पुस्तकालयभाग ६

२४ भाद्रों २०१४ बिक्रमी रेशम सिँघ दे गृह मेरठ छाउँणी

सति पुरख सतिवाद, सति समाया। खेले खेल आदि जुगादि, जुग जुग खेल खिलाया। ब्रह्मा विष्न शिव रहे अराध, दिवस रैण रसना गाया। करोड़ तेतीसा वजाए नाद, सुरपति राजा इन्द संग रलाया। नौ खण्ड पृथ्वी शब्द जणाए बोध

अगाध, हरि एका एक रखाया। सन्त सुहेले मात लाध, आप आपणी दया कमाया। धुन वजाए आत्मक साचा नाद, अनहद सेवा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटाया। आदि पुरख अनाद, एका एकँकारया। शब्द जणाए बोध अगाध, लोआं पुरीआं पावे सारया। जन भगतां देवे साची दाद, लक्ख चुरासी वेखे खेल न्यारया। कोटन कोट जीव जन्त साध सन्त रहे अराध, दिस किसे ना आ रिहा। अगम्म अगम्मा मोहण माधव माध, केशव रूप समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटाया। वेस वटाया हरि अगम्मा, आपणी जोत जगाया। थिर घर वसाए सच महल्ला, छप्पर छन्न ना कोई रखाया। ना कोई गंगा गोदावरी दिसे जला, अट्ठ सट्ठ दिस ना आया। गुरदर मन्दिर मस्जिद पैणा ना कोई मुल्ला, हवनी हवन ना कोई कराया। तीर तलवार ना कोई ढाला, अस्त्र शस्त्र ना कोए सजाया। पारब्रह्म अबिनाशी सच सिँघासण एका बैठा मल्ला, आप आपणा रिहा उपाया। जोती शब्दी आपे रल्ला, दर साचा इक्क सुहाया। धाम दिखाए इक्क इकल्ला, ऊँचो ऊँच सुहाया। जुग जुग शब्द संदेश लोकमात घल्ला, राम रामा रूप वटाया। आप आपणा करे कराए लक्ख चुरासी हल्ला, ब्रह्मा वेता वेद विदान भेख वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग जोती भेख कर, लोकमात मार झात, आप आपणा खेल खिलाया। सतिजुग त्रेता पार कर, द्वापर वज्जे वधाईआ। रामा कृष्ना मेल हरि, एका धाम सुहाईआ। कलिजुग अन्तिम वेस कर, अकल कला वरताईआ। नानक गोबिन्द टेक नर, दिवस रैण रिहा गाईआ। संग मुहम्मद चार यार मंगण दर, दोए जोड़ बैठे सीस झुकाईआ। पारब्रह्म प्रभ किरपा आपणी रिहा कर, शब्द वस्त दस्त फड़ाईआ। प्रगट होए विच संसार, कलिजुग अन्तिम दए वधाईआ। चार वरन सुहाए इक्क द्वार, बंक दुआरा इक्क खुल्हाईआ। राउ रंक प्रभ इक्क कर, राज राजानां शाह सुल्तानां ख़ाक रलाईआ। सृष्ट सबाई वेख हरि, नौ खण्ड पृथ्वी आप हिलाईआ। सत्तां दीपां देवे वर, पुरीआं लोआं करे कुड़माईआ। निहकलंका नाउँ धर, गुर गोबिन्दा मेल मिलाईआ। शब्द खण्डा हथ्थ फड़, चारों कुन्ट दहि दिशा आप वखाईआ। रवि ससि रहे डर, धरतमात रही कुरलाईआ। तीर निराला निशाना मारे हरि, आपे मेट मिटाईआ। किला तोड़ तुड़ाए हँकारी गढ़्ह, थिर रहिण ना पाईआ। आप आपणी बूझ बुझाई ना कोई सीस ना कोई धड़, पंज तत्त दिस ना आईआ। हड्ड मास नाड़ी ना कोई नड़, रक्त बूंद ना कोई सुहाईआ। ना कोई चोटी ना कोई जड़्ह, भेव अभेदा भेव छुपाईआ। लक्ख चुरासी नाल रिहा लड़, आपे मेटे आपे लए मिलाईआ। सन्त सुहेले आत्म अन्दर लए फड़, आप आपणा राह वखाईआ। ना मरे ना जाए सड़, आप आपणा रिहा सुहाईआ। जन भगतां फड़ाए आपणा लड़, एका पल्लू नाम रखाईआ। कलिजुग तेरी

काली धार वहे हढ़, कलिजुग रिहा वहाईआ। त्रैगुण माया जाणी सड़, ब्रह्मा रो रो नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा वेख वखाईआ। आप आपणा वेख हरि करतार, आपणी कल वरतांयदा। चौथे जुग पावे सार, महांसार्थी आप अख्वांयदा। वेद अथर्बण पावे सार, पार किनार ऐड़ा अल्ला मुख छुपांयदा। चारों कुन्ट हाहाकार, संग मुहम्मद आप कुरलांयदा। ईसा मूसा ख़बरदार, लिख्या लेख इक्क सुणांयदा। गुर गोबिन्दा कर प्यार, आप आपणी सेवा लांयदा। आत्म चिन्ता दए निवार, बजर कपाटी जिंदा आप तुड़ांयदा। साची बूंद अमृत आत्म धार, कर किरपा आप पिलांयदा। बन्द कवाड़ा खोल्ह द्वार, आत्म सेज फोल फुलांयदा। कलिजुग वेखे नार रंडा, कन्त सुहाग ना कोई हंढांयदा। पंज विकारा खंन खंन, आप आपणी वंड वंडांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी इक्क वखाए सोहँ शब्द, साचा डण्डा इक्क रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत तेरां वेख घर, घर साचे जोत जगांयदा। जगत स्यास अन्ध अन्धेर वेख प्रभास, अन्त रहिण ना पाईआ। पंडत पांधे वेखण मार ध्यान, रो रो देण दुहाईआ। पढ़ पढ़ थक्के अञ्जील कुरान, मुल्ला शेख़ रहे शरमाईआ। ग्रन्थी पन्थी सर्ब कुरलान, गुर गोबिन्द दिस ना आईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वेख दुकान, जूठ झूठ हट्ट खुल्हाईआ। चौथे जुग सर्ब कुरलान, मनमति दए दुहाईआ। लोभ मोह हँकारा सर्ब पछतान, काम क्रोध करे चढ़ाईआ। पुरख अबिनाशी खेले खेल महान, आप आपणी जोत जगाईआ। चार वरन देवे जिया दान, आत्म ब्रह्म जणाईआ। ब्रह्म विद्या इक्क बलवान, लिखण पढ़न विच ना आईआ। ना कोई जाणे पंज तत्त शब्द महान, ना कोई पंचम राग अल्हाईआ। इक्क इकल्ला श्री भगवान, वेख वखाए सृष्ट सबाईआ। जंगल जूह उजाड़, पहाड़ डूँघी कन्दर वेखे मार ध्यान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणी धार रिहा चलाईआ। इक्क इकल्ला एकँकार, एका धार चलांयदा। राज राजानां करे ख़बरदार, सोया कोई रहिण ना पांयदा। सृष्ट सबाई पावे सार, तीर निशाना इक्क लगांयदा। रसना चिल्ला तीर कमाना, खेले खेल श्री भगवाना, गोबिन्द मेल मिलांयदा। आपे होए जाणी जाणा, दो जहानां करे पछाना, वेखणहार आप अख्वांयदा। गुरमुखां बख्शे चरन ध्याना, जोत प्रकाश कोटन भाना, जन भगतां कराए साचा मजन, एका माघ करांयदा। मनमुख भुल्ले जीव नादाना, हथ्थ ना आए धुरदरगाही नाम निशाना, ना कोई वेख वखांयदा। राधा कृष्न ना कोई वखाना, राम रमईआ भेव ना पाना, दुर्गा अष्टमी ना कोई सीस झुकांयदा। ना कोई वेखे शास्त्र वेद पुराणा, खाणी बाणी होए हैराना, अञ्जील कुरानां वेख वखांयदा। गुर गोबिन्द होए हैराना, नानक वेखे जगत तमाशा, आप आपणा भेव मिटांयदा। पुरख अबिनाशी सर्ब गुणतासा, कलिजुग

तेरे आत्म अन्तर करे वासा, आप आपणा नाउँ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक गोबिन्द मेल दर, एका रंग समांयदा। एका एक एकँकार, एका रूप समाईआ। जोती शब्दी कर प्यार, पवण पवणी समाईआ। सत्तवें घर वसया आप, छेवें छप्पर देवे पाड़्ह, शब्दी वेख विखाईआ। पंचम मेला हरि मेहरवान, पवण स्वासी नाल रलाईआ। चौथा घर पद निरबाण, आप आपणा कुण्डा लाहीआ। सन्त सुहेले कर परवान, एका शब्द जणाईआ। सोहँ सो हरि प्रधान, अजपा जाप चलाईआ। एका दूजा वेख विखान, तीजा नेत्र खोल्ह वखाईआ। ना कोई राज जोग रसना भोग विच जहान, पंचम तत्त दिस ना आईआ। बहत्तर नाड़ ना उब्बल रत, बुध मन मति रही शरमाईआ। जन भगतां रक्खे दे कर हथ्थ, आप आपणा दर बुझाईआ। तीजे घर हरि सरमथा, आप आपणी बूझ बुझाईआ। पुरख अबिनाशी इक्क इकल्ला सृष्ट सबाई जाए मथ्था, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। सन्त सुहेले लए रक्ख, आप आपणा दरस दिखाईआ। सतिजुग तेरी इक्क चलाए साची गथ, साची धार वहाईआ। सोहँ शब्द बणाए मात रथ, रथ रथवाही आप अख्वाईआ। लक्ख चुरासी पाए नत्थ, एका शब्द डोरी हथ्थ उठाईआ। भगत जणाए अकथना अकथ, कथ ना सके राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण खेल कर, खेलणहार आप अख्वाईआ। निरगुण खेल अपार, हर घट समाया। सरगुण बन्न्हे धार, निरगुण वेख वखाया। दोहां विचोला इक्क प्यार, हरि शब्दी शब्द जणाया। आदि निरँजण आदि शक्त, वेख वखाए साचा भगत, हरिभगतन सेवा लाया। ना कोई बूंद ना कोई रक्त, पिता पूत ना कोई अख्वाया। ना कोई बणाए साची बणत, साचे सन्त कवण उपाया। एका एक बन्न्हे चरन प्रीती साचा नत्त, साचा सुत ना कोई उपजाया। राम रामा घर दसरथ, आपे कृष्ना रूप वटाया। कलिजुग अन्तिम देवे साची वत्थ, भेखाधारी आपणा भेख वटाया। सगल वसूरे जायण लथ्थ, जो जन सरन सरनाया। कलिजुग तेरा लहिणा देण चुकाए साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, दर घर रहिण ना पाया। गुर दर मन्दिर मस्जिद जाणे ढठ्ठ, थिर रहिण ना पाया। कलिजुग उलटी गेड़े लट्ठ, तीर्थ तट्ट दिस ना आया। गंगा गोदावरी रही नठ्ठ, शिव शंकर सीस विखाया। प्रभ चरन द्वारे इक्क इक्ट्ठ, बीस बीसा रिहा कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सर्बकला आपे समरथ, कलिजुग कल रिहा वरताया। कलिजुग कल हरि वरता, आपणी कीमत चुकाईआ। लहिणा देणा दए चुका, जुग जुग आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। जन भगतां देवे नाम जिया, अजपा जाप इक्क रखाईआ। एका दूजा भउ चुका, तीजे नैण दरस दिखाईआ। चौथे घर जाए समा, पंचम मेल मिलाईआ। छेवें छप्पर छन्न ना कोई रखा, सत्तवें सति पुरख जाए समाईआ। अट्ठां तत्तां वसे बाहर, नौ दर सृष्ट सबाई भुलाईआ। दसवें बैठा बेपरवाह, आत्म

सेजा आसण लाईआ। दीपक जोती इक्क जगा, जोत निरँजण सेवा लाईआ। पंज तत्त लए जगा, ताल तलवाड़ा इक्क वजाईआ। गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द आपे गा, गोबिन्द विच समाईआ। गुरमुख साचा मेल मिला, जोती जोत समाईआ। एका जोती हरि अख्वा, आप आपणा राह तकाईआ। सुन्न अगम्मो पार करा, ओंकारा देस सुहाईआ। निरँकारा वेखे साचा थाँ, सति पुरखे संग मिलाईआ। नानक भिच्छया मंगे अग्गे कर कर बांह, दोवें बैठा सीस झुकाईआ। कबीरे लाई ठण्ढी छाँ, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। आपे होए हरि सहा, आपणी कीमत अपणे हथ्थ रखाईआ। एका मन्त्र नाम द्रढ़ा, गुर नानक दए वधाईआ। सतिनाम साचा जाप पढ़ा, लोकमात रिहा वखाईआ। साचा टिक्का मस्तक एका ला, कौस्तक मणीआ जोत जगाईआ। नानक निरगुण रूप समा, सरगुण खेल खिलाईआ। चार वरनां वेख वखाणे एका राह, राउ रंकां ऊँचां नीचां एको थाँ आपणी करे पढ़ाईआ। पंडत पांधे रिहा समझा, एका नाअरा लाईआ। चारे कुन्टां फेरी पा, अन्तिम गया मुख छुपाईआ। गुर अंगद आपणे अंग लगा, लहिणा लहिणे झोली पाईआ। अमरदासे सेवा ला, रामदासे जोत जगाईआ। गुर अर्जन लेखा लेख लिखा, हरि बाणी आप जणाईआ। हरि गोबिन्दे अस्व आप चढ़ा, एका खण्डा हथ्थ फड़ाईआ। हरिराए जपाए एका नाँ, निरगुण विच समाईआ। हरिकिशन हरि गया समा, बाल बाला लेखे लाईआ। गुर गोबिन्द तेरी छाँ, जीआं जन्तां होए सहाईआ। गुर गोबिन्दा फड़े पुरख अबिनाशी तेरी बांह, लोकमात मंग मंगाईआ। एका वेखे साचा नाँ, एका अक्खर नाउँ रखाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा कर, एका दित्ता नाम वर, आप आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर शब्दी शब्द जणाईआ। गुर गोबिन्दे शब्द संदेशा, एका एक सुणाया। आपे नर आप नरेशा, सच सुल्ताना आप अख्वाया। जोत सरूपी कर प्रवेशा परमानंद समाया। गुर गोबिन्द करे अदेसा, दोए सीस झुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्द लेख लिखाया। गुर गोबिन्द बाल अञ्जाणा, दे मति आप समझांयदा। हरि नर पुरख शाह सुल्तानां, एका घर वखांयदा। खेले खेल वाली दो जहानां, कलिजुग सतिजुग वेख वखांयदा। शब्द जणाए धुर फ़रमाना, आपणा आप जणांयदा। हथ्थीं बन्न्हे एका गाना, दिस किसे ना आंयदा। साचा शब्द तीर निशाना, रसना चिल्ले आप चढ़ांयदा। गोबिन्द काया खेल महाना, गोबिन्द साची सेव कमांयदा। आपे होया दानी दाना, देवणहार आप अख्वांयदा। चरन धूढ़ बख्शे इशनाना, लोकमात आप करांयदा। पंचम मीता पंच प्रधाना, पंचम रंग रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि गोबिन्द देवे वर, एका मति तत्त समझांयदा। मति तत्त इक्क अकाल, गोबिन्द रूप जणाईआ। सर्बकला आपे समरथ, आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। शब्द जणाए अकथना अकथ,

लिख्या लेख ना कोई मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द मेले सहिज सुभाईआ। गोबिन्द मेला हरि गोबिन्द, गोबिन्द रंग रंगाईआ। आप मिटाए सगली चिन्द, एका एक धाम सुहाईआ। मिल्या शाह दाता मृगिन्द, सच सुल्तान इक्क सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे देवणहारा वर, वर दाता आप अख्वाईआ। देवे वर देवणहार, गोबिन्द दया कमांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणी नईया चलांयदा। वेद अथर्बण जाए हर, ऐड़ा अक्खर इक्क पढ़ांयदा। त्रैगुण माया जाए सड़, पंच तत्त रहिण ना पांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी एका गढ़्ह, पुरख अबिनाशी आप बणांयदा। भगत जनां हरि अन्दर वड़, गुर गोबिन्द मेल मिलांयदा। दस्म द्वारी चोटी चढ़, सुन्न अगम्मो वेख वखांयदा। सोहँ अक्खर एका पढ़, एका घर सुहांयदा। पंच विकारा रिहा सड़, कलिजुग काली धार वहांयदा। आप उखेड़े लग्गी जड़्ह, लोकमात आप लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि गोबिन्द रूप समांयदा। कलिजुग तेरा अन्त किनारा, हरि साचे जोत जगाईआ। शब्द खण्डा तेज कटारा, आपणे हथ्थ उठाईआ। सम्मत चौदां पहली वारा, मन मति बुध रिहा लड़ाईआ। सम्मत पन्दरां वेख विखारा, धरत मात खेल खिलाईआ। संग मुहम्मद चार यारा, ईसा मूसा वेख वखाईआ। चारों कुन्ट हाहाकारा, ना कोई होए सहाईआ। जगत स्यासत आए हारा, शाह सुल्तान बैठण मुख छुपाईआ। सम्मत सोलां सतारां हाढ़ा, खेले खेल हरि रघुराईआ। लग्गे अग्ग बहत्तर नाड़ा, लुकया कोई रहिण ना पाईआ। आप चबाए आपणी दाढ़ा, आप आपणा भेख वटाईआ। राए धर्म वेखे साचा लाड़ा, लाड़ी मौत करे कुड़माईआ। पंचम जेठ शुभ दिहाड़ा, लोकमात सगन मनाईआ। धरत मात तेरा इक्क अखाड़ा, प्रभ साचा रिहा बणाईआ। आप उठाए अगम्मी धाड़ा, गुर गोबिन्दा सेवा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आपणा नाम लिखाईआ। निहकलंक नरायण नर, नैण मुँधार आप अख्वाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी सुहाए एका राह, सत्तां दीपां धार बंन्हाईआ। सन्त सुहेले साचे सज्जन, चरन धूढ़ कराए मजन, दुरमति मैल गंवाईआ। अनहद ताल नगारे काया मन्दिर वज्जण, साचा गुरुदुआरा धाम सुहाईआ। गढ़्ह हँकारी भाण्डे भज्जण, माण ताण रहिण ना पाईआ। जन भगतां रक्खणहारा लजण, भगत वछल हरि रघुराईआ। दो जहानी आया पर्दे कज्जण, शब्द दुशाला इक्क रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, राष्ट्रपति रिहा समझाईआ। राष्ट्रपति जगत नादान, प्रभ साचा आप उठांयदा। अस्सू तिन्न वेख मार ध्यान, लिख्या लेख दर पुचांयदा। लोकमात आई हान, आत्म छुट्टणा पीण खाण, दानी दान ना कोई करांयदा। राग संगीत ना कोई जहान, हित चित हरि भगवान, एका एक वखांयदा। खाणी बाणी मार ध्यान, पंडत पांधे सारे गाण, नेत्र

नैण दरस दिखांयदा। नाल रलाए मन्त्री प्रधान, इक्क सलाह करांयदा। आपे होया जाणी जाण, भेव कोई ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आप आपणा वेख वखांयदा। निहकलंक नरायण नर, अकल कल वरताया। लोकमाती जोत धर, वेखे खेल नर हरि सृष्ट सबाया। देस प्रदेसां लाहे डर, आप आपणा वेस वटाया। सम्मत पन्दरां चरन धर, लंका गढ़्ह दए सुहाया। पन्दरां कत्तक मिले वर, राम रामा वेख वखाया। सम्मत सोलां खेल कर, किला शाही फेरा पाया। चीना रूसा जाए चढ़, सम्मत सतारां दए दुहाया। बूरा कक्का लए फड़, लेखा कोई रहिण ना पाया। आप वहाए वहिंदे वहिण हड़्ह, अट्ठ अठारां लेख लिखाया। अल्ला राणी तेरी पुट्टी जड़्ह, उन्नी उनीसा वेख वखाया। बीस बीसा पुरख अबिनाशी अग्गे खड़्ह, जन भगतां होए सहाया। जमन किनारा सुहाए साचा दर, दर द्वारे दिल्ली फेरा पाया। राष्ट्रपति एका अक्खर जाए पढ़, प्रभ साचा दए पढ़ाया। सरन सरनाई साची पड़, दोए बैठा सीस झुकाया। सच सिँघासण जाए चढ़, कल्गी तोड़ा सीस टिकाया। नाम खण्डा एका फड़, नौ खण्ड पृथ्वी रिहा जगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका वरन एका गोत लोकमात रिहा बणाया। बीस बीसे कलि अवतार, आपणी जोत जगांयदा। एका अक्खर कर विचार, रोड़ी सक्खर फेरा पांयदा। रोड़ी सक्खर बन्न्हे धार, दूई द्वैती पत्थर दूर करांयदा। लक्ख चुरासी लथ्थे सथ्थर, नेत्र अथ्थर ना कोई वहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर दुआरा इक्क सुहांयदा। दर द्वार दिल्ली दरबार, हरि साचे शब्द जणाईआ। वाली हिन्द करे ख़बरदार, सम्मत तेरां रिहा कुरलाईआ। सम्मत चौदां कर विचार, मैनन आपणा आप रखाईआ। भगत सुहेला हरि निरँकार, लिख्या लेख ना सके कोई मिटाईआ। देवत सुर रोवण करन पुकार, ब्रह्मा शिव रहे कुरलाईआ। फड़े त्रिसूल हथ्थ अपार, शिव शंकर आप उठाईआ। ब्रह्मा वेखे कर विचार, चारे रसना मुख उठाईआ। विष्नूं वंसी कर प्यार, जन भगतां दर द्वारे फेरा पाईआ। काहना कंसी बण भिखार, दूतां दुष्टां वेख विखाईआ। राम रघुबंसी आप करतार, करता रूप समाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, धरनी धरत वेख वखाईआ। बीस बीसा हो त्यार, जगत जगदीसा आप अख्वाईआ। इक्क इकात बन्न्हे धार, छत्र सीसा आप झुलाईआ। इक्क हदीसा विच संसार, एका जोत जगाईआ। सत्त रंग निशाना चाढ़्ह, प्रभ साचा वेख वखाईआ। लक्खण दीप कर आकार, पुष्कर जोत जगाईआ। करोच वेखे मार ध्यान, जम्बु डेरा लाईआ। सलमल तेरा धुँदूकार, आपे मेट मिटाईआ। सान रोवे ज़ारो ज़ार, वर मंगे भिच्छया अग्गे झोली डाहीआ। कुशा कच्छ दए निवार, कलिजुग तोड़े गढ़्ह हँकार, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। सत्त रंग निशाना जाए चाढ़्ह, प्रभ साचा आप चढ़ाईआ। सो पुरख निरँजण अपर अपार, जै जै

जैकार इक्क कराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, उप्पर लेख लिखाईआ। राष्ट्रपती दित्ता जिया दान, लेखा रहे ना राईआ। सम्मत वीह सौ पन्दरां मंगे मंग आपे आण, देणा भेंट चढ़ाईआ। पंच मुख ताज ना कोई जाणे राज राजान, शाह सुल्तान भेद ना आईआ। दो जहानां रच्चया काज, कलिजुग सतिजुग वेख वखाईआ। सतिजुग बैठा दर परवान, एका मंगण मंग मंगाईआ। पुरख अबिनाशी वेखे मार ध्यान, चारों कुन्ट वेख वखाईआ। कलिजुग कूड़ कुड़यारा होया हैरान, रो रो नेत्र नीर वहाईआ। जूठ झूठ ना करे कोई पछाण, ना कोई सखा सखाईआ। सगला संग सर्ब तज जाण, अल्ला राणी घूंगट मुख तों लाहीआ। धर्म राए देवे धुर फ़रमान, आप आपणा डौरू वाहीआ। सतिजुग वेखे इक्क ज्ञान, लहिणा देणा मूल चुकाईआ। लाड़ी मौत करे इशनान, हथ्थीं मैहन्दी एका लाईआ। लोकमात आए फेरा पाए आन, सम्मत पन्दरां रुत्त सुहाईआ। वेख वखाए जंगल जूह उजाड़ पहाड़, डूँघी कन्दर उच्चे पर्बत फोल फुलाईआ। कलिजुग जीव भागां मन्दा आत्म अन्धा, मदिरा मासी गन्दा, अन्त होए ना कोए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, देवी देवा आप अख्वाईआ। देवी देवा हरि निरँकार, एका एक अख्वांयदा। रिख मुन सेवादार, साचे सन्तां दे मति आप समझांयदा। जुग जुग आए बण वणजार, साचा नाम आप वरतांयदा। आप आपणा खोल्ह भण्डार, हरिजन तृप्त करांयदा। ना कोई भुक्खा ना कोई नंगा, ना कोई रोग सतांयदा। जो जन रले पारब्रह्म तेरी साची संगता, एका पल्लू नाम फड़ांयदा। सो पुरख निरँजण तोड़े हउमे हँगता, हँ हँगता मेट मिटांयदा। मानस जन्म होए ना भंगता, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सन्त सुहेले कर कर मेले गुरु गुर चेले आप तरांयदा। गुर चेला सोहँ बंक द्वार, गुर गोबिन्दे मंग मंगाईआ। पुरख अबिनाशी पहरेदार, दिवस रैण सेव कमाईआ। मेल मिलाए मेलणहार विछड़ कदे ना जाईआ। नाम दान देवे जिया दान, जुग जुग दया कमाईआ। भगत भगती कर परवान, आदि शक्त जोत वखाईआ। आदि शक्त मेल मिलान, जोत निरँजण रही जगाईआ। जोत निरँजण वड बलवान, एका एक अख्वाईआ। गुरमुख साचे चतुर सुघड़ स्यान, मंगण मंग एका मंग मंगाईआ। आत्म मेटे अन्ध अंध्यार जगत अज्ञान, अन्ध अन्धेर रहिण ना पाईआ। मिले मेल श्री भगवान, सति पुरखा दरस दिखाईआ। सति सरूपा जाणी जाण, सति वस्तू हथ्थ रखाईआ। नेड़ ना आए काल महांकाल, दीन दयाल जो रहे ध्याईआ। अमृत आत्म मारे इक्क उछाल, सर सरोवर दए नुहाईआ। ना कोई शाह ना कंगाल, हरि शब्द विखाए धुर दलाल, दो जहानां मेल मिलाईआ। फल लगाए काया डाल्ह, आप सुहाए काया मन्दिर अन्दर सच्ची धर्मसाल, दस्म द्वारी कुण्डा लाहीआा। कन्त कन्तूहला लैणा भाल, शब्द झुलाए इक्क

निशान, लोकमात झुलाईआ। जो जन दर आए बोला चरन कँवल कर ध्यान, सारंगधर आप आपणा दरस दिखाईआ। नाम वस्त जगत अनडीठड़ा, लिखण पढ़न विच ना आईआ। काया कवड़ी करे मिट्ठा रीठड़ा, अमृत धारा मुख चुआईआ। गुरमुख साचा छैल छबीला, निझर रस आत्म इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वेखे खेल खेल सबाईआ।

सति पुरख निरँजण आदि, अकल कला समाया। जाणे भेव जुग जुगादि, आदि जुगादी आप अख्वाया। खेले खेल विच ब्रह्माद, आप आपणा वेस वटाया। नाम उपजाए एका नाद, एका धुन उपजाया। सन्त सुहेले जुग जुग लाध, एका नाम मन्त्र दृढ़ाया। शब्द जणाए बोध अगाध, अक्खर वक्खर इक्क सिखाया। मेल मिलाए माधव माध, आप आपणे रूप समाया। धुरदरगाही देवे साची दाद, नाम अनमोल झोली पाया। साधां सन्तां सुण फरयाद, भेखाधारी भेख वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला शब्द महल्ला, साचा धाम बहाया। आदि पुरख अनाद, अनाथां दया कमांयदा। जगत सुहेला सगला साथ, जुग जुग संग निभांयदा। नाम चलाए साचा राथ, रथ रथवाही आप अख्वांयदा। आपे जाणे आपणी गाथ, वेद पुराणां भेव ना पांयदा। भगतन टिक्का लहिणा मस्तक माथ, पूर्ब गहणा तन पहनांयदा। मेट मिटाए त्रैलोकी नाथ, त्रैगुण माया वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे आप अख्वांयदा। आदि पुरख जोत अकाल, शब्दी शब्द जणाईआ। हड्ड नाड़ी ना कोई खाल, दम चम्म ना कोई रखाईआ। धन दौलत ना पल्ले माल, वस्त दस्त ना कोई वखाईआ। संग दिसे ना काल महांकाल, ब्रह्मा शिव विष्न दिस ना आईआ। त्रैगुण माया ना जगत जंजाल, लक्ख चुरासी ना कोई उपाईआ। रवि ससि ना गगन पाताल, लोअ पुरीआं ना रचन रचाईआ। ना कोई दीपक ना कोई थाल, ना कोई आरती हवन कराईआ। ना कोई मन्दिर मस्जिद गुरद्वार, ग्रन्थ पन्थ ना कोई उपाईआ। ना कोई बिरख ना कोई डाल, फल फुलवाड़ी कोई दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि आदि आप अख्वाईआ। आदि पुरख अपरम्परा, आप अपणे विच समाया। ना कोई बणाए बणतरा, मात पित ना कोई बणाया। अग्नी हवन पवण ना कोई बसन्तरा, सति सति ना कोई रखाया। ना कोई देवत सुर देवतरा, सुरपति ना दिसे कोई सहाया। साध सन्त जीव जन्त ना कोई जपाए गुरमन्त्रा, पीर दस्तगीर ना कोए रखाया। तेज कटार ना कोई खण्डा ना कोई शस्त्रा, बस्त्र तन ना कोई रखाया। ना कोई ज़ात पात ऊँच नीच ना कोई गणे गणतरा, लेखा लेख ना किसे लिखाया। आपे जाणे आपणी अन्तरा, आदि आदि आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगाया।

आदि पुरख अगम्म, ना कोई पवण स्वासी लए दम, रसना जिह्वा ना कोई गाया। ना कोई मरे ना पए जम्म, आलस निन्दरा विच ना आया। ना कोई तृष्ना ना कोई तम, ना कोई भुक्ख रखाया। ना कोई गगन पताल दिसे थम्म्ह, ना कोई नेत्र नीर वहाए छम्म छम्म, जल थल ना कोई रखाया। ना कोई गंधरब ना कोई गन, ज़ात पात ना कोई अख्वाया। ना कोई छप्पर ना कोई छन्न, चार दिवार ना कोई रखाया। ना कोई दान ना कोई गुण, ना कोई धार तलवाड़ वजाया। ना कोई राए धर्म देवे डन्न, चित्रगुप्त ना लेख लिखाया। आप आपणा प्रभ जाणे कम्म, ना कोई दूसर संग रलाया। ना कोई सूरज ना कोई चन्न, तारा मण्डल दिस ना आया। ध्रू भगत ना कहे धन्न धन्न, कबीर नानक ना कोई उपाया। त्रैगुण माया ना लाए संन्ह, पंचम चोर ना कोई रखाया। आप आपणा बेड़ा बन्न, प्रभ आपणे कंध उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि आदि पुरख आप अख्वाया। आदि पुरख दयाल, दयावानया। ना कोई करे किसे प्रितपाल, ना दस्से होर निशानया। ना कोई तीर कमान ना दिसे जवान, ना कोई चिल्ला हथ्थ उठानया। ना कोई गोपी ना कोई काहन, ना कोई दसरथ सीता राम, ना कोई पढ़े बाणीआ। ना कोई मन्दिर ना कोई मकान, ना कोई दीपक दीप जगानया। आपे जाणे ना कोई जपे जगत नाम, ना कोई गाए खाणी बाणीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि आदि आपणा आप करे पछानया। आदि पुरख अनन्त, अकल कला समाया। आपे साध आपे सन्त, आपे नारी आपे कन्त, आपे पिता पूत हो जाया। आपे वसे रुत्त बसन्त, फल फुलवाड़ी आप लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि आदि आदि पुरख समाया। आदि पुरख गहर गम्भीर एका एक, ना कोई मन मति बुध दिसे सरीर, ना कोई तत्त जणांयदा। ना कोई आत्म अमृत प्याए सीर, निझर धार मुख ना कोए चुआंयदा। ना कोई बस्त्र ना कोई चीर, तन गहणा ना कोई पहनांयदा। ना कोई गुरु ना कोई पीर, राज राजान दिस ना आंयदा। ना कोई चोटी चढ़े अख़ीर, जोती जोत सरूप हरि, आदि पुरख आप अख्वांयदा। आदि पुरख अबिनाश, एका एक समाया। आपणे अन्दर आपे किया वास, आप आपणा दरस दिखाया। आपे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ प्रभास, जल थल आप अख्वाया। आपे सास आपे ग्रास, आपे हड्ड नाड़ी मास बण जाया। आपे पृथ्वी आपे आकाश, गगन पाताल आप रचाया। आपे पवण पाणी स्वास, आपे जोती नूर सवाया। आदि अन्त ना होए कदे विनास, आदि आदि आदि आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटाया। आदि पुरख हरि देव, गुरदेव आप अख्वांयदा। आपे रसना आपे जिह्व, आपे गीत सुहागी गांयदा। आपे होए सदा निहकेव, केवल एका रूप आप अख्वांयदा। आपे कौस्तक मणीआ मस्तक लाए थेव, आपे जोत

जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि आदि आदि आप अख्वांयदा। आदि पुरख अनाद, आपणा नाद वजाया। सुणे सुणाए आप फरयाद, सुणावणहार आप अख्वाया। आप जणाई करे बोध अगाध, लेखा लिखण विच ना आया। आप आपणा रिहा अराध, आप आपणा नाउँ धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नर नरायण आदि आदि आदि पुरख आप अख्वाया। आदि पुरख अपार, अपर अपारया। जोत सरूपी इक्क आकार, खेल न्यारया। आपे बन्न्हे आपणी धार, आप आपणा राह चला रिहा। निरगुण रूप आप करतार, करनी करते विच समा रिहा। आपे अन्दर आपे बाहर, गुप्त ज़ाहर आप समा रिहा। आपे आपणी किरपा धार, आप आपणा घर बणा रिहा। थिर घर पुरख न्यार, आप आपणा बन्द करा रिहा। ना कोई दिसे चार दिवार, छप्पर छन्न ना कोई सुहा रिहा। नज़र ना आए नौ दर, ना कोई नेत्र नैण विखा रिहा। साचे मन्दिर आपे चढ़, आप आपणा राह तका ल्या। ना कोई सीस ना कोई धड़, हरि जोती जोत जगा ल्या। आप आपणा घाड़न घड़, आप आपणी बणत बणा ल्या। आपणे मन्दिर आपे चढ़, आपणा धाम सुहा ल्या। आपणे अग्गे आपे खड़्ह, आपणा हुक्म जणा ल्या। जोती जोत आपे फड़, जोती विच समा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख अपार आपणी किरपा धार, घर साचे डेरा ला ल्या। साचा घर हरि दातार, आपणा आप उपांयदा। खेले खेल अपर अपार, आप आपणी दया कमांयदा। सच सिँघासण कर त्यार, उप्पर आसण लांयदा। थिर घर खोल्हे इक्क किवाड़, दिस किसे ना आंयदा। आपे बणया साचा लाड़, आप आपणा चरन टिकांयदा। आपे जोती कर प्यार, नारी रूप अख्वांयदा। एका सेजा आदि निरँजण जोत शब्द जोती सुरती एका धाम सुहांयदा। ना कोई वरन ना कोई गोती, ना कोई संग रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच सिँघासण डेरा लांयदा। सच सिँघासण हरि कन्तूहल, ना कोई पावा ना कोई चूल, ना कोई बाडी बणत बणाया। ना कोई सेजा ना कोई फूल, ना कोई अमृत रिहा छिड़काया। ना कोई शस्त्र ना कोई त्रिसूल, ना कोई सच कटार रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच सिँघासण डेरा लाया। हरि सिँघासण कर त्यार, आपणी जोत जगाईआ। आपे कन्त बण भतार, नर नरायण अख्वाईआ। पूत सपूता कर त्यार, जोती मात बणाईआ। जोती मात कर प्यार, साचा पूत हरि दुलार एका शब्द उपाईआ। एका नाउँ हरि निरँकार, निरगुण खेल खिलाईआ। आपे वेखे वेखणहार, थिर घर बैठा आसण लाईआ। शब्द सिँघासण कर त्यार, प्रभ साचा आसण लाईआ। शब्द सुत कर त्यार, जोती माता ख़ुशी मनाईआ। आपणे अग्गे आपे कर निमस्कार, आप आपणा रूप वखाईआ। आपे बोले शब्द जैकार, सच सच्ची सरकार भुल्ल रहे ना राईआ। आप

आपणा महल्ल उसार, आपणी रचन रचाईआ। आत्म अन्तर मार ध्यान, कँवल नाभी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सुत शब्द दित्ता वर, ब्रह्मण्ड वंड वंडाईआ। हरि साजन जग मीत, एका एक अख्वाया। जुग जुग चलाए आपणी रीत, जुग जुग चलदा आया। आपे बैठा सदा अतीत, निरगुण रूप समाया। शब्द सुहागी साचा मीत, लोआं पुरीआं आप सुणाया। लोकमात चलाए साची रीत, एका डंका नाद वजाया। वेख वखाए हस्त कीट, ऊँचां नीचां विच समाया। नाम निधाना सदा अतीत, अतुट्ट भण्डार रखाया। मिट्ठे करे कौड़े रीठ, जो जन हरि सरनाई आया। पंच विकारा देवे पीठ, नाम चक्की इक्क चलाया। लेखे लाए दन्द बतीस, रसना जिह्वा जिस जन गाया। भाग लगाए राग छतीस, ध्याए अठारां भाग लगाया। वेख वखाए कुरान हदीस, इक्क आदेस दया कमाया। पारब्रह्म तेरी कोई ना करे रीस, अगम्म अगम्मड़े धाम सुहाया। जन भगतां लेखे लाए साचा सीस, जो जन चरन रहे झुकाया। मिल्या मेल हरि जगदीस, विछड़ कदे ना जाया। खेले खेल बीस इकीस, लहिणा देणा चुकाए उनीस, अल्ला हू हू झोली पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेख आत्म घर, तूं तूं मैं मैं भेव चुकाया। हरि नेत्र जग खोल्ह, साची जोत जगाईआ। एका शब्द अनादी बोल, वरन गोत मिटाईआ। साचे कंडे रिहा तोल, तोलणहार आप अख्वाईआ। थिर घर बैठा सदा अडोल, अडुल्ल कदे ना जाईआ। लक्ख चुरासी रिहा मौल, मन्दिर अन्दर सेज विछाईआ। गुरमुखां अमृत आत्म बख्शे नाभ कौल, कँवल कँवल आप खिलाईआ। दरस दिखाए कला सोल, अकल कला हो जाईआ। गुरमुख पड़दा आपे फोल, दस्त वस्त नाम फड़ाईआ। अनहद मृदंग वजाए साचा ढोल, पंचम सेवा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला सहिज सुभाईआ। हरिजन साचे सज्जणा, हरि देवे सच संदेस्सया। काया भाण्डा अन्तिम भज्जना, ना कोई दिसे नर नरेश्या। लोकमात पड़दा किसे ना कज्जना, शाह सुल्ताना खाली खीस्सया। एका ढोल नगारा वज्जणा, जगत वजाए आप जगदीस्सया। मदिरा मास सभ ने तज्जना, राह टिकाना बीस इकीस्सया। ना कोई मक्का काअबा हाजी हज्जना, मुख छुपाए अल्ला राणी विच उनीस्सया। जल धारा वहिण एका वगना, अट्ठ अठारां तेरी कोई ना करे रीस्सया। सत्त सतारां लाड़ी मौत घर घर जा जा नच्चणा, किसे छत्र ना दिसे सीस्सया। सम्मत सोलां द्वार बंक छड्ड छड्ड भज्जणा, ना कोई गाए राग छतीस्सया। सम्मत पन्दरां मात नगारा एका वज्जना, आप वजाए हरि जगदीस्सया। सम्मत चौदां गुरमुख साचे सन्त जनां हरि चरन बहि बहि सज्जणा, लेख लिखाए इक्क इकीस्सया। गुर गोबिन्द शब्द धारा एका गज्जणा, वेख वखाए ब्रह्मा विष्न महेस्सया। अमृत आत्म गुरमुख पूरे पी पी रज्जणा, आप प्याए दया कमाए मूंड मुंडाए

ना जाणे धारी केस्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर,महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जोती आपे शब्द आपे गुर दस दस्मेस्सया। मूंड मुंडाए रंग करतार, आपणी बणत बणाईआ। केसा धार हरि वेख विचार, केसगढ़्ह रचन रचाईआ। आपे वसया सभ तों बाहर, भेव कोई ना पाईआ। शब्द खण्डा तेज कटार, सोलां कलीआं आसण लाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव सेवादार, रवि ससि रिहा जगाईआ। नीली छत्तों आया बाहर, वागां आपे रिहा उठाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी पावे सार, सत्तां दीपां वेख वखाईआ। चारे खाणी रही विचार, कलिजुग झूठा दए दुहाईआ। अल्ला राणी सुण पुकार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। ब्रह्मा वेखे अक्ख उग्घाड़, कवण कूटे हरि जोत जगाईआ। शिव शंकर होया ख़बरदार, हथ्थ आपणी त्रिसूल उठाईआ। विष्नूं वंसी सांझा यार, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाईआ। इक्क इकल्ला मुहम्मदी यार, सगला संग रिहा तजाईआ। धरत मात रो रो करे पुकार, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। राए धर्म बण भिखार, अग्गे झोली डाहीआ। चित्रगुप्त लेख लिखार, लेखा अग्गे वेख वखाईआ। लाड़ी मौत कर शृंगार, प्रभ अबिनाशी किरपा धार, मैं जावां चाँईं चाँईंआ। सम्मत पन्दरां कर प्यार, साचा सगन झोली इक्क वखाईआ। ईसा मूसा हो त्यार, मक्का मदीना फेरी पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे विच समाईआ। सम्बल नगर साचा खेड़ा, आपणा आप बणांयदा। भगत जनां हरि बन्न्हे बेड़ा, सच मलाह आप अख्वांयदा। कलिजुग हक्को हक्क करे निबेड़ा, लोकमाती जोत जगांयदा। धरत मात तेरा खुल्ल्हा वेहड़ा, प्रभ साचा आप करांयदा। लक्ख चुरासी एका गेड़ा, आपणी हथ्थीं आप दवांयदा। गुरमुखां वसे काया खेड़ा, प्रभ जोती जोत जगांयदा। शब्द सरूपी पाए घेरा, दिवस रैण वेख वखांयदा। भेव चुकाए मेरा तेरा, एका दूजा भउ चुकांयदा। प्रगट होए सिँघ शेर शेर दलेरा, कलिजुग तेरा एका डंक वजांयदा। आपे होया दाता दानी करनी करना, करता पुरख आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणे अंक समांयदा। पुरख अबिनाशी एका अंक, आदि अन्त रखाया। आप सुहाए द्वार बंक, बंक द्वार आप अख्वाया। आपे जाणे राउ रंक, राउ रंकां विच समाया। सोहँ शब्द सुहाए साचा धनख, रसना चिल्ले आप चढ़ाया। सतिजुग उपजाए साचा बंक, गुरमुखां सुरती सच सीता राम रामा लए प्रनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरी घनक घनशाम आप अख्वाया। हरिसंगत वड वड्याईआ, हरि रसना गाया। होए शब्द सच्ची कुड़माईआ, साचा कर्म कमाया। दिवस रैण रैण दिवस अट्ठे पहर एका रंग रंगाया। जूठा झूठा नाता माई भैण भाई, साक सज्जण सैण कोई दिस ना आया। ना कोई धी ना कोई जवाई, गुरमुख पाए अमरापद, आत्म दरसी दर घर साचे पाया। मनमुख जीव आपणा आप गए हर,

वेले अन्तिम दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत देवे नाम वर, जो जन नेत्र नैण लोचन दर्शन पाया। नेत्र लोचन नैण दरस अपारया। रसना किसे ना सके कहिण, पाया सुख कन्त भतारया। मनमुख डुब्बे डूँघे वहिण, ना कोई दिसे पार किनारया। गुरमुख चुकाए लहिण देण, देणा लैणा मूल चुका रिहा। तन बस्त्र पहनाए एका शब्द गहिण, काया चोली रंगण रंग रंगा रिहा। हरिजन भाणा जो जन सहिण, गुर चरन सरन सच्ची मिल मिल बहिण, हरिसंगत रूप समा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग तेरा साचा दर, लोकमात आप खुल्ल्हा रिहा। सतिजुग दर एका खोल्ह, एका दर सुहाया। शब्द दो अक्खर आपे बोल, आप आपणा राग अल्हाया। ना कोई वजाए ढोलक ढोल, सारंग किंग ना कोई वजाया। जन भगतां बजर कपाटी खोल्ह, आप आपणा रूप दरसाया। धुन शब्द वजाए ढोल, अन्दर मन्दिर सेवा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेखे आत्म घर, घर साचा इक्क सुहाया। गुरमुख साचा धन्न, रसना गोबिन्द गाया। गोबिन्द भाग लगाए काया तन, हउमे रोग जलाया। दूतां दुष्टां देवे डन्न, नाम खण्डा हथ्थ फड़ाया। गीत सुहागी राग अनादी सुणाए कन्न, राग रागनी भेव ना राया। जोत निरँजण चाढ़्हे चन्न, अन्ध अन्धेर मिटाया। प्रभ का धाम ना छप्पर ना दिसे छन्न, चरन कँवल इक्क सच्ची सरनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख गुरसिख हरिजन साचे सन्त जनां दे मति आप समझाया। पंज तत्त होए जुदाई, मिले मेल श्री भगवानया। अन्तिम नाम बीजे साचे वत्त, हरि वड्डा वड्ड निधानया। बहत्तर नाड़ ना उब्बल रत्त, अमृत मेघ आप बरसानया। सगल वसूरे जाण लथ्थ, जो जन सोहँ शब्द करे परवानया। पुरख अबिनाशी आप आपणी पाए नत्थ, मेट मिटाए पंज शैतानया। जुग जुग देवे जिया नाम दानया। शब्द जणाए अकथना अकथ, रसना जिह्वा ना किसे वखानया। अन्तिम लहिणा देणा चुक्कणा सीआ साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, काया कूड़ कुड़यारा दिसे जीव जहानया। चरन सरन सरन चरन आवण जावण फंद कटानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे नाम दान, मनमुखां हथ्थ ना आए दो जहानया। पारब्रह्म प्रभ एका एक, एक अख्वाया। सृष्ट सबाई रिहा वेख, दिस किसे ना आया। लक्ख चुरासी लिखणहारा लेख लेखा आपणे हथ्थ रखाया। आप धारे आपणा भेस, आप आपणा रूप वटाया। आपे दाता नर नरेश, निरगुण रूप समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे अंग लगाया। आप आपणे अंग लगा, बैठा जोत जगाईआ। जोत सरूपी बणत बणा, शब्दी धुन उपजाईआ। शब्द धुन हरि आप, ब्रह्मण्ड विच समाईआ। ब्रह्मण्डां फेरा आपे पा, जेरज अंडां बणत बणाईआ। जेरज अंडां वेख वखा, उत्भज सेत्ज वेख वखाईआ।

त्रैगुण माया रंग रंगा, ब्रह्मे झोली पाईआ। ब्रह्मा विष्न लए उठा, शिव शंकर मेल मिलाईआ। करोड़ तेतीसा आप जगा, सुरपति राजा इन्द रिहा मिलाईआ। कलिजुग अन्तिम वेख वखा, आप आपणी कल वरताईआ। नौ खण्ड पृथ्वी रिहा हिला, थिर कोई रहिण ना पाईआ। सत्तां दीपां रिहा सुणा, एका शब्द जणाईआ। जीवां जन्तां रिहा समझा, अक्खर वक्खर इक्क पढ़ाईआ। जन भगतां नाम झोली पा, बजर कपाटी आप तुड़ाईआ। काया मन्दिर अन्दर पाए साचा थाँ, दिस किसे ना आईआ। हँस बणाए फड़ फड़ काँ, सोहँ चोग चुगाईआ। आपे पिता आपे माँ, आप आपणी गोद उठाईआ। निथावयां देवे साचा थाँ, चरन सरन सच्ची सरनाईआ। दाता दानी बेपरवाह, अलख ना लखिआ जाईआ। चार वरन वखाए एका राह, ऊँचां नीचां भेव खुल्हाईआ। राज राजानां तख्त सुल्तानां इक्क वखा, एका मुकट सुहाईआ। नाम खण्डा तीर इक्क उठा, रसना चिल्ले आप चढ़ाईआ। पंच विकारा रोए मारे धाह, दिवस रैण दए दुहाईआ। कलिजुग बैठा मुख छुपा, हरि साचे जोत जगाईआ। संग मुहम्मद चार यार इक्क दूजे दा तक्कण राह, दर द्वारे वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी राए धर्म देवे फाह, लाड़ी मौत रिहा उठाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी वेखे थाँ थाँ, लुकया कोई रहिण ना पाईआ। गुरमुखां सद बलि बलि जां, जिस जन गुर पूरा अंग लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि शब्दी जोत जगाईआ। हरि शब्द अमोल, जगत वड्याईआ। आत्म अन्तिम पड़दा खोल्ह, निर्मल जोती दए जगाईआ। उलटी करे नाभ कँवल, अमृत मुख चुआईआ। काया कँवली जाए मवल, मौला रूप समाईआ। भाग लगाए उप्पर धवल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे विच समाईआ। हरिजन साचा सच निशान, हरि एका एक रखाया। आत्म जोती ब्रह्म ज्ञान, इक्क ध्यान लगाया। दो जहानां माण तान, सरन सरनाई आया। दर द्वारे कर परवान, घर बाहर वेख वखाया। मनमुख जीव सर्ब पछतान, वेले अन्त ना कोई सहाया। रसना बहि बहि साचे गाण, प्रभ हथ्थ किसे ना आया। गुरमुख साचे चतुर सुजान, रस रसना जिह्वा लाया। करे कराए हरि पछाण, जुग जुग आपणा भेख वटाया। हरिजन देवे जिया दान, आपणी दया कमाया। कलिजुग अन्तिम वेखे मार ध्यान, चारों कुन्ट अन्धेरा छाया। खाणी बाणी होए हैरान, बैठी मुख छुपाया। वेद पुराणां तुटा मान, अंज़ील कुरान हाहाकार कराया। पंडत पांधे सर्ब कुरलान, पंज शैताना मगर लगाया। साध सन्त जीव जन्त सुत्ते विच बीआबान, हरि मन्दिर किसे दिस ना आया। गुरमुख साचे बाल अञ्जाण, प्रभ आपणी गोद उठाया। अमृत आत्म पीण खाण, दर द्वारे कर परवान, आवण जावण फंद कटाया। साचे सन्तां कर पछान, आदि अन्त आप अख्वाया। जुग जुग बणाए मात बणता, आप आपणा बेड़ा बन्न्ह चलाया। आपे अन्दर आपे बाहर, लक्ख चुरासी विच

समाया। आपे तोड़े माण हँकार, साची संगता विच रलाया। जन भगतां सदा मेहरवान जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे हरि हरि शब्दी जोड़ जुड़ाया। शब्द नाम सच्चा मृदंग, जुग जुग आप वजांयदा। अमृत धारा चारों कुन्ट वहाए गंग, जन भगतां आप पिलांयदा। गुरमुख सदा सुहेला साचा संग, आपणा आप निभांयदा। मनमुख जीव काची माटी वंग, मानस देही होई भंग, बिन हरि कोई ना पार करांयदा। पंज शब्द हथ्थ फड़ अनहद धर्म द्वारे देवे टंग, जिस जन आपणी दया कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि शब्दी शब्द बणांयदा। सोहँ शब्द भगत दलाली, दो लोकां पार कराईआ। मनमुखां खाए अन्तिम काली, सच वस्त किसे हथ्थ ना आईआ। जन भगतां वेखे फल लग्गा काया डाल्ही, अमृत मेवा इक्क रखाईआ। काया मन्दिर अन्दर सच्ची धर्मसाली, पंज शब्द आप उपजाए साचा ताल आपणी हथ्थीं आपे लाईआ। पारब्रह्म प्रभ बणया माली, एका जोत जगाईआ। दरस दिखाए दया कमाए नाल रखाए भूशन लाली, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि शब्द करे कुड़माईआ। हरि शब्द जगत जलाल, एका एक रखाया। रंग रंगाए कंचन सार, सूहा वेस नर नरेश सुन अगम्मो पार कराया। दस्म द्वारी हो प्रवेश, चिट्टी धारा रिहा चलाया। आपे लाउण आया वेस, त्रै कूटां फेरा पाया। पीली धार विच संसार, आप आपणा रंग रंगाया। नीला नीली धारों आया बाहर, पुरीआं लोआं वेख वखाया। काया कँवला कर पसार, कन्त कन्तूहल विच समाया। आप आपणा रक्खया बाहर, भेव किसे ना पाया। साचा वर सच्ची सरकार, निरगुण सरगुण जोत जगाया। शब्द सरूपी बख्शे धार, पूत सपूता आप अख्वाया। ब्रह्मण्डां वेख विचार, नौ खण्ड पृथ्वी डेरा लाया। साधां सन्तां करे प्यार, मनमुखां दए सज़ाया। वलीआ छलीआ विच संसार, अछल अछल्ल करदा आया। कलिजुग तेरी काली धार, चारों कुन्ट दए दुहाया। साध सन्त होए विभचार, नार दुहागण दए दुहाया। प्रगट होए · पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा आप अख्वाया। धुरदरगाही आया दौड़ा,

जोती जोड़ा मेल मिलाया। शब्द गुर आपे बौहड़ा, सोहँ घोड़ा इक्क रखाया। जन भगतां मन्दिर अन्दर फिरे दौड़ा, आप आपणा वेख वखाया। साचा मन्दिर साढे तिन्न हथ्थ लम्बा चौड़ा, लोकमात आप बणाया। वेखे फल मिट्ठा कौड़ा, कौड़ा रीठा भन्न वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि शब्दी शब्द उपाया। शब्द सुत कर सलाह, एका मता पकाया। जुग जुग चलाए आपणा राह, एका मार्ग लाया। जुग जुग आपणा जाप जपा, शब्द सरूपी दरस दिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि शब्दी शब्द अख्वाया। सतिगुर शब्द जणा, शब्द रूप समाया। गुरमुख साचे लए जगा, एका मन्त्र नाम दृढ़ाया। ऊँच नीच भेव मिटा, राउ रंकां एका धाम सुहाया। आत्म सेजा इक्क विछा,

आप आपणा आसण लाया। अन्दर मन्दिर मेल मिला, हउमे रोग गंवाया। अनहद ताल इक्क वजा, राग अनादी रिहा सुणाया। अमृत आत्म जाम पया, तृष्ना भुक्ख मिटाया। सोहँ सोहला एका गा, आलस निन्दरा लाहया। प्रभ दर गोला दए बणा, दूसर दर ना कोए बणाया। काया चोला दए बदला, जिस जन आपणी दया कमाया। आप आपणा रंग वखा, नेत्र नैण दए खुल्हाया। तीजा नैण आप खुल्ल्हा, आत्म दरसी दरस दिखाया। जोती जोत गुर शब्द मिला, पारब्रह्म विच समाया। ब्रह्म वेता ना कोई अख्वा, एका नाद आप वजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका शब्द रिहा उपाया। एका शब्द हरि बलवान, जुग जुग मात अख्वाया। एका चिल्ला एका तीर, इक्क निशान रिहा लगाया। एका गीता इक्क ज्ञान, एका मन्त्र दृढ़ाया। एका मीत एका मीता, पतित पुनीता आप अख्वाया। एका शब्द गुर का लागा मीठा, गुरमुख रसना जिह्वा गाया। मनमुख जीव जूठा झूठा, बैठा मुख छुपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि शब्दी शब्द जणाया। शब्द जणाए हरि निरँकार, लोआं पुरीआं पाए सार, ब्रह्मण्डां डेरा लांयदा। गुरमुख साचे सन्त दुलार, आप आपणे रंग रंगांयदा। उतर ना जाए विच संसार, आप आपणी दया कमांयदा। जो जन मंगे बण भिखार, आत्म झोली आप भरांयदा। पंचम कराए चरन कँवल प्यार, साचा धाम सुहांयदा। धर्म राए ना करे ख्वार, चित्रगुप्त ना मुख भवांयदा। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, गुरमुख साचे गोद उठांयदा। एका देवे नाम अधार, साध सन्त आपणी सेवा लांयदा। शब्द घोड़े कर अस्वार, वागां आपणे हथ्थ रखांयदा। लोआं पुरीआं करे पार, थिर घर इक्क वखांयदा। आपे होए सेवादार, चारों कुन्ट फेरा पांयदा। सति पुरख निरँजण कर प्यार, आप आपणा वेख वखांयदा। सतिगुर गुर सतिगुर सच करे निमस्कार, दोए जोड़ सीस झुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी दया कमांयदा। सतिगुर पुरख दयाल, सद मेहरबानया। गुरमुखां देवे नाम धन माल, वड दाता दानी दानया। तोड़ तुड़ाए जगत जंजाल, लेखे लाए प्राण प्राणीआ। सुरत सवाणी सुरत संभाल, शब्द मिलाए साचे हाणीआ। जोत निरँजण दीपक थाल, गगन मस्तक आप जगा ल्या। सन्त सुहेले साचे भाल, अनहद राग सुणाए साची बाणीआा। नाम पर्दा इक्क दुशाल, दिवस रैण आपणा ताणीआ। लेख चुकाए शाह कंगाल, एका रंग रंगानया। भाग लगाए काया खाल, सुणाए अकथ कथा कहाणीआ। मेल मिलाए आपणे नाल, मेल मिलाए धुर दीबानया। आत्म सेजा इक्क विखाल, हरिजन साचा आप बहानया। गुरमुख साचे वेख विखाल, अमृत ताल सच सुहानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग भगतां मेला करनहार आप अख्वानया। भगत मेला हरि गोबिन्द, गोबिन्द मेल मिलांयदा। मनमुख जीव मुख लाए गन्द, कागी

काग कुरलांयदा। भगत जनां हरि आप बख्शिंद, बख्शणहार आप हो जांयदा। गुरमुख साजण साची बिन्द, पूत सपूता आप कहांयदा। दाता सूरा हरि मृगिन्द, गुण अवगुण ना कोई जणांयदा। धार चलाए सागर सिन्ध, निझर रस चुआंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे आप तरांयदा।