पुस्तकालयभाग ६

१० कत्तक २०१४ बिक्रमी चरन सिँघ दे गृह पिण्ड हमराजपुर ज़िला गुरदासपुर

गुरमुख दुआरा सच घर, मेला पुरख अगम्म। दो जहानी एका वर, ना मरे ना पए जम्म। आवण जावण चुक्के डर, लेखे लग्गे काया चम्म। मेल मिलाया हरि दया कमाया हरी हरि, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग जन भगतां आप संवारे दर दर घर घर आए कम्म।

हरि दाता दातार, जुग जुग आप अख्वांयदा। जोती नूर हरि अपार, शब्दी शब्द समांयदा। खेले खेल खेलणहार, दिस किसे ना आंयदा । आदि अन्त जुगा जुगन्त लोकमात लए अवतार, आप आपणी बणत बणांयदा। साध सन्त लाए सेवक सेवादार, साची सेवक सेव कमांयदा। भगत भगती करे ख़बरदार, पूत सपूते सोए आप जगांयदा। जुग जुग लहिणा देणा कर्ज़ उतार, साची भिच्छया झोली पांयदा। नाम गहणा तन शृंगार, एका बस्त्र वेख वखांयदा। दर्शन नैणां अन्तिम वार, एका दूजा भेव चुकांयदा। आपे खोल्हे बन्द किवाड़, चौथा घर सुहांयदा । पंचम मेला मीत मुरार, विछड़ कदे ना जांयदा। छेवें छप्पर छन्न ना कोई पसार, चार दिवार ना कोई जणांयदा। सत्तवें सति पुरख निरँजण अपर अपार, थिर घर आपणा आसण लांयदा। दीपक जोती कर उज्यार, अट्ठे पहर डगमगांयदा। अट्ठ तत्त ना पायण सार, भेव अभेदा ना कोई भेव जणांयदा। नौ दर द्वार लक्ख चुरासी कर ख्वार, आप आपणा मुख छुपांयदा। दसवें घर सति आकार, आप आपणा रंग रंगांयदा। जन भगतां मेला विच संसार, अन्तर मन्त्र आप करांयदा। सतिजुग त्रेता द्वापर उतरया पार, कलिजुग

अन्तिम अन्त करांयदा। गोबिन्द लेखा लेख लिखार, लोकमाती राह चलांयदा। भरमे भुल्ले जीव गंवार, भरम गढ़्ह ना कोई तुड़ांयदा। हउमे हँगता कर प्यार, साची संगता ना कोई रलांयदा। भुक्खा नंगता जीव जन्त ना देवे कोई सहार, ना कोई धीर धरांयदा। पुरख अबिनाशी कर पसार, आप आपणी कल वरतांयदा। निहकलंका लए अवतार, शब्द डंका इक्क वजांयदा। राउ रंकां करे ख़बरदार, शाह सुल्तान सोया कोई रहिण ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। हरिजन मेला सच द्वार, प्रभ साचा आप करांयदा। आपे खोल्हे बन्द किवाड़, आपे कुण्डा लांहयदा। मन्दिर अन्दर साचे वाड़, उच्च महल्ल अटल आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला इक्क घर, घर साचा आप सुहांयदा। चरन नाता चरन धूढ़, गुरसिख मात वड्याईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्ह, दे मति आप समझाईआ। काया चोली रंगण चाढ़्हे गूढ़, उतर कदे ना जाईआ। जगत नाता तोड़े कूड़ो कूड़, एका पल्लू नाम फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला सहिज सुभाईआ। चरन नाता जगत जगदीस, जुग जुग आप कराया। हरिजन छत्र झुलाए साचे सीस, दिस किसे ना आया। मनमुख जीव जूठा झूठा पीसण रहे पीस, सच वस्त ना कोई झोली पाया। पढ़ पढ़ थक्के राग छतीस, राग रागनी सेवा लाया। भेव ना पाए बीस इकीस, हरि गोबिन्द वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन विछड़े जुग मेल मिलाया। जग मेला जगत वर, हरि साचा आप मिलांयदा। शब्द भण्डारा आत्म भर, तृष्ना भुक्ख मिटांयदा। धुर दरगाही देवे एका वर, एका अक्खर जाप जपांयदा। अमृत आत्म नुहाए साचे सर, तीर्थ तट्ट ना कोई रखांयदा। करनी किरत करता पुरख आपे कर, करनहार आप अख्वांयदा। सन्त सुहेले कर कर मेले बांहों फड़, जुग जुग विछड़े मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरन सरन सरन चरन सच सरनाई इक्क वखांयदा। सच सरनाई हरि चरन द्वार, एका ओट रखाईआ। मिल्या मेल कन्त भतार, आत्म सेजा रिहा उठाईआ। फुलन बरखा अपर अपार, अनहद राग अल्हाईआ। पंचम गायण वारो वार, दिवस रैण मृदंग वजाईआ। प्रभ अबिनाशी वेखे वेखणहार, दर घर साचा रिहा सुहाईआ। शब्द रंगीला पलँघ अपार, पावा चूल ना कोई रखाईआ। दस्म द्वारी अधविचकार, बैठा आसण लाईआ। गुरमुख साचे कर कर प्यार, आप आपणी गोदी रिहा उठाईआ। अट्ठे पहर दिवस रैण वाजां रिहा मार, सेवक सेव रिहा कमाईआ। ग़रीब निवाज़ा ख़बरदार, आलस निन्दरा विच ना आईआ। जुग जुग जन हरि तेरी रक्खे लाजा लोकमात मार झात, आपणी करे आप कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे मेले साचे घर, चरन सरन इक्क सरनाईआ।

चरन चरनोदक अन्तिम मुख, प्रभ साचा आप चुआंयदा। हउमे हँगता मिटे दु:ख, सहिँसा रोग मिटांयदा। सुफल कराए मात कुक्ख, आवण जावण गेड़ मिटांयदा। गर्भ वास ना उलटा रुक्ख, धर्म राए ना मुख वखांयदा। लेखे लग्गे मानस देही मनुक्ख, हरि सेवक सेव कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द मेला साचे घर, घर साचा आप सुहांयदा। गोबिन्द मेला शब्द सलाह, प्रभ साचा आप करांयदा। जोत सरूपी बण मलाह, कलिजुग बेड़ा आप चलांयदा। फड़ फड़ बांहों राहे रिहा पा, एका मार्ग लांयदा। लक्ख चुरासी कटे फाह, आपणी दया कमांयदा। इक्क जपाए साचा नाँ, नानक गोबिन्द रसना गांयदा। आपे बणे पिता माँ, गुरमुख साचे बाल अञ्जाणे आपणी गोद उठांयदा। सदा सुहेला देवे ठंडी छाँ, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। कलिजुग अन्तिम घर घर उडणे काँ, ना कोई किसे बचांयदा। होए विछोड़ा पुत्तरां माँ, धीरज धीर ना कोई धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि शब्द साचा मेल दर, दर दुआरा इक्क वखांयदा। दर दरवाज़ा खोल्ह किवाड़, प्रभ आपणी दया कमाईआ। दिवस सुहाए सतारां हाढ़, हरिसंगत मेल मिलाईआ। मनमुखां अग्न लगाए बहत्तर नाड़, हड्ड मास नाड़ी रत्त रिहा जलाईआ। मगर लगाए पंचम धाड़, दिवस रैण चैन ना पाईआ। लक्ख चुरासी आप चबाए आपणी दाढ़, लोआं पुरीआं फेरा पाईआ। ब्रह्मा शिव देवत सुर रोवण ज़ारो ज़ार, अट्ठे पहर देण दुहाईआ। प्रगट हो हरि निरँकार, कलिजुग आपणी खेल वरताईआ। शब्द खण्डा तेज़ कटार, आप आपणे हथ्थ उठाईआ। साध सन्त रहे विचार, जगत विद्या मात पढ़ाईआ। लेखा लिख ना सके कोई विच संसार, रसना जिह्वा होई हलकाईआ। अबिनाशी करता अपर अपार, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। गुरमुख साचे लए उभार, मेलणहार सहिज सुखदाईआ। चरन प्रीती इक्क प्यार, साची रीती मात वखाईआ। चार वरन प्रभ सांझा यार, राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान ना कोई वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरन सरन सरन चरन मिली नाम जगत भगत बूंद रक्त नाम वड्याईआ । हरिसंगत हरि रंग माणया, मेला गोबिन्द राए। पारब्रह्म अबिनाशी करता एका जाणया, हउमे सहिँसा रोग गंवाए। जुग जुग चले चलाए आपणे भाणया, हरि भाणा हथ्थ किसे ना आए। भरम भुलाए राजे राणया, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाए। गुरसिख गुरमुख साचा चतुर सुघड़ स्याणया, आप आपणे रंग समाए। सुणे सुणाए अनहद साची बाणीआ, आत्म अन्तर ताल वजाए। आपे जाणे अकथ कहाणीआ, कथनी कथ ना सके राए। अमृत आत्म देवे ठंडा पाणीआ, ताल सुहावा इक्क वखाए। लक्ख चुरासी पुणी छाणीआ, गुरमुख साचे लए जगाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत देवे नाम वर, एका दूजा भउ चुकाए। हरिसंगत नाउँ सच्च, सुच्च सच सच्ची सरनाईआ।

काया माटी भाण्डा कच्च, थिर रहिण ना पाईआ। पंच पंचायण दर रही नच्च, अट्ठे पहर घुंगट लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, हरिसंगत देवे एका वर, एका अक्खर जगत वक्खर करे पढ़ाईआ। एका अक्खर ओंकारा, एकँकारा रूप समाया। बजर कपाटी पाड़े पत्थर, दूई द्वैती सिला हटाया। तीजे नैण वरोले अथ्थर, आकाश प्रकाश समाया। पंच विकारा लथ्थे सथ्थर, चौथे घर सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिसंगत मेला सच दर, दर दुआरा इक्क वखाया। दर द्वार आपे खोल्ह, एका कल वरताईआ। अनहद शब्द अनादी बोल, आप आपणा राग अल्हाईआ। सोहँ कंडे साचा तोल, तोलणहारा हर घट थाँईंआ। आदि अन्त जुगा जुगन्त, थिर घर वासी सदा अडोल, ना डोले ना कोई डुलाईआ। जन भगतां करे नित नवित्त चोल्ह, लोकमात आवे जावे फेरा पाईआ। मनमुख जीव मन मति बुध करे लड़ाई पंजां तत्तां घोल, दिवस रैण रही सुणाईआ। कलिजुग काया खेले होली होल, चारों कुन्ट वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी आपणा अन्दर आपे रही फोल, सच वस्त किसे हथ्थ ना आईआ। साध सन्त रहे अनभोल, माया ममता पड़दा पाईआ। पुरख अगम्मा वसया कोल, ना मिल्या साचा माहीआ। जूठ झूठ जीव जन्त ख़ाक रहे वरोल, ख़ाकी ख़ाक ना कोई समाईआ। आत्म अन्तर ना गया मौल, फुल फुलवाड़ी ना कोई वखाईआ। उलटा होया ना नाभ कौल, अमृत धार ना मुख चुआईआ। दर द्वार ना मेला उप्पर धरत धौल, धरत धवल रही कुरलाईआ। गा गा थक्के सोलां सोल, साँवल सुन्दर दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मेल दर, हरिसंगत देवे साचा वर, वर दाता आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे लोकमात दए वड्याईआ।

भगत वणजारा खोल्ह हट्ट, साचा वणज कराए। गुरमुख लाहा रहे खट्ट, मनमुखां मुख भवाए। ना कोई मन्दिर तीर्थ किनारा तट्ट, ना कोई धाम वखाए। मन हिरदे जोती लट लट, दिवस रैण डगमगाए। काल अन्धेरा कट्ट कट्ट, जगत जंजाल तुड़ाए। भाग लगाए काया मट, तृष्ना भुक्ख मिटाए। अमृत रस एका चट्ट,, निझर धार समाए। लेखा चुक्के आन बाट, फंदन फंद कटाए। चरन कँवल कँवल चरन जन रहे ढठ्ठ, आप आपणे गले लगाए। माया ममता पाए भट्ठ, थिर रहिण ना पाए। गुरसिख बाल अञ्जाणा प्रभ चरन रखाए इक्क हठ, अन्तिम बेड़ा पार कराए। आपे गेड़नहारा लट्ठ, आप विछोड़े आपे मेल मिलाए। माण गंवाए तिन्न सौ सट्ठ, अठसठ बैठे मुख भवाए। गुरमुखां मेल मिलाए नठ्ठ नठ्ठ, ग़रीब निमाणे

आपणी गोद उठाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिसंगत हरि आपणे रंग रंगाए।
१० कत्तक २०१४ बिक्रमी बचन सिँघ दे गृह पिण्ड काणा कौटा ज़िला गुरदासपुर

आदि पुरख अनन्त, अकल कला समाया। पारब्रह्म बेअन्त बेअन्त, भेव किसे ना पाया। गा गा थक्के जीव जन्त साध सन्त, जुग जुग साची सेव कमाया। गुरमुख विरले इक्क इकेले साचा मेला हरि हरि कन्त, नारी कन्ता रूप समाया। आप बणाए बणावणहारा साची बणत, दूसर ना कोई संग रखाया। एका एक सुणाए सुहागी छन्त, आदि अनादी नाउँ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग भेखी भेख वटाया। जुग जुग भेख हरि निरँकार, आपणा आप करांयदा। सन्त सुहेले लाए पार, गुर मात तरांयदा। भगत जन प्रभ पावे सार, दूर दुराडे खोज खुजांयदा। लक्ख चुरासी विच्चों कढ्ढे बाहर, सीस आपणा हथ्थ टिकांयदा। अठसठ तीर्थ नहावण जीव नदान, हउमे हँगता ना कोई मेट मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। हरिजन तेरा साचा रूप, हरि साचे आप पछानया। वेख वखाणे दहि दिशा चारे कूट, लोआं पुरीआं फोल फोलानया। ब्रह्मा शिव देवत सुर हुलारा रहे झूट, लक्ख चुरासी आवण जाणया। तीर निराला रिहा छूट, एका शब्द धुर फ़रमानया। गुरमुख विरला लाहा रिहा लूट, हरि पाया पुरख सुल्तानया। अबिनाशी करता आपे जाए तूठ, मेल मिलाए दो जहानया। मेट मिटाए जूठ झूठ, नेड़ ना आए पंज शैतानया। एका अक्खर नाम वक्खर बन्न्हे साची मुट्ठ, आपे होए जाणी जाणया। सन्त साजन मीत मुरार लुकया रहे ना किसे गुठ, मिल्या मेल खेले खेल गुण निधानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जग विछड़े जुग मेल कर, सिँघ बचन आप तरानया। गुरमुख साचा सच दुलार, गोबिन्द अंग लगाईआ। मेल मिलाए मेलणहार, पारब्रह्म आप अख्वाईआ। खेले खेल विच संसार, मनमुख जीवां दिस ना आईआ। जन भगतां मेला इक्क घर बाहर, बजर कपाटी कुण्डा लाहीआ। आत्म सेजा कर त्यार, बैठा आसण लाईआ। सति सरूपी इक्क नगार, आप आपणी ताल वजाईआ। आपे होए सुणनेहार, आपे रिहा सुणाईआ। पवण उनन्जा दए हुलार, ना कोई दूसर वेख वखाईआ। दीपक जोती कर उज्यार, आकाश प्रकाश समाईआ। सन्तन मेला सच द्वार, हरि साचा आप कराईआ। आपे नारी होए कन्त भतार, आपे साची सेज रिहा हंढाईआ। वेख वखाणे सच सच्चा दरबार, दर दरबान आप हो जाईआ। सति पुरख निरँजण खेल अपार, थिर घर बैठा आसण लाईआ। थिर घर महल्ल अटल मुनार, चार दुआरा ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सन्त जनां, दर साचा इक्क वखाईआ। साचा दर घर सुहञ्जणा, प्रभ एका एक रखाया। जगाए जोत आदि निरँजणा

निरगुण रूप समाया। आपे होए दर्द दु:ख भय भञ्जणा, करता पुरख आप अख्वाया। जन भगतां लोकमात जुग जुग रक्खे लजणा, नित नवित्त फेरा पाया। लक्ख चुरासी जो घड़या सो भज्जणा, थिर कोए रहिण ना पाया। गुरसिख मीत मुरारे सज्जणा, गोबिन्द मेला विछड़ ना जाया। कलिजुग लहिणा देणा वेखे कल कि अज्जणा, धर्म राए दए सजाया। मातलोक पड़दा किसे ना कज्जणा, ना कोई दीसे मात सहाया। काल नगारा सिर ते सभ दे वज्जणा, गुर गोबिन्द लेख लिखाया। निहकलंक नरायण नर पड़दा जन भगतां आपे कज्जणा, एका पल्लू नाम पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे मेल कर, जग विछड़े मेल मिलाया। जुग जुग मेलणहार दातार, एका एक अख्वांयदा। आप उपाए आपे मिटाए, आपे दए अधार, आपे मुख भवांयदा। आप जगाए ब्रह्मा विष्न शिव पाए सार, भरम भुलेखा मूल गंवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचा मेल कर, घर साचा इक्क सुहांयदा। साचा घर शब्द ज्ञान, हरि एका एक रखाया। अट्ठे पहर निगहबान, आलस निन्दरा विच ना आया। जोद्धा सूर बली बलवान, शब्द खण्डा रिहा उठाया। रसना चिल्ला तीर कमान, चारों कुन्ट रिहा चलाया। मेट मिटाए शाह सुल्तान, राज राजान रहिण ना पाया। भगत सुहेले कर पछान, दहि दिशा वेख वखाया। आत्म जोती बख्शे ब्रह्म ज्ञान, नेत्र नैणा दर्शन पाया। एका राग सुणाए साचे कान, धुन आत्मक नाद वजाया। आत्म अन्तिम साचा माही बेपरवाही, घर साचे बैठा दीपक जोत जगाया। सच वस्त नाम वणजारा वखाए इक्क मकान, एका वणज कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मेल कर, घर साचा इक्क सुहाया। साचा घर दीपक प्रकाश, अग्नी तत्त ना राया। निज घर आत्म रक्खे वास, अट्ठे पहर सेव कमाया। वेख वखाए पृथ्वी आकाश, गगन पतालां डेरा लाया। आदि अन्त ना होए विनास, जुग जुग आपणा भेख वटाया। साचे मण्डल पाए रास, आप आपणी रचन रचाया। गुरमुख लेखे लाए दस दस मास, लक्ख चुरासी फंद कटाया। हरिजन हरि भगत हरि होया दास, दिवस रैण आप आपणी सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचा मेल आपणा मेल मिलाया। हरि साजन जग मीत, हरिजन दया कमांयदा। जुग जुग आपे जाणे आपणी रीत, आप आपणा वेस वटांयदा। वेख वखाणे देहुरा मन्दिर गुरुदुआरा मसीत, हर घट अन्दर आसण लांयदा। बैठा रहे सदा अतीत, पुरख अबिनाशी आप अख्वांयदा। आप बणाए आपणा गीत, आपणी रसना आप अल्हांयदा। एका रंग रंगाए हस्त कीट, वरन बरन ना कोई मिटांयदा। नाम वस्त जगत अनडीठ, जन भगतां आप वरतांयदा। मनमुखां सुत्ता दे कर पीठ, आप आपणा मुख छुपांयदा। कलिजुग काया कौड़ा रीठ, अन्तिम भन्न वखांयदा। पारब्रह्म प्रभ बीठला बीठ, हरिजन साचे

खोज खुजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जग रचना जुग आप रचांयदा। जुग जुग करनहार समरथ, सर्बकला समाया। हरिजन राखे दे कर हथ्थ, दिवस रैण सेव कमाया। शब्द जणाई बोध अगाध, कथा कथनी भेव ना राया। पंच विकारा पाए नाथा, दूत दुष्ट नेड़ ना आया। गुरमुख विरले आत्म सहिँसा सारा लाथा, जिस जन दरसी दर्शन पाया। लहिणा देणा चुकाए सीआं साढे तिन्न हाथा, काल महांकाल नेड़ ना आया। आप चलाए सतिजुग तेरी साची गाथा, सोहँ साचा नाउँ उपाया। चार वरन चढ़ाए एका राथा, एका मार्ग लाया। खेले खेल त्रैलोकी नाथा, नाथ अनाथां दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सगला साथ आप निभाया। सगला संगी हरि भगवन्ता, एका एक अख्वांयदा। रसना गाए जिह्वा, मणीआ मंत चलांयदा। वेस अनेका करे अनन्ता, अकाल कला समांयदा। सतिजुग चोली रंग बसन्ता, साचा रंग चढ़ांयदा। आपे वेखणहारा आदिन अन्ता, जुग जुग वेख वखांयदा। आपे नारी आपे कन्ता, पूत सपूता आप उपांयदा। आपे जाणे जीव जन्ता, ब्रह्मा विष्न शिव सेवा लांयदा। करोड़ तेतीसा बणाए बणता, सुरपति राजा इन्द संग निभांयदा। आपणी महिंमा आपे जाणे वेद कतेब कोई भेव ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे वेख वखांयदा। गुरमुख साचे धुर संजोग, साचा मेल मिलाईआ। आत्म अन्दर दरस अमोघ, हउमे रोग गंवाईआ। सति सरूपी देवे साची चोग, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। पार कराए तीना लोक, लोक परलोक ना कोई उठाईआ। इक्क सुणाए सच सलोक, लिखण पढ़न विच ना आईआ। चरन प्रीती साची मोख, आदि अन्त होए सहाईआ। पंज तत्त विकारा मंगे वर, अट्ठे तत्त रहे शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचा लए मिलाईआ। हरिजन साचा मेल मिला, आपणी दया कमांयदा। नौ दर द्वारे बन्द करा, जुग तृष्ना भुक्ख मिटांयदा। दूई द्वैती पड़दा लाह, तीजे नेत्र नैण दरस दिखांयदा। चौथा घर दए सुहा, पद निरबाणा इक्क जणांयदा। पंचम मेला सहिज सुभा, सति पुरख निरँजण आप मिलांयदा। छेवें घर आप आपणा राग अल्हा, आप आपणे विच समांयदा। सति पुरख निरँजण सति सतिवाद आप अख्वा, रंग महल्ल अटल सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मेल दर, आप आपणा कर्म कमांयदा। जुग जुग कर्म कमावणहारा, आदि पुरख अबिनाशा। साध सन्त रसना गावणहारा, हरि होए दासी दासा। महल्ल अटल उच्च मुनारा पावणहारा, पार कराए पृथ्वी आकाशा। रसना पवण स्वामी सोहँ गावणहारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मेल घर, इक्क वखाए सच सच्चा दरबारा। सच दरबारा सच घर, गुर साचे वड वड्याईआ। ना जन्मे ना जाए मर, आवण जावण ना बणत बणाईआ। ना कोई दिसे नौ द्वार,

पंज तत्त ना वेख वखाईआ। अग्नी हवन ना जाए सड़, मढ़ी गौर ना डेरा लाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, हड्ड मास नाड़ी रक्त बूंद ना कोई उपाईआ। ना कोई चोटी ना कोई जड़्ह, ना कोई बीज बिजाईआ। हरि का शब्द एका अक्खर गुरमुख साचा जाए पढ़, दो जहानां पार कराईआ। शब्द सरूपी आप फड़ाए आपणा लड़, अट्ठे पहर होए सहाईआ। आत्म अन्दर दस्म अग्गे खड़, देवे दर्शन हरि रघुराईआ। साचे पौड़े जाणा चढ़, चाढ़्हनहार रिहा चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे बाल अञ्जाणे, आप आपणी गोद उठाईआ। आपे बख्शे चरन ध्याना, आप आपणी सेवा लाईआ। आप बिठाए साचे शब्द बिबाना, लोआं पुरीआं पार कराईआ। ब्रह्मा शिव देवत सुर वेखण मार ध्याना, गुरमुख तेरा राह तकाईआ। धर्म राए मुख शरमाणा, चित्रगुप्त ना वेख वखांयदा। पाया पुरख इक्क सुल्ताना, एका दूजा भेव मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख साचे मेल मिलांयदा। साचा मेला हरि गोबिन्द, गुर सतिगुर आप करांयदा। आप मिटाए सगली चिन्द, हउमे गढ़्ह तुड़ांयदा। जन भगत उपजाए साची बिन्द, आप आपणे लड़ बंधांयदा। मनमुख लगाए निन्दया निन्द, निन्दक निन्दया मुख रखांयदा। दाती दानी वड दाता हरि गुणी गहिंद, गुण एका आप अख्वांयदा। अमृत धार वहाए सागर सिन्ध, गुरमुख साचे आप नुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेख वखाए साचा दर, दर दुआरा बंक सुहांयदा। बंक दुआरा सच दरवाज़ा, प्रभ साचे जोत जगाईआ। गुरमुख मेला ग़रीब निवाज़ा, ग़रीब निमाणा गले लगाईआ। अन्तिम वेले रक्खे लाजा, लाजावन्त आप अख्वाईआ। नौ खण्ड सत्त दीप लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां जेरज अंडां प्रभ रच्चया काजा, साची बणत बणाईआ। जोत जगाए देस माझा, सम्बल नगरी धाम सुहाईआ। अनहद वजाए एका वाजा, राग ताल ना कोई रखाईआ। दिवस रैण अट्ठे पहर जन भगतां दर द्वारे फिरया भाजा, सुत्तयां दरस दिखाईआ। एका रूप सति सरूप शाहो भूप दरस दिखाए दया कमाए भेव चुकाए मक्का काअबा, हाजी हाजा अट्ठ सट्ठ वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख तेरा सुहाए दर, सेवक सेवा रिहा कमाईआ। हरि सेवक मेहरवान, जुग जुग सेव कमांयदा। हरिभगतां देवे भगती दान, आत्म ब्रह्म जणांयदा। चरन धूढ़ सच इशनान, दुरमति मैल गंवांयदा। दीपक जोती नूर महान, अन्ध अन्धेर मिटांयदा। आत्म अन्तर पीण खाण, अमृत जाम प्यांअदा। मनमुख भुल्ले जीव नादान, माया पड़दा पांयदा। गुरमुख साचे रसना गाण, जिह्वा रसना आप चलांयदा। सिँघ बचन तेरा दर परवान, हरिसंगत मेल मिलांयदा। हरिसंगत सच रंग, साचे सच वरताया। शब्द सरूपी बैठ पलँघ, लोआं पुरीआं वेख वखाया। अमृत आत्म धार वहाए गंग, सर सरोवर किसे हथ्थ ना आया। साध

सन्त कलिजुग माया कीने नंग, पारब्रह्म अबिनाशी करता दरस किसे ना पाया। मानस जन्म होया भंग, जगत तृष्ना हरस ना कोई वखाया। गुरसिख ग़रीब निमाणे प्रभ आप लगाए आपणे अंग, अंगीकार आप अख्वाया। जुग जुग जन भगतां कटे भुक्ख नंग, नाम धन पल्ले गंढ्ढ बंधाया। पंच विकारा लग्गा जंग, मन मति बुध घेरा पाया। बहत्तर नाड़ी काची वंग, तिन्न सौ सट्ठ हाडी सतार रिहा खड़काया । गुरमुख तेरा साचा संग, गुर शब्दी अन्त निभाया। दर द्वार मंगी एका मंग, नेत्र नैण लोचन दर्शन पाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, हरि गोबिन्द रूप समाया।