पुस्तकालयभाग ६

पहली अस्सू २०१४ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल

काल दयाल प्रभ आप, सर्बकला समाया। आप जपाए आपणा जाप, जपणहार आप अख्वाया। ना कोई पुन्न ना कोई पाप, वर सराफ ना कोई रखाया। ना कोई माई बाप, पिता पुत ना कोई अख्वाया। त्रैगुण माया ना थापन थाप, पंज तत्त ना रूप वटाया। आपे जाणे आपणा आप, हरि आपणे विच समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेख वखाया। आप आपणा वेखणहारा, निहकलंक निहकामी। गुर पीर अवतार साध सन्त ना पाए सारा, ब्रह्मा वेद ना जाणे वेद व्यास ना अठारां पुराणी। आप आपणे रंग समाए, आप जाणे आपणी बाणी। आप आपणा राग अल्हाए, आपे सुणे आपणी कानी। रसना जिह्वा ना कोई गाए, ना कोई खाणी वेख वखानी। इक्क इकल्ला हरि रघुराए, काल महांकाल दर द्वार रखाए, खेले खेल दो जहानी। काल दयाल प्रतक्ख, हरि आदि अन्त समाया । गुरमुख साचे लए रक्ख, दुरमति मुख दए सज़ाया। जुग जुग कीने वक्ख, घर दर मन्दिर इक्क सुहाया। इक्क जगाए इक्क अलक्ख नर, वेस रूपा आप वटाया। अमृत नुहाए सच सर, सर सरोवर ताल सुहाया। दीपक जोती नूर कर, अन्ध अन्धेर मिटाया। एका शब्द तूर दर, अनहद ताल रिहा वजाया। पंचम विकारा चूर कर, हउमे रोग जलाया। आसा मनसा पूर हरि, आप आपणा बिरध रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखणहार सृष्ट सबाया। काल दयाल आप प्रभ, सति पुरख समाया। गुरमुख साचे लए रक्ख, आप आपणी गोद उठाया। उलट कराए कँवल नभ, अमृत धारा मुख चुआया। पंच विकारा देवे मथ्था, माया ममता मोह चुकाया। दरस दिखाए प्रगट झब्ब, अन्दर मन्दिर कुण्डा लाहया। जगत विछोड़ा मिटे सभ, नेत्र नैणा दरसन पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दयानिध आप अख्वाया। दया निध हरि दीन दयाला, आपणी कल वरतांयदा। गोबिन्द गुर हरि गोपाला, हर घट आप समांयदा। गुरमुख वेखे साचे लाला, निरगुण सरगुण खेल खिलांयदा। अग्नी जोती वेख ज्वाला, दीप लिलाट लिलाटी इक्क वखांयदा। जोत निरँजण आप बिठाए सच्ची धर्मसाला, साची सेवा लांयदा। भाग लगाए काया डाल्हा, अमृत फल खवांयदा। हथ्थ रखाए काल महांकाला, आप

आपणे भाणे विच समांयदा। गुरमुखां तोड़े बजर कपाटी ताला, दूई द्वैती पड़दा लांहयदा। शब्द पाए गल साची माला, मन का मणका आप फिरांयदा। सुरत सवाणी होए बेहाला, गुर शब्दी तीर चलांयदा। जुग जुग चले अवल्लड़ी चाला, चाल बेहंगम इक्क रखांयदा। चौथे घर चौथा पद इक्क रखाया शब्द दलाला, सोहँ पल्ला आप फड़ांयदा। दो जहानां होए रखवाला, राह विच ना कोई अटकांयदा। धर्म राए कढ्ढे दवाला, चित्रगुप्त ना हिसाब वखांयदा। आपे चले नाल नाला, डूँघी कवरी भवरी पार करांयदा। अनहद शब्द वजाए एका ताला, पंचम सेवा लांयदा। आत्म सेजा खेल निराला, दस्म द्वारी वेख वखांयदा। आपे बैठा दीन दयाला, जोत अकाला सर्ब प्रितपाला, ना कोई दूसर संग रखांयदा। गुरमुखां आत्मक झोली करे माल माला, धन नाम एका झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दीन दयाल आप अख्वांयदा। दीन दयाल दया निध सागर, हरि आपे आप अख्वाया। गुरसिख भाग लगाए काया गागर, अमृत आत्म जल भराया। देवे नाम रत्ती रत्नागर, रत्त रत्ती रहिण ना पाया। सोहँ तेरा सच सौदागर, पुरख अबिनाशी आप अख्वाया। जन भगतां निर्मल कर्म करे उजागर, लहिणा देणा रिहा पिछला मूल चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दीन दयाल आप अख्वाया। दीन दयाल सर्ब घट दाता, हर घट आप समाया। दो जहानां पुरख बिधाता, गुरमुख साचे लए तराया। मेट मिटाए अन्धेरी राता, दीपक साचा चन्द चढ़ाया। दरस दिखाए इक्क इकांता, आप आपणा रूप वटाया। अमृत आत्म देवे बूंद स्वांता, दूई द्वैती रोग गंवाया। अन्दर मन्दिर बहि बहि खोल्हे ताका, आपणी हथ्थीं आपे लाहया। सति सरूपी देवे दाता, एका नाउँ झोली पाया। गुरमुख गुरसिख अट्ठे पहर रहे प्रभाता, दिवस रैण भेव ना राया। मनमुख नार कुलक्खणी कमज़ाता, हरि कन्त ना सन्त हंढाया। मिल्या मेल ना कमलापाता, कन्त कन्तूहल ना वेख वखाया। गुरमुखां देवे आपणी दाता, धुर दरगाही लै के आया। आपे पिता आपे माता, गुरमुख बाल अञ्जाणे गोद उठाया। वेख वखाणे दीप साता, नौ खण्ड चरनां हेठ झसाया। ब्रह्मा शिव देवत सुर करोड़ तेतीसा मंगे बूंद स्वांता, दर दर बैठे सीस झुकाया। पुरख अबिनाशी पारब्रह्म अचुत्त इक्क इकल्ला ना किसे पछाता, सच महल्ला वेख वखाया। उच्च अटला उत्तम ज़ाता, निरगुण रूप समाया। सति पुरख निरँजण सति सतिवादी आपा, आप आपणा रिहा छुपाया। जन भगतां करे वड प्रतापा, जुग जुग लेख लिखाया। सतिजुग त्रेता द्वापर थापन थापा, कलिजुग सेवा लाया। हँसा बावन भेव ना कोई जापा, रामा रावण वेख वखाया। काहना कृष्ना त्रैलोकी नाथा, द्वापर त्रेता संग निभाया। कलिजुग मंगे दोए दोए हाथा, प्रभ अग्गे झोली डाहया। सर्बकला आपे समराथा, जुग जुग वेखे खेल सुभाया। गा गा थक्के नौ नौं नाथा, सिद्ध चुरासी रसन हलकाया। संग मुहम्मद चार यार

बणया राथा, ऐली अल्ला राह चलाया। कलमा अमाम मिली साची गाथा, कायनात आप समाया। ना कोई पूजा ना कोई पाठा, ऐहनल हक्क एका नाअरा लाया। आब हयात मारे ठाठा, मुकामे हक्क इक्क ख़ुदाया। दर मुहम्मद आए नाठा, दोए जोड़ सीस झुकाया। लेखे लाए हड्डी तिन्न सौ साठा, बहत्तर नाड़ी सेव कमाया। भेव ना पाए तत्त आठा, नौ द्वार ना वेख वखाया। नूर अलाही बेपरवाही एका एक वखाए साची गाठा, पल्ले गंढ्ढ बंधाया। आपे गेड़नहारा उलटी लाठा, गेड़ा आपणे हथ्थ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हो दयाल करता कृपाल आप करतारा, करता पुरख अख्वाया। जुग जुग खेल खेलणहारा, खेले खेल सृष्ट सबाईआ। मेल विछोड़े विछोड़नहारा, जुग जुग विछड़े मेल मिलाईआ। आपे तोले तोलणहारा, नाम कंडा एका लाईआ। नानक बोले बोलणहारा, सोहँ रसना गाईआ। तेरां तोले विच संसारा, मोदीखाना इक्क रलाईआ। एका बोली बोले बोलणहारा, त्रैलोकां रिहा सुणाईआ। हरिभगत भण्डारा खोल्हे खोलणहारा, कलिजुग अन्तिम दए दुहाईआ। निहकलंक नरायण नर लए अवतारा, नानक बैठा सीस झुकाईआ। अन्त ना पाए पारावारा, बेअन्त बेअन्त बेअन्त रसना गाईआ। पारब्रह्म प्रभ पुरख अगम्म अपारा, अगम्म अगम्मड़े धाम सुहाईआ। उच्च महल्ल अटल मुनारा, एका एक रखाईआ। ना कोई शब्द ना कोई धुन ना कोई गावणहारा, ना कोई ताल वजाईआ। ना कोई सूरज चन्द तारा, मण्डल मण्डप ना कोए दिसाईआ। ना कोई पवण दए हुलारा, अवण गवण ना कोई जणाईआ। ना कोई मेघ बरसे सवण, इन्द इन्द्रासण ना वेख वखाईआ। ब्रह्मा विष्नूं शिव ना कोई करे कारा, ना कोई मारे ना लए जवाईआ। ना कोई भरे किसे भण्डारा, ना खाली कोई कराईआ। लोआं पुरीआं ना बणे कोई वरतारा, ना कोई झोली अग्गे डाहीआ। दर दरवेश ना कोई भिखारा, ना कोई भिच्छया झोली पाईआ। त्रैगुण माया ना कोई अवतारा, पंज पंझी ना रूप वटाईआ। रक्त बूंद ना लाए गारा, ना कोई बणत बणाईआ। मन मति बुध ना पाए सारा, ना कोई अंग कटाईआ। नारी कन्त ना कोई भतारा, ना कोई सेज हंढाईआ। पिता पूत ना कोई प्यारा, मात पित ना कोई अख्वाईआ। साक सज्जण सैण ना कोई दुलारा, ना कोई बंधप बंध बंधाईआ। लक्ख चुरासी ना कोई सहारा, मानस मानुख ना कोई उपाईआ। पंच शब्द ना कोई उपजाए धुन्कारा, धुन आत्म ना कोई जणाईआ। दस्म द्वार ना कोई घर बाहरा, सचखण्ड ना कोई वसाईआ। अलख अलख ना कोई नाअरा, अलक्खणा लेख ना कोई लिखाईआ। लोआं पुरीआं ना कोई सहारा, ना कोई रचन रचाईआ। ना कोई खण्डा ना तेज कटारा, ना कोई गोबिन्द नाउँ उपाईआ। राम कृष्न ना कोई अवतारा, ना कोई बावन भेख वटाईआ। बंस सहँस ना कोई मारा, ना कोई रावण रिहा घाईआ। शिव शंकर शम्भू ना कोई पुकारा, ना कोई त्रैसूल रखाईआ। ना कोई ब्रह्मा

लेख लिखारा, ना कोई वेद विदांत बणाईआ । ना कोई रसना मुख ना बोले बोलणहारा, नेत्र नैण ना कोई खुल्हाईआ। काया चोला ना हट्ट पसारा, चौदां लोक ना कोई उपाईआ। चौदां तबकां ना हाहाकारा, ना कोई रो रो दए दुहाईआ। ईसा मूसा ना कोई दुआरा, कुरान अञ्जील ना कोई अल्हाईआ। संग मुहम्मद ना कोई चार यारा, अल्ला राणी ना कोई जोबन रही वखाईआ। पीर फ़कीर ना कोई दस्तगीर, शाह हकीर कुतब गौंस ना कोई अख्वाईआ। सति सन्तोख ना कोई धीरज धीर, सांतक सति ना कोए जणाईआ। तामस तत्त ना कोई अख़ीर, राजस रजो ना कोई समाईआ। ना कोई हउमे हँगता दिसे पीड़, दूई द्वैत ना कोई वखाईआ। ना कोई बन्न्हे किसे बीड़, खाणी बाणी ना रचन रचाईआ। ना कोई बस्त्र ना कोई चीर, ना कोई सीस दस्तार बंधाईआ। ना कोई सुरत सवाणी बणे साची हीर, ना कोई शब्द रांझा साची वंञली रिहा वजाईआ। ना कोई चोटी चढ़े अख़ीर, अद्ध विच ना कोई अटकाईआ। ना कोई जल थल दिसे नीर, अट्ठ सट्ठ ना वेख वखाईआ। ना कोई जंगल जूह उजाड़ पहाड़ दिसे बीड़, डूँघी गार ना वेख वखाईआ। ना कोई हस्त ना कोई कीड़, राज राजान ना कोई अख्वाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता एका आप आपणी रक्खे धीर, आवे जावे मरे ना जाईआ। आदिन अन्ता हरि करतार, एक एक अख्वांयदा। जुगा जुगन्त लए अवतार, आप आपणी बणत बणांयदा। साधां सन्तां दए प्यार, एका शब्द जणांयदा। शब्द डोरी अपर अपार, काया मन्दिर अन्दर आप रखांयदा। आपे पावणहारा सार, लक्ख चुरासी भरम भुलांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, आप आपणा वेस वटांयदा। नानक गोबिन्द बण लिखार, सेवक सेवा सच कमांयदा। पुरख अबिनाशी कर्म विचार, पूर्ब लहिणा झोली पांयदा। गुर गोबिन्द कर त्यार, साचा संग निभांयदा। चिट्टे अस्व कर अस्वार, साचे राहे आपे पांयदा। सम्बल नगरी विच संसार, सच सिँघासण इक्क वखांयदा। शब्द खण्डा तेज कटार, तन गात्रे आप लटकांयदा। भरमे भुल्ले जीव गंवार, भरम गढ़्ह ना कोई तुड़ांयदा। मानस जन्म गए हार, अन्दर मन्दिर उप्पर चढ़ दरस कोई ना पांयदा। पंच विकारा गए सड़, शब्द लड़ हथ्थ ना आंयदा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी सभ दे अन्दर बैठा वड़, ना कोई सीस ना कोई धड़, गुरमुख विरला वेख वखांयदा। त्रैगुण माया गई सड़, प्रभ साचा लम्बू लांयदा। त्रैलोकां उखेड़े आपे जड़्ह, आपे आप उपांयदा। गुरमुख सन्त सुहेले एका अक्खर जायण पढ़, हरि एका राग अल्हांयदा। चौथे घर जायण वड़, सुखमन नाड़ी टेडी बंक राह विच ना कोई अटकांयदा। आपे तोड़े हँकारी गढ़्ह, तीर निराला इक्क चलांयदा। कोई ना सके अग्गे अड़, काल द्वारे बैठा शरमांयदा। महांकाल प्रभ ल्या फड़, गुरमुखां सेवा लांयदा। आपे जाणे चोटी जड़्ह, भाणा आपणे हथ्थ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करता पुरख

दीन दयाल, दया निध आप अख्वांयदा। आप दयाल कृपाल पुरख अबिनाश्या, जुग जुग वेस कराया। वेखे खेल शाहो शाबास्सया, हरिजन साचे मेल मिलाया। दर दुरकारे मदिरा मासीआ, घर साचे रहिण ना पाया। गुरमुखां होए दासी दास्सया, सेवक सेव रिहा कमाया। वेख वखाए पृथ्वी आकाश्या, आकाश आकाशां विच समाया। हरिजन तराए रसन स्वास्सया, जुग जुग लहिणा झोली पाया। प्रगट होए घनकपुर वासीआ, कलिजुग वेला अन्तिम आया। राज राजानां होए उदास्सया, शाह सुल्ताना दए हिलाया। कलिजुग उलटा होया पास्सया, अन्तिम देवे कंडां दर वढ्ढाया। गुर पूरे साचे सतिगुर पूरे सद बलि बलि जास्सया, जिस रसना सोहँ गाया। रसना सोहँ सो पुरख सति पुरख, सतिगुर आप हिलांयदा। ना कोई सोग ना कोई हरख, चिन्ता रोग ना कोई लगांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम करन आया परख, जोती जामा भेख वटांयदा। साधां सन्तां द्वारे कलिजुग माया रही वरख, मनमुख झूठे सेवा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दीन दयाला हरि गोपाला गोबिन्द काया वेख वखांयदा। गोबिन्द काया सच टिकाणा, हरि साचे जोत जगाईआ। शब्द सरूपी इक्क बिबाणा, हरि आपणा आप रखाईआ। वेख वखाए दो जहानां, आवण जावण रचन रचाईआ। सोहँ शब्द ल्याए धुर फ़रमाणा, लोकमात आप टिकाईआ। जन भगतां बन्न्हे हथ्थीं गाना, हाढ़ सतारां सगन मनाईआ। मेट मिटाए राज राजाना, शाह सुल्ताना रिहा खपाईआ। साधां सन्तां धन वैराना, नाम धन ना कोई रखाईआ। जूठा झूठा काया मन्दिर टिकाणा, मन मूर्ख थिर रहिण ना पाईआ। रसन विकारा पीणा खाणा, रसना जिह्वा होई हलकाईआ। माया कारन गुर मन्दिर अन्दर बहि बहि गाणा, ग्रन्थी पन्थी ना धीर धराईआ। पंडत पांधे पढ़ पढ़ थक्के वेद पुराणा, वेद पुराणी दिस ना आईआ। हउमे रोग इक्क लगाना, तीजा तिल ना वेख वखाईआ। जूठ झूठ खेल जहाना, गल बैठे जञ्ञू पाईआ। मिल्या मेल ना श्री भगवाना, राम कृष्ना रहे ध्याईआ। पाया पद ना इक्क निरबाणा, आदि शक्त ना घर मनाईआ। दीवा बत्ती ना कोई जगाना, साची वस्त ना कोई रखाईआ। लेखे लग्गे ना अट्ठ सट्ठ तेरा इशनाना, अमृत आत्म मुख ना कोई चुआईआ। अन्तिम चुकणा पीणा खाणा, ना कोई धीर धराईआ। मुल्ला शेख़ होए हैराना, गल माला सच लटकाईआ। बगले रक्ख कतेब कुराना, मुसला हथ्थ रखाईआ। कूजा बांग ऊँचा कूके दए दुहाईआ। हक्क हलाल ना किसे पछाना, अहिनल हक्क ना कोई मिलाईआ। धुर दरगाहे ना कोई तल्बाना, ना कोई तलब कराईआ। कलमा अमाम ना कोई गाणा, हक्क हकीकत दए दिखाईआ। मुहम्मद ना मिल्या धुर दीबाना, राह बैठा रिहा तकाईआ। सदी चौधवीं करे परवाना, प्रभ अग्गे बैठा सीस झुकाईआ। अमाम मैहन्दी नाउँ रखाना, अन्त नबी रसूलां तेरी लहू मिझ धार हथ्थीं रंग चढ़ाईआ। आपे होए बेपछाना, काला

बस्त्र तन छुहाईआ। वेख वखाए मुगल पठाना, शाह ईराना लए जगाईआ। मक्का मदीना चरनां हेठ दबाना, मुख इक्क नकाब रखाईआ। अल्ला हू तेरा मुक्के गाणा, ना कोई रसना गाईआ। पीर फ़कीरां आप समझाना, एका जोत करे रुशनाईआ। सभ घट थाँ आपणा रूप वटाना, मुहम्मद अहिमद आपे वेख वखाईआ। शरअ शरायत आप कराना, इक्क शरीअत रिहा जलाईआ। एका अक्खर आप पढ़ाना, बजर कपाटी पत्थर तुड़ाईआ। दूई द्वैती सथ कराना, चरन दुआरा इक्क सुहाईआ। नेत्र नैण नीर अत्थर ना किसे वहाना, अल्ला राणी गल बैठी पला पाईआ। पुरख अबिनाशी तेरे चरन ध्यान, रो रो रही शरमाईआ। पुरख अबिनाशी मेहरवाना, फड़ बांहों गले लगाईआ। उठ सपुत्री बाल नादाना, प्रभ पड़दा उप्पर पाईआ। लज पति रक्खे तेरी दो जहाना, गुरसिख तेरी सेवा आप कमाईआ। सुरत सवाणी गुरसिख तेरी अल्ला राणी, सोहँ शब्द करे कुड़माईआ। काल महांकाल दोवें दर फिरन भरन पाणी, प्रभ खण्डा हथ्थ रखाईआ। गुर पूरा मिल्या साचा हाणी, विछड़ कदे ना जाईआ। चौथे घर एका बाणी, नानक सोहँ रसना गाईआ। पाया पुरख हरि सुल्तानी, दर द्वारे बैठा अलक्ख जगाईआ। पुरख अबिनाशी जोत नुरानी, अट्ठे पहर डगमगाईआ। भेव ना पाए छत्ती राग बाणी, साध सन्त गए रसना गाईआ। अर्जन लिख्या लेख अपार महानी, आपणा मुख सुहाईआ। पारब्रह्म तेरे चरन दे कुरबानी, बैठा दर आपणा सीस झुकाईआ। साध संगत हरि दर कर परवानी, कलिजुग अन्तिम मेल मिलाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंका नाउँ रखाईआ। निहकलंक हरि नाउँ रखा, आपणी कल वरतांयदा। राम कृष्न लए उठा, आपणा संग रखांयदा। पतिवन्त दयावन्त लए जगा, जामावन्त वेख वखांयदा। काहना कृष्ना आप बणा, आपे मुख छुपांयदा। अर्जन अर्जन अर्जन आप अख्वा, आप आपणी भगती लांयदा। संग मुहम्मद चार यार लए उपा, कलिजुग झोली पांयदा। जूठ झूठ लए प्रना, पंज तत्त संग निभांयदा। ईसा मूसा दए जणा, काला सूसा तन छुहांयदा। चीना रूसा सरन लगा, उन्नी उनीसा चरन छुहांयदा। बीस बीसा वेख वखा, आपणी दया कमांयदा। इक्क इकीसा आपणी बणत बणा, नौ खण्ड पृथ्वी वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निहकलंका नाउँ रखांयदा। निहकलंका नाउँ रखाया, हरि साची जोत जगाईआ। सति पुरख निरँजण भेव ना राया, अगम्म अगम्मड़े धाम सुहाईआ। नानक गोबिन्द सेवा लाया, सेवक सेवा गए कमाईआ। आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। भरम भुलेखा जगत लाहया, गुर पूरा ना मरे ना जाईआ। देस प्रदेसां होए सहाया, त्रै लोकां पार कराईआ। गणपति गणेश ना कोई मनाया, ब्रह्मा विष्न शिव सेवा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी रचन रचाईआ।

काल नगारा डंक है, जुग जुग रिहा वजाए। ना कोई राउ ना कोई रंक है, राज राजाना ना वेख वखाए। ना कोई द्वार बंक है, मन्दिर अन्दर ना कोई छुपाए। गुरमुख विरला राजा जनक है, नाम रत्न तन रखाए। प्रभ खेले खेल बार अनक है, अनक कला वरताए। कलिजुग वासी पुरी घनक है, हरिजन साचे लए तराए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, काल कलन्दर वेख वखाए। काल नगारा वज्जणा, चारों कुन्ट जणाईआ। जो घड़या सो भज्जणा, थिर रहिण ना पाईआ। बिन गुर पूरे कोए ना रक्खे लजणा, मनमुख जीव देण दुहाईआ । धर्म द्वारे गुरमुख विरले बहि बहि सजणा, जिस जन आपणी दया कमाईआ। मदिरा मास जिस जन तजणा, दरगाह साची दए बहाईआ। वेले अन्तिम रक्खे लजणा, जो जन आए सरनाईआ। हरिजन पड़दा आपणा कज्जणा, गुर चरन प्रीत रखाईआ। नाम चढ़ाए सच जहाजणा, साची नईआ रिहा चलाईआ। मनमुख माया ममता अग्नी दझणा, ना सके कोई बचाईआ। नौ द्वारे फिरया भज्जणा, मन मति होए हलकाईआ । पंच विकारा झूठा गज्जणा, लोभ हँकारा नाल रलाईआ। बजर कपाटी जिंदा वज्जणा, ना सके कोई तुड़ाईआ। वेले अन्त लाउण ना देवे अज पज्जणा, काल द्वारे आवे जाईआ। बहत्तर नाड़ी लहू पी पी रज्जणा, आप आपणी तृष्न बुझाईआ। धर्म राए द्वारे बहि बहि हस्सणा, लाड़ी मौत ख़ुशी मनाईआ। कुम्भी नर्क अन्तिम दझणा, कर्मां भाह रही जलाईआ। गुरमुख गुर चरन द्वारे बहि बहि हस्सणा, मिली सच सच्ची सरनाईआ। मेटे रैण अन्धेरी मस्सया, जोत निरँजण चन्द चढ़ाईआ। माया ममता मूल ना डस्सया, कलिजुग नागन नेड़ ना आईआ। तीर निराला एका कसया, रसना चिल्ला इक्क चढ़ाईआ। जन भगतां हिरदे अन्दर आपे वसया, सुरत शब्दी मेल मिलाईआ। कोटन कोट प्रकाश करे रवि सस्सया, अन्ध अन्धेर मिटाईआ । हरिजन हरि हरि एका राह साचा दस्सया, आप आपणा पन्थ दिसाईआ। साचा नाम शब्द लटकाए रस्सया, गुरमुख साचे लए चढ़ाईआ। आत्म सेजा आए नस्सया, दस्म द्वारी वेख वखाईआ। अमृत आत्म देवे रस रस्सया, निझर धारा इक्क वहाईआ। सगल वसूरा हरिजन साचे अन्तिम वारी लथ्थया, गुर शब्दी दर्शन पाईआ। लहिणा देणा चुक्के सीआं साढे तिन्न तिन्न हथ्थया, समरथ हथ्थ वड्याईआ। बोध जणाई अगाध अकथना अकथया, अकथ कथा इक्क सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, काल दयाल रंग समाईआ। काल भगवान काली धार, काला रंग चढ़ांयदा। वेख वखाणे सर्ब संसार, जूठी झूठी गंग वहांयदा। लक्ख चुरासी नर नार, माया राणी पलँघ सवांयदा । काम क्रोध कर प्यार, लोभ मोह तन पहनांयदा। खाली ठूठा विच संसार, त्रैगुण आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा काला रूप, काल दयाल आप अख्वांयदा। कलिजुग

काल अकल कल धारी, एका एक अख्वाया। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारी, शब्द खण्डा हथ्थ उठाया। ब्रह्मा शिव करे ख़बरदारी, सुरपति राजा इन्द रिहा हिलाया। करोड़ तेतीसा हाहाकारी, गणपति गणेश रिहा कुरलाया। रामा कृष्न वेख विचारी, नेत्र नरायण रिहा वखाया। कलिजुग तेरी अन्तिम यारी, संग मुहम्मद रिहा निभाया। नानक बणया दर भिखारी, नाम सति झोली पाया। अर्जन लिख्या लेख अपारी, हरि लेखा लेख लिखाया। गोबिन्द मंगी तन कटारी, हरि पंचम पंचम सुहाया। दरस दिखाए दर दरबारी, दर घर साचा इक्क वखाया। पूत सपूता कर प्यारी, चारे कुन्टां होए सहाया। गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द अन्तिम गया हारी, कलिजुग जूठा झूठा वेख वखाया। रसना गाए वारो वारी, कलिजुग अन्तिम होए सहाया। शब्द खण्डा तेज कटारी, हरि एका लए उपाया। प्रगट होए वड बलकारी, सूरबीर अख्वाया। दो जहानां शाह अस्वारी, साचा घोड़ा इक्क रखाया। सति पुरख निरँजण खेल अपारी, जोती नूर सवाया। पंज तत्त ना मीत मुरारी, त्रैगुण विच ना आया। छप्पर छन्न ना कोई अटारी, किला कोट ना कोई सुहाया। अनन्दपुर ना गढ़्ही अपारी, तीर कमान ना कोए चलाया। कल्गी तोड़ा ना सीस दस्तारी, नीला घोड़ा ना वाग उठाया। सरसा नीर वहाए ना वारो वारी, सगला संग ना कोई डुबाया। सिख साजण ना होए कोए इनकारी, ना कोई भाणा मेट मिटाया। प्रगट होए निहकलंका नरायण नर अवतारी, दिस किसे ना आया। काल नगारे लग्गे चोट भारी, एका धौसा रिहा वजाया। शब्द सरूपी लशकर भारी, राम रईयत रिहा बणाया। सहँस सहँसर करे ख्वारी, लेखा लिख्त विच ना आया। लाड़ी मौत धर्म राए दी धी कुँवारी, लक्ख चुरासी नाल लए प्रनाया। दर दर घर घर वेखे वारो वारी, नौ खण्ड पृथ्वी फेरा पाया। सत्तां दीपां पार किनारी, उच्चे टिल्ले डेरा लाया। गुर दर मन्दिर मस्जिद दए बहारी, धरत धवल आकाश वेख वखाया। राज राजानां शाह सुल्तानां तोड़े गढ़्ह हँकारी, किला कोट रहिण ना पाया। साध सन्त होए प्रभ तेरे नाउँ जगत वपारी, माया वणज ना कोई कराया। मनमुख जीव मानस जन्म गए हारी, सतिगुर पूरा दिस ना आया। जूठी झूठी कलिजुग तेरी तारी, तारनहार ना होए सहाया। कलिजुग काल करे कारी, प्रभ साचे हुक्म सुणाया। सम्मत चौदां करे ख़बरदारी, वीह सद तेरा लेखा आपणे हथ्थ रखाया। गुरमुखां करे चरन प्यारी, चरन धूढ़ मस्तक टिक्का लाया। इक्क सुहाए बंक द्वारी, द्वार बंका इक्क वखाया। लाड़ी मौत होए पनिहारी, गुर दर बैठी सेव कमाया। गुरसिक्खां दूरों निउँ निउँ करे निमस्कारी, नेत्र नैण रही छुपाया। निहकलंक तेरी सच्ची सिक्दारी, दूसर कोई रहिण ना पाया। सोहँ शब्द वड बलकारी, घर चौथा इक्क वखाया। तीजे नेत्र अक्ख उग्घाड़ी, प्रभ एका सुरमा पाया। गुरसिक्खां रक्खे लाज चरन छुहाई दाढ़ी, वेला अन्तिम आया। आपे होए पिच्छे अगाड़ी, दिवस रैण सेव कमाया।

उच्चे टिल्ले मल्ले जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी, धरत धवल वेख वखाया। त्रैगुण माया अन्तिम आपे साड़ी, जोती लम्बू एका लाया। ब्रह्मा विष्न शिव कढ्ढण हाढ़ी, प्रभ दर रो रो रहे कुरलाया । लेखा मुकावे सतारां हाढ़ी, जो सिक्खां लेख लिखाया। प्रभ अबिनाशी शब्द डण्डे रिहा झाड़ी, दर दुआरा रिहा दुरकाया। प्रभ जोत जगाए गुरमुखां बहत्तर नाड़ी, आप आपणी दया कमाया। बजर कपाटी पड़दा देवे पाड़ी, स्वच्छ सरूपी नज़री आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, काल दयाल हरि गोबिन्द लाल, शब्द पहन इक्क दुशाल, गुरमुखां रिहा समझाया। काल नगारा रिहा कूक, चार कुन्ट जैकारया। त्रैगुण माया रही फूक, प्रभ साचे इक्क फुंकारा मारया। ब्रह्मा तेरी चुक्के चूक, ना देवे कोई सहारया। शिव जी रोवे आपणा दूख, बाशक तशका लग्गे भारया। सुरपति राजा इन्द करोड़ तेतीसा लग्गी भूख, अमृत धारा मिले अपर अपारया। पुरख अबिनाशी अन्तिम तूठ, कलिजुग आया पासा हारया। साधां सन्तां पल्ले बंन्ही नाम गंढ्ढ जूठ झूठ, सच सुच्च ना कोई वणजारया। धर्म सति गया रूठ, तीर्थ तट्टां गुर दर मन्दिर अन्दर विषे विकारया। पंच विकारा रिहा लुट्ट, काम क्रोध लोभ मोह हंकारया। मनमुख जीवां भाग गए निखुट्ट, साची चोग ना कोई चुगा रिहा। तन नगारे ना लग्गे साची चोट, शब्द ताल ना कोई वजा रिहा। कलिजुग जीव आल्हणिओ डिग्गे बोट, ना अन्तिम कोई उठा रिहा। माया राणी ना भरी पोट, तृष्ना भुक्ख ना कोई मिटा रिहा। गुरमुख विरले प्रभ चरन रक्खी एका ओट, इक्क ध्यान लगा रिहा। लक्ख चुरासी विच्चों कढ्ढे इक्क भरमे भुल्ले कोटी कोट, कोट कोटां भरम भुला ल्या। गुरमुख तेरा तन बस्त्र इक्क लंगोट, धीरज यति सति प्रभ आपणे हथ्थ रखा ल्या। मोह विकारा जगत कढ्ढे खोट, नाम खण्डा इक्क चमका रिहा। माया राणी खाली ठूठ, चारों कुन्टां आप वखा रिहा। सतिजुग द्वापर त्रेता जो गए रूठ, कलिजुग अन्तिम मेल मिला रिहा। आप कराए एका मुट्ठ, साची बणत बणा रिहा। लुकया रहिण ना देवे कोई गुट्ठ, नौ खण्ड पृथ्वी वेख वखा रिहा। अमृत आत्म देवे साचा घुट्ट, तृष्ना भुक्ख मिटा रिहा। जूठ झूठ जड़्ह देवे पुट्ट, सच सुच्च बीज बिजा ल्या। सोहँ शब्द लाहा लैणा लुट्ट, वेला गया हथ्थ ना आ रिहा। सम्मत चौदां सृष्टी पैणी फुट्ट, प्रभ साचा खेल खिला रिहा। दिन दिहाड़े पैणी लुट्ट, लुट्टणहारा दिस ना आ रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, काल कालख टिक्का मस्तक शाही मनमुखां आप लगा रिहा। कालख टिक्का काला दाग़, मनमुखां आप टिकांयदा। दीपक जोती बुझे चिराग़, दीवा बत्ती ना कोई जगांयदा। किसे ना मिले कन्त सुहाग, नार दुहागण सर्ब वखांयदा। कोए ना गाए साचा राग, अनहद ताल ना कोई वजांयदा। गुर चरन धूढ़ मिले ना मजन माघ, अट्ठ सट्ठ जूठा झूठा नाहवण नहांयदा। गुर चरन

सरोवर सच प्राग, त्रिबैणी नैणी दरस दिखांयदा। हँस बणाए फड़ फड़ काग, सोहँ साची चोग चुगांयदा। दो जहानी पकड़े वाग, साचा जोगी जोग कमांयदा। आत्म तृष्ना मिटे आग, काम कामनी नेड़ ना आंयदा। गुरमुख होए वड वड भाग, धुर जामन एका नाम दवांयदा। चरन कँवल जो गए लाग, अन्धेरी शाम आप मिटांयदा। कलिजुग सोए गए जाग, जिस जन दामनी दामन आपणा आप फड़ांयदा। आत्म देवे इक्क वैराग, राम रामनी सेव कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, काल दयाल सर्ब कुलवन्त जीव जन्त वेख वखांयदा। काल करतार कर्म कमाया, कलिजुग अन्तिम आंयदा। कर्म धर्म जग वेख वखाया, भरमी भरम ना कोई भुलांयदा। वरन बरन ना कोई छुपाया, ना कोई पड़दा पांयदा। हरन फरन ना कोई खुल्हाया, नेत्र नैण ना कोई दरसांयदा। कर्मी कर्म ना कोई कमाया, साचा धर्म ना कोई जणांयदा। मरनी मरन जग धन्दे लाया, लक्ख चुरासी बणत बणांयदा। आत्म अन्धे जन्म गंवाया, ख़ाकी बन्दे ख़ाक रलांयदा। हरि बख्शिंदे कर्म कमाया, गुरमुख साचे लए जगाया, आप आपणी सरन लगांयदा। कलिजुग अन्तिम लए तराया, सतिजुग साचा मार्ग लांयदा। सोहँ शब्द नाम वरताया, वस्त अनमोल झोली पांयदा। अजपा जाप जपत जपाया, जागरत जोत वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, काल दयाल एका हरि, एका नाउँ रखांयदा। काल दयाल एकँकारा, एका रंग पसारया। एका घर इक्क घर बाहरा, दुआरा एका एक करे उज्यारया। एका वेखे वेखणहारा, इक्क इकल्ला एकँकारया। जुग जुग लए मात अवतारा, साधां सन्तां संग निभा रिहा। नाथ त्रिलोकी दए सहारा, आप आपणा दर वखा रिहा। सति पुरख निरँजण खेल अपारा, सति सतिवादी बणत बणा रिहा। मरे ना जन्मे विच संसारा, भेखाधारी भेख वटा रिहा। शब्द कराए जगत जैकारा, आप आपणा नाउँ धरा ल्या। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, पुरख अबिनाशी दया कमा ल्या। जोत सरूपी जोत अकारा, जोती नूर धरा ल्या। निहकलंक नरायण नर अवतारा, आदि अन्त आप अख्वा ल्या। खाणी बाणी ना पावे सारा, रसना जिह्वा ना कोई गा ल्या। अछल छल करे विच संसारा, वड छल रूप वटा ल्या। कलिजुग अन्तिम ढहि पया दुआरा, रो रो दर कुरला रिहा। धरत मात करे हाहाकारा, आप आपणा पेट वखा ल्या। साचा सुत ना कोई दुलारा, खाली गोद हिला रिहा। पुरख अबिनाशी कर विचारा, दे मति आप समझा ल्या। सतिजुग साचा तेरा सुत दुलारा, धरत मात तेरी गोद बहा ल्या। सोहँ शब्द वणज वपारा, प्रभ साचे इक्क करा ल्या। चार वरन बहाए इक्क दुआरा, ऊँचां नीचां भेव मिटा रिहा। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई ना कोई अञ्जील कुरान वेद पुराण खाणी बाणी गाए वारो वारा, ना कोई वंड वंडा ल्या। एका शब्द इक्क जैकारा, इक्क इकल्ला एकँकारा,

एका नाअरा ला ल्या। लोआं पुरीआं कर पसारा, आदि पुरख अगम्म अपारा, शब्दी शब्द जणा रिहा। गुरमुख साचे कर त्यारा, लोकमात आप समझा रिहा। ब्रह्मा छड्डणा पए दुआरा, वीह सौ वीह बिक्रमी आप समझा ल्या। शिव शंकर दर बणे भिखारा, प्रभ भिच्छया कोई ना पा रिहा। सिँघ जगदीश साचा लाड़ा, साची घोड़ी आप चढ़ा रिहा। इक्क वखाए सच अखाड़ा, साचे धाम बहा ल्या। करोड़ तेतीसा पुरी इन्द्र वेखे होई उजाड़ा, फल फुलवाड़ी ना कोई लगा रिहा। पल्ले दिसे ना कोई नाम भण्डारा, अरम्बा कोई ना नाच करा रिहा। सच धाम ना कोई अखाड़ा, मण्डल रास ना कोई पा रिहा। लग्गे अग्ग बहत्तर नाड़ा, प्रभ लोकमाती जन्म दवा रिहा। वीह सौ इकी पन्दरां कत्तक सच दिहाड़ा, करोड़ तेतीसा मेट मिटा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, काल दयाल आप अख्वा रिहा। काल दयाल नर नरायण, निहकलंक अख्वाया। ना कोई साक सज्जण दिसे सैण, भाई भैण ना कोई बणाया। ना कोई लहिणा ना कोई देण, देणा लहिणा ना कोई चुकाया। ना कोई शब्द ना कोई गहिण, तन शृंगार ना कोई कराया। ना कोई अंमा अंमड़ी पाए वैण, पिता पूत ना कोई कुरलाया। दम दमड़ी ना कोई माया डैण, विकार आकार ना कोई दिसाया। गुरमुखां वेखे एका नैण, दोए नैणां बन्द कराया। लक्ख चुरासी डुब्बी डूँघे वहिण, कलिजुग सागर इक्क बणाया। काल भगवान लैण ना देवे किसे चैन, सीस ताज राजन राज शाह नवाब कोई रहिण ना पाया। गुरमुखां नुक्ता मिटाए इक्क गैन, वखाए ऐन निरगुण समाया। सन्त सुहेले कर कर मेले गुरु गुर चेले आप चुकाए लहिण देण, देवणहार आप अख्वाया। रसना किसे ना सके गौण कोई कहिण, प्रभ अबिनाशी जिस जन दर्शन पाया। चौथे घर चौथे पद सदा सुक्ख लैण, आवण जावण फंद कटाया। गुर सतिगुर पूरा अग्गों आवे लैण, आप आपणा धाम सुहाया। सचखण्ड कोटन कोट बैठे रहिण, आलस निन्दरा दए गंवाया। धुर धाम मिटाए तृष्ना ताम, जिस जन आपणा लड़ फड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चौथे घर जाए वड़, गुरमुख साचे लए फड़, तोड़ तुड़ाए किला गढ़्ह, साचे पौड़े जाए चढ़, पंचम अन्दर ना कोई सीस ना कोई धड़, छेवें शब्द सरूपी जाए खड़्ह, सत्तवें सति पुरख निरँजण जोती जोत समाईआ। जोती जोत आप समा, आपणा आप मिटाया। गुरमुख आपणे सीने ला, एका दूजा भउ चुकाया। तीजे लहिणा देणा दए मुका, लक्ख चुरासी ना फेरा पाया। चौथा घर दए तजा, जिस जन रसना ल्या गा, सच धाम वखाए एका थाँ, सति पुरख निरँजण राह रिहा तकाया। जोत सरूपी देवे ठंडी छाँ, अग्नी अग्ग ना कोए सताया। गुरमुख साचे जुग जुग बलि बलि जा, बलिहारी जिस गुर पूरे दर्शन पाया। गुर पूरा एका पारब्रह्म, सर्ब ओट रखाईआ। नानक गुर गया मन्न, प्रभ तेरी सच सरनाईआ। ना

कोई माल ना कोई धन, सच ख़जीना इक्क वखाईआ। ना कोई सूरज ना कोई चन्न, तारा मण्डल ना कोई लटकाईआ। ना कोई घड़े ना देवे तैनूं भन्न, ना कोई बणत बणाईआ। ना कोई छप्परी ना कोई छन्न, चार दिवार ना कोई रखाईआ। हथ्थ मूंह नक्क ना दिसे कन्न, ना कोई रसना तेरी रही गाईआ। पुरख निरँजण तूही धन्न धन्न, रसना रिहा गाईआ। नानक मंगण आया नाम धन, पंचां तत्तां दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर बैठा आसण लाईआ । थिर घर अगम्म अथाह, बेपरवाह समाया। आपे जाणे आपणा नाँ, आपे रिहा जपाया । प्रगट होए थाउँ थाँ, दिस किसे ना आया। ना कोई जाणे हां ना, प्रभ का भेव किसे ना पाया। जिस जन शब्द सरूपी दए जणा, जन जनका दए कढाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेद कतेब खाणी बाणी अञ्जील कुरानी वेद पुराणी भेव किसे ना पाया।

३ अस्सू २०१४ बिक्रमी १, राष्ट्रपती राजिन्दर प्रसादि, २, पंडत जवाहर लाल नेहरू,
३, मौलाना अबदुल कलाम अज़ाद, ४, कृष्ना मैनन, ५, गोबिन्द वलब पंत
नूं शब्द भेजे गए दरबार विच जेठूवाल ज़िला अमृतसर

सति पुरख निरँजण हरि करतार, लोकमात जोत जगाईआ। प्रगट हो चवीआं अवतार, निहकलंका नाउँ रखाईआ। वेद व्यासा बण लिखार, लेखा गया लिखाईआ। कलिजुग अन्तिम वार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। नाम खण्डा तेज कटार, शब्दी बणत बणाईआ। राज राजानां करे ख़बरदार, शाह सुल्तानां रिहा उठाईआ। दो जहानां मारे मार, पुरीआं लोआं वेख वखाईआ। तीर निशाना अपर अपार, रसना चिल्ला इक्क चढ़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी आर पार, सत्तां दीपां फेरा पाईआ। जम्बु दीप अधविचकार, प्रभ साची करे रुशनाईआ। भारत खण्ड वेख विचार, ब्रह्मण्ड वंड वंडाईआ । जेरज अंड वेख विचार, उत्भज सेत्ज रिहा हिलाईआ। भेख पखण्डा दए निवार, जूठ झूठ मेट मिटाईआ। पंज तत्त मति विकार, मन मति दए सज़ाईआ। नूर अलाही बेऐब परवरदिगार, नूर ज़हूर इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सृष्ट सबाई रिहा सुणाईआ। सृष्ट सबाई आप जणाए, देवे शब्द निशाना। राष्ट्रपति मात उठाए, देवे धुर फ़रमाणा। अट्ठ सट्ठ तीर्थ रहिण ना पाए, पूजा चुक्के वेद पुराणा। मन्दिर मट्ठ ना कोई डेरा लाए, छत्ती राग ना गाए बाणी गाणा। अंज़ील कुरान ना कोई पढ़ाए, मुल्ला शेख़ ना कोई विद्वाना। जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नौ खण्ड पृथ्वी वेख वखाना। राष्ट्रपति जगत नादाना, आपणा आप विचारना। पुरख अबिनाशी शाह सुल्तान, तोड़े गढ़्ह हँकारना। सृष्ट सबाई वेखे इक्क मैदान, मन मति बुध करे ललकारना। स्यासत विरासत आए हान, ना कोई जाणे ब्रह्म ज्ञानना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नौ खण्ड झुलाए इक्क निशानना। राष्ट्रपति राजिन्दर प्रसादि, हरि साचे शब्द जणाईआ। अस्सू पंज रक्खणा याद, वीह सौ तेरां बिक्रमी रुत्त सुहाईआ। सत्त रंग निशाना देवे दाद, पंचम ताज मुख रखाईआ। खेले खेल आदि जुगादि, शब्द सोटी इक्क वखाईआ। पंचम मीता इक्क वजाए साचा नाद, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच संदेश रिहा दवाईआ। उठणा जाग नेत्र खोल्ह, हरि साचा आप जगांयदा। सोहँ शब्द वज्जे मृदंगा ढोल, सृष्ट सबाई आप सुणांयदा। चार वरन दुआरा एका खोल्ह, एका मार्ग लांयदा। जगत विद्या पया घोल, ना कोई बेड़ा पार करांयदा। पंज तत्त रत्त रही खौल, इक्क उबाल रखांयदा। रक्खणा याद कीता कौल, प्रभ साचा आप सुणांयदा। रहिणा सौं ना मात अनभोल, वेला अन्तिम आंयदा। हरि का शब्द ना जाण मखौल, मन मति बुध मेट मिटांयदा। पंडत पांधा ना कोई जाणे रौल, हिसाब कताब ना कोई जणांयदा। पुरख अबिनाशी हौला करे भार उप्पर धौल, मनमुख जीव सर्ब मिटांयदा। लिख्या लेख ना मिटे रत्ती चौल, हरि साचा पूर करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, संगी साथी संग रलांयदा। साचा संग कर त्यार, पंडत नेहरू नाल रलाईआ। पुरख अबिनाशी करे ख़बरदार, भुल्ल रहे ना राईआ। करे कराए करनेहार, करता पुरख आप अख्वाईआ। आवे जावे विच संसार, रामा कृष्ना रूप वटाईआ। कलिजुग अन्तिम लै अवतार, निहकलंका नाउँ रखाईआ। शाह भबीखन कर विचार, लंका गढ़्ह कवण तुड़ाईआ। प्रधान मन्त्री अन्तिम रोणा ज़ारो ज़ार, बिन हरि होए ना कोए सहाईआ। ज़ोरू ज़र दिवस चार, अन्त रहिण ना पाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी छड्डणा पए घर बार, राज बणत ना कोई बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दे मति रिहा समझाईआ। देवे मति श्री भगवाना, एका नाम अल्हाया। नौ खण्ड पृथ्वी होए वैराना, शाह सुल्तान कोई रहिण ना पाया। ना कोई बैठे विच दवानखाना, सीस ताज ना कोई टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सम्मत चौदां रिहा जणाया। राज मन्त्री जगत बलवान, हरि साचे हथ्थ वड्याईआ। सत्त रंग वेखणा इक्क निशान, राष्ट्रपति सेवा लाईआ। उप्पर लिख्या लेख सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरनां इक्क पढ़ाईआ। भरम ना भुल्लणा जीव नादाना, सम्मत सम्मती दए जणाईआ। साचा मेला विच जहान, हरि साजण मीत अख्वाईआ। बवंजा देसां कर पहचान,

सच संदेश इक्क सुणाईआ। प्रगट होए हरि भगवान, नर नरेशा आप अख्वाईआ। आपे गोपी आपे काहन, सीता राम आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, नौ खण्ड पृथ्वी जगत लड़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी जगत अखाड़ा, प्रभ साचा रचन रचांयदा। लिख्या लेख सतारां हाढ़ा, ना कोई मेट मिटांयदा। शब्द अगम्मी उठे धाड़ा, चारों कुन्ट दुड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, प्रधान मन्त्री आप समझांयदा। बवंजा देसां शब्द जणा, हरि साचा कल वरतांयदा। गणपति गणेश ना कोई लए मना, शिव शंकर ना ध्यान लगांयदा। संस्कृत ना सके कोई पढ़ा, हिन्दी बिन्दी ना कोई वखांयदा। इक्क दूजे दा लड़ ना कोई सके छुड़ा, प्रभ माया बंधन पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, त्रैलोकी नंदन आप अख्वांयदा। त्रैलोकी नंदन आप अख्वा, हरि साचे जोत जगाईआ। गोबिन्द पंत लए जगा, दे मति रिहा समझाईआ। कलिजुग वेला अन्तिम गया आ, वेद पुराण भेव ना राईआ। साध सन्त ना सके जणा, दहि दिशा बैठे धूणीआं ताईआ। लेखा सके ना कोई गिणा, करोड़ तेतीसा रहे मनाईआ। प्रभ का भाणा ना सके कोई मिटा, मेटणहार ना कोई अख्वाईआ। सृष्ट सबाई सत्थ दए वछा, धरत मात झोली डाहीआ। लिख्या लेख पत्थर उप्पर दए लिखा, लकीर तकदीर ना कोई मिटाईआ। साची सिख्या इक्क सिक्खा, सोहँ मन्त्र जगत वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत मन्त्री रिहा समझाईआ। जगत मन्त्री आप समझाए, आपणी कल वरतांयदा। कृष्ना मैनन भुल्ल ना राए, राह खैहड़ा दिस ना आंयदा। नौ खण्ड पृथ्वी प्रभ आप लड़ाए, ना कोई दूसर बणत बणाए, राज राजाना शाह सुल्ताना छेड़ां रिहा छिड़ाए, साची सीमां वंड वंडांयदा। उलटा गेड़ा आप गिढ़ाए, गेड़नहार आप अख्वांयदा। वीह सौ वीह बिक्रमी पन्दरां कत्तक सृष्ट सबाई नबेड़ा आप कराए, दूसर कोई ना संग रखांयदा। नगर खेड़ा कोई रहिण ना पाए, शहर ग्रां कोई रहिण ना पांयदा। खुल्ल्हा वेहड़ा धरत मात कराए, उलटा गेड़ा आप दवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साचा धाम इक्क सुहांयदा। साचा धाम हरि अवल्ला, एका एक रखाया। एका एक हरि इकल्ला, एका रूप वटाया। सोहँ फड़या हथ्थ विच भल्ला, शाहो भूप मेट मिटाया। वेख वखाणे राणी अल्ला, अल्ला अलाही नूर समाईआ। अबदुल कलाम अज़ाद प्रभ सुण फरयाद, करे वेख विचारया। चार यार रक्खया याद, संग मुहम्मद मीत मुरारया। धुर दरगाही मिली दाद, वेले अन्तिम होए ख्वारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुनेहड़ा देवे घर, उम्मत नबी रसूल आपणी आप उठा रिहा। नबी रसूलां दए जणा, एका शब्द जणाईआ। उन्नी उनीसा दए मिटा, ना होवे कोई सहाईआ। मक्का

मदीना लग्गे ढाह, ना सके कोई बचाईआ। पुरख अबिनाशी एका दस्से राह, साचा कलमा रिहा सुणाईआ। जगत विद्या मिले ना कोई थाँ, अन्त रहिण ना पाईआ। अञ्जील कुरान ना पकड़े कोई बांह, पीर दस्तगीर बैठे मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, पंचम रिहा पंचम जणाईआ। पंचम पंचम शब्द जणाए, भारत खण्ड सरकारा। राष्ट्रपति आप उठाए, पंडत नेहरू मीत मुरारा। गोबिन्द पंत नाल रलाए, सच सलाही सलाहकारा। कृष्ना मैनन वेख वखाए, तोड़े गढ़्ह आत्म हँकारा। मौलाना आज़ाद फरयाद हरि इक्क वखाए, नूर नुरानी अन्ध अन्धयारा। ख़ुदी ख़ुदाए ना कोई जणाए, हक्क बहक्क ना पावे सारा। पीर फ़कीर दस्तगीर ना कोई मनाए, अल्ला हू हू झूठा नाअरा। अमाम मैहन्दी जोत जगाए, ख़ाकी ख़ाक ना कोए रमाए, आपे होए बेऐब परवरदिवगारा। मक्का मदीना चरन छुहाए, मुख नकाब इक्क रखाए, काला सूसा तन शृंगारा। हक्क ज़नाब दो दो आब वेख वखाए, संग मुहम्मद चार यारा। शाह नवाब कोई रहिण ना पाए, उच्च खताब ना कोई हंढाए, ना कोई सोहे दर दुआरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, जगत अक्खर एका वक्खर आप चलाए, सोहँ जै जैकारा। पंचम प्रधान उठणा जाग, प्रभ साचा आप जगांयदा। माझे देस लग्गा भाग, सम्बल नगरी नाउँ धरांयदा। दीपक जोती जगे चिराग, ना कोई मात बुझांयदा। त्रैगुण माया लाए आग, पंज तत्त रहिण ना पांयदा। स्वांगी वरते आपणा स्वांग, अछल अछल्ल करांयदा। जूठ झूठ चढ़ी कांग, प्रभ साचा आप रुढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सम्मत चौदां वेख वखांयदा। सम्मत चौदां छेड़ां छेड़, नौ खण्ड पृथ्वी रिहा जगाईआ। सम्मत पन्दरां भेड़ देवे भेड़, दो धड़ रिहा कराईआ। सम्मत सोलां जड़्ह उखेड़, थान निथावें दए कराईआ। सम्मत सतारां तेरा गेड़, जीव जन्त भुल्ल ना सके राईआ। सम्मत अठारां लहिणा देणा दए निबेड़, जूठे झूठे मात रुढ़ाईआ। उन्नी उनीसा वेखे तेरा खेड़, अल्ला हू हू नाअरा कोई ना लाईआ। बीस बीसा होए खुल्ल्हा वेहड़, हरि जगदीसा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जाप जपाईआ।

३ अस्सू २०१४ बिक्रमी १, बाग दयाल महिता जी राधा स्वामी डेरे, २, डेरा बाबा जैमल सिँघ चरन सिँघ नूं
शब्द भेज्जया गया दरबार विच जेठूवाल

बाग दयाल पंज तत्त, दिवस रैण लड़ाईआ। शब्द स्वामी भुल्ली मति, मन मति होई हलकाईआ। ना कोई जाणे

मित गति, गति मित ना कोई जणाईआ। साची दिसे ना कोई वथ, ना मिल्या रथ रथवाहीआ। पंच विकारा पाई नत्थ, जगत सिँघासण आसण बैठा लाईआ। कलिजुग काल चलाए रथ, दिवस रैण भवाईआ। अन्तिम लहिणा लैणा सीआं साढे तिन्न हथ्थ, साची वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सुहेले दित्ता वर, तुलसी बूटा आपणे घर लाईआ। तुलसी बूटा गया फुल, प्रभ साचे आप महिकाया। जैमल घर पाया मुल्ल, सावण हट्ट विकाया। दर द्वारे जो आया भुल्ल, पंचम मेल मिलाया। पाणी पया काया चुल्ह, अमृत आत्म रस गंवाया। भाग ना लग्गा साची कुल, कल कलिजुग काला टिक्का मस्तक लाया। सच दुआरा गया खुल्ह, सोहँ सिक्का इक्क चलाया। वड्डा निक्का वेचे एका मुल्ल, वरन गोत ना वेख वखाया। कलिजुग माया ना जाए रुल, ना कोई भरम भुलाया। ना कोई तोले जगत कंडे तोल, ना कोई सके तोल तुलाया। पुरख अबिनाशी जन भगतां देवे नाम अनमुल्ल, अनमुल्लड़े लाल आप बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, विच बनारस बन्न्हे पारस, तुलसी तुलसी जन्म दवाया। तुलसी राम कर प्रनाम, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। चरन धूढ़ी साचा दाम, पल्ले गंढ्ढ बंधाईआ। लेखे लग्गे काया चाम, रसना जिह्वा गया गाईआ। एका मिल्या नाम ताम, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। अमृत आत्म पिया जाम, सांतक सति वरताईआ। मिटी रैण अन्धेरी शाम, दीपक जोत करे रुशनाईआ। आपे जाणे आपणा काम, जुग जुग आपे रिहा कराईआ। लेखा लिख्या रमईआ राम, साची सेवा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अन्तिम वार दित्ता वर, सालगराम एका काम कराईआ। एका सालग एका राम, एका माला तन पहनाईआ। इक्क जपाया साचा नाम, आत्म ताला बन्द खुल्हाईआ। काया मन्दिर वेख ग्राम, दर द्वारे सोभा पाईआ। अमृत आत्म पिया जाम, दिवस रैण ख़ुमार कराईआ। एका एक हरि हरि नाम, बिन हरि नामे कोए ना पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा वणज आप कराईआ। वणज कराए हरि वणजारा, एका नाम अतोला। खेले खेल विच संसारा, आदि अन्त सदा अडोला। कलिजुग तेरा कूड़ पसारा, सच शब्द जैकारा एका बोला। बणे बणाए आप वरतारा, नाम भण्डारा एका खोल्हा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेख वखाणे काया चोला। काया चोला बन्दा ख़ाक, पंज तत्त रचाया। आपे किया बन्द ताक, खोल्हणहार आप हो आया। आपे जाणे भविख्त वाक्, आप आपणा राग अल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्त सुहेले लए वर, पूत सपूता चारे कूटां वेख वखाया। आप उठाए बाल नादाना, सुरती सुरत दवाईआ। गुर मन्त्र वखाए जगत निशान, एका दूजा सहिज सुभाईआ। चौथा मिले ना धुर फ़रमाण, पंचम जाए कर कर धाईआ। देवणहारा दानी

दान, दिस किसे ना आईआ। पूर्ब लहिणा कर पछान, तन गहणा बस्त्र पाईआ। सेवक सेवा लाए गुण निधान, साची सेव कमाईआ। अमृत आत्म मेवा ख़वाए बेपछान, लोकमात हथ्थ ना आईआ। आपे बख्शे आपणा चरन ध्यान, चरन धूढ़ी मस्तक रिहा रमाईआ। चरन धूढ़ी इक्क ध्यान, एका जोग सिखाया। पुरख अबिनाशी कर परवान, साचे मार्ग लाया। नाम स्वामी इक्क निशान, राहे फड़ के पाया। दोहां मेला विच जहान, दिस किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सेवक सेवक सेवा लाया। सेवक सेवा दर परवान, प्रभ आपणा आप करांयदा। पंज शब्द धुर फ़रमान, आपे आप जणांयदा। मिल मिल सखीआं सारे गाण, संगी साथी नज़र ना आंयदा। इक्क इकेला गुण निधान, गुणवन्ता नज़र ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जैमल सावण मेल मिलांयदा। जैमल सावण मेल मिला, एका रचन रचाईआ। आपे अन्दर दए बहा, आपे बाहर कढाईआ। आपे जोती दए बुझा, आपे जोत जगाईआ। आपे शब्द रिहा जणा, आपे बन्द कराईआ। आपे मार्ग रिहा पा, आपे वेख वखाईआ। डूँघे सागर रिहा तरा, काया गागर इक्क सुहाईआ। साचे पौड़े रिहा चढ़ा, पल्ला एका नाम फड़ाईआ। सुरती शब्दी मेल मिला, मेलणहार आप अख्वाईआ। बजर कपाटी किला तुड़ा, हँ हँगता रिहा मिटाईआ। दस्म द्वारी चरन टिका, सुंन अगम्मो पार कराईआ। सोहँ देश दए वसा, हरि साची रचन रचाईआ। फड़ फड़ बांहों राहे पा, सचखण्ड धाम सुहाईआ। आप आपणा दए मिटा, एका दूजा रहिण ना पाईआ। गुर मन्त्र एका दए सुणा, सति पुरख निरँजण अग्गे बैठा बेपरवाहीआ। आपणा आप आपे लैणा जगा, भुल्ल रहे ना राईआ। मेलणहारा मेल लए मिला, दिवस रैण वेख वखाईआ। साचे घर जोत जगा, दीपक सच करे रुशनाईआ। बाल अञ्जाणे राहे पा, गऊ ग़रीबां गले लगाईआ। एका लेखा ल्या लिखा, भेव ना जाणे कोई राईआ । सिँघ सावण हथ्थ कलम उठा, निहकलंका वेख वखाईआ। उच्चे मन्दिर बंक द्वारे ढाह, थिर कोए रहिण ना पाईआ। सिँघ चरन क्यों कीती नाह, मिल्या मेल ना साचे माहीआ। जगत विद्या इक्क पढ़ा, मन मति करे कुड़माईआ। ग्रन्थ पन्थ रिहा सुणा, आत्म ब्रह्म ना कोई जणाईआ। सतिगुर पूरा ना दित्ता किसे मिला, विच विचोला ना आप हो जाईआ। इट्टां गारा ल्या लगा, चार दिवारी मात बणाईआ। दस्म द्वारी ना मिल्या राह, बन्द दरवाज़ा ना कोई खुल्हाईआ। फुल फुलवाड़ी लई लगा, हरी सिंच क्यारी ना कोई कराईआ। मुच्छ दाढ़ी लई वधा, प्रभ चरन ना धूढ़ रमाईआ । अन्तिम वेखे हरि थाउँ थाँ, लेखा कोई रहिण ना पाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता बैठा जोत जगा, माझे देस करे रुशनाईआ। गुर गोबिन्द संग रला, नौ खण्ड पृथ्वी करे कुड़माईआ। साधां सन्तां रिहा हिला, सोया कोई रहिण ना पाईआ। सिँघ प्रताप तेरी जाग दए खुल्ल्हा, नेत्र

नैण नींद ना आईआ। अन्तिम मुल्ल दए पवा, कौडी कौडी हट्ट विकाईआ। भाण्डा खाली दए वखा, नाम वस्त ना कोए टिकाईआ। वाहिगुरू वाहिगुरू रसना गा, आपणी बणत रिहा बणाईआ। गुर संगत कोलों मथ्था टिका, लहिणा गया रुढ़ाईआ। सिँघ राम ना होए अन्त सहा, प्रभ चरनां विच सुहाईआ। प्रभ अबिनाशी बेपरवाह, भेव कोई ना पाईआ। निहकलंका नाउँ रखा, लोकमात जोत करे रुशनाईआ। दिल्ली ना मिलणा कोई थाँ, वेले अन्त ना कोई छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, बाग दयाला वेख गुर गोपाला, जैमल घर सिँघ गुरचरन ना जाणा डर, प्रगट होया हरी हरि, सिँघ प्रताप जाण आपणा आप, पुरख अबिनाश जाणे पुन्न पाप, पड़दा उहला कोई रहिण ना पाईआ। ना कोई पड़दा ना कोई उहला, ना कोई भेव छुपांयदा। जिस जन बख्श्या काया चोला, हर घट आसण लांयदा। कलिजुग अन्तिम बणया तोला, नानक तेरां धार चलांयदा। सम्मत चौदां लिख्या बोला, लिख्या लेख दर पुचांयदा। सम्मत पन्दरां साध सन्त नाम वस्त ना कोई रक्खे कोला, प्रभ साचा खिच वखांयदा। सम्मत सोलां पंज तत्त खाली दिसे डोला, ना कोई सीस झुकांयदा। चौदां कत्तक अन्तिम खेले होला, सर सरोवर चरन टिकांयदा। गुर गोबिन्दे तेरा बणया बोला, पुरख अबिनाशी आप वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे होए जगत अनभोला, सृष्ट सबाई आप भुलांयदा । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लिख्या लेख गुर धाम, गुर गद्दी जगत माया बदी, अन्तिम वेख वखांयदा।