पुस्तकालयभाग ६

२३ भाद्रों २०१४ बिक्रमी इन्द्र सिँघ दे घर करोल बाग विहार होया नवीं दिल्ली

भगत वछल गिरधार, आप अख्वाया। अछल अछल्ल संसार, जुग जुग करदा आया। लोकमाती लए अवतार, नित नवित्ता मेल मिलाया। राम नाम इक्क अधार, हरिजन साचे तृप्त कराया। आत्म अन्तर इक्क प्यार, चरन प्रीती रिहा सिखाया। मोहण माधव मीत मुरार, रूप अनूप दरसाया। नेत्र नैण पेखत पेख दरस अपार, कलिजुग माया मोह चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग फेरा पाया। सतिजुग साचा सतिवाद, सति पुरख वज्जी वधाईआ। त्रेता त्रीया विच विस्माद, राम रामा रूप समाईआ। द्वापर वज्जे एका नाद, काहना कृष्ना रिहा वजाईआ। कलिजुग खोजे जगत ब्रह्माद, हरि जोती जोत जगाईआ। खेले खेल अन्त आदि, जुगा जुगन्त रचन रचाईआ। भगत सुहेले सन्त साध, आपणे आप तराईआ। दिवस रैण रैण दिवस रसना जिह्वा रहे अराध, हरि गोबिन्द रसना गाईआ। जुग जुग विछड़े आपे लाध, मेल मिलावा रिहा कराईआ। सुणे सुणाए दो जहानां फरयाद, अगम्म अगम्मड़ा वेख वखाईआ। शब्द जणाए बोध अगाध, भेव कोए ना पाईआ। धुरदरगाही साची दाद, हरिजन साचे झोली पाईआ। मेट मिटाए वाद विवाद, जगत विकार रहिण ना पाईआ। धुन वजाए आत्म नाद, अनहद सेवा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग वेख वखाईआ। वेखणहार हरि समरथा, सर्बकला भरपूरा। जन हरि रक्खे दे कर हथ्था, जगत नाता आप वखाए कूड़न कूड़ा। लहिणा देण चुकाए मस्तक मथ्थाा, मूर्ख मूढ़्ही बख्शे चरन धूढ़ा। सगल वसूरा हरिजन लथ्था, दरसन पाए जोती नूरन नूरा। नाम जणाए इक्क अकथा, अट्ठे पहर रसना जिह्वा सति सरूरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला इक्क दर, वेख वखाए नेरन दूरा। नेरन दूर हर घट अन्दर, बैठा सेज हंढाईआ। काया माटी साचा

मन्दिर, इष्ट देव शब्द जणाईआ। आपे तोड़नहारा जन्दर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। भाग लगाए डूँघी कन्दर, निर्मल जोती दीप जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे एका दर, दरस दुआरा इक्क वखाईआ। दस्म द्वारी सच महल्ला, एका एक रखाया। पुरख अबिनाशी बैठ इकल्ला, सच सिँघासण डेरा लाया। शब्दी जोती आपे रल्ला, जोती रूप समाया। अमृत धारा नीर वहाए ठांढा जला, सर सरोवर इक्क भराया। हरिजन दरस दिखाए घड़ी घड़ी पल पला, अट्ठे पहर सेव कमाया। पवण सरूपी पक्खा झल्ला, सांत सति वरताया। पंच विकारा करे हल्ला, दुष्ट दुष्ट मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे साचे घर, घर साचा इक्क विखाया। साचे घर हर घट मन्दिर, ऊँचो ऊँच मुनारया। चढ़ चढ़ थक्के गोरख मच्छन्दर, दिस ना आए पार किनारया। गुरमुख साचे सन्त सुहेले दर दुआरा इक्को मंगण, दोए जोड़ चरन सरन निमस्कारया। नाम बसन्ती काया चोली चाढ़्हे रंगन, उतर ना जाए विच संसारया। एका शब्द तन शृंगार कराए साचा अंगन, बस्त्र शस्त्र इक्क पहना रिहा। चरन धूढ़ कराए माघी मजन, दुरमति मैल मिटा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साजन मीत वेख घर, जगत दुआरा इक्क सुहा ल्या। बंक दुआरा दर दरवेश, एका एक रखाया। आपे जाणे रिखी केश, जगतेश्वर रूप वटाया। दाता दानी दस दस्मेस, दुर्गा अष्टमी इष्ट सबाया। दो जहानी नर नरेश, रामा वशिष्ट आप अख्वाया। आपे जाणे आपणे वेस, काहना कंसा मेट मिटाया। कलिजुग अन्तिम अल्ल्हड़ वरेस, बाली बाल वेख वखाया। गोबिन्द काया हरि प्रवेश, नरायण नर अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख दर, आवण जावण खेल खिलाया। हरिजन साजन साचा मीता, एका एक रखांयदा। एका शब्द ध्याए अठारां गीता, अक्खर वक्खर इक्क पढ़ांयदा। सुरत सवाणी साची सीता, राम रमईआ आप प्रनांयदा। राधा राधका रहे अतीता, काहना बंसरी इक्क वजांयदा। नाम निरँजण पतित पुनीता, एका मुकट सीस टिकांयदा। आपे जाणे आपणी रीता, कँवल नैण वेख वखांयदा। हरिजन जन हरि मानस देही जुग जुग जीता, भगत भगवन्ती भगत कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला इक्क घर, इक्क इकेला रूप वटांयदा। इक्क इकल्ला हरि निरँकार, अकल कला समाया। भगत सुहेला मीत मुरार, जुग जुग वेखण आया। खेले खेल अपर अपार, भेव किसे ना पाया। पढ़ पढ़ थक्के जीव गंवार, पारब्रह्म अबिनाशी हथ्थ किसे ना आया। चढ़ चढ़ थक्के कोटन कोटी कोट द्वार, अन्दर मन्दिर अचल्ल अटल निहचल धाम दरसन कोए ना पाया। गुरमुख विरले गुर चरन प्रीती कर प्यार, एका दूजा भउ निवार, तीजे लोइण दरस घर चौथे आप समाया। पंचम मेला कन्त भतार, एका धुन सच्ची

धुन्कार, राग मंगल एका इन्द्र सिँघ सुणाया। सुणे सुणाए सुणनेहार, हरिजन साचे कर प्यार, वेख वखाए अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर, पड़दा उहला रिहा चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेखे दर, दर दरवेश फेरा पाया। दर दरवेस हरि भगवन्ता, भेखी भेख वटांयदा। मंगण मंग ब्रह्मा विष्न महेषा, गणपति भिछक भिच्छया एका पांयदा। कोटन कोट धारी केसा, दर दर आप फिरांयदा। मूंड मुंडाए ना जाए पेशा, जगत जगदीसा ना कोई मनांयदा। अगम्म अगम्मा आपे जाणे आपणा वेसा, अलख निरँजण भेव अभेदा अछल अछल्ल आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेख साचा घर, घर बाहरा इक्क सुहांयदा। साचा घर दर दरबार, हरि जोती नूर सवाईआ। एका शब्द सच्ची धुन्कार, धुन अनादी इक्क वजाईआ। अनहद सेवा सेवादार, दिवस रैण रिहा गाईआ। नाम किंग ताल तलवाड़, रिहा वजाईआ। खिच्ची जाए वारो वार, नाड़ बहत्तर रिहा हिलाईआ। आत्म सेजा कर शृंगार, हरि आपणी सेज विछाईआ। जोती नूर अपर अपार, बैठा आसण लाईआ। भेव ना पाए जीव गंवार, नेत्र नैण ना दर्शन पाईआ। गुरमुख विरला सन्त दुलार, दर बैठा सीस झुकाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, आप आपणे गले लगाईआ। एका मेला कन्त भतार, नारी कन्ता आप अख्वाईआ। साची सेजा अपर अपार, आप आपणी रिहा हंढाईआ। पूत सपूता कर त्यार, सति पुरखा राह तकाईआ। सुन अगम्मो करया पार, एका धाम सुहाईआ। सोहँ सो देस अपार, हरि साची बणत बणाईआ। किला कोट ना कोई द्वार, दर दरबान दिस ना आईआ। राउ रंक ना कोई राजान, शाह सुल्तान रहिण ना पाईआ। जंगल जूह ना कोई उजाड़ पहाड़, जल थल दिस ना आईआ। राग ताल धुन ना कोई धुन्कार, जगत ताल ना कोई वजाईआ। माया मोह ना कोई धन माल, ना कोई लशकर फौज शाहीआ। पुत्तर धी ना बाल अञ्जाण, मात पित ना कोई दिसाईआ। साक सज्जण ना बिरध जवान, एका दूजा नाता ना कोई बंधाईआ। इक्क इकल्ला श्री भगवान, बैठा जोत जगाईआ। जन भगतां वखाए नाम निशान, जुग जुग अटल रखाईआ। हँ हँगता कर कुरबान, हरि हरि जी विच समाईआ। सोहँ अक्खर कर प्रधान, प्रभ आपणी बणत बणाईआ। कलिजुग तेरा अन्त वेख निशान, लोकमात करे रुशनाईआ। साधां सन्तां देवे दान ब्रह्म ज्ञान, पूजा पाठ ना कोई रखाईआ। रसना हरि हरि जो जन गाण, घर साचे मेल मिलाईआ। सतिजुग तेरी सच दुकान, चौदां लोकां आप खुल्हाईआ। ब्रह्मा विष्नूं शिव मंगण दान, अग्गे बैठा झोली डाहीआ। करोड़ तेतीसा बाल नादान, सुरपति राजा इन्द रो रो दए दुहाईआ। पुरख अबिनाशी मार ध्यान, दे मति रिहा समझाईआ। धुर दरगाही इक्क फ़रमान, लोआं पुरीआं करे जणाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी करे परवान, सत्तां दीपां जै जै जैकार कराईआ। भगत जनां हरि

देवे दान, दूसर हथ्थ किसे ना आईआ। गुरमुख साचे चतर सुजान, आत्म इच्छया इक्क रखाईआ। मेल मिलावा हरि गोबिन्द साचे काहन, नाम नईआ इक्क चढ़ाईआ। रसना चिल्ला तीर कमान, पंचम मेट मिटाईआ। शब्द विखाए सच बिबान, धुरदरगाही डेरा लाईआ। आप चुकाए आवण जाण, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। राए धर्म सुण निधान, हरि साचे शब्द जणाईआ। गुरमुख साचे बाल अंञान, प्रभ आपणी गोद उठाईआ। लाड़ी मौत ना वेखे मार ध्यान, मुख घुंगट बैठी मुख छुपाईआ। दूत दुष्ट सर्ब कुरलान, सोहँ खण्डा आप विखाईआ। दर दुआरा इक्क नर हरि श्री भगवान, दिवस रैण कुण्डा रिहा लाहीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सन्त जनां धुर दरगाह शब्द सरूपी बण मलाह, आप आपणे धाम बहाईआ।

हरि धन नाम सुग़ात, प्रभ आपणे हथ्थ रखाईआ। जुग जुग देवे दानी दात, देवणहार अख्वाईआ। मंगे मंग धरत मात, रो रो नेत्र नैण नीर वहाईआ। कलिजुग होई अन्धेरी रात, चारों कुन्ट अन्धेरा छाईआ। सच ना दिसे कोई प्रभात, साचा चन्न ना कोई वखाईआ। रवि ससि ना दिसे कोई प्रताप, पारब्रह्म ना कोई गाईआ। दहि दिश खेल नटूआ नाट, जगत नाटक रिहा वखाईआ। नाम वस्त ना मिले किसे हाट, गुर दर मन्दिर वेख वखाईआ। आत्म सेज ना दिसे कोई खाट, पलँघ रंगीला ना कोई विछाईआ। आत्म रस ना लए कोई चाट, रसना जिह्वा होई हलकाईआ। भव जल पार ना करे कोई घाट, अट्ठ सट्ठ तीर्थ दए दुहाईआ। जूठ झूठ मारे ठाठ, आप आपणी धार वहाईआ। कलिजुग काया अग्नी काठ, शब्द मेघ ना कोई बरसाईआ। आपे गेड़नहारा उलटी लाठ, भेखाधारी भेख वटाईआ। आत्म अन्तर ना कोई पूजा पाठ, तिलक लिलाट ना कोई लगाईआ। पल्ले दिसे ना नाम गाठ, चारों कुन्टां खाली आप कराईआ। गुरमुख विरले मिल्या एका नाम हाठ, सति सन्तोख धीर धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे देवे नाम वर, वड भण्डारा इक्क रखाईआ। नाम सुगात सच सुगंध, एका एक वरतांयदा। जो जन गाए बत्ती दन्द, परमानंद समांयदा। दूई द्वैती ढाहे कंध, निजानंद वखांयदा। जोत निरँजण चाढ़्हे चन्द, दीपक इक्क विखांयदा। ख़ुशी कराए बन्द बन्द, पंचम मेट मिटांयदा। राग सुणाए सुहागी छन्द, सोहँ सो नाउँ रखांयदा। लक्ख चुरासी तोड़े फंद, आवण जावण गेड़ कटांयदा। सर्ब जीआं आपे बख्शिंद, बख्शणहार आप हो जांयदा। मनमुख जीव भागां मन्द, नेत्र नैण ना दरसन पांयदा। रसन लगाया मदिरा मास गन्द, सुरत शब्द ना कोए मिलांयदा। बजर कपाट ना खुल्ल्हे जंद, नाम कुंजी ना कोई रखांयदा। माया ममता कीना अन्ध, दृष्ट इष्ट ना वेख विखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे दर सुहांयदा।

नाम भण्डार हरि वरतंता, एका आदि जुगादया। मेल मिलाए साजन सन्ता, खोज खुजाए वड्ड ब्रहमादया। काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्ता, शब्द धुन वजाए नाद अनाहद नादया। तोड़े गढ़्ह हउमे हँगता, सति सति सतिवादया। दर भिखारी जो जन मंगता, देवे नाम धुर दी दादया। गुण अवगुण ना जाणे जीव जन्ता, इक्क जणाए बोध अगाध्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे नाम वर, दिवस रैण रहे अराध्या। नाम भण्डार हरि अनमुल्ला, एका एक रखाया। आपणे तोल आपे तुला, तोलणहार आप हो आया। गुरमुख विरला चरन प्रीती घोल घुला, हउँ घोली घोल घुमाया। माया ममता मोह विच ना रुल्ला, काया चोली भरम ना राया। काया बूटा मात ना हुल्ला, फल वेखे डाल्ह सबाया। भाग लगाए आपणी कुला, कुलावन्त जीव जिस गाया। दर द्वारे जो जन आए भुल्ला, नाम नामा झोली पाया। सच दुआरा आदि जुगादि जुग जुग खुल्ल्हा, ना कोई सके बन्द कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे नाम वर, वर घर एका रिहा सुहाया। पाया नाम हरि अतुट, तोट रहे ना राईआ। लक्ख चुरासी जाए छुट्ट, हरि बन्द बन्द कटाईआ। पंच विकारा ना सके लुट्ट, नाम खण्डा इक्क विखाईआ। अमृत आत्म प्याए साचा घुट्ट, अट्ठे पहर ख़ुमार कराईआ। तीर निराला रिहा छुट्ट, रसना चिल्ले आप चढ़ाईआ। मनमुख जीवां जड़्ह देवे पुट्ट, जिउँ रामा रावण खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, भेखाधारी वेस वटाईआ। भेस अवल्ला हरि इकल्ला, जुग जुग करदा आया। धरत मात तेरा इक्क महल्ला, हरि साचा दए वसाया। नौ खण्ड पृथ्वी पाए तरथल्ला, सत्तां दीपां दए हिलाया। ब्रह्मा शिव दर द्वारे खल्ला, विष्नूं वंसी सीस झुकाया। करोड़ तेतीसा बोले थला सुरपति राजा इन्द संग रलाया। वेख वखाए जलां थलां, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ां डेरा लाया। दीपक जोत गुरमुख विरले मस्तक थाल बल्ला, अज्ञान अन्धेर मिटाया। धुरदरगाही शब्द सुनेहड़ा एका घल्ला, जुग जुग रिहा सुणाया। मनमुख भुलाए कर कर वल छल्ला, अछल अछल्ल भेव ना राया। ना कोई मेटे दूई द्वैती सल्ला, एका दूजा ना भेव चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे नाम वर, एका रंगण तन चढ़ाया। रंगे रंग काया चोली, हरि एका रंग चढ़ांयदा। पंच विकारा होए घोल, सेवक सेवादार करांयदा। सोहँ अक्खर सतिजुग तेरा साचा बोल, चार वरनां आप जणांयदा। जगत भण्डारा आपे खोल्ह, दो जहानां आप वरतांयदा। एका कंडे रिहा तोल, राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान एका धाम सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे नाम वर, एका मंगण मंग मंगांयदा। मंगे मंग नाम प्रभात, सच सुच्च वड्याईआ। बैठा रहे इक्क इकांत, दिवस रैण ना कोए जणाईआ। आत्म अमृत देवे बूंद स्वांत, भर प्याला

इक्क प्याईआ। जन भगतां पुच्छे जुग जुग वात, आप आपणी जोत जगाईआ। आपे पिता आपे मात, आप आपणी गोद उठाईआ। चरन कँवल एका सच्चा नात, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। लेखा चुक्के ज़ात पात, वरन बरन रहिण ना पाईआ। वेख वखाए दीप सात, नौ खण्ड पृथ्वी इक्क दुहाईआ। सोहँ शब्द चलाए साची गाथ, अक्खर वक्खर आप पढ़ाईआ। नाथ त्रैलोकी आप चलाए आपणा राथ, रथ रथवाही आप अख्वाईआ। भगत जनां हरि सगला साथ, साचा संग निभाईआ। जिउँ रामा घर दसराथ, दहिसर बाणां नाल घाईआ। काहना कृष्ना त्रिलोकी नाथ, अर्जन गीता इक्क सुणाईआ। कलिजुग अन्तिम वेखे मार झात, चारों कुन्ट रैण अन्धेरी छाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क रखाए नाम वर, चार वरनां एह समझाईआ। चार वरन इक्क ज्ञान, हरि साचा आप दृढ़ांयदा। रूसा चीना वेख जपान, शाह इंग्लिस्तान आप हिलांयदा। नाम फरंगी कढ्ढे तेज किरपान, चारों कुन्ट चलांयदा। मंगण मंग एका मंगी, ईसा मूसा झोली डांयदा। चार यार कंड नंगी, संग मुहम्मद मुख छुपांयदा। सदी चौधवीं जाए लँघी, ना कोई धीर धरांयदा। राए धर्म दर द्वारे मंग मंगी, दोए जोड़ सीस झुकांयदा। लाड़ी मौत सीस वाहे कंघी, तन शृंगार करांयदा। धरत मात चुन्नी लाल रंगी, पल्लू आपणे हथ्थ विखांयदा। सम्मत पन्दरां तेरी रुत्त लग्गे चंगी, प्रभ ख़ुशीआं मात मनांयदा। आप उठाए शाह फरंगी, मक्का मदीना वेख वखांयदा। भगत जनां हरि साचा संगी, दे मति आप समझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका नाम गुण निधान, मार ध्यान दो जहान, सोहँ सो दुरमति मैल धो, हरि बिन अवर ना को, जन भगतां झोली पांयदा। रघुबर हरि रघुनाथ, रघुवंस आप अख्वाया। जुग जुग सगला साथ, जन भगतां संग निभाया। आप आपणा चलाए राथ, रथ रथवाही इक्क अख्वाया। लेखा लेख लिखाए मस्तक माथ, कौस्तक मणीआ टिक्का इक्क लगाया। मेल मिलावा त्रैलोकी नाथ, लोआं पुरीआं विच समाया। लहिणा देणा चुकाए सीआं साढे तिन्न तिन्न हाथ, लक्ख चुरासी फंद कटाया। सोहँ शब्द कलि साची गाथ, हरिजन रसना जिह्वा दन्द बत्तीसा एका गुण वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चरन प्रीती साची रीती नाम वस्त झोली इक्क भराया।