२२ भाद्रों २०१४ बिक्रमी करतार सिँघ पुरा बाड़ी ज़िला भरतपुर अर्जन सिँघ दे गृह
हरि साजन जग मीतड़ा, परम पुरख अपार। काया चोले रंगे चीथड़ा, देवे नाम अधार। अमृत आत्म इक्क अनडीठड़ा, बख्शे निझर धार। पंज विकारा कौड़ा रीठड़ा, डन्ने भन्ने भन्न्हणहार। आदि निरँजण इक्क अनडीठड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन हरि हरिजन जुग जुग लए अधार। हरि साजण हरि पाया, पारब्रह्म अबिनाश। पंचम बहि बहि मंगल गाया, होए दासन दास। आत्म धुंन इक्क वजाया, सुणे सुणाए पृथ्वी आकाश। बोध अगाध शब्द जणाया, लेखे लाए स्वास स्वास। काया मण्डल मण्डप आप सुहाए, निज घर आत्म रक्खे वास। गुर सतिगुर शब्द चलाया, सद वसे आस पास। आवण जावण फंद कटाया, लक्ख चुरासी बन्द खुलास। परमानंद विच समाया, मेल मिलाए हरि गुणतास। निज घर आसण इक्क वखाया, आत्म सेजा पुरख अबिनाश। जोती नूर सद सवाया, जन भगतां दासी दास। दस्म द्वारी मेल मिलाया, गुर पूरे बलि बलि जास। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन जन हरि जुग जुग आत्म अन्तर लए वर, आदि अन्त ना होए विनास। हरि साजन तन रत्तया, रत्न नाम अमोल। आपे दे समझावे मत्तया, शब्द अनादी एका बोल। आदि जुगादी धुरदरगाही आवे नट्ठया, जन भगतां सद वसे कोल। चरन द्वारे हरि निरँकारे जो जन सरनाई ढट्ठया, करे पार उतार। चरन धूढ़ माण गंवाए तीर्थ अट्ठ सट्ठया, मजन माघ इक्क इशनान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे हरि हरि मन्दिर काया अन्दर मेले करे पछाण। काया मन्दिर सच द्वार, प्रभ आत्म जोत जगाईआ। गुरमुख नारी कन्त भतार, तन मेला मेल मिलाईआ। सोलां कलीआं तन शृंगार, आसण सिँघासण इक्क विछाईआ। सति पुरख निरँजण खेल अपार, लोइन अंजन एका पाईआ। नाम निरँजण मीत मुरार, सज्जण सैण अख्वाईआ। देवे दरस अगम्म अपार, अगम्म अगम्मड़े धाम सुहाईआ। गुरमुख साचे जुग जुग उतरे पार, काया माटी चम्मड़े लहिणा देणा मूल चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन आत्म वेख घर, दर दुआरा इक्क खुल्हाईआ। दर दुआरा आत्म वेख घर, दर दुआरा इक्क खुल्हाईआ। दर दुआरा आत्म घर, घर पूरा आप खुल्हांयदा। आप आपणी
किरपा कर, नौ दर बन्द वखांयदा। सर सरोवर नुहाए एका सर, अमृत आत्म ताल भरांयदा। शब्द सरूपी अन्दर वड़, ना कोई सीस ना कोई धड़, हरिजन सोए मात जगांयदा। सुरत सवाणी लए फड़, पौड़ी पौड़ी जाए चढ़, बजर कपाटी तोड़ तुड़ांयदा। दस्म द्वारी अग्गे खड़्ह, किला तोड़ हँकारी गढ़्ह, पंच विकार मेटे जड़्ह, एका धार शब्द प्यार, ओंकार इक्क आकार, निरगुण रूप वखांयदा। सतिगुर साजण मीत मुरार निरगुण मेला कन्त भतार, दोहां विचोला शब्द अधार, एका धाम सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन आत्म वेख दर, दर घर साचे आसण लांयदा। आत्म घर सच दरवाज़ा, हरि एका एक खुल्हांयदा। भगत सुहेला ग़रीब निवाजा, आप आपणा रूप वटांयदा। बस्त्र शस्त्र चिट्टा ताजा, सोलां कलीआं आसण लांयदा। आप आपणा साजण साजा, दिस ना आए राजन राजा, भगत जनां हरि रच्चया काजा, जुग जुग बणत बणांयदा। अट्ठे पहर अन्दर मन्दिर मारे अवाजा, दो जहानी रक्खे लाजा, पूत सपूता दया कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आत्म वेख दर, हरि दरसी दरस दिखांयदा। आत्म दरसन लोचन नैण, रसना कहिण ना जाईआ। नाता तुट्टे मात पित भाई भैण, साक सज्जण सैण बंधप कोई ना पाईआ। नेड़ ना आए लाड़ी मौत डैण, राए धर्म मुख छुपाईआ। लक्ख चुरासी आप चुकाए लहिण देण, आर पार किनारा इक्क वखाईआ। एका बस्त्र तन पहनाए शब्द गहिण, उतर कदे ना जाईआ। माया ममता झूठा वहिण, जगत जंजाला मोह कटाईआ। जन हरि हरिजन भाणा हरि हरि सहिण, नेत्र नैण इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन एका मीत मुरार, आप आपणे रंग रंगाईआ। रंगे रंग काया चोली, एका एक रखांयदा। अक्खर वक्खर सुणाए शब्द बोली, लिखण पढ़न विच ना आंयदा। नौ द्वार हरि सृष्ट सबाई तोली, दसवां दर ना कोई खुल्हांयदा। सुरत सवाणी होई गोली, मन मनुआ किरत कमांयदा। मति बुध रही डोली, नेत्र नैण नीर वहांयदा। गुरमुख विरले चरन प्रीती घोल घोली, फड़ बाहों पार करांयदा। दूई द्वैती पड़दा खोल्ही, एका रंग वखांयदा। उलटी करे नाभ कँवली, अमृत आत्म मुख चुआंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन जन हरि सुहाए इक्क दर, बंक द्वारी आप अख्वांयदा। सदा सहाई हरि समरथ, समरथ पुरख अपारया। हरिजन राखे दे कर हथ्थ, आदि जुगादी एकँकारया। नाम चढ़ाए साचे रथ, दो जहानी पार किनारया। शब्द जणाए अकथना अकथ, कथ कथा सुणा रिहा। चरन प्रीती बख्शे साची वत्थ, दूई द्वैती दुरमति मैल गंवा रिहा। लहिणा देणा चुकाए सीआं साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, जिस जन दर्शन पा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सुहेले कर कर मेले, जुग जुग करे मात वक्ख, दर साचे घर साचे हरि साचे भाण्डे काचे लेखे ला ल्या।
हरि समरथ सज्जणा, साजन मीत मुरार। चरन धूढ़ी बख्शे मजना, हउमे हँगता रोग निवार। जो घड़या सो भज्जणा, शब्द खण्डा एका मार। ताल नगारा एका वज्जणा, काया मन्दिर अन्दर डूँघी गार। गुरमुख विरले अमृत आत्म पी पी रज्जणा, आप सुहाया साचा ताल। हरि चरन द्वारे बहि बहि सजना, वेख ना सके जीव गंवार। धुरदरगाही रक्खे लजना, लज पति हथ्थ रक्खे करतार। हरि वारी बलिहारी साचे सज्जणा, मिल्या पुरख भतार। लोकमाती पड़दा कज्जना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मेले मेल मेलणहार।
सो पुरख निरँजण आप, मूर्त अकालया। सृष्ट सबाई माई बाप, दीना बंधप दीन दयालया। आप जपाए आपणा जाप, नानक गोबिन्द सेवा ला ल्या। जुगा जुगन्तर वड प्रताप, भेखाधारी भेख वटा ल्या। आपे जाणे आपणा आप, जीव जन्त भेव ना पा ल्या। नाम चलाए साचा राथ, रथ रथवाही आप अख्वा ल्या। जुग जुग महिंमा अकथना अकाथ, अकथ कथा अख्वा ल्या। हरिजन रक्खे दे कर हाथ, सीस आपणा हथ्थ टिका ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भेखाधारी भेख वटा ल्या। भेखाधारी भेख वटाए, अकल कला भरपूरया। निरगुण सरगुण खेल खिलाए, आपे वसे नेड़े दूरया। कलिजुग अन्तिम वेख वखाए, चारों कुन्ट अन्धेरा कूड़या। धरत मात रही कुरलाए, प्रभ नेत्र नैण मंगे धूड़या। लक्ख चुरासी रही बिल्लाए, मनमति मूर्ख जीव मूढ़या। गुरमुख साचे रहे ध्याए, हरि हर आसा मनसा पूरया। एका एक हरि सरनाए, नाम निधाना सति सरूरया। फड़ फड़ बाहों पार कराए, आप उतारे आपणे पूरया। दो जहानां वेख वखाए, ज़िमी अस्मानां हाज़र हज़ूरया। धुर फ़रमाना इक्क जणाए, सोहँ शब्द अनादी तूरया। नानक रसना जिह्वा गाए, मेल मिलाए गुण भरपूरया। एका दूजा भउ चुकाए, तीजा लोचन इक्क वखाए, चौथे पद रिहा समाए, पंचम मेला सहिज सुभाए, इक्क वजाए अनहद साची तूरया। छेवें छप्पर छन्न ना कोई रखाए, सति पुरख निरँजण आप हो जाए, अट्ठां तत्तां दिस ना आए, नौ दर खोल्ह सृष्ट उपाए, दस्म सिँघासण पुरख अबिनाशी आपणा डेरा ला ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग भेख वटा ल्या। भेखाधारी हरि भगवन्ता, आपणे रंग समांयदा। मेल मिलाए साचे सन्ता, सेवक सेवादार अख्वांयदा। आपे नारी आपे कन्ता, आप आपणी सेज हंढांयदा। काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्ता, उतर कदे ना जांयदा। हरिजन वड्याई जीव जन्ता, भगत अधारी आप अख्वांयदा। हरि जुग जुग बणाए साची बणता, उत्भज सेत्ज जेरज अंडज विच समांयदा। वेख विखाए काशी पंडता, ज्ञानी ध्यानी पंडत पांधे फोल फुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा देवे वर, गुरमुखां दया कमांयदा। गुरमुख मेला विच संसार, गुर गोबिन्द मेल मिलाईआ। गोबिन्द मेला इक्क द्वार, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। सज्जण सुहेला मीत मुरार, एकँकार आप अख्वाईआ। गुर चेला सोहे इक्क द्वार, पारब्रह्म सच्ची सरनाईआ। मंगे मंग दर भिखार, आत्म झोली अग्गे डाहीआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, एका वस्त झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्दे दित्ता वर, सतिजुग मिले मात वड्याईआ। गुर गोबिन्दे वर घर पाया, आत्म वज्जी वधाईआ। अंगीकार इक्क अख्वाया, साचा संगी संग निभाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी डेरा लाया, ब्रह्मण्डी खोज खुजाईआ। जेरज अंडी दिस ना आया, बैठा मुख छुपाईआ। दो जहानां वंड वंडाया, वंडणहार सृष्ट सबाईआ। पुरीआं लोआं रिहा हिलाया, ब्रह्मा शिव सुरपति राजा इन्द दए दुहाईआ। विष्नूं बंसी सीस झुकाया, दोए जोड़ खड़्हा सरनाईआ। पुरख अबिनाशी शब्द जणाया, बोध अगाधी इक्क जणाईआ। त्रैगुण माया मेट मिटाया, पंज तत्त रहिण ना पाईआ। पंचम मीता इक्क अख्वाया, अनाद अनादी आप अख्वाईआ। राग रागनी भेव ना पाया, राग छतीसा रिहा गाईआ। वेद पुराणां हथ्थ ना आया, वेद व्यासा लेख लिखाईआ। अञ्जील कुरान दए दुहाया, सभ दा लहिणा रिहा चुकाईआ। साध सन्त जीव जन्त होए हलकाया, आत्म घर ना कोई सुहाईआ। गुरमुख विरले आत्म दरसी पुरख अबिनाशी एका पाया, एका ओट रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गोबिन्द मेला इक्क मिलाईआ। गोबिन्द मेला हरि गोपाल, घर साचे वज्जे वधाईआ। दीनां बंधप दीन दयाल, वेख वखाए सृष्ट सबाईआ। नाल रखाए काल महांकाल, राए धर्म रिहा उठाईआ। लक्ख चुरासी फल वेखे डाल्ह, चारों कुन्ट दहि दिशा नठ्ठ नठ्ठ धाहीआ। नौ खण्ड पृथ्वी गगन पताल, आकाश आकाशां पार कराईआ। त्रैगुण माया तेरा जाल, प्रभ साचा तोड़ वखाईआ। ब्रह्मा वेता होए कंगाल, सच वस्त हथ्थ ना आईआ। कलिजुग अन्तिम अन्त लुट्टया जाए धनी धन माल, धन धनाढ कोई रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लहिणा देणा रिहा चुकाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम धार, चारों कुन्ट रैण अन्धेरी छाईआ। मनमुख भुल्ले जीव गंवार, भेव ना पायण हरि भगवान, रसन विकारा इक्क रखाईआ। पंचम करन हाहाकार, कोए ना सुणे किसे पुकार, राज राजान शाह सुल्तान बैठे मुख छुपाईआ। इक्क इकल्ला ओंकार, एकँकारा पसर पसार, नौ खण्ड पृथ्वी इक्क द्वार, वेख वखाए थाउँ थाँईंआ। निहकलंक लए अवतार, नौ खण्ड पृथ्वी पावे सार, राज राजानां शाह सुल्तानां रिहा जगाईआ। जन भगतां देवे धुर फ़रमाण, आत्म अन्तिम बन्न्हे गाना। जोत निरँजण नेत्र पाए अंजन, चरन धूढ़ बख्शे साचा मजन, साचा इक्क
इशनान कराना। काल नगारे लक्ख चुरासी सिर ते वज्जन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा वेस वटाना। कलिजुग तेरा अन्तिम रंग, एका एक चढ़ाया। सृष्ट सबाई होई नंग, नाम वस्त ना कोई रखाया। मानस देही होई भंग, आवण जावण ना कोई कटाया। सज्जण मीत मुरार मात पित भाई भैण साक सैण अंग संग, वेले अन्त ना कोए छुडाया। लाड़ी मौत दर द्वारे मंगे मंग, राए धर्म दी सच सपुत्री कुँवार कन्या एका वर लोड़े, प्रभ अबिनाशी अग्गे दोए हथ्थ जोड़े, पुरख अबिनाशी किरपा कर अन्तिम चढ़े शब्द घोड़े, चिट्टे अस्व सोलां कलीआं आसण लाया। गुरमुखां दर वेखे दौड़े, अगम्म अगम्मा अगम्मड़े धाम आपे बौहड़े, वेस वटाए ब्रह्मण गौड़े, पूत सपूता आप उपाया। लक्ख चुरासी वेखे परखे मिट्ठे कौड़े, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लिख्या लेख चुकाया। लिख्या लेख हथ्थ करतार, आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, लोकमात फेरी पाईआ। निहकलंक लए अवतार, गुर गोबिन्दे रिहा जगाईआ। शब्द खण्डा तेज कटार, तन गात्रे आप लटकाईआ। आपे होया पहरेदार, दिवस रैण सेव कमाईआ। जन भगतां करे ख़बरदार, चारों कुन्ट फेरा पाईआ। मनमुख सँघारे जीव गंवार, थिर घर कोई रहिण ना पाईआ। वेख वखाए महल्ल अटल उच्च मुनार, गुर दर मन्दिर मस्जिद अन्दर फेरा पाईआ। साध सन्त जीव जन्त ना कोई दिसे विभचार, नार दुहागण रहिण ना पाईआ। गुरमुखां वरे मेला कन्त भतार, दर दुआरा इक्क सुहाईआ। आपे गुर आपे चेला, आपे मेल मिलावणहार, जुग जुग विछड़े रिहा मिलाईआ। खेले खेल खेलणहार विच संसार, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, जोती जामा भेख वटाईआ। शब्द शब्दी पावे सार, दो जहानां एकँकार, इक्क इकल्ला हरि रघुराईआ। उच्चे टिल्ले पर्बत हिल्ले · जूह उजाड़ पहाड़ वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा वेस कराईआ। वेस अनेकां हरि निरँकारा, अकल कला भरपूरया। आवे जावे वारो वारा, खेले खेल हाज़र हज़ूरया। गोबिन्द मेला इक्क दुआरा, नाद अनादी धुन उपजाए आत्म साची तूरया। पंचम सेवक सेवादार, अन्दर मन्दिर आसा मनसा पूरया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, मेट मिटाए जूठ झूठ पसारा कूड़या। कलिजुग अन्तिम रिहा कुरला, हरि साचे जोत जगाईआ। दिवस रैण उठ उठ मारे धाह, ना दिसे कोई सहाईआ। चार यारां संग मुहम्मद ना कोई फड़े बांह, अल्ला राणी बैठी मुख छुपाईआ। वेद पुराण शास्त्र सिमरत ना कोई कटे फाह, ना कोई संग रखाईआ। खाणी बाणी बैठी मुख छुपा, मनमुख जीवां रसना होई हलकाईआ। नानक गोबिन्द ना कोए सहा, लेखा आपणा गए लिखाईआ। चारों कुन्ट दहि दिशा ना कोई सहा, रैण अन्धेरी
छाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम दए जगाईआ। कलिजुग उठ जाग सुल्तान, हरि साचा आप जगांयदा। धर्म राए इक्क निशान, अक्खर वक्खर रूप समांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी इक्क ज्ञान, दूसर ना कोई होर ज़बान, एका दूजा भउ चुकांयदा। मेट मिटाए पंज शैतान, ना कोई दिसे बेईमान, अल्ला हू नाअरा ना कोई लांयदा। जन भगतां देवे दानी दान, आत्म जोती ब्रह्म ज्ञान, एका शब्द सच सुणांयदा। दिवस रैण रही प्रभात, रैण अन्धेरी मेट मिटांयदा। आपे पिता आपे मात, चरन प्रीत बंधाए साचा नात, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ांयदा। इक्क इकांत देवे बूंद स्वांत, जन भगतां मुख चुआंयदा। मनमुख जीवां कोए ना पुच्छे वात, चारों कुन्ट उठ उठ रहे झाक, कलिजुग कूड़ कुड़यारा नज़र ना आंयदा। माया ममता हउमे हँगता डसनी नाल बरात, काया नारी नाल प्रनांयदा। राग नाद ना कोई सुणे सुणाए पूजा पाठ, मंगलाचार ना कोई करांयदा। ना दिसे तीर्थ अट्ठ साठ, गंगा गोदावरी नीर ना कोई प्यांअदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा लेखा आप मुकांयदा। कलिजुग लेख आप मुकाउणा, प्रभ हथ्थ रक्खी वड्याईआ। जूठ झूठ झोली पाउणा, लोकमात करे कुड़माईआ। पंच विकारा संग रलाउणा, चौथा जुग रिहा शरमाईआ। नाद अनादी शब्द ना किसे गाउणा, तूरत तूर ना कोई वजाईआ। दर दवारिउँ बाहर कराउणा, बीस बीसा दए दुहाईआ। इक्क इकीसा खेल खिलाउणा, खेलणहार आप अख्वाईआ। जगत जगदीसा जोत जगाउणा, कलिजुग अन्तिम फेरी पाईआ। ब्रह्मा शिव आप हटाउणा, सुरपति राजा इन्द रहिण ना पाईआ। ध्रू दुआरा वक्त चुकाउणा, हरिजन साचे माण दवाईआ। ऐड़ा अथर्बण अन्त कराउणा, अल्ला अलाही नूर छुपाईआ। इक्क इकल्ला हरि अख्वाउणा, अठारां वरन मेट मिटाईआ। गोबिन्द डल्ला संग मिलाउणा, वल छला जगत भुलाईआ। दूई द्वैती मेट मिटाउणा, नाम हुलार इक्क कराईआ। सोहँ भल्ला इक्क फड़ाउणा, चार वरन सच्ची सरनाईआ। एका मार्ग धरत मात लगाउणा, धरनी धरत आप सुहाईआ। गुरमुख साचे विच समाउणा, आत्म सेजा इक्क विछाईआ। पुरख अबिनाशी डेरा लाउणा, निर्मल जोत करे रुशनाईआ। पंचम नाद राग इक्क सुणाउणा, अनहद साची सेवा लाईआ। अमृत आत्म मेल मिलाउणा, सर सरोवर इक्क विखाईआ। काग हँस आप बणाउणा, गुरमुख तेरी वड वड्याईआ। लक्ख चुरासी फंद कटाउणा, आप आपणी गोद उठाईआ। मात गर्भ ना फेर आउणा, दस दस मास ना वेख वखाईआ। पृथ्वी आकासी बाहर कराउणा, साचे धाम दए बहाईआ। रमईआ राम आप अख्वाउणा, काहना कृष्ना संग रखाईआ। गोबिन्द नानक इक्क कराउणा, एका धार वहाईआ। पूत सपूत आप जगाउणा, हरिजन साचे लए उठाईआ। एका दूजा भउ चुकाउणा, नेत्र तीजा खोल्ह वखाईआ। चौथा धाम इक्क सुहाउणा, जन सन्तां
दए वड्याईआ। सस्सा किले अन्दर बहाउणा, उप्पर होड़ा लगाईआ। सो पुरख निरँजण आप अख्वाउणा, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। ससा संगतां मेल कराउणा, हउमे रोग गंवाईआ। साची संगता इक्क बणाउणा, चार वरन शब्द इक्क कुड़माईआ। एका शब्द गुर मन्त्र जपाउणा, जगत विद्या ना कोई पढ़ाईआ। शस्त्र बस्त्र तन पहनाउणा, नाम गात्रा तन रखाईआ। साचे अस्व आप चढ़ाउणा, आपणी हथ्थीं तंग कसाईआ। गोबिन्द लाड़ा इक्क सजाउणा, लोकमात दए वड्याईआ। नारी कन्त आप प्रनाउणा, एका रूप समाईआ। धरत मात दी गोद सवाउणा, साचा चन्द चढ़ाईआ। ब्रह्मा शिव सेवक सेवादार सेवा लाउणा, विष्नूं वेस वटाईआ। करोड़ तेतीसा सीस झुकाउणा, सुरपति इन्द रहे सरनाईआ। दरगाह साची साचा धाम सुहाउणा, अटल महल्ल अचल्ल हरि रघुराईआ। चार दिवार ना कोई वखाउणा, छप्पर छन्न ना कोई रखाईआ। दीपक जोती इक्क जगाउणा, दहि दिशा करे रुशनाईआ। पारब्रह्म हरि आप अख्वाउणा, पुरख अबिनाश आप हो जाईआ। हरिजन साचे विच समाउणा, मेला सहिज सुभाईआ। शब्द विचोला इक्क रखाउणा, दो जहानां आवे जावे फेरा पाईआ। ओंकारा देस सुहाउणा, निरँकारा रूप वटाईआ। सुंन अगम्मो पार लँघाउणा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आत्म दरसी मेल मिलाउणा, विछड़ कदे ना जाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन एका धाम बहाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। पंज तत्त प्यार, जगत बंधाया। काम क्रोध लोभ मोह हँकार, आप उपाया। मन मति बुध कर शृंगार, तन वसाया। काया माटी अपर अपार, मन्दिर इक्क सुहाया। नाड़ बहत्तर कर उज्यार, बंधन पाया। तिन्न सौ सट्ठ हाडी कर शृंगार, तन सजाया। रक्त बूंद अपर अपार, गर्भवास डेरा लाया। रैण अन्धेरी वेख प्रभास, बिन रसना जिह्वा गाया। पवण पवणी ना कोई स्वास, मास ग्रास ना मुख रखाया। प्रभ मिलण दी एका आस, आलस तृष्ना विच ना आया। छप्पर छन्न ना कोई निवास, मन्दिर अन्दर ना वेख वखाया। सूरज चन्न ना कोए प्रकाश, तारा मण्डल ना कोई दरसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि रचना तेरी बणत बणाया। रक्त बूंद अपर अपार, काया जड़त जड़ाईआ। पंचम पंचम कर प्यार, पंचम वेख वखाईआ। पंचम पंचम कर उज्यार, पंचम मुख छुपाईआ। पंचम गल पावे हार, पंचम दए दुहाईआ। पंचम खेले खेल अपार, पंचम राह तकाईआ। पंचम गाए वारो वार, पंचम रिहा सुणाईआ। पंचम वेखे इक्क प्यार, पंचम रहे जुदाईआ। पंचम मेला इक्क भतार, पंचम रंड वखाईआ। पंचम पंचम कर वपार, पंचम झोली पाईआ। पंचम वसया आपे बाहर, पंचम विच समाईआ। पंचम वेखे पार किनार, पंचम धार रुढ़ाईआ। पंचम मेला इक्क द्वार, पंचम मुख भवाईआ। पंचम मिल्या सांझा यार, पंचम दिस ना आईआ। हरिजन तेरा इक्क प्यार,
पंचम बंध बंधाईआ। जोत सरूपी कर आकार, शब्द कटार चलाईआ। शब्द खण्डा अपर अपार, दिस किसे ना आईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां पावे सार, डूँघी कन्दर वेख वखाईआ। पंच विकारा वढ्ढे कंडा, उठे कर कर धाईआ। तत्त विकारा खण्ड खण्डा, खण्ड खण्ड कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम दर पंचम घर पंचम पंचम राग अल्हाईआ। पंचम पंचम रोल, पंचम पाया। पंचम पंचम बोल, पंचम छुपाया। पंचम पंचम तोल, पंचम जणाया। पंचम बैठा बूहा खोल्ह, जगत दुआरा इक्क रखाया। काम कामनी वसे कोल, किरती किरत कमाया। करोड़ किरत करे अनमोल, ढोल मृदंगा इक्क वजाया। लोभ मोह हँकारा ल्या फोल, एका दूजा पड़दा लाहया। त्रैगुण माया तेरा घोल, पंचम नाल कराया। शब्द सरूपी वसया कोल, अनडीठा दिस ना आया। अनहद राग सुणाए बोल, गुर मीठा शब्द अल्हाया। काया पड़दा देवे खोल्ह, नाम खण्डा एका वाहया। चरन प्रीती घोली घोल, आप आपणा मूल तजाया। मक्खण छाछ लए वरोल, नाम मधाणा इक्क रखाया। काया माटी झूठा पोल, जल बिम्ब रूप दरसाया। शब्द सरूपी अन्दर मौल, मौला रूप अख्वाया। हरिजन सोए रहे अनभोल, हरि बिन सोए ना कोई जगाया। आप करन करावणहारा हरिजन चोल, जुग जुग वेस वटाया। पंच विकारा खेले होल, लाल गुलाला हथ्थ रखाया। प्रगट होए कला सोल, अकल कला समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम देवे जगत वर, वर दाता आप अख्वाया। पंचम सेवादार, सेव कमांयदा। काम क्रोध लोभ मोह हँकार, जगत वरतांयदा। गुरमुख वेखे विच संसार, आप आपणी दया कमांयदा। लेखे लाए हरि गिरधार, नेत्र नैणां दरस दिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दे मति आप समझांयदा। गुरमुख समझावे दे मति, तत्त आपणे हथ्थ रखांयदा। बहत्तर नाड़ ना उब्बल रत्त, तत्त मति सुहांयदा। सति सन्तोखी धीरज यति, पल्ले गंढ्ढ बंधांयदा। चरन द्वारे एका हट्ठ, नीत अनीती आप वखांयदा। लोभ विकारा पए भट्ठ, सच सच्ची धार वहांयदा। मेट मिटाए नठ्ठ नठ्ठ, दिवस रैण सेव कमांयदा। आप आपणी गेड़णहारा लट्ठ, चारों कुन्ट भवांयदा। पंच विकारा गुरसिख चरनी जाए ढठ्ठ, हरि समरथ हथ्थ टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख आत्म लए वर, नारी कन्त रूप समांयदा। नारी कन्त कन्त कन्तूहल, गुरमुख सेज हंढाईआ। शब्द सरूपी बरखे फूल, आपणी बरखा लाईआ। आप चुकाए आपणा मूल, शब्द सिँघासण उप्पर बैठ, ना कोई पावा ना कोई चूल, ना कोई बाडी बणत बणाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता दूलो दूल, वड दूला आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे देवे वर, नाम भण्डारा इक्क वरताईआ। नाम भण्डारा इक्क अतुट्ट, जुग जुग आप रखाया। गुरमुख लाहा लैण खट्ट, हट्ट हटवाणा रिहा कराया। तन नगारे लग्गे चोट,
एका डंका रिहा लगाया। आसा मनसा कढ्ढे खोट, तृष्ना भुक्ख मिटाया। आप उठाए दया कमाए आल्हणिउँ डिग्गे बोट, आप आपणी गोद उठाया। मनमुख जीवां माया ममता जगत तृष्ना अजे ना भरी पोट, दिवस रैण रहे कुरलाया। हरिजन मेला जोती जोत, नूरो नूर सवाया। ना कोई वरन ना कोई गोत, बंधन बंधप कोई ना पाया। लभ्भ लभ्भ थक्के कोटी कोट, कोटन कोट फिरे हलकाया। भेखाधारी बन्न्ह लंगोट, उच्चे टिल्ले फेरा पाया। गुरमुख साचे सन्त जनां एका देवे नाम धना, भाग लगाए जगत तना, सच भण्डारा इक्क भराया। नाम भण्डारा हरि दातार, एका एक रखांयदा। दाता दानी देवे देवणहार, हरिजन झोली पांयदा। धुर निशानी इक्क प्यार, सेवक सेवा लांयदा। आत्म ज्ञानी शब्द हुलार, अनहद बाणी राग अल्हांयदा। पवण पवणी ना पावे सार, ना कोई भेव खुल्हांयदा। गुरमुख साचे चतुर सुजानी लाए पार, बीड़ा आपणे हथ्थ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे जगत वर, एका भिच्छया झोली पांयदा। साची भिच्छया हरि निरँकार, आत्म अन्तर आप टिकाईआ। दिवस रैण करे रच्छया विच संसार, अट्ठे पहर रहे सहाईआ। विष्नूं वंसी बण वरतार, आपणी हथ्थीं रिहा वरताईआ। ब्रह्मा वेता लिखे लिखार, लिख्या लेख ना कोई मिटाईआ। धारी केसा पावे सार, दस दस्मेसा जोत जगाईआ नर नरेसा आप निरँकार, निरगुण खेल खिलाईआ। सरगुण बन्न्हे साची धार, सोहँ सो जपाईआ। कालख टिक्का दए उतार, चन्दन चन्द चढ़ाईआ। दो जहानी उतरे पार, आप आपणे कंध उठाईआ। इक्क विखाए पार किनार, शौह दरया ना कोई रुढ़ाईआ। महल्ल अटल उच्च मुनार, हरि बैठा आसण लाईआ। सूरज चन्न ना कोई अवतार, तारा मण्डल ना कोई दिसाईआ। पृथ्वी आकाश ना कोए पाताल, लक्ख चुरासी ना वास रखाईआ। जल थल ना कोई पहाड़, नीर सीर ना कोई वखाईआ। पंच पंचायण ना दिसे धाड़, तट्ट हट्ट ना कोई समझाईआ। वा ना लग्गे तत्ती हाढ़, ठण्ढी धार ना कोई चलाईआ। दर द्वारे देवे वाड़, थिर घर धाम इक्क सुहाईआ। हरिजन साजन साचा लाड़, दर वेखे सहिज सुभाईआ। पुरख अबिनाशी आपे होए पिच्छे अगाड़, दो जहानां पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे जगती वर, जगत भण्डारा आप भराईआ। हरि भण्डार सदा भरपूर, जुग जुग आप रखाया। कलिजुग नाता दिसे कूड़ो कूड़, साचा मार्ग इक्क वखाया। चरन प्रीती देवे साची धूढ़, कौस्तक मणीआ मस्तक टिक्का लाया। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्ह, अज्ञान अन्धेर मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क ध्यान इक्क ज्ञान इक्क इशनान विखाया। सच ज्ञान धर्म जैकार, गुरमुख वेख विखांयदा। नेत्र नैण वेख उग्घाड़, हरि दर्शन लोचन पांयदा। जगत विकारा आप चबाए आपणी दाहड़, नेड़ ना कोई आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, जिस जन बख्शे साचा वर, दिवस रैण दया कमांयदा। दिवस रैण दया कमाए, आप आपणी कल धारया। हरिजन साचा दर्शन पाए, अट्ठे पहर रहे ख़ुमारया। सति सन्तोखी धीर धराए, यति सति कराए वणज वपारया। आत्म मोखी इक्क वखाए, सोहँ शब्द जै जै कारया। हउमे रोग दु:ख मिटाए, फंदन फांद विच संसारया। तृष्ना भुक्ख मिटाए, अमृत आत्म जाम पया रिहा। काहना कृष्ना मुख वखाए, कवण नैण सीस जगत टिका ल्या। गोबिन्द मेला सहिज सुभाए, कल्गी तोड़ा सीस टिका ल्या। हरिजन साचे वेख वखाए, जोती शब्दी जोड़ जुड़ा ल्या। नेत्र पेख सदा बख्शाए, आप आपणा मूल चुका रिहा। लिखी रेख ना कोई मिटाए, प्रभ लेखा आपणा हथ्थ रखा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अट्ठे पहर दिवस रैण हरिजन वेख वखा ल्या। गुरसिख तेरी छप्पर छन्न, जोती नूर सवाईआ। सुणे सुणाए राग कन्न, अनादी धुन वजाईआ। सृष्ट सबाई छाण पुण, हरिजन मेल मिलाईआ। आपे जाणे गुण अवगुण, दूसर भेव ना राईआ। सन्त सुहेले जुग जुग चुण, सोहँ डोरी नाल बंधाईआ। भाग लगाए साची कुल, कुलवन्ता आप अख्वाईआ। देवे नाम इक्क अनमुल्ल, नाम अनमुल्लड़ा झोली पाईआ। पूरे तोल रिहा तुल, तोलणहार आप अख्वाईआ। आदि अन्तन सदा अडुल्ल, डुल्ल कदे ना जाईआ। पारब्रह्म इक्क अभुल्ल, भुल्ल रहे ना राईआ। लोकमात दुआरा गया खुल्ह, चौदां हट्टां इक्क वखाईआ। नाम वस्त ना लाए मुल्ल, चरन प्रीती इक्क सिखाईआ। मनमुख जीवां काया बूटा गया हुल्ल, अन्तिम फल रहिण ना पाईआ। नाम नामा गए भुल्ल, मदिरा मास रसन लगाईआ। पाणी प्या काया चुल्ल्ह, अमृत आत्म हथ्थ ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेखे साचे दर, अट्ठे पहर होए सहाईआ। आत्म घर साचा भोग, आपणा आप लगांयदा। देवणहार साची चोग, हरिजन चोग चुगांयदा। दरस दिखाए आप अमोघ, निर्मल रूप समांयदा। दो जहानी चुक्के डर चिन्ता रोग, सोग मिटांयदा। इक्क वखाए साचा जोग, सोहँ सो जाप जपांयदा। मिले वड्याई तीन लोक, चौथे पद समांयदा। पंचम गाए इक्क सलोक, एका राग अल्हांयदा। छप्पर छन्न ना देवे मोख, ना कोई पार करांयदा। लेखे लाए काया तन, राग सुणाए साचा कन्न, हरिजन आत्म गई मन्न, पुरख अबिनाशी बेड़ा बन्न, दो जहानां पार करांयदा। गुरसिख तेरी वड्याई धन्न धन्न धन्न, प्रभ सेवक सेवक सेवक सेव कमांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड देवी देवा अलख अभेवा आदि निरँजण जोत निरँजण इक्क जगांयदा। जोत निरँजण मस्तक थाल, आपणी आप टिकाईआ। गुरमुख साचा अनमुल्लड़ा लाल, आपे वेख वखाईआ। भाग लगाए काया माटी झूठी खाल, दीपक दीप करे रुशनाईआ। नेड़ ना आए काल महांकाल, जगत जंजाला नेड़ ना आईआ। फल लगाए साचे डाल्ह, फल
फुलवाड़ी मात लगाईआ। अर्जन अर्जन अर्जन हाल बेहाल, सुर ताल ताल तलवाड़ा बहत्तर नाड़ प्रभ एका एक वजाईआ। सतिगुर शब्द मलाह, आपणा आप बणाया। सृष्ट सबाई मार्ग ला, एका राह चलाया। गुरमति आप समझा, मनमति मेट मिटाया। हरिसंगत साचा मेल मिला, सच सुच्च रिहा वरताया। नाम रंगत इक्क चढ़ा, रंग मजीठी इक्क वखाया। अक्खर वक्खर इक्क पढ़ा, अजपा जाप रिहा कराया। बजर कपाटी सिल हटा, निर्मल जोत रिहा दरसाया। चौदां हट्टा खोल्ह वखा, तीर्थ तट्टां पार कराया। घट घटा रिहा समा, हर घट में आप समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे भगती वर, जन आए सरनाए हरि रघुराए लेखे लाया।