पुस्तकालयभाग ६

१९ भाद्रों २०१४ बिक्रमी लछमण सिँघ दर्शन सिँघ दे गृह मकान नं० ८९९७ पहाड़ गंज दिल्ली

निरगुण शब्द बिबाण इक्क रखाया। आपे वेखे मार ध्यान, वेखणहार आप अख्वाया। दो जहानी इक्क उडान, आदि जुगादि रिहा लगाया। नेत्र लोचन नैण ना वेख वखान, रसना जिह्वा भेव ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण खेल खिलाया। निरगुण खेल हरि गोबिन्द, आपणी रचन रचाईआ। मेट मिटाए सगली चिन्द, भगतन दया कमाईआ। नाम उपजाए साची बिन्द, उत्पत सृष्ट सबाईआ। दाता दानी वड मृगिन्द, एका एक अख्वाईआ। अमृत धार वहाए सागर सिन्ध, सति सन्तोख समाईआ। जन भगतां मेटे सगली चिन्द, जग अन्दर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप भूप अख्वाईआ। निरगुण भूप सच सुल्तान, साचे तख्त बिराज्जया। सति सरूपी इक्क निशान, शब्द शब्दी मारे अवाज़या। ना कोई देवे दाता दानी दान, ना कोई रचन रचाए स्वम्बर काज्जया। ना कोई खेले बाल नादाना, ना कोई ग़रीब ना कोई राजन राज्जया। एके एक श्री भगवान, आपणा साजन साज्जया।

आपे वेखे मार ध्यान, लोआं पुरीआं फिरे भाज्जया। भगतन करे आप पछाण, अस्व चिट्टे चढ़े ताज्जया। कलिजुग तेरी वेख दुकान, जूठा झूठा साजन साज्जया। नानक गोबिन्द रसना गाण, दिवस रैण मारन आवाज़या। मुल्ला शेख मुसायक पीर दस्तगीर सर्ब कुरलान, वेख वखानण पाकी पाक हाजन हाज्जया। पंडत पांधे रहे वखान, गीता ज्ञान जगत जहाज़या। किसे हथ्थ ना आए गुण निधान, अन्तिम हारी बाजिया। हरि प्रगट होए वाली दो जहान, भाग लगाए देस माज्झया। धर्म झुलाए इक्क निशान, नौ खण्ड पृथ्वी रच्चया तेरा काज्जया। सत्तां दीपां पाए एका आन, जन भगतां रक्खे लाज्जया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सतिजुग तेरा सति सन्तोख एका नाम चलाए लोकमात जहाज़ना। सतिजुग बेड़ा बेपरवाह, तेरा इक्क बंधांयदा। पुरख अबिनाशी बण मलाह, सोहँ चप्पू लांयदा। गुरमुख साचे लए चढ़ा, साचे राह चलांयदा। एका अक्खर नाम पढ़ा, दोअँ दो मिटांयदा। सोहँ जाप अजपा आप करा, सति पुरख विच समांयदा। आदि पुरख निरँजण आप अख्वा, जोत निरँजण मात जगांयदा। शब्द सपूता आप उपा, गोबिन्द विच समांयदा। गोबिन्द साची सेवा ला, सेवादार आप हो जांयदा। भगत सुहेले लए उठा, आप आपणी दया कमांयदा। एका मुट्ठा दए बंधा, वेला अन्त कन्त सन्त सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप निराधार, निरवैर आप हो आंयदा। नर नरायण · आदि पुरख अख्वाईआ। जन भगतां नेत्र पाए अंजण, कलिजुग अन्तिम वेख

वखाईआ। ना कोई साक सैण सज्जण, ना कोई दासी दासा ना कोई मात रक्खे लाज ना कोई होए सहाईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ विच प्रभासा। गुर चरन धूढ़ साचा मजन, मानस जन्म करे रहिरासा। हरिजन हरि शब्द अमृत आत्म पी पी रज्जण, अन्तिम होए बन्द खुलासा। पारब्रह्म प्रभ आया पड़दे कज्जण, खेले खेल पृथ्वी आकासा। काल नगारे सिर ते वज्जण, लक्ख चुरासी होए नासा। माटी भाण्डे अन्तिम भज्जण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण खेले खेल तमासा। निरगुण खेले खेल खिलारी, कलिजुग अन्तिम वारया। ब्रह्मा शिव खड़्हे दर दरबारी, रोवण ज़ारो ज़ारया। करोड़ तेतीसा हाहाकारी, ना सुणे कोई पुकारया। गोबिन्द खण्डा तेज कटारी, आप आपणी करे शृंगारया। शस्त्र बस्त्र अपर अपारी, चिट्टे अस्व तंग कसा रिहा। नीली छत्तों आए बाहरी, खेले खेल नर निरंकारया। भगत जनां हरि दर भिखारी, मंगे मंग अपर अपारया। उठ उठ वेखे वारो वारी, नौ खण्ड पृथ्वी दहि दिशा आप विचारया। इक्क सुहाए बंक द्वारी, दर दिल्ली फेरा पावे आवे जावे वारो वारया। साधां सन्तां करे ख़बरदारी, राज राजानां हाहाकारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लिख्या लेख शब्द लिखारी, बीस बीसा दया कमाए निरगुण अपर अपारया। निरगुण

रूप हरि निरँकार, एका एक अकालया। गुरमुख साचे लए उभार, खेले खेल निरालया। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, मेटे घटा कालया। सोहँ शब्द जै जै कार, दीपक जोती जगे दिवालया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग चले अवल्लड़ी चालया।

कोट गढ़्ह अपार, हरि उपाया। उप्पर चढ़ नर निरँकार, डेरा लाया। निरगुण रूप आप सरकार, सति पुरख निरँजण नाम रखाया। जोती नूर कर उज्यार, जोती जोत समाया। सच सिँघासण अपर अपार, धुरदरगाही आप सुहाया। खेले खेल खेलणहार, आप आपणी खेल खिलाया। हरिजन मेले मेलणहार, जुग जुग मेल मिलाया। पारब्रह्म ब्रह्म भेव निवार, एका दूजा भउ चुकाया। तीजे चौथे कन्त भतार, पंचम होए सहाया पंचम मेला मीत मुरार, दर घर बंक सुहाया। बंक दुआरा अपर अपार, सतिगुर आप बणाया। सतिगुर पूरा सांझा यार, वरन गोत ना कोए रखाया। ऊँचां नीचां कर प्यार, राज राजानां माण गंवाया। तिन्नां लोकां पावे सार, पुरीआं लोआं वेख वखाया। ब्रह्मा शिव दर भिखार, विष्नूं झोली अग्गे डाहया। देवत सुर करे पुकार, करोड़ तेतीसा मंगण लाया। त्रैगुण माया तत्त अपार, हरि आपणी रचन रचाया। ब्रह्मा मीत नाम अधार, एका शब्द जणाया। सृष्ट सबाई करे अतीत, आप आपणी सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेख वखाया। आप आपणा वेखणहारा, आदि निरँजण ब्रहमादया। लेखा लेख लिखणहारा, जगत जणाए बोध अघाध्या। लक्ख चुरासी परखणहारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका वस्त नाम अनमोल, शब्द सिँघासण रिहा तोल, हरि मोहण माधव माध्या। निरगुण रूप शब्द प्यार, डोरी नाम रखाईआ। जुग जुग लए मात अवतार, भेखाधारी भेख वटाईआ। राम रामा रूप अपार, लंका गढ़्ह तुड़ाईआ। रावण रामा इक्क अधार, चोटी जड़्ह रहिण ना पाईआ। कृष्ना मिटाए अन्ध अंध्यार, रैण अन्धेरी रहिण ना पाईआ। बिदर सुदामा जाए तार, लज द्रोपत आप रखाईआ। अर्जन अर्जन इक्क प्यार, नेत्र तीजा वेख वखाईआ। ज्ञान गीता रसन उचार, अट्ठ दस वेख वखाईआ। अट्ठ दस एका धार, द्वापर दए दुहाईआ। नौ द्वारे पार किनार, कलिजुग खेल खिलाईआ। कलिजुग मेला अन्तिम वार, हरि साचा रिहा मिलाईआ। नाम मुहम्मद मीत मुरार, गोबिन्द बणत बणाईआ। नानक लेखा अपर अपार, अर्जन सेव कमाईआ। लहिणा देणा विच संसार, हरि गोबिन्द रिहा चुकाया। गोबिन्द हरि हरि गोबिन्द, हरि गोबिन्द विच समाईआ। नेत्र नैण वेख उग्घाड़, लोचन खोल्ह खुल्हाईआ। काया कन्दर डूँघी गार, बैठा जिंदा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत सम्मती वेख दर, निरगुण आपणी खेल खिलाईआ। निरगुण रूप हरि समरथ, एका एक अख्वांयदा। जुग

जुग कथा चलाए अकथ, कथनी कथ ना कोई वखांयदा। सतिजुग त्रेता द्वापर चलाए रथ, रथ रथवाही आप हो जांयदा। कलिजुग काया रिहा मथ, चारों कुन्ट फिरांयदा। लक्ख चुरासी वेखे सत्थ, एका सथ्थर ख़ाक विछांयदा। लेखा चुक्के साढे तिन्न हथ्थ, जुग जुग मूल चुकांयदा। भगत सुहेला देवे साची वत्थ, सो पुरख निरँजण नाउँ धरांयदा। हँ हँगता करे कक्ख, तन माया अग्नी लांयदा। जूठा झूठा बुरज जाणा ढठ्ठ, जूठ झूठ नेड़ ना आंयदा। गुर दर मन्दिर होए भट्ठ, हरिजन वेख वखांयदा। भेव खुल्हाए शिवदवाला मट्ठ, आप आपणा वेख वखांयदा। आपे गेड़नहारा उलटी लट्ठ, राम रामा आपणे विच समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस अनेक कर, अनक कला वरतांयदा। अकल कला हरि भरपूरया, आपणी कल आप वरताईआ। एका शब्द एका तूरया, एका नाद वजाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूड़्हया, ज्ञान ध्यान इक्क जणाईआ। हरिजन बख्शे चरन धूढ़या, दुरमति गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण खेल खेल कर, घर साचा इक्क सुहाईआ। साचा घर हरि जगदीस, एका एक अख्वाया। ना कोई पढ़े गाए राग छतीस, राग रागणी ना कोए अल्हाया। ना कोई कुरान अञ्जील हदीस, वेद पुराण ना कोई बणाया। ना कोई ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, ना कोई अल्ला नाअरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला निरगुण रंग समाया। निरगुण रंग हरि करतार, एका एक रखांयदा। जोती नूर अपर अपार, आपणी जोत जगांयदा। शब्द सुत कर त्यार, सूत्र धार आप अख्वांयदा। लोआं पुरीआं कर पसार, ब्रह्मण्डां विच समांयदा। जेरज अंडां दए अधार, उत्भज सेत्ज वेख वखांयदा। एका खोजे खोजणहार, लक्ख चुरासी डेरा लांयदा। आपे वसया सभ तों बाहर, आसण सिँघासण इक्क विछांयदा। पुरख अबिनाशण खेल अपार, दरसी दरस आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण खेल इक्क कर, सरगुण धीर धरांयदा। सरगुण धर धरवास, गोबिन्द जोत जगाईआ। पारब्रह्म पुरख अबिनाश, शब्दी बणत बणाईआ। साचे मण्डल साची रास, एका रिहा वखाईआ। आवे जावे पृथ्वी आकाश, दो जहानां चलत चलाईआ। सम्मत चौदां वेख तमाश, त्रैगुण वेख वखाईआ। मन मति बुद्धि रक्खी आस, बैठे राह तकाईआ। हरिजन जोती कर प्रकाश, जोत निरँजण राह वखाईआ। भगत सुहेला सद वसया पास, दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रंग इक्क रघुराईआ। निरगुण रंग हरि रंग राता, एका कल वरतांयदा। दीना बंधप पुरख बिधाता, अछल छल करांयदा। प्रगट होए त्रैलोकी नाथा, नाथ त्रैलोकी आप अख्वांयदा। जुग जुग चलाए आपणा राथा, एका रथ वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस मात कर, आप आपणा भेख वटांयदा। भेखाधारी भेख वटाया,

भेव कोई ना पांयदा। लक्ख चुरासी खेल आपणे हथ्थ रखाया, आप उपाए आप बणांयदा। धारी केसा रिहा भुलाया, मूंड मुंडाया दिस ना आंयदा। जगत जगदीसा लिखणहारा लेख लिखाया, लिखणहार आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण वेस मात कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, एका नाउँ रखांयदा। एका नाउँ हरि निरँकार, जुग जुग वेस वटाया। राम कृष्न पाए सार, बिधर सुदामा गोद उठाया। नानक गोबिन्द बण भिखार, दिवस रैण मंग मंगाया। संग मुहम्मद चार यार, बैठे राह तकाया। अल्ला राणी रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नीर वहाया। वेद व्यासा करे पुकार, आप आपणे लेख लिखाया। पुराण अठारां एका धार, एका रंग रंगाया। ब्रह्मा वेता रिहा विचार, चारे वेद आप लिखाया। वेद विदांता आप निरँकार, जुग जुग बणदा आया। आप चलाए आपणी गाथा विच संसार, सर्बकला समरथ आप अख्वाया। प्रगट हो त्रैलोकी नाथ, कलिजुग तेरा अन्तिम वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण रूप समाया। हरि का रूप अपार, एका जोत जगाईआ। एका शब्द अपर अपार, एका धार वहाईआ। चार वरनां इक्क प्यार, एका नाम जपाईआ। एका खण्डा एका कटार, एका बस्त्र तन पहनाईआ। एका दूजा अक्खर दर विचार, एका बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका दूजा भेव चुकाईआ। एका अक्खर इक्क सलाह, एका राह चलांयदा। शब्द सरूपी बण मलाह, चार वरनां वेख वखांयदा। गऊ ग़रीबां पकड़े बांह, राज राजानां आप उठांयदा। वेख वखाए थाउँ थाँ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा नाउँ धरांयदा। आप आपणा नाउँ धरा, चारों कुन्ट करे वधाईआ। चार वरनां इक्क सरना, साचा घर रिहा वखाईआ। मुल्ला शेख़ कोई रहिण ना पा, कलिजुग कल वरताईआ। हरिजन वेखे साचे नैण मिला, माया ममता बैठे मुख छुपाईआ। पुरख अबिनाशी जामा पा, हरि शब्द करे कुड़माईआ। साचा सुत इक्क उपा, हरि शब्दी नाउँ रखाईआ। अबिनाशी अचुत्त आप अख्वा, मन मति बुध ना कोई रखाईआ। राष्ट्रपति दे मति समझा, त्रै देशां पए लड़ाईआ। दस दस्मेसा फेरा पा, शब्द खण्डा रिहा उठाईआ। नर नरेशा वेख वखा, सम्मत पन्दरां नेड़े आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण आप अख्वाईआ।

सम्मत चौदां चढ़या चन्द, हरि साचे जोत जगाईआ। दो जहानी आप बख्शिंद, बख्शणहार आप अख्वाईआ। मन मति बुध होई अन्ध, पंज तत्त करे लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत चौदां दित्ता वर, राष्ट्रपति

मति ना आईआ। लिख्या लेख पढ़ विचार, नेत्र खोल्ह अञ्जाण। पुरख अबिनाशी बन्न्हे धार, सृष्ट सबाई पुण छाण। सम्मत पन्दरां पैणी मार, गुण अवगुण ना कोई सुणे पुकार। राज मन्त्री मन्त्र प्रधान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर द्वार दित्ता वर, रंग सत्त इक्क निशान। रंग सत्त सत्त रंग वखा, प्रभ आपणी कल वरताईआ। राष्ट्रपति प्रधान मन्त्री लए जगा, एका मति तत्त आप समझाईआ। सम्मत पन्दरां नेड़े रिहा आ, सुरती सुरत दए भवाईआ। डूँघी कन्दर ना मिले कोई थाँ, ना दिसे मात सहाईआ। बिन हरि कोई ना पकड़े तेरी बांह, सिर छत्र ना कोई झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द संदेस रिहा घलाईआ।

२० भाद्रों २०१४ बिक्रमी दिल्ली तों डिफैंन्स मनिस्टर कृष्ना मैनन नूं शब्द भेज्जया

कृष्ना मैनन मैं गंवा, प्रभ हथ्थ वड्याईआ। पुरख अबिनाशी जोत जगा, लोकमात करे रुशनाईआ। निहकलंका नाउँ रखा, कलिजुग मिटे काली शाहीआ। एका डंका शब्द वजा, राज राजान शाह सुल्तान रिहा जगाईआ। वासी पुरी घनका आप अख्वा, दे मति रिहा समझाईआ। देश परदेसां दए सुणा, शब्द संदेश इक्क रघुराईआ। आप आपणा वेस वटा, पुरख पुरखोतम खेल खिलाईआ। नर नरेश इक्क जणा, नौ खण्ड पृथ्वी रक्खे इक्क सरनाईआ। सोहँ खण्डा रिहा वखा, चण्ड प्रचण्ड नाउँ धराईआ। सत्तां दीपां वंडां रिहा वंडा, दहि दिशा चारे कूंटां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण आप अख्वाईआ। उठ जाग जगत स्यास, हरि साचा आप जगांयदा। कवण नाम वस्त तेरे पास, कवण राग रसना गांयदा। कवण तन शब्द स्वास, कवण दास रखांयदा। कम्म ना आए हड्ड नाड़ी मास, माण ताण जगत विद्वान रहिण ना पांयदा। आत्म अन्तर इक्क ज्ञान, बोध अगाधी धुर फ़रमाण, कवण द्वारे हां जणांयदा। कवण रूप हरि भगवान, नेत्र नैण वेख विखान, कवण हवनी हवन करांयदा। चतुर्भुज कवण निशान, दुर्गा अष्टमी कवण भान, कवण तेज प्रकाश करांयदा। कवण सुरती कवण ज्ञान, कवण मूर्ति चरन ध्यान, कवण वेख वखांयदा। पुरख अबिनाशी जाणी जाण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भारत माती जगत सुत्त, फड़ बाहों आप हिलांयदा। जगत सुत भगत दुलार, हरि साजन सज्जण सुहेला। आप आपणी किरपा धार, पार कराए वक्त वेला। सम्मत चौदां करे ख़बरदार, अचरज खेल आपे खेला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आपे जाणे आपणा वेला। सम्मत तेरां वीह सद, हरि साचे दया कमाईआ। इन्द्र प्रशाद राष्ट्रपति, लिख्या लेख हथ्थ फड़ाईआ। आपे

दे समझाया मति, बुध मति इक्क रखाईआ। चरन प्रीती एका नत्त, पारब्रह्म सच्ची सरनाईआ। सृष्ट सबाई उब्बल रत्त, नौ खण्ड पृथ्वी दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आया गया फेरा पाईआ। राष्ट्रपति धुर फ़रमाण, हरि साचे आप जणाया। इक्क वखाया सत्त रंग निशान, सोहँ उप्पर लेख लिखाईआ। सत्तां दीपां इक्क ज्ञान, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जै जै जैकार कराया। प्रगट होए वाली दो जहान, लोकमाती फेरा पाया। नाम खण्डा तीर कमान, रसना चिले आप चढ़ाया। सम्मत चौदां वेखे मार ध्यान, त्रै देसां भेड़ भिड़ाया। मन मति बुध होए वैरान, साचा खेड़ा रहिण ना पाया। मन मनुआ वड्डा शाह अफगान, जगत झेड़ा रिहा चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेख वखाए साचा घर, पंचम मुख पंचम ताज धुरदरगाही साचा राज, नौ खण्ड पृथ्वी तेरा काज, लोकमात आप बणाया। लोकमात रच्चया काज, हरि साचे बणत बणाईआ। पंचम मुख बणया ताज, पुरख अबिनाशी सीस टिकाईआ। आप आपणा साजन साज, निहकलंका नाउँ रखाईआ। चिट्टा अस्व साचा ताज, धुरदरगाही आप रखाईआ। प्रगट होए देस माझ, राज राजानां शाह सुल्तानां राउ रंकां रिहा जणाईआ। भगत जनां हरि मारे आवाज़, धुन आत्मक इक्क उपजाईआ। पंच निशान कर ध्यान, पंचम जोग कमाईआ। शब्द डण्डा हरि बलवान, राष्ट्रपति हथ्थ फड़ाईआ। चरन कँवल इक्क ध्यान, हरि भगवान रिहा वखाईआ। साचा जोड़ा वेख निधान, भुल्ल रहे ना राईआ। दाता दानी वड मेहरवान, जुग जुग आप अख्वाईआ। आपे गोपी आपे काहन, आपे भेख वटाईआ। आपे सीता आपे राम, आदि शक्त आप अख्वाईआ। जोत नूरानी विच जहान, सतिजुग आप वखाईआ। शब्द निशानी धुर फ़रमान, नौ खण्ड पृथ्वी रिहा वखाईआ। सोहँ सो इक्क ज्ञान, जीवां जन्तां रिहा पढ़ाईआ। राज ताज ना कोई निशान, मन्दिर अन्दर ना फेरा पाईआ। लहिणा देणा चुक्कणा वेद पुराण, अंज़ील कुरान रहिण ना पाईआ। ना कोई खाणी बाणी करे ध्यान, जगत विद्या ना कोई पढ़ाईआ। राज ताज ना कोई निशान, मन्दिर अन्दर ना फेरा पाईआ। चारों कुन्ट होए हैरान, ना कोई किसे धीर धराईआ। स्यासत वैरासत होए हैरान, थिर रहिण ना पाईआ। एका शब्द हरि भगवान, अटल अटल रखाईआ। सोया उठ जीव नादान, प्रभ साचे जोत जगाईआ। प्रगट होया विच जहान, निहकलंका नाउँ रखाईआ। गुणवन्ता हरि गुण निधान, वेख वखाए थाउँ थाँईंआ। सम्मत चौदां इक्क ज्ञान, राज मन्त्रीआं रिहा दवाईआ। सम्मत पन्दरां सर्ब पछतान, सुरत सवाणी बैठी मुख भवाईआ। सम्मत सोलां ना दिसे कोई मन्त्री प्रधान, ना कोई बंधन बंध बंधाईआ। सम्मत सतारां जगत मैदान, हरि साचा वेख वखाईआ। वीह सद अठारां आए हान, जल धारा दए रुढ़ाईआ। उन्नी उनीसा मेट निशान, अल्ला राणी मुख छुपाईआ। बीस बीसे हरि

भगवान, नौ खण्ड पृथ्वी देवे जोत जगाईआ। सत्त रंग चढ़ाए इक्क निशान, दिल्ली दरबारे फेरा पाईआ। इक्की इकीसा बणाए जगत विधान, आपणी धारा आप चलाईआ। सो पुरख निरँजण सारे गाण, हउमे हँगता दए मिटाईआ। जूठ झूठ मिटे निशान, सच सुच्च दए वरताईआ। पुरख अबिनाशी आपे तुट्ठ, पुरीआं लोआं वेख वखाईआ। ब्रह्मा शिव विष्न एका मुट्ठ, एका सेवा लाईआ। करोड़ तेतीसा जाए रुट्ठ, हरि शब्द साचा छन्द रिहा सुणाईआ। मनमुख जीवां टंगे पुट्ठ, राए धर्म दर वखाईआ। तीर निराला रिहा छुट्ट, दूई द्वैती कढ्ढे फुट्ट, कृष्ना मैनन दर्शन पाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, दर द्वार तेरे मेरे शब्द घेरे रिहा नाम पुजाईआ।