ना कोए हंढांयदा। पिता पूत ना संग रखाना, सगला संग तुड़ांयदा। एका शब्द एका गाणा, नाद अनादी आप सुणांयदा। एका जोत श्री भगवाना, एका रूप समांयदा। सन्त सुहेले कर पछाना, आप आपणे रंग रंगांयदा। एका दूजा भेव चुकाना, तीजा लेख मिटांयदा। चौथे दर कर परवाना, आपणा संग निभांयदा। पंचम पंचां खेल महाना, सन्त सुहेले आप खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर मन्दिर इक्क सुहांयदा। घर मन्दिर अन्दर द्वार, एका जोत रुशनाईआ। आपे करे बन्द किवाड़, आपे खोल्ह वखाईआ। आपे वेखे जंगल जूह उजाड़ पहाड़, आपे रुत बसन्ती फल फुलवाड़ी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे नार आपे कन्ती आप आपणी सेज हंढाईआ। आपणी सेजा आप हंढा, आपणी दया कमांयदा। जोती नारी सुत उपजा, शब्दी नाउँ रखांयदा। शब्द सुत बेपरवाह, ब्रह्मण्डां विच समांयदा। ब्रह्मण्डां अन्दर डेरा ला, दिस किसे ना आंयदा। गुरसिख सन्त सुहेले लए जगा, चोरी डोरी घोरी एका पांयदा। आप वखाए आपणा राह, जोत निरँजण डगमगांयदा। इक्क वखाए साचा नाँ, आप आपणा आप अल्हांयदा। दस्म द्वारी साचा थाँ, दर घर साचा इक्क सुहांयदा। ना कोई पन्थी पच्छी तरवर उडे काँ, मच्छ कच्छ ना कोई दिसांयदा। पिता पूत ना पकड़े बांह, माता गोद ना कोई उठांयदा। ना कोई देवे ठण्ढी छा, हित चित ना कोई दुखांयदा। गुर पूरे सद बलि बलि जां, हरि शब्दी नाउँ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचा मेल कर, जग मेली जुग मिलांयदा। जुग मेला जग करता आप, जुग जुग आप करांयदा। सृष्ट सबाई धरता आप, धरनी धरत उपांयदा। अजपा जाप जपता आप, आप आपणा जाप जपांयदा। हरता करता वड प्रताप, करता पुरख आप अख्वांयदा। ना कोई पुन्न ना कोई पाप, हरख सोग ना कोई वखांयदा। आप आपणी थापण थाप, जुग जुग रचन रचांयदा। त्रैगुण तेरा मिटे ताप, राजस तामस सांतक वेख वखांयदा। कलिजुग काया रही कांप, वेला अन्तिम आंयदा। पंज तत्त विकारा रिहा नाच, कलिजुग डौरू वांहयदा। गुमरख विरला चढ़े साचे घाट, लक्ख चुरासी आप रुढ़ांयदा। नाम सौदा हरिजन हाट, चौदां हट्टां वेख वखांयदा। दीपक जोती इक्क लिलाट, मस्तक थाली आप टिकांयदा। आत्म सेजा साची खाट, फूलन वरखा आपे लांयदा। अमृत आत्म सर सरोवर मारे ठाठ, सच हुलारा आप दवांयदा। सतिजुग तेरा साचा पाठ, सोहँ सो रखांयदा। चार वरनां इक्क इक्ट्ठ, एका दर सुहांयदा। जोद्धा सूरा वलीआ छलीआ हरि हरि
राठ, सन्त सुहेले तीर उठांयदा। नाम शब्द गुरज साची लाठ, चारों कुन्ट आप भवांयदा। कलिजुग काया अग्नी जले काठ, अग्नी तत्त रुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्त सुहेले एका दर, एका धाम सुहांयदा। एका धाम एका राह, एका शब्द जणाईआ। एका गुर बेपरवाह, एका नाम वखाईआ। एका देवे ठण्ढी छा, एका बिरखा हेठ बठाईआ। एका हँस बणाए काँ, माणक मोती सोहँ चोग चुगाईआ। सो पुरख निरँजण जाणे आपणा नाँ, आप आपणी बणत बणाईआ। हँ हँगता दए मिटा, हाहा हरि गुण वेख विखाईआ। सस्सा किला इक्क बणा, चारों कुन्ट लकारा लाईआ। होड़ा उप्पर दए टिका, दोवें मुख भवाईआ। तिक्खी धारा लए रखा, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। निरगुण सरगुण वेख वखा, ऊँचो नीच समाईआ। उप्पर बैठा बेपरवाह, जोत सरूपी डगमगाईआ। शब्द धारा रिहा चला, होड़े उप्पर आप टिकाईआ। होड़े मुख दए भवा, सस्से विच समाईआ। सस्सा किला दए खुल्ल्हा, एका चोट लगाईआ। शब्द सुत दर बहा, साची सिख्या दए समझाईआ। सन्त सुहेले लए मिला, एका रंग रंगाईआ। एका घुंडी पैर लगा, लोकमाती कुण्डा लाहीआ। शब्द खूंडी हथ्थ रखा, हाहा लेख लिखाईआ। हाहा डण्डा लए खिचा, नीचे धार चलाईआ। आपे अग्गों लए भवा, टेडा राह बणाईआ। चौथा घर चौथा पद चौथा हिस्सा लए वंडा, अन्दर मुख कराईआ। आपे अन्दर फड़े बांह, एका राह वखाईआ। उत्ते टिप्पी दए टिका, दस्म द्वारी बणत बणाईआ। सुरत सवाणी बन्द करा, दिस किसे ना आईआ। ब्रह्म सरूपी भेव छुपा, ब्रह्म ब्रह्म समाईआ। पारब्रह्म प्रभ बेपरवाह, आपे वेखे वेख वखाईआ। आप आपणी दया कमा, हाहा टिप्पी संग निभाईआ। नारी कन्ता रूप जणा, विचला डण्डा सेज बणाईआ। सति सरूपी बीज पा, मन मति बुध लए उपाईआ। निरगुण तेरा कोई ना जाणे नाँ, रूप रंग दिस ना आईआ। मन जोत सरूप रिहा अख्वा, नानक दए गवाहीआ। मति बुध सेवक सेवा लए लगा, आप आपणी कर चतुराईआ। पारब्रह्म बैठा मुख भवा, ब्रह्म तेरे हथ्थ दित्ती वड्याईआ। पंजां तत्तां बणत बणा, अप तेज़ वाए पृथ्वी आकाश विच समा, रक्त बूंद मेल मिलाईआ। हड्ड मास नाड़ी तेरा दए उपा, तिन्न सौ सट्ठ हाडी जोड़ जुड़ाईआ। रथ रथवाही काया रथ रिहा चला, आप आपणी रचन रचाईआ। मन मनुआ सेवा दित्ता ला, चारों कुन्ट रिहा भवाईआ। पंज तत्त आप उपा, पंचां वेख वखाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार जणा, जगत विद्या इक्क पढ़ाईआ। मन मति बुध संग रला, अट्ठां तत्तां मेल मिलाईआ। बत्ती दन्दां रिहा गिणा, जिह्वा लेख लिखाईआ। नौ द्वारे आप खुल्ल्हा, आपे वेख वखाईआ। दाढ़ी केस मुच्छ रखा, मूंड मुंडाई आप हो जाईआ। धर्मी नैणी तिलक लिलाट लगा, कड़ा किरपान कच्छ आप हंढाईआ। पंज तत्त तेरा रंग रंगा, लक्ख चुरासी लई भुलाईआ। गुरमुख विरले सन्त सुहेले लए
उपा, दे मति समझा, अन्दर बैठा आसण लाईआ। एका वंडण रिहा वंडा, जुग जुग हिस्से पाईआ। ब्रह्मण्डां खोज रिहा खुजा, खोजणहारा बेपरवााहीआ। नार रंडां दुहागणां अड्ड करा, राए धर्म करे कुड़माईआ। लाड़ी मौत मैहन्दी ला, साचे सगन मनाईआ। पंचम जेठ तेल चढ़ा, साचा मंगल गाईआ। अस्सू तिन्न गाना दए बंन्हा, साधां सन्तां करे जणाईआ। शब्द बराती आप बणा, जमन किनारा वेख वखाईआ। सन्तां सुरती आप जगा, शब्द कन्त इक्क वखाईआ। साची वेदी लए गढ़ा, सोहँ झण्डा लाईआ। सत्त रंग निशाना लए उठा, धुरदरगाही बेपरवाहीआ। नारी कन्ता एका धाम बहा, सन्त सतिगुर मेल मिलाईआ। आपे फड़े पल्लू बांह, आपे मुख भवाईआ। आपे जाणे आपणा राह, चारे कुन्टां वेख वखाईआ। चौथे जुग तेरी अन्तिम वार फेरा पा, जोती शब्दी बणत बणाईआ। सन्तां सुरती लए प्रना, आप आपणे लड़ लगाईआ। शब्द घोड़ी लए चढ़ा, चरन रकाबे इक्क टिकाईआ। दस्म द्वारी विच टिका, पहला पौड़ा इक्क वखाईआ। दूजा पौड़ा लए उठा, सोहँ देस सुहाईआ। तीजा पौड़ा बेपरवाह, सुन अगम्मो पार कराईआ। चौथा वेखे साचा थाँ, सति पुरख निरँजण बैठा सेज वछाईआ। ना कोई जपे किसे दा नाँ, ब्रह्मा विष्नूं शिव दिस ना आईआ। नानक गोबिन्द संग मुहम्मद चार यार, राम कृष्न ना कोई सुहाईआ। सन्तां पकड़े आपे बांह, निरगुण खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्तन मेला साचे घर, साचे दर वज्जी वधाईआ। साचे दर वज्जे वधाई, होए शब्द कुड़माईआ। पंचम गावण चाँईं चाँईं, मिल्या मेल साचे माहीआ। वेख वखाए थाउँ थाँईं, ऊँचो नीच आप वखाईआ। कोटन कोट जीव जन्त साध सन्त पान्धी थक्के राही, राह खैहड़ा दिस ना आईआ। त्रैगुण माया पाई फाही, ना कोई सके तुड़ाईआ। पंचां टिक्का लाया कालख शाही, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। साची सिक्खी साचा मिल्या माही, आप आपणा लड़ फड़ाईआ। लज पति पारब्रह्म अबिनाशी करते रक्खी, जिस हथ्थ वड्डी वड्याईआ। हरि का नाम किसे हथ्थ ना करोड़ लक्खी, कीमत करते किसे ना पाईआ। साध सन्त जो सुत्ते · लाल अनमुल्लड़े लए उठाईआ। पवण उनन्जा झल्ले पक्खी, प्रभ साची
सेवा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्तन मेला इक्क घर, घर साचा इक्क सुहाईआ। साचा घर सुहंदड़ा, मिल्या पुरख भतार। जुग जुग सद बख्शिंदड़ा, जो जन ढहि पए द्वार। मेल मिलाए साचे अन्दरा, काया मन्दिर इक्क अपार। इक्क सुणाए सुहागी छन्दड़ा, आप आपणी किरपा धार। एका जोग जगत रखंदड़ा, खुल्ल्हे केस दर दरवेश नर नरेश ना कोई विचार। हरि शब्द एका एक वखंदड़ा, एका मेली मेलणहार। दीपक जोती इक्क जगन्दड़ा, मेट मिटाए अन्ध अंध्यार। दूई द्वैती ढाहे कंधड़ा, भाण्डा भरम भउ निवार। मनमुख जीव काया पंज तत्त अन्धड़ा, भेव ना पाए सिरजनहार।
आपे नेत्र लोचन नैण खुलं्हदड़ा, आपे करे बन्द किवाड़। आपे तोड़नहारा जिंदड़ा, बजर कपाटी देवे पाड़। जीव अञ्जाणा भागां मन्दड़ा, दर दर फिरे भिखार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे साचा वर, एका भरे नाम भण्डार। नाम भण्डारा सच ख़जीना, प्रभ आपणे हथ्थ रखाया। जन भगतां देवे दाना बीना, आप आपणी दया कमाया। सांतक सति कराए ठांडा सीना, अमृत आत्म जाम प्याया। काया चोली रंग रंगे भीन्ना, आप आपणा रंग रंगाया। ना कोई मज़्हब ना कोई दीना, ज़ात पात ना कोई रखाया। नौ खण्ड पृथ्वी तेरी भन्ने हँकारी बीना, झूठा ताल ना कोई वजाया। आपे वेखे रूसा चीना, चीना रूसा आप समाया। मिले मेल शाह अबनूसा, कोहतूरा नूर सवाया। ना कोई कुरान ना हदीसा, ना कोई सबक पढ़ाया। लेखा चुक्के ईसा मूसा, मुस्लिम सुन्नी रहिण ना पाया। आपे वेखे काला सूसा, अल्ला राणी मुख छुपाया। खेले खेल बीस बीसा, जगत जगदीसा नाउँ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे लए तराया। आपे वेख वेद पुराण, सिमरत शास्त्र वेख वखानया। दाता दानी गुण निधान, गुण अवगुण जाणे दो जहानया। लक्ख चुरासी पुण छाण, छाण पुण करे श्री भगवानया। ब्रह्मा वेता दर दरबान, रो रो करे ध्यानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका देवे धुर फुरमानया। एका शब्द धुर फुरमानी, हरि ब्रह्मे आप जणांयदा। कलिजुग अन्तिम मेल मिलानी, वेला अन्त चुकांयदा। नेत्र अट्ठ बन्द कराई, चारे मुख वखांयदा। शाम यजुर रिग थाउँ थाँईं, अथर्बण रंग रंगांयदा। ऐड़ा अल्ला नूर अलाही, आपणा संग निभांयदा। प्रगट होए बेपरवाही, परवरदिगार करे ख़बरदार मुल्ला शेख़ मुसायक पीर दस्तगीर शाह हकीर आप चुकांयदा। ख़लक ख़ालक वेख ख़ुदाए नबी रसूल हाए हाए, धीरज धीर ना कोई धरांयदा। ना कोई देवे सच सदाए, रोज़ा बांग मुसल्ला कूजा ना कोई वस्तू वेख वखांयदा। एका एक किसे ना बूझा, वाहिद ख़ुदा ना कोई रखांयदा। संग मुहम्मद दर दुआरा एका सूझा, दर दरवेश फेरी पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, धारी केस रूप वटांयदा। धारी केसा हरि बलवान, आपणी जोत जगाईआ। गोबिन्द देवे दाता दान, देवणहार आप अख्वाईआ। नाम खण्डा तेज किरपान, ब्रह्मण्डां वेख वखाईआ। हथ्थ कंगण धर्म निशान, सति सन्तोखी धीर बंधाईआ। तेड़ कच्छ पति लए रक्ख, धीरज यति रखाईआ। कंघा केस दस दस्मेस, दुरमति मैल रिहा धवाईआ। जोत सरूपी हरि प्रवेश, शब्दी करे जणाईआ। नरैण नैणा करे आदेस, नेत्र दरस दिखाईआ। सच सुग़ाती धुरदरगाही केस, सीस दस्तार टिकाईआ। लहिणा देणा चुकाया ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, शिव शंकर ना सीस झुकाईआ। मिल्या वर दस दस्मेश, पूत सपूता गोद उठाईआ। पारब्रह्म वड नर नरेश, शाहो भूप आप अख्वाईआ। लोआं पुरीआं रिहा वेख, मात
पाताल आकाश डेरा लाईआ। प्रगट हो गुर दस्मेस, पुरख अकाल दोए जोड़ सीस झुकाईआ। पारब्रह्म प्रभ दीन दयाल, आपणे गले रिहा लगाईआ। शब्द बणाए इक्क दलाल, आवे जावे फेरा पाए वाहो दाहीआ। मिलाए मेल काया सच्ची धर्मसाल, सचखण्ड धाम सुहाईआ। सति पुरख निरँजण जाणी जाण, नेत्र अंजन एका पाईआ। गुर गोबिन्दा दर परवान, साचा सज्जण आप बणाईआ। एका देवे धुर फ़रमान, कलिजुग करनी अन्त लड़ाईआ। लक्ख चुरासी चुक्के कान, लोकमाती बणत बणाईआ। जोद्धे सूर बली बलवान, पंज तत्त रिहा उठाईआ। आप बणाए पंज शैतान, कल्गी तोड़ा सीस टिकाईआ। नीला घोड़ा कर ध्यान, सोलां कलीआं आसण लाईआ। जोती जोड़ा हरि हरि दान, एका ओट रखाईआ। पुरख अबिनाशी मेहरवान, काया चोट शब्द लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्दे दित्ता वर, पुरी अनन्द इक्क वखाईआ। पप्पा पुरख अपार, रारा राम अख्वाया। ऐड़ा अक्ख दए उग्घाड़, नन्ना निरगुण वेख वखाया। दद्दा दर्द दु:ख भय भंजनहार, समरथ पुरख आप अख्वाया। पुर अनन्द लए उसार, गुर गोबिन्द विच समाया। शब्द जणाए अट्ठे पहर, दिवस रैण रिहा जगाया। आपे करे ख़बरदार, साचा खण्डा हथ्थ फड़ाया। सिख सुहेले संगी यार, एका मता पकाया। अमृत आत्म कर त्यार, लोकमात आप पिलाया। खण्डे तिक्खी रक्खी धार, निक्की सिक्खी रूप जणाया। नेत्र पेखी विच संसार, वेला अन्तिम आया। लिख्या लेख बैठ दरबार, एका दूजा संग तुड़ाया। गुर गोबिन्दा कर प्यार, माझे देस दए वधाया। अन्तिम प्रगटे निहकलंक नरायण नर अवतार, सम्बल नगरी धाम सुहाया। साढे तिन्न हथ्थ नगर उच्च मुनार, साचा किला इक्क सुहाया। शब्द खण्डा तेज कटार, आप आपणे हथ्थ लए उठाया। गुरमुखां बख्शे एका शब्द प्यार, शस्त्र बस्त्र ना कोए वखाया। आप आपणी जोत कर आकार, आदि निरँजण वेख वखाया। जोत निरँजण सेवादार, सेवक सेवा रिहा कमाया। सन्त सुहेले करे ख़बरदार, फड़ बाहों आप जगाया। अन्तिम मेला पार ब्यास किनार, साचा धाम इक्क सुहाया। मनमुख डोबे अध विचकार, बेड़ा शौह दरया रुड़ाया। गुरमुख साचे लए उभार, जिन्हां पुरी अनन्द संग रखाया। सरसे डोबे डूँघी गार, आप आपणा मोह चुकाया। विछड़या मेल मेल विछोड़े विछड़नहार, सरसे भेंट चढ़ाया। गुरमुख मंगण मंग अपार, गोबिन्द तेरा रूप सहाया। गुर गोबिन्दा देवे वर, पुरख अबिनाशी किरपा कर, बण भिखार गुरसिक्खां रिहा समझाया। चौथे जुग जोत धार, गुर गोबिन्दा नारी लए वर, सन्त सुहेले साचे सुत आपणे लए उपाया। मेल मिलाए अबिनाशी अचुत, सम्बल नगरी धाम सुहाया। सम्मत चौदां सुहाए साची रुत्त, बीस बिक्रमी दए वड्आया। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले आप बणाए आपणे मित, एका राह रिहा पाया। साची सिक्खी सज्जण सुहेले, धार तिक्खी रिहा धराया। सोहँ खण्डा नेत्र पेखे,
दो जहानां लिखे लेखे, मुखी तिक्खी इक्क रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द मेला सहिज सुभाया। निक्की सिक्खी तिक्खी धार, एका एक रखाईआ। गुर गोबिन्दा कर प्यार, पहरेदार आप हो आईआ। साचा खण्डा तेज कटार, तन गात्रे आप लटकाईआ। ब्रह्मण्डां ना कोई खोज ना कर विचार, वेद शास्त्र ना लेख लिखाईआ। गुरमुख विरला सन्त सुहेला पावे सार, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। पूत सपूता कर त्यार, साची सेवा लाईआ। साची शाही इक्क अपार, एका बूंद रखाईआ। लेखा लिखे लिखणहार, जगत जगदीस तेरी वड्याईआ। नौ द्वारे खोल्ह कवाड़, नौ खण्ड पृथ्वी रिहा जणाईआ। दसवें मेला कन्त भतार, साची सेज वछाईआ। इक्क इकल्ला एकँकार, बैठा जोत जगाईआ। शब्द महल्ला कर त्यार, सन्त सुहेले रिहा वसाईआ। गोबिन्द डल्ला इक्क प्यार, सुरत शब्द सच्ची कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सन्तन मेला मेल दर, जुग विछड़े मेल मिलाईआ।