पुस्तकालयभाग ६

११ कत्तक २०१४ बिक्रमी संसार सिँघ दे गृह पिण्ड छम्ब ज़िला जम्मू

सन्त सतिगुर हरि वसया, आदि पुरख निरँकार। राह साचा एका दस्सया, मिले मेल कन्त भतार। मेट मिटाए रैण अन्धेरी मस्सया, दूर कराए धूआँधार। कोटन कोट करे प्रकाश रवि सस्सया, आप आपणी किरपा धार। अन्दर मन्दिर बहि बहि हस्सया, हरि साजन मीत मुरार। आवे जावे फिरे नस्सया, खेले खेल वारो वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्त जनां मेल दर, दर दरवाज़ा एका वसया। सन्त जनां हरि मेल मिलाया, आत्म ब्रह्म जणाईआ। चेला गुर रूप समाया, सुरती शब्द मिलाईआ। अनहद साचा ताल वजाया, रागी नाद अल्हाईआ। मन बैरागी नेड़ ना आया, जगत त्यागी तृष्न मिटाईआ। सोई जागी वर घर पाया, मिल्या मेल साचे माहीआ। बुझी आगी विकार मिटाया, मूर्ख धन्दे लाईआ। हरिजन साचा सच सुभागी, आप आपणा वेख वखाईआ। मिल्या मेल शाहो शाबाशी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सन्तन वेखे साचा दर, बंक दुआरा इक्क सुहाईआ। बंक दुआरा सच महल्ला एका एक वसाया। निहचल धाम इक्क अटला, जुग जुग आप रखाया। सृष्ट सबाई भुलाए कर कर वल छला, हरिजन साचे लए तराया। दीपक जोती एका बला, अज्ञान अन्धेर मिटाया। गगन पातालां पए तरथल्ला, नौ खण्ड पृथ्वी दए हिलाया। सत्तां दीपां एका हल्ला, एका शब्द कराया। जन भगत फड़ाए आपणा पल्ला, एका आपणा लड़ फड़ाया। तीजे नेत्र आपे खल्ला, देवे दरस हरि रघुराया। चौथा घर सच महल्ला, हरिजन साचा वेख वखाया। पंचम मेला सच सुखल्ला, हरि आपणा आप कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला साचे सर, सर सरोवर इक्क नुहाया। सर सरोवर आत्म अन्तर, हरिजन आप नुहांयदा। आप बुझाए लग्गी बसन्तर, काया तृप्त वखांयदा। खेले खेल जुगा जुगन्तर, जुग जुग वेख वखांयदा। सन्त भगत बणाए बणतर, मीत मुरार आप हो आंयदा। वेख वखाए गगन गगनंतर, जल थल मईअल रूप समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिभगतन अन्दर साचा मन्दिर एका एक वखांयदा। काया मन्दिर सच टिकाना, हरि साचे जोत जगाईआ। उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण वेखे मार ध्याना, चारों कुन्ट वेख वखाईआ। दहि दिशा होए निगाहबाना, दिवस रैण सेव कमाईआ। दीपक जोत जगाए इक्क महाना, अट्ठे पहर करे रुशनाईआ। धुन

आत्मक सुणाए अनादी गाना, अनहद ताल वजाईआ। अमृत आत्म देवे साचा खाणा, तृष्ना भुक्ख रहिण ना पाईआ। आत्म सेजा सच पलँघ इक्क विछाना, गुरमुख साजन लए बहाईआ। आप आपणे दर घर करे परवाना, मेल मिलाए चाँईं चाँईंआ। इक्क दूजे दी होए सहारना, सुरती शब्द समाईआ। शब्दी शब्द हरि भगवाना, जोत निरंतर इक्क वखाईआ। आपणी हथ्थीं बन्न्हे गाना, दिस किसे ना आईआ। दस्म द्वारी सच मकाना, प्रभ बैठा आसण लाईआ। सति पुरख निरँजण वेखे मार ध्याना, जन भगतां राह तकाईआ। दर द्वार सुहाए पद निरबाना, घर चौथा इक्क दरसाईआ। हरिजन साचा वेखे नेत्र नैण दर्शन पाए शाह सुल्ताना, बैठा अग्गे साचा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सन्तन मेला साचे दर, दर साचा इक्क वखाईआ। साचा घर हरि सुहंता, सच समग्री रास। जन भगतां देवे नाम सुगंता, दिवस रैण प्रभास। निजानंद हरि मेल मिलंता, निज घर वेखे हरि गुणतास। काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्ता, लेखे लाए दस दस मास। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सन्तन मेला साचे घर, घर साचे देवे अमृत आत्म बूंद स्वांत। अमृत आत्म ठांडा नीर, गुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। बजर कपाटी देवे चीर, एका तीर लगाईआ। आप चढ़ाए चोटी सिखर अख़ीर, ना कोई दूसर संग रलाईआ। हउमे हँगता कढ्ढे पीड़, एका अक्खर जाप जपाईआ। तन पहनाए साचा चीर, बस्त्र उतर कदे ना जाईआ। किसे हथ्थ ना आए पीर फ़कीर, जीव जन्त साध सन्त चारों कुन्ट बैठे धूणीआं ताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सन्तन मेला सच घर, हरि शब्द करे कुड़माईआ। हरि शब्द जन कर कुड़माई, प्रभ साचा सगन मनांयदा। साचे घर वज्जे वधाई, साचा मंगल गांयदा। रल मिल सईआं वेखण चाँईं चाँईं, पंचम मेल मिलांयदा। पंचम मेला साचे माही, विछड़ कदे ना जांयदा। फड़ फड़ राहे पाए पान्धी राही, हरिजन साचे वेख वखांयदा। सदा सुहेला देवे ठंडीआं छाईं, जुग जुग दया कमांयदा। सन्त कन्त भगवन्त अन्त विछोड़ा नाहीं, जुग विछड़े जग मेले अन्तिम मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिभगत दुआरा सच घर, घर साचा इक्क सुहांयदा। सन्तन मेला हरि सुल्तान, सतिगुर सति समाया। मेल मिलाए हरि मेहरवान, एका नात बुझाया। आत्म जोती शब्द ज्ञान, एका नाम पढ़ाया। सच सरोवर इक्क इशनान, चरनोदक मुख चुआया। अन्तर अमृत पीण खाण, तृष्ना भुक्ख मिटाया। पार कराए दो जहान, नाम निधान सुणाया। मिले मेल श्री भगवान, मेला आपणे हथ्थ रखाया। जुग जुग वेखे मार ध्यान, आप आपणा भेख वटाया। सतिजुग त्रेता द्वापर खोल्ह दुकान, वणज वणजारा आप हो आया। कलिजुग अन्तिम खेल महान, खेले खेल सृष्ट सबाया। जूठ झूठ होई प्रधान, पंच विकारा साथ ल्याया। बुध मति होई प्रधान, गुरमति बैठी मुख छुपाया।

साध सन्त जगत ज्ञान, ब्रह्म विद्या ना कोए पढ़ाया। संग रखाए पंज शैतान, माया ममता मोह वधाया। मिले मेल ना प्रभ साचे हाणीआं हाण, साचा कन्त ना कोए हंढाया। आत्म रंडी सुंञ मसाण, अट्ठे पहर रही कुरलाया। वरभण्डी वेखे हरि खोजान, खोजी खोजत दिवस रैण सबाया। अनहद शब्द अनादी बोल, बोलत जैकारा इक्क रखाया। सच दुआरा मन्दिर खोल्हत, काया खेड़ा इक्क वसाया। हरिजन साचा सदा अडोलत, दिवस रैण रैण दिवस हरि चरन कँवल चित लाया। पुरख अबिनाशी बोले हौली हौलत, आप आपणा नाम अल्हाया। उलटा करे नाभ कौलत, कँवल कँवला आप फिराया। आत्म सेजा आपे मौलत, मौला मौला रूप समाया। बिरथा ना जाए हरि सन्त रस रसना बोलत, प्रभ लेखे लए लगाया। आदि अन्त जुगादि आदि सदा अडोलत, डुल कदे ना जाया। सच भण्डारा कलिजुग अन्तिम खोल्हत, जूठा झूठा भेख रिहा मिटाया। सोहँ सो जैकारा एका बोलत, सतिजुग साचा मार्ग लगाया। चार वरन रखाए एका सरन, एका दूजा भउ चुकाया। तीजा नेत्र खोल्हे हरन फरन, घर चौथे मेल मिलाया। चौथे मेला तरनी तरन, तारनहार सृष्ट सबाया। हरि सन्तन मेल मिलाए दाता करनी करन, करता पुरख आप हो आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्तन वेखे साचा घर, घर साचा थान सुहाया। घर साचा हरि सुहाए थान, वज्जे धरत वधाईआ । बख्शे चरन धूढ़ सच्चा इशनान, आत्म पड़दा लाहीआ। साचा नाम सच ज्ञान, हरि शब्दी मेल मिलाईआ। अन्तर मेला हरि भगवान, सति सन्तोख समाईआ। पंज तत्त नेड़ ना आए जगत शैतान, प्रभ खण्डा शब्द उठाईआ। देवे दात दानी दान, दाता दानी आप अख्वाईआ। आत्म जोती नूर तेज प्रकाश कोटन भान, रवि ससि बैठे मुख शरमाईआ। गुरमुख साचे चतुर सुजान, अट्ठे पहर कर ध्यान, प्रभ चरन ओट रखाईआ। देवणहार जिया दान, इक्क बिठाए शब्द बिबाण, लोआं पुरीआं पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सन्तन मेला साचे घर, थिर घर साचा इक्क सुहाईआ। थिर घर साचे साचा डेरा, हरि शब्दी मेल मिलाया। जन भगतां मन चाउ घनेरा, दिवस रैण ख़ुशी मनाया। आप चुकाए मेरा तेरा, हउमे हँगता रोग गंवाया। इक्क रखाए संझ सवेरा, रैण अन्धेरी रहिण ना पाया। आपे ढाहे भरमा डेरा, गढ़्ह हँकारी तोड़ तुड़ाया। हरिजन वखाए काया खेड़ा, साचा मन्दिर अन्दर दए सुहाया। गुरमुख तेरा खुल्ल्हा वेहड़ा, भेव किसे ना पाया। करे कराए हक्क निबेड़ा, जुग जुग बेड़ा बंन्हदा आया। लक्ख चुरासी लग्गे उखेड़ा, कलिजुग अन्तिम दए दुहाया। पंज तत्त तन लग्गा झेड़ा, मन मति बुध रिहा लड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला साचे दर, दर साचा घर साचा हरि साचा वर साचा विरले गुरमुख पाया। हरि कन्त कन्तहूला, हरिजन सुहागण नारी। तन बरसाए साचा फूला, गिरवर

रूप गिरधारी। आप चुकाए अगला पिछला लहिणा देणा मूला, आवे जावे पैज संवारी। सोहँ शब्द झुलाए साचा झूला, चिट्टे अस्व सच सवारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिँघ संसार जगत अधार, मिल्या मेल हरि मीत मुरार, आदि जुगादि जुग जुग जन भगतां कदे ना भूला आप निरँकारी।

१४ कत्तक २०१४ बिक्रमी श्री गुरु गोबिन्द सिँघ जी दे गुरद्वारे मंडी शहर हिमाचल परदेश

निरगुण खेल हरि निरँकार, निरगुण रूप अख्वांयदा। जुग जुग खेले विच संसार, खेलणहार आप हो आंयदा। लोआं पुरीआं पावे सार, गगन पातालां वेख वखांयदा। धरत धवल दए सहार, लक्ख चुरासी विच समांयदा। सतिजुग त्रेता बन्न्हे धार, द्वापर मेल मिलांयदा। जगत कूड़ा कर पसार, कूड़ा डंक वजांयदा। ईसा मूसा मीत मुरार, सगला संग रखांयदा। संग मुहम्मद चार यार, डौरू डंका वांहयदा। अल्ला राणी कर शृंगार, बस्त्र तन पहनांयदा। वंड वंडाए अपर अपार, नूर अलाही वेख वखांयदा। नानक गोबिन्द भेख अपार, सृष्ट सबाई आप समझांयदा। शब्द खण्डा तेज कटार, तन गात्रा आप छुहांयदा। पंचम मीता कर प्यार, इक्क अतीता आप हो आंयदा। साची रीता विच संसार, आपणी आप चलांयदा। नेत्र वेखे हरि करतार, लेखा लिख्त लिखांयदा। भेव ना पाए कोई जीव गंवार, समरथ हथ्थ किसे ना आंयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, निहकलंका नाउँ रखांयदा। शब्द डंका अपर अपार, राजानां राज आप जगांयदा। राज राजानां शाह सुल्तानां करे ख़बरदार, सोया कोई रहिण ना पांयदा। साधां सन्तां दए हुलार, जोती शब्दी शब्द जणांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी पावे सार, सत्तां दीपां वेख वखांयदा। ब्रह्मे धक्का देवे मार, वेला अन्तिम आंयदा। शिव शंकर रोवे ज़ारो ज़ार, थिर घर ना वेख वखांयदा। करोड़ तेतीसा करे पुकार, सुरपति राज इन्द नाल रलांयदा। लक्ख चुरासी हाहाकार, कोए ना संग वखांयदा। जीवां जन्तां आई हार, जूठ झूठ कुरलांयदा। माया ममता भर भण्डार, जगत झोली पांयदा। गुरमुख साचे गए हार, साचा मार्ग कोई ना लांयदा। खाणी बाणी करे विचार, भेव अभेद भेव ना पांयदा। अञ्जील कुरान रही ललकार, वेला अन्तिम आंयदा। वेद पुराणां आई हार, जगत जगदीश दिस ना आंयदा। हरिजन साचे मीत मुरार, एका राह तकांयदा। प्रगट हो विच संसार, हरि जोती नूर उपांयदा। शब्द सरूपी खेल करतार, जनकी बणत बणांयदा। अन्तिम वेला विच संसार, सम्बल नगरी धाम सुहांयदा। गुर गोबिन्द कर प्यार, हरि गोबिन्द रूप समांयदा। नाम तोड़ा सीस दस्तार, शब्द घोड़ा इक्क रखांयदा। धुर दरगाही आया दौड़ा, वेख वखाए मिट्ठा कौड़ा, पहला पौड़ आप लगांयदा। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, भेखाधारी भेख वटांयदा। भेखाधारी हरि भगवाना, आपणी कल वरतांयदा। शब्द खण्डा तीर कमाना, रसना चिल्ले आप चढ़ांयदा। नाल रलाए गुर गोबिन्दा वड बलवाना, जोद्धा सूरबीर आप अख्वांयदा। एका मारे तीर निशाना, लोआं पुरीआं आप हिलांयदा। सम्मत चौदां वेखे मार ध्याना, वीह सौ बिक्रमी आप लिखांयदा। चौदां कत्तक विच जहानां, लिख्या लेख पूर करांयदा। प्रगट होए वाली दो जहानां, दीनां नाथा आप बचांयदा। आपे गोपी आपे काहना, राम रमईआ आप हो आंयदा। जन भगतां बख्शे चरन धूढ़ सच्चा इशनाना, साचा मजन आप करांयदा। आत्म अन्तर बन्न्हे गाना, शब्दी सगन मनांयदा। दीपक जोती जगे महाना, अन्ध अन्धेर मिटांयदा। दर घर साचे कर परवाना, इक्क ज्ञान जणांयदा। इक्क देवे नाम निधाना, निरगुण मेल मिलांयदा। मेट मिटाए पंज शैताना, झूठा संग तुड़ांयदा। शब्द बिठाए इक्क बिबाणा, भव जल पार करांयदा। आपे होया जाणी जाणा, जानणहार आप अख्वांयदा। मनमुख भुल्ले जीव निधाना, भेव कोई ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द तेरा साचा मेला, इक्क इकेला मेल मिलांयदा। साचा मेला दो जहान, प्रभ हथ्थ वड्डी वड्याईआ। खेले खेल श्री भगवान, जुग जुग भेख वटाईआ। कलिजुग अन्तिम वेख निधान, अकल कला वरताईआ। चारों कुन्ट जीव शैतान, पंचम संग रलाईआ। हरिजन बैठे कर ध्यान, अट्ठे पहर आत्म अन्तर लिव लाईआ। अगम्म अगम्मड़ा होए जाणी जाण, मेल मिलाए सहिज सुभाईआ। लेखे लाए काया चम्मड़ा गुरमुख साचे बाल अञ्जाण, लोकमात दए वड्याईआ। अमृत आत्म देवे पीण खाण, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सम्मत चौदां वेख वखाईआ। सम्मत चौदां हरि सुल्तान, आपणी जोत जगाईआ। खेले खेल दो जहान, दिस किसे ना आईआ। गुरमुख साचे चतुर सुजान, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। उठे जोद्धा सूर बली बलवान, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। चारे कुन्टां दहि दिशा वेखे मार ध्यान, आकाश आकाशां फेरा पाईआ। लक्ख चुरासी तोड़े माण अभिमान, माण किसे रहिण ना पाईआ। एका तीर रसना चिल्ले चढ़े कमान, गोबिन्द काया रिहा चढ़ाईआ। सृष्ट सबाई पुण छाण, वेले अन्तिम रिहा कराईआ। जिस जन बख्शे चरन ध्यान, एका ओट रखाईआ। मेल मिलावा करे आण, भुल्ल रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि गोबिन्द संग निभाईआ। गोबिन्द गुर वड बलकारा, एका एक अख्वाया। प्रभ चरन कर निमस्कारा, दर बैठा सीस झुकाया। आदि पुरख तेरा इक्क सहारा, ना कोई दूसर ओट रखाया। निहकलंका लए अवतारा, आपणा पल्ला आप फड़ाया। शब्द खण्डा तेज कटारा, एका शब्द रखाया। चिट्टे अस्व कर अस्वारा, जोती जोड़ा मेल मिलाया। साचा

घोड़ा कर त्यारा, लोकमात फेरा पाया। भगत जनां लाहे उधारा, जुग जुग जोड़ जुड़ाया। खेले खेल खेलणहारा, भेव किसे ना पाया। मेले मेल मेलणहारा, मेल विछोड़ा आपणे हथ्थ रखाया। सम्मत चौदां कर भेख न्यारा, चार कुन्ट फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्द मेल हरि, घर साचा आप सुहाया। गोबिन्द दर हरि सिक्दार, एका एक अख्वांयदा। अट्ठे पहर पहरेदार, दिवस रैण सेव कमांयदा। जन भगतां बन्न्हे धार, धीरज धीर धरांयदा। कलिजुग अन्तिम वेख विचार, अट्ठ सट्ठ नीर चीर पार करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्दा मेला हरि, हरि मेला आप करांयदा। गोबिन्द मेल सच सुल्तान, घर सच वज्जी वधाईआ। दाता दानी हरि मेहरवान, आत्म इच्छया पूर कराईआ। पूत सपूता वड बलवान, शस्त्र बस्त्र इक्क सजाईआ। नाम खण्डा तेज किरपान, तन गात्रे आप लटकाईआ। इक्क वखाए आपणी आण, दूसर ओट ना कोए जणाईआ। दर द्वारे कर परवान, दे मति रिहा समझाईआ। चार वरन इक्क ज्ञान, एका जगत पढ़ाईआ। ऊँच नीच सर्ब मिट जाण, राउ रंक एका धाम बहाईआ। तख्त ताज ना दिसे निशान, राज राजान ना कोई अख्वाईआ। एका एक श्री भगवान, दो जहानां होए सहाईआ। वेखे खेल विच मैदान, सम्मत चौदां लेख लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्द मेल दर, लेखा आपणा रिहा चुकाईआ। हरि शब्द मलाह, हरि गोबिन्द इक्क रखाया। हरि दाता बेपरवाह, जुग जुग बण के आया। जुग जुग दए सलाह, जुग जुग राह चलाया। गुरमुख वेखे थाउँ थाँ, चारों कुन्ट फेरा पाया। सतिगुर पूरा पकड़े बांह, वेले अन्तिम होए सहाया। आप जपाए आपणा नाँ, नाम नरायणा इक्क वखाया। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, एका साची जोत जगाया। चरन द्वारे बख्शे थाँ, दो जहानां पार कराया। आपे पिता आपे माँ, गुरमुख बाल अञ्जाणे गोद उठाया। जुग जुग खेले खेल निरँजण, आदि अन्त अवतारा। भगत जनां हरि दर्द दु:ख भय भंजन, मेल मिलाए विच संसारा। नेत्र नैण पाए धूढ़ी अंजन, दरस दिखाए अगम्म अपारा। काल नगारे चारों कुन्ट सिर ते वज्जण, ना दिसे कोई सहारा। राज राजान शाह सुल्तान तख्त ताज छड्ड छड्ड भज्जण, दहि दिशा हाहाकारा। कोई ना रक्खे किसे लजण, साध सन्त ना सुणे कोई पुकारा। भगत जनां हरि साचा सज्जण, लोकमात लए अवतारा। जो घड़े सो अन्तिम भज्जण, भन्न्हणहार आप करतारा। जन भगतन मेला एका पतन, एका दर दुआरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्द दए सहारा। गोबिन्द गुर साचा पूत, हरि साची जोत जगाईआ। वेख वखाए चारे कूट, नेत्र नैण इक्क उठाईआ। सृष्ट सबाई रिहा लूट, दिस किसे ना आईआ। सच पघूंड़ा रिहा झूट, जोती माता रही झुलाईआ। राज राजाना करे खाली ठूठ, एका डंका रिहा वजाईआ।

भगत सुहेला गया तूठ, जन भगतां दया कमाईआ। सम्बल नगर कराए एका मूठ, साचा धाम सुहाईआ। मेट मिटाए भेख पखण्डा जगत जूठ झूठ, कलिजुग अन्त रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द लेखा वेख वखाईआ। गोबिन्द गुर हरि हरि वेख, आपणी दया कमांयदा। आपे लिखणहारा रेख, आपे अन्त मिटांयदा। आपे लाए मस्तक मेख, आपे वेख वखांयदा। आप उपाए धारी केस, मूंड मुंडाए आप जणांयदा। दाता जोद्धा आप नर नरेश, निरगुण रूप समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सम्मत चौदां सति सतिवाद हरि साची ख़ुशी मनांयदा। भगत सुहेले साचे लाध, आप आपणा मेल मिलाईआ। शब्द जणाए बोध अगाध, भेव अभेदा भेव खुल्हाईआ। नाम देवे साची दाद, धुर दरगाही लै के आईआ। आत्म अन्तर अनहद वजाए साचा नाद, धुन आत्मक करे जणाईआ। मेल मिलाए मोहण माधव माध, विछड़ कदे ना जाईआ। गुर गोबिन्दे तेरी सुण फरयाद, चौदां कत्तक रुत्त सुहाईआ। बीस बीसे करया याद, वेले अन्तिम होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी आसण सेज दए सुहाईआ। आसण सेजा हरि करतार, एका एक सुहाईआ। वेख वखाए विच संसार, कोई भेव ना जाणे राईआ। गुर गोबिन्दा सेवादार, सेवक सेवा रिहा कमाईआ। अट्ठे पहर वाजां रिहा मार, प्रभ चरन ध्यान लगाईआ। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, लोकमात दए वड्याईआ। निहकलंका लए अवतार, आप आपणा विच समाईआ। राउ रंकां करे ख़बरदार, राज राजानां रिहा जगाईआ। लेखा लिखे दिल्ली दरबार, शाह भबीखन आप उठाईआ। राष्ट्रपति रहिणा ख़बरदार, कलिजुग वेला अन्तिम आईआ। प्रगट होया नर निरँकार, गोबिन्द भेख वटाईआ। शब्द खण्डा तेज़ कटार, हथ्थ आपणे रिहा वखाईआ । सम्मत चौदां कर विचार, थित वार इक्क जणाईआ। पन्दरां अन्दरों कढ्ढे बाहर, राज राजान कोई छुप ना पाईआ। डंका वज्जे विच संसार, जै जै जैकार इक्क कराईआ। पंडत पांधे कशमीर हो लाचार, आइन हरि सरनाईआ। स्यासत विरासत जाए हार, ना कोई बन्ने लाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, पंचम जेठ दए सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लिखाए लेख मंडी सकेत, लहिणा देणा महीना चेत, चेतन्न चित रिहा कराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ।

जगत मंडी हरि चरन छुहा, गोबिन्द मूल चुकाया। पूर्ब लहिणा झोली पा, नेत्र नैणा दरस दिखाया। दिस ना आए बेपरवाह, केसाधारी सर्ब भुलाया। जोती नूर आप जगा, नर निरँकारा फेरा पाया। पूत सपूता गले लगा, अन्दर वड़ आप

समझाया। आप आपणे अंग लगा, आपणा लड़ फड़ाया। शब्द मृदंग हथ्थ फड़ा, डौरू डंका रिहा वजाया। उच्चे पर्बत आप चढ़ा, दो जहानां रिहा सुणाया। किला कोट कोई रहिणा ना, ना दिसे कोई सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कत्तक चौदां दिवस सुहाया। गुर गोबिन्दे रक्खी आस, प्रभ चरन ओट रखाईआ। पारब्रह्म बुझाई आत्म प्यास, आत्म दरस दिखाईआ। चरन कँवल द्वारे पाए रास, आपणी खेल रचाईआ। रसना गाए स्वास स्वास, जिह्वा दिस ना आईआ। नेत्र वेखे पृथ्वी आकाश, गगन पातालां फेरा पाईआ। दर द्वारे होया दासी दास, गल पल्लू एका पाईआ। सृष्ट सबाई लेखा चुक्के दस दस मास, दस दस मास बाकी रिहा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्दे अंग लगाईआ। गुर गोबिन्दा अंग लगा, आपणी गोद उठाया। दुआरा बंका इक्क सुहा, आपणा चरन छुहाया। साध सन्त संग रला, सगला संग निभाया। बवंजा देशां लए जगा, आप आपणा खेल खिलाया। राज बवंजा इक्क करा, शाह नवाब आप हो आया। लेख बवंजा इक्क करा, गुरू ग्रन्थ एका मति समझाया। बवंजा अक्खर आप जणा, बावन भेख वटाया। बावन खेल आप रचा, भेव किसे ना आया। कलिजुग लहिणा देणा दए चुका, आत्म झोली पाईआ। साची सिख्या इक्क सिखा, गुर मन्त्र नाम दृढ़ाया। गुर गोबिन्दा भिच्छया देवे पा, अग्गे पल्लू एका डाहया। जगत इच्छया आप करा, हरिजन साचे होए सहा, सम्मत अठारां मुड़ के फेरी पाया। हाढ़ सतारां दिवस सुहा, सृष्ट सबाई दए रुढ़ाया। ना कोई सके धीर धरा, साचा गढ़्ह दए सुहाया। आप आपणी दया कमा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मंडी तेरी पाए वंडी, कलिजुग वेखे जगत पखण्डी, नार रंडी कोई रहिण ना पाया। नार रंडी मनमुख जीव, हरि हरि दिस ना आया। ना कोई दिसे जगत पखण्डा लेखा चुक्के साढे तिन्न हथ्थ सीअ, धरत मात गोद सुहाया। किसे घर ना दिसे बत्ती दीव, दीवा उच्चे मन्दिर कोई ना करे रुशनाईआ। ना कोई चार दिवारी दिसे मकान, रक्खे ना कोई पलँघ, अन्दर मन्दिर बहि बहि डाहया। ना कोई खाण पीण, ना आलस निन्दरा वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्दे तेरा घर, तेरी सेजा दए विछाया। गुर गोबिन्दे तेरी सेज, प्रभ अन्तिम मात विछावणी। शब्द सुनेहड़ा आपणा भेज, जोती जोत जगावणी। एका एक कराए साचा तेज, पूर कराए भावनी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर मन्दिर वेख सच घर, घर साचे बणत बणावणी। तेरी सेज हरि विछा, उप्पर चरन टिकावना। सम्मत अठारां आप सुहा, हाढ़ सतारां ख़ुशी मनावना। सृष्ट सबाई मिटे निशां, गुरमुख माण दवावणा। गुरमुख साचे मस्तक टिक्का तिलक लगा, दे मति आप समझावना। साचा सिक्का मात चला, वीह सौ वीह पन्दरां कत्तक रुत्त सुहावणा। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सिँघासण पुरख अबिनाशन सतिजुग तेरा इक्क बणावणा।

सच सिँघासण आप विछाए, नर नरायण निरँकारा। गोबिन्द गुर चरन छुहाए, खेले खेल संसारा। पारब्रह्म प्रभ मेल मिलाए, भेव ना पाए जीव गंवारा। जोती शब्दी खेल खिलाए, पंजां तत्तां वसे बाहरा। आदि अन्त ना मरे ना जाए, इक्क इकल्ला एकँकारा। हर घट अन्दर डेरा लाए, आपे वसे गुप्त जाहिरा। गुर गोबिन्दा मंग मंगाए, दोए जोड़ चरन सरन करे निमस्कारा। कलिजुग वेला अन्तिम आए, प्रभ देवे मात सहारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर गोबिन्द सुहाए बंक दुआरा । बंक दुआरा लाए जड़्ह, लोकमात ना कोए उखड़ाईआ। सच सिँघासण उप्पर आप जाए चढ़, ना कोई मंगे लेफ तलाईआ। जीव हँकारी लए फड़, जल धारा दए रुढ़ाईआ। सच किनारे आपे खड़्ह, चप्पू इक्क वखाईआ। सन्त सुहेले जुग जुग फड़, जुग जुग आपे जुगत बणाईआ। मनमुख रुढ़ाए वहिंदे हड़्ह, लहिंदी धार वहाईआ। लक्ख चुरासी आप सुहाए गोर मड़्ह, मन्दिर गुरद्वारे फेरा कोई ना पाईआ। त्रैगुण माया जाए सड़, पंज तत्त मिटे लड़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी एका अक्खर जाए पढ़, प्रभ साची करे पढ़ाईआ। सीस ताज साचा धर, सत्तां दीपां वेख वखाईआ। सतिजुग साचा मात धर, धरनी धरत धवल दए सुहाईआ। राज जोग तख्त ताज सुल्तान इक्क कर, चार वरन सच्ची सरनाईआ। आत्म शब्द ब्रह्म ज्ञान, नर नरायण नेत्र दर्शन पाईआ। अमृत भण्डारा साचा भर, सर सरोवर इक्क वखाईआ। गुर गोबिन्दे मंग्गया वर, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। पुरख अबिनाशी किरपा कर, देवे मात वड्याईआ। मेल मिलावा साचे घर, आपणा आप वखाईआ। सच सरनाई जाए पढ़, ढहि ढहि ख़ुशी मनाईआ। अगम्म अगम्मड़ा अग्गे खड़्ह, देवे दरस हर घट थाँईंआ। सम्मत चौदां चौदां कत्तक वेख्या घर, वेखणहार आप अख्वाईआ। ना जन्मे ना जाए मर, गोबिन्द तेरा संग निभाईआ। राज राजान शाह सुल्तान जायण हर, हरि गोबिन्द करे चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, देवे माण वड्याईआ।

१४ कत्तक २०१४ बिक्रमी महाराजा जुगिन्दर सैन नूं शब्द भेज्जया मंडी शहर हिमाचल प्रदेश

निहकलंक कलि जोत जगाई, चारों कुन्ट करे रुशनाईआ। राज राजान शाह सुल्तान रिहा जगाई, शब्द डंका इक्क

वजाईआ। आदिन अन्ता इक्क रघुराई, द्वार बंका इक्क सुहाई, सकेत मंडी चरन छुहाईआ। चौदां कत्तक दिवस सुहाई, वीह सौ चौदां बिक्रमी नाल रलाई, देवे वड वड्डी वड्याईआ। वीह सौ सौलां हाढ़ी पए दुहाई, सतारां प्रविष्टे लेख लिखाईआ। वीह सद सतारां कोई दिसे नाहीं, राणीआं राजयां संग छुडाईआ। वीह सौ अठारां कोई ना पार कराए फड़ फड़ बाहीं, जल धारा दए रुढ़ाईआ। गुरमुख साचे प्रभ चरन ध्यान इक्क रखाई, फड़ बेड़ा बन्ने लाईआ। हाढ़ सतारां सम्मत अठारां वीह सौ वेख वखाई, प्रभ आए फेरा पाईआ। तिन्न हज़ार संग संग वेख वखाई, कलिजुग अन्तिम वार। लिख्या लेख भुल्लणा नाही, भुल्ल जाए संसार। बिन हरि चरन द्वारे मुल्ल पैणा नाही, कौडी कौडी जगत हट्ट पसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सम्मत चौदां करे ख़बरदार। छड्डया राज ताज लथ्था सीस, प्रभ हथ्थ वड्याईआ। एका साजन हरि शाहो शबीस, आदि अन्त होए सहाईआ। मुस्लिम सुंनी लेखा चुक्के विच उनीस, अल्ला राणी मुख छुपाईआ। बीस बीसा हरि जगदीस, छत्र सीस इक्क झुलाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी पढ़ाए इक्क हदीस, वीह सौ इकी वेख वखाईआ। सृष्ट सबाई जाए पीस, ना कोई सके बचाईआ। ना कोई गाए राग छतीस, वेद (पुराण) ना कोई समझाईआ। ईसा मूसा खाली खीस, अञ्जील कुरान बैठे मुख छुपाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता चार वरन पढ़ाई हरि जगदीस, आपणी आप कराईआ। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चारों कुन्ट जै जै जैकार, एका नाअरा लाईआ।

१५ कत्तक २०१४ बिक्रमी सकेत गुरुद्वारे लिख्त करवाई

गोबिन्द पल्ला पा, एका राह वखानया। पुरख अबिनाशी हो सहा, मंगे वर हरि परधानया। दिवस रैण वेखां राह, एका ओट रखानया। इकवंजा बवंजा एका थाँ, मिले मेल गुण निधानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे वर श्री भगवानया। मिल्या वर धुर फ़रमाणा, अन्तिम वज्जे वधाईआ। प्रगट होए हरि भगवाना, लोकमात जोत जगाईआ। सृष्ट सबाई खेले खेल महाना, खेले खेल हरि रघुराईआ। गुरमुख साचे चतुर सुजाना, लोकमात उठाईआ। सम्मत चौदां मार ध्याना, पहली चेत्र थित वखाईआ। पन्दरां कत्तक गुण निधाना, गोबिन्द संग निभाईआ। शब्द खण्डा तीर कमाना, आपणे कंध उठाईआ। दिस ना आए नौजवाना, चढ़दी कला सवाईआ। गण गधंरब उठाए पवण मसाणा, सुंञ मसाणा वेख वखाईआ। तोड़े माण जगत अभिमाना, गढ़्ह हँकार रहिण ना पाईआ। एका चिल्ला तीर कमाना, नाम

निधाना रिहा लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द मेला मेल मिलाईआ। गोबिन्द गुर नैण उठा, चारों कुन्ट लए अंगड़ाईआ। पुरख अबिनाशी वेखे थाउँ थाँ, हर घट रिहा समाईआ। कलिजुग तेरा अन्तिम करे सच न्यां, वड दाता बेपरवाहीआ। इक्क इकल्ला अगम्म अथाह, अगम्म अगम्मड़ा भेख वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा वेख वखाईआ। गुर गोबिन्दे कर अरदास, इक्क जैकारा लाया। पुरख अबिनाशी वसया पास, शब्द हुलारा इक्क रखाया। सोहँ सो स्वास स्वास, गुर मन्त्र नाम दृढ़ाया। होए सहाई पृथ्वी आकाश, गगन पातालां वेख वखाया। सतिजुग साची पावे रास, वेला अन्तिम आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द काया दित्ता वर, सज्जण मीता आप हो आया। गुर गोबिन्दा वर घर पा, नेत्र नैण मुँधारया। अन्तर मन्त्र एका गा, दिवस रैण जै जै जैकारया। आप आपणा भेंट चढ़ा, आपा उत्तों वारया। एका पल्ला हरि फड़ा, देवे जगत सहारया। वेले अन्तिम पकड़े बांह, प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द काया साचा वर, आत्म अन्तिम एका सुणा रिहा। गोबिन्द गुर शब्द सुणया राग, साची वज्जी वधाईआ। पुरी अनन्द जाणा त्याग, कोए रहिण ना पाईआ। काया सकेत जगत सकेत लग्गे भाग, प्रभ नेतन नेत वेख वखाईआ। शब्द जणाई जिन्न प्रेत, गण गधंरब रिहा हिलाईआ। दो जहानां खेवट खेट, भगतन बेड़ा आप चलाईआ। गुरमुख साचे कलिजुग अन्तिम लए लपेट, शब्द दुशाला इक्क उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, सम्मत अठारां तेरी धार, आपणे हथ्थ रखाईआ। सम्मत अठारां जाए चढ़, चढ़दी धार वहाईआ। पुरख अबिनाशी गया खड़्ह, आपणी दया कमाईआ। आप लगाए जन भगतां जड़्ह, चरन साचा इक्क टिकाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, वेखण विच किसे ना आईआ। गुरमुख साजण मीत मुरार साचे फड़, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, सकेत गुर गोबिन्दे करया हेत, प्रभ साचा लेखे लाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ ।