२० भाद्रों २०१४ बिक्रमी दिल्ली बिरला मन्दिर विच जुगल किशोर बिरला सेठ नाल बचन होए
बिरला सेठ मुक्कया पन्ध, वेला अन्तिम आंयदा। काया मन्दिर अन्दर चढ़या चन्द, धूप दीप हवन ना कोए करांयदा। मानस मानस ना मिली सुगंध, आलस तृष्ना ना कोए मिटांयदा। गा गा थक्के बत्ती दन्द, हरिजन ना कोई मिलांयदा। बुरज मुनारा दूई द्वैती कंध, उच्चा मन्दिर अन्दर ना कोई ढांयदा। पुरख अबिनाशी सदा बख्शंद, दे दरस कर तरस जन्म मरन कटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लहिणा देणा नेत्र नैणां जुग जुग आप चुकांयदा। लहिणा देणा जाए चुक्क, जुग जुग आप चुकाया। हरि का भाणा ना जाए रुक, ना कोई मेट मिटाया। काया बूटा रिहा सुक्क, अमृत आत्म ठण्ढा जल नीर किसे ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेख वखाए तेरा घर, कवण दर डेरा लाया। कवण घर कवण द्वार, कवण सेज विछाईआ। कवण नाम कवण अधार, कवण मूर्त ध्यान लगाईआ। कवण राम कवण शाम, कवण गणेश मनाईआ। कवण काया कवण चाम, कवण पतिपरमेश्वर पाईआ। कवण माया कवण साया पल्ले बद्धा धन दाम, कवण संग निभाईआ। मन्दिर अन्दर काया अन्धेरी शाम, दीवा बत्ती ना कोई जगाईआ। बिन हरि नामे झूठा ताम, भुक्खयां भुक्ख ना कोई गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेख वखाणे आत्म घर, कवण दुआरा रिहा सुहाईआ। कवण मन्दिर हरि अटल, कवण चार दिवारया। कवण जोती रही बल, दिवस रैण करे उज्यारया। कवण वहे धारा जल, अट्ठे पहर ठण्ढी ठारया। कवण दरवाज़ा ल्या मल्ल, मिल्या मेल राम कृष्न अवतारया। कवण मेटे दूई द्वैती सल, शिव शम्भू पाए सारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा वेस कर, दर दरवेश आप अख्वा रिहा।
सर्ब ज्ञान सर्बत पूरना परम पुरख दयाल। सद वसे नेड़े दूर दूरना, दीनां बंधप दीन दयाल। आसा मनसा जन भगतां जुग जुग पूरना, सदा सहाई अकल अकाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग मेला मेल कर, नाम भगती जगत भर, देवे जिया दान। जिया दान जगत जोग, एका नाम रखाया। आत्म रस साचा भोग, मन्दिर अन्दर रिहा कराया। मिले मेल धुर संजोग, हरि संजोगी मेल मिलाया। आत्म दरसी दरस अमोघ, दर द्वारका रूप वखाया। दूई द्वैती हउमे कटे रोग, एका रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पूर्ब लहिणा शब्द गहणा तन बस्त्र इक्क पहनाया। जुग जुग मेल मिलाए, भगत भगवन्तया। जोत निरँजण वेख वखाए, आदि शक्त आदिन अन्तया। एका बंक दर द्वार सुहाए, पारब्रह्म पति पतिवन्तया। अमृत आत्म धारा गंग वहाए, सुरसती साची सेव कमाए, अंगन आपणे आप रखन्तया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा वेख घर, वेखे खेल जीव जन्तया। जीव जन्त जगत नादान, रैण अन्धेरी छाईआ। हरिजन मेला मेल मिला श्री भगवान, भगत भगवान रूप समाईआ। एका रूप गोपी काहन, काहना कृष्ना आप अख्वाईआ। सीता सुरती शब्दी राम, राम रामा आप हो जाईआ। जन भगतां देवे नाम काम, आत्म तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। पल्ले बन्न्हे साचा दाम, इक्क ख़ज़ीना हथ्थ रघुराईआ। लेखे लाए काया चाम, जो जन रसना रहे ध्याईआ। भाग लगाए काया खेड़ा साचा नगर ग्राम, मण्डल मण्डप दए वसाईआ। उच्च अटला अगम्मा धाम, हरि साचा इक्क विखाईआ। अछल अछल्ला करे काम, भेखाधारी भेख वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि घर वेखे एका घर, जग मन्दिर वेख वखाईआ। काया मन्दिर सच दुआरा, हरि साचा आप सुहांयदा। दीपक जोती कर उज्यारा, नूरो नूर वखांयदा। अमृत आत्म ठण्ढी धारा, चारों कुन्ट वहांयदा। हरिजन साचे कर प्यारा, आप आपणी हथ्थीं मुख चुआंयदा। एका दूजा भउ निवारा, तीजे नेत्र वखांयदा। तुलसी बणया लेख लिखारा, धुर फ़रमाण जणांयदा। वेद व्यासा करे पुकारा, पुराण अठारां ज्ञान गोझ जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे लए वर, दर दुआरा इक्क सुहांयदा। साचा शब्द सज्जण शाह, एका एक अख्वांयदा। हरि नाम बणाए जगत मलाह, अन्तिम बेड़ा बन्ने लांयदा। आवण जावण लक्ख चुरासी कटे फाह, राए धर्म नेड़ ना आंयदा। एका वक्खर नाम रखाए साचा नाँ, किसे हट्ट ना मात वकांयदा। बजर कपाटी पाड़े पत्थर, माया पड़दा परे हटांयदा। नेत्र नीर वरोले अत्थर, निझर धार वहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे लए वर, जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। भेखाधारी जोत अकार, एका एक अख्वाईआ। शब्द सरूपी जै जैकार, जन भगतां मन्दिर अन्दर आप कराईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां पावे
सार, जेरज अंडां आप समाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी बन्न्हे धार, सत्तां दीपां इक्क जणाईआ। लोआं पुरीआं ख़बरदार, ब्रह्मा विष्न शिव सोया रिहा जगाईआ। शिव शंकर होया पहरेदार, नाम त्रिशूल हथ्थ उठाईआ। पुरख अबिनाशी भेख अपार, इक्क इकल्ला रिहा वखाईआ। कलिजुग तेरी काली धार, जूठ झूठ करी कुड़माईआ। राज राजान शाह सुल्तान सुत्ते पैर पसार, चारों कुन्ट त्रैगुण माया तेरी पई लड़ाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, साध सन्त लए उभार, जमन किनारा वेख वखाईआ। सम्मत चौदां सद बीस बिक्रमी तेरी धार, लोकमात हरि कर विचार, आए वेख दर दरबार, साजण साचे मेल मिलाईआ। राजन राज इक्क सिक्दार, शाहो भूप सच्ची सरकार, नर निरँकारा आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेख वखाए साचा दर, दर दुआरा वेख वखाईआ। जगत सेठ शब्द लेख, प्रभ आपणे हथ्थ रखाया। कवण रक्खे साया हेठ, कवण पार कराया। कवण देवे नाम अनडीठ, कवण तृष्न बुझाया। कवण सुत्ता दे कर पीठ, कवण मुखड़ा रिहा वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेख वखाए साचा घर, लिख्या लेख रिहा जणाया। तेरां अरबां तेरी धार, तेरां करोड़ चलाईआ। तेरां लक्ख कर अधार, तेरां विच समाईआ। तेरां रूप आप करतार, तेरां बणत बणाईआ। लिख्या लेख नानक अपर अपार, प्रभ पूरा पूर कराईआ। मिल्या मेल पुरख अबिनाशी साचे यार, कलिजुग विछोड़ा रिहा कटाईआ। देवे दरस अगम्म अपार, अन्दर मन्दिर सेज विछाईआ। जोत सरूपी सुत्ता पैर पसार, अट्ठे पहर रंग रंगाईआ। धुन आत्मक नाद अनाहद वजाए इक्क सितार, पंचम राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवी देवा अलख अभेवा एका एक अख्वाईआ।
२० भाद्रों २०१४ बिक्रमी मकान नं ९७८९ गली नं ७ पहाड़गंज दिल्ली
लछमण सिँघ दर्शन सिँघ दे गृह सिँघासण उत्ते
अबिनाशी करता आप प्रभ, जुग जुग जोत जगांयदा। वेख वखाणे सृष्ट सभ, भेव अभेद खुल्हांयदा। हरिभगतां उलटी कँवल नभ, आपणी आप करांयदा। पंच विकारा देवे दब्ब, एका धार वहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, भगत द्वारे भेख वटांयदा। जुग जुग भेख अवल्ला, हरि निरंकारया। शब्द वसाए इक्क महल्ला, शब्द अटारया। पार किनारा जलां थलां, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ ना पायण सारया। ज्ञान ध्यान विद्वान दूई द्वैती लग्गा सल्ला, एका दूजा भउ निवारया। पुरख अबिनाशी शब्द उठाए साचा भल्ला, नाम खण्डा तेज कटारया। भारत
खण्डी दर दुआरा मल्ला, नौ खण्ड पृथ्वी वेखे करे विचारया। सत्तां दीपां पए तरथल्ला, लोआं पुरीआं हाहाकारया। एका एक धाम सुहाए निहचल धाम अटला, थिर घर नाम रखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, राम रामा रूप समा रिहा। राम रामा हरि निरंकारया, निरगुण रूप समाया। निरगुण रूप अगम्म अपारया, भेव किसे ना पाया। नाड़ी चम्म ना कोई विसथारया, पंज पति ना कोई रखाया। रक्त बूंद ना कोए हड्ड मास नाड़या, नाड़ी नाड़ ना जोड़ जुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग वेखे जगत दर, दर द्वार वेख वखाया। राम रामा राम रहीमा, निरगुण रूप समांयदा। एका हक्क बहक्क यकीना, हकीकत इक्क जणांयदा। भगत जनां दर होए अधीना, जुग जुग फेरी पांयदा। लेखा जाणे रूसा चीना, संग मुहम्मद भेव खुल्हांयदा। लहिणा देणा चुकाए लोक तीना, कलिजुग अन्तिम डंक वजांयदा। राउ रंक राजान शाह सुल्तान हरि भगवान विच जहान एका रंग रंगाए, वरन बरन मेट मिटांयदा। अमृत आत्म धार धुरदरगाही पीण खाण, सच प्याले आप प्यांअदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणी कल वरतांयदा। जोती जामा भेख अपार जोत जगाईआ। प्रगट हो विच संसार, एका डंक वजाईआ। राज राजानां करे ख़बरदार, सम्मत चौदां दए दुहाईआ। · ब्रह्मा शिव देवत
सुर रिहा जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लक्ख चुरासी वेख घर, खेले खेल मात रघुराईआ। कलिजुग खेल खिलावणहारा, एका एक रघुनाथया। जोती तेल चढ़ावणहारा, वेख विखाणे पृथ्वी आकास्सया। गुरमुख मेल मिलावणहारा, वेखे खेल जगत तमास्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लहिणा देणा मूल चुकाए, साढे तिन्न तिन्न हाथया। हरि का रूप अगम्म, भेव कोई ना पांयदा। ना मरे ना पए जम्म, ना कोई वेस वटांयदा। ना कोई पवण स्वासी लए दम, हड्ड मास नाड़ी ना कोई रखांयदा। करे कराए आपणा कम्म, लक्ख चुरासी विच समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रूप वखांयदा। हरि का रूप अपार, भेव किसे ना पाईआ। जोती नूर इक्क अकार, ब्रह्मण्डां विच समाईआ। वंड खण्ड अपर अपार, जेरज अंड दए उपाईआ। त्रैगुण माया कर पसार, लक्ख चुरासी बणत दए बणाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर लए उभार, आप आपणी जोत जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा भेख वटाईआ। जोती नूर अपर अपार, एका एक रखांयदा। सति सरूप कर आकार, सति सरूप समांयदा। निरगुण खेले खेलणहार, निर आकार हो आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच दुआरा इक्क सुहांयदा। सच दुआरा हरि निरँजण, एका
एक रखांयदा। ना कोई तीर्थ यात्रा करे मजन, ना कोई अट्ठ सट्ठ नुहांयदा। ना कोई गीता ज्ञान पढ़े सज्जण, ना कोई अर्जन रथ बणांयदा। ना कोई दर द्वारका ताल वज्जन, ना कोई राम रामा दसरथ अख्वांयदा। ना कोई मक्का काअबा हाज़ी हज्जन, मुला शेख़ मुसायक पीर दस्तगीर अख्वांयदा। ना कोई ग्रन्थ पन्थ वेखे किसे सजन, बस्त्र तन ना कोई रखांयदा। एका एक करता पुरख अबिनाशी सज्जण, दूसर कोई ना संग रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे रंग रंगांयदा। आपणे रंग समाए, आपणी कल धारया। खाणी बाणी भेव ना राए, लिख लिख थक्के साध सन्त गुर पीर अवतारया। सतिजुग सेवक सेवा लाए, जुग जुग निरगुण खेले खेल अपारया। अलख अभेवा वड देवी देवा आप अख्वाए, रूप रंग रेख भेख नेत्र वेख ना कोई जणा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग बणा ल्या। आपणा रंग हरि करतार, एका एक बणाया। शब्द सरूपी कर प्यार, एका धार वहाया। ना कोई दिसे त्रैगुण माया तेरी धार, जूठ झूठ नेड़ ना आया। इक्क इकल्ला मीत मुरार, एका धाम सुहाया। निरगुण रूप हरि निरँकार, निज घर बैठा आसण लाया। शब्द सिँघासण अपर अपार, चार दिवार ना कोई रखाया। छप्पर छन्न ना ल्या उसार, बाडी कोए ना बणत बणाया। रवि ससि सूरज चन्न ना कोई सितार, मण्डल मण्डप कोए नज़र ना आया। दीपक जोती इक्क उज्यार, पारब्रह्म रिहा कराया। खण्डां ब्रह्मण्डां सद वसे बाहर, गुप्त ज़ाहर समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेलणहार सृष्ट सबाया। आदि शक्त आदि भवानी, हरि एका जोत जगाईआ। ना कोई जाणे लिलाट निशानी, जगत विद्या रहे पढ़ाईआ। पढ़ पढ़ थक्के वेद पुराणी, पारब्रह्म किसे हथ्थ ना आईआ। एका शब्द गुर मन्त्र तिक्खी कानी, बजर कपाटी पार कराईआ। मिले नाम हरि साचा हाणी, हरिजन सुरती लए प्रनाईआ। इक्क वखाए पद निरबानी, दर द्वार सुहाईआ। पंज तत्त तुटे नत मिले मेल हाण हाणी, हरि पुरख बिधाता राम रामा रूप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे भगती वर, दर घर हरि आपणा आप वखाईआ। लक्ख चुरासी कर त्यार, ब्रह्मे सेवा लाईआ। विष्नूं होए ख़बरदार, शिव शंकर संग रलाईआ। त्रैगुण माया तेरा इक्क प्यार, पंज तत्त बंधाईआ। पंझी प्रकृति पाए सार, नवृति रिहा कराईआ। मन मति बुध कर त्यार, आप आपणा अंग कटाईआ। निर्मल जोत दीपक अकार, सरगुण खेल खिलाईआ। आप लटकाए अद्धविचकार, दस्म द्वारी किला बणाईआ। सो पुरख निरँजण तेरी धार, सेवक आपणी सेव लगाईआ। इक्क खुल्हाए जगत द्वार, भगत विद्या रिहा पढ़ाईआ। लक्ख चुरासी नौ दर देवे वाड़, रस फीका मुख चुआईआ। माया ममता अग्नी साड़, दिवस रैण रही जलाईआ। जन भगत द्वारे रिहा बोली, आवे
जावे फेरा पाईआ। मेल मिलाए हौली हौली, सगला संग निभाईआ। अमृत आत्म देवे नाभ कँवली, प्रेम प्याला इक्क रखाईआ। मेल मिलाए साँवल सँवली, नैण मुँधार इक्क रघुराईआ। गुरमुख आत्म सदा बवली, हरिभगत जगत प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दर सन्तन वर, एका भगती भगत रूप वखाईआ। मेल मिलाए कन्त कन्तूहल, विछड़ कदे ना जाईआ। धुरदरगाही इक्क अकाल, एका एक अख्वाईआ। लोकमात जीव जन्त साध सन्त जायण भुल्ल, हरि सेवक सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, किरपा निध आप हो जाईआ। पूर्ब लहिणा वेख दया कमांयदा। शब्द पाए तन साचा गहणा, माया ममता दूर करांयदा। दरस दिखाए तीजे नैणा, दूई द्वैती पड़दा लांहयदा। गुर पूरे जो मन्ने कहिणा, भाई भैणां हुक्म जणांयदा। जूठ झूठ रहिण ना देणा, अक्खर वक्खर आप पढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जुग जुग आपणी किरपा कर, सन्त सुहेले देवे वर, वर दाता आप अख्वांयदा। कृपानिध दीन दयाला, दीना बंधप अख्वांयदा। अट्ठे पहर सद रखवाला, चारों कुन्ट दहि दिशा फेरी पांयदा। जन भगतां तोड़े जगत जंजाला, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। धर्म राए ना कढ्ढे दिवाला, चित्रगुप्त ना हिसाब रखांयदा। दरस वखाए दया कमाए, आप आपणे रंग रंगाए, नेड़ ना आए काल महांकाला। समरथ अकथ रिहा नाम जपाए, शब्द पाए तन साची माला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे शाह आपे कंगाला, हरिजन वेखे साचे लाला। लाल दुलारे कर प्यारे, आपणी गोद उठाईआ। आपणी किरपा आपे कर, हरिजन दए वड्याईआ। शब्द गुर काया मन्दिर अन्दर धर, सुरती जोड़ जुड़ाईआ। सुरत सवाणी लए वर, एका शब्द होई कुड़माईआ। सीता सुरती गाए हरी हरि, हरि हरि साचा राम रघुराईआ। बन्द कराए नौ दर, दसवें मेल मिलाईआ। आवण जावण चुक्के डर, जगत जंजाला रहिण ना पाईआ। इक्क वखाए साचा घर, ओंकारा देस विखाईआ। सो पुरख निरँजण दया कर, हँ हँगता रिहा मिटाईआ। काया चोली नाम रंगता, एका रंग मजीठ चढ़ाईआ। प्रभ अबिनाशी करता दर द्वारे जो आए मंगता, एका नाम भिच्छया पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी भिच्छया जन भगतां करे रिच्छया, सीस आपणा हथ्थ रखाईआ। पुन्न पाप जगत धार, प्रभ साचे मात चलाईआ। पंज तत्त कर प्यार, मन मति बुध करी कुड़माईआ। मन मनुआ कर सिक्दार, राज बणतर इक्क बणाईआ। अट्ठे पहर रहे ख़बरदार, चारों कुन्ट वेख वखाईआ। मति मतवाली होई मुरदार, सुरत लैण ना पाईआ। बुधी भेव ना पाए हरि निरँकार, कवण द्वारे बैठा आसण लाईआ। एका भुल्लया नाम मुरार, गुण अवगुण दिस ना आईआ। निरगुण खेले खेल अपार, सरगुण कोए ना मिले चतुराईआ। पाप पुन्न पुन्न पाप जगत धार, दोवें रिहा वखाईआ। मिले मेल सन्त कन्त भतार, लहिणा देणा
दए चुकाईआ। देवे दरस अगम्म अपार, पाप ताप सराप पुन्न रहिण ना पाईआ। सो जन उतरे पार विच संसार, जिस जन गुर पूरे मिली साची सरन सरनाईआ। जुग जुग बन्न्हे धार, जुग जुग आप चलांयदा। जुग जुग भेख अपार, साध सन्त उपजांयदा। जुग जुग लए अवतार, लोकमाती फेरा पांयदा। लक्ख चुरासी पावे सार, लक्ख चुरासी विच समांयदा। आप आपणी किरपा धार, आप आपणा रंग रंगांयदा। मनमुख गुरमुख विच संसार, एका राह वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर शब्द संदेश लोकमात साचा आप सुणांयदा। शब्द संदेश हरि भगवन्त, लक्ख चुरासी करे जणाईआ। नाल रलाए साध सन्त, नाल रिहा जगाईआ। जन भगतां मेल मिलाए हरि साचे सुत्त, नारी कन्ता रूप समाईआ। एका घर वखाए अबिनाशी अचुत्त, एका सेज विछाईआ। हरि का नाम रसना गाओ, आत्म अन्तर एका पाओ, साचा तन रंगाईआ। गुण अवगुण ना लेख लिखाओ, दिवस रैण हरि दर्शन पाओ, भेव अभेद आप मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका जाप आपणा आप रसना पुन्न रिहा वखाईआ। एका नाम जगत अधार, जुग जुग आप चलांयदा। मनमुख भुल्ले जीव गंवार, रसना कोए ना गांयदा। राए धर्म करे ख्वार, हउमे हँगता विच समांयदा। पाप प्रताप कर त्यार, हरिजन हरि झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवे डन्न धर्म राए सेवा लांयदा।
तुलसी राम पछाणया, जो हर घट रिहा समाए। चले चलाए आपणे भाणया, जुग जुग आवे जाए। एका रक्खे शब्द बिबाणया, लोआं पुरीआं वेख वखाए। सन्तां भगतां देवे ठण्ढा पाणीआ, अमृत आत्म जाम प्याए। मेल मिलाए साचे हाणीआ, हरिजन तेरी सेव कमाए। अनहद गाई साची बाणीआ, लिख लिख रिहा चुकाए। एका पाया पद निरबाणीआ, चौथे पद विच समाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म दरसी एका दृष्ट एका इष्ट चन्द राम गुर वशिष्ट भेव अभेद खुल्हाए। तुलसी दास आत्म वज्जी वधाईआ। मिल्या मेल पुरख अबिनास, रसना रिहा गाईआ। रसना गाए स्वास स्वास, दिवस रैण ध्याईआ। लेखे लग्गा हड्ड नाड़ी मास, पंज तत्त होई कुड़माईआ। मात गर्भ ना आए उलटा वास, ना कोई बंध बंधाईआ। खेले खेल पृथ्वी आकाश, आकाश पातालां फेरा पाईआ। निज घर वसया हरि हरि पास, दासी दास सेव कमाईआ। लिख्या लेख बैठ जंगल जूह उजाड़ पहाड़ विच प्रभास, गुण अवगुण निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। कबीर चोटी चढ़ अख़ीर है, मिले मेल हरि भगवानया। त्रैगुण माया तोड़ जंज़ीर है, हथ्थ बद्धा नाम गानया। अमृत आत्म धुरदरगाह पीता सीर है, घर साचे होए परवानया। ना कोई बचे पीर फ़कीर है, राज राजान ना वेख वखानया। हरि का बाण तीर
तिक्खा एको तीर है, इक्क ध्यान रखानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मिल्या मेल थिर घर, दर हरि नर इक्क पछानया।
राम इष्ट गुरदेव मना, कर्म कर्मां रिहा बणाईआ। आत्म चन्द इक्क चढ़ा, कर्म चन्द अख्वाईआ। नाम सुगंधी झोली पा, काया तन भराईआ। होका दे दे रिहा सुणा, चार कुन्ट रिहा जणाईआ। नाम गांधी नाँ रखा, तन पिंजर ल्या सुखाईआ। आलस निन्दरा मगरों लाह, सेवक सेवा रिहा कमाईआ। स्यासत विरासत नाल प्रना, दोहां मेल मिलाईआ। प्रभ अबिनाशी वेखे साचा थाँ, अद्धविचकारे डेरा लाईआ। पुरी इन्द्र सच्चा थाँ, इन्द इन्द्रासण नाम रखाईआ। सच सिँघासण इक्क विछा, आपे रिहा बहाईआ। अस्व घोड़ा जोती जोड़ा दए बणा, सोलां कलीआं आसण लाईआ। एका दूजा पौड़ा दए चढ़ा, तीजा रिहा टिकाईआ। चौथे घर चौथी वार फूलन माला गल पा, फल फुलवाड़ी मात लगाईआ। मेल मिले दूजी वारी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेख वखाणे घट हट्ट, अन्दर जाणे अट्ठ तत्त, आपे वेख वखाईआ।
सुखमन नाड़ी टेडी बंक, हरि साचे आप बणाईआ। चढ़ चढ़ थक्के अंक अंक, अंक ना कोए समाईआ। गुरमुख विरला इक्क इकेला जिउँ जन जनक, हरि हरिजन रिहा समाईआ। नाम सरूपी पाया धनक्ख, एका हथ्थ उठाईआ। जोती नूर कोहतूर एका कनक, घर तीजे वेख विखाईआ। चौथा घर ना कोई राउ ना कोई रंक, ऊँच नीच दिस ना आईआ। आप मिटाए हरि हरि शंक, सहिँसा रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्तन वेखे साचा घर, कवण महल्ल अटल अचल कवण धाम सुहाईआ। काया मन्दिर उच्च मिनार, हरि साची जोत जगाईआ। जोत सरूपी कर आकार, बैठा आसण लाईआ। शब्द सच्चा अपर अपार, निरगुण आप बुझाईआ। सन्त सुहेले कर प्यार, दिवस रैण रिहा जगाईआ। पंचम गायण वारो वार, सेवक सेवा साची लाईआ। आपे खोल्हे बन्द किवाड़, बन्द किवाड़ी आप खुल्हाईआ। हरिजन वेख वखाए बहत्तर नाड़, नाड़ी नाड़ आप प्रनाईआ। माया ममता देवे साड़, हउमे हँगता रोग मिटाईआ। आत्म रंगता हरिजन बणाए साचा लाड़, जो जन रसना रहे गाईआ। चौथे घर देवे वाड़, सस्सा किला इक्क वखाईआ। सो पुरख निरँजण आर पार, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा वेख दर, हरि सन्तन देवे नाम वर, जुग जुग एका धाम वखाईआ।
हरिभगतन दर भिखार, जुग जुग आया। मंगे मंग अपर अपार, सच प्रीती रिहा सिखाया। चार वरनां सांझा यार, ज़ात पात विच ना आया। ऊँचां नीचां इक्क विचार, राज राजानां विच समाया। एका कर्म एका धर्म एका जरम विच संसार, लहिणा देणा प्रभ आपणे हथ्थ रखाया। हरिजन मेला कन्त भतार, हरिभगतां विच समाया। नार सुहागण विच संसार, हरिजन साचा आप अख्वाया। सुरत सवाणी करे प्यार, दिवस रैण सेव कमाया। साचा मेला दस्म द्वार, सोहँ सो जिस जन रसना जिह्वा हरि हरि जन रसना गाया। सोहँ शब्द सच प्रभाती, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाया। हरिजन उठाए सुत्तयां राती, छप्पर छन्न फेरा पाया। दरस वखाए इक्क इकांती, रेख भेख ना कोई जणाया। अमृत आत्म देवे बूंद स्वांती, निझर धार वहाया। हरिजन मेल मिले हरि कमलापाती, कवण नैण जगत बैन सारंगधर भगवान बीठला अनडिठ इक्क समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे जगत जुगती भगती वर, आत्म दरसी दरस दिखाया। आत्म दरस नेत्र नैण, लोचन नैण आप खुल्हांयदा। माया ममता विच ना वहिण, दर दहिलीजां फेरा पांयदा। सोहँ सो जन रसना कहिण, जाप अजपा इक्क जपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग तेरा साचा डंका, चार वरनां आप सुणांयदा। साचा डंक ढोल मृदंग, एका शब्द नगारया। नौ खण्ड पृथ्वी लग्गा जंग, धरत मात तेरा दर सुहा रिहा। लाड़ी मौत मंगे मंग, राए धर्म करे पुकारया। चार यार संग मुहम्मद अल्ला राणी दिसे नंग, चारों कुन्ट हाहाकारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग खेले खेल फरंग, दहि दिशा रिहा ललकारया। भगतन मीता इक्क गोपाल, दिवस रैण जगांयदा। देवे नाम अनमुल्लड़ा लाल, काया मन्दिर अन्दर आप टिकांयदा। बस्त्र पाए सच दोशाल, एका पड़दा पांयदा। आपे शाह आपे कंगाल, दाता दानी आप अख्वांयदा। हरिजन सन्त सुहेले जुग जुग भाल, मेला मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सन्तन मेला साचे दर, दर दुआरा बंक सुहांयदा। बंक दुआरा धन्न है, पाया हरि गोबिन्द। मन हँकारी जाए मन्न है, दे मति मिटाए सगली चिन्द। प्रभ जोत जगाए साचे तन है, दाता जोद्धा सूरा वड मृगिन्द। खेले खेल भिन्न भिन्न है, भाग लगाए भारत खण्डी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्त सुहेले जुग जुग मेले सेवक सेव करांयदा। बख्शिंद बख्शणहार जगत स्वामी, एका एकँकारया। जुग जुग होए मात निहकामी, निहकरमी कर्म विचारया। मेट मिटाए अन्धेरी शामी, राधा कृष्न रूप वटा गया। आपे आप हरि अन्तरजामी, आप आपणी खेल खिला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन जन हरि साचे विदा करा रिहा।
२० भाद्रों २०१४ बिक्रमी बिशन सिँघ दे गृह गुड़गाउँ
हरिजन बख्शे सच सरना, सरन सरनाई इक्क रखाया। कागों हँस दए बणा, रूप अनूपा दए वटाया। साची चोग दए चुगा, माणक मोती नाम रखाया। आत्म भोग दए भुगा, रस आत्मक इक्क चुआया। जगत जोगी जोग दए वखा, जुगत आपणे हथ्थ रखाया। हउमे रोग रोगी दए मिटा, हँ हँगता रहिण ना पाया। दरस अमोघी अमोघ दए विखा, तृष्ना भुक्ख गंवाया। धुर संजोगी मेल मिला, जुग जुग पैज रखाया। सन्त सुहेले पकड़े बांह, आप आपणे कंध उठाया। आपे पिता आपे माँ, पूत सपूता गोदी जाया। दो जहानी देवे ठण्ढी छाँ, सच वसेरा इक्क कराया। एका एक जपाए आपणा नाँ, दूसर कोई नेड़ ना आया। नेत्र नैण दए खुल्ल्हा, दर तीजा वेख विखाया। चौथे घर दए बहा, पद निरबाना रिहा सुहाया। पंचम मेला मेल मिला, राग अनादा रिहा अल्हाया। आप आपणी सेज विछा, उप्पर आसण लाया। गुरमुख साचे सन्त सुहेले लए प्रना, नारी कन्ता आप अख्वाया। आप वखाए आपणा थाँ, रुत्त बसन्ती इक्क सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे दया कमाया। हरिजन साचे सद बलिहार, दिवस रैण वधाईआ। मानस जन्म उधरे पार, आवण जावण फंद कटाईआ। लहिणा देणा कर्ज़ उतार, जग पिछला मूल चुकाईआ। भाणा सहिणा विच संसार, नेत्र दरस हरि रघुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेख एका दर, दर साचा इक्क सुहाईआ। साचा घर सच दरबारा, एक एक रखांयदा। इक्क इकल्ला एकँकारा, ओंकार रूप समांयदा। शब्द सरूपी बन्न्हे धारा, जोत सरूपी खेल खिलांयदा। अगम्म अगम्मा ना कोई पावे सारा, नाड़ी चम्म भेख वटांयदा। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, नानक गोबिन्द रसना गांयदा। नानक मंगे नाम भिखारा, दर आए झोली डांयदा। गोबिन्द दोए जोड़ करे निमस्कारा, पूत सपूता सीस निवांयदा। पुरख अबिनाशी बैठा अद्धविचकारा, दोहां हुक्म जणांयदा। दोहां देवे नाम अधारा, आप आपणी दया कमांयदा। आपे वसे अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहरा, निरगुण सरगुण वेख वखांयदा। कलिजुग तेरा कूड़ कुड़यारा, अन्तिम डेरा ढांयदा। प्रगट हो विच संसारा, हरि साची बणत बणांयदा। गोबिन्द काया कर प्यारा, साचा संग निभांयदा। दो अक्खर नाम रखाए नौ खण्ड पृथ्वी पावे सारा, दीपां लोआं वेख वखांयदा। सूरज चन्न रवि ससि करन निमस्कारा, ब्रह्मा शिव देवत सुर बैठे मुख शरमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे देवे वर, धाम अटला इक्क अवल्ला गुरमुखां आप वखांयदा। उच्च अटला धाम न्यार, हरि साची जोत जगाईआ। गुरमुख साजण मीत मुरार, एका वेख वखाईआ। ना कोई दिसे संग मात पित भाई भैण नार कन्त भतार, ना कोई मेल मिलाईआ। जीव जन्त होए
गंवार, साध सन्त भरम भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख घर, वेस अवेसा आप कराईआ।
हरि का नाउँ सच वपार, एका वणज करांयदा। शब्दी शब्द गुर शब्द अधार, हरि जोती मेल मिलांयदा। जोती मेला अपर अपार, नूरो नूर समांयदा। नूर नुरानी कर उज्यार, हरिजन वेख वखांयदा। हरिजन मेला सच दरबार, काया मन्दिर अन्दर इक्क सुहांयदा। बजर कपाटी देवे पाड़, सच सिँघासण वेख वखांयदा। आत्म सेजा रंग करतार, अनहद ताल वजांयदा। पंचम गायण वारो वार, सेवक सेवा लांयदा। गुरमुख मंगे नाम भिखार, भिच्छया भिख्या झोली पांयदा। शब्द सिँघासण बैठ सच्ची सरकार, दस्म द्वारी मेल मिलांयदा। अमृत आत्म ठण्ढी ठार, निझर धारा मुख चुआंयदा। निर्मल जोती कर अकार, अन्ध अज्ञान मिटांयदा। एका शब्द इक्क ध्यान, इक्क निशान वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे नाम वर, वर दाता आप अख्वांयदा। नाम वस्त जगत अमोल, प्रभ आपणे हथ्थ रखाईआ। आपे तोलणहारा साचा तोल, जुग जुग रिहा तुलाईआ। जन भगतां अक्खर वक्खर दस्से बोल, रसना जिह्वा सेवा लाईआ। पंचम वजाए साचा ढोल, नाम मृदंगा इक्क रखाईआ। आप आपणा पड़दा खोल्ह, देवे दरस हरि रघुराईआ। काया मन्दिर रिहा मौल, आत्म सेजा रुत्त सुहाईआ। उलटी करे नाभ कँवल, कँवल नाभी मुख भवाईआ। हरिजन वड्याई उप्पर धवल, काया धरत बसन्त सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे नाम वर, कन्त भगवन्त मेल मिलाईआ। हरिजन मेला साचे कन्त, एका दर द्वारया। नाम बहार रुत्त बसन्त, गुर शब्द खिड़ी गुलजारया। रसना जिह्वा मणीआ मंत, गुर मन्त्र नाउँ इक्क अधारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे नाम वर, आप कराए दो जहानी पार किनारया। हरिजन मंगे एका मंग, झोली अग्गे डाहीआ। पुरख अबिनाशी काया चोली चाढ़्हे रंग, रंगणहार आप अख्वाईआ। अमृत आत्म धार वहाए गंग, दुरमति मैल रुढ़ाईआ। आप लगाए आपणे अंक, अंगीकार आप अख्वाईआ। नौ द्वारे पार लँघ, दस्म द्वारी कुण्डा लाहीआ। शब्द रंगीला वेख पलँघ, सति सरूपी सेज विछाईआ। हरिजन हरि हरि एका संग, विछड़ कदे ना जाईआ। दर दरवाज़ा जो जन रहे मंग, प्रभ एका भिच्छया नाम वस्त झोली पाईआ। नाम वस्त सच नाम धन, हरि आपणे हथ्थ रखांयदा। एका राग सुणाए कन्न, एका ताल वजांयदा। अन्दर मन्दिर बेड़ा देवे बन्न, मन मति बुध समझांयदा। थिर घर वसाए ना कोई छप्परी छन्न, चार दिवार ना कोई बणांयदा। गढ़्ह हँकारी किला
देवे भन्न, एका प्रेम धार वहांयदा। गुरमुख जनणी जणया जन, पूत सपूता नाउँ धरांयदा। लोकमात चढ़या चन्न, रवि ससि मुख शरमांयदा। गुर का शब्द जो जन लए मन्न, सुरत सवाणी आप प्रनांयदा। भाग लगाए काया तन, पंचम तत्त वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे नाम वर, नाम सालस इक्क वखांयदा।