१५ अस्सू २०१४ बिक्रमी दरबार विच जेठूवाल ज़िला अमृतसर
हरि मन्दिर अपार, तख्त सुहाया। जोत सरूपी कर आकार, शाहो भूप अख्वाया। रूप रंग अपर अपार, भेव किसे ना पाया। कोटन कोट खड़्हे द्वार, दोए जोड़ सीस झुकाया। मंगण मंग बण भिखार, देवणहार रघुराया। शब्द देवे किरपा धार, धुन आत्मक दए जणाया। हरिजन साचे लए उभार, जुग जुग मेला मेल मिलाया। सतिजुग त्रेता वेख विचार, द्वापर कलिजुग खेल खिलाया। राम कृष्ना लै अवतार, आप आपणा रूप वटाया। दुष्ट सँघारे विच संसार, महांसार्थी आप अख्वाया। जोद्धा सूर बली बलकार, चारों कुन्ट वेख वखाया। लोआं पुरीआं पावे सार, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाया। जेरज अंड वेख विचार, उत्भज सेत्ज राया। आप कराए आपणी वंड, वंडणहार आप अख्वाया। मन मति तोड़े जगत घमंड, गुर मन्त्र अन्तर नाम जपाया। लक्ख चुरासी नार दुहागण रंड, पुरख अबिनाशी कन्त ना कोई हंढाया। खोजत खोजत हरि
ब्रह्मण्ड, कलिजुग अन्तिम वेख वखाया। नाम शब्द चण्ड प्रचण्ड, एका खण्डा रिहा उठाया। मनमुखां सुत्ता दे कर कंड, आत्म सेजा दिस ना आया । हरिजन बख्शे आत्म धारा साची ठंड, सीतल सांतक सच वरताया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग विछड़े जग मेल कर, मेल विछोड़ा आपणे हथ्थ रखाया। जुग विछड़े जग मेलया, जुग जुग कार कमाए। आपे गुर सतिगुर साचा चेलया, अक्खर वक्खर नाम पढ़ाए। अचरज खेल पारब्रह्म प्रभ खेलया, आदि जुगादि समाए। सद वसे रंग नवेलया, दिस किसे ना आए। हरि शाह सज्जण सुहेलया, साजण मीत आप हो जाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आत्म घर, कलिजुग अग्नी अग्न बुझाए। कलिजुग अग्नी पंज तत्त, दिवस रैण रही जलाया। नाड़ बहत्तर उब्बल रत्त, धीरज धीर ना कोए धराया। सति सन्तोखी गया सति, सांतक सति ना कोई वरताया। जुगत जगत ना आए हथ्थ, झूठा जोग कमाया। प्रभ अबिनाशी सर्बकला आपे समरथ, समरथ पुरख अख्वाया। जिस जन राखे दे कर हथ्थ, तत्ती वाओ नेड़ ना आया। रोग सोग देवे मत्था, चिन्ता तृष्ना रहिण ना पाया। मिल्या मेल अलक्खणा अलक्ख, लिख्या लेख दए मिटाया। हरिजन ना जाणे जिस दित्ता सुक्ख, आसा मनसा पूर कराया। धुर दरगाही देवे साची वत्थ, वस्त अमोलक झोली पाया। सोहँ शब्द चढ़ाए रथ, दो जहानां आप चलाया। जगत वसूरा दए मथ, आप आपणी दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन बख्शे चरन वर, चरन दुआरा इक्क वखाया। दर दुआरा एका घर, हरि हरि साचा पाया। ना जन्मे ना जाए मर, ना मरे ना जाया। लक्ख चुरासी घाड़न घड़, हर घट बैठा आसण लाया। दस्म द्वारी चोटी चढ़, महल्ल अटल इक्क सुहाया। जोत सरूपी अन्दर वड़, शब्द सरूपी किला बणाया । मन मति बुध ना सके फड़, जीव जन्त होए हलकाया। ना कोई सीस ना कोई धड़, अगम्म अगम्मड़ा भेख वटाया। ना कोई चोटी ना कोई जड़्ह, धरत धवल ना कोई उगाया। अग्नी हवन ना जाए सड़, ख़ाकी ख़ाक ना कोए तपाया। जगत विद्या ना जाए पढ़, एका अक्खर वक्खर नाम रखाया। गुरमुखां लगाए आपणे लड़, एका दूजा भउ चुकाया। तीजे लोइण अग्गे खड़, घर चौथे मेल मिलाया। पंचम मेला हरी हरि, हरि हरि रूप समाया। छेवें नेत्र पेख नरायण नर, नर नरायण आप अख्वाया। सत्तवें सति पुरख निरँजण वसया साचे घर, आप आपणा घर सुहाया। जोती नूर अपार अपर, रवि ससि नज़र ना आया। आपणी शक्ती आपे धर, आदि शक्त रूप समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साजन जगत जुग मेला, आप आपणा मेल मिलाया। मेल मिलावा हरि बेअन्त, अन्त कोई ना पाया। रसना गा गा थक्के साध सन्त, दिवस रैण सेव कमाया। लक्ख चुरासी जीव जन्त, माया भरमे भरम भुलाया।
गुरमुख मेला मेले साचे कन्त, कन्त कन्तूहला हरि रंगाया। खेले खेल आदि अन्त, जुग जुग भेख वटाया। कोटन कोट सँघारे देव दंत, हरनाक्ष नाकश रहिण ना पाया। हरिजन रुत्त सुहाए इक्क बसन्त, फल फुलवाड़ी वेख वखाया। मिले नाम धन्न होए धनवन्त, सच ख़ज़ीना इक्क वखाया। माया ममता होए भस्मंत, भरम गढ़्ह हरि तुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला साचे घर, हरि साजण वेख वखाया। हरि साजण जग मीतड़ा, हरिजन रिहा तराए। काया चोली रंगे चीथड़ा, दुरमति मैल गंवाए। काया एका चाढ़्हे रंग मजीठड़ा, उतर कदे ना जाए। पंचम तत्त काया कौड़ा रीठड़ा, अमृत आत्म मुख चुआए। देवे नाम जगत अनडीठड़ा, ना कोई वेखे वेख वखाए। सोहँ शब्द साचा लागा मीठड़ा, प्रभ अबिनाशी झोली पाए। मनमुख भरन आपणा कीतड़ा, कलिजुग वेला अन्तिम आए। ना कोई देहुरा मन्दिर मसीतड़ा, गुरदुआरा रहिण ना पाए। गुरमुख विरले मन तन आपणा जीतड़ा, चरन कँवल कँवल चरन ध्यान लगाए। पारब्रह्म प्रभ अबिनाशी करता आपे जाणे आपणी रीतड़ा, नित नवित्त भेख वटाए। इक्क सुणाए सुहागी गीतड़ा, सो पुरख निरँजण दया कमाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे नाम पूर्ब लहिणा झोली पाए।
हरिजन हरि रंग रतया, राम नाम मजीठ। आपे देवे चेतन्न सतया, सुरत शब्द अनडीठ। आत्म बीज बीजे साचे वत्तया, अमृत आत्म फल मीठ। भाग लगाए डाल्ही पत्तया, कौड़ा भन्ने काया रीठ। चरन कँवल बंधाए साचा नत्तया, नर नरायण नर हरि जगदीश। आकाश प्रकाश सुहाए बिन दीवा बत्तीआ, छत्र झुलाए साचा सीस। जुग जुग समझावे दे मत्तया, सुहागी शब्द इक्क हदीस। सति सन्तोखी धीरज जतया, चरन कँवल जन प्रीत। आलस निन्दरा मन मति लथ्थया, काया चोली ठांडी सीत। सोहँ शब्द चढ़ाए साचे रथया, रथ रथवाही बीठला बीठ। पंज तत्त मूल चुकाए अट्ठ सट्ठया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेल इक्क दर, देवे नाम ख़ुमारी साची वथ्थया। नाम ख़ुमार जगत अनमुल्ल, गुर मति गुर हथ्थ रखाईआ। जुगत जगत जोग ना सके तुल, ज्ञान ध्यान निशान ना वेख वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी लक्ख चुरासी खेल ब्रह्मा विष्न शिव सेवा लाईआ। गुरमुख उपजाए लाल अनमुल्लड़े साची कुल, राम रामा रूप समाईआ। मनमुख काया बूटा गया हुल, पत पतीआं रहिण ना पाईआ। हरिजन हरि शब्द कंडे गया तुल, सोहँ रतीआ नाम पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला इक्क दर, ब्रह्मण्डे मेल मिलाईआ। ब्रह्मण्ड मेला हरि निरँजण, एका अलख जगांयदा। नेत्र नैण नाम अंजन, प्रतक्ख स्वच्छ दरस दिखांयदा। दाता दानी दर्द दु:ख भय भंजन, मच्छ
कच्छ रूप वटांयदा। चरन धूढ़ कराए साचा मजन, नस्स नस्स पन्ध मुकांयदा। काल नगारे सिर ते वज्जण, दस दस भगत तरांयदा। जो घड़े सो अन्तिम भज्जण, अन्तिम दु:ख ना कोई वखांयदा। जन भगतां पड़दे कज्जण, समरथ जोत प्रगटांयदा। दो जहानी रक्खे लजण, लाजावन्त आप अख्वांयदा। अमृत आत्म पी पी रज्जण, पंचम झिरना आप झिरांयदा। अनहद ताल तलवाड़े अगम्म अगम्मड़े धाम वज्जण, सुर सितार आप हिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला इक्क दर, दर दुआरा इक्क सुहांयदा। दर द्वार हरि अथाह, थिर घर नाउँ रखाया। पुरख अबिनाशी बैठ बेपरवाह, जन भगतां रिहा जणाईआ। ना कोई पिता ना कोई माँ, ना कोई मंग वखाईआ। सति पुरख निरँजण एका नाउँ, दो जहानां धन्न कमाईआ। जोती शब्दी पकड़े बांहों, मन मति नज़र ना आईआ। दरगहि साची देवे थाउँ, छप्पर छन्न ना कोई रखाईआ। फड़ हँस बणाए काँ, कागों हँस बणाईआ। सोहँ सो जपाए साचा नाउँ, निरगुण विच समाईआ। निरगुण वेखे थाउँ थाँ, सरगुण पैज रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन विछड़े मेल कर, जुग मेला जगत जोग हरि शब्द कमाईआ। जगत जोग जुगत जग अन्तर, आत्म धूणी ताईआ। जोत निरँजण इक्क बसन्तर, जोती हवन कराईआ। अनहद ताल नगारा आत्म अन्तर, अनादी धुन उपजाईआ। इष्ट देव नमो गुर मन्त्र, सोहँ शब्द जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेल कर, अन्दर मन्दिर इक्क वखाईआ। अन्दर मन्दिर घर महल्ला, एका एक वखाया। ऊँचो ऊँच अटला, निहचल धाम सुहाया। किसे हथ्थ ना आए जल थला, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ कोटन कोट जोगी यतीए रिहा फिराया। आकाश प्रकाश दीपक जोती एका बला, सच सिँघासण आसण डेरा लाया। राम धाम नाम एका मल्ला, एका दर सुहाया। दूई द्वैती हउमे हँगता मिटे सल्ला, साची संगत रंग चढ़ाया। आदि अन्त जुगा जुगन्त हरि भगवन्त, साचे सन्त मेल मिलाया। इक्क इकल्ला अकल कला, अकल कल समाया। आवण जावण पवणी पवण जोती शब्दी आपे रला, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड खाणी बाणी वेख वखाया। गुरमुख दर द्वार दर दरवेश नर नरेश एक मल्ला, गणपति गणेश सहँसर मुख गाए शेश, सागोंपाग सेजा कांग, धरत धवल उप्पर मवल, अमृत आत्म नाभ कँवल, साँवल सुन्दर रूप समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमख साजण साचे मीत, पतित पुनीत आप कराया।
पहली कत्तक २०१४ बिक्रमी दरबार विच जेठूवाल ज़िला अमृतसर
सति पुरख मेहरवान, हरि निरंकारया। खेले खेल दो जहान, खेलणहार आप अख्वा रिहा। जोती नूर इक्क महान, हरि जोती जोत जगा रिहा। जाणे जणाए धुर फ़रमाण, जानणहार आप अख्वा रिहा। दाता दानी गुण निधान, गुणवन्त वेख वखा रिहा। जोद्धा सूर बली बलवान, एका एक आप अख्वा रिहा। जोती नूर इक्क महान, हरि जोती जोत जगा रिहा। ना कोई चिल्ला तीर कमान, ना कोई खण्डा हथ्थ उठा रिहा। ना कोई वेखे विच मैदान, सन्मुख ना कोई उचारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगा रिहा। हरि रंग अपार, भेव ना भेवया। ब्रह्मा शिव ना कोई विचार, ना कोई देवी देवया। विष्नूं वंसी ना कर आकार, रसना जिह्वा ना कोई सेवया। त्रैगुण माया ना खेल अपार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका एक अलक्ख अभेवया। अलक्ख अभेव हरि भगवन्ता, एका एक अख्वांयदा। आप बणाए आपणी बणता, ना कोई संग रखांयदा। ना कोई लक्ख चुरासी जीव जन्ता, साध सन्त ना कोई गिणती गणत गिणांयदा। आदि निरँजण एका एक आदिन अन्ता, आदि शक्त रूप समांयदा। पारब्रह्म पुरख बेअन्त बेअन्त बेअन्ता, एका एक अख्वांयदा। आपे नारी आपे कन्ता, आप आपणी सेज हंढांयदा। आपे भूशन बस्त्र पहन रंग चाढ़्हे बसन्ता, फुल फुलवाड़ी आप लगांयदा। आपे रामा राम रूप होए हनवन्ता, आपे रावण वेख वखांयदा। आपे गोपी काहना कंसा, आपे कृष्न देव अख्वांयदा। आपे जोती खेल सहँसा, हरिभगतन रूप समांयदा। हरिभगत बणाए साची बणता, जुग जुग मात बणांयदा। एका शब्द सुत साची अंसा, आप आपणी गोद उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत नूर उपांयदा। जोती नूर हरि उपा, अकल कला वरताईआ। गुर पीर साध सन्त ना जाणे कोई थाँ, पारब्रह्म वड वड्याईआ। जिस जन किरपा कर साचा हरि हँस बणाए काँ, देवे नाम जगत वड्याईआ। सखा सुहेला देवे ठंडी छाँ, ना जपे जपाए किसे दा नाँ, हरि सन्त सुहेले पकड़ उठाए बांह, आप आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। सच वड्याई हथ्थ करतार, एका एक जणाईआ। गोबिन्द नानक बण भिखार, बैठे सीस झुकाईआ। राम कृष्न लै अवतार, लोकमात रास मण्डल गए रचाईआ। वेद व्यासा बण भिखार, इक्क लक्ख हज़ार सतारां सलोक लिखाईआ। ब्रह्मा अट्ठे नेत्र रिहा उग्घाड़, चारे मुख भवाईआ। दहि दिशा करे विचार, पारब्रह्म दिस ना आईआ। शब्द धुन अपर अपार, सति पुरखा रिहा जणाईआ। झिरना झिर झिर रिहा डुल्ल, बूंद स्वांती रिहा प्याईआ । अबिनाशी करता पाए मुल्ल, जुग जुग आपणा भेख वटाईआ। कलिजुग तेरी वेखे कुल, जूठ झूठ होई
कुड़माईआ। पंच विकारा भण्डारा रिहा खुल्ह, साध सन्तां घर लड़ाईआ। शब्द पंघूड़ा ना कोई हुलार, जूठ झूठ बैठे धूणीआँ ताईआ। अन्तिम काया बूटा जाणा हुल, फल कोई दिस ना आईआ। गुर गोबिन्दा भाग लगाए साची कुल, पूत सपूता आप उपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे लए वर, कलिजुग तेरी अन्त करे कुड़माईआ। शब्द भण्डार भरपूर, हरि एका एक अख्वाया। ब्रह्मे तेरी वेख दुकान, प्रभ साचा वेख वखाया। पंचम मीता वेखे मार ध्यान, आप आपणी दया रखाया। माया राणी होई प्रधान, सच सुच्च नज़र ना आया। सुरत सवाणी सीता सुरती ना हथ्थ फड़े नाम सोटी, राम रामा ना पार लँघाया। साध सन्त हउमे हँगता तेड़ लंगोटी, जूठ झूठ पल्ले गंढ्ढ बंन्हाया। फिर फिर थक्के कोटन कोटी, अट्ठ सट्ठ बैठे डेरा लाया। पुरख अबिनाशी अन्तिम कटे सभ दी बोटी बोटी, कलिजुग तेरा भेख मिटाया। किसे हथ्थ ना आए अन्न रोटी, दर दर फिरे हलकाया। कलिजुग माया जूठी झूठी भंग घोटी, अन्त नशा रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका डंका रिहा वजाया। कलिजुग माया पाए बेअन्ता, आप आपणी कल वरताईआ। एका माण रखाया हउमे हँगता, मंगण मंग ना कोई मंगाईआ। मानस मानुख होया नंगता, तन बस्त्र शब्द ना कोई पहनाईआ। मिल्या मेल ना साची संगता, धुर धाम ना कोई वखाईआ। नानक अंगद ना लाए आपणे अंगता, ना कोई करे सच कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वेख वखाए सृष्ट सबाईआ। सृष्ट सबाई खेल खिलारा, हरि हरि आप अख्वाया। गुर गोबिन्द सपूत दुलारा, साचे धाम सुहाया। एका रूप सति सरूप निरँकारा, एका ओट रखाया। एका शब्द एका धुन्कारा, एका राग अल्हाया। छान पुन सर्ब संसारा, लक्ख चुरासी वेख वखाया। सम्बल नगर धाम न्यारा, आप आपणा आसण लाया। महल्ल अटल उच्च मुनारा, चार द्वार ना कोई रखाया। जोती नूर अपर अपारा, आप आपणा रिहा कराया। सोहँ शब्द तेज़ कटारा, पुरख अबिनाशी पहली वारा, लोकमात हथ्थ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेख लिखारा सृष्ट सबाई आप हो आया। ना कोई गुर ना कोई चेला, ना तत्त बणाया। जोती शब्दी साचा मेला, सतिगुर रूप समाया। खेले खेल इक्क इकेला, अकल कला अख्वाया। कलिजुग तेरा अन्तिम मेला, चारों कुंट पए दुहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण आप अख्वाया।
हरि साजण जग मीत, एका एक अख्वाया। जुग जुग चले अवल्लड़ी रीत, सृष्ट सबाई वेख वखाया। सतिजुग त्रेता द्वापर गया बीत, कलिजुग अन्तिम आया। गुरदुआरा देहुरा मन्दिर मसीत, शिवदवाला मठ बणाया। दिवस रैण गौंदे गीत, रसना जिह्वा रहे ध्याया। जूठ झूठ कर प्रीत, जीवां जन्तां आपणा मूल गंवाया। इक्क इकल्ला ना वसया चीत, वरन बरनी मार्ग लाया। पाया पुरख ना हरि अतीत, दर घर साचा ना वेख वखाया। चेतन्न चित ना आया चीत, हउमे हँगता रोग वधाया। काया होई ना ठंडी सीत, अमृत जाम ना कोई प्याया। कलिजुग काया कौड़ी रीठ, निझर रस ना कोई वखाया। गुरमुख विरले हरि हरि भाणा लागे मीठ, चरन कँवल ध्यान लगाया । देवे शब्द नाम अनडीठ, लेखा लिख्त विच ना आया। काया चोली चाढ़्हे रंग मजीठ, रंगणहार आप अख्वाया। त्रैगुण माया आपणा पीसण पीठ, पंचम तत्त संग रलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग जुग वेखण आया। जुग जुग जगत जगतार, प्रभ साचे आप चलाईआ। लोकमात कर पसार, पुरीआं लोआं वेख वखाईआ। धरत धवल कर कर आकार, आकाश प्रकाश विच समाईआ। अवण गवण पाए सार, सारंगधर आप अख्वाईआ। ब्रह्मा शिव देवत सुर दए हुलार, करोड़ तेतीसा आप जगाईआ। विष्नूं वंसी कर ख़बरदार, आप आपणी करे जणाईआ। लक्ख चुरासी कर्म विचार, पूर्ब लहिणा झोली पाईआ। धर्म राए लेख द्वार, नेत्र नैण रिहा खुल्हाईआ। चित्रगुप्त लेख लिखार, लेखा आपणा रिहा लिखाईआ। लाड़ी मौत कर शृंगार, हथ्थी मैहन्दी रही लाईआ। सच सपुत्री हो त्यार, मुख घुंगट रही वखाईआ। मंगे मंग दर भिखार, लोकमात राह तकाईआ। काल महांकाल रहे पुकार, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। वेखे खेल दीन दयाल, दया निध आप अख्वाईआ । फल लगाया आपे डाल्ह, अन्तिम आपे दए चढ़ाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर चली चाल, आप आपणा रूप वखाईआ। कलिजुग खेले खेल अकाल, अकल कल वरताईआ। साध सन्त थक्के भाल, दिस किसे ना आईआ। सुरत सवाणी होई हाल बेहाल, सुखमन पाई गल विच फाहीआ। ना कोई चले बेहंगम चाल, मिल्या मेल ना साचे माहीआ। हरि शब्द गुर मन्त्र ना करे अन्दर संभाल, मन्दिर अन्दर बैठे डेरा ढाहीआ। मिल्या नाम ना सच धन माल, तन खज़ाना ना कोई भराईआ। अन्तिम अन्त कलि खाए काल, कलिजुग कूके दए दुहाईआ। चार यार संग मुहम्मद नाल नाल, ईसा मूसा राह वखाईआ। गोबिन्द मारे इक्क उछाल, नेत्र नैण रिहा वखाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, सच सिँघासण आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन मेला मेल मिलाईआ। हरिजन मेला धुर दरगाह, हरि साचा आप मिलांयदा। इक्क जपाए साचा नाँ, सति पुरखे विच समांयदा। पकड़ उठाए थाउँ थाँ, जुग जुग विछड़े मेल मिलांयदा। फड़ फड़ हँस बणाए
काँ, सोहँ साची चोग चुगांयदा। थिर घर वखाए साचा थाँ, आप आपणे विच समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा रंग रंगांयदा। आप आपणा रंग रंगाए, अकल कला गिरधारी। जोती जामा भेख वटाए, शब्द खण्डा तेज कटारी। निहकलंका नाउँ रखाए, लोआं पुरीआं करे ख़बरदारी। शब्द डंका इक्क वजाए, गुर गोबिन्दा शाह अस्वारी। राउ रंकां आप उठाए, गऊ ग़रीबां इक्क वखाए सच सच्चा दरबारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, खेले खेल अपर अपारी। अपर अपारी हरि हरि खेल, भेव कोई ना पांयदा। सन्त सुहेले आपे मेल, जगत विछोड़ा आप कटांयदा। आपे गुर गुरू गुर चेल, गुर गोबिन्द आप समांयदा । आपे वसया रंग नवेल, हर घट आपे आसण लांयदा। आपे होए सज्जण सुहेल, आप आपणा बंध बंधांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका गीत सुहागी छन्द, नौ खण्ड पृथ्वी आप जणांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी एका गीत, प्रभ साचे आप सुणाया । ना कोई देहुरा मन्दिर मसीत, गुरुद्वार दिस ना आया। सतिजुग तेरी साची रीत, प्रभ आपणे हथ्थ रखाया। सोहँ अक्खर साचा रक्खणा चीत, चित वित ठगोरी कोए ना पाया। एका रंग रंगाए हस्त कीट, राज राजाना शाह सुल्ताना दर दर फिराया। मनमुखां सुत्ता दे कर पीठ, आप आपणा मुख छुपाया। मन मति काया करे कौड़ा रीठ, फल अमृत हथ्थ ना आया। गुरमुखां हरि भाणा लागे मीठ, सद भाणे विच समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन लेखे लए लाया। हरिजन लेखा सच दरबार, आपणा आप लिखांयदा। लिखणहारा एका एकँकार, इक्क इकल्ला सेव कमांयदा। लक्ख चुरासी दर भिखार, भिक्खक भिच्छया एका पांयदा। आवे जावे वारो वार, आप आपणी रचन रचांयदा। नानक गोबिन्द सेवादार, सेवक सेवा आप करांयदा। लेखा लिखे गुण विचार, गुणवन्ता आप हो जांयदा। अन्तिम मेला मेल विच संसार, मस्तक टिक्का इक्क लगांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी रही हार, लक्ख चुरासी मूल चुकांयदा। ब्रह्मा रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नीर वहांयदा। बाशक तशका गल विच हार, शिव शंकर धीर ना कोई धरांयदा। विष्नूं वंसी कर पुकार, प्रभ दर आप कुरलांयदा। सुरपति राजा इन्द होए ख़बरदार, करोड़ तेतीसा नाल रखांयदा। प्रगट होए विच संसार, जगत जगदीसा जोत जगांयदा। शब्द खण्डा तेज़ कटार, तन गात्रे आप लटकांयदा। निहकलंका लए अवतार, वेद व्यासा आप लिखांयदा। जन भगतां करे इक्क प्यार, आप आपणी दया कमांयदा। साचा मेला कन्त भतार, नारी कन्ता आप अख्वांयदा। आत्म सेजा कर शृंगार, फूलन बरखा लांयदा। जोत सरूपी कर आकार, शब्दी मेल मिलांयदा। आपे बैठा अध विचकार, दस्म द्वार डेरा लांयदा। चारों कुन्ट बन्द किवाड़, ना
कोई ताक खुल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, चार वरन एका सरन एका धार वहांयदा। चार वरन इक्क दुआरा, एका रंग रंगाईआ। खाणी बाणी ना कोई करे प्यारा, अञ्जील कुराना हाहाकारा, रसना जिह्वा कोई ना गाईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक पीर रोवण ज़ारो ज़ारा, नेत्र नीर वहाईआ। अल्ला हू हू तेरा कोई ना लाए नाअरा, अहिनल हक्क ना कोई सुणाईआ। एका एक बेऐब परवरदिगारा, ख़ुदी ख़ुदाई दए मिटाईआ। निहकलंक लए अवतारा, अमाम मैहन्दी नाउँ रखाईआ। पीले बस्त्र तन कर शृंगारा, मक्का मदीना फेरा पाईआ। कूजा बांग हथ्थ मुसल्ला अपर अपारा, एका वाहिज़ रिहा सुणाईआ। सोहँ शब्द तेरी जै जै कारा, उम्मत नबी रसूल दी आपे रिहा पढ़ाईआ। अरब अरबानीआं ढहि पए दुआरा, शाह अफगाना रहिण ना पाईआ। एका झुल्ले नाम निशाना अपर अपारा, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, उप्पर नाम रखाईआ। एका वाहिद गाँड ख़ुदा, एका नूर अलाहीआ। एका जुदा दए करा, एका मेल मिलाईआ। एका सदा रिहा जगा, एका छन्द सुणाईआ। आपणी गदा आप करा, चाकर चाकरी रिहा कमाईआ। आत्म मध जाम पिला, एका धीर धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका नाअरा हरि निरँकारा आपणा आप करांयदा। आपे करे जगत प्यारा, आपे भरम भुलांयदा। आपे करे तन शृंगारा, आपे ख़ाक रुलांयदा। आपे विगसे कर विचारा, वेखणहार आप रखांयदा। बस्त्र दिसे ना किसे चीर संसारा, रूप अनूप सति सरूप आप समांयदा। वंडन वंडे अपर अपारा, खण्ड ब्रह्मण्ड जेरज अंड खोज खुजांयदा। सूरज चन्न वेखे धारा, तारा मण्डल ना कोई चढ़ांयदा। एका एक अबिनाशी करता आदि शक्त जोत सरूप दिसे, अनभव प्रकाश करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका एक भउ चुकांयदा। एका दूजा भउ चुकाउणा, प्रभ आपणी कल वरताईआ। राग छतीसा किसे ना गाउणा, ना कोई जगत विद्या करे पढ़ाईआ। वेद पुराण शास्त्र सिमरत पंडत पाधां ना कोई रखाउणा, तिलक मस्तक ना कोई लगाईआ। मुल्ला शेख़ ना किसे मति रखाउणा, तसबी गानी ना गल लटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका अक्खर जगत वक्खर, लोकमात नाम जपाउणा, सोहँ सो मात पढ़ाईआ। चार वरन अठारां बरन एका मार्ग लाउणा, एका राह चलाईआ। शब्द दस्तार सीस बंधाउणा, नीला काला पीला चीर ना कोई रखाईआ। आत्म दरसी दरस दिखाउणा, हर घट अन्दर वेख वखाईआ। दर दुआरा इक्क खुल्ल्हाउणा, सतिजुग साचा राग अल्हाईआ। जूठ झूठ नज़र ना आउणा, मदिरा जाम ना कोई पिलाईआ। केसाधारी ना माण रखाउणा, मूंड मुंडाए रहे शरमाईआ। ऊँच नीच प्रभ भेव चुकाउणा, राउ रंक ना कोई अख्वाईआ। एका शब्द राग अनादी सृष्ट सबाई
गाउणा, नौ खण्ड हरिजन वज्जे वधाईआ। सत्तां दीपां लक्ख चुरासी प्रभ अबिनाशी पारब्रह्म करता एका पाउणा, ना कोई दूसर ओट रखाईआ। अकाल मूर्त प्रभ नज़री आउणा, एका रंग चढ़ाईआ। गुरमुख साचे दर बहाउणा, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। सर सरोवर इक्क नुहाउणा, चरन धूढ़ ख़ाक रमाईआ। अट्ठ सट्ठ तीर्थ मेट मिटाउणा, गंगा गोदावरी रही शरमाईआ। मक्का मदीना पहले ढाउणा, चौदां कत्तक लेख लिखाईआ। ईसा मूसा संग रलाउणा, उन्नी उनीसा दए दुहाईआ। अल्ला राणी गल विच पल्ला पाउणा, नेत्र नैणा नीर रही वहाईआ। संग मुहम्मद चार यार सदी चौधवी मिले ना सौणा, चौदां तबकां रिहा हिलाईआ। सेवा लाए पवणी पवणा, एका शब्द करे जणाईआ। जागरत जोत ज्वाला इक्क जगाउणा, अग्नी लाट ना कोई वखाईआ। कीर्तन सोहला पौड़ी किसे ना गाउणा, नाम सति गया मति समझाईआ। नानक गोबिन्द एह समझाउणा, लक्ख चुरासी गया समझाईआ। कलिजुग अन्तिम निहकलंक प्रभ साचा आउणा, जीव जन्त भेव ना राईआ। जूठा झूठा जगत पसार मिटाउणा, साधां सन्तां अन्दर खोज खुजाईआ। गढ़्ह हँकारी रहिण ना पाउणा, नौ दर वेखे पई दुहाईआ। आप आपणा डंक वजाउणा, एका अंक रखाईआ। निरगुण सरगुण वेख वखाउणा, निरगुण रूप अलाहीआ । गुरमुख हरिजन जन भगत जुग विछड़े जग मेल मिलाउणा, आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। वेद कतेब भेव किसे ना पाउणा, लिख लिख पढ़ पढ़ देंदें मात दुहाईआ। अछल छल प्रभ आप कराउणा, बल बावन भेख वटाईआ। कलिजुग रावण मेट मिटाउणा, राम रामा रूप समाईआ। हरिजन तेरा सति सतिवादी राह चलाउणा, काहना कृष्ना रूप वटाईआ। अर्जन लेखा लेख लिखाउणा, अठारां ध्याए करे जणाईआ। गीता ज्ञान मेल मिलाउणा, कलिजुग अन्तिम औध मिटाईआ। ईसा मूसा आप समझाउणा, आप आपणी दया कमाईआ। कलिजुग तेरा वक़त सुहाउणा, हरि शब्द वज्जे वधाईआ। हरिसंगत हरि हरि साचा पाउणा, हरि नामे मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकरमी निहकर्म कमाउणा, जरम कर्म धर्म बरन मरन चरन हरि सरनाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, आप आपणी जोत धर, सति पुरख निरँजण आप अख्वाईआ। सति पुरख सति सतिवन्त, सति सरूप समाया। भेव ना पायण जीव जन्त, साध सन्त चौथे पद समाया। चौथा पद महिंमा अगणत, पंचम राह तकाया। पंचम रूप हरि बेअन्त, बेअन्त बेअन्त आप अख्वाया। छेवें मेला नारी कन्त, जोती नारी सेज हंढाया। देवे मति अलक्ख निरँजण आदि अन्त, एका रंग समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर घर हरि आपणा आप सुहाया। करनहार समरथ, हरि रघुनाथया। शब्द जणाए अकथना अकथ, पुरख समराथया। धुर दरगाही साची वत्थ, जन भगतां देवे हथ्थो हाथया। पंचम पंचां देवे मथ, पंचम पाए साची
नाथया। हरिजन सगल वसूरे जायण लथ्थ, मिले मेल रामा दसराथया, खेले खेल त्रैलोकी नाथ, अनाथ अनाथां होए साथया। लहिणा देणा मस्तक माथ, आप रखाए आपणे हाथया। हरिजन चढ़ाए साचे रथ, रथ रथवाही आप अख्वन्तया। सच जणाई एका गाथ, सोहँ सो भगत भगवन्तया। अबिनाशी करता आपे हो, आपे होए कमलापातया। बीज आत्म साचा बो, फल लगाए काया डाल्ही साची पातीआ। मनमुख जीव रहे रो, धरत मात विछाई बैठी सथया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप जणाए आपणी गाथया । एका गाथा एका अक्खर, एका जगत पढ़ाईआ। बजर कपाटी पाड़े पत्थर, सथ्थर हेठ विछाईआ। नेत्र नीर वरोले अथ्थर, नैणी नीर समाईआ। गुरमुख सच वरोले मक्खण, नाम मधाणा एका पाईआ। कलिजुग अन्तिम आया रक्खण, आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। मनमुख जीवां भाण्डे सक्खण, आत्म झोली ना कोई भराईआ। वेख वखाए चारे दिशा उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण, लुकया कोई रहिण ना पाईआ। जूठ झूठ अन्ग्यारे भखण, कलिजुग लम्बू रिहा लाईआ। जीव जन्त सारे तक्कण, राह खैहड़ा दिस ना आईआ। गौंस मज़ौर मक्का मदीना तजण, होए ना कोई सहाईआ। पन्थ ख़ालसा सर अमृत छड्ड छड्ड भज्जण, जावण वाहो दाहीआ। काशी पंडत कोई ना पड़दा कज्जण, चन्दन तिलक ना कोई लगाईआ। अठसठ ना मिले किसे मजन, सर सरोवर ना कोई नुहाईआ। ना कोई हाज़ी करे हज्जन, जगत यात्रा पूर कराईआ। ना कोई शाह सुल्तान राज राजन, दर दरबान ना कोई अख्वाईआ । ना कोई मारे किसे आवाज़न, चवर सीस ना कोई कराईआ। लक्ख चुरासी रच्चया काजन, कर्म धर्म करन कुड़माईआ। धाम अवल्ला देस माझन, प्रभ साचा सगन मनाईआ। जन भगतां आत्म रक्खे लाजन, लाजावन्त आप अख्वाईआ। नाम चढ़ाए सच जहाज़न, सोहँ चप्पू लाईआ। मनमुख जीवां खोल्हे पाजन, भरम गढ़्ह तुड़ाईआ। गुरमुख नारी कन्त सुहागन, घर साचे मेल मिलाईआ। आप कराए जगत वैरागन, खुल्हड़े केस गल लटकाईआ । चरन धूढ़ कराए मजन माघन, चवर चवरा इक्क कराईआ। पुरख अबिनाशी साचा साजन, हरिजन साचे लए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहार हर घट थाँईंआ। वेखणहारा हरि रघुनाथा, सेवक सेवा कमांयदा। दो जहानी सगला साथा, सगला संग निभांयदा । गुरमुख रक्खे दे कर हाथा, आप आपणे अंग लगांयदा। लेखे लाए चरन छुहाया मस्तक माथा, नूर नूरी रूप दरसांयदा। अमृत आत्म मारे ठाठा, एका धार वहांयदा। ना कोई पूजा ना कोई पाठा, भाग लगाए काया बाटा, अमृत आत्म जाम प्यांअदा। ना कोई तीर्थ ना कोई ताटा, साचा मजन इक्क करांयदा। आपे गेड़नहारा उलटी लाठा, कलिजुग गेड़ा आप दवांयदा। धुर दरगाही आया नाठा, भेखाधारी भेख वटांयदा। हरिजन लेखे लाए हाडी तिन्न सौ साठा, नाड़ बहत्तर जोत जगांयदा। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत हरि रंगण रंग रंगांयदा। हरिसंगत वर साचा पा, आत्म चिन्त मिटाईआ। इक्क ध्यान गुर चरन लगा, रोग सोग गंवाईआ। सोहँ सो रसना गा, सति पुरखे विच समाईआ। सदा सुहेला देवे ठंडी छाँ, आप आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत बख्शे नाम वर, वड दाता बेपरवाहीआ। हरि का नाम जगत अनमुल्ला, गुरमुख विरला पांयदा। सच भण्डारा मात खुल्ल्हा, करनी करता आप वरतांयदा। दर द्वारे ना कोई लाए मुल्ला, चरन प्रीती इक्क सिखांयदा। गुरमुख जो जन आए भुल्ला, भुल्लयां मार्ग पांयदा। आपे फुलया आपे फुला, फुल फुलवाड़ी मात लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत देवे नाम, जो जन साची मंग मंगांयदा।