पुस्तकालयभाग ६

११ कत्तक २०१४ बिक्रमी तेज भान दे गृह पिण्ड शेख़सर तहसील अखनूर ज़िला जम्मू

निरगुण रूप निरँकार, एका एक अख्वाया। जोत सरूपी कर आकार, जोती नूर सवाया। शब्द सरूप शब्द धुन्कार, शब्दी मेल मिलाया। ब्रह्मण्ड खण्ड पाए सार, आप आपणा विच टिकाया। जेरज अंडज उत्भज सेत्ज लए उभार, ब्रह्मा विष्न शिव सेवा लाया। पंज तत्त तन कर प्यार, रक्त बूंद मेल मिलाया। मन मति बुध कर ख़बरदार, आप आपणा हुक्म जणाया। आपे वसया सभ तों बाहर, हर घट बैठा आसण लाया। हरिजन साचे वेख विचार, जुग जुग मेल मिलाया। जुग मेला जग विच संसार, आप आपणा रिहा कराया। शब्द अनादी बोल जैकार, अन्दर मन्दिर खोज खुजाया। मेट मिटाए धुँदूकार, अन्ध अन्धेर गंवाया। अमृत आत्म प्याए साची धार, निझर धारा मुख चुआया। बन्द किवाड़ी खोल्ह द्वार, दर दरवाज़ा वेख वखाया। शब्द पौड़ी अपर अपार, आप आपणी रिहा लगाया। अनहद वेखे वारो वार, पंचम पंचम गाया। पंचम मेला कन्त भतार, आत्म सेजा आप कराया। हरिजन साचा मीत मुरार, दर घर साचे आप बहाया। इक्क इकल्ला एकँकार, कलि कल आपणी रिहा वरताया। जलां थलां पावे सार, उच्चे टिल्ले पर्बत डूँघी कन्दर फोल फुलाया। अट्ठे पहर ख़बरदार, आलस निन्दरा विच ना आया। रवि ससि रहे पहरेदार, सेवक सेवा रिहा कमाया। आकाश प्रकाशां कर प्यार, धरत धवल सुहाया। ब्रह्मण्ड खण्ड दए अधार, आप आपणा रंग चढ़ाया। सति पुरख निरँजण अपर अपार, खेले खेल सृष्ट सबाया। सतिजुग द्वापर त्रेता उतरया पार, कलिजुग वेला अन्तिम आया। निहकलंका लए अवतार, शब्द डंका रिहा वजाया। राउ रंकां करे ख़बरदार, एका अंका नाम जपाया। द्वार बंका वेख संसार, जन भगतां होए सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण खेल कर, खेलणहार सृष्ट सबाया। निरगुण खेल हरि अगम्म, अगम्मड़ी जोत जगाईआ। हड्ड मास नाड़ी ना दिसे चम्म, ना कोई बणत बणाईआ। पवण स्वासी ना लए दम, रसना जिह्वा ना

कोई गाईआ। नेत्र नीर ना वहाए छम्म छम्म, रोग सोग चिन्त नेड़ ना आईआ। आपे जाणे आपणा कम्म, आपणी करे आप वड्याईआ। गगन पताल रहाए बिन बिन थम्म, कोई भेव ना जाणे राईआ। आप जपाए आपणा नाम, आप आपणा नाउँ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेखे साचे दर, घर साचा इक्क सुहाईआ। हरिजन मेला सच द्वार, हरि पाया पुरख सुल्तान। एका दूजा भउ निवार, तीजे नेत्र इक्क ज्ञान। चौथा घर पद निरबान, सन्त सुहेले विरले पाण। पंचम मेल श्री भगवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगत जणाई बोध अगाध। अगाध बोध आत्म अन्तर ब्रह्म ज्ञान, नर नरायण हरिभगत भगवन रूप समाईआ। भेव ना पायण जीव जन्ता, लिख्या लेख ना कोई जणाईआ। हरिजन मेला साचे कन्ता, नारी कन्ता रूप समाईआ। काया चोली चाढ़्हे रंग इक्क बसन्ता, उतर कदे ना जाईआ। जुग जुग बणाए आप बणता, लोकमात दए वड्याईआ। सेवक सेवा लाए साध सन्ता, सच सुरती आप दवाईआ। अबिनाशी करता होए बेअन्ता, बेअन्त बेअन्त आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग विछड़े जग अन्तिम मेल मिलाईआ। मेल विछोड़ा हथ्थ, जुग जुग आप रखाया। लक्ख चुरासी विच्चों लए लभ्भ, वेखणहार सृष्ट सबाया। अमृत आत्म धार चुआए नभ, कँवली कँवल फिराया। साचा जाम प्याए मदि, उतर कदे ना जाया। नौ द्वार तेरी मात हद्द, गुरमुख चरनां हेठ दबाया। शब्द अनादी आपे सद्द, ब्रह्मादी खोज खुजाया। विष्नूं वंसी साची बिध, बंस सरबंस वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भेखधारी भेख वटाया। भेखाधारी भेख वटाए, अकल कला कल धारा। वेद कतेब पुराण कोई भेव ना पाए, ना कोई लिखे लेख लिखारा। राग छत्ती रहे गाए, नानक बण लिखारा। अञ्जील कुरान रहे बुलाए, हरि वसया सभ तों बाहरा। हरिजन साचे अन्तर मन्त्र रहे ध्याए, गाया पुरख अपारा। प्रगट होए दरस दिखाए, जुग जुग खेल न्यारा। दीपक जोती जोत जगाए, मेटे अन्ध अन्धयारा। काया मन्दिर ठाकर इक्क वखाए, दोए जोड़ करे नमस्कारा। हवन पूजा साची लेखे लाए, सच सुगंधी सच दुआरा। ताल नगारा अनहद मृदंग इक्क वजाए, वजावणहार आप करतारा। शब्द सिँघासण आत्म सेजा इक्क पलँघ वखाए, निरगुण सरगुण खेल अपारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वारा। दाता हरि भगवान, जीवण मुक्त दवाईआ। देवे नाम धुर फ़रमाण, आदि जुगादि समाईआ। खेले खेल दो जहान, ब्रह्मा वेख वखाईआ। जोत शब्दी खेल महान, लोआं पुरीआं फेरा पाईआ। लोकमाती मार ध्यान, हरिजन सोए रिहा जगाईआ। गुरसिख उठाए बाल निधान, आप आपणी दया कमाईआ। आत्म दानी देवे ब्रह्म ज्ञान, अन्तर मन्त्र शब्द जणाईआ। एका धुन सुणाए साचे कान, राग अनादी इक्क अल्हाईआ।

अमृत आत्म देवे पीण खाण, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। शब्द निराला मारे बाण, पंच विकारा मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगत भगवन्त मेल मिलाईआ। भगतन मीता हरि भगवाना, एका एक अख्वाया। एका देवे नाम दाना, दाता दानी आप हो आया। धर्म झुलाए सच निशाना, हरिजन साचे हथ्थ रखाया। नौ खण्ड पृथ्वी वेखे मार ध्याना, सत्तां दीपां पड़दा लाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग वेखे खेल सबाया। जुग जुग खेल खिलावणहारा, पारब्रह्म बेअन्ता। सतिजुग त्रेता वेख दुआरा, मेल मिलाए राम रघवंसा। द्वापर ढहि पया दुआरा, दुष्ट सँघारे काहना कंसा। कलिजुग अन्त वेख घर बाहरा, खेले खेल सहँस सहँसा। तुट्टा मोह विच संसारा, गुर गोबिन्द बणाए साचा बंसा । कल्गी तोड़ा सीस अपारा, जोती जोड़ा इक्क रखंता। नाम खण्डा तेज कटारा, तन गात्रे आप सुहंता। दहि दिशा चारे कुन्टां वारो वारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लहिणा देणा मूल चुकन्ता । कलिजुग अन्तिम साचा लहिणा, गोबिन्द लेख लिखाया। तेग बहादर वेखे नैणा, पंडत काशी आया। पंडत काशी रो रो कहिणा, धर्म कर्म रहिण ना पाया। जीव जहानां औखा रहिणा, ना कोई फंद कटाया । तेग बहादर भाणा सहिणा, साचा गहणा तन पहनाया। गुर गोबिन्दा मन्ने कहिणा, गुर पूरे सेवा लाया। आप चुकाए लहिणा देणा, लेखा आपणे हथ्थ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, खेले खेल खेलणहार आप अख्वाया। तेग बहादर तेग उठा, आपणी आप चलाईआ। सीस धड़ अड्ड करा, जूठ झूठ जड़ उखड़ाईआ। पिता पूत वेखे एका थाँ, ना कोई दूसर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका दित्ता अन्तिम वर, कलिजुग अन्तिम होए सहाईआ। तेग बहादर नेत्र खोल्ह, वेखे दो जहानया। पुरख अबिनाशी आत्म अन्तर रिहा बोल, देवे धुर फ़रमानया। अनहद वजाए साचा ढोल, सुणे सुणाए साचे कानया। सच वस्त नाम अनमोल, लोकमात करे कुरबानया । कलिजुग तुलना अन्तिम पूरा तोल, तोलणहार श्री भगवानया। सृष्ट सबाई जाए डोल, ना कोई किसे धीर धरानया। नौ खण्ड पृथ्वी पैणा घोल, सत्तां दीपां होए वैरानया। लक्ख चुरासी कोई ना पैणा मुल्ल, हट्टो हट्ट विकानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका देवे नाम निधानया। नाम निधाना झोली पा, तेगे तेग उठाईआ। पुरख अबिनाशी ल्या मना, आपणा बिरध रखाईआ। एका ओट चरन टिका, बैठा सीस झुकाईआ। आप आपणा विदा करा, जोती जोत समाईआ। जोती शब्दी खेल करा, अगम्म अगम्मड़ा धाम सुहाईआ। नाड़ी चम्मड़ा गया छुडा, जगत तन रहिण ना पाईआ। माया दमड़ा ना ल्या चुरा, खाली हथ्थ वखाईआ। पल्ले गंढ्ढ नाम बंधा, आपणा पल्लू ल्या बंधाईआ। गुर गोबिन्दा मात

टिका, एका अंक लगाईआ। पुरख अबिनाशी तेरा नाँ, तेरी सच सरनाईआ। आपे पकड़नहारा बांह, आपे लए तराईआ। आपे पिता आपे माँ, आप आपणी गोद उठाईआ। देवणहारा ठंडी छाँ, जुग जुग पैज रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी बूझ बुझाईआ। आप आपणी बूझ बुझाए, नेत्र नैण ज्ञानना। तेग बहादर झूज वखाए, नौ खण्ड पृथ्वी करे कराए चानना। एका भाओ दूज चुकाए, तीजे लोइण इक्क वखानना। चौथे घर डेरे लाए, पाया पद निरबानना। पंचम मेला सहिज सुभाए, हरि मेल श्री भगवानना। छेवें छप्पर छन्न ना कोई रखाए, थिर घर पाया इक्क मकानना। सति पुरख निरँजण जोत मिलाए, आपे होया किरपा निधानना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे नाम ज्ञानना। नाम ज्ञाना गया सुझ, अन्तर हरि लिव लाईआ। आपणा लहिणा ल्या बुझ, बैठा भेंट चढ़ाईआ। दूजी वस्त ना दिसे कुझ, जो दीसे सो पराईआ। चरन प्रीती गया लुझ, चरन सरन पड़े सरनाईआ। पुरख अबिनाशी भेव खुल्हाए गुज्झ, आप आपणी करे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, खेले खेल थाउँ थाँईंआ। तेग बहादर हरि समझा, एका शब्द अल्हाया। आप आपणा रूप वखा, आपणे रंग समाया। दीपक जोती नूर टिका, नूरो नूर कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, किरपा निध आप हो आया। किरपा निध आप भगवन्ता, हरि हरि रंग समांयदा। गुर सतिगुर मेला साचे सन्तां, सति पुरखा आप चलांयदा। आपे नारी आपे कन्ता, आपे सेज हंढांयदा। आप बणाए जुग जुग बणता, गुर पीर आप उपांयदा। आपे तोड़े हउमे हँगता, गढ़्ह हँकारी रहिण ना पांयदा। आपे होए दर दर घर घर मंगता, भगत भिखारी आप हो जांयदा। आपे होए भुक्खा नंगता, जगत जगदीस आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, तेग बहादर एका वर, वर घर आप समझांयदा। एका वर हरि अबिनाशा, हरि जोती नूर अकालया। पाया शाहो सर्ब गुणतासा, दूसर दर ना होए सवाल्या। खेले खेल वेखे जगत तमाशा, कलिजुग रैण अन्धेरी घटा कालीआ। पार कराए पृथ्वी आकाशा, फल लगाए काया साची डालीआ। लक्ख चुरासी करे हासा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका गुर मेल धुर मेलणहार आप अख्वा ल्या। तेग बहादर कर पुकार, नेत्र नीर वहांयदा। पुरख अबिनाशी किरपा धार, दोए जोड़ सीस झुकांयदा। पंडत काशी हो ख्वार, दर द्वारे तेरे आंयदा। लज पति रक्ख विच संसार, ना कोई दूसर पार करांयदा। गुर गोबिन्दा वेख विचार, पिता पूत समझांयदा। पूत सपूता ख़बरदार, शब्दी शब्द जणांयदा। चारे कूटां आई हार, दहि दिशा वेख वखांयदा। ब्रह्मा शिव गए हार, देवत सुर ना कोई बचांयदा। विष्नूं वंसी रिहा पुकार, अग्गे आपणी झोली डांयदा। गोबिन्द दर बण भिखार,

एका मंगण मंग मंगांयदा। कलिजुग कूड़ा रिहा ललकार, अल्ला राणी नाल रलांयदा। संग मुहम्मद चार यार, एका नाअरा हू हू लांयदा। ऐहनल हक्क रिहा पुकार, तूं तूं वेख वखांयदा । पुरख अबिनाशी घट घट बैठा रिहा तक्क, दिस किसे ना आंयदा। कलिजुग अन्तिम गया थक्क, सम्मत चौदां सदी चौधवीं वेख वखांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी ढक्क, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत ढांयदा। भगत सुहेले करे वक्ख, आप आपणी दया कमांयदा। गुर तेग बहादर कर प्रतक्ख, लोकमात फेरा पांयदा। गुर गोबिन्दा पाए नत्थ, शब्द डोरी इक्क रखांयदा। सो पुरख निरँजण वेखे दे कर हथ्थ, आप आपणे रंग रंगांयदा। हँ हँगता दए मथ, नाम मधाणा इक्क चलांयदा। आप चलाए साचा रथ, रथ रथवाही आप अख्वांयदा। जुग जुग महिंमा अकथना अकथ, कथ कथी ना कोई सुणांयदा। प्रगट हो हरि समरथ, आप आपणी रचन रचांयदा। राम रामा घर दसरथ, रावण गढ़्ह तुड़ांयदा। काहना कंसा देवे मथ, आप आपणा बल वखांयदा। कलिजुग तेरा लहिणा देणा सीआं साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, अन्तिम वंड वंडांयदा। प्रगट हो त्रैलोकी नाथ, अनाथ अनाथां दया कमांयदा। तेग बहादर तेरा साथ, प्रभ साचा आप रखांयदा। लहिणा देणा मस्तक माथ, पूर्ब झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, चारों कुन्ट वेख वखांयदा। चारे कुंटां वेखणहारा, अकल कला समाया। जुग जुग लै मात अवतारा, भेखाधारी भेख वटाया। खेले खेल विच संसारा, लेखा लेख ना कोई लिखाया। कलिजुग तेरा अन्त किनारा, औलीआ पीर शेख़ मुसायक दस्तगीर हकीर शाह फ़कीर वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे लिखणहारा लेख, जुग जुग आपे रिहा वटाया। आपे लिखणहारा लेखा, आपे मेट मिटांयदा। आपे नेत्र पेखणहारा, आपे कला भवांयदा। धारी केस पाए सारा, मूंड मुंडाए फोल फुलांयदा। ब्रह्मण्डां अन्दर कर पसारा, डूँघी कन्दर डेरा लांयदा। उच्च महल्ल अटल मुनारा, दस्म द्वारी आप जणांयदा। आपे बैठ निरगुणहारा, निरगुण रूप समांयदा। जोत सरूपी कर आकारा, आकाश प्रकाश समांयदा। मेट मिटाए धुँदूकारा, एका रंग वखांयदा। हरिजन साचा कर प्यारा, साचे धाम सुहांयदा। गुर पीर साध सन्त सोहे इक्क दुआरा, सो पुरख निरँजण आप वखांयदा। चौथा खोल्ह इक्क किवाड़ा, एका जाप जपांयदा। पंचम तत्त ना कोई नाड़ी नाड़ा, सीस धड़ ना कोई उठांयदा। खाणी बाणी ना कोई सारा, ना कोई गीता ज्ञान अल्हांयदा। पुराण अठारां करन विचारा, जगत विद्या वेख वखांयदा। ब्रह्मा चारे वेद चारे मुख गा गा थक्का हारा, पारब्रह्म भेव ना पांयदा। अञ्जील कुराना कर पुकारा, ईसा मूसा हाहाकार वखांयदा। संग मुहम्मद चार यार मारन नाअरा, ख़ुद ख़ुदा ना वेख वखांयदा। कलिजुग कूड़ होवे ख्वारा, अन्तिम कोई ना भार वंडांयदा। पुरख अबिनाशी कर विचारा, आप आपणा

कर्म कमांयदा। तेग बहादर दर पुकारा, प्रभ भिच्छया एका पांयदा। कलिजुग अन्तिम सुणे पुकारा, तेरा लहिणा देण मूल चुकांयदा। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, जोती जामा भेख वटांयदा। शब्द खण्डा तेज कटारा, राज राजाना शाह सुल्ताना वेखे मार ध्याना, ऊँच नीच राउ रंक शाह सुल्तान एका धाम सुहांयदा। एका देवे नाम सहारा सोहँ सो, साचा जाप जपांयदा। एका धागे लए परो, आप आपणी बणत बणांयदा। दुरमति मैल जन भगतां धो, अमृत आत्म जाम प्यांअदा। हरि बिन अवर ना जाणे को, भाणा आपणे हथ्थ रखांयदा। सृष्ट सबाई रही रो, मन मति बुध भेव ना कोई पांयदा। करे कराए सोई जग हो, लेखा लिखणहार आप हो आंयदा। सतिजुग ढोआ रिहा ढोअ, प्रभ अग्गे सीस झुकांयदा। कलिजुग काला नेत्र नीर वहा मुखड़ा रिहा धो, धूढ़ी मस्तक ख़ाक रमांयदा। लोकमात मार झात इक्क इकांत मेट मिटाए एका दो, दो एका रंग रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा संग निभांयदा। आप आपणा संग निभाए, हरि हरि त्रैलोकी नाथा। गोबिन्द काया चोली रंग चढ़ाए, लहिणा देणा मस्तक माथा। अंगीकार प्रभ अंग लगाए, आप चलाए काया राथा। शब्द मृदंग इक्क वजाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, खेल कराए सर्बकला समराथा।

जोती नूर हरि आकार, हरि हरि आप अख्वाया। हरि हरि आपणा कर पसार, हरि हरि रूप समाया। हरि हरि वेखे करे विचार, हरि हरि लेख लिखाया। हरि हरि खेले खेल संसार, हरि हरि खेल खिलाया। हरि हरि लए मात अवतार, हरि हरि जोत जगाया। हरि हरि खोल्ह शब्द भण्डार, हरि हरि आप वरताया। हरि हरिभगतन लए उधार, हरि हरिभगती रूप समाया। हरि हरि देवे नाम अधार, हरि हरि जिह्वा रसन हिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेख वखाया। हरि हरि नर नरायण, हरि हरि आप अख्वांयदा। हरि हरि वेखे एका नैण, एका रूप समांयदा। हरि हरि साक सज्जण साचा सैण, हरि हरि अंग लगांयदा। हरि हरि नाता मात पित भाई भैण, पिता पूत आप अख्वांयदा। हरि हरि सन्त सुहेले जुग जुग इक्ट्ठे रहिण, मेल विछोड़ा आपणे हथ्थ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत समांयदा। हरि हरि नूर अगम्म, अगम्म समाया। हरि हरि आपे पया जम्म, हरि आपे मुख छुपाया। हरि हरि आप आपणा लए दम, हरि हरि मार जवाया। हरि हरि एका एक जपाए नाम, हरि हरि नामा रूप अख्वाया। हरि हरि वेख वखाए अन्धेरी शाम, हरि हरि आकाश प्रकाश रखाया। हरि हरि आप रहाए (बिन बिन) थम्म, हरि हरि गगन पाताला डेरा लाया। हरि हरि आपे जाणे आपणा कम्म, हरि हरि जुग जुग बणत बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी जोत धर, हरि जोती नूर सवाया। हरि हरि जोती नूर, हरि जोती आप उपांयदा। हरि हरि सर्बकला भरपूर, करता पुरख आप अख्वांयदा। हरि हरि जुग जुग आसा मनसा पूर, जन भगतां पूरन आस करांयदा। हरि हरि आपे नाद आपे शब्द आपे तूर, आप आपणा राग अल्हांयदा। हरि हरि आपे तोड़े नाता कूड़, आपे जोड़ी जोड़ जुड़ांयदा। हरि आपे बणाए चतुर सुघड़ मूढ़्ह, ज्ञान ध्यान इक्क वखांयदा। हरि हरि आपे बख्शे चरन धूढ़, जिस जन आपणी दया कमांयदा। हरि हरि काया चोली रंग चाढ़्हे गूढ़, उतर कदे ना जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि जोती नूर उपांयदा । हरि हरि जोती नूर उपाया, अकल कला समाईआ। आप आपणा रूप वटाया, शब्दी शब्द जणाईआ। चारों कुन्ट वेख वखाया, दहि दिशा फेरा पाईआ। लोआं पुरीआं रचन रचाया, धरत धवल सुहाईआ। ब्रह्मा विष्न वेस वटाया, शिव शंकर संग रलाईआ। त्रैगुण माया तोल तुलाया, तोलणहार आप अख्वाईआ। लक्ख चुरासी बणत बणाया, पंचम तत्त समाईआ। मन मति बुध संग रलाया, हड्ड मास नाड़ी रत्त करी कुड़माईआ। नौ दर द्वारे खोल्ह वखाया, काया मन्दिर इक्क सुहाईआ। आप आपणा मुख छुपाया, निरगुण निरवैर निरँकार रूप अख्वाईआ। दस्म द्वारी डेरा लाया, बन्द किवाड़ी इक्क रखाया, ना कोई खोजे खोज खुजाईआ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर उपाईआ। हरि हरि जोती जोत जगा, आपणी कल वरतांयदा। आप आपणा भेख वटा, लोकमात फेरा पांयदा। साध सन्त लए उपा, शब्दी शब्द जणांयदा। गुर पीर अवतार आप अख्वा, आप आपणा अंग कटांयदा। दुष्ट हँकारी दए गंवा, धरत धवल सुहांयदा। भगतां पैज लए रखा, भगत वछल आप अख्वांयदा। शब्द त्रिसूल हथ्थ उठा, गदा चक्र आप भवांयदा। खण्डा खंजर वेख वखा, शस्त्र बस्त्र तन सजांयदा। अस्व घोड़ा इक्क दौड़ा, ताजी गाजी मेट मिटांयदा। जुग जुग पौड़ा आपे ला, आपे मेट मिटांयदा। ब्रह्मण गौड़ा आप अख्वा, पूत सपूता आप अख्वांयदा। भगत जनां दी आत्म अन्तर लग्गी औड़ा दए बुझा, निझर धार इक्क प्यांअदा। वेखे परखे मिट्ठा कौड़ा, दिवस रैण फिरे दौड़ा, लक्ख चुरासी फोल फुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि जोती खेल खिलांयदा। हरि हरि जोती खेला, जुग जुग आप कराया। आपे वसे रंग नवेला, इक्क इकल्ला डेरा लाया। सन्त सुहेला गुरू गुर चेला, आपे आप अख्वाया। अचरज खेल हरि हरि खेला, खेलणहार दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूरी नूर उपाया। जोती नूर सच महल्ला, अकल कला वरताईआ। पुरख अबिनाशी इक्क इकल्ला, खेले खेल हर घट थाँईंआ। वेख वखाए जल थलां, डूँघी डल्ला फेरा पाईआ। भगत जनां दर साचा मल्ला, ग़रीब निमाणा गले लगाईआ। दरस दिखाए घड़ी घड़ी पल्ल पल्ला, आवण

जावण रचन रचाईआ। आपे फलया आपे फुला, फुल फुलवाड़ी मात लगाईआ। वेख वखाए काया डाल्हा, गुरमुख वड्डी वड वड्याईआ। जुग जुग चले अवल्लड़ी चाला, चाल बेहंगम इक्क रखाईआ। दासी दास करे काल महांकाला, दोवें बैठे सीस झुकाईआ। जुग जुग वेखे खेल निराला, सतिजुग साची सेवा लाईआ। त्रेता वेखे धर्म दवाला, राम रामा आप अख्वाईआ। द्वापर होए हाल बेहाला, काहना कृष्ना रूप वटाईआ। मस्तक वेखे गगन थाला, दीपक जोती इक्क जगाईआ। भगत जनां करे प्रितपाला, बाल अञ्जाणे गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखे खेल सृष्ट सबाईआ। सृष्ट सबाई खेल खिलारी, खेलणहार करतारा। आवे जावे वड संसारी, लोकमात लए अवतारा। भगतन सोहण बंक द्वारी, मनमुख रोवण ज़ारो ज़ारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर नूर करे उज्यारा। हरि जगत हरि रंग, हरि काया चोली रतीआ। इक्क वखाए सच पलँघ, मेल मिलाए कमलापतीआ । तन शब्दी पहनाए साची वंग, शाहो सुहेला रंगण चाढ़्हे एका रत्तीआ। अमृत आत्म धार वहाए साची गंग, हरिजन वा ना लग्गे तत्तीआ। मानस जन्म ना होए भंग, आपे दे समझाए मतीआ। सदा सुहेला कट्टणहारा भुक्ख नंग, धीरज धीर धराए सति सन्तोखी सतीआ। आप लगाए आपणे अंग, जगत बणाए साची सखीआ। साचे अस्व कसे तंग, वेख वखाए अट्ठ सट्ठीआ। कलिजुग माया मारे डंग, चरन लावे जो जन ढठ्ठीआ। सदा सुहेला वसे संग, आपे होए अंग संगीआ। एका मंगण दर द्वारे हरिभगत जन लए मंग, देवणहार सूरा सरबंगीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिभगती जन देवे वर, दर द्वारे मूल ना संगीआ। हरिभगतन मेला सच द्वार, घर सच सच्चे कुड़माईआ। जोती शब्दी इक्क प्यार, पवणी पवण समाईआ। अवणी गवणी वसे बाहर, अग्नी हवन ना कोई कराईआ। रसना कथनी ना कोई विचार, ना कोई लेखा रिहा लिखाईआ। जन भगतां जुग जुग वक्खरी चाल, प्रभ साचे मात चलाईआ। प्रगट कर विच संसार, सुरती सुरत दवाईआ। आत्म अन्तर इक्क प्यार, अन्दर मन्दिर खोज खुजाईआ। जोत निरँजण कर उज्यार, दीपक जोत करे रुशनाईआ। अनहद लाए सेवादार, सेवक सेवा सच कमाईआ। अट्ठे पहर ख़बरदार, दिवस रैण रिहा जगाईआ। आपे खोल्हे बन्द किवाड़, साचा मन्दिर इक्क वखाईआ। जोत सरूपी कर आकार, हरि बैठा डगमगाईआ। भगत जनां इक्क अधार, एका शब्द जणाईआ। अठारां ध्याए गीता अर्जन दुलार, काहना कृष्ना आप अल्हाईआ। साची मीता कर प्यार, पतित पुनीता आप हो जाईआ। रामा सीता कन्त भतार, सुरती शब्द कुड़माईआ। राधा कृष्ना जै जै जैकार, जोग जुगीशर गाईआ। तपी तपीश्र कर विचार, मुनी मुनीश्र इक्क जणाईआ। रिखी केश गवर्धन धार, आपणी आप उठाईआ। भगत सुहेला इक्क इकेला मीत मुरार, मुरारी रूप वटाईआ।

नाम बंसरी अपर अपार, तन मन्दिर अन्दर रिहा वजाईआ। बिप्पर सुदामा साचा यार, विछड़यां मेल मिलाईआ । द्रोपत लज्जया रक्खे हरि करतार, गिरवर रूप समाईआ। बिदर सुदामा लाए पार, दिवस रैण करे कुड़माईआ। शब्द बिबाणा कर त्यार, आपणा आप चलाईआ। अर्जन ज्ञाना इक्क प्यार, तीर निशाना रिहा चलाईआ। जोद्धा सूर बली बलवान, हरि भगवान आप अख्वाईआ। खाली हथ्थ विच मैदान, रथ रथवाही बैठा माहीआ। सृष्ट सबाई वेखे मार ध्यान, हँकारीआं गढ़्ह तुड़ाईआ। मेट मिटाए जगत निशान, थिर कोए रहिण ना पाईआ। आपे वेखे वेखणहार, खेले खेल सृष्ट सबाईआ। भगती भगतन कर प्यार, जुगती जुगत बणाईआ। लोकमात तेरी धार, जुग जुग रिहा चलाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, सतिजुग आपणे हथ्थ रखाईआ। निहकलंका लए अवतार, एका डंका रिहा वजाईआ। गुरमुख साचे लए अधार, आपणी किरत करी कमाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी दए हुलार, सत्तां दीपां डेरा ढाहीआ। ब्रह्मा रोवे ज़ारो ज़ार, वेला अन्तिम आईआ। शिव शंकर रिहा कर पुकार, हथ्थ त्रिसूल उठाईआ। करोड़ तेतीसा वेख विचार, सुरपति राजा इन्द संग रलाईआ। विष्नूं वंसी ख़बरदार, सृष्ट सबाई रिहा कराईआ। कलिजुग काला कप्पड़ दए उतार, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। प्रगट हो विच संसार, चार वरन इक्क सरन बख्शे सच सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेख सच घर, घर साचा इक्क सुहाईआ। हरिभगत हरि रंग रतया, रतया नाम सरीर। लेखा चुक्के तीर्थ तटयां, दूई द्वैती बन्न्हे बीड़। दीपक जोती जगे लट लटयां, जग चोटी चढ़े अख़ीर। नाम वणज कराए साचे हट्टया, हरि जोद्धा सूरबीर। एका लाहा हरिजन साचे खट्टया, तन बस्त्र पाया साचा चीर। दिवस रैण हरि हरि रसना रटयां, अमृत आत्म मिल्या सीर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिभगतन वेख आत्म घर, हरि साचा एका वतया। प्रभ पूरा पूर, पूरी आस कराईआ। प्रभ वसे हाज़र हज़ूर, सहिज सुखदाईआ। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, गुर शब्दी जोड़ जुड़ाईआ। आपणी बख्शे चरन धूढ़, मूर्ख मूढ़्ह सुघड़ बणाईआ। काया चोली रंग चाढ़्हे गूढ़, उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचा वेख वखाईआ। आसा मनसा पूर, हरि अख्वांयदा। देवे नाम सरूर, उतर ना जांयदा। सर्ब गुणा भरपूर, भुक्ख मिटांयदा। जोत जगाए नूर कोहतूर, अन्धेर मिटांयदा। पंच विकारा चूरो चूर, ढहि ढहि सीस निवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे दया कमांयदा । आसा मनसा जगत पुजंदा, हउमे रोग जलाईआ। एका देवे नाम सुगंधा, गुरमुख वड वड्याईआ। आप उपजाए आत्म परमानंदा, निजानंद समाईआ। रवि ससि सीस निवायण निउँ निउँ चन्दा, बैठे सीस झुकाईआ। तारा मण्डल गुरमुख काया हेठ रखंदा, चरनां हेठ झसाईआ।

हरि शब्दी मेली मेल मिलंदा, शब्दी शब्द वड्याईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां खोज खुजंदा, अन्दर बाहर गुप्त जाहिर आप समाईआ। जुग जुग वंडणहारा वंडां, हरिजन साचे वंड वंडाईआ। मनमुखां सुत्ता दे कर कंडां, दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन नेत्र नैण रिहा खुल्हाईआ। हरिजन नेत्र नैण खुल्हाए, आत्म दर दरवाज़या। दिवस रैण हरि दरस दिखाए, किरपा कर ग़रीब निवाज्जया। रूप अनूप सति सरूप आप हो जाए, घट घट अन्दर मन्दिर मारे अवाज़या। चारो कुन्ट वेख वखाए, दहि दिशा उठ उठ फिरे भाज्जया। गुरमुख साचे मस्तक रेखा लेख मिटाए, आप संवारे आपणा काज्जया। लक्ख चुरासी वेख वखाए, हरिजन रक्खे साची लाज्जया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचा वेख दर, इक्क चढ़ाए साचे ताज्जया। चिट्टा अस्व साचा ताजा, हरि साचा संग रखांयदा। भगत वछल ग़रीब निवाज़ा, जन भगतां मेल मिलांयदा। धुर दरगाही फिरे भाजा, जुग जुग भेख वटांयदा। कलिजुग अन्तिम रच्चया काजा, लक्ख चुरासी आप प्रनांयदा। लाड़ी मौत देवे दाजा, राए धर्म घर बहांयदा। जन भगतां अन्तिम रक्खे लाजा, चरन प्रीती इक्क वखांयदा। प्रगट होए देस माझा, निहकलंका नाउँ रखांयदा। गुर गोबिन्दा राजन राजा, शाहो भूप आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन सेवक सेवा लांयदा। हरिजन सेवक आस पुजाए, पूजे गुर गोबिन्दा। राम रामा हरि रूप वटाए, मेट मिटाए सगली चिन्दा। नेत्र नैणां दरस दिखाए, अमृत आत्म धार वहाए गंगा। गोदावरी भेव चुकाए अट्ठ सट्ठ तीर्थ वेख वखाए, वड दाता गुणी गहिंदा। तट्ट किनारा पार कराए, हट हटवाणा इक्क खुल्हाए, चार वरनां वेख वखाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन आसा मनसा पूर कर, आत्म तृष्ना भुक्ख मिटाए। जगत तृष्ना माया रोग, हउमे चिन्त मिटाईआ। गुरमुख मेला धुर संजोग, धुर दी बाण बणाईआ। दाता दरसी आप दिखाए दरस अमोघ, नर नरायण आपे आप हो जाईआ। सोहँ शब्द चुगाए साची चोग, सो पुरख निरँजण हथ्थ रखाईआ। पार कराए तीना लोक, लोक परलोक होए सहाईआ। असंख असंखा ना सके घोख, पढ़ पढ़ विद्या गए थक्क, भेव कोई ना पाईआ। बिन सतिगुर पूरे ना मिले साची मोख, वेद पुराण रहे सुणाईआ। दूई द्वैती लग्गा दोख, हउमे हँगता रही कुरलाईआ। घर घर दर दर मन्दिर अन्दर पया सोग, गुर दर वेखे पई लड़ाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता पुरख लक्ख चुरासी कलिजुग तेरी अन्तिम वार देवे झोक, आप आपणी बणत बणाईआ। हरि हरि भाणा कोई ना सके रोक, ब्रह्मा विष्न शिव बैठे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भगतन आस पुजाईआ। हरिभगतन आसा आस पुचन्दा, पूरन इच्छया धारी। दर दुआरा इक्क वखंदा, तोड़े गढ़्ह हँकारी। नाम प्याला इक्क पलंदा, अट्ठे

पहर ख़ुमारी। शब्द जणाई इक्क करंदा, सोहँ जै जै जैकारी। चार वरनां एका थाँ बहंदा, ऊँचां नीचां भेव निवारी। राज राजाना सुणाए एका छन्दा, गऊ ग़रीबां पावे सारी। परमानंद इक्क वखंदा, निजानंद सिक्दारी। रहिण ना देवे कोई मदिरा मासी गन्दा, कलिजुग तेरी अन्तिम वारी। शब्द फड़ाए हरि साचा खण्डा, जोद्धा सूर बली बलकारी। वेख वखाए जेरज अंडा, उत्भज सेत्ज करे ख़बरदारी। लक्ख चुरासी तेरा भार ना कोई पाए वंडा, जूठ झूठ होई पंड भारी। मनमुख जीवां आत्म होई रंडा, हरि शाहो ना मिल्या कन्त भतारी। जन भगतां आत्म अन्तर पाए ठंडा, देवे दरस नर नरायण निरँकारी। पल्ले बन्न्हे नाम गंढ्ढा, ना कोई लुट्टे ठग्ग चोर यारी। होए सहाई विच ब्रह्मण्डां, लोआं पुरीआं पार किनारी। राए धर्म सुत्ता दे कर कंडा, चित्रगुप्त ना बणे लेख लिखारी। मेट मिटाए भेख पखण्डा, संग मुहम्मद चार यारी। ईसा मूसा पायण वंडा, अल्ला राणी हू हू कर पुकारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जन भगतां हित नवित्त खेले खेल वड संसारी। आसा मनसा पूर, सर्ब सुखदाया। जग नाता तोड़े कूड़ो कूड़, सच सुच्च वरताया। जन भगतां कटे त्रैगुण माया जूड़, फंदन फंद कटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैलोकी नंदन फेरा पाया। त्रैलोकी नंदन मुकंद मनोहर, लखमी नरायण नरायणा। सन्त सुहेले कर कर मेले मेल मिलाए अन्ध घोर, वेख वखाए आपणे नैणा। पकड़ उठाए मनमुख जीव ठग्ग चोर, मगर लगाए लाड़ी मौत डैणा। शब्द अगम्मे चढ़या घोड़, नौ खण्ड पृथ्वी वहिण एका वहिणा। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़, वेद व्यासा वेखे नैणां। लक्ख चुरासी वेखे परखे मिट्ठा कौड़, गुरमुख विरला सन्त सुहेला लोकमात अन्तिम रहिणा। आपे मारे पहला पौड़, जीव जन्त साध सन्त भाणा सभ ने सहिणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख आसा पूर हरि, हरि दर्शन साचे नैणा। गुरमुख साची आस रक्ख, एका ओट तकाईआ। पुरख अबिनाशी हो प्रतक्ख, दरसी दरस दिखाईआ। सृष्ट सबाई करे वक्ख, कक्खों हट्ट विकाईआ। चारों कुन्ट अन्ग्यारे रहे भख, अग्नी लम्बू लाईआ। दर दर घर घर अन्दर मन्दिर करे सक्ख, नाता तुट्टे भैणा भाईआ। किसे ना सके कोई रक्ख, ना कोई वेखे धी जवाईआ। चारों कुन्ट होए ढक्क, खाली हट्ट देण दुहाईआ। ना कोई जणाए अट्ठ सट्ठ, तीर्थ तट्ट ना कोई जणाईआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद जाणे ढठ्ठ, इट्ट गारा ना कोई लगाईआ। ना कोई बोले शिवदवाले मट्ठ, गणपति गणेश ना कोई मनाईआ। ब्रह्मा विष्न नठ्ठ नठ्ठ, पैंडा रहे मुकाईआ। प्रभ चरन द्वारे जाण ढठ्ठ, एका ओट रखाईआ। तिन्नां मेला इक्क इक्ट्ठ, प्रभ साचा घर सुहाईआ। आपे गेड़नहारा लट्ठ, जुग जुग वेस वटाईआ। हरिजन तेरा रक्खे यति, धीरज धीर आप धराईआ। त्रैगुण माया बणया मट्ठ, प्रभ अग्नी हवन कराईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन तेरी पूरन आस इच्छया आप पुजाईआ। पूरन इच्छया हरि भरवासा, हरिजन आप दवांयदा। पाए भिच्छया सर्ब गुणतासा, एक नाम जणांयदा। साची सिख्या जन्म रहिरासा, सोहँ जाप जपांयदा। होए सहाई पृथ्वी आकाशा, दो जहानां पार करांयदा। भगत जनां घर दासी दासा, सेवक सेवा आप कमांयदा। निज घर आत्म रक्खे वासा, निवास निवासा आप हो जांयदा। चले चलाए पृथ्वी आकाशा, रसन स्वासा जिह्वा मणीआ मंत बणांयदा। मेल मिलाए सर्ब गुणतासा, गुणवन्ता आप अख्वांयदा। गुरमुख साचे सद बलि बलि जासा, पूरन आसा जो रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिभगतन पूरी आस कर, घर साचा इक्क वखांयदा। साचा घर शब्द अडोल, गुरमुख इक्क वखानया। ना कोई दूसर दिसे कोल, भाई भैण ना कोई सुहानया। ना कोई काया बस्त्र दिसे चोल, जल अन्न ना कोई दाणया। ना कोई धरनी धौल रही मौल, ना दिसे ज़िमी असमानया। ना कोई पंखी पंछी रिहा बोल, राग अनाद ना गाए कोई गाणया। ना कोई अमृत खण्डा छके पौहल, ना कोई चोटी सीस मुनानया। ना कोई मृदंगा वज्जे ढोल, गुर दर मन्दिर ना कोई सुहानया। ना कोई अमृत आत्म वेखे कौल, नाभी फुल्ल ना कोई खिड़ानया। गुरमुख साचा चरन प्रीती रिहा घोल, दर द्वार होए परवानया। एका नाम सदा अडोल, वेख वखाए हरि भगवानया। जोती जोत नूरी नूर जाए मौल, दिस किसे ना आनया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख पूरन आस दर, दर द्वार होए परवानया। दर परवान कर भगवान, आपणी दया कमाईआ। देवे नाम धुर फ़रमान, दिस किसे ना आईआ। इक्क झुलाए सच निशान, निशअक्खर वक्खर लेख लिखाईआ। गोपीआं काहन सारे गान, कर ध्यान चतुर्भुज रूप वटाईआ। ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म पारब्रह्म सर्ब मेल मिलान, पुरख पुरखा आप अख्वाईआ। करनी करन करन करान, खेवट खेट विच जहान, बेटी बेट सर्ब सुखदाईआ। गुरमुख साजण मीत चतुर सुजान, जो जन चरनी डिग्गे आण, मेल मिलाए दया कमाए विछड़ कदे ना जाईआ। रसना हरि हरि नर नर गाए। दर दर घर घर फेरी पाए। जिस जन आपे लए जगाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन आसा पूर कर, आलस निन्दरा विच ना आए। भगवान तज आलस निन्दरा, आपणी जोत जगाईआ। गुरसिख गुरमुख काया बणाए बन बिन्दरा, दिवस रैण मण्डल रास रचाईआ। सेवक सेवा लाए इन्द्र फुनिन्दर मुनिन्दरा, आप आपणा वेख वखाईआ। वड दाता हरि गुणी गहिंदड़ा, गोबिन्द गोबिन्द आप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जुग आसा जग पूर कराईआ। जुग आस देव नेत, नेत्र नैण उग्घाड़ना। वेख वखाए काया खेत, हरि साजण मीत मुरारना। मेल मिलाए नेतन नेत, नेरन नेर वखाए दर द्वारना। भाग लगाए महीना

चेत, सम्मत वीह सौ चौदां जन भगत जुग विछड़े जग मिलावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जन भगत पढ़ाया सोहँ सो, अक्खर वक्खर आपणा दानना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, दो जहान बणया साचा जामना।

जगदीश्वर जुग चार, जुग जुग रचन रचाईआ। आपणा आप लै अवतार, आपणी बणत बणाईआ। लक्ख चुरासी पसर पसार, खाणी बाणी आप चलाईआ। जीव जन्त दए उधार, साध सन्त तराईआ। दूत दुष्ट दए सँघार, भगतन होए सहाईआ। वेख वखाणे कर विचार, राजे राणे भेव ना पाईआ। चतुर सुघड़ स्याणे गए हार, पढ़ पढ़ विद्या जगत सबाईआ। श्री भगवान भेव निवार, जन भगतां बूझ बुझाईआ। ब्रह्म ज्ञाने इक्क प्यार, नेत्र लोइण खुल्हाईआ। लोचन खोल्हे बन्द किवाड़, वड वड्डी वड्याईआ। दर घर साचे देवे वाड़, मन्दिर इक्क वखाईआ। जोत जगाए बहत्तर नाड़, बालक बाले दे वड्याईआ। ध्रू प्रहलाद उतरे पार, चरन प्रीती इक्क सिखाईआ। बल द्वारे बण भिखार, भेखी भेख वटाईआ। अमरीका जन लाया पार, दुरबासा माण गंवाईआ। जन जनका लए उधार, एका नाम तुलाईआ। गनका पापण उतरी पार, रसना जिह्वा गाईआ। राजा राणा कर प्यार, पाया बीठला हरि रघुराईआ। कबीर कबीरा उधरया पार, बहि बहि रसना गाईआ। सधना त्रलोचन कर प्यार, चरन चरनोदक मुख लगाईआ। धन्ना सेवे अधविचकार, पूजस पूजस सिला मनाईआ। भगवन बीठला किरपा धार, अनडीठा दरस दिखाईआ। सैण नाई कर प्यार, आपणी जोत जगाईआ। राणा वेखे दर दरबार, सेवक सेव कमाईआ। अजामल पापी उतरे पार, नर नरायण रसना गाईआ। जैदिउ हरि बन्न्हे धार, अक्खर विद्या ना कोए पढ़ाईआ। द्रोपद लज्जया विच संसार, कप्पड़ कोटन कोट वधाईआ। बिप्पर सुदामा लाया पार, महल्ल अटल सुहाईआ। बिदर निमाणा सांझा यार, घर आया हरि रघुराईआ। दुर्योध्न छड्डया महल्ल मुनार, गढ़्ह हँकार ना हरि हरि भाईआ। जुग जुग खेले खेल संसार, आप आपणी रचन रचाईआ। बधक लाया कर प्यार, तीर निशाना चरन छुहाईआ। पूतना पापण पैज संवार, मोहण मुम्मे मोहन पाईआ। वेखे विगसे वेखणहार, जुग जुग आपणी रचन रचाईआ। कलिजुग अन्तिम तेरी धार, चारों कुन्ट दए दुहाईआ। जूठ झूठ कर पसार, माया ममता करे कुड़माईआ। हउमे हँगता तेज़ कटार, ईसा मूसा हथ्थ फड़ाईआ। संग मुहम्मद चार यार, अट्ठे पहर करन लड़ाईआ। लक्ख चुरासी मारे मार, वेला अन्तिम दए दुहाईआ। रूप रंग ना रेख ना कोई जाणे भेख करतार, लेखा लिखे सृष्ट सबाईआ। भगत वछल आप निरँकार, निरगुण रूप समाईआ।

जुग जुग विछड़े मेले कन्त भतार, नारी कन्ता मेल मिलाईआ। आत्म सेजा सच प्यार, फूलन बरखा एका लाईआ। रवि ससि करन निमस्कार, सूरज चन्न मुख शरमाईआ। गुरमुख नूरी जोत चमत्कार, अट्ठे पहर डगमगाईआ। भगतन मीता हरि निरँकार, चेतन्न चीता आप हो जाईआ। नेतन नेता विच संसार, देवत दिउता इक्क वखाईआ। तेज भान प्रभ देवे दान, चरन धूढ़ धुर इशनान, दुरमति मैल मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिभगत हरि मन्दिर अन्दर बैठा बेपरवाहीआ। काया मन्दिर सच टिकाना, हरिजन बणत बणाईआ। दीपक जोती इक्क महाना, प्रभ साचा आप जगाईआ। गावत गाए नाम निधाना, ना कोई दूसर राग अल्हाईआ। छत्ती राग भेव ना पाणा, नारद सुरसती रही अल्हाईआ। पढ़ पढ़ वेद पुराणा, पारब्रह्म भेव ना पाईआ। अञ्जील कुरान ना करे पछाना, सच हदीस ना कोई अल्हाईआ। खाणी बाणी होए हैराना, अछल अछल्ल ना छलया जाईआ। कलिजुग खेले खेल महाना, खेलणहारा सृष्ट सबाईआ। बेमुख भुलाए जीव निधाना, जूठे झूठे धन्दे लाईआ। दिस ना आए वड विद्वाना, ग्रन्थी पन्थी करन सलाहीआ। मथरा बिन्दरा वेखण काहना, काहना रूप ना कोई समाईआ। राधा राधा रसना गाणा, दर सीस ना कोई झुकाईआ। अन्तर मन्त्र पद निरबाना, निरगुण दर ना कोए भवाईआ। साचा खेल श्री भगवाना, भगतन संग खिलाईआ। दर द्वार करे परवाना, जुग जुग आपे वेख वखाईआ। बैणी नैणी वेख निधाना, नेत्र नैण रिहा बिगसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत वछल अछल कर, सृष्ट सबाई रिहा भुलाईआ।

दीन दयाला सर्ब सुख दाता, सर्बकला भरपूरा। चरन कँवल बंधाए एका नाता, गुर सतिगुर साचा पूरा। आपे पिता होए आपे माता, आपे नेरन दूरा। आपे वेखे रैण अन्धेरी राता, आपे चरन सरूरा। आपे मेटे ज़ाता पाता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग वेखे काचा कूड़ा कलिजुग काया कुड़यार, कूड़ा रंग चढ़ाया। चारों कुन्ट वेख विचार, नेत्र नैण उठाया। मनमुख भुल्ले जीव गंवार, हरि गोबिन्द कोए ना गाया। मन्दिर अन्दर हाहाकार, धूआँधार सर्ब दिसाया। माया राणी करे ख्वार, तत्त विकार रिहा जलाया। पंचम पंचां कर प्यार, जूठा झूठा जोड़ जुड़ाया। एका भुल्लया हरि करतार, नर नरायण दिस ना आया। धरत मात करे पुकार, रो रो नेत्र नीर वहाया। पुरख अबिनाशी आपणी किरपा धार, आपणा पल्लू अग्गे डाहया। चारों कुन्ट जीव विभचार, नार दुहागण सृष्ट सबाया। वर मिले ना कन्त भतार, आत्म सेज ना कोए हंढाया। हउमे हँगता लए पैर पसार, अक्लमन्द गूढ़ी नींद सवाया। नेत्र नीर रोवण ज़ारो ज़ार, अथ्थर

सथ्थर हेठ विछाया। चारों कुन्ट होए उजाड़, साचा संग ना कोए निभाया। पंचम लग्गी जगत धाड़, चोर यार रहे सताया। अग्नी अग्ग तत्ती हाढ़, जीवां जन्तां तन तपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, धरत मात दए दुहाया। धरत मात रही कुरला, प्रभ अग्गे सीस निवांवदी। पुरख अबिनाशी सुण सुण हार, आपणा वेस वटांवदी। काली चुन्नी सिर तों लाह, खुल्हड़े केस वखांवदी। नौ खण्ड पृथ्वी ख़ाक उडा, सत्तां दीपां धूढ़ रमांवदी। ब्रह्मा विष्न शिव वेखण थाउँ था, नेत्र नैणां आप दरसांवदी। लक्ख चुरासी कलिजुग जीवां सच ना मिल्या कोई थाँ, घर घर वंडीआं बहि बहि पांवदी। पुत्तर मावां पुच्छण ना, नाम नामा ना कोई जणांवदी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर पुकार हो त्यार, एका धाह सुणांवदी। धरत मात दर मारे धाह, प्रभ अग्गे दए दुहाईआ। जुग जुग उठे बेपरवाह, लोकमात लए अंगड़ाईआ। रामा कृष्ना आप अख्वा, दूतां दुष्टां दए सज़ाईआ। गोबिन्द चिल्ले तीर चढ़ा, खेले खेल सृष्ट सबाईआ। कलिजुग अन्तिम गया आ, लक्ख चुरासी दए दुहाईआ। वेद व्यासा गया लिखा, आप आपणी कलम चलाईआ। नानक लेखा रिहा मुका, तेरां तेरी धार वहाईआ। चौदां सम्मत आप चढ़ा, वीह सौ लेख लिखाईआ। चौदां लोकां दए हिला, एका रचन रचाईआ। चौदां तबकां देवे ढाह, संग मुहम्मद चार यार देवे दर दुहाईआ। अल्ला राणी रही कुरला, मुख घुंगट अन्तिम पाईआ। प्रभ द्वार रही शरमा, नेत्र नैण मूंध मुंधाईआ। पुरख अबिनाशी रिहा जगा, शब्द सरूपी रिहा आप हिलाईआ। आप वखाए साचा थाँ, उच्च महल्ले फेरा पाईआ। आप धराए आपणा नाँ, आपे लए मिटाईआ। मक्का मदीना लाए ढाह, अन्तिम लेखा रिहा लिखा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। शाह सुल्ताना ख़ाक रला, मुगल पठानां दए मिटा, अन्तिम रहिण ना पाईआ। तीर निशाना इक्क चला, चारों कुन्ट वेख वखा, प्रभ साचा लेख लिखाईआ। तेज भान दर फेरा पा, सृष्ट सबाई दए हिला, वाली हिन्द दए जगा, सोया कोई रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रसना चिल्ला इक्क चढ़ाईआ। रसना चिल्ला तीर कमाना, हरि साचा आप चढ़ांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी मारे इक्क निशाना, सत्तां दीपां आप हिलांयदा। वेखे खेल जोद्धा सूरबीर बलवाना, ब्रह्मण्डां खोज खुजांयदा। कलिजुग वरते आपणा भाणा, हरि भाणे विच समांयदा। ना कोई दिसे राजा राणा, तख्त ताज ना कोई हंढांयदा। ना कोई दीसे शाह सुल्ताना, दो जहानां ना कोई वखांयदा। किसे हथ्थ ना आए पीणा खाणा, बालक सीर ना कोए प्यांअदा। चार कुन्ट दहि दिशा वहीर प्रभ आप कराना, धीरज धीर ना कोई धरांयदा। जोत सरूपी पहरया बाणा, मेहरवान आप हो जांयदा। जन भगतां हथ्थीं बन्न्हे गाना, एका तन्दन तन्द बंन्हांयदा। लाड़ी मौत मंगे दाना, राए धर्म

दर सुहांयदा। राए धर्म खोल्ह दुकाना, अठाई कुण्डां बूहा लांहयदा। चित्रगुप्त वेख जहाना, खेल आपणे हथ्थ रखांयदा। लक्ख चुरासी कर इशनाना, प्रभ साचा सगन मनांयदा। सम्मत सम्मती कर परवाना, सम्मत सोलां साथ देवे सुनेहड़े पंचम जेठ दिवस वखाना, राग रंग आप करांयदा। हाढ़ सतारां चल आए विच मैदाना, ख़ाकी ख़ाक उडांयदा। एका वज्जे जगत निशाना, धूआँधार सृष्ट करांयदा। चन्द सूरज किसे दरस ना पाना, तारा मण्डल ना वेख वखांयदा। गुर पीर ना दिसे टिकाना, साध सन्त ना कोई तरांयदा। अट्ठ सट्ठ तीर्थ किसे ना नहावण नुहाना, गंगा गोदावरी ना सीर प्यांअदा। वेद पाठ ना पढ़े पुराणा, खाणी बाणी ना कोई अल्हांयदा। ना कोई सुणाए हदीस अञ्जील कुराना, अहिनल हक्क ना कोई वखांयदा। ख़ुदी खुदाए कर कुरबाना, आप आपणी भेंट मनांयदा। पंडत पांधे वड विद्वाना, मस्तक लिलाटी वेख वखांयदा। जोद्धा सूर हरि वड बली बलवाना, तीर निशाना इक्क चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, धरत मात मारे झात, इक्क इकांत अमृत देवे बूंद स्वांत, जन भगतां आप पिलांयदा। अमृत देवे बूंद स्वांती, धुर दरगाही लेखा। जन भगतां देवे लहिणा देणा बाकी, मूंड मुंडाए ना जाणे धारी केसा। आत्म अन्तर खोल्हे ताकी, जोत सरूप दस दस्मेसा। आपे जाणे भविख्त वाकी, सेवक सेवा ब्रह्मा विष्न महेषा। नबी रसूल पीर दस्तगीर शाह हकीर पाकन पाकी, आपे जाणे आपणा वेसा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साजन घर साचे आपणे नेत्र पेखा। हरिजन किवाड़ जाए खुल्ह, अन्तिम मंग मंगाईआ। पुरख अबिनाशी ना लाए पल, जो जन ढहि पए सरनाईआ। देवे जोती नूर दरस अटल, नूरो नूर कराईआ। भाग लगाए साची कुल, कुलावन्त इक्क अख्वाईआ। आप उलटाए नाभ कँवल, निझर धार मुख चुआईआ। आत्म सेजा जाए मवल, फल फुलवाड़ी इक्क वखाईआ। मेल मिलाए साँवल सँवल, सुन्दर मुख दरसाईआ। ध्यान रखाए चरन कँवल, कँवल कँवलां विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बन्द किवाड़ा आप खुल्हाईआ। बन्द किवाड़ी आपे खोल्ह, आपणी दया कमांयदा। अन्दर मन्दिर आपे बोल, आपे राग अल्हांयदा। डूँघी कन्दर आपे फोल, हरिजन वेख वखांयदा। साचे कंडे रिहा तोल, तोलणहारा आप अख्वांयदा। जन भगतां करे साचे चोहल, प्रीती नीती इक्क वखांयदा। काया धरती जाए मौल, आप आपणा रूप समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बन्द किवाड़ी वेख वखांयदा। बन्द किवाड़ा बजर कपाट, एका हट्ट रखाया। किसे हथ्थ ना आए तीर्थ ताट, वेखे सृष्ट सबाया। गुरमुख साचा लाहा रिहा खाट, प्रभ चरन ध्यान लगाया। एका रस रसना सोहँ रसना रहे चाट, जोत निरजंण सेवा लाया। जोत निरँजण कदे ना आए आन बाट, गर्भ वास ना वेख वखाया। आप

चढ़ाए औखा घाट, खेवट खेट नाउँ रखाया। चरन प्रीती मारे ठाठ, सर सरोवर दए नुहाया। ना कोई पूजा ना कोई पाठ, कलिजुग वेला वक्त सुहाया। धूढ़ी मजन इक्क वखाए तीर्थ अट्ठ साठ, हरिजन साचा नवाहण नहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन कपाट आपे वेखण आया। बन्द किवाड़ी बन्द दरवाज़ा, बंधी बंधन पाया। पुरख अबिनाशी साचा साजण साजा, भेव किसे ना पाया। साधां सन्तां मारे आवाज़ां, दिवस रैण रिहा जगाया। अन्दर मन्दिर एका रच्चया काजा, हवनी हवन कराया। नाल रखाए अनहद वाजा, निरगुण रिहा वजाया। भगत द्वारे आए भाजा, दो जहानी फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए तराया। बजर कपाटी जिंदा तोड़, आपणी दया कमांयदा। शब्द सरूपी चाढ़्हे घोड़, जोती जोड़ जुड़ांयदा। आदिन अन्ता जाए बौहड़, जन भगतां जुगां जुगन्तां मेल मिलांयदा। सच द्वारे लाया एका पौड़, घर चौथे आप समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि साजन वेख वखांयदा। साजन साचा भगतन मीता, गोबिन्द रूप गोपाल। जुग जुग चलाए आपणी रीता, सन्त सुहेले वेखे साचे लाल। आप जणाए अठारां ध्याए गीता, आप चलाए अर्जन बाण। नानक नाम निधाना एका पीता, काया मन्दिर वेख सच्ची धर्मसाल। शब्द जोत होए सरजीता, अकाल मूर्त इक्क निशान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन खोल्हे बन्द किवाड़, काया मन्दिर अन्दर देवे वाड़, ना कोई रक्खे मन्दिर मसीता।

साचा सज्जण साचा शाह, हरि सज्जण बन बनवारया। गुरमुख पार लगाए बण मलाह, जुग जुग लए अवतारया। आप जणाए आपणा नाँ, निरगुण नाउँ निरंकारया। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, एका साची चोग चुगा रिहा। मेल मिलाए अगम्म अथाह, बेपरवाही आप अख्वा रिहा। सोहँ देस वसाया नगर ग्रां, चार दिवार ना कोई दिसा रिहा। सो पुरख निरँजण बणे पिता माँ, पूत सपूते गोद उठा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची नगरी सच समग्री एका एक वखा रिहा। सर्बकला समरथ, हरि अख्वांयदा। जन भगतां रक्खे दे कर हथ्थ, जुग जुग बणत बणांयदा। सगल वसूरे जायण लथ्थ, नेत्र नैण जो दर्शन पांयदा। दरस वखाए हो प्रतक्ख, बाल अञ्जाणे दया कमांयदा। चरन छुहाए कुली कक्ख, कक्खों लक्ख करांयदा। सृष्ट सबाई उडणे भक्ख, जन भगतां गोद उठांयदा। लक्ख चुरासी करे वक्ख, घर एका एक टिकांयदा। काया मन्दिर कदे ना होवे सक्ख, प्रभ जोती नूर टिकांयदा। जगत अवल्ला राह दस्स, एका शब्द पढ़ांयदा। गुरमुख हिरदे जाए वस, दिस किसे ना आंयदा। कलिजुग रैण अन्धेरी मस, साचा चन्द ना कोए चढ़ांयदा।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। एका शब्द पुराण अधारी, एका जोत जगाईआ। एका नाम तेज कटारी, गुरमुख हथ्थ फड़ाईआ। एका शब्द अपर अपारी, बस्त्र चीर सजाईआ। एका देवे शब्द ख़ुमारी, अट्ठे पहर उठाईआ। दूई द्वैती कट्ट बिमारी, एका रंग रंगाईआ। चरन प्रीती सच सिक्दारी, नीचों ऊँच बणाईआ। चाढ़्हे रंग अपर अपारी, उतर कदे ना जाईआ। चौथे जुग जन भगत जुग आई वारी, तेज भान होई कुड़माईआ। पाया पुरख हरि कन्त भतारी, साची नारी आप सुहाईआ। शब्द रंगीला पलँघ निवारी, आत्म सेजा आप विछाईआ। फूलन बरखा लाए हरि गिरधारी, मोहण माधव रूप वटाईआ। सुन्दर कुण्डल मुकट बैन वेख मुरारी, नेत्र नैणा दर्शन पाईआ। धुन सुणाए अपर अपारी, साची बंसरी इक्क वजाईआ। वेखे खेल काहना कृष्न मुरारी, आप आपणा रूप वटाईआ। भगत वछल सद पार उतारी, भगत भगवाना रूप समाईआ। चतुर्भुज कर खेल अपारी, कलिजुग वेखे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम लेखे लाए काया चाम, कराए सच्चा वणज वपारीआ। गुरमुख लाल अनमुल्लड़ा, कीमत कोई ना पाए। लक्ख करोड़ अरब खरब किसे तोल ना तुलड़ा, हट्टो हट्ट ना किसे विकाए। जगत कंडे किसे ना तुलड़ा, जनक जनको गया वखाए। चरन द्वारे जो जन आए भुल्लड़ा, प्रभ लेखा लेखे लाए। दो जहानी फलया फुलड़ा, फल अमृत इक्क वखाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम नामा इक्क दवाए। नाम गाए हरि हरि नाउँ, पाया गोबिन्द लाल। लेखा लिखे अगम्म अथाहो, बैठा सच सच्ची धर्मसाल। हरिभगत हरिजन बलि बलि जाओ, सेवक सेवा दीन दयाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग विछड़े गुरमुख गुरमुख जग लए अन्तिम भाल। कबीर कबीरा सति है, सति सरूप समाए। प्रभ रक्खणहारा पति है, दिवस रैण रिहा ध्याए। एका वस्त मिली नाम साची वत्थ है, रत्ती रत्त रहिण ना पाए। मिल्या मेल कमलापत है, दर द्वारे मंगण भिच्छया पाए। आत्म बीजे बीज साचे वत्त है, आप आपणी दया कमाए। सिँघ नरायण ना आउणा लोकमात वत्त है, प्रभ जोती जोत मिलाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेज भान तेरी सच दुकान, जुग जुग जग आप चलाए। नाम दुकान जगत वणजारा, हरि साचा हट्ट खुल्हांयदा। चौदां लोकां दए हुलारा, देवणहार आप हो जांयदा। सत्तां दीपां करे ख़बरदारा, लक्खण दीप फेरा पांयदा। करौच खेल अपर अपारा, पुष्कर डेरा लांयदा। जम्बु दीप अद्ध विचकारा, हरि साची जोत जगांयदा। सलमल तेरा पार किनारा, सान सिख्या इक्क सिखांयदा। कुशा रोवे ज़ारो ज़ारा, नेत्र नीर वहांयदा। सत्त रंग निशाना कर त्यारा, हरि साचा वेख वखांयदा। कुला खण्ड तेरी बन्न्हे धारा, जोती नूर उपांयदा। अलाबुत हाहाकारा,

नेत्र नीर वहांयदा। किं पुरख करे पुकारा, धीर ना कोई धरांयदा। हरिवरख तेरा पार किनारा, कलिजुग अन्तिम आंयदा। हरणयमह ढहि पया दुआरा, दोए जोड़ सीस झुकांयदा। भदर वेखे धुँदूकारा, रवि ससि मुख छुपांयदा। रमक खोल्हे बन्द किवाड़ा, राम रहीम आप हो आंयदा। भारत खण्ड जग वेख अखाड़ा, धरत धवल आप सुहांयदा। लग्गे अग्ग सतारां हाढ़ा, ना कोई मात बुझांयदा। लक्ख चुरासी आप चबाए आपणी दाढ़ा, आप आपणा रूप वटांयदा। गुरमुख बणाए साचा लाड़ा, साचे घोड़े आप चढ़ांयदा। बहत्तर नाड़ा वज्जे ताड़ा, राग अनादी इक्क अल्हांयदा। पंचम सखीआं लाया अखाड़ा, बहि बहि मंगल गांयदा। बेमुख जीवां लुट्टी जाए दिन दिहाड़ा, दिस किसे ना आंयदा। मगर लग्गे अगम्मी धाड़ा, अगम्म अगम्मड़ी खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन हरि घर वेख वखांयदा।

हरिजन तेरा सच महल्ला, साचे घर समाया। पुरख अबिनाशी इक्क इकल्ला, अकल कला अख्वाया। वेख वखाए दया कमाए डूँघी गार जलां थलां, उच्चे टिल्ले पर्बत फोल फुलाया। जन भगतां मेल आपे मेला, जुग जुग विछड़े रिहा मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरन छुहाए भगतन दर, भगवन रूप वटाया। भगतन दर सच दुआरा, शब्द वज्जी वधाईआ। लक्ख चाली जीव गंवारा, सार किसे ना पाईआ। अन्तिम होए मात ख्वारा, धीरज धीर ना कोई रखाईआ। उच्च महल्ल अटल ना रहे कोई मुनारा, ख़ाकी ख़ाक उडाईआ। शाह सुल्तान ना कोई सिक्दारा, भूपत भूप ना कोई अख्वाईआ। तख्त ताज ना सीस दस्तारा, शहनशाह ना कोई अख्वाईआ। जन भगतां सुहाए दुआरा, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। सृष्ट सबाई करे निमस्कारा, सतिजुग साची नीह धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर मन्दिर दए सुहाईआ। घर मन्दिर कर पसारा, आपणी दया कमांयदा। तख्त ताज वेख दिल्ली दरबारा, हरिजन बणत बणांयदा। लेखा लग्गे इक्क लक्ख हज़ार ग्यारां, लेख आपणे हथ्थ रखांयदा। धाम सुहाए इक्क दुआरा, चार वरनां इक्क जणांयदा। शेख़ सर राम नगर प्यारा, नर नरायण नाउँ धरांयदा। चार कुन्ट होए चार दुआरा, सर सरोवर आप सुहांयदा। जगे जोत अगम्म अपारा, लाल लिलाट इक्क रखांयदा। हरिजन भगत तेरा भगती दुआरा, प्रभ साचा मात उपांयदा। मस्तक तिलक लगाए अपर अपारा, लाल लिलाट समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सेवक सेवक सेवा लेखे लांयदा।

सेवक सेवा लेखे लाए, होए दर परवानया। आप आपणा संग रखाए, मेल मिलाए दो जहानया। एका साची मंग मंगाए, चरन प्रीत श्री भगवानया। ढोल मृदंग इक्क सुणाए, अनहद आत्म बाणीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख मेले गुरू गुर चेले, गुर सतिगुर नेंह निशानीआ। धुर शब्द सतिगुर निशानी, प्रभ साचे इक्क रखाईआ। भेव ना पाए कोई खाणी बाणी, कवण खेले खेल हरि रघुराईआ । कलिजुग माया त्रैगुण जाल बैठी ताणी, चारों कुन्ट विछाईआ। अहिमद मुहम्मद भरन पाणी, अल्ला राणी नाल रलाईआ। अञ्जील कुरान कथा कहाणी, जगत अन्त अन्त रहिण ना पाईआ। वेद पुराणा आई हानी, मान अभिमानी दए मिटाईआ। साध सन्त पढ़ पढ़ थक्के बाणी, बाण निराला ना कोई लगाईआ। जन भगतां मिल्या प्रभ साचा हाणी, गुरमुख हाणीआं हाण मिलाईआ। अमृत आत्म देवे ठंडा पाणी, सांतक सति वरताईआ। हरिसंगत पाए पद निरबानी, घर साचे आप सुहाईआ। आपे होए जाण जाणी, जानणहार सृष्ट सबाईआ। दाता जोद्धा सूरबीर वड दाता दानी, एका भिच्छया झोली पाईआ। सतिजुग तेरी सच निशानी, सोहँ जाप जपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे ब्रह्म ज्ञान, ब्रह्म विद्या इक्क पढ़ाईआ।

चरन कँवल जन रक्खे आस, प्रभ आत्म तृप्त कराईआ। सर्ब वस्त गुर साचे पास, देन्दयां तोट ना आईआ। लेखे लाए सास ग्रास, हरिजन रसना रहे गाईआ। निज घर आत्म रक्खे वास, काया मन्दिर दए सुहाईआ। साचे मण्डल पावे रास, दीपक जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरन प्रीती गुरमुख विरले आप सिखाईआ। चरन प्रीती साचा नाता, गुरमुख विरले पाया। पुरख अबिनाशी इक्क बिधाता, ज़ातां पातां विच ना आया। भगत जनां हरि पिता माता, आप आपणी गोद उठाया। देवे नाम सच सुगाता, आत्म झोली रिहा भराया। नाता तोड़े भाई भैण भ्राता, लहिणा देणा मूल चुकाया। गुरमुख गुरसिख हरिजन चरन धूढ़ गुर पूरे नहाता, दुरमति मैल गंवाया। लेखे लाए पूजा पाठा, जो जन चरन ध्यान लगाया। अमृत आत्म मारे ठाठां, भर प्याला इक्क प्याया। लेखे लाए हाडी तिन्न सौ साठा, बहत्तर नाड़ करे रुशनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन पूरन आस कराया। चरन कँवल जन रक्खे ओट, एका आस रखाईआ। पुरख अबिनाशी कढ्ढे खोट, हउमे हँगता रोग गंवाईआ। काया तन नगारे लाए साची चोट, सोहँ डंका एका लाईआ। आवण जावण लक्ख चुरासी जाए छूट, राए धर्म फंद कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी जोत धर, हरिजन बख्शे सच सरनाईआ। चरन आस सच सरना, जन सरनाई आए। मरना डरना दए चुका, हरना फरना दए खुल्हाए। करनी करना राहे पा, आप आपणा दरस वखाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे नाम वर, चरन ध्यान इक्क रखाए। चरन ध्याना डूँघा सागर, हथ्थ किसे ना आया। पुरख अबिनाशी आप टिकाया काया गागर, अंमित ताल भराया। जिस जन निर्मल कर्म करे उजागर, प्रभ चरन सरन सीस टिकाया। मिले नाम रत्ती रत्नागर, काया चोली रंग रंगाया। दर द्वारे बणे सच सौदागर, साचा वणज रिहा कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरन प्रीती एका मार्ग लाया। चरन प्रीती सच सुल्ताना, सच सच्ची कमाईआ। अट्ठे पहर इक्क ध्याना, एका हरि लिव लाईआ। एका शब्द इक्क निशाना, एका तीर चलाईआ। आत्म अन्तर देवे ब्रह्म ज्ञाना, पारब्रह्म सरनाईआ। साचा दान इक्क रखाना, हरि धर्म करे कुड़माईआ। हरिजन साचा चतुर सुजाना, चरन ध्यान इक्क वखाईआ। खेले खेल गोपी काहना, मण्डल रास सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चरन कँवल कँवल चरन एका एक वखाईआ। चरन कँवल सच दरगाह, साचा धाम सुहाया। दूसर दिसे ना कोई राह, ना कोई पार कराया। पुरख अबिनाशी सच मलाह, गुरमुखां बेड़ा रिहा चलाया। फड़ फड़ बन्ने देवे ला, वेला अन्तिम आया। छप्पर छन्ने कोई रहिण ना पा, उच्चे मन्दिर देवे ढाहया । घड़े छन्ने पाणी पीए ना कोई पा, आसण सेज ना कोई विछाईआ। लक्ख चुरासी दर दर घर घर दए रुला, राज राजानां ख़ाक मिलाया। तख्त ताज सृष्ट सबाई दए मिटा, साज बाज दिस ना आया। अस्त्र शस्त्र इक्क दुड़ा, सृष्ट सबाई वेख वखाया। नौ खण्ड पृथ्वी फेरा पा, सत्तां दीपां रिहा हिलाया। लक्ख चुरासी दए जगा, सोया कोई रहिण ना पाया। गुरमुख साचे वेख वखा, आप आपणा दरस दिखाया। चरन प्रीती इक्क सिखा, चरन चरनोदक मुख चुआया। लहिणा देणा दए मुका, बस्त्र गहणा तन पहनाया। भाणा सहिणा हुक्म जणा, जनणी जन लेखे लाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती जोड़ा मेल दर, शब्दी घोड़ा इक्क मंगाया। सोहँ तोड़ा सीस लटका, कल्गी कल्की रिहा चमकाया। लोआं पुरीआं लेख लिखा, लेखा आपणे हथ्थ रखाया। केसाधारी वेख वखा, मूंड मुंडाए खोज खुजाया। किसे हथ्थ ना आए बेपरवाह, बैठे मुख भवाया। जन भगत हरिजन घट मन्दिर अन्दर बैठे रहे ध्या, आत्म अन्तर ध्यान लगाया। पुरख अबिनाशी जोत जगा, आपणा आप दए वखाया। शब्द सरूपी शब्द जणा, शब्दी मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे एका वर, चरन प्रीत इक्क ध्यान लगाया। चरन प्रीती मस्तक धूढ़, गुरमुख विरले लाई। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्ह, ढहि पए जो जन सरनाई। जगत नाता तोड़े कूड़ो कूड़, देवे

नाम वड वड्डी वड्याई। रंग मजीठी चाढ़्हे गूढ़, भुल्ल रहे ना राई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेले खेल सृष्ट सबाई।

सति पुरख निरँजण सति सतिवाद, साचे रंग समाया। सन्त सुहेले जुग जुग लाध, जुग जुग वेख वखाया। धुर दरगाही देवे दाद, दर दर एका जाप जपाया। मेले मेल आदि जुगादि, अकल कला अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे लए उपाया। हरिजन साचे करे पुकार, दर साचे रिहा कुरलाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, नेत्र नीर वहाईआ। काया चोली रंग ललार, उतर कदे ना जाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, लोकमात बणत बणाईआ। निहकलंकी जामा धार, हरिजन साचे रिहा उठाईआ। अन्तिम करे तन शृंगार, एका बस्त्र रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंगण रंग रंगाईआ। साचा रंग आप रंगाउणा, आपणी बणत बणांयदा। त्रैगुण माया मठ तपाउणा, एका लम्बू लांयदा। तिन्न सौ सट्ठ हाडी जलाउणा, आपणी बणत बणांयदा। अट्ठ सट्ठ तीर्थ पाणी पाउणा, गंगा गोदावरी सेवा लांयदा। ब्रह्मा विष्न दर बहाउणा, शिव शंकर वेख वखांयदा। करोड़ तेतीसा प्रभ संग रलाउणा, सुरपति राजा इन्द वेख वखांयदा। लक्ख चुरासी तेरा कर्म कटाउणा, जरम कर्म धर्म वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका पूजा पाठ करा, एक हवन एका मट्ठ बणांयदा। एका मठ आप तपा, एका बल वखाईआ। एका पूजा पाठ करा, एका हवन वखाईआ। एका जोगी जोग कमा, एका राह चलाईआ। एका मार्ग दए ला, एका रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। एका रंग करे त्यार, हरि साचा बणत बणांयदा। ईसा मूसा संग मुहम्मद चार यार, लिख्या लेख वखांयदा। अञ्जील कुरानां पावे सार, अन्तिम मेट मिटांयदा। वेद पुराणां कर अधार, हवनी हवन करांयदा। खाणी बाणी देवे डार, साचा कुंड तपांयदा। वरन बरन ना कोई प्यार, ऊँच नीच ना कोई जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका रंग उपांयदा। एका रंग कर त्यार, हरि आपणी बणत बणाईआ। शब्द सरूपी कर अधार, हरिजन रिहा जगाईआ। देवे दरस अगम्म अपार, नेत्र नैण खुल्हाईआ। इक्क वखाए दर द्वार, दूसर कोई रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन तेरी काया चोली आपे वेख वखाईआ। काया चोली सच दुशाला, हरि साचा तन रंगांयदा। मेल मिलाए गुर गोपाला, हरि गोबिन्द रूप समांयदा। फल लगाए साचे डाल्हा, अमृत मेवा इक्क वखांयदा। सर सरोवर बणाए साचा ताला,

चरन धूढ़ रमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान आप हो आंयदा। काया चोली रंग चलूल, एका रंग चढ़ानया। हरिजन ना जाए मात भूल, मिले मेल श्री भगवानया। सच सिँघासण इक्क वखाए ना पावा ना दिसे चूल, जोती नूर महानया। मेल मिलाए कन्त कन्तूहल, दर घर करे परवानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे चतुर सुजानया। काया चोली रंग मजीठ, हरि एका एक चढ़ांयदा। देवे वस्त सच अनडीठ, हरिजन झोली पांयदा। आत्म रस साचा मीठ, रसना मुख ना कोई खांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वखाए साचा सुख, निज घर डेरा लांयदा। काया चोली रंग करतार, आपणी दया कमाईआ। गुरमुख नारी कर त्यार, फूलन बरखा लाईआ। सोलां कलीआं तन शृंगार, साची बणत बणाईआ। फड़ फड़ बाहों दए हुलार, शब्द पंघूड़ा इक्क झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे लए जगाईआ। साचा रंग रंग ललारा, आपे वेख वखांयदा। नारी कन्त कर प्यारा, कन्त भतारा आप हो जांयदा। आप खुल्हाए सच दुआरा, दर द्वारे फोल फुलांयदा। इक्क वखाए नाम भण्डारा, गुणवन्ता आप वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच प्यारा इक्क जणांयदा। सच प्यारा कन्त भतारा, सेजा इक्क बणाईआ। आत्म सेजा कर त्यारा, बैठा कुण्डा लाहीआ। दीपक जोती कर उज्यारा, अट्ठे पहर करे रुशनाईआ। शब्द धुन अपर अपारा, अनहद रिहा सुणाईआ। गुरसिख नारी हो त्यारा, मुख बैठी घुंगट पाईआ। पुरख अबिनाशी वाजां रिहा मारा, दर दुआरा इक्क वखाईआ। नेत्र नीर वरोले ज़ारो ज़ारा, रैण सुहंदड़ी अन्तिम आईआ। मिले मेल हरि कन्त भतारा, नार सुहागण सुहाग हंढाईआ। विछड़ ना जाए विच संसारा, अट्ठे पहर दरस वखाईआ। पति पतिवन्त ठांडा दर दरबारा, तत्ती वा ना लागे राईआ। गुरमुख नारी आंढ गवाढणां रही पुकारा, मिल्या मेल साचा माहीआ। अन्तिम झूठा सर्ब संसारा, थिर कोई रहिण ना पाईआ। चोली रंगे रंग करतारा, घर चल आए वाहो दाहीआ। गुरसिख सुरत सवाणी होई मुटियारा, वर लोड़े साचा माहीआ। पिण्ड छड्डणा पैणा अन्तिम वारा, सच सौहरे डेरा लाईआ। बजर कपाटी खोल्ह किवाड़ा, घर आसण इक्क वछाईआ। जोत निरँजण पाणी देवे वारा, मात सुलखणी इक्क बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन काया चोली दए रंग, रंगण वाला आप अख्वाईआ। काया चोली रंग अनडीठड़ा, हरि साचा आप चढ़ांयदा। गुरमुख देवे नाम अनडीठड़ा, पूर्ब लहिणा झोली पांयदा। काया मिट्ठा करे कौड़ा रीठड़ा, अमृत आत्म जाम प्यांअदा। अबिनाशी करता बीठल बीठला, नाम नामा लेखे लांयदा। माया ममता जूठा झूठा मनमुख जीवां पीसण पीसड़ा, सच वस्त ना कोई रखांयदा। गुरमुख रंग काया चोली चीथड़ा, प्रभ साचा आप

रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सोहँ भट्ठा इक्क तपांयदा। सोहँ भट्ठा हरि निरँकार, कलिजुग अन्त तपांयदा। गुरमुख साजन कर इक्ट्ठा, एका वार रंगांयदा। काया चोली रंग चाढ़्हे मजीठा, उतर कदे ना जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप तरांयदा।

भगतन मेला हरि भगवान, भगती मेल मिलाया। गुर चेला सोहे इक्क बिबाण, इक्क ध्यान लगाया। दर दुआरा हरि दरबान, दर दरवेश अख्वाया। अट्ठे पहर निगाहबान, सांगोपांग सेज तजाया। इक्क वखाए पद निरबान, निर्भय रूप समाया। सीस झुलाए छत्र महान, जगत जगदीस अख्वाया। आत्म देवे ब्रह्म ज्ञान, पारब्रह्म सरनाया। लेखा जाणे दो जहान, लिखणहार आप अख्वाया। आवण जावण खेल महान, जुग जुग खेल खिलाया। कलिजुग अन्तिम वेखे मार ध्यान, चारों कुन्टां डेरा लाया। हरिजन साचा चतुर सुजान, आप आपणी दया कमाया। जन भगती मेला तेज भान, तेज धार इक्क वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रंग करतार करता इक्क कराया। तेज धारा शब्द अनमुल्ल, आत्म अन्तर लाईआ। आपे पावणहारा मुल्ल, आपे मूल चुकाईआ। सच फुलवाड़ी जाए फुल्ल, रुत्त बसन्ती इक्क सुहाईआ। भाग लगाए साची कुल, कुलवन्त अख्वाईआ। जगत माया ना जाए रुल, त्रैगुण मेट मिटाईआ। कलिजुग बूटा रिहा हुल्ल, वेला अन्तिम आईआ। लक्ख चुरासी रही भुल्ल, कलिजुग रिहा भुलाईआ। चार वरन दुआरा गया खुल्ह, हरि सच सच्ची सरनाईआ। एका तोले साचा तोल, सोहँ कंडा हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला सहिज सुभाईआ। मेला सहिज हरि गोबिन्दा, सगली चिन्द मिटांयदा। भगत वछल जन साची बिन्दा, एका एक उपांयदा। मेटणहारा सगली चिन्दा, सहिँसा रोग चुकांयदा। अमृत आत्म देवे सागर सिन्धा, निझर धार वहांयदा। आदि जुगादि जुग जुग बख्शिंदा, जगत जगदीश्र आप अख्वांयदा। मनमुख जीव लाए निन्दा, निन्दक निन्दया मुख रखांयदा। वड दाता हरि गुणी गहिंदा, गुरमुख साचे आप तरांयदा। धुन अनादी आत्मक इक्क सुणंदा, घर मन्दिर आप अल्हांयदा। अनहद शब्द ताल वजंदा, वाजा पवण वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साजन हरि रंग रता, कँवलापता आप अख्वांयदा। कँवलापत हरि भगवन्ता, भगतन रंग समाईआ। मेल मिलावा साचे कन्ता, सतिगुर पुरख मनाईआ। आप बणाए साची बणता, वेख वखाणे थाउँ थाँईंआ। जुग जुग उधारे जीआं जन्तां, नेत्र इक्क ज्ञान वखाईआ। मेल मिलाए साचे कन्ता, नारी कन्ता आप अख्वाईआ। हरिजन महिंमा अगणत अगणता, लेखा गणत ना कोए गिणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, हरिसंगत देवे भगती वर, जगत विद्या नाम पढ़ाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बख्शे चरन सरन सरन चरन सच सच्ची सरनाईआ।