पुस्तकालयभाग ६

१० कत्तक २०१४ बिक्रमी किशन सिँघ दे गृह पिण्ड अल्लड़ पिण्डी ज़िला गुरदास पुर

गुरसिख लाल अनमुल्लड़ा, सतिगुर हट्ट विकाए। लोकमात फलया फुलड़ा, फल फुलवाड़ी वेख वखाए। त्रैगुण माया विच ना रुलड़ा, पंज तत्त ना अग्न सताए। दर वेखे इक्क अनभुलड़ा, पारब्रह्म सरनाए। भाग लगाए साची कुलड़ा, कुलवन्ता दया कमाए। जगत दुआरा एका खुल्हड़ा, पुरख अबिनाशी आप खुल्हाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक तेरा लिख्या लेख, धुर मस्तक वेखी साची मेख, हरि सोया मात जगाए। लिख्या लेख नानक राए, आपणी दया कमाईआ। भाई लालो गया तेरा लेखा वेख वखाईआ। सच भण्डारा इक्क वरता, अतोट अतुट रखाईआ। हँकारीआं विकारीआं माण गंवा, हउमे गढ़्ह तुड़ाईआ। एका अक्खर आपणा आप पढ़ा, साची बूझ बुझाईआ। दासी दास ढहि पया सरना, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। मंगे मंग अग्गे बेपरवाह, गुर पूरा झोली पाईआ। बेड़ा अन्तिम बन्ने देवे ला, कुलावन्त आप हो जाईआ। साची सेवक सेवा रिहा कमा, दस जामे संग निभाईआ। संग अंग आपणे आप लगा, एका लेखा रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि घट घट वेखे थाउँ थाँईंआ। भाई लालो साचा लाल, अनमुल्लड़ा आप रखाया। पाया वर गोबिन्द गोपाल, भुल्ल रहे ना राया। नाम सति विच दलाल, पंचम तत्त तराया। दे मति आप अकाल, अकल कला समझाया। जुग रुलड़ा जग लए भाल, वेखणहार अख्वाया। फल लगाए साचे डाल्ह, अमृत आत्म फल खवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे सेवा लाया। सेवक सेवा कर परवान, एका राह चलाईआ। दीना बंधप दयावान, दीना नाथ आप हो जाईआ। दो जहानी देवे माण, एका चरन ध्यान लगाईआ। एका नाम निधान साचा गाण, जिस मिल्या बेपरवाहीआ। कलिजुग तेरी वेख दुकान, जूठ झूठ रही शरमाईआ। पंच विकारा नाल शैतान, एका कंडे रिहा तुलाईआ। माया राणी हो प्रधान, अग्गे बैठी पल्लू डाहीआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार निधान,

गल बैठे वकड़ी पाईआ। गुरमुख साचा चतुर सुजान, प्रभ चरन ध्यान लगाईआ। गुर सतिगुर पूरा मेहरवान, निज आत्म वेख वखाईआ। आत्म अन्तर देवे इक्क ज्ञान, सच सुच्च मति समझाईआ। गुरमति कर शब्द प्रधान, नाम नामे कर कुड़माईआ। दसवें जामे मेल गोबिन्द गोबिन्द जाणी जाण, आप अख्वाईआ। मिल्या वर देवे दानी दान, आत्म झोली गया भराईआ। अन्तिम मेला विच जहान, निहकलंक सच सरनाईआ। आत्म देवे जिया दान, जोती नूर सवाईआ। तीर निराला मारे बाण, एका शब्द रखाईआ। रसना चिल्ला तीर कमान, आप आपणा रिहा चढ़ाईआ। जोद्धा सूर बली बलवान, नर नरेश आप अख्वाईआ। उप्पर बैठ सच सच्चा सुल्तान, शाहो भूप रूप वटाईआ। दर द्वारे देवे माण, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। नाता तुटे पीण खाण, जगत लज्जया नेड़ ना आईआ। भाई भैण साक सज्जण सैण सर्ब तज जाण, नाता छुट्टे ना हरि रघुराईआ। आपे मेले मेलणहार, आपे भगतां जगत विछोड़ा फंद कटाईआ। दर द्वारे करे परवान, परम पुरख वड वड्याईआ। एका पाया लालो लाल ज्ञान, लाल अनमुल्लड़ा गुर चरन सच्ची सरनाईआ। चरन चरनोदक साचा मुख, नानक रसन लगाया। आत्म इच्छया साचा सुक्ख, हउमे रोग चलाया। सुफल कराई मात कुक्ख, आप आपणा शब्द सुणाया। उज्जल होए जगत मुख, गोबिन्द सेवा लाया। गोबिन्द सुक्खणा रिहा सुक्ख, निहकलंका राह तकाया। निहकलंक गुरमुख साचे आपणी गोदी लए चुक्क, जोती जामा भेख वटाया। कलिजुग अन्तिम रिहा ढुक्क, ना सके कोई बचाया। हरि का भाणा ना जाए रुक, ना कोई रोके सृष्ट सबाया। मनमुखां मुख पैणा थुक्क, राए धर्म दए सज़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख तेरा वेख दर, पूर्ब लहिणा दए चुकाया।

जग जनणी जुग एक है, एका एक अख्वाए। सृष्ट सबाई देवे साची टेक है, साचा लेखा लेख लिखाए। निज नेत्र आपे रिहा वेख है, जग लोचन वेख ना पाए। आप आपणा कर प्रवेश है, पूत सपूता सुत जगाए। आपे होए दर दरवेश है, घर घर बैठी अलख जगाए। सेवक सेवादार ब्रह्मा विष्न महेष है, दोए दोए बैठे सीस झुकाए। जन भगतां संग हमेश है, अंगीकार अख्वाए। आपे मेल मिलाया दाता दस दस्मेस है, नैणी नैणा दरस दिखाए। रूप वटाया धारी केस है, धारा शस्त्र इक्क जणाए। जगत अगम्मा अवल्लड़ा भेस है, लेखा लिख ना सके राए। मस्तक लाए साची मेख है, जोत लिलाटी आप टिकाए। हरिजन साचा बुध बिबेक है, गुरमति इक्क सरनाए। जग माया ना लाए सेक है, सति तत्त रहे ना राए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन जनणी सेवा लाए। जन जनणी जग जाणया, लक्ख चुरासी सुत्त। कन्त भतारी एका माणया, पारब्रह्म अबिनाशी अचुत। साची सेजा इक्क हंढानया, इक्क सुहाए साची रुत्त।

आपे चले आपणे भाणया, आपणे भाणे आपे रिहा छुट्ट। आपणा नाउँ आप वखानया, आपे लाहा रिहा लुट्ट। आपे जोद्धा सूरबीर बलवानया, आपे जड़्हां रिहा पुट्ट। आपे शब्द तीर निशानया, आपे फड़ फड़ रिहा कुट्ट। आपे गाए अनहद बाणीआ, आप प्याए अमृत घुट्ट। आपे दाता होए दानीआ, आपे मुख भवाए बैठा रुट्ठ। आपे देवणहार धुर निशानया, नाम निधाना एका मुट्ठ। आपे मारे अन्तर कानीआ, आपे खोल्हे दृष्ट कूट। आपे दीपक जोत जगाए महानया, बजर कपाटी जाए तुट। आपे तख्त बिराजे सच सुल्तानया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जनणी जन हरि सेवा लाए, हरि साचे दया कमानया। आपे अंगन ल्या वखा, आप आपणे रंग रंगाईआ। साचा सगन ल्या मना, एका मंगल राग अल्हाईआ। गगन पातालां खेल खिला, ब्रह्मण्डां खोज खुजाईआ। आकाश प्रकाश गया समा, दिस किसे ना आईआ। आपणी रासा आपे पा, आपे नाच कराईआ। गोपी काहन खेल खिला, खेलणहार हर घट थाईंआ। सन्त सुहेले मात जगा, आप आपणी बूझ बुझाईआ। जोती जोत इक्क वखा, निर्मल बाती रिहा जगाईआ । वरन गोती ना कोई जणा, ऊँच नीच ना कोई जणाईआ। मात पित ना कोई भैण भ्रा, साक सैण ना कोई अख्वाईआ। महल्ल अटल ना कोई थाँ, नगर ग्रां ना कोई दिसाईआ। मानस बिरख ना देवे ठंडी छाँ, पवणी पवण ना सेव कमाईआ। गुर पीर ना जपाए कोई नाँ, ना कोई विद्या रिहा पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जनणी जन दित्ता वर, एका सुत ल्या उपाईआ। जनणी जन सुत उपाया, हरि साची ख़ुशी मनाईआ। थिर घर बैठ आप खुल्हाया, दे मति रिहा समझाईआ। ना कोई दूसर संग रलाया, ना कोई तीजा वेख वखाईआ। चौथे घर ना आसण लाया, ना आत्म सेज विछाईआ। शब्द धुन ना कोई अल्हाया, ना कोई राग सुणाईआ। ताल तलवाड़ा ना कोई वजाया, ना कोई कीरत कराईआ। शब्द सिँघासण इक्क वछाया, हरि बैठा बेपरवाहीआ। जनणी जन पूत सपूता गोद उठाया, अग्गे बैठी झोली डाहीआ। नेत्र नैण ना कोई वखाया, ना कोई बणत बणाईआ। नक्क मूंह हथ्थ ना कन्न लगाया, पंज तत्त ना रक्त रखाईआ। शब्द गहणा ना तन पहनाया, ना कोई छप्पर छाईआ। पुरख अबिनाशी वेख वखाया, आप आपणी जोत जगाईआ। अन्ध अन्धेर कोई दिस ना आया, साचा दीप करे रुशनाईआ। थिर घर साचा धाम सुहाया, प्रभ साचे ख़ुशी मनाईआ। पूत सपूता वेख वखाया, सोहणी बणत बणाईआ। चारे कूटां आप दुड़ाया, दहि दिशा रिहा भवाईआ। लोआं पुरीआं लए उपाया, गगन पातालां रचन रचाईआ। आप आपणा हुक्म जणाया, अट्ठे पहर सेवा लाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड हरि वंड वंडाया, वंडणहार आप हो जाईआ। तेज प्रचण्ड हथ्थ फड़ाया, दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा वेख घर, पूत सपूता साचे दर, घर साचा इक्क सुहाईआ। पूत सपूता मन्न सलाह,

प्रभ अग्गे करे निमस्कारया। पारब्रह्म बेपरवाह, तेरा अन्त ना पारावारया। एका हुक्म दित्ता जणा, अट्ठे पहर ख़बरदारया। लोआं पुरीआं रिहा राह तका, आवां जावां वारो वारया। तेरा दर एका ल्या खुल्ल्हा, ना होए बन्द भण्डारया। जोती माता तक्के राह, नेत्र नैण उग्घाड़या। साचा सुत पकड़ उठाए बांह, हरि शब्दी नाउँ उचारया। वेख वखाए थाउँ थाँ, नर नरायण हरि निरंकारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूत सपूता दित्ता वर, आप आपणी किरपा धारया। पूत सपूते चढ़या चाअ, घर साचे वज्जी वधाईआ। थिर घर मंगल रिहा गा, एका ख़ुशी मनाईआ। एका मिली सच्ची सरना, सरनगत इक्क हो जाईआ। दो जहानां हरि मलाह, बेड़ा आपणा आप चलाईआ। गल विच पल्लू बैठा पा, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। संगी साथी लए उपा, रचन आपणी आप रचाईआ। ब्रह्मा विष्न मात टिका, त्रैगुण माया झोली पाईआ। पंज तत्त बणत बणा, निरगुण आपे वेख वखाईआ। सरगुण साचा रथ चला, रथ रथवाही बेपरवाहीआ। सन्त दुलारे सेवा ला, साची रासा हथ्थ फड़ाईआ। आत्म ब्रह्म ब्रह्म जणा, एका मार्ग रिहा वखाईआ। अट्ठे नेत्र रिहा उठा, चारे मुख चलाईआ। प्रभ अबिनाशी बेपरवाह, एका शब्द करे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे वसया घर, सुत दुलारा कर प्यारा सेवक सेवा साची लाईआ। साचा सुत हो त्यार, घर साचे ख़ुशी मनांयदा। पुरख अबिनाशी कर प्यार, लोकमाती राह तकांयदा। लक्ख चुरासी मीत मुरार, आत्म सेजा इक्क विछांयदा। महल्ल अटल उच्च मिनार, दस्म द्वारी आप बणांयदा। ना कोई खोल्हे बन्द किवाड़, बजर कपाटी सिल्हा लांयदा। पंचम रक्खे मगर धाड़, अट्ठे पहर डरांयदा। वा लग्गे तत्ती हाढ़, सांतक सति ना कोए वरतांयदा। लग्गे अग्ग बहत्तर नाड़, नाड़ी नाड़ी आप जलांयदा। सुत शब्द वेखे सच अखाड़, दर साचा इक्क सुहांयदा। पुरख अबिनाशी अन्दर वाड़, आपे कुण्डा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे दित्ता वर, साचा मार्ग इक्क जणांयदा। सुत दुलारे सुण फरयाद, हरि साचा करे जणाईआ। एका देवे जगत दाद, चोर यार कोए लुट्ट ना जाईआ। जन भगतां देवे एका दाद, नाम वस्त झोली पाईआ। सदा अटल अडोल रहे आदि जुगादि, जुग जुग भण्डार चलाईआ। खोजे खोज हरि ब्रह्माद, खोजणहार सृष्ट सबाईआ। धुन आत्मक वजाए नाद, साचा नाद सुरत सवाणी लए जगाईआ। हरि जणाई बोध अगाध, बोध अगाधा भेव खुल्हाईआ। जो जन लोकमात पारब्रह्म रहे रसना अराध, तिन्हां सेवक सेवा रिहा कमाईआ। नाम उपाए सन्त साध, एका दूजा गए तजाईआ। तीजे नेत्र ल्या लाध, पर्दा माया पर्हे हटाईआ। चौथा घर सुण फरयाद, मोहण माधव मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत दित्ता वर, हरि शब्द पड़े सरनाईआ। हरि शब्द कर परवान, नेत्र नीर वहांयदा। भगतां दीना भगती

दान, दानी दान आप करांयदा। चरन मजन धूढ़ सच इशनान, दुरमति मैल गंवांयदा। अमृत आत्म पीण खाण, सर सरोवर इक्क नुहांयदा। हँस काग काग हँस सर्ब बण जाण, जो रसना गांयदा। मिले मेल श्री भगवान, विछड़ कदे ना जांयदा। जुग जुग खेले खेल महान, खेलणहार आप हो आंयदा। सतिजुग त्रेता ल्या माण, द्वापर रचन रचांयदा। वेखे मार ध्यान, गोबिन्द नानक सेवा लांयदा। संग मुहम्मद चार यार नौजवान, ईसा मूसा वेख वखांयदा। गुरमुख साचे चतुर सुजान, घर साचे आप जगांयदा। जगत भगती जिया दान, जोग जुगत इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे शब्द ल्या वर, वर आपणा आप हंढांयदा। साचा शब्द कर त्यारी, आदि अन्त समाया। जन भगतां मेले मेल विच संसारी, मेलणहार आप अख्वाया। लालो लालन पैज संवारी, लाल अनमुल्लड़ा इक्क रखाया। इक्क कराया वणज वपारी, एका हट्ट वखाया। रो रो नेत्र नैण नीर वहाया रोवण ज़ारो ज़ारी, दर घर साचे दर्शन पाया। गल पलड़ा चरन सरन जाए बलिहारी, आवण जावण वेख वखाया। नानक बोले शब्द निरँकारी, निरगुण तार रिहा हिलाया। सरगुण जाए पैज संवारी, भेव किसे ना पाया। लोकमात तेरा सच प्यारी, सेवक सेवा करदा आया। अन्तिम मेला वड जोद्धा सूरबीर बलकारी, शहनशाह आप हो आया। देवे नाम शब्द अपर अपारी, सो पुरख निरँजण मेल मिलाया। हँ हँगता दए निवारी, साची संगता संग रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, बाल अञ्जाणा मात उपाया। बाल अञ्जाणे जोत जगा, जोती नूर सवाईआ। शब्द अनादी धुन वजा, आप आपणी बूझ बुझाईआ। नेत्र नैणा दरस दिखा, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। साची सिख्या इक्क सिक्खा, साचे मार्ग लाईआ। जो लिख्या धुर सो दए फ़रमा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जुग जुग लहिणा देणा रिहा चुका, जन भगतां वेख वखाईआ। बस्त्र गहणा तन पहना, नेत्र नैणा नाम रखाईआ। भाणा सहिणा आप जणा, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। मन का मणका दए भुआ, गढ़्ह हँकार तुड़ाईआ। जनणी जन जनका दए मिटा, सीता सुरती लए प्रनाईआ। राम रामा आप अख्वा, कलिजुग धनुख करे लड़ाईआ। काहना कृष्ना रूप वटा, आपे होए रथ रथवाहीआ। अर्जन गीता ज्ञान सुणा, अठारां ध्याए दिवस अठारां मार्ग पाईआ। आप आपणा भेख वटा, खेले खेल सृष्ट सबाईआ। ईसा मूसा कारे ला, संग मुहम्मद चार यार मस्तक लाई शाहीआ। अल्ला राणी संग उपा, एका नूर सरूर वखाईआ। नानक गोबिन्द जोत जगा, जोग जुगीशर दया कमाईआ। साचा खण्डा हथ्थ फड़ा, तेज प्रचण्डा रिहा चमकाईआ। अन्तिम पुरी अनन्द गया तजा, गुरमुख साचे सरसे भेंट चढ़ाईआ। एका सिख्या गया सिक्खा, वेला अन्तिम दए दुहाईआ। प्रभ निहकलंका जोती जामा पा, गुर गोबिन्द संग रखाईआ। गुरमुख साचे लए उपा, जो

सरसे गया रुढ़ाईआ। लोकमाती जन्म दवा, ग़रीब निमाणे लए तराईआ। तन गात्रा इक्क वखा, शब्द खण्डा इक्क वखाईआ। लेखा आपणे हथ्थ रखा, ना दूसर किसे वखाईआ। दो जहानी रिहा आप चमका, एका चमक चमकाईआ। साची दमक रिहा दमका, ज़िमी अस्मानां रिहा हिलाईआ। गगन पताल रोवण मारन धाह, रवि ससि देण दुहाईआ। ब्रह्मा शिव बैठे मुख छुपा, नेत्र नीर रहे वहाईआ। करोड़ तेतीसा रिहा कुरला, सुरपति राजा इन्द चारों कुन्ट फिरदा वाहो दाहीआ। नौ खण्ड पृथ्वी प्रभ वेख वखा, लक्ख चुरासी फेरा पाईआ। लक्ख चुरासी होई हलका, मन मति बुध ना धीर धराईआ। वेले अन्त ना होए कोई सहा, अठसठ ना नीर कोई पिलाईआ। मन्दिर मस्जिद गुरुदुआरा ना पकड़े कोई बांह, इट्ट गारा रहिण ना पाईआ। अकाल पुरख तेरा एका एक सच्चा नाँ, जन भगतां लए तराईआ। चारों कुन्ट एका एक वखाए फड़ फड़ बांह, आप आपणी सेवा लाईआ। आपे पिता आपे माँ, भाई भैण आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सन्तन मेला साचे घर, घर साचा सहिज सुभाईआ। गुरमुख साचा सन्त दुलार, दर घर सच करे परवानया। पुरख अबिनाशी किरपा धार, देवे नाम निशानीआ। गुर गोबिन्दा शाह अस्वार, मारे कलिजुग पंच दुरानीआ। नेजा शस्त्र तेज कटार, ब्रह्मण्डां खण्डां वेख वखानीआ । अस्त्र बस्त्र शस्त्र अपार, सोलां कलीआं आसण इक्क रखानीआ। चरन रकाबे हो त्यार, नीली छत्तों आए बाहर, हरि वाली दो जहानया। लोकमात लए अवतार, सम्बल नगरी धाम सुहानया। किसे हथ्थ ना आए विच संसार, पढ़ पढ़ थक्के जगत विद्वानया। ना कोई जाणे आर पार किनार, बेड़ा डुब्बा जगत मँझधार, ना कोई वेखे वंञ मुहानया। गुरमुख साचे कर प्यार, आप आपणी किरपा धार, देवे दरस अगम्म अपार, अट्ठे पहर करे मेहरबानीआ। आवण जावण भेख न्यार, खेले खेल हरि निरँकार, गुर शब्द मेल विच संसार, मेलणहार आप भगवानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचा मेल दर, दर द्वार करे परवानया। गुरमुख साचे सचखण्ड, हरि साचे जोत जगाईआ। किसे हथ्थ ना आए विच ब्रह्मण्ड, साध सन्त बैठे धूणीआं ताईआ। आत्म सभ दी होई रंड, कन्त सुहाग ना कोई हंढाईआ। माया राणी सिर चुक्की पंड, गुर अर्जन तेरा हट्टो हट्ट हट्ट विकाईआ। अन्तिम होणा खण्ड खण्ड, प्रभ साचा रिहा कराईआ। शब्द फड़ तेज चण्ड प्रचण्ड, खेले खेल सृष्ट सबाईआ। मेट मिटाए भेख पखण्ड, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। जन भगतां नाम एका वंड, एका बख्शे सच सच्ची सरनाईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां देवे दंड, गऊ ग़रीबां गले लगाईआ। वेख वखाणे जेरज अंड, उत्भज सेत्ज फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सुहाए इक्क घर, घर साचा नाउँ रखाईआ। गुरमुख साचे सच दलील, रसना रस पुकारया।

हरि का शब्द जगत वकील, लाए पार किनारया। मेल मिलाए शाहो छैल छबील, चिट्टे अस्व हरि अस्वारया। तन वखाए बस्त्र नील, रुत्त बसन्ती इक्क सुहा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे साचा दर, हरिसंगत मेल मिला ल्या। गुरसिख जग जोत जगा, जागरत दिशा वखाईआ। नेत्र अंजन एका पा, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। धूढ़ मजन इशनान इक्क करा, दुरमति मैल गंवाईआ। साचा सज्जण आप अख्वा, दो जहानां संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख मेला सच दर, दर दहिलीज सुहाया। हरि मन्दिर हर घट, हर घट आप समाया। दीपक जोती काया मट, गुर गोपाला रिहा जगाया। चौदां लोक वखाए एका हट्ट, हट्ट हटवाणा आप अख्वाया। लेख चुकाए अट्ठ सट्ठ, तट्ट किनार फेरा पाया। काया मन्दिर अन्दर आप सुहाए सच्च, दर दुआरा गुर साचा बैठा आसण लाया। गुरमुख मेला मेला नठ्ठ नठ्ठ, कलिजुग अन्तिम रिहा कराया। पंज तत्त मुनारा जाए ढठ्ठ, थिर कोई रहिण ना पाया। प्रभ चरन द्वारे इक्क इक्ट्ठ, एका धाम सुहाया। कलिजुग गेड़े उलटी लट्ठ, एका गेड़ चलाया। लक्ख चुरासी पाए भट्ठ, राए धर्म कुंडा लाहया। सन्त सुहेले लए रक्ख, आप आपणी दया कमाया। जन भगतां दरस दिखाए होए प्रतक्ख, जगत परीखिआ विच ना आया। चारों कुन्ट फिर फिर थक्के मुन रिख, रिखी केश गवर्धन धार ना वेख वखाया। साध सन्त दर दर मंगण भिख, तृष्ना भुक्ख ना कोई मिटाया। पंडत पांधे बहि बहि लेखा रहे लिख, लेखा आपणा ना मूल चुकाया। गुरमुख साचे साची सिख्या लैण सिक्ख, प्रभ साचा रिहा सिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि साजन हर घट आप मिलाया। हर घट मेला मेलणहार, मेले धुर संजोगया। चेला गुर सोहिण इक्क द्वार, रस एका आत्म भोगया। एका पुरख एका नार, एका जोग कमाया जोगया। एका कन्त एक भतार, रंग बसन्त साची चोगया। हरिजन मेला विच संसार, देवे दरस अमोघिआ। आदि अन्त एकँकार, जगत विछोड़ा कटे जगत विजोगया। देवे दरस अगम्म अपार, हउमे कटे रोगया। जो जन ढहि पए प्रभ चरन द्वार, आत्म सेजा एका भोगया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजन इक्क दर, दर साचा एका खोज्जया। साचा दर हरि खुजन्ता, खोजणहार हरि निरँकारा। गुरमुख साचे बूझ बुझंता, खोल्हे बन्द किवाड़ा। अनहद ताल इक्क वजन्ता, आप वजाए बहत्तर ताड़ा। धुनी धुन आप सुनंता, सुणे सुणाए सुणनेहारा। साचा धाम हरि सुहंता, ना कोई दिसे चार दिवारा। महल्ल अटल उच्च रखंता, जल थल ना पाए सारा। पुरख अबिनाशी बैठ साचा कन्ता, मेल मिलाए गुरमुख साची नारा। जुग जुग मेला आदिन अन्ता, आदि अन्त कर पसारा। पूरन जोत श्री भगवन्ता, भगवन खेले खेल अपारा। गुरमुख काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्ता, रंगणहार हरि निरँकारा। लेखा लेख धुर

मस्तक आप लिखंता, लक्ख चुरासी बण लिखारा। वेख वखाए जीव जन्ता, ब्रह्मा विष्न शिव दए भण्डारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरसिख सुहाए सच दुआरा। गुरसिख सच द्वार, हरि शब्द वज्जी वधाईआ। करोड़ तेतीसा दर फिरे भिखार, सच भिच्छया हथ्थ ना आईआ। ब्रह्मा नेत्र रोवे ज़ारो ज़ार, चारे कुन्टां नीर वहाईआ। शिव शंकर बाशक तशका पाए हार, जटा जूट रिहा वखाईआ। लाड़ी मौत कर शृंगार, हथ्थी मैहन्दी रही लाईआ। करोड़ तेतीसा गिरयाज़ार, सुरपति राजा इन्द ना दए दुहाईआ। लोकमात हरि रिहा विचार, राए धर्म ख़ुशी मनाईआ। चित्रगुप्त वड सिक्दार, लहिणा देणा रिहा वखाईआ। लाड़ी मौत कर शृंगार, हथ्थीं मैहन्दी रही लाईआ। धर्म राए दा इक्क प्यार, सच सपुत्री रही जणाईआ। लक्ख चुरासी वेखे विच संसार, कलिजुग अन्तिम फेरी पाईआ। मेल मिलाए संग मुहम्मद चार यार, अल्ला राणी लड़ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख तेरा साचा दर, घर साचा इक्क सुहाईआ। साचा घर सहिज सुक्ख पाया, आत्म वज्जी वधाईआ। मिल्या मेल गोबिन्द राया, हरि गोबिन्द विच समाईआ। जोती नूर इक्क उपाया, शब्द करी कुड़माईआ। गुरमुख साचे रिहा जगाया, पूत सपूता दए वड्याईआ। अक्खर दो अक्खर जाप जपाया, सोहँ नाउँ धराईआ। सो पुरख निरँजण दया कमाया, सतिगुर साची सेवा लाईआ। हँ हँगता रोग मिटाया, आप आपणे अंक लगाईआ। दर द्वारे जो मंगता मंगण आया, देवे नाम वड्डी वड्याईआ। साची संगत दए रलाया, आत्म जोती नूर सवाईआ। जगत ज्ञानी किसे भेव ना पाया, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। आत्म अन्तर कुण्डा किसे ना लाहया, प्रभ बैठा मुख छुपाईआ। जगत विवाद रसन रसन वधाया, आत्म रस ना कोई वखाईआ। साध सन्त होए हलकाया, तृखा तृष्ना ना कोए बुझाईआ। चारों कुन्ट फेरा पाया, कलिजुग माया वड वड्याईआ। त्रैगुण तेरा लेख लिखाया, प्रभ तेरी झोली पाईआ। आत्म अन्त वेख वखाया, सम्मत चौदां थित सुहाईआ। गुरमुख साचे सन्त जगाया, एका शब्द करे जणाईआ। नारी कन्त मेल मिलाया, आत्म सेजा इक्क सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख तेरा वेख घर, ग़रीब निवाजा बैठा आसण लाईआ। ग़रीब निवाजा पड़दा खोल्ह, आपणी जोत जगांयदा । शब्द अनादी एका बोल, एका मृदंगा ढोल वजांयदा। आदिन अन्ता वसे कोल, दूर नेड़ा ना कोई रखांयदा। करे जणाई हौली हौल, जो जन रसन ध्यांअदा। काया धरती जाए मवल, फल फुलवाड़ी आप सुहांयदा। अमृत आत्म भरे कँवल, नाभी कँवल आप उलटांयदा। बूंद स्वांती देवे साची पौल, नाम खण्डा विच फिरांयदा। गुरमुख सदा रहिण अडोल, ना डोले ना डोल डुलांयदा। भाग लगाए काया चोल, एका बस्त्र तन सुहांयदा। बजर कपाटी पड़दा खोल्ह, आप आपणा रूप दरसांयदा।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिँघ किशन केशव रूप वटांयदा । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगत भगवन्त सन्त कन्त अन्त बणत बणांयदा। बणत बणाए धुर दरगाह, दो जहानां वाली। आवण जावण लक्ख चुरासी कटे फाह, बंस सरबंसा पैज रखाली। अगम्म अगम्मड़ा पकड़े बांह, जुग जुग चले चाल निराली। होए सहाई सभनी थाँ, जन भगतां बणया रहे पाली। जोती जोत सरूप हरि, (आप आपणी किरपा कर,) हरि भगत हरि संगत साचा थाँ, गुरसिख आत्मक दीपक जोत जगे दीवाली।