पुस्तकालयभाग ६

१६ कत्तक २०१४ बिक्रमी गुरुदुआरा रवाल सर लिख्त होई

खड़ग भूप सर्ब ठौर, करे भेख अकालं। सति सरूप गहर गवर, दीनां नाथ दयालं। दहि दिशा चारे कूट, वेख वखाणे ओअँ। किरपा निध कृपालं। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल दो जहानं। अकालं अनूपा, सरबग सूर दाता। महिंमा अनूपा, जगत पित माता। करे प्रकाश अन्ध कूपा, सर्ब सृष्ट ज्ञाता। जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी जोत धर, खेले खेल पुरख बिधाता। दयाल करता दु:ख रोग शब्दारनं, सहिज सुक्ख समाया। सृष्ट हरता गुरमुख अधारं, जोती जोत जगाया। दरवेश दाता काज संवारनं, लोकमात आया। गोबिन्द दाता मृगिन्द चिन्द निवारनं, पारब्रह्म अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जामा नामा एका पाया। जामा जामा नर नरायण, नर हरि निरगुण जोत जगाईआ। आपे देवणहारा वर, दर द्वार ख़ुशी मनाईआ। गोबिन्द किरपा आपे कर, निहकर्म रूप वखाईआ। लोकमाती जन्म धर, पूत सपूता उपाईआ। चरन टेक इक्क कर, अमृत आत्म मुख चुआईआ। काया सदा बिबेक हरि, गोबिन्द गुर वखाईआ। पुरख अबिनाशी रिहा पढ़, एका अक्खर जगत विद्या सच पढ़ाईआ। किला कोट ना दिसे गढ़्ह, तीर तलवार दिस ना आईआ। नैणां हवन ना रिहा कर, जोत ज्वाला ललाट दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द वेखे गोबिन्द साईआ। पुरी अनन्द जगत मकाना, गोबिन्द हरि समझाया। अन्तिम छड्डणा मात टिकाना, थिर रहिण ना पाया। जोद्धा सूर बली बलवाना, बल वेखे सृष्ट सबाया। सगला संग जन नौजवाना, सगला साथ ना कोई निभाया। ढहि ढहि ढेरी विच मैदाना, इक्क निशाना रिहा कराया। एका एक श्री भगवाना, खेले खेल खेलणहार आप अख्वाया। मर्द का चेला बण मरदाना, एका मृदंगा नाम वजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द गुर दे मति आप समझाया। गोबिन्द गुर बाल निधान, हरि शब्द करे जणाईआ। एका चिल्ला इक्क कमान, प्रभ एका तीर चलाईआ। सोहँ सो सच ज्ञान, समरथ समरथ समरथ समाईआ। सतिजुग साचे हो प्रधान, सति सतिवन्ता जोग कमाईआ। वरन बरन सर्ब मिट जाण, आपणी नीती तेरी जड़्ह टिकाईआ । मेल मिलाए हरि हरि आण, अन्तिम खोज खुजाईआ। दूर दुराडा वेखे मार ध्यान, घर साचे आसण लाईआ। धर्म झुलाए इक्क निशान, सत्त रंगां वेख वखाईआ। निरगुण पाए एका आण, सरगुण सीस झुकाईआ। खेले खेल श्री भगवान, अचरज रीत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द वेखे हरि वखाईआ। गोबिन्द गुर कर ध्यान, चरनी सीस निवाया। प्रभ अबिनाशी तेरा धुर फ़रमाण, आप आपणा झोली पाया। अट्ठे पहर होणा निगहबान, एका तेरी ओट रखाया। पुरी अनन्द जगत मैदान, शाह अफ्गान बणाया। किला कोट सर्ब तज जाण, अन्न दाता हथ्थ ना आया। एका सुरत इक्क ज्ञान, एका नाम दृढ़ाया। वाहिगुरू वाहिगुरू वाहिगुरू सारे गाण, वाह वाह गुरू किसे ना पाया। गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द वेखण नैण निशान, गोबिन्द हिरदे दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द देवे साचा वर, सच ज्ञान दृढ़ाया। गुर गोबिन्द पुरख अकाल, एका जोत समाईआ। देवणहारा दीन दयाल, दया रूप अख्वाईआ। हरख़ सोग ते रहे निराल, चिन्ता रोग

नेड़ ना आईआ। पिता पूत बण साचा बाल, सच समग्री मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक्क सुणाईआ। सो धुर संदेश हरि दस्मेस, एका एक अल्हाया। गुरमुख उधारे धारी केस, मूंड मुंडाया वेख वखाया। अन्तिम मेला माझे देस, तेरा मेरा रूप समाया। आदि पुरख होए नर नरेश, गोबिन्द चेला साचा साची सेवा लाया। आप वटाए आपणा वेस, करता पुरख खेल रचाया। सेवक सिख उधारे जो लाए तेरी सेव, बेड़ा बन्ने लाया। ना कोई जाप जपाए रसना जिह्व, शस्त्र बस्त्र इक्क सजाया । पुरख निरँजण अलक्ख अभेव, वड देवी देव आप हो आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्द दित्ता वर, एका मन्त्र नाम दृढ़ाया। गुर गोबिन्द झोली पा, एका ओट रखाईआ। गुरमुख साचे मात उपा, साचे शब्द जणाईआ। अकाल पुरख होए सहा, साची चोट नगारे लाईआ। पुरी अनन्द वेख वखा, गोबिन्द गढ़्ह सुहाईआ। पारब्रह्म प्रभ रिहा जणा, अट्ठे पहर जगाईआ। कलिजुग वेला अन्तिम रिहा आ, प्रभ साचा करे लड़ाईआ। लक्ख चुरासी दए खपा, आप आपणी बणत बणाईआ। गोबिन्द तेरी सेवा ला, आपणा नाउँ धराईआ। अन्तिम जोती लए मिला, गोदावरी कन्ढ्ढा इक्क सुहाईआ। नानक लहिणा देणा मूल चुका, नदेड़ नबेड़ा हक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क संदेश रिहा सुणाईआ। गुर गोबिन्द सुण संदेश, नेत्र नीर वहांयदा। जामा जाए दस दस्मेश, हरि जोती नूर समांयदा। अन्तिम आउणा माझे देस, सम्बल नगरी नाउँ रखांयदा। बाल जवानी अल्लड़्ह वरेस, गुर निधानी दया कमांयदा। भेख अवल्लड़ा करे वेस, दिस किसे ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रूप वटांयदा। पुरख अबिनाशी शब्द जणाई, गोबिन्द वेख वखाया। गुर गोबिन्दा करे लड़ाई, अस्त्र शस्त्र बस्त्र तन पहनाया। फतिह डंक ना कोई वजाई, हरि भाणा आपणे हथ्थ रखाया। अन्त विछोड़ा साचे माही, घोड़ा जोड़ा दिस ना आया। पुरख अबिनाशी पकड़े बांही, जोती जोत समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका लशकर शाही फौज साचे किले रिहा वखाया । साचा लशकर हरि गुण निधान, एका एक वखांयदा। गुर गोबिन्दे वेखे मार ध्यान, पुरख अबिनाशी आपणे हथ्थ रखांयदा। करोड़ छिआनवे इक्क म्यान, एका गात्रे पांयदा। एका देवे नाम किरपान, तिक्खी धार रखांयदा। लक्ख चुरासी पीण खाण, साचा ताम बणांयदा। जुग जुग मेटण जगत निशान, बाहू बल वखांयदा। एका फड़ तीर निशान, पुरख अबिनाशी आपणा आप उठांयदा। थिर घर वासी गुण निधान, घनकपुर वासी आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरा अन्तिम वर, आपे वेख वखांयदा। गुर गोबिन्दा नैण उग्घाड़ी, चारों कुन्ट वखानया। कवण कूट हरि खेल खिलाड़ी, कलिजुग अन्तिम वेखे मार ध्यानया। मुच्छ

केस ना दिसे दाढ़ी, हरि दाता गुण निधानया। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी, उच्चे टिल्ले वेख वखानया। त्रैगुण माया सृष्ट सबाई रही साड़ी, ना कोई होए दर परवानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द मेला हरि भगवानया। गोबिन्द गुर उठ उठ वेख, नेत्र नीर वहाईआ। पारब्रह्म तेरा कोई ना दिसे रेख, रूप रंग दिस ना आईआ। अकाल मूर्त तेरा अवल्लड़ा वेस, नाद तुरत रिहा सुणाईआ। गोबिन्द गाया रसना जिह्वा दस दस्मेस, गुण रसना आख वखाईआ। निरभउ निरवैर मेरी सदा आदेस, अजूनी रहित वेख वखाईआ। सैभं ओअँ सोहँ, सति पुरख आप अख्वाईआ। जाप साहिब तेरा भेव खोलिंग इक्क सौ नड़्हिनवे छंत बैंत कवीओ वाच बेनन्ती अकाल प्रगट दीन दयालं सर्ब प्रितपालं गुरमुख उधारनं ओट चोट नर नरायणं एका एक रखाईआ। हरि शब्द शब्द ज्ञानं, गुर मन्त्रं सर्ब हरनं दु:ख रोग बवरजतिह गुर गोबिन्द वारनिंग हरि दरस नैणं पाया। नरैणं शब्द खण्डा तेज कटारं, सदा सदा सदा गरजतिह। ब्रह्मण्ड खोजं तेज प्रचण्ड लोचं जेरज अंडं करे खण्ड खण्ड करता पुरखतिह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्द दित्ता वर, एका नाम अक्खर वक्खर जग पढ़हते। गुर गोबिन्द सुन अगम्म, चरन कँवल चित लाईआ। पुरख अबिनाशी तेरा कम्म, तेरी ओट रखाईआ। गगन रहाए बिन बिन थम्म, एका थम्म नाम उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्द दित्ता वर, एका धाम वखाईआ। एका धाम हरि वखा, आपणी कल वरताईआ। आदि पुरख लेखा लेख रिहा लिखा, लिखणहार रिहा समझाईआ। धारी केसा लए बचा, मूंड मुंडाए जो सरनाईआ। कलिजुग अन्तिम जोत जगा, निहकलंका नाउँ रखाईआ। सम्बल नगरी धाम सुहा, पूत सपूता लए उपाईआ। एका दूजा भउ मिटा, तेरे अन्दर जाए समाईआ। पंज तत्त काया तेरा गहणा पा, आप आपणा लए छुपाईआ। बस्त्र शस्त्र इक्क सजा, एका खण्डा हथ्थ उठाईआ। तन म्यान इक्क जणा, सच गात्रे लए लटकाईआ। शब्द घोड़ा इक्क दुड़ा, लोआं पुरीआं वेख वखाईआ। सोलां कलीआं आसण ला, नौ सत्त करे रुशनाईआ। पहला पौड़ा आप उठा, लहिंदी दिशा वेख वखाईआ। जोती जोड़ा मेल मिला, आपणी रचन रचाईआ । सस्से उप्पर होड़ा ला, साचा किला दए बणाईआ। निरगुण सरगुण खेल खिला, लक्ख चुरासी खेल खिलाईआ। हँ हँगता दए मिटा, गुरमुख साचे संग रलाईआ। साची संगता लए बणा, एका इक्की पाईआ। चौदां लोकां दए सुणा, एका शब्द जणाईआ। चौदां तबकां दए मिटा, ना कोई सके किसे बचाईआ। सम्मत चौदां वेख वखा, गुरमुखां लए तराईआ। घर घर जा जा फेरा पा, आप आपणा फरज कर्ज़ सिर तों लाहीआ। फिर आपणी जोत जगा, उच्चे टिल्ले पर्बत वेख वखाईआ। गोबिन्दे तेरा वेखणा पहला थाँ, प्रभ साचा करे जणाईआ। गुर गोबिन्दे चढ़या चाअ, सतारां सौ बिक्रमी ख़ुशी मनाईआ।

चरन छुहाया आपणा आ, लहिंदी दिशा मुख रखाईआ। एका चिला ल्या उठा, इक्क कमान खिचाईआ। भय निर्भय रूप वखा, निरगुण विच समाईआ। एका जै नाम बुला, जैकारा साचा लाईआ। वाहिगुरू अक्खर अक्खर पढ़ा, वक्खरी बणत बणाईआ। सोहँ सो मणीआ मंत गया समा, सो पुरख निरँजण चरन कँवल इक्क दरसाईआ। एका चिल्ला ल्या खिचा, चारों कुन्ट पर्बत देण दुहाईआ। रवाल निमाणा चरनी डिग्गे आ, घर साचा वेख वखाईआ। गुरु गोबिन्दे पकड़ी बांह, दे मति आप उठाईआ। मेल मिलावा साचे थाँ, जोधिआं सूरबीरां आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दे वर गया समझाईआ। रवाल दयाल मेल कर, सतिजुग पार कराया। बल बावन भेख धर, अंगी अंग लगाया। रिषी केश वेस कर, गवर्धन रूप अल्हाया। अन्तिम मेला दस दस्मेस कर, दर दरवेशा इक्क सुहाया। करे न्याउँ नर नरेश हरि, वेला अन्तिम दए सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल सृष्ट सबाया। दोहां मेला सच दर, गुर गोबिन्द दित्ती वड्याईआ। चरन द्वारे डिग्गा पर, परम पुरख उठाईआ। एका रंग नर हरि, निरवैर सदा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्द एका शब्द सितार वखाईआ। शब्द सितार आप हिला, प्रभ आपणी तार वजांयदा। एका राग रिहा सुणा, एका राग अल्हांयदा। सोहँ सो सो पुरख निरँजण आप अख्वा, सति सरूप समांयदा। आप आपणा दरस दिखा, इक्क नेत्र नैण दरसांयदा। एका शब्द शब्दी रिहा जगा, महिंमा अगणत ना कोई गिणांयदा। गुर गोबिन्दा बैठ साचे थाँ, चरन कँवल ध्यान लगांयदा। जाप साहिब तेरी लिख्त लिखा, सर रवाल धाम सुहांयदा। रेख भेख प्रभ दा कोई जाणे ना, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। कोटन कोट नाम रिहा उपा, लेखा लिख्त विच ना कोई लिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्दे मिल्या हरि, हरि साचा धाम सुहांयदा। गुर गोबिन्द गा गा गोबिन्द, सगली चिन्द मिटाईआ। आपे बणया साची बिन्द, आप आपणा लेखे लाईआ। दाता दानी हरि मृगिन्द, मृगेश नरेश अख्वाईआ। धार अणमुली अमृत सिन्ध, सागर काया इक्क वहाईआ। सदा सदा जुग जुग बख्शिंद, बख्शणहार आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सरूप रिहा दरसाईआ। सति सरूप हरि करतार, गुर गोबिन्दे आपणा आप वखाया। जोती नूर कर आकार, नूरो नूर दरसाया। चन्द सूरज ना कोई पसार, धरत धवल ना वेख वखाया। इक्क इकल्ला एकँकार, अकल कला समाया। अकाल पुरख ना पावे सार, पारब्रह्म भेव ना राया। गुर गोबिन्द कर विचार, दोए जोड़ सीस झुकाया। पुरख अबिनाशी तेरा दर ठांडा घर मिल्या हरि, सांतक सति वरताया। पारब्रह्म प्रभ किरपा कर, एका शब्द अल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अकाल मूर्त

साची सूरत एका वेख वखाया। अकाल मूर्त अकल कला, सर्ब घट रिहा समाईआ। सच सूरत सर्ब जल थला, जल थल डेरा लाईआ। दीपक जोती इक्क बला, ब्रह्मण्ड खण्ड करे रुशनाईआ। नर निरँकार निरवैर इक्क इकल्ला, राम रचना रिहा रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्दे दित्ता दर, हरि शब्द सच्ची सरनाईआ। गुर गोबिन्दा वर घर पा, वेखे सच टिकानया। अकाल उस्तत लेख दित्ता लिखा, पाया पुरख सुल्तानया। दोए जोड़ सीस झुका, मंगे वर दो जहानया। पुरख अबिनाशी ल्या उठा, लाए गल गुण निधानया। कलिजुग अन्तिम लए मिला, लोकमात खेल महानया। सम्बल नगरी धाम सुहा, जोत जगाए सच निशानया। निहकलंका आप अख्वा, एका डंका वजाए ताल आपणे हथ्थ रखानया। पुरी घनका नाउँ रखा, सुहाए दर दरबानया। गुरमुख साचे लए उपा, तेरा तेरे लड़ फड़ानया। सम्मत चौदां लए जगा, सोया कोई रहिण ना पानया। एका इक्की देवे पा, सिक्खी तिक्खी धार रखानया। कत्तक कर्मां वेख वखा, आए दर शाह सुल्तानया। सृष्ट सबाई शब्द सरूपी कटक चढ़ा, रसना चिल्ला खिच्चे तीर कमानया। रवाल दयाल तेरी सेवा देवे ला, दिस ना आए विच जहानया। इक्की सौ कोस खेल खिला, खेल खिलंता आप अख्वानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, मेले मेल मेलणहार सर्ब घट जाणया। सोलां कत्तक सोलां कल धार, वीह सौ चौदां बिक्रमी रंग रंगाया। गुर गोबिन्द गुर गोबिन्दा कर प्यार, पुरख अबिनाशी कन्त भतार, साची सेजा वेख वखाया। मिल्या मेल हरि मीत मुरार, प्रगट होए विच संसार, निहकलंका नाउँ रखाया। पुरी अनन्द रहिणा ख़बरदार, प्रगट होया साचा चन्द सुहागी छन्द इक्क सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्दे मेला हरि, हरि साजण आप अख्वाया। पुरी अनन्द प्रभ आप जगाए, कलिजुग अन्तिम वारया। ग्रन्थी पन्थी सोया कोई रहिण ना पाए, शब्द डंका हरि निरंकारया। सम्बल नगर हरि भाग लगाए, माझा देश इक्क विचारया। नीले वाला फेरी पाए, कल्गी तोड़ा सीस जगदीश करे चमत्कारया। कलिजुग नैणां दिस ना आए, मनमुख मूर्ख मूढ़्ह आत्म अन्ध होए अंध्यारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जोद्धा सूरबीर वड बलकारया। पुरी अनन्द उठणा जाग, गोबिन्द जोत जगाईआ। माझे देस लग्गा भाग, नौ खण्ड पृथ्वी सत्तां दीपां लक्ख चुरासी करे कुड़माईआ। गुर दर मन्दिर अन्दर बुझणा अन्त चिराग, दीवा बत्ती ना कोई जगाईआ। रसना गाए ना कोई राग, ताल तलवाड़ा ना कोई वजाईआ। चारों कुन्ट लग्गणी आग, ना सके कोई बुझाईआ। एका एक हरि हरि गुर गोबिन्दा पकड़े वाग, चरन सरन सरन चरन सच्ची सरनाईआ। कलिजुग जूठ झूठ मस्तक लाया दाग, चार वरन जगत लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सोए रिहा जगाईआ। पुरी अनन्द उठ उठ वेख, चारों कुन्ट रैण अन्धेरी छाईआ। कवण लिखणहारा तेरे लेख, कवण मेट मिटाईआ। कवण दाता जोद्धा सूरा दस दस्मेस, कवण धाम बैठा अलख जगाईआ। कलिजुग जोत सरूपी करया वेस, सम्मत चौदां बीस सद लेखा रिहा आप लिखाईआ। किसे ना चले कोई मात पेश, सृष्ट सबाई दर दर करे हलकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लेखा लिख्त लेख रिहा आप लिखाईआ। सोलां कत्तक अमृत वेला, अमर अमर कहाया। आपे गुरू आपे चेला, कलिजुग अन्तिम बण के आया। दोहां कराए रवालसर मेला, गुर संगत संग रलाया। अचरज खेल पारब्रह्म कलि खेला, ग्रन्थी पन्थी किसे दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, माझे देस कर जोत प्रवेश, गुर गोबिन्द मिटाए सगली चिन्द दाता गुणी गहिंद सम्बल नगरी बैठा आसण लाया।

१६ कत्तक २०१४ बिक्रमी रवालसर गुरद्वारे मंडी सकेत तों बचन लिखाए अते हजूर साहिब भेजे गए

हज़ूर साहिब आया हज़ूर, हाज़र जोत जगाईआ। कलिजुग वेला अन्तिम नेड़ ना जाणो दूर, गोबिन्द रिहा डंक वजाईआ। भेख पखण्डा करे चूरो चूर, ठग्ग चोर यार गुर दर अन्दर मन्दिर रहिण ना पाईआ। एका नूर सति सरूर सर्बकला भरपूर, दिवस रैण करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखे खेल थाउँ थाँईंआ। करे खेल हक्क निबेड़ा, हरि गोबिन्द जोत जगाईआ। सम्बल नगर वसे खेड़ा, हरि साचे बणत बणाईआ। जूठा झूठा करे निबेड़ा, चारों कुन्ट वेख वखाईआ। देवण आया अन्तिम गेड़ा, सृष्ट सबाई दए दुहाईआ। चरन द्वार रक्खे खुल्ल्हा वेहड़ा, गुरमुख साचे लए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द मेला साचे हरि, धाम अवल्ला इक्क सुहाईआ। धाम अवल्ला उच्च महल्ला, सम्बल नगर गराया। गुर गोबिन्दा इक्क इकल्ला, बैठा आसण लाया। किसे हथ्थ ना आए जल थला, तीर्थ तट्टां ना वेख वखाया। गुर दर मन्दिर अन्दर पए तरथल्ला, गुर गोबिन्द मुख छुपाया। दीपक जोती किसे घर ना बला, पाठ अखण्ड कोटी कोट हवन कराया। दूई द्वैती ना मिटया सल्ला, तीर निराला एका लाया। कलिजुग अन्तिम जोत प्रगटाए सृष्ट सबाई भुलाए कर कर वल छला, निहकलंका नाउँ रखाया। सम्मत चौदां सोलां कत्तक सृष्ट सबाई बोलण वाला हल्ला, उच्चे पर्बत उच्चे टिल्ले चढ़ चढ़ वेखणहार पन्थ ख़ालसा होया झल्ला, गुर सतिगुर गुर गोबिन्द दिस ना आया। मन मति मन मती रला, माया मोह वधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नंदेड़ अन्धेर

रिहा वखाया। आपणा आप अन्तिम तज, नंदेड़ दया कमाईआ। सम्बल नगरी आया भज्ज, कलिजुग अन्तिम वज्जी वधाईआ। सृष्ट सबाई इक्क नगारा रिहा वज्ज, चारों कुन्ट काल दुहाईआ। गुरमुखां पड़दे लए कज्ज, एका पड़दा नाम पाईआ। अमृत आत्म प्याए रज्ज, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। अग्नी हवन ना गया दझ, पंज तत्त ना संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा ल्या प्रगटाईआ। आप आपणी जोत जगा, गोबिन्द रंग रंगाया। सम्बल नगर भाग लगा, माझा देस सुहाया। अमृतसर लेख लिखा, अकाल तख्त सुहाया। पुरी अनन्द रिहा बुला, अनन्द पुर वासी आया। नंदेड़ निबेड़ा रिहा करा, अन्तिम गया तजाया। आदि पुरख निरँजण खेल रचा, कलिजुग वेखण आया। शब्द घोड़ा रिहा नठा, लोआं पुरीआं फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मनमुखां दए सज़ा, जिन्हां अंगीठा फोल वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गोबिन्द काया मन्दिर अन्दर सच सिँघासण डेरा लाया।

१६ कत्तक २०१४ बिक्रमी जुगिन्दर नगर ज़िला कांगड़ा

सतिगुर दीन दयाल, दयानिध अख्वाया। भगत वछल कृपाल, कारज सिध्ध रखाया। गुरमुख साचे लाल, जुग जुग वेख वखाया। देवे नाम सच्चा धन्न माल, सच ख़जीना इक्क वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका अंक रिहा जणाया। कलिजुग अन्तिम हरि निरँकार, अकल कला वरताईआ। निहकलंका लै अवतार, शब्द डंका रिहा वजाईआ। राउ रंकां करे ख़बरदार, शाह सुल्ताना रिहा उठाईआ। चारों कुन्ट दहि दिशा रिहा विचार, लोआं पुरीआं फेरा पाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड उत्भज सेत्ज लए उभार, वेख वखाए थाउँ थाँईंआ। गुरमुख साचे सच दुलार, हरि गोबिन्द मेल मिलाईआ। गोबिन्द मेला विच संसार, विछड़ कदे ना जाईआ। एका दूजा भउ निवार, तीजे नेत्र दरस वखाईआ। चौथा घर अपर अपार, पद चौथा इक्क वखाईआ। पंचम मेला मीत मुरार, आत्म दरसी दरस दखाईआ। शब्द अनादी धुन अनाहद वजा एका तार, सुन्न समाध खुल्हाईआ। आत्म सेजा कर प्यार, गुरमुख साचे मेल मिलाईआ। जोत सरूपी इक्क आकार, सति सरूप समाईआ। सति सरूपी हरि निरँकार, अणडिठा राग अल्हाईआ। सुणे सुणाए सुनणेहार, समरथ हथ्थ वड्याईआ। भगत सुहेले लए उधार, जुग जुग आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम लए अवतार, निहकलंका नाउँ रखाईआ। गुर गोबिन्दा मीत मुरार, सम्बल नगरी डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी जोत धर, सृष्ट सबाई रिहा भुलाईआ। जोती नूर हरि निरँकार, अकल कला समाया। खेले खेल विच संसार, जुग जुग वेस वटाया। नानक गोबिन्द लेख लिखार, सेवक सेवा साची लाया। आप आपणी किरपा धार, अमृत मेवा इक्क खवाया। इक्क इकल्ला एकँकार, ओंकारा वेख वखाया। सति पुरख निरँजण बन्न्हे धार, सति पुरखां मेल मिलाया। चारो कुन्ट वेख विचार, कलिजुग बेड़ा रिहा डुबाया। गुरमुख साचे लए उधार, आप आपणी दया कमाया। नीले वाला शाह सवार, सोलां कलीआं आसण लाया। चिट्टे अस्व हो त्यार, नौ खण्ड पृथ्वी वेख वखाया। सत्तां दीपां पाए सार, आप आपणा रंग रंगाया। सम्मत चौदां वेख विचार, बीस सद रुत्त सुहाया। प्रगट हो हरि निरँकार, ब्रह्मण्डी खोज खुजाया। आप आपणी कल आपे धार, गुर गोबिन्द मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अचरज खेल लोकमात रिहा वरताया। अचरज खेल कर कर हरि, हरि हरि जोत जगाईआ। गोबिन्द गुर मिल्या वर, आत्म वज्जी वधाईआ। चरन छुहाए रवाल सर, वेखे सहिज सुभाईआ। आवण जावण चुक्के डर, जन भगतां लेखे लए लाईआ। गुरमुख आस प्यास एका रहे कर, नेत्र नैण रहे उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे दरस नेत्र नैण वखाईआ। देवे दरस हरि गोबिन्दा, आपणी दया कमांयदा। आप मिटाए सगली चिन्दा, चिन्ता दु:ख रहिण ना पांयदा। दाता जोद्धा सूर वड मृगिन्दा, सद बख्शिंदा आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे पार करांयदा। हरिजन आसा पूर, चिन्त मिटाईआ। देवे दरस हाज़र हज़ूर, तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। जगत नाता तोड़े कूड़ो कूड़, शब्द गुर करे कुड़माईआ। बख्शे चरन साची धूढ़, दुरमति मैल गंवाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्ह, जिस जन सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजण मीत मुरार, दर घर साचे मेल मिलाईआ। साजण मीत सज्जणा, हरि हरि आप अख्वाए। जन भगतां पड़दा कज्जणा, एका पल्ला नाम पाए। काल नगारा सृष्ट सबाई नौ खण्ड पृथ्वी अन्तिम वज्जणा, ना होए कोई किसे सहाए। जो घड़या सो भज्जणा, थिर कोई रहिण ना पाए। गुरमुखां चरन धूढ़ बख्शे साचा मजना, जुगिन्दर नगर फेरा पाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजण देवे वर, आया गया लेखे लाए। रसना भोग हरि भगवन्त, लेखे पक्क पकवान। गुरमुख साचे साजन सन्त, हरि देवे नाम निधान। जुग जुग बणाए जगत बणत, वड दाता गुणी निधान। मेल मिलावा साचे कन्त, विछड़ कदे ना जाण। काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्त, परम पुरख सुल्तान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे नाम वर, एका शब्द आत्म जोती ब्रह्म ज्ञान।