पुस्तकालयभाग ६

पहली मग्घर २०१४ हरिभगत द्वार जेठूवाल

पुरख अबिनाशी आदि अन्त, आपणी रचन रचाईआ। मेल मिलावा साचे सन्त, आप आपणा रिहा कराईआ। आपे पुरख आपे नारी होए कन्त, सेज सुहावी आप सुहाईआ। आपे रसन जिह्वा मणीआ मंत, नाम नामा आप अख्वाईआ। आपे काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्त, फुल फुलवाड़ी वेख वखाईआ। आपे माया पाए जगत बेअन्त, भरम भुलेखे रिहा भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करता पुरख आप अख्वाईआ। करता पुरख आप निरँजण, एका जोत समाया। दाता दानी दर्द दु:ख भय भञ्जण, हर घट बैठा आसण लाया। जन भगतां नेत्र पाए नाम अंजन, अज्ञान अन्धेर मिटाया। धुर दरगाही साचा सज्जण, हरिजन साचे मेल मिलाया। जन भगतां धूढ़ कराए साचा मजन, दर द्वारे फेरा पाया। हरिजन अमृत आत्म पी पी रज्जण, हरि निझर धार वहाया। लोकमात आया पड़दे कज्जण, आप आपणा भेख वटाया। मूर्ख मुग्ध उधारे जिउँ नानक ठग्ग सज्जण, जो जन सरन सरनाई आया। भाण्डे गढ़्ह हँकारी भज्जण, थिर कोई रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करनहार आप अख्वाया। करनहार आप करतारा, एका एक अख्वांयदा। जुग जुग खेले खेल संसारा, आप आपणी बणत बणांयदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कर पसारा, वेस अवेसा वेस वटांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, निहकलंका जाम प्यांअदा। गुर गोबिन्दा दर भिखारा, दोए जोड़ सीस झुकांयदा। पुरख अबिनाशी कर प्यारा, आप आपणी दया कमांयदा। एका देवे नाम हुलारा, आत्म अन्तर ज्ञान दृढ़ांयदा। अकाल मूर्त अजूनी जून रहित ना कोई पावे सारा, अगम्म अगम्मा देवे धारा, अगम्म अगम्मड़े धाम सुहांयदा। नानक गुर ढहि पया दुआरा, प्रभ आपणी गोद उठांयदा। देवे नाम अपर अपारा, नाम सति मन्त्र दृढ़ांयदा। सो पुरख निरँजण तेरा खेल न्यारा, हँ हँगता मेट मिटांयदा। एका दीपक जोत कर उज्यारा, अन्ध अन्धेर मिटांयदा। ना कोई गुरुदुआरा ना दिसे धर्मसाला, नानक काया इक्क सुहांयदा। प्रगट होवे हरि निरँकारा, निरगुण खेल खिलांयदा। सरगुण तेरा बहत्तर नाड़ी वज्जे ताड़ा, छत्ती राग अल्हांयदा। वेखे विगसे कर विचारा, कीर्तन कीरत करता आप करांयदा। पंचम गावण वारो वारा, सेवक सेवा आपे लांयदा। आपे वसया सभ तों बाहरा, हर घट आप समांयदा। इक्क इकल्ला एकँकारा, अकल कला अख्वांयदा। गुर गोबिन्दा सुत दुलारा, साची भिच्छया झोली पांयदा। लहिणा देणा विच संसारा, अमृत आत्म जाम प्यांअदा। नाम खण्डा तेज कटारा, तन गात्रे आप लटकांयदा। अटल महल्ल चढ़ दस्म दुआरा, चोटी सोटी एका शब्द फड़ांयदा। सुन्न अगम्मो पार किनारा, सोहँ देस सुहांयदा। सो पुरख निरँजण मेल मिलाए गुर गोबिन्द जगत दुलारा, एका नाम दृढ़ांयदा। आपे खोल्हे बन्द किवाड़ा, भेव अभेदा आप

जणांयदा। लाज रखाए केस छुहाए दाहड़ा, पंज तत्त रत्त मति मन बुध मूल चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करता पुरख आप हो आंयदा। करता पुरख हरि निरँकार, एका एक अख्वांयदा। कलिजुग अन्तिम लए अवतार, जोती जामा भेख वटांयदा। गुरमुख साजण मीत मुरार, आप आपणे रंग रंगांयदा। देवे दरस अगम्म अपार, आत्म दरसी आप अख्वांयदा। बजर कपाटी देवे पाड़, जोत जगाए बहत्तर नाड़, अन्ध अन्धेर मिटांयदा। इक्क वखाए सच अखाड़, पुरख अबिनाशी आपणा राग अल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका कन्त सुहाग अख्वांयदा। साचा कन्त हरि सुहाग, एका एक अख्वाया। गा गा थक्के छत्ती राग, नानक निरगुण सेवा लाया। ताल तलवाड़ा वज्जे साचा नाद, धुन धुन्कारा इक्क रखाया। जाणे जणाए बोध अगाध, भेव किसे ना पाया। पुरख अबिनाशी देवणहारा आपणी दाद, जुग जुग देवणहार आप अख्वाया। साध सन्त कोटन कोट रहे अराध, गुरमुख विरले वर घर पाया। जिस जन मिल्या मोहण माधव माध, मेल विछोड़ा जगत मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका अक्खर नाम वक्खर चार वरन सृष्ट सबाई रिहा पढ़ाया। एका अक्खर हरि सुल्तान, आपणा आप चलांयदा। सतिजुग साचा कर परवान, लोकमात चरन टिकांयदा। प्रगट हो विच जहान, इक्क निशान वखांयदा। एका सुरती इक्क ज्ञान, इक्क ध्यान जणांयदा। वेद पुराण अञ्जील कुरान सर्ब मिट जाण, खाणी बाणी होए हैरान, नारद मुन राह तकांयदा। पुरख अबिनाशी हरि भगवान, जुग जुग आपणी जाणे आण, धरत मात मंगे दान, भगत सुहेले कर पछान, नाम निधान झोली पांयदा। कलिजुग अन्तिम मेट मिटाए जगत शैतान, जूठ झूठ सर्ब मिट जाण, सच सुच्च कर बलवान, लोकमात आप टिकांयदा। सोहँ शब्द सच निशान, नौ खण्ड पृथ्वी आप जणांयदा। सत्तां दीपां इक्क ज्ञान, एका मार्ग लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आकाश प्रकाश वेख वखांयदा। आकाश प्रकाश हरि जोत जगा, आपणी कल वरतांयदा। सुरपति राजा इन्द दए हिला, करोड़ तेतीसा नाल रलांयदा। लोकमाती फेरी पा, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। राज राजाना दए जगा, शाह सुल्ताना आप समझांयदा। मर्द मरदाना आप हो जा, एका डंका आप वजांयदा। तीर निशाना इक्क रखा, रसना चिल्ले आप चढ़ांयदा। गुर गोबिन्दा संग रला, बस्त्र सशतर तन पहना, साचे अस्व आप चड़ांयदा। पहला पौड़ा लए उठा, नीला नीली धारों पार करांयदा। सोहँ मुट्ठा तन बंधा, आप आपणा भार चुकांयदा। दूसर कोई रहिण ना पा, तीर्थ अठसठा दए मिटा, कलिजुग खेल खिलांयदा। सतिजुग तेरी साची चट्ठा रिहा करा, सम्मत चौदां लेख लिखांयदा। सम्मत पन्दरां भट्ठा दए तपा, त्रैगुण अग्नी लांयदा। सम्मत सोलां जगत विकारा इक्ट्ठा दए करा, आपणी

बणत बणांयदा। सम्मत सतारां उलटी लट्ठा दए गिढ़ा, सर अमृत थेह करांयदा। सम्मत अठारां दए रुढ़ा, जल धारा आप वहांयदा। उन्नी उनीसा तेरा कोई ना सके नाअरा ला, अल्ला राणी दए दुहाई ना कोई संग संग निभांयदा। बीस बीसा हरि जोत जगा, आप आपणा वेख वखांयदा। निहकलंका डंक वजा, सृष्ट सबाई आप हिलांयदा। राज राजान कोई दिसे ना, ना कोई ताज हंढांयदा। दर दरबान ना कोई लए बहा, ना कोई हुक्म जणांयदा। पुरख अबिनाशी एका एक वखाए आपणा नाँ, दूसर कोई दिस ना आंयदा। गुर गोबिन्दा देवे ठंडी छाँ, पन्दरां कत्तक आप सुहांयदा। सत्त रंग निशाना दए चढ़ा, आप आपणी रचन रचांयदा। सतिजुग तेरी साची नईआ दए चला, सोहँ चप्पू लांयदा। मनमुख जीवां अन्त मिटा, एका दूजा भउ चुकांयदा। जन भगतां तीजा नेत्र आप खुल्ल्हा, एका धाम सुहांयदा। निज घर आत्म वेखे थाउँ थाँ, चौथा घर हरि सुहा, एका पद समांयदा। पंचम गुण आपणा गा, गोबिन्द मेल मिलांयदा। माता गुजरी ना पुकारे लै के नाँ, तेग बहादर ना गोद उठांयदा। जोत निरँजण आदि पुरख बणी साची माँ, सति पुरख साचा पिता आप हो जांयदा। सम्बल नगरी धाम सुहा, आप आपणी जोत प्रगटांयदा। आप आपणा विच टिका, गोबिन्द गढ़्ह सुहांयदा। उच्चा नीवां ना कोई दिसे थाँ, एका रंग रंगांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी जपाए आपणा नाँ, सोहँ सो रसन अल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण आप अख्वांयदा। नर नरायण हरि आप करतार, अकल कल वरताईआ। जोती नूर कर आकार, वेख वखाए थाउँ थाँईंआ। शब्द खण्डा तेज कटार, हरि मारे बेपरवाहीआ। लोआं पुरीआं पार किनार पावे सार, सन्त सुहेले गुरू गुर चेले लए उभार, आप आपणी दया कमाईआ। खेले खेल विच संसार, खेलणहार दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन जनणी जन एक जन, पूत सपूता इक्क उपाईआ। पूत सपूता हरि गोबिन्द, हरि हरि चिन्त मिटाईआ। आप उपाए आपणी बिन्द, आपणा रंग रंगाईआ। आप वहाए अमृत धारा सागर सिन्ध, आपे रिहा रुड़ाईआ। आपे होए दाता दानी हरि बख्शिंद, आपे मुख भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। गोबिन्द मेला सच घर, मेलणहार करतारा। दो जहानां मिल्या वर, पाया पुरख अगम्म अपारा। ना जन्मे ना जाए मर, आवे जावे वारो वारा। आपणी करनी रिहा कर, करनहार करतारा। धरनी धरत धवल उप्पर धर, आकाश आकाश कर पसारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर सुहाए इक्क दुआरा। गोबिन्द राग शब्द जणा, आत्म धुन उपजाईआ। पुरख अबिनाशी दया कमा, आपणी बूझ बुझाईआ। अकाल मूर्त इक्क वखा, अकल कला समझाईआ। नाद तूरत रिहा सुणा, तुरीआ पद सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी जोत धर, गोबिन्द मेला मेल मिलाईआ। गोबिन्द मेला हरि द्वार, हरि साचा आप करांयदा। दाता दानी पावे सार, महांसार्थी आप अख्वांयदा। लिख्या लेख वखाए अपर अपार, कागद कलम आप हो जांयदा। जनणी जन जाए सुत दुलार, सति सन्तोख समांयदा। नठ्ठ नठ्ठ मेला हरि चरन द्वार, इक्क इक्ट्ठ सुहांयदा। काया बुरज ढठ्ठ जाए महल्ल मुनार, कोई रहिण ना पांयदा। प्रगट हो विच संसार, भरम भुलेखा सर्ब भुलांयदा। धारी केसा लए उभार, जो जन चरनी सीस झुकांयदा। दस दस्मेसा कर त्यार, साचा धाम सुहांयदा। नगर खेड़ा इक्क अपार, चार दिवार ना कोई बणांयदा। छप्पर छन्न ना ल्या संवार, ना कोई बाडी बणत बणांयदा। आप आपणी किरपा धार, गुरमुख साचा रंग चढ़ांयदा। आत्म सेजा कर त्यार, आपणा आसण लांयदा। जोती नूर कर आकार, साचा शब्द सच्ची धुन्कार, साचा राग अल्हांयदा। सुणे सुणाए सुणनेहार, आप आपणा वेख वखांयदा। नारी कन्ता सन्त भतार, साची सेज हंढांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, काया चोली जगत डोली आपणे कंध उठांयदा।

निहकलंक हरि नाउँ है, निरगुण रूप समाए। वसे हर घट थाउँ है, दिस किसे ना आए। शब्द अनादी बेपरवाहो है, बेपरवाह अख्वाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंका नाउँ धराए। निहकलंका हरि निरँकार, एका एक अख्वांयदा। एका डंक शब्द अपार, जुग जुग आप वजांयदा। दो जहानां करे ख़बरदार, पुरीआं लोआं आप उठांयदा। निरगुण सरगुण कर विचार, आप आपणा कर्म कमांयदा। जग जुगत बन्न्हे धार, जोग जुगत इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा नाउँ धरांयदा। निहकलंका नाम निधान, नर हरि आप अख्वाया। एका शब्द इक्क ज्ञान, इक्क ध्यान लगाया। एका चरन धूढ़ सच्चा इशनान, सर सरोवर इक्क वखाया । एका जोती आत्म ब्रह्म ज्ञान, अज्ञान अन्धेर मिटाया। अमृत आत्म पीण खाण, तृष्ना भुक्ख गंवाया। मूर्ख मूढ़्ह बणाए चतुर सुघड़ स्याण, आप आपणी दया कमाया। हरि का शब्द सच निशान, जुग जुग आप चलाया। जोद्धा सूर बली बलवान, निहकलंका आप अख्वाया। राउ रंकां वेखे मार ध्यान विच जहान, द्वार बंका फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगाया। निहकलंका नर निरँजण, नर नरायण अख्वाया। ना कोई घड़े ना मात भज्जण, ना कोई बणत बणाया। ना कोई ताल तलवाड़ा दर द्वारे वज्जण, वजावणहार दिस ना आया। आप आपणा बणया सज्जण, शब्द मीत इक्क रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका एक रिहा वखाया। एका अंक एकँकार, एका कल वरताईआ। एक

तन कर शृंगार, तन बस्त्र इक्क सजाईआ। एका खण्डा इक्क कटार, इक्क गात्रे रिहा पाईआ। एका शब्द एका धार, एक एक रिहा चलाईआ। एका गुर एका अवतार, एका खेल खिलाईआ। एका साजण मीत मुरार, सखा सुहेला इक्क अख्वाईआ। एका गुर एका चेला इक्क द्वार, एका मंग मंगाईआ। एका दाता दानी भरे भण्डार, एका खाली रिहा कराईआ। एका गुणवन्ता गुण रिहा विचार, गुण अवगुण वेख वखाईआ। एका रंग बसन्ता रिहा चाढ़्ह, एका चोली रिहा रंगाईआ। एका हउमे हँगता देवे साड़, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। एका नानक एका अंगद मिल्या मेल कन्त भतार, एका सेज हंढाईआ। एका मंगता बणे भिखार, एका झोली अग्गे डाहीआ। एका पैज देवे संवार, एका गुर वड्डी वड्याईआ। एका शब्द एका धुन धुन्कार, एका नाद वजाईआ। एका सुन्न इक्क समाध, इक्क ध्यान वखाईआ। एका बाणी बोध अगाध, अगाध बोध जणाईआ। एका एक रसना रहे अराध, एका एक लिव लाईआ। एका एक माधव माध, मोहण मोहणी रूप वटाईआ। एका एक सन्त साध, एका एक धूणीआं ताईआ। एका एक हरि शब्द हर रक्खणा याद, निहकलंका नाउँ रखाईआ। जुग जुग सुणे लक्ख चुरासी तेरी फरयाद, धरत मात रही कुरलाईआ। जन भगतां देवे साची दाद, देवणहार आप अख्वाईआ। हरिजन साचे लए लाध, गुर गोबिन्दा मेल मिलाईआ। शब्द डोरी लए बांध, एका तन्दन तन्द बंधाईआ। खेले खेल आदि जुगादि, आदि जुगादी आप अख्वाईआ। कलिजुग अन्तिम देवे दाद, नानक गोबिन्द गया लिखाईआ। खेले खेल हरि ब्रह्माद, ब्रह्मण्ड खोज खुजाईआ। मेट मिटाए जगत विवाद, विकार हँकार रहिण ना पाईआ। पकड़ उठाए नौ नौं नाथ, सिद्ध चुरासी रिहा हिलाईआ। ईसा मूसा छड्डणा साथ, चार यारी संग तुड़ाईआ। सीआं वंड वंडाए साढे तिन्न तिन्न हाथ, रविदास चुमारा गया लिखाईआ। आप चलाए आपणी गाथ, सतिजुग साचा मार्ग लाईआ। सोहँ सो एका राथ, रथ रथवाही आप अख्वाईआ। जन भगतां मस्तक टिक्का लाए माथ, जोत निरँजण लिलाट करे रुशनाईआ। अमृत आत्म मारे ठाठ, ताल सुहावा इक्क वखाईआ। लेख चुकाए तीर्थ अट्ठ साठ, घर मन्दिर इक्क सुहाईआ। शब्द घोड़ा देवे साचा राठ, सोलां कलीआं आसण लाईआ। ना कोई पूजा ना कोई पाठ, निहकलंक तेरे दरस वड्डी वड्याईआ। लेखे लाए हड्डी तिन्न सौ साठ, बहत्तर नाड़ करे रुशनाईआ। आपे गेड़े काया उलटी लाठ, बजर कपाटी कुण्डा लाहीआ। चरन द्वारे इक्क इक्ट्ठ, इक्क इकल्ला रिहा कराईआ। अन्तिम मेला नठ्ठ नठ्ठ, साधां सन्तां राह खैहड़ा दिस ना आईआ। त्रैगुण माया प्रभ तपाए मट्ठ, पंच विकारा अग्नी डाहीआ। सम्मत चौदां करे चट्ठ, गुरमुख साचे संग रलाईआ। आप तपाया जगत वखाया एका मट्ठ, जोती लम्बू एका अग्नी लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर आप अख्वाईआ। निहकलंक

शब्द सितार, एका एक वजांयदा। नानक गाए निरँकार निरँकार निरँकार, निरगुण वेख वखांयदा। गोबिन्द पाया पुरख अपार, परम पुरख समांयदा। दोए जोड़ ढहि पए द्वार, नेत्र नीर वहांयदा। सिक्खी सिख्या कर विचार, सतिगुर साचा सीस झुकांयदा। लिख्या लेख धुर करतार, ना कोई मेट मिटांयदा। पुरी अनन्द ना कोई घर बाहर, अनन्द अनन्द गुर चरनां इक्क वखांयदा। शब्द छन्द ना कोई संसार, बन्द बन्द ना कोई कटांयदा। मदिरा मास ना रसना बत्ती दन्द, गुर गोबिन्दा तीर चलांयदा। तेग बहादर वर पाया परमानंद, निज रूप आप समांयदा। हरिकृष्न चढ़या जगत चन्द, बाल बाला सेव कमांयदा। हरि हरि राए प्रभ आप बख्शंद, बख्शणहार दया कमांयदा। हरिगोबिन्द जोद्धा सूर मृगिन्द, आसण सिँघासण इक्क विछांयदा। अर्जन गुर सागर सिन्ध, बाणी बोध ज्ञान ध्यान इक्क दृढ़ांयदा। राम दास साचा सर, पुरख अबिनाशी वसया घर, एका तरनी गया तर, सर सरोवर इक्क सुहांयदा। अमरदास पाया वर, नार सुहागण सोहे दर, कन्त कन्तूहल सेज हंढांयदा। अंगद अंग गया लग्ग, मिल्या मेल सूरे सरबग, कलिजुग माया अग्नी ना गया दग, एका रंगण रंग चढ़ांयदा। निरगुण नानक गया गा, आपणा आप मेट मिटा, पुरख अबिनाशी दर्शन पा, चार वरनां इक्क जणा, निहकलंक तेरी ओट रखा, एका डंक वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका नाउँ धरांयदा। एका नाउँ जगत धरा, आपणी कल वरताईआ। नौ खण्ड पृथ्वी दए पढ़ा, सत्तां दीपां इक्क वड्याईआ। राज राजानां दए सुणा, दूई द्वैती पड़दा लाहीआ। गुण अवगुण ना कोई जाणा, महिंमा अगणत ना कोई जणाईआ। राग रागनी रहे गा, दिवस रैण सेव कमाईआ। पुरख अबिनाशी बेपरवाह, थिर घर बैठा आसण लाईआ। दीपक जोती इक्क जगा, अट्ठे पहर डगमगाईआ। शब्द धुन आपणी आप वजा, घर आपणे रिहा अल्हाईआ। पंज तत्त ना वेख वखा, मन मति बुध ना कोई चतुराईआ। रक्त बूंद ना मेल मिला, हड्ड मास नाड़ी दिस ना आईआ। चित्रगुप्त ना लेखा रिहा लिखा, धर्म राए ना दए सज़ाईआ। ना कोई ब्रह्मा त्रैगुण माया रिहा रला, विष्नूं वंसी ना वेस वटाईआ। शिव शंकर बाशक तशका ना बैठा गल लटका, तन भबूत ना ख़ाक रमाईआ। ना कोई तार सितार रिहा वजा, गावणहार ना कोई दिसाईआ। पुरख अबिनाशी बेपरवाह, एका बैठा आसण लाईआ। आदि जुगादी आप अख्वा, खेले खेल सृष्ट सबाईआ। जुग जुग मेला मेल मिला, मेल विछोड़े खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर रचन रचा, राम कृष्न कृष्ना राम अख्वाईआ। कलिजुग वेखे साचा थाँ, सच समग्री इक्क टिकाईआ। चार कुन्ट दहि दिशा एका भुल्लया हरि हरि नाँ, गीत संगीत ना कोई गाईआ। मनमुख जीव होए काँ, रसना काग वांग कुरलाईआ। कोई ना देवे ठंडी छाँ, साध सन्त बैठे मुख छुपाईआ। पुरख अबिनाशी

वेखे थाउँ थाँ, हर घट आपणा फेरा पाईआ। करनहारा सच न्यां, साचे कंडे तोल तुलाईआ। कलिजुग द्वारे रिहा कुरला, जूठ झूठ नाल रलाईआ। धरत मात वैण रही पा, खुल्हड़े केस दए दुहाईआ। लाड़ी मौत ख़ुशी रही मना, हथ्थीं मैहन्दी लाल रंगाईआ। सगणा चूड़ा साचा पा, नौ खण्ड पृथ्वी रिहा छणकाईआ। राए धर्म रंग गूढ़ा दए चढ़ा, आप आपणा संग निभाईआ। चित्रगुप्त लेखा रिहा वखा, मनमुख जीवां भुल्ल ना राईआ। पुरख अबिनाशी देवणहार सज़ा, सृष्ट सबाई वेख वखाईआ। चार कुन्ट दहि दिशा रिहा दुड़ा, पवण पवणी रिहा समाईआ। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा वेख वखा, सम्बल नगर डेरा लाईआ। गुर गोबिन्द ल्या जगा, जागरत दिशा इक्क वखाईआ। रसना चिल्ले तीर चढ़ा, नाम निशाना रिहा लगाईआ। बूरा कक्का बिला दए हिला, ईसा मूसा वेख वखाईआ। पहली निशाना रिहा लगा, अल्ला राणी मुख शरमाईआ। संग मुहम्मद चार यार ना कोई बणया सका, सगला संग ना कोई निभाईआ। सम्मत चौदां लेखा रिहा लिखा, चौदां तबकां जड़्ह हिलाईआ। चौदां लोकां आप सुणा, त्रैलोक करे रुशनाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव वेखे थाउँ थाँ, आवे जावे फेरा पाईआ। कलिजुग काया रिहा कुरला, धीरज धीर ना कोई धराईआ। अमृत जाम ना देवे कोई पया, अट्ठ सट्ठ तीर्थ फिरे हलकाईआ। गुर दर मन्दिर अन्दर साचा राग ना दए कोई सुणा, माया राणी नित लड़ाईआ। कुरान हदीस ना कोई रिहा पढ़ा, शरअ शरायत ना कोई वखाईआ। मुलां पीर शेख़ दस्तगीर राणी अल्ला तेरा कोई ना करे निकाह, हक्क ज़नाब ना कोई मिलाईआ। मिले ना पाकी पाक इक्क ख़ुदा, ऐहनल हक्क ना नाअरा लाईआ। अन्तिम होणा मात जुदा, संग मुहम्मद चार यार छाहीआ। पुरख अबिनाशी एका सदा रिहा लगा, नौ खण्ड पृथ्वी लक्ख चुरासी एका शब्द करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आपणा नाउँ रखाईआ। निहकलंक हरि हरि रंग, रंग रता करतारा। शब्द सरूपी बैठ पलँघ, खेले खेल विच संसारा। नादी शब्द वजाए इक्क मृदंग, अनहद वजाए साची तारा। सर सरोवर धारा गंग, प्रभ रक्खे चरन दुआरा। शब्द सुत तेरा साचा जंग, कलिजुग वेखे अन्तिम वारा। चिट्टे अस्व कसया तंग, प्रगट होए पुरख अपारा। लोआं पुरीआं आए लँघ, लोकमात वेखे इक्क दुआरा। भगत जनां हरि सगला संग, दोए जोड़ करे निमस्कारा। आप लगाए आपणे अंग, आपणी गोदी दए हुलारा। सोहँ कंगण तन पावे साची वंग, उतर ना जाए दूजी वारा। मानस जन्म ना होए भंग, लक्ख चुरासी उतरे पारा। धर्म राए ना देवे डन्न, काल महांकाल ना आए दुआरा। दर दुआरा पारब्रह्म अबिनाशी करते जो जन तेरा रिहा मंग, आदि अन्त भरे अतुट भण्डारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, खेले खेल विच संसारा। खेले खेल विच संसार, अकल अकल कला समाईआ। जोती नूर कर आकार, शब्दी

बणत बणाईआ। शब्द सरूपी इक्क जैकार, जै जै जैकार आप कराईआ। मेट मिटाए अन्ध अंध्यार, काली रैण रहिण ना पाईआ। गुरमुख साजण मीत मुरार, सति पुरख मेल मिलाईआ। एका बख्शे चरन प्यार, चरन प्रीती इक्क सिखाईआ। आपे पुरख आपे नार, आपे नारी कन्त भतार, आप आपणी सेज हंढाईआ। पूत सपूता कर उज्यार, हरि शब्दी शब्द जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, जोती नूर शब्द तूर नाद अनादी एका धुन वजाईआ।

पहली मग्घर २०१४ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल तों पटना साहिब शब्द भेज्जया गया

प : पुरख सुल्तान सुल्तान, सति सरूप अख्वाया। ट : टिल्ला उच्च मकान, गोबिन्द गढ़्ह सुहाया। न : निरगुण खेल महान, निज घर वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पटना लेख लिखाया। प : पुस्तक पाठ, पूजा वेख वखाईआ। ट : टुट्टा साथ, ना कोई संग रखाईआ। न : निरगुण खेल त्रैलोकी नाथ, लोआं पुरीआं रिहा भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर पटना वेख वखाईआ। प : पिता इक्क परवान, परम पुरख सुल्तान। ट : टिक्का मस्तक महान आप लगाए श्री भगवान। न : निरगुण बैठ शब्द बिबाण, फिरे फिराए दो जहान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पटना वेखे जगत दुकान। प : प्रितपाल सर्ब सुखदाया। आपे शाह आप कंगाल, मंगणहार आप अख्वाया। आपे जोती नूर अकाल, शब्द धुन आप उपजाया। आपे दीनां बंधप दीन दयाल, दया निध आप अख्वाया। आपे काल होए महांकाल, कूड़ पसारा मेट मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर साचे होए सहाया। प : पूरन जोत धर, निर्मल नूर करे रुशनाईआ। आसा मनसा पूर हरि, हरि गोबिन्द विच समाईआ। गोबिन्द हाज़र हज़ूर दर, दर दरवेसा आप अख्वाईआ। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, गढ़्ह हँकार रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी अलख जगाईआ। आप आपणी अलख जगा, गुर गोबिन्द उठाया। सम्बल नगरी डेरा ला, साचा धाम सुहाया। अमृत जल इक्क भर्रा, साचा ताल सुहाया। शब्दी शब्द ल्या उपा, शब्दी जोड़ जुड़ाया। जोती नूर डगमगा, दिवस रैण करे रुशनाईआ। आप आपणा वेख वखा, आप आपणा रूप वटाया। बस्त्र शस्त्र तन सजा, एक अस्त्र रिहा दौड़ाया। चिट्टे अस्व आसण ला, सोलां कलीआं वेख वखाया। नीले वाला आप हो जा, जोती शब्दी मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्बल नगरी डेरा लाया। सम्बल नगर सच ग्रां, गोबिन्द मिली वड्याईआ। गुर गोबिन्दा बैठा साचे थाँ, हरि साचा होए सहाईआ। निर्मल बाती इक्क जगा,

चार कुन्ट करे रुशनाईआ। एका शब्द रिहा पढ़ा, चार वरनां इक्क पढ़ाईआ। एका रंग रिहा रंगा, रंगणहार आप अख्वाईआ। गुरमुख साचे लए उपा, आप आपणी बूझ बुझाईआ। प : पौड़ा पहला ला, चौथे घर बहाईआ। साचा पद इक्क वखा, सो पुरख निरँजण दया कमाईआ। हँ हँगता दए मिटा, हउमे रोग गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्द वेख वखाईआ। गुर गोबिन्द हरि बलवान, एका एक रखाया। रसना चिल्ला तीर कमान, सोहँ खण्डा हथ्थ फड़ाया। अगम्म अगम्मा वेख मार ध्यान, नाड़ी चम्मा दिस ना आया। मरया ना जम्मा विच जहान, आवण जावण खेल रचाया। धर्म झुलाए इक्क निशान, आप आपणे हथ्थ रखाया। उप्पर लिख्या लेख महान, ना कोई मेटे मेट मिटाया। ब्रह्मा विष्न शिव सारे राह तकाण, कलिजुग वेला अन्तिम आया। गुर गोबिन्दा ना करे कोई पछान, पन्थ ख़ालसा बैठा मुख छुपाया। आपे होया जाणी जाण, जानणहार सृष्ट सबाया। प : पुरखे गुण निधान, परखण वेला अन्तिम आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा धर्म रिहा सुहाया। सम्बल नगर साचा पौड़ा, प्रभ आपणा आप लगाया। सस्से उप्पर इक्क होड़ा, निरगुण सरगुण मेल मिलाया। जोती शब्दी जोड़या जोड़ा, विछड़ कदे ना जाया । हरि का शब्द साचा घोड़ा, जुग जुग रिहा दुड़ाया। प्रगट होया पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा, वेद व्यासा गया लिखाईआ। सम्बल नगर साढे तिन्न हथ्थ लभ्मा चौड़ा, पुरख अबिनाशी आप बणाया। गुर गोबिन्दे आत्म अन्तर लग्गी औड़ा, प्यास आस इक्क रखाया। पुरख अबिनाशी आया दौड़ा, साचे (मन्दिर) डेरा लाया। लक्ख चुरासी वेखे परखे जीव जन्त साध सन्त मिट्ठा कौड़ा, जूठ झूठ रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा गोबिन्द वेख वखाया। ट : टुट्टे माण गढ़्ह हंकारया। मनमुख भुल्ले जीव निादान, विच संसारया। गोबिन्द गुर ना कोई मात पछान, मिल्या मेल ना मीत मुरारया। वेले अन्त सर्ब पछतान, छड्डणा मन्दिर गुरुदुआरया। पुरी अनन्द सर्ब तज जाण, फतिह अकाल ना कोई जैकारया। सर अमृत ना दिसे कोई निशान, खेले खेल हरि निरंकारया। पटने वेखे मार ध्यान, चढ़या चन्न जगत सतारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लिख्या लेख वेख वखारया। न : निरगुण रूप हरि भगवन्त, जुग जुग जोत जगांयदा। गुरमुख मेला नारी कन्त, सन्त साजण मेल मिलांयदा। मनमुखां माया पाए बेअन्त, अन्त ना गणत गणांयदा। भरम भुलाए जीव जन्त, हउमे रोग वधांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे नाम वर, शब्द संदेश इक्क सुणांयदा। गुर गोबिन्दा जोत जगा, लोकमात करे रुशनाईआ। सम्बल नगरी डेरा ला, आपणी रचन रचाईआ। शब्द सुनेहड़ा रिहा सुणा, भुल्ल रहे ना राईआ। सम्मत पन्दरां चरन दए टिका, दर द्वारे आवे फेरा पाईआ। कल्गी तोड़ा सीस इक्क

चमका, नाम दस्तार इक्क चमकाईआ। बस्त्र शस्त्र इक्क सजा, शब्द खण्डा हथ्थ उठाईआ। तन गात्रा इक्क वखा, दर घर साचा वेख वखाईआ। पहली कत्तक कर्म कमा, किरती कर्म कमाईआ। निहकलंका डंका शब्द वजा, कलिजुग सोए रिहा उठाईआ। द्वार बंका दए सुहा, दर ठांडा इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ।