पहली भाद्रों २०१४ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल ज़िला अमृतसर
हरि मूर्त अकाल, मूर्त अकालया। दीना बंधप दीन दयाल, एका एक अख्वाया। करे कराए सर्ब प्रितपाल, प्रितपालक दो जहानया। हरिजन साचे लए उछाल, खेले खेल श्री भगवानया। देवे नाम सच्चा धन माल, धुरदरगाही इक्क खज़ानया। अनहद शब्द वजाए साचा ताल, एका नाद धुन रखानया। तोड़ तुड़ाए जगत जंजाल, देवे नाम धुर फ़रमानया। नेड़ ना आए काल महांकाल, आवण जावण फंद कटानया। काया मन्दिर इक्क वखाए सच्ची धर्मसाल, सर सरोवर आत्म इक्क महानया। भाग लगाए काया माटी खाल, गुणवन्ता हरि गुण निधानया। हरिजन साचा चतुर सुजान, दर घर साचे होए परवानया। बेमुख जीव सर्ब पछतान, वेले अन्त ना कोई छुडानया। लाड़ी मौत मंगे दान, पल्लू आपणा इक्क विखानया। धर्म राए कर पछान, कलिजुग अन्तिम वेख निशानया। जीव जन्त साध सन्त बेईमान, भरया इक्क अभिमानया। बिरला सेठ पंज तत्त, मन मति बुध प्रना । वेख वखाणे आत्म तीर्थ तट्ट, अट्ठ सट्ठ वेख वखा रिहा। कवण वस्त काया माटी जगत हट्ट, कवण वणज वपार ल्या करा। कवण लाहा ल्या खट्ट, कवण गंढ्ढ पल्ले लई बंन्हा। काया जगत अन्दर जाणा ढठ्ठ, बुरज रोवण मारन धाह। प्रभ दरस ना मेला नठ्ठ नठ्ठ, ना कोई देवे पन्ध मुका। लिखे लेख अट्ठ सट्ठ, नौ निध विच समा। सिद्ध अठारां भट्ठ भट्ठ, दरगाह अष्टमी नौमी दसवीं खेल खिला। प्रभ चरन द्वारे इक्क इक्ट्ठ, ब्रह्मा विष्न शिव आपे राह तका। कृष्न राम प्रभ गेड़े लट्ठ, द्वापर त्रेता पैज रखा। कलिजुग तेरा कूड़ कुड़यारा वेख हठ, आपणी बणत प्रभ लई
बणा। प्रगट होया हरि समरथ, निहकलंक जामा पा। चरन सरन रामा दसरथ, कृष्न काहना विच समा। जोती शब्दी हरि प्रतक्ख, परम पुरख रिहा अख्वा। अरब खरब ना सकण रक्ख, काया कक्खां हेठ जला। शब्द जणाए इक्क अकथ, दे मति रिहा समझा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत चौदां सावण सुरती शब्द मिला। धन दौलत माल खज़ीना, कोए ना पार उतारया। मन मेरा रूसा चीना, ज़ात पाती वसे बाहरया। मति मतवाली होई अन्धीआ, लुट्टी गई दिन दिहाड़या। बुध बल ना रसना चीना, वेख्या जगत अखाड़या। रत्त तत्त ना होया भीन्ना, अमृत मिल्या ना ठण्ढा ठारया। बिन हरि दर्शन झूठा जीना, ना कोई पार कराए मन्दिर अन्दर उच्च महल्ल अटल अटारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेख वखाए तेरा घर, आए दर दरबारया। जगत घर रैण बसेरा, थिर रहिण ना पाईआ। अबिनाशी करता पाए फेरा, सम्मत चौदां रुत्त सुहाईआ। सति पुरख निरँजण पाए घेरा, चारों कुन्ट वेख वखाईआ। ज्ञान ध्यान विद्वान ढाहे भरमां डेरा, गढ़्ह भरम रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर द्वारे आवे जावे फेरा पावे चरन छुहावे इक्क दिशा आपणे हथ्थ रखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कृष्ना रामा रामा कृष्ना आपणे अंग लगाईआ। धर्म ना झुल्ले कोई निशान, सति सन्तोख ना खाणी बाणीआ। वेद पुराणां आई हान, पंडत पांधे रसना जिह्वा होई हलकानीआ। अंज़ील कुरानां तुट्टा मान, मुल्ला शेख़ जूठ झूठ मारन कानीआ। पुरख अबिनाशी वेखे मार ध्यान, सच महल्ला इक्क रखानीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लक्ख चुरासी वेखे फल काया लग्गी डालीआ। दाता दानी आप हरि, एका एक अख्वाया। शब्द सरूपी दए वर, जोती दीप जगाया। लक्ख चुरासी नारी नर, हर घट रूप समाया। जेरज अंडज सीस धड़, उत्भज सेत्ज डेरा लाया। आदिन अन्ता जुगा जुगन्ता हरि भगवन्ता कोई ना सके फड़, सगला संग ना कोई निभाया। काया मन्दिर बैठा वड़, डूँघी कन्दर डेरा लाया। हरिजन तोड़ किला हँकारी गढ़्ह, आत्म दरस दिखाया। ना मरे ना जाए सड़, मात पित किसे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करता पुरख आप अख्वाया। करता पुरख हरि निरवैरा, एका एक अख्वांयदा। जन भगत उधारे कर कर मेहरा, मेहरवान आप हो जांयदा। भेव चुकाए मेरा तेरा, इक्क वखाए सञ्झ सवेरा, अन्ध अन्धेरा मेट मिटांयदा। लक्ख चुरासी आप फिराए कर कर हेरा फेरा, जोती जोत आप हो जांयदा। जन भगतां ढाहे भरमां डेरा, एका खण्डा नाम वखांयदा। शब्द सरूपी पाए घेरा, सस्सा किला इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चौथे जुग वेख दर, हक्क निबेड़ा आप करांयदा। हक्क निबेड़ा हक्क हबीब, एका एक अख्वाईआ। क्या कोई करे मात शरीक,
ना कोई वंड वंडाईआ। जीव जन्त साध सन्त परखे नीत, पीर दस्तगीर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, ऐड़ा आपणी अक्ख खुल्हाईआ। ऐड़ा अक्ख आपणी खोल्ह, नेत्र नैण उग्घाड़दा। अथर्बण रसना रिहा बोल, कलिजुग अन्त ललकारदा। जूठ झूठ वज्जा ढोल, संग मुहम्मद चार यार दा। पारब्रह्म तेरा सच्चा कौल, अन्तिम वेला परवरदिगार दा। चौदां तबकां कुण्डा खोल्ह, अहिनल हक्क नाअरा एका मारदा। उम्मत नबी रसूल सुत्ती अनभोल, भुल्लया खेल अमाम मैहन्दी सच्चे यार दा। दिशा लहिंदी वेखे घोल, अन्तिम आया पासा हार दा। साचे कंडे रिहा तोल, एका तोल हरि संसार दा। करे कराए खेल हौली हौल, सम्मत सम्मती आप विचारदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, काया चोला इक्क शृंगारदा। काया चोला काया रंग, हरि आपणी खेल रचाईआ। जोत सरूपी हरि मलंग, चारों कुन्ट फेरी पाईआ। सो हँ बैठ इक्क पलँघ, उतर कदे ना जाईआ। अनहद वजाए इक्क मृदंग, ढोलक छैणा ना कोई रखाईआ। अमृत धार वहाई गंग, गंगा जमना रही शरमाईआ। शब्द रंगीले बैठ पलँघ, जगत सिँघासण रिहा तजाईआ। जोत निरँजण लाए अंग, आप आपणे अंग समाईआ। एका कंगण नाम पाई वंग, हरि साचा सगन मनाईआ। दर द्वारे मंगी मंग, वेला अन्तिम दए विखाईआ। नानक तेरा वजाए इक्क सारंग, सारंग बहत्तर नाड़ां तार हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। कलिजुग तेरा अन्तिम लेखा, हरि आपणे हथ्थ रखाया। जोती जामा धरया भेखा, मुल्लां शेख़ रिहा मुकाया। आप उठाए धारी केसा, मूंड मुंडाया रिहा समझाया। आपे दाता दस दस्मेसा, काहना कृष्ना रूप वटाया। दो जहानां नर नरेशा, निरगुण खेल खिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका अक्खर रिहा पढ़ाया। अल्ला राणी हो त्यार, हरि साचे शब्द जणाईआ। संग मुहम्मद चार यार, ऐली अल्ला रिहा ध्याईआ। पीर फ़कीर दस्तगीर परवरदिगार, हू हू नाअरा लाईआ। अन्तिम नाता तुट्टे विच संसार, इक्क इकल्ला रिहा तुड़ाईआ। शब्द खण्डा तेज कटार, आप आपणा रिहा वखाईआ। जलां थलां मारे मार, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ां वेख विखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ऐड़ा अल्ला रिहा एका अक्ख वखाईआ। अल्ला राणी दर द्वार, बैठी मुख छुपाईआ। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, नेत्र नीर वहाईआ। जूठा झूठा हट्ट पसार, चौदां लोकां इक्क वखाईआ। दुरमति मैल कट्ट आई दरबार, चरन धूढ़ मंगे मस्तक शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका शब्द करे जणाईआ। एका शब्द हरि अल्हा, जुग जुग आप रखांयदा। जोत सरूपी बण मलाह, एका राह विखांयदा। अहिनल हक्क इक्क सलाह, मुकामे हक्क बहांयदा। ख़ुदी ख़ुदाई
कोई जाणे ना, ख़ुद ख़ुदावंद आप अख्वांयदा। जगत जुदाई कोई भाए ना, कलिजुग वेला अन्तिम आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, राणी अल्ला एह समझांयदा। अल्ला राणी पड़दा लाह, नेत्र नैण उग्घाड़या। उठ उठ वेखे चारों राह, राह खैहड़ा दिस ना आ रिहा। दिस ना आए बेपरवाह, बिसमिल रूप समा रिहा। ना कोई दिसे जगत गवाह, ना कोई सालस कोला बहा ल्या। जूठ झूठ ना किसे थाँ, ना कोई फंद तुड़ा ल्या। संग मुहम्मद चार यार बैठे कर ना, वेला अन्तिम अन्त मुका ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग वखा ल्या। आपणा रंग हरि सरबंग, एका एक रखाया। साचे घोड़े कसया तंग, चौदां तबकां आप दुड़ाया। दर दर घर घर वेखे लँघ, आकाश प्रकाश फेरा पाया। मन मति बुध तेरा लग्गा जंग, जगत नैणी इक्क विखाया। दूई द्वैती ढाहे कंध, पड़दा उहला रहिण ना पाया। इक्क वखाए चण्ड प्रचण्ड, साचा खण्डा हथ्थ उठाया। लेख लिखाए जेरज अंड, अंडज जेरज पार कराया। खोज खुजाए विच ब्रह्मण्ड, कलिजुग तेरी वंड वंडाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अल्ला राणी नार दुहागण होए रंड, साचा कन्त ना कोए हंढाया। साचा कन्त हरि मुरार, एका एक अख्वांयदा। ईसा मूसा गए हार, लहिणा देणा मूल चुकांयदा। रो रो धाहां रहे मार, संग मुहम्मद चार यार वेला अन्तिम आंयदा। ना कोई सुणे सुणाए किसे पुकार, मुल्ला शेख़ मुसायक पीर दस्तगीर फ़कीर शाह हकीर ना कोई पार लँघांयदा। एका वज्झा जगत जंज़ीर, अन्तिम अन्त ना कोई तुड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा वेख अन्त अख़ीर, आप आपणी कल वरतांयदा। कलिजुग तेरा अन्त किनारा, हरि साचे जोत जगाईआ। प्रगट होए विच संसारा, निहकलंका नाउँ रखाईआ। पूत सपूता कर त्यारा, आप आपणी गोद उठाईआ। गुर गोबिन्दा इक्क दुलारा, तन बस्त्र रिहा पहनाईआ। शब्द खण्डा तेज कटारा, तन गात्रे आप लटकाईआ। आपे होया पहरेदारा, दिवस रैण सेव कमाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी मारे मारा, सत्तां दीपां रिहा जगाईआ। ब्रह्मा देवत सुर दए हुलारा, शिव शंकर आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका जोत करे रुशनाईआ। गुर गोबिन्दा साचा सुत्त, हरि आपणे अंग लगांयदा। पारब्रह्म अबिनाशी अचुत, साचा संग निभांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम रुत्त, लक्ख चुरासी वेख विखांयदा। जन भगतां मेटे आत्म तृष्ना लग्गी तृष्ना भुक्ख, अमृत आत्म जाम प्यांअदा। मनमुखां लग्गा सदा दु:ख, हउमे रोग सतांयदा। मात गर्भ उलटा रुक्ख, आवण जावण गेड़ रखांयदा। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले उज्जल करे मुख, आत्म दरसी दरस दिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर,, निहकलंक नरायण नर, गुर गोबिन्दे मेल मिलांयदा। गुर गोबिन्दे उठ बल धार, प्रभ आपणी कल वरताईआ।
दर द्वारे मंगे मंग मुहम्मद यार, रो रो नेत्र नीर वहाईआ। सदी चौधवीं आई हार, चारों कुन्ट पए दुहाईआ। गुर गोबिन्दा कर त्यार, प्रभ नैणी नैण मिलाईआ। आत्म जोती जोत न्यार, शब्दी शब्द मिलाईआ। आप आपणा दए अधार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। दो जहानां वसे बाहर, भेव कोए ना पाईआ। गुर गोबिन्दा सुत दुलार, एका एक अख्वाईआ। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, सच वस्त झोली पाईआ। नाम खण्डा तेज कटार, हथ्थ समरथ रखाईआ। चारों कुन्ट दहि दिशा वेख विचार, अलख निरँजण एका अलख रिहा जगाईआ। मेट मिटाउणा अन्ध अंध्यार, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। सम्मत चौदां कर त्यार, नीला बस्त्र तन छुहाईआ। पन्दरां अन्दरे अन्दर जाए मार, डूँघी कन्दर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, सुत दुलारा हरि निरँकारा, एका एक रखाईआ। सुत दुलारा हरि गोबिन्द, एका एक उपाया। लक्ख चुरासी मेटे चिन्द, भरम गढ़्ह तुड़ाया। भगत जनां हरि बख्शिंद, आप आपणा दरस दिखाया। भाग लगाए भारत खण्ड, सम्बल नगरी धाम सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, एका एक संग निभाया। सच दुआरा हरि निरँकार, एका एक रखाया। गुर गोबिन्दा करे निमस्कार, दोए जोड़ सीस झुकाया। मुहम्मद मंगे मंग अपार, अग्गे झोली डाहया। दोहां विचोला हरि निरँकार, एका एक अख्वाया। कलिजुग अन्तिम होया गोला, दे मति रिहा समझाया। मुहम्मद मुहम्मदी बदलया चोला, ना कोई सके मात बचाया। अल्ला राणी खेले होला, लाल गुलाला रंग चढ़ाया। मिले वड्याई उप्पर धवला, धरनी धवल दए सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच द्वारे बैठे आसण लाया। गुर गोबिन्दा कर निमस्कार, दोए जोड़ सीस झुकांयदा। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, जगत जगदीश आप हो आंयदा। प्रगट होवे विच संसार, छत्र सीस इक्क झुलांयदा। निहकलंका सेवादार, दिस किसे ना आंयदा। अट्ठे पहर ख़बरदार, लोआं पुरीआं वेख वखांयदा। सतिजुग त्रेता द्वापर बन्न्हे धार, कलिजुग जोत जगांयदा। ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां पावे सार, जलां थलां वेख वखांयदा। भेख पखण्डा दए निवार, जूठ झूठ मेट मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्दे मेल कर, दे मति आप समझांयदा। दे मति हरि नरायणा, गोबिन्द एह समझाया। हरि हरि भाणा सिर ते सहिणा, सेवक सेवा रिहा कराया। तन बस्त्र पहनाए एका गहणा, सोहँ नाउँ रखाया। चार वरन नाता बंधाउणा एका मात पित भाई भैणां, ऊँच नीच कोई रहिण ना पाया। शब्द विचोला साचा साक सज्जण सैणा, ना कोई बंधन बंध बंधाया। जूठी झूठी माया विच ना रहिणा, भरमां डेरा ना कोई भन्नाईआ। आप चुकाए लहिणा देणा, पिछला घाटा पूर कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्दे दित्ता वर, एका घर रिहा वखाया। इक्क मुहम्मद इक्क अल्ला एका
दर सवालीआ। एका हरि इक्क मलाह, एका होए रखवालीआ। एका अक्खर एका नाँ, एका एक रिहा जपा, एका एक होए सवालीआ। एका एक अगम्म अथाह बेपरवाह, एका एक वाली दो जहानीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, खेले खेल मात निरालीआ। सतिगुर शब्द अनूप आप उपाया। आपे होया सति सरूप, सांतक सति समाया। वेख विखाए चारे कूट, दहि दिशा फेरा पाया। कलिजुग काया जूठ झूठ, माया ममता फंद लगाया। अन्तिम खाली दिसे ठूठ, सच वस्त ना कोई रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर घर साचा वेखण आया। सतिगुर शब्द तरंग, एका एक रखाया। नाम बस्त्र चोली रंग, आपणा तन सजाया। सच सुच्च लाए अंग, सति सन्तोख वरताया। धीरज धीर बैठ पलँघ, नीर सीर पिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे अंगण आप समाया। सति सन्तोख शब्द ज्ञान, सतिगुर मुख उजालया। सतिगुर वेखे मार ध्यान, कलिजुग अन्धेरा कालया। वेद पुराणां अञ्जील कुरानां तुट्टा माण, खाणी बाणी आपणा राह वखा ल्या। लहिणा देणा जगत जहान, जुग जुग मात चुका ल्या। करे कराए पुण छाण, आप आपणी बणत बणा ल्या। कलिजुग अन्त वेख विखान, जोती जामा भेख वटा ल्या। ना कोई खण्डा तीर कमान, ना कोई शस्त्र अंग उपा ल्या। लशकर फौज ना कोई जवान, हस्त गज ना कोई संभालया। अन्न जल ना पीण खाण, लेफ तलाई ना कोई सिरहानया। राग नाद ना कोई गान, रसना जिह्वा ना कोई सुणानया। शब्दी शब्द गुण निधान, आपणा आप आप पछानया। प्रगट हो वाली दो जहान, नौ खण्ड पृथ्वी वेख वखानया। इक्क रखाए सच बिबान, लोआं पुरीआं आप उडानया। धर्म झुलाए हरि निशान, रंग रंगीला आप रखानया। लिख्या लेख लेख महान, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवानया। वरन बरन सारे गाण, ऊँचां नीचां इक्क ध्यानया। राज राजानां तुटे मान, शाह सुल्तानां इक्क फ़रमानया। ब्रह्मा ब्रह्म करे पछाण, आत्म जोती इक्क ज्ञानया। शिव शंकर सुणे सुणाए साचे कान, हरि एका शब्द वखानया। सुरपति राजा इन्द बैठा इक्क मकान, करोड़ तेतीसा बाल निधानया। सिँघ मनजीता वड बलवान, मारे तीर तिक्खी कानीआ। सोहँ सो देवे साचा दान, साचे दर करे परवानया। नौ खण्ड पृथ्वी इक्क ज्ञान, एका जाप जपानया। लेखा चुक्के अञ्जील कुरान, बतीस तीस हदीस ना कोई पढ़ानया। भेव चुकाए गोपी काहन, सीता राम आप हो जानया। नानक गोबिन्द एका तान, एका नाउँ वखानया। नर निरँकारा करे पछाण, ओंकारा दो जहानया। शब्द जैकारा इक्क मेहरवान, धुरदरगाही आप फ़रमानया। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सुणे सुणाए साचे कानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द देवे एका वर, आप रखाए आपणी आनया। गोबिन्द वर झोली पा, आत्म ख़ुशी मनाईआ। लोकमाती
जोत जगा, चार कुन्ट होए रुशनाईआ। अन्ध अन्धेर दए मिटा, दीपक इक्क जगाईआ। सञ्झ सवेर इक्क वखा, एका दूजा भउ चुकाईआ। रवि ससि हरि नाम चढ़ा, सीतल धार वहाईआ। मण्डल मण्डप दए सुहा, रिख मुन संग निभाईआ। आप आपणे लए उपा, आप आपणी कल वरताईआ। जूठ झूठ दए मिटा, लोकमात रहिण ना पाईआ। लक्ख चुरासी दए खपा, अन्तिम अन्त होए जुदाईआ। गुरमुख साचे लए तरा, एका बेड़ा रिहा भराईआ। सोहँ चप्पू नाम लगा, वंञ मुहाणा आपणे हथ्थ रखाईआ। माया ममता अग्न बुझा, तृखा तृष्न बुझाईआ। अक्खर वक्खर दए पढ़ा, सोहँ शब्द भगत पढ़ाईआ। जगत विद्या मूल चुका, ब्रह्मे झोली पाईआ। अन्तिम वेला रिहा जणा, बीस बीसा दए दुहाईआ। राग छतीसा ना कोई गा, नारद मुन रिहा शरमाईआ। नार सुरसती रोवे मारे धाह, होणी अन्त जुदाईआ। वेद व्यासा गया लिखा, पुराण अठारां रसना गाईआ। पुरख अबिनाशी आए वेस वटा, भेव कोई ना पाईआ। ब्रह्मण गौड़ा लए उठा, पूत सपूता आप हो आईआ। हरिजन साचे पौड़े लए चढ़ा, एका डण्डा नाम लगाईआ। आप बहाए साचे थाँ, ब्रह्मण्डां खोज खुजाईआ। आपे पिता आपे माँ, आप आपणी गोद उठाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी घर घर उडदे काँ, ना दीसे किसे कोई सहाईआ। ना कोई देवे ठण्ढी छाँ, मावां पुत्तरां होए जुदाईआ। गुरमुख साचे सन्त जनां हरि साचा रिहा जणा, गुर चरन सच्ची सरनाईआ। सम्मत पन्दरां दए हिला, अन्दर मन्दिर डेरा ढाहीआ। सम्मत सोलां दए वखा, नेत्र नैण खुल्हाईआ। सम्मत सतारां सत्थ दए विछा, धरत मात झोली डाहीआ। सम्मत अठारां दए रुढ़ा, सागर सिन्ध इक्क वहाईआ। उन्नी उनीसा वेख वखा, अल्ला राणी रही कुरलाईआ। जगत जगदीसा जोत जगा, बीस बीसा करे रुशनाईआ। एका छत्र सीस झुला, जगत जगदीस आप अख्वाईआ। राज मन्त्र दए बणा, नाम विधान इक्क बणाईआ। पंचम पंचां मुख रखा, पंचम जोग कमाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी दए वखा, दूसर कोई ना होर रखाईआ। सत्त रंग निशाना दए चढ़ा, पन्दरां कत्तक रुत्त सुहाईआ। सोहँ अक्खर दए पढ़ा, चार वरनां इक्क पढ़ाईआ। जै जै कारा दए करा, एका नाअरा लाईआ। आप आपणा लए उपा, जोती नूर करे रुशनाईआ। जन भगतां जोती इक्क जगा, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। साचा सगन आप मना, इक्क
इकेला ख़ुशी मनाईआ। काया चोली रंग रंगा, साचा बस्त्र तन पहनाईआ। नाम मृदंगा इक्क वजा, एका राग सुणाईआ। एका धाम दए बहा, साचा ताल इक्क सुहाईआ। आत्म गंग दए नुहा, अट्ठ सट्ठ माण गंवाईआ। देहुरा मन्दिर मसीत गुरदुआरा ना दिसे कोई थाँ, ना कोई सीस झुकाईआ। पुरख अबिनाशी तेरा नाँ, नौ खण्ड पृथ्वी रही गाईआ। सत्तां दीपां आप सुणा, सति सन्तोख धीरज आप दवाईआ। ब्रह्मा शिव दए उठा, सुरपति रहिण ना पाईआ। गुरमुख साचे दए जगा, आप
आपणा शब्द जणाईआ। एका अक्खर रिहा सुणा, आप आपणी दया कमाईआ। चार वेद ना कोई बणा, ना कोई रचन रचाईआ। छत्तीआं जुग दए मिटा, निहकलंका नाउँ रखाईआ। व ह ग र वाहिगुरू वाहिगुरू वेख वखा, वेखण वाला आप हो जाईआ। नौ नौ जुग लेख लिखा, चारे जोड़ जुड़ाईआ। नानक गोबिन्द हो सहा, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। अन्तिम मेला लए मिला, आप आपणे रंग रंगाईआ। चार यार संग मुहम्मद दए मिटा, मेटे झूठी शाहीआ। अल्ला राणी जाए मुख छुपा, लाल चुन्नी सीस रखाईआ। मुस्लिम सुन्नी ना कोई रिहा जणा, ऐली अल्ला ना कोई जणाईआ। पंडत पांधा ना रिहा कोई पढ़ा, मस्तक तिलक ना कोई लगाईआ। शिव शंकर त्रिसूल ना रिहा वखा, बाशक तशक ना गल लटकाईआ। गणपति गणेश ना कोई रिहा मना, ना कोई सीस झुकाईआ। आदि शक्त अन्त ना मंगे कोई दुआ, गदा चक्र ना कोई हथ्थ उठाईआ। बुत सिला ना कोई मना, ना कोई पूजे पूज पुजाईआ। राम कृष्न ना कोई ध्या, गीता ज्ञान ना कोई जणाईआ। अञ्जील कुरान ना कोई सिक्खा, ईसा मूसा बैठे मुख छुपाईआ। खाणी बाणी ना बणे किसे दी माँ, साचा सीर ना कोई पिलाईआ। वरन बरन ना जाणे कोई थाँ, ऊँच नीच ना कोई सहाईआ। राज राजान शाह सुल्तान ना कोई करे ध्यान, दर दर फिरन देण दुहाईआ। कलिजुग अन्तिम वेखे मार ध्यान, चारों कुन्ट अन्धेरी छाईआ। जूठ झूठ ख़ाक रही छान, सच वस्त हथ्थ ना आईआ। लोभ मोह हँकारा आपणा कीता पाण, काम क्रोध पई लड़ाईआ। मनमति जीव सर्ब पछतान, मनमुखां ना कोई सहाईआ। राए धर्म वेखे मार ध्यान, लक्ख चुरासी वेखे वेख वखाईआ। लाड़ी मौत नौजवान, हथ्थीं मैहन्दी रही लाईआ। धर्म राए दी सच सपुत्री इक्क रकान, दर मंगण प्रभ द्वारे आईआ। प्रभ अबिनाशी कर ध्यान, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। मनमुख जीव जगत शैतान, लक्ख चुरासी तेरा कन्त बणाईआ। हथ्थीं बन्न्ह जा जा गान, एका गाना हथ्थ फड़ाईआ। पंज विकारा वजाए ताल तान, घर घर रही नाच वखाईआ। मन मति बुध होई हैरान, सम्मत चौदां पई लड़ाईआ। चित्रगुप्त मंगे दान, आपणा लेखा रिहा लिखाईआ। कलिजुग जीव सर्ब शरमान, नेत्र नैण ना कोई उठाईआ। भारत खण्ड मंगे दान, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। इलाबुत वेख मैदान, एका धाम सुहाईआ। केतमाल चढ़े अस्मान, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। लहू मिझ वहे घाण, कालका आपणा रंग चढ़ाईआ। शब्द खण्डा तेज किरपान, गुर गोबिन्दा रिहा चमकाईआ। काया गात्रा वेख म्यान, आपणे अन्दर आप मिटाईआ। सोहँ लाए तिक्खी (बान), दो धारा आप बंधाईआ। कल्गी तोड़ा वेख निशान, जगत जगदीस सीस चमकाईआ। होए विछोड़ा गोपी काहन, मण्डल रास ना कोए रचाईआ। नानक पाया पद निरबान, हरिभगतन रूप समाईआ। मनमुख भुल्ले जीव नादान, हरि का नाउँ गए भुलाईआ।
राग छतीसा बहि बहि गाण, भेव अभेदा भेव ना राईआ। अन्तिम कीता आपणा पाण, अछल अछेदा छल कराईआ। बीस बीसा वेखे मार ध्यान, आप आपणी कल वरताईआ। इक्क इकीसा झुल्ले निशान, हरि साचा रिहा झुलाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, नौ खण्ड पृथ्वी इक्क पढ़ाईआ। सम्मत वीह सौ इक्की पहली चेत्र, हरि आपणा आप विचारना। नौ खण्ड पृथ्वी तेरा एका खेत्र, एका बन्न्हे धारना। एका नैण एका नेत्र, एका अक्ख उग्घाड़ना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा रंग सूरे सरबंग, सृष्ट सबाई साचा चाढ़्हना। सृष्ट सबाई चाढ़्हे रंग, हरि साचा आप रंगांयदा। सतिगुर मंगी साची मंग, दाता दानी दान भिच्छया झोली पांयदा। सन्त सुहेले साचे रंग, अंगीकार इक्क अख्वांयदा। शब्द वखाए इक्क तरंग, चारों कुन्ट दुड़ांयदा। जै जैकार होए वरभण्ड, ब्रह्मण्ड आप करांयदा। आपणी वंडा आपे वंड, वंडणहार आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा दिवस सच दिहाड़ा आपणा आप मनांयदा। पहली चेत्र सच दिहाड़ा, हरि एका एक रखाया। नौ खण्ड पृथ्वी वेखे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ां, जलां थलां फेरा पाया। लक्ख चुरासी वेखे बहत्तर नाड़ां, अन्दर मन्दिर डेरा लाया। सच धर्म रचाए इक्क अखाड़ा, एका धार बंधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सतारां हाढ़ा ख़ुशी मनाया। सतारां हाढ़ होए सुभाग, लोकमात ख़ुशी मनाईआ। जोती दीपक जगे चिराग, चारों कुन्ट होए रुशनाईआ। माया ममता बुझे तृष्ना आग, हउमे हँगता रोग गंवाईआ। हँस बणाए फड़ फड़ काग, एका साची चोग चुगाईआ। चरन धूढ़ी साचा मजन माघ, सन्त सुहेले आप तराईआ। कलिजुग जूठा झूठा धोवे दाग़ सच सुच्च आप वरताईआ। माया डस्से ना डस्सणी नाग, दुरमति मैल धवाईआ। आप आपणे हथ्थ रक्खे वाग, चारों कुन्ट फेरा पाईआ। आपे सोया आपे गया जाग, जागणहारा आप अख्वाईआ। हाढ़ सतारां वड वड भाग, सतिजुग तेरा साचा सम्मत रिहा चढ़ाईआ। साचा सम्मत आप चढ़ाए, इक्की एका एकँकारया। एका रंगत नाम रंगाए, मिट ना जाए विच संसारया। साची संगत संग निभाए, एका दूजा भउ निवारया। दूजा दर ना कोई मंगण जाए, ना कोई बणे मात भिखारया। सोहँ कंगण तन पहनाए, आपे करे मात रखवारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हाढ़ सतारां दिवस विचारया। हाढ़ सतारां सति सन्तोख, प्रभ एका एक रखाया। सतिजुग तेरी साची मोख, सोहँ चन्द धराया। गुर संगत मिटे जगत दोख, काया दुखड़ा रहिण ना पाया। ना कोई हरख ना कोई सोग, आलस निन्दरा विच ना आया। प्रभ चरन ना होए कदे विजोग, जिस जन आपणा लड़ फड़ाया। जूठा झूठा रसना भोग, जन भगतां दए तजाया। आप वखाए दरस अमोघ, दर द्वारे फेरा पाया। शब्द चुगाए साची चोग, अमृत फल खवाया।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हाढ़ सतारां साचा दिवस सुहाया। हाढ़ सतारां दिवस सुहंजना, हरि साची जोत जगाईआ। मिले मेल पुरख निरँजणा, गुरमुख हथ्थ वड्याईआ। हरि दाता दर्द दु:ख भय भंजना, नेत्र अंजन एका पाईआ। अनहद ताल दर दर घर घर वज्जणा, प्रभ साचा आप वजाईआ। भाण्डा गढ़्ह हँकारी भज्जणा, अन्दर मन्दिर रहिण ना पाईआ। गुर संगत हरि चरन द्वारे बहि बहि सजणा, दिल्ली द्वारे होए सहाईआ। राष्ट्रपति पड़दा किसे ना कज्जना, अन्तिम वेले मात जुदाईआ। जो घड़या सो भज्जणा, अन्त रहिण ना पाईआ। उठ जाग भबीखण यार सज्जणा, राम रघवंस लहिणा दए चुकाईआ। सम्मत सोलां तख्त ताज तज्जना, निहकलंक इक्क सरनाईआ। बीस बीसे इक्क नगारा वज्जणा, नौ खण्ड पृथ्वी रिहा चुकाईआ। चार वरन विखाए इक्क जहाज़ना, लोकमात रिहा चलाईआ। आपे साजे आपणा साजना, आप आपे मेट मिटाईआ। आपे शाह आपे राज राजना, भेख भिखारी आप अख्वाईआ। आपे सीस आपे ताजना, आपे चरन धूढ़ रमाईआ। आपे रक्खणहारा लाजना, आपे लज पति रिहा गंवाईआ। जुग जुग संवारे आपणा काजना, ना कोई दूसर संग रखाईआ। कलिजुग अन्तिम लोकमात भाजना, बैठा मुख छुपाईआ। सतिजुग साचा मंगे साचा दाजना, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। प्रभ खेले खेल देस माझना, दिस किसे ना आईआ। गुर गोबिन्दा मारे आवाज़ना, आप आपणा भेख वटाईआ। सोहँ रक्खया साचा ताजना, सोलां कलीआं आसण लाईआ। आप दौड़ाए ग़रीब निवाजना, गऊ ग़रीबां होए सहाईआ। लहिणा देणा चुकाए कल्ल कि आजना, आपणे भाणे विच समाईआ। महल्ल अटल उच्च मुनारा अन्तिम सभ ने छाडना, थिर कोई रहिण ना पाईआ। साक सज्जण सैण ना बोले कोई गवांढना, भैण भाई ना कोई संग निभाईआ। मात पित पूत ना मारे आवाजना, सोए उठ उठ धाहीआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी जन भगतां रक्खे लाजना, दर द्वारे अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत दित्ता इक्क वर, हाढ़ सतारां नींह रखाईआ। हाढ़ सतारां चढ़या चाअ, वीह सौ इक्की वज्जी वधाईआ। साचा सम्मत दए चढ़ा, आप आपणा नाँ रखाईआ। संगत हरि साचा जोग कमा, रसना जिह्वा रही गाईआ। आसण सिँघासण ना ल्या कोई वछा, चरन ओट धराईआ। ब्रह्मा शिव विष्न ना ल्या ध्या, वेद पुराण ना सुणे सुणाईआ। नानक गोबिन्द ना ल्या मना, ना कोई बूझ बुझाईआ। ईसा मूसा ना दिसे ख़ुदा, ख़ुदी विच समाईआ। अहिमद मुहम्मद होए जुदा, वेले अन्त जुदाईआ। अल्ला राणी होए जुदा, बिस्मिल रूप समाईआ। कलिजुग नाता तुट्टे नौ निधां, अठारां सिद्धां ना संग निभाईआ। देवी देवत सुर ना फड़े कोई बांह, लाल लिलाट ना कोई जगाईआ। बिन हरि पूरे दिसे ना होर कोई थाँ, इक्क इकीसा रिहा जणाईआ। एका अक्खर एका नाँ, एका करे पढ़ाईआ।
धरत मात ख़ुशी मनाए थाँ थाँ, प्रभ रसना जिह्वा गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हाढ़ सतारां देवे वर, हरिसंगत वड वड्याईआ। हरिसंगत सूरज साचा चन्न, लोकमात आप चढ़ांयदा। लोआं पुरीआं धार बन्न्ह, सेवक सेवा लांयदा। थिर घर वखाए दया कमाए ना कोई छप्परी ना कोई छन्न, चार दिवार ना कोई बणांयदा। ना कोई तत्त ना कोई मति ना दीसे बुध मन, ना कोई विकार रखांयदा। जन भगतां बेड़ा आपे बन्न्ह, भार आपणे कंध उठांयदा। मनमुखां भाण्डा काया देवे भन्न, राए धर्म सेव कमांयदा। धर्म द्वारे लग्गे डन्न, ना कोई किसे बचांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हाढ़ सतारां खोल्ह दर, गुर संगत खेल खिलांयदा। गुर संगत लिख्या लेख करतार, आपणे हथ्थ रखाया। कलिजुग मिटे अन्ध अंध्यार, सतिजुग साचा चन्न चढ़ाया। सम्मत इक्की कर प्यार, एका इक्की दए पाया। साची सिक्खी विच संसार, धारों तिक्खी दए चलाया। वालों निक्की लेख लिखार, गोबिन्द सेवा लाया। पारब्रह्म अबिनाशी करते आपणे नेत्र पेख, सम्मत चौदां वेख वखाया। ना कोई जाणे धारी केस, भरम भुलाए मूंड मुंडाया। आपे दाता दानी जोद्धा सूरबीर दस दस्मेस, आप आपणा रूप वटाया। सेव लगाए ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, दर दरवेश रखाया। कलिजुग तेरा अन्तिम वेस, हरि आपणा वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हाढ़ सतारां जगत विहारा एका एक कराया। जगत विहारा साची रीत, एका एक कराईआ। ना कोई देहुरा मन्दिर मसीत, शिवदवाला मट्ठ ना कोई बणाईआ। ना कोई गुरुदुआरा दिसे जगत अनडीठ, ना कोई मट्ठ वखाईआ। एका नाम हरि हरि चार वरन दिसाए मीठ, रस मिट्ठा इक्क विखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हाढ़ सतारां जोत जगाईआ। हाढ़ सतारां जगत अवल्ला, हरि एका एक रखाया। हरिसंगत वसाया सच महल्ला, नौ दुआरा खोल्ह वखाया। अन्दर बैठा इक्क इकल्ला, घर दसवें डेरा लाया। सदा सहाई निहचल धाम अटला, थिर घर रिहा दिसाया। आपे फलया आपे फुल्ला, फल फुलवाड़ी मात लगाया। कलिजुग तेरा बूटा हुल्ला, अन्तिम फल रहिण ना पाया। जन भगतां मिल्या कन्त कन्तूहला, नाम झुलाए साचा झूला, दो जहानां पार कराया। आप चुकाए जुग जुग जुग लहिणा देणा मूला, लहिणा देणा रिहा चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हाढ़ सतारां वेख घर, हरिसंगत जोड़ जुड़ाया। हरिसंगत जोड़ी साची जोड़, प्रभ आपणे चरन जुड़ांयदा। शब्द चढ़ाए साचे घोड़, साचा राह वखांयदा। लोकमात आपे गया बौहड़, आप आपणा भेख वटांयदा। आपे होए ब्रह्मण गौड़, पूत सपूता आप अख्वांयदा। आप उठाए नीले पौड़, पहला पौड़ा आप टिकांयदा। सम्बल नगरी ना कोई जाणे लभ्मा चौड़, गुर गोबिन्द जोत जगांयदा। लक्ख चुरासी वेखे परखे
मिट्ठा कौड़, नौ खण्ड पृथ्वी फोल फुलांयदा। जन भगतां आत्म अन्तर लग्गी औड़, एका अमृत मेघ बरसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हाढ़ सतारां तेरी धार लोकमात आप चलांयदा। लोकमात चली धार, हरि साचे आप चलाईआ। ना कोई दीवा ना कोई बाती, ना कोई तेल रखाईआ। ना कोई तीर्थ ना कोई ताटी, ना कोई घाट जणाईआ। ना कोई पूजा ना कोई पाठी, ना कोई ध्यान लगाईआ। ना कोई वस्त ना कोई हाटी, ना कोई हट्ट खुल्हाईआ। जन भगतां बन्न्हे चरन प्रीती साचा नाती, ना कोई तोड़ तुड़ाईआ। ना कोई जाणे जाति पाती, ऊँच नीच ना कोई वखाईआ। लहिणा देण चुकाए आन बाटी, मात गर्भ फंद कटाईआ। आत्म सेज वखाए इक्क घाटी, पलँघ रंगीला इक्क वछाईआ। हरिजन मेला आप कराए पार कराए औखी घाटी, गुर चेला एका धाम सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हाढ़ सतारां दए वर, सम्मत इक्की वड वड्याईआ। सम्मत इकी सदा सुहाग, हरि साचा कन्त हंढाया। लक्ख चुरासी उपजे इक्क वैराग, एका चोट लगाया। आपे धोए दुरमति दाग़, अमृत मेघ बरसाया। आप उपजाए आपणा राग, अनहद ताल वजाया। रसना ना लाए कोई स्वाद, एका हरि हरि जिह्वा गाया। मिले मेल हरि माधव माध, मेल मिलावा आप कराया। जन भगतां देवे साची दाद, धुरदरगाही लै के आया। सत्तां दीपां सुणे आप फरयाद, दिल्ली द्वारे तख्त सुहाया। शब्द जणाए बोध अगाध, नौ खण्ड पृथ्वी आप जणाया। भगत सुहेले लए लाध, आप आपणा रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हाढ़ सतारां इक्क मृदंग वजाया। इक्क मृदंग वज्जे ढोल, हरि साचे आप वजावणा। नौ खण्ड पृथ्वी दुआरा एका खोल्ह, एका राह वखावणा। सुत्ता रहे ना कोई अनभोल, हरि शब्दी आप जगावणा। सोहँ कंडा तोले पूरे तोल, ना कोई दमड़ा होर बंधावणा। एका शब्द सुणाए साचा बोल, जै जैकार आप करावणा। सृष्ट सबाई जाए मौल, आप आपणे विच समावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हाढ़ सतारां सम्मत इक्की नौ खण्ड पृथ्वी तेरी सिक्खी साची सिख्या इक्क सिखावणा। साची सिक्खी नौ खण्ड, हरि आपणी आप बणांयदा। आपे वंडणहारा वंड, ना कोई दूसर संग रखांयदा। लेखा जाणे जेरज अंड, उत्भज सेत्ज आप जणांयदा। लक्ख ग्यारां विच ब्रह्मण्ड, हरि जोती नूर जगांयदा। पाप पुन्न ना कोई चुक्के सीस पंड, ना कोई अहिसान यतलांयदा। ना कोई सुहागण ना कोई दिसे रंड, नेत्र नीर ना कोई वहांयदा। ना कोई भेख ना पखण्ड, ना कोई बस्त्र तन रखांयदा। ना कोई पूजे करीर जंड, देवी इष्ट ना कोई रखांयदा। नानक गोबिन्द ना कोई संग, ना कोई सीस झुकांयदा। गुर अंगद ना लाए अंग, अमरदास रामदास ना मेल मिलांयदा। गुर अर्जन ना गाए कोई छन्द, हरि गोबिन्द ना चरन रकाब कोई टिकांयदा।
हरिराए ना बणे बख्शंद, हरिकृष्न ना कोई मनांयदा। तेग बहादर ना वारे कोई जिंद, ना कोई सीस भेंट चढ़ांयदा। गुर गोबिन्द ना कोई मृगिन्द, ना नीला नाल रलांयदा। सभ दी मेटे आपे चिन्द, आप आपणा रूप वटांयदा। गुरुआं पीरां साधां सन्तां हरि बख्शिंद, जुग जुग दया कमांयदा। आपे होए गुणी गहिंद, गुणवन्ता आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हाढ़ सतारां सम्मत इक्की तेरा राह तकांयदा। सम्मत इक्की राह तक्क, एका ओट रखाईआ। उम्मत उम्मती फल गया पक्क, वेला अन्तिम आईआ। दर पुकार सुणाए अहनल हक्क, एका नाअरा लाईआ। पीर पैगम्बर औलीए शेख़ मुसायक ना कोई सके रक्ख, ना कोई होए सहाईआ। इक्क दूजे नालों होए वक्ख, प्रभ साचा रिहा कराईआ। उन्नी उनीसा उडणे कक्ख, मक्का मदीना रहिण ना पाईआ। अरब अरबानीआं दिसे भक्ख, शाह सुल्तानीआं ना कोई जणाईआ। दन्द बतीसा मारे झक्ख, सच वस्त हथ्थ ना आईआ। प्रगट होए हरि प्रतक्ख, आप आपणी कल वरताईआ। सभ दे भाण्डे कीते सक्ख, होए विछोड़ा नूर अलाहीआ। धुरदरगाहों देवे धक्क, ना मिले सच मलाहीआ। सखी सरवर दर राह रहे तक्क, नेत्र नैण उठाईआ। पुरख अबिनाशी एका नकेल पाए नक्क, डोर आपणे हथ्थ रखाईआ। संग मुहम्मद चार यार गए थक्क, उच्ची घाटी ना कोई चढ़ाईआ। लोकमात वेखी झूठी ढक्क, सिँघ शेर शेर दलेर अग्गे बैठा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक दित्ता सच्चा वर, हाढ़ सतारां इक्क सिँघासण लोकमात रिहा वछाईआ। इक्क सिँघासण शब्द अडोल, हरि आपणा इक्क रखाया। नौ द्वारे जगत खोल्ह, दूई द्वैती पड़दा लाहया। प्रगट होए कला सोल, द्वापर पार कराया। कलिजुग जीव सुत्ते अनभोल, भेव किसे ना पाया। अकल कला हरि रिहा मौल, जोत सरूपी जामा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत इक्की एका घर इक्क इकल्ला रिहा वसाया। इक्क इकल्ला इक्क घर, एका दर सुहांयदा। इक्क वखाए साचा सर, लक्ख चुरासी आप नुहांयदा। आपणी करनी आपे कर, सतिजुग साची किरत कमांयदा। धरनी धरत धवल धर, साचा धर्म धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत इक्की वेखे सिक्खी, साची सिख्या इक्क सिखांयदा। भगत जनां हर हिरदे वस, आपणी बूझ बुझाईआ। जगत निराला राह दस्स, हरि हिरदे विच समाईआ। तीर निराला मारे कस, तिक्खी धार रखाईआ। मिटे रैण अन्धेरी मस्स, अन्ध अन्धेर गंवाईआ। प्रकाश प्रकाश कोटन रवि ससि, आप आपणा रिहा वखाईआ। दर दुआरा वेखे नस्स नस्स, नर नरायण सेव कमाईआ। सिँघ किशन मेला हस्स हस्स, दस दस कत्तक घर वधाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि शब्द करे कुड़माईआ। दस दस दस गुरदेव, कीमत कही ना जाईआ। हरिजन हरि हरि साची सेव, आपणी आप कमाईआ। भेव
अभेदा अलख अभेव, लक्ख ना लखिआ जाईआ। वड वड वड देवी देव, देवी देवा आप अख्वाईआ। अमृत आत्म फल खवाए साचा मेव, रुत्त बसन्ती इक्क सुहाईआ। हरिजन गाया रसना जिह्व, नारी कन्ता मेल मलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करन करावणहार हर घट थाँईंआ। कत्तक ग्यारां जाए उठ, उठे उठ बल धार। पुरख अबिनाशी आपे तुट्ठ, बख्शे नाम अधार। भाण्डे भन्ने जूठे झूठ, हउमे रोग निवार। साचा लाहा गुरसिख साचे लैण लुट्ट, पंचम मेला मीत मुरार। तीर निराला रिहा छुट्ट, दो जहानी पावे सार। ठग्ग चोर यार पंचम कढ्ढे कुट्ट, बख्शे चरन प्यार। अमृत आत्म पीणा घुट्ट, लेखा छुट्टे नौ द्वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे रिहा तार। हरिजन साचे सच सलाह, एका एक जणाईआ। चरन चरनोदक दए पया, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। एका शब्द सलोक दए सुणा, साजण साचा राग अल्हाईआ। नाम वस्त हरि झोली पा, लहिणा मूल चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सोया सुत आप जगाईआ। तेज भान कर ध्यान, नेत्र नैण उग्घाड़। पुरख अबिनाशी गुण निधान, दर द्वारे करे परवान। वेख वखाए सच अखाड़, मिले मेल गोपी काहन। आप वखाए सच निशान नेड़ ना आए पंचम धाड़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखण आए जगत मैदान। साचा घर साचा धाम, हरि साची जोत जगाईआ। भरम भूमिका इक्क अस्थान, एका रंग रंगाईआ। जोती नूर कोटन भान, आकाश प्रकाश समाईआ। मिले मेल श्री भगवान, स्वास ग्रास लेखे लाईआ। करे कराए आप पछान, मण्डल मण्डप रास इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सञ्झ सवेर सवेर सञ्झ एका गुण गाईआ। कलिजुग गढ़्ह हँकार, वरभण्ड समाया। जूठा झूठा मीत मुरार, सगला संग रखाया। काम क्रोध लोभ मोह हँकार, एका रंगण रिहा रंगाया। माया ममता कर पसार, राज राजान शाह सुल्तान करे हलकाया। हउमे हँगता रोग निवार, मनमुख जीवां आप कराया। भुक्खा नंगता दुष्ट दुराचार, चारों कुन्ट फिरे हलकाया। वेख वखाणे मुहम्मदी यार, अन्दर मन्दिर डेरा लाया। करे कराए ख़बरदार, सोया सुत रिहा जगाया। एका एक मात द्वार, हरि शब्दी शब्द जणाया। गुर गोबिन्दा कर त्यार, नाम खण्डा हथ्थ फड़ाया। जोद्धा सूरा वड बलकार, ब्रह्मण्डां वेख वखाया। कलिजुग मिटे रैण अन्धेरी अन्ध अंध्यार, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाया। मनमुख डोबे विच मँझधार, जूठा झूठा वहिण वहाया। सन्त सुहेले लाए पार, बेड़ा बन्न्हणहार आप अख्वाया। गुरमुख साचे लए उभार, आप आपणा नाम जपाया। एका बस्त्र नाम तन शृंगार, सतिजुग साचा रिहा कराया। कल्गी तोड़ा सीस दस्तार, जोती जोड़ा जोड़ जुड़ाया। नीला घोड़ा हो अस्वार, नीली छत्तों बाहर कराया। मारे पौड़ा अद्ध विचकार, दो धड़ सृष्ट सबाया। बीस बीसा रिहा ललकार, जगत जगदीसा
आप अख्वाया। इक्क इकीसा एकँकार, इक्क इकल्ला होए सहाया। लोआं पुरीआं बन्न्हे धार, लोकमात राह चलाया। गुर संगत तेरा हरि प्यार, हरि मन्दिर मेल मिलाया। अट्ठ सट्ठ तीर्थ होए शार, नीर सीर ना कोई मुख चुआया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका दर खुल्हाया। एका दर हरि निरँकार, चार वरन जणाईआ। ऊँचां नीचां कर प्यार, एका दूजा भउ चुकाईआ। तीजे मेला सांझे यार, चौथे दर वज्जी वधाईआ। पंचम गायण वारो वार, छेवें छप्पर छन्न छुहाईआ। सत्तवें सति पुरख निरँजण इक्क आकार, आप आपणा रिहा कराईआ। सत्तां दीपां जै जैकार, लक्खण लेखा रिहा लिखाईआ। करौच पुष्कर इक्क पसार, एका जोत जगाईआ। जम्बु दीप जगत विहार, प्रभ आपणा आप रखाईआ। सलमल तेरी सुण पुकार, सति सन्तोख झोली पाईआ। सान सुहेला मीत मुरार, जगत विछोड़ा फंद कटाईआ। कुशा कर्म किरत विचार, लिख्या लेखा दए मिटाईआ। सति पुरख निरँजण किरपा धार, सति सतिवादी बणत बणाईआ। कुलाखण्ड हरि वेख पसार, गोबिन्द गीत सुणाईआ। इलाबुत तेरी हाहाकार, अन्तिम मेट मिटाईआ। केतमाल रोवे ज़ारो ज़ार, भदर देवे दुहाईआ। किंपुरख आई हार, हरवरख शब्द कुड़माईआ। हरणयमह होया शरमसार, दर बैठा सीस झुकाईआ। भारत खण्ड तेरी जै जै कार, नौ खण्ड पृथ्वी आप कराईआ। ब्रह्मा शिव देवत सुर बण भिखार, लोकमात अग्गे झोली डाहीआ। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, हौली हौली रहे सुणाईआ। वेख विखाणे नर निरँकार, काया चोली पड़दा लाहीआ। लहिणा देणा चुक्कणा विच संसार, कलिजुग बोली अन्त व्याहीआ। सतिजुग साचा होए ख़बरदार, सन्त सुहेले रिहा जगाईआ। गुरमुख साचे कर त्यार, पुरीआं लोआं रिहा बहाईआ। ध्रू प्रहलाद रोवे ज़ारो ज़ार, अन्त विछोड़ा आईआ। मुक्कया पन्ध दर द्वार, दर दरवाजा दिस ना आईआ। नानक मंग्गया बण भिखार, अग्गे झोली डाहीआ। गोबिन्द भेखा विच संसार, सम्बल नगरी ओट रखाईआ। गुर चेला करे इक्क प्यार, साचा मेला मेल मिलाईआ। सज्जण सुहेला हरि निरँकार, इक्क इकेला जोत जगाईआ। जोत निरँजण चाढ़्हे तेला, लोकमात सगन मनाईआ। पंचम शब्द पंचम सखीआं मिल मिल पायण वेला, वारी आपणी आपणी आईआ। अचरज खेल पारब्रह्म कलि खेला, लोआं पुरीआं वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी रुत्त सुहाईआ। कलिजुग वेखे अन्त टिकाना, चारों कुन्ट लए अंगड़ाईआ। ना कोई सहाई राजा राणा, सगला संग ना कोई निभाईआ। जूठ झूठ ना दर परवाना, पंच विकार ना वेख वखाईआ। साध सन्त ना सुणाए कोई सच्चा गाणा, ना कोई पार लँघाईआ। पुरख अबिनाशी जुग जुग जणाए दो जहानां, धुर फ़रमाना आप आपणा शब्द अल्हाईआ। कलिजुग तेरा अन्तिम वेख वखाना, सोहँ शब्द वज्जे वधाईआ। सतिजुग मंगे दर दरबाना,
प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। प्रभ अबिनाशी चतुर सुजाना, दोहां वेखे थाउँ थाँईंआ। जन भगतां बन्न्हे हथ्थीं गाना, तन्दन तन्द बंधाईआ। राग सुणाए एका गाणा, एका ताल वजाईआ। पतिपरमेश्वर एका पाणा, ना कोई दूसर कन्त हंढाईआ। धुरदरगाही देवे शब्द बिबाना, लोआं पुरीआं पार विखाईआ। गुर गोबिन्द रखाए आपणा भाणा, सगली चिन्द मिटाईआ। रसना चिल्ला तीर कमाना, प्रभ साचा रिहा उठाईआ। जोद्धा सूरबीर बली बलवाना, निहकलंका नाउँ रखाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी इक्क निशाना, एका धार चलाईआ। जन भगतां देवे सच्चा दाना, नाम दान हरि झोली पाईआ। चरन धूढ़ बख्शे इशनाना, दुरमति मैल आप धवाईआ। मिल्या मेल गोपी काहना, एका बंसरी नाम वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम फेरा पाईआ। कलिजुग अन्तिम फेरा पा, हरिजन साचे आप जगांयदा। एका शब्द दए जणा, एका दूजा भउ चुकांयदा। तीजा नैण आप खुल्ल्हा, आत्म दरसी दरस करांयदा। चौथे दर दए बहा, घर साचा इक्क सुहांयदा। अन्तिम मेला सहिज सुभा, हरि गोबिन्द मेल मिलांयदा। पंचम मीता चढ़या चाअ, चात्रिक अमृत मेघ बरसांयदा। नाद धुन इक्क वजा, ढोल मृदंग संग तजांयदा। हरिजन साचे लए उठा, एका मार्ग लांयदा। सति पुरख निरँजण सति सतिवादी आप अख्वा, सतिजुग साचा राह चलांयदा। मदिरा मास रसन तजा, अमृत आत्म फल खवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत नाम रंगत काया चोली आप चढ़ांयदा।