पुस्तकालयभाग ६

२ मग्घर २०१४ मोहण सिँघ दे गृह पिण्ड तारा चक्क ज़िला गुरदास पुर

तन हरि रंग रत्तड़ा, दिवस रैण प्रभात। आपे दे समझावे मतड़ा, शब्द जणाए बोध अगाध। धाम अवल्ला इक्क वखंदड़ा, धुन उपजाए साचा नाद। जोत जगाए हरि अगम्मड़ा, वेख वखाए ब्रह्म ब्रह्माद। सन्त दुआरा आपे मलड़ा, खेले खेल आदि जुगादि। अबिनाशी करता इक्क इकल्लड़ा, सुणे सुणाए सद फरयाद। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सन्तन मेला सच दर, दर दरवेश आपे खलड़ा, देवे दरस सति सतिवाद। दर दरवेश हरि निरँकार, सन्तन दर सुहाईआ। अट्ठे पहर ख़बरदार, आलस निन्दरा विच ना आईआ। देवे नाम आत्म अन्तर कर प्यार, निरगुण मेल मिलाईआ। सरगुण मेला विच संसार, आपे खोल्हे बन्द किवाड़, अन्दर मन्दिर कुण्डा लाहीआ। मेट मिटाए पंचम धाड़, तन रहिण ना पाईआ। साचे पौड़े देवे चाढ़्ह, एका डण्डा नाम फड़ाईआ। आपे होए पिच्छे अगाड़, ब्रह्मण्डां वेख वखाईआ। मेल मिलाए पुरखा नार, नारी पुरख रूप समाईआ। अट्ठे पहर नेत्र नैण रिहा उग्घाड़, हरि सन्तन वेखे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग फेरा पाईआ। गुरमुख साचे सन्त दुलार, हरिजन मेल मिलांयदा। साचा मेला कन्त भतार, नारी कन्ता रूप वटांयदा। काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्ता जीवां जन्तां हउमे हँगता लाया बन्द किवाड़, ना कोई खोल्ह खुल्हांयदा। अगम्म अगम्मड़ी धार सन्त सुहेले आप बणाए जोत जगाए नाड़ नाड़, बहत्तर नाड़ ताल वजांयदा। त्रैगुण माया अग्नी देवे साड़, पंज तत्त आकाश प्रकाश वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सन्तन वसे साचे घर, दासी दास आप हो जांयदा। दरसी दरस हरि नर नरायण, निरगुण रूप समाईआ। सन्त सुहेला वेखे तीजे नैण, दोए लोचन बन्द कराईआ। एका सेजा सुत्ते इक्ट्ठे रहिण, ना कोई वेख वखाईआ। नाता तुट्टे मात पित भाई भैण, साक सैण ना कोई बणाईआ। माया ममता ना वहाए डूँघे वहिण, काम क्रोध नेड़ ना आईआ। दाता दानी मिले साक सज्जण सैण, आप आपणे अंग लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्तन मेला सच घर, घर साचा इक्क सुहाईआ।

साचा घर ग़रीब निवाजा, एका एक रखाया। आपे खोल्हे बन्द दरवाज़ा, आपे बन्द कराया। आपे मारनहारा आवाजा, आपे बैठा मुख छुपाया। आपे रक्खे अस्त्र शस्त्र आपे करे कराए मक्का काअबा, साचा हाजी हाजा हक्क नवाब आप हो आया। आपे जाणे पुन्न सवाबा, सवाब पुन्न ना कोई रखाया। जन भगतां अन्दर मन्दिर आप वजाए अनहद वाजा, आपणा ताल सुहाया। दस्म द्वारी रच्चया काजा, अमृत आत्म ताल सुहाया। धुर दरगाही आया भाजा, जन भगतां मेल मिलाया। आपे रचणहार काजा, सुरत सवाणी लए प्रनाया। जिस जन देवे सोहँ सो सच्चा दाजा, नार दुहागण ना कोई अख्वाया। कलिजुग अन्तिम प्रगट जोत देस माझा, गोबिन्द तेरी रक्खे लाजा, लाजावन्त आप हो आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्तन मेला सच घर, घर साचा बंक सुहाया। बंक द्वार सच घर, हरि साचे जोत जगाईआ। गुरमुख साजण देवे वर, आप आपणी बणत बणाईआ। एका रंग रंगाए नारी नर, नर नरायण वेख वखाईआ। हरिजन साचा साची तरनी रिहा तर, सर सरोवर इक्क नुहाईआ। ना जन्मे ना जाए मर, आवण जावण फंद कटाईआ। राए धर्म दा चुक्के डर, चित्रगुप्त ना लेख वखाईआ। लाड़ी मौत ना आए कर हार शृंगार, वेस अवेस ना कोई वटाईआ। काल महांकाल गुरमुख तेरे रोवण दर, दूर दुराडे बैठे राह तकाईआ। पारब्रह्म प्रभ मिल्या साचा वर, कन्त कन्तूहल इक्क सुहाईआ। इक्क वखाए थिर घर, एका दूजा भउ चुकाईआ। तिन्नां लोकां चुक्के डर, घर चौथे आप बहाईआ। पंचम मेला हरी हरि, हरिजन साचे आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्तन मेला सचे घर, घर सुहञ्जणा इक्क सुहाईआ। घर सुहञ्जणा हरि करतार, एका एक रखाया। जोत जगाए आदि निरँजण अपर अपार, अन्ध अन्धेर मिटाया। ना कोई दिसे चार दिवार, छप्पर छन्न ना कोई रखाया। गुर दर मन्दिर मस्जिद ना दिसे हट्ट पसार, लोआं पुरीआं ना वेख वखाया। गुर पीर साध सन्त ना पावे सार, नाम निधाना ना कोई झोली पाया। ना कोई वेखे किसे करे विचार, ब्रह्मा विष्न शिव ना कोए रखाया। करोड़ तेतीसा ना करे पुकार, सुरपति राजा इन्द ना नाल रलाया। लक्ख चुरासी ना होई त्यार, पंज तत्त ना कोई पसार, पंचम मेल ना कोई मिलाया। पुरख अगम्मा आपे जाणे अगम्मड़ी कार, आप आपणे घर सुहाया। हड्ड मास नाड़ी चम्मड़ा ना कोई आकार, लोचन नैण ना कोई रखाया। आप आपणी जाणे धार, आप आपणे विच समाया। आप आपणी कर विचार, आप आपणा नाउँ धराया। सो पुरख निरँजण खेले खेल अपार, खेलणहार आप अख्वाया। निहकलंक नरायण नर नाउँ इक्क उचार, निरगुण रूप समाया। सरगुण बन्न्हे मात धार, जुग जुग आवे जावे खेले खेल भगवन भगवन्त रूप समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मा शिव देवत सुर सेवक सेवा कर परवान, प्रभ साची

दया कमाया। कलिजुग अन्तिम वेखे मार ध्यान, ईसा मूसा ख़ाक रलांयदा। संग मुहम्मद चार यार होए हैरान, ना कोई संग निभांयदा। नानक गोबिन्द लिख्या लेख अपार, प्रभ लेखा पूर करांयदा। प्रगट हो विच संसार, करे कराए करनेहार, करता पुरख आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी जोत जगांयदा। साचे घर जोत जगा, लोकमात करे रुशनाईआ। साधां सन्तां रिहा उठा, आत्म तार सितार हिलाईआ। भेख पखण्डा दए मिटा, ग्रन्थ पन्थ ना कोए पढ़ाईआ। वेद पुराणां अन्त करा, पंडत पांधे रिहा समझाईआ। अञ्जील कुराना रहिणा ना, मुल्ला शेखां रिहा सुणाईआ। अहिनल हक्क ना कोई देवे नाअरा ला, हक्क हकीकत वेख वखाईआ। लाशरीक इक्क ख़ुदा, वाहिद हरि रघुराईआ। पंडत पांधे करे जुदा, ना कोई संग निभाईआ। साध सन्त ना सके भेव गणा, घर घर बैठे धूणीआं ताईआ। किसे ना दस्सणा साचा राह, कलिजुग रैण अन्धेरी छाईआ। बिन हरि शब्द ना होए कोई सहा, ना कोई सके बचाईआ। सतिजुग साचा आप लगा, निहकलंक करे रुशनाईआ। राज राजाना दए मिटा, कोई रहिण ना पाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी ल्याए इक्क सरना, दूसर कोई रहिण ना पाईआ। एका अक्खर दए पढ़ा, जगत विद्या रहिण ना पाईआ। आप निभाए सगला साथ, संगी साथ आप हो जाईआ। प्रगट होए जिउँ रामा राम घर दसराथ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे मेल मिलाईआ। गुरमुख मंग अपार, प्रभ साचे चरन द्वारया। देवे नाम अधार, अट्ठे पहर ख़ुमारया। सोहँ शब्द जै जै जैकार, अनहद सेवा साची ला रिहा। आप सुणाए आपणी धुन सच्ची धुन्कार, सुन्न मुन्न तुड़ा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे नाम वर, गुण अवगुण ना वेख वखा रिहा। मंगे मंग बण भिखार, हरि नामे चित लाया। देवणहारा हरि दातार, जुग जुग देंदा आया। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, लहिणा देणा रिहा चुकाया। शब्द गहणा करे तन शृंगार, साचा बस्त्र इक्क बणाया। नेत्र नैणां दरस अपार, धुर संजोगी मेल मिलाया। दो जहाना उतरे पार, प्रभ बेड़ा बन्ने लाया। आपे खड़्हा अद्धविचकार, दस्म द्वारी डेरा लाया। इक्क इकल्ला एकँकार, निरगुण खेल खिलाया। गुरमुख साचे कर प्यार, गुर शब्दी शब्द जणाया। शब्द गुर अपर अपार, दीपक जोती दए जगाया। दीपक जोती कर उज्यार, अज्ञान अन्धेर मिटाया। एका एक सच द्वार, गुर चरनी चित लाया। चरन कँवल सोहे बंक द्वार, मरे ना जन्मे वारे वार, आवण जावण फंद कटाया। जो जन मंगे दरस अपार, हरि दरसी दरस दिखाया। गुरमुख साचे रसन स्वास, एका शब्द जणाया। पुरख अगम्मा वसे पास, अन्दर मन्दिर डेरा लाया। आदि अन्त ना होए विनास, जुग जुग खेले खेल खेलणहार आप अख्वाया। सगला सुहेला देवे साथ, संगी साथी आप हो जाया। जिउँ अर्जन मेला त्रैलोकी नाथ,

काहना कृष्ना रूप दरसाया। सगल वसूरे जायण लाथ, जिस जन एका ओट तकाया। नाम जणाई अकथना अकथ, अकथ कथा इक्क सुणाया। सर्बकला हरि आप समरथ, देवे गुरमुख मात वड्आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत स्वासे लेखे लए लाया। रसना जिह्वा शब्द स्वास, पवणी पवण मिलाया। वेख वखाए पृथ्वी आकाश, वेखणहार दिस ना आया। गुरमुख काया मण्डल तेरी पाए रास, गोपी काहना आप हो आया। निज घर आत्म रक्खे वास, निजानंद समाया। सतिगुर पूरा शाहो शाबाश, सहिँसा रोग रहे ना राया। बिरथा जाए ना इक्क स्वास, लेखे लए लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा जगत वर, जुग जुग देंदा आया। जोग जुगत जग हथ्थ, जन भगत वड्याईआ। भगत सुहेले लए रक्ख, सिर हथ्थ समरथ रखाईआ। धुर दरगाही देवे नाम वत्थ, अमोल अमुल वखाईआ। पंच विकारा पाए नत्थ, शब्दी शब्द बंधाईआ। काया बुरज सृष्ट सबाई रिहा ढठ्ठ, थिर कोई रहिण ना पाईआ। गुर शब्द द्वारे इक्क इक्ट्ठ, गुरमुखां मेल मिलाईआ। लेखा चुक्के तीर्थ अट्ठ सट्ठ, चरन धूढ़ जो जन गुर पूरे दर नुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वखाए साचा रथ, जुग जुग आप आपणा मेल मिलाईआ।

भगत वछल गिरधार, नर नरायण अख्वाया। अछल अछल्ल विच संसार, जुग जुग करदा आया। नाम अटल अपर अपार, आप आपणा रिहा चलाया। जल थल डूँघी कन्दर पावे सार, उच्चे टिल्ले पर्बत फोल फुलाया। ब्रह्मण्ड खण्ड वेखणहार, जेरज अंड भेव ना राया। वंडे वंड नर निरँकार, नौ खण्ड वेख वखाया। दीपां लोआं इक्क अकाल, करता पुरख आप अख्वाया। सर सरोवर दए उछाल, अमृत ताल इक्क सुहाया। हरिजन उपाए साचे लाल, आप आपणी गोद उठाया। दिवस रैण करे संभाल, सेवक सेवा सच कमाया। काया मन्दिर वखाए सच सच्ची धर्मसाल, साचा मन्दिर इक्क सुहाया। जोती नूर पुरख अकाल, आप आपणा रिहा कराया। दीपक मस्तक साचे थाल, गगन गगनंतर वेख वखाया। रवि ससि करन भाल, मण्डल मण्डप वेख वखाया। धुन अनादी वजाए साचा ताल, अनहद एका राग अल्हाया। भाग लगाए काया माटी साची खाल, जिस जन आपणी दया कमाया। चले चलाए जुग जुग अवल्लड़ी चाल, भेव कोई ना पाया। लक्ख चुरासी हाल बेहाल, चारों कुन्ट रही कुरलाया। राए धर्म द्वारे होई दासी खाए काल महांकाल, कलिजुग चोट नगारे लाया। सन्त सुहेले गुरमुख साचे सज्जण पुरख अबिनाशी आप आपणे भाल, जोती शब्दी मेल मिलाया। सोहँ शब्द इक्क दलाल, सो पुरख निरँजण मात धराया। एका चाढ़्हे काया चोली रंग गुलाल, कंचन गढ़्ह सुहाया। सूहा वेस सुरत संभाल, चिट्टी धारी

तन्द बंधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजण मेल मिलाया। गुरमुख साजण साचा मीत, हरि शब्द करी कुड़माईआ। ना कोई गुरुदुआरा मन्दिर मसीत, काया कप्पड़ इक्क सुहाईआ। जगत अवल्लड़ी चले रीत, चाल निराली रिहा चलाईआ। थिर घर बैठ हरि अतीत, लोआं पुरीआं वेख वखाईआ। ब्रह्मा वेता गाए एका गीत, चारे वेदां लेख लिखाईआ। वेद व्यासा काया सीत, वेद व्यासा इक्क पढ़ाईआ। राम रामा वसया चीत, लंका गढ़्ह दहिसर तुड़ाईआ। काहना कृष्ना परखे नीत, दुष्ट हँकारी रहिण ना पाईआ। कलिजुग वेखे हस्त कीट, ऊँचां नीचां मात लड़ाईआ। पुरख अबिनाशी खेल अनडीठ, नेत्र नैण ना कोई दरसाईआ। मनमुख जीव होए कौड़े रीठ, अमृत फल ना कोई खवाईआ। गुर सतिगुर पूरा सुत्ता दे कर पीठ, दिवस रैण ना लए अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। साचा मेला सच सुल्तान, काया चोली रंग चलूलया। मिले मेल श्री भगवान, खेले खेल कन्त कन्तूहलया। आत्म जोती देवे ब्रह्म ज्ञान, आप चुकाए लहिणा देणा पिछला मूलया। नाम भगती साचा दान, लोकमात फल फुलवाड़ी एका फुल अन्तिम फूलया। चरन धूढ़ सच्चा इशनान, दुरमति मैल गंवाए दूलो दूलया। अमृत आत्म पीण खाण, उलटा करे नाभ कौलया। एका मन्दिर एका अन्दर एका राग अनादी गाण, पंचम मेला सखा सुहेलया। लक्ख चुरासी पुण छाण, शब्द सरूपी बैठ बिबान, लोआं पुरीआं मार ध्यान, हरिजन साचा इक्क वरोल्लया। दाता दानी हरि दयावान, दया निध विच जहान, गुरमुख तोले साचा तोल्लया। पारब्रह्म ब्रह्म सुल्तान, अट्ठे पहर निगहबान, आदि अन्त कदे ना डोल्लया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे लए वर, हर घट अन्दर रिहा बोल्लया । हर घट अन्दर आपे बोल, आपणी रचन रचाईआ । जन भगतां पड़दा देवे खोल्ह, दूई द्वैती मेट मिटाईआ। काया धरती जाए मौल, रुत्त बसन्त इक्क सुहाईआ। देवे वड्याई उप्पर धौल, धरनी धर अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजण नेत्र नैण दरस परस बिगसाईआ। दर्शन पेखत नैनन नैणां, निज घर आत्म वसया। इक्क वखाए चरन प्रीत, राह साचा एका दस्सया। शब्द सुणाए सुहागी गीत, कोटन कोट करे प्रकाश रवि सस्सया। अट्ठे पहर दिवस रैण परखणहारा नीत, कलिजुग मेट मिटाए रैण अन्धेरी मस्सया। हरिजन काया करे ठंडी सीत, अमृत मेघ आत्म अन्तर गुर पूरा साचा वसया। हरि का शब्द हरिजन लग्गे मीठ, बेमुख जाए दर तों नस्सया। पुरख अबिनाशी इक्क इकल्ला सदा अनडीठ, गुरमुखां अन्दर मन्दिर वसया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत सुहाए इक्क घर, घर साचे आपे वसया। साचा घर उच्चा मन्दिर, हरि साचे जोत जगाईआ। भाग लगाए डूँघी कन्दर, निर्मल बाती इक्क वखाईआ।

बजर कपाटी तोड़े जन्दर, एका खण्डा शब्द लगाईआ। चारों कुन्ट जीव जन्त साध सन्त भौंदे बन्दर, थिर घर ना कोई वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला इक्क द्वार, द्वार बंका इक्क वखाईआ। द्वार बंक हरि भगवन्त, एका एक रखाया। आप उधारे जीव जन्त, साध सन्त होए सहाया। जुग जुग बणाए साची बणत, बेड़ा अपणे हथ्थ रखाया । आपे होए पति पतिवन्त, पतिपरमेश्वर आप अख्वाया। जुग जुग महिंमा गणत अगणत, लेखा लेख ना कोई लिखाया। गुरमुख नारी पुरख अबिनाशी मिल्या साचा कन्त, कन्त सुहाग इक्क हंढाया। काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्त, रंग मजीठ इक्क रंगाया। दाता दानी धन्न धन्नया वड धनवन्त, नाम ख़जाना इक्क वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां आत्म अन्तर रिहा भर, साची झोली नाम भराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, सेवक सेवा रिहा कराया।

आदि अन्त जोती नूर, हरि आपणा आप कराईआ। शब्द नाद साची तूर, आदि जुगादि रिहा सुणाईआ। आपे वसे नेड़े दूर, हर घट बैठा आसण लाईआ। जन भगतां सदा हाज़र हज़ूर, नेत्र नैणा दरस दिखाईआ। नाता तुट्टे कूड़ो कूड़, सच सुच्च समाईआ। चरन बख्शे साची धूढ़, मूर्ख मूढ़्ह दए वड्याईआ। एका रंग चाढ़्हे गूढ़, उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर चेला आप उपाईआ। एका गुर हरि करतार, जुग जुग आप अख्वांयदा। सृष्ट सबाई पावे सार, लक्ख चुरासी बणत बणांयदा। साध सन्त लए उभार, आप आपणा कर्म कमांयदा। एका देवे नाम अधार, सच वस्त झोली पांयदा। पूर्ब कर्मां रिहा विचार, लहिणा देणा मूल चुकांयदा। साचे नैणां दरस अपार, निरगुण रूप समांयदा। सरगुण मेला विच संसार, सति सन्तोखी जाम प्यांअदा। जन भगतां उठाए भार, आप आपणे कंध रखांयदा । शब्द पहनाए साचा हार, तन शृंगार वखांयदा। लोकमात कर प्यार, पारब्रह्म हरि दया कमांयदा। चेला मेला अपर अपार, द्वार बंका आप सुहांयदा। खेले खेल खेलणहार, आप आपणे रंग रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चेला चेतन्न रूप रखांयदा। साचा चेला हरि बणा, आपणा रंग रंगांयदा। एका शब्द दए जणा, एका धुन उपजांयदा। एका गुण दए वखा, अवगुण मेट मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा चेला दर सुहांयदा। गुर गोबिन्दा साचा चेला, एका एक अख्वाया। पुरख अबिनाशी करया मेला, विच विचोला नाम धराया। कलिजुग अन्तिम खेले होला, लाल गुलाला रंग लगाया। एका शब्द सुणाए साचा ढोला, नौ खण्ड पृथ्वी आप जणाया। सत्तां दीपां एका

बोला, एका नाअरा लाया। जन भगतां रंगे काया चोला, रंगणहार आप अख्वाया। कलिजुग अन्तिम बणया तोला, निहकलंकी जामा पाया। लक्ख चुरासी तेरा काया मन्दिर हरि हरि आपे फोला, लेखा कोई रहिण ना पाया। साधां सन्तां रहिण ना देवे पड़दा उहला, ना कोई सके भेव छुपाया। जन भगतां देवे नाम अनमोला, मुल्ल कोई ना लाया। ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां पाए रौला, चारों कुन्टां होए दुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द चेला इक्क बणाया। गोबिन्द चेला सुण पुकार, प्रभ वेख वेख वखांयदा। वेखे खेल वेखणहार, लोआं पुरीआं भरम भुलांयदा। धरत मात रही पुकार, ना कोई धीरज धीर धरांयदा। मनमुख जीव होए विभचार, नार दुहागण कन्त सन्त ना कोई हंढांयदा। मदिरा मास करन आहार, तन शृंगार ना कोई वखांयदा। फिर फिर थक्के नौ द्वार, साचा घर ना कोई सुहांयदा । गोबिन्द चेला करे प्यार, प्रभ अग्गे सीस झुकांयदा। पुरी अनन्द ना कोई द्वार, साचा चन्द ना कोई चढ़ांयदा। बन्द बन्द ना तन कोई कटार, बस्त्र शस्त्र ना कोई सजांयदा। इक्क इकल्ला वेखे प्या द्वार, नेत्र नैणां नीर वहांयदा। सच महल्ला अन्तिम दए उसार, प्रभ आपणी दया कमांयदा। सम्बल नगर कर उज्यार, जोती नूर जगांयदा। सोहँ खण्डा तेज कटार, तन गात्रे आप रखांयदा। चिट्टे अस्व हो अस्वार, दो जहानां फेरा पांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव करे ख़बरदार, एका डंका आप वजांयदा। राज राजानां शाह सुल्तानां रिहा ललकार, राउ रंकां आप जगांयदा। वासी पुरी घनका, भगत उधारे जिउँ जनका, आप आपणी दया कमांयदा। चार वरन चार कुन्ट दहि दिशा वजाए एका डंका, एका ताल तलवाड़ा रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा चेला आप रखांयदा। साचा चेला कर परवान, प्रभ साचा ख़ुशी मनाईआ। एका देवे सोहँ ज्ञान, सोहँ सो सच पढ़ाईआ। रसना चिल्ला तीर कमान, साचा खण्डा हथ्थ फड़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी एका आण, सत्तां दीपां करे जणाईआ। राज राजान शाह सुल्तान सर्ब मिट जाण, थिर कोई रहिण ना पाईआ। गुरमुख साचे चतुर सुजान, प्रभ पकड़ उठाए फड़ फड़ बांहींआ। शब्द बिठाए इक्क बिबान, आप आपणा रिहा उडाईआ। आवण जावण चुक्के कान, जो जन रहे सरनाईआ। दो जहानी देवे माण, थिर घर साचा इक्क सुहाईआ। एका राग सुणाए कान, साचा ताल इक्क वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर चेला इक्क वखाईआ। चेला गुर हरि गोबिन्द, गोबिन्द रूप समाया। आप मिटाए आपणी चिन्द, आपणा भरम मिटाया। सृष्ट शबाई लाई निन्द, मानस जन्म ना वेख वखाया। दाता जोद्धा सूरा वड मृगिन्द, गुणी गहिंद आप हो आया। अमृत आत्म धार वहाए सिन्ध, साचा सागर इक्क भराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबन्द चेला दर सुहाया। गोबिन्द नाम एका दुड़ा, एका बूझ बुझाईआ। एका पौड़े रिहा

चढ़ा, एका डण्डा रिहा वखाईआ। ब्रह्मण गौड़ा आप अख्वा, पूत सपूता आप अख्वाईआ। उच्चा टिल्ला वेख वखा, साचे मन्दिर डेरा लाईआ । साची सिला अग्गे टिका, आपे बन्द रखाईआ। लेखा ना सके कोई लिखा, वेद पुराण भेव ना राईआ। खाणी बाणी रहे गा, गुणवन्ता दिस ना आईआ। अञ्जील कुरान रहे कुरला, अल्ला हू हू नाअरा लाईआ। पुरख अबिनाशी बेपरवाह, वेख वखाणे हर घट थाँईंआ। कलिजुग अन्तिम लहिणा देणा दए चुक्का, पूर्ब लहिणा झोली पाईआ। भाणा सहिणा रिहा सुणा, चार यारां वेख वखाईआ। अल्ला राणी मारे धाह, नेत्र रो रो नीर वहाईआ। ईसा मूसा वेख ख़ुदा, ख़ुदी ख़ुदाई रिहा जणाईआ। अन्तिम होणा पया जुदा, जगत विछोड़ा आप कराईआ। पुरख अबिनाशी इक्क घोड़ा दुड़ा, वाग आपणे हथ्थ रखाईआ। सम्बल नगरी रिहा सुहा, साढे तिन्न हथ्थ लम्बा चौड़ा बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका अक्खर रिहा सखाईआ। एका अक्खर हरि भगवान, कलि अन्तिम वेख वखानया। धुर दरगाही धुर फ़रमाण, आप जणाए दो जहानया। रसना जिह्वा गीत सुहागी एका गाण, पायण पद निरबानया। सो पुरख निरँजण मेहरवान, वड दाता दानी दानया। एका शब्द इक्क ध्यान, एका राग अल्हानया। एका जोती नूर महान, अन्ध अन्धेर मिटानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार वरन बख्शे सच ज्ञानया। चार वरन हरि शब्द जणाई, एका एक जै जैकारा। सोहँ सो सच पढ़ाई, लोआं पुरीआं करे पसारा। अन्त त्रैगुण माया करे लड़ाई, कलिजुग अन्तिम वारा। पकड़ उठाए फड़ फड़ बांही, राज राजाना शाह सुल्ताना वड सिक्दारा। खेले खेल हरि रघुराई, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, इक्क इकल्ला शब्द महल्ला जलां थलां फेरा पाईआ। एका शब्द हरि जणा, एका राग अल्हांयदा। चार वरनां इक्क सरना, सच सरनाई हरि वखांयदा। ऊँचां नीचां भेव मिटा, राज राजानां ख़ाक मिलांयदा। गऊ ग़रीब निमाणे गले लगांयदा। सम्मत चौदां लेख रिहा लिखा, लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा। चौदां लोकां रिहा हिला, इक्क हुलारा आप लगांयदा। ब्रह्मा रोवे मारे धाह, अट्ठे नेत्र नीर वहांयदा। पुरी ब्रह्म ना मिले थाँ, वेला अन्तिम आंयदा। पुरख अबिनाशी इक्क सुहाए साचा थाँ, वेला अन्तिम आंयदा । पुरख अबिनाशी इक्क सुणाए साचा नाँ, साचा जाम प्यांअदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका अक्खर वेख वखांयदा। साचा शब्द सुत बलवाना, हरि साचा मात उपांयदा। नाम शस्त्र तीर कमाना, साचे चिल्ले आप चढ़ांयदा। वेखे खेल जोद्धा सूर बली बलवाना, दो जहानां पार फेरा पांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी तेरा इक्क निशाना, लक्ख चुरासी पार करांयदा। राए धर्म बन्न्हे गाना, प्रभ साची सेवा लांयदा। लाड़ी मौत हो प्रधाना, घर घर नाच वखांयदा। झूठ जूठ कलि मिटे निशाना,

अन्तिम रहिण ना पांयदा। सच सुच्च इक्क वरताना, एका राह चलांयदा। प्रगट होए हरि मर्द मरदाना, आप आपणी जोत जगांयदा। सत्तां दीपां ब्रह्म ज्ञाना, इक्क शब्द जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका मार्ग सृष्ट सबाई वखांयदा। सृष्ट सबाई कर ध्यान, हरि साचे जोत जगाईआ। वरना बरना इक्क ज्ञान, एका दूजा भउ मिटाईआ। तीजे दरस हरि भगवान, चौथे पद समाईआ। पंचम बहि बहि सारे गाण, आत्म घर वज्जे वधाईआ। छेवें छप्पर छन्न ना कोई मकान, हरि बैठा जोत जगाईआ। सति पुरख निरँजण हरि मेहरवान, एका अलख जगाईआ। अट्ठ तत्त ना दर परवान, मन मति बुध पई लड़ाईआ। नौ दर तेरी झूठ दुकान, कलिजुग कूड़ा रिहा चलाईआ। माया ममता पीण खाण, हउमे तृष्ना रोग गंवाईआ। मिले नाम ना सच निशान, चारों कुन्ट रैण अन्धेरी छाईआ। गुर दर मन्दिर मस्जिद होए वैरान, रसना जिह्वा सर्ब हलकाईआ। अन्दर बहि बहि सारे गाण, गोबिन्द गुर ना कोई मिलाईआ। नाता तुटा पीण खाण, मदिरा जाम इक्क प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लक्ख चुरासी देवे फाँसी, राए धर्म हथ्थ फड़ाईआ। राए धर्म रिहा ललकार, लोकमात लए अंगड़ाईआ। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, कलिजुग वेला अन्तिम आईआ। कलिजुग रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नीर वहाईआ। नानक गोबिन्द बण लिखार, लेखा गया लिखाईआ। वेद व्यासा हो त्यार, आपणी कलम रिहा चलाईआ। ब्रह्मण गौड़ा पूत सपूता होए उज्यार, उच्चे टिल्ले पर्बत फेरा पाईआ। निहकलंका लए अवतार, एका डंका नाम वजाईआ। राउ रंकां करे ख़बरदार, शाह सुल्तानां रिहा हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, इक्क इकल्ला खेल खिलाईआ। इक्क इकल्ला हरि गोबिन्दा, अकल कला समाया। गुरमुख उपाए साची बिन्दा, आप आपणी दया कमाया। अन्दर मन्दिर बजर कपाटी तोड़े जिंदा, एका खण्डा हथ्थ उठाया। मनमुख जीव आप लगाए आपणी निन्दा, मुख निन्दया इक्क रखाया। जन भगतां अमृत धार वहाए सागर सिन्धा, सर सरोवर इक्क वखाया। प्रगट होए नर हरि हरि वड मृगिन्दा, जोद्धा सूरबीर आप हो आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका शब्द साचा नाउँ आप चलाए अगम्म अथाहो, बेपरवाह फेरा पाया। बेपरवाह बेऐब, हरि एका एक अख्वांयदा। सृष्ट सबाई साचा नायक, साची सिख्या आप समझांयदा। ना कोई शरअ ना शरायत, हक्क हकीकत वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत चौदां रंग रंगांयदा। सम्मत चौदां लेख लिखा, ईसा मूसा रिहा उठा, अञ्जील कुरान करे कुड़माईआ। मक्का मदीना लाए ढाह, अन्त रहिण ना पाईआ। संग मुहम्मद चार यार रिहा सुणा, वेला अन्तिम पाईआ। दूसर ना कोई जाणे ना सके भेव जणा, भेव कोई

ना पाईआ। गुर गोबिन्दा वेखे थाउँ थाँ, नाल रलाया बेपरवाहीआ। गुरमुख उधारे जिउँ जन जनका, आप आपणी गोद उठाईआ। चारों कुन्ट शब्द जैकारा एका ला, एका राह चलाईआ। नाम निरँजण नेत्र पा, गुरमुख दया कमाईआ। दूई द्वैती पड़दा लाह, एका जोत करे रुशनाईआ। साचा शब्द इक्क सुणा, अनहद ताल वजाईआ। आत्म सेजा दए सुहा, प्रभ फूलन बरखा लाईआ। जोत निरँजण संग रला, मेल मिलाए बेपरवाहीआ। आप आपणे अंगण लए उठा, कर कर लंमीआं बांहीआ। इक्क मृदंगा रिहा वजा, आप सुणाए थाउँ थाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजण साचे वर, दर मेला सहिज सुभाईआ। गुरमुख बाल निधान, गुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। देवे नाम निशान, दो जहानां रिहा झुलाईआ। इक्क वखाए सच मकान, थिर घर नाउँ उपाईआ। चौदां हट्टां इक्क दुकान, काया मन्दिर इक्क टिकाईआ। आपे बैठे शाह सुल्तान, साचे कंडे तोल तुलाईआ। साचा कंडा ब्रह्म ज्ञान, आप आपणे हथ्थ रखाईआ। जन भगतां वेखे मार ध्यान, अट्ठे पहर सेव कमाईआ। अमृत आत्म देवे पीण खाण, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। तीर निराला मारे बाण, साची मुखी इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे साची सेव लगाईआ। गुरमुख साचा जगत निधान, गुर पूरे वड वड्याईआ। एका देवे ब्रह्म ज्ञान, ब्रह्म विद्या इक्क पढ़ाईआ। एका राग सुणाए कान, छत्ती राग भेव ना राईआ। काया मन्दिर सच मकान, गुर बैठा आसण लाईआ । हरिजन साचे कर पछान, चार कुन्ट दहि दिशा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजन मेल मिलाईआ। गुरमुख साजन मेल मिला, आपणी दया कमांयदा। शब्द सरूपी बण मलाह, आप आपणा कर्म कमांयदा। हरिजन बैठे थाउँ थाँ, सृष्ट सबाई खोज खुजांयदा। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, एका साची चोग चुगांयदा। आदिन अन्ता देवे ठंडी छाँ, एका पड़दा नाम पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजण मेल मिलांयदा। हरि सज्जण मेला शाह शाबाश, दर मन्दिर इक्क सुहाया। वेख वखाणे पृथ्वी आकाश, डूँघी कन्दर फेरा पाया। लेखे लाए स्वास स्वास, जो जन रसना रिहा गाया। काया मण्डल पावे रास, आप आपणा रूप वटाया। हरिजन होए दासी दास, दिवस रैण सेव कमाया। आदि अन्त ना होए विनास, जुग जुग लेखा लेख वटाया। जन भगतां हिरदे अन्दर रक्खे वास, निज घर आत्म डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग विछड़े जग मेल कर, कलि लहिणा रिहा चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा मेला मेल मिलाया। साचा मेला हरि भगवन्ता, भगवन रूप समाया। गुरमुख उधारे साचे सन्तां, सतिगुर दया कमाया। जुग जुग बणाए बणता, बेड़ा बन्न्हणहार

आप अख्वाया। मनमुख जीवां माया पाए बेअन्ता, ना कोई सके पड़दा लाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे वेख दर, दर दरवेशा फेरी पाया। हरि शब्द नगारा वज्जया, मनमुख रहे डोल। काल द्वारे फिरे भज्जया, गुरदर मन्दिर रिहा फोल। अन्त पड़दा किसे ना कज्जया, भुल्लया धुर दरगाही कीता कौल। गुरमुख विरला गुर चरन द्वारे बहि बहि सज्जया, काया धरती रही मौल। लक्ख चुरासी जो घड़या सो भज्जया, प्रभ तोलणहारा पूरे तोल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, इक्क वजाए मृदंगा साचा ढोल। नाम मृदंग हरि वजा, लोआं पुरीआं रिहा सुणाईआ। मन मुग्ध गूढ़ी नींद रहे सवा, उप्पर माया पड़दा पाईआ। गुरमुख साचे लए जगा, आत्म ब्रह्म जणाईआ। जोत निरँजण इक्क टिका, दीपक दीप करे रुशनाईआ। नेत्र नैणां वेख वखा, साक सैण भैणा भाईआ। साचा गहणा तन पहना, हार शृंगार आप कराईआ। दर घर साचे बहिणा इक्क सिखा, सिक्खी सिख्या रिहा समझाईआ। गोबिन्द मेला दए मिला, मेल विछोड़ा आपणे हथ्थ रखाईआ। कल्गी तोड़ा दए दिखा, सीस जगदीस आप टिकाईआ। साचे घोड़े दए चढ़ा, सोलां कलीआं आसण लाईआ। पहला पौड़ा आप वखा, पद चौथे जन समाईआ। मिट्ठा कौड़ा वेख वखा, कलिजुग अन्तिम दए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका डंक नाम नगारा, चार कुन्ट रिहा वजाईआ। नाम नगारा अनहद ढोल, अनादी पुरख वजाया। नौ खण्ड पृथ्वी तेरा रच्चया घोल, सत्तां दीपां अखाड़ा इक्क बणाया। सम्मत पन्दरां हल्ला रिहा बोल, अलख निरँजण एका अलख जगाया। काया गठड़ी सभ दी रिहा फोल, नाम वस्त कोई ना कोल रखाया। कलिजुग विकारा अन्दरे अन्दर रिहा बोल, पंज तत्त रिहा शरमाया। मनमुख जीव रहे अनभोल, कलिजुग वेला अन्तिम आया। पुरख अबिनाशी सच दुआरा एका खोल्ह, एका रिहा वणज कराया। अमृत आत्म देवे साची पौहल, एका साचा जाम प्याया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नाम मृदंगा हथ्थ फड़, त्रै लोकां रिहा सुणाया। त्रै लोकां हरि जणाई, अवण गवण मिटाया। चौदां लोकां रिहा उठाई, आप आपणा वेख वखाया। चौदां तबकां रिहा हिलाई, चार यार संग मुहम्मद दए दुहाया। लोकमात लए अंगड़ाई, गुर गोबिन्द वेख वखाया । नानक शब्द करी कुड़माई, जोत निरँजण तेल चढ़ाया। पंचम सखीआं गायण चाँईं चाँईं, साचे मन्दिर मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका डंका राउ रंकां रिहा सुणाया। एक डंक शब्द जैकारा, हरि साचा आप सुणांयदा। मानस मानुख गए हारा, लेखा कोए ना वेख वखांयदा। त्रैगुण माया कर कर वेस पंज तत्त करे शृंगारा, अट्ठ तत्त रहिण ना पांयदा। नौ दर तेरा जगत दुआरा, मन मति घर सुहांयदा। गुरमुख सोहे सच दुआरा, नर निरँकारा वेख वखांयदा।

मिले मेल अगम्म अपारा, अगम्म अगम्मड़े धाम सुहांयदा। सोहँ शब्द तेरा सच नगारा, सो पुरख आप वजांयदा। हँ हँगता रोग निवारा, साची संगता मेल मिलांयदा। जो जन ढहि पए दुआरा, काल महांकाल नेड़ ना आंयदा। भव सागर कराए पार किनारा, काया गागर वेख वखांयदा। एका देवे शब्द हुलारा, दस्म द्वारी डेरा लांयदा। दस्म द्वारी अधविचकारा, प्रभ साचा खेल खिलांयदा। सुन्न अगम्मो पार किनारा, सोहँ देस सुहांयदा। ना कोई पुरख ना कोई नारा, ना कोई बणत बणांयदा। मिले मेल इक्क एकँकारा, एका एक अख्वांयदा। आप सुहाए सच दुआरा, दर दरबारी आप हो जांयदा। सन्त सुहेले कर प्यारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, शब्द डंक सच नगारा, गुरमुख साचे आप सुणांयदा। कलिजुग माया रही जाग, मनमुखां रही सवाईआ। घर घर अन्दर लाए आग, पंज तत्त जुदाईआ। अट्ठे पहर रही भाग, वेला अन्तिम आईआ। अन्दर मन्दिर दीपक जोत ना जगे चिराग, धूआँधार वखाईआ। मानस होए हँस काग, जिह्वा काग वांग कुरलाईआ। काया चोली लग्गा दाग़, ना कोई मात धुआईआ। गुरसिक्खां कराए चरन धूढ़ी मजन माघ, आप आपणी दया कमाईआ। सोहँ शब्द तन बन्न्हे साचा ताग, धुर दरगाही वेख वखाईआ। मन उपजाए इक्क वैराग, मन तन लेखे लाईआ। आप आपणे हथ्थ रक्खे वाग, पुरख अबिनाशी बेपरवाहीआ। धुन आत्मक मारे एका अनादी आवाज़, हरिजन सोए रिहा जगाईआ। सम्बल देस लाउणा भाग, गुर गोबिन्द नेत्र नैणां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका नाम मृदंगा रिहा वजाईआ। तन मन्दिर जन सच गृह, हरि मन्दिर हरि रघुराईआ। पुरख अबिनाशी एका रहै, दिवस रैण सेज वछाईआ। अमृत आत्म वहाए साची नैं, एका धारा रिहा चलाईआ। शब्द अनादी एका कहि, राग रागनी भेव ना पाईआ। दरस अमोघा एका दए, नूरो नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मन्दिर इक्क सुहाईआ। काया मन्दिर साचा गृह, साची पूज पुजाईआ। एका अक्खर एका नाम अबिनाशी करता आपणा लए, एका दूजा भेव मिटाईआ। तीजे नेत्र काया खेत्र वेखणहार आपे रहे, घर चौथे बूझ बुझाईआ। पंचम मेला हरि गुण कहे, शब्दी शब्द समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन तेरा साचा घर, दर मन्दिर इक्क सुहाईआ। साचे मन्दिर साचा हवन, प्रभ साचा आप करांयदा। आहूती पाए अवण गवण, आप आपणी दया कमांयदा। सेवा लाए पवणी पवण, पवण स्वासी लेखे लांयदा। दाता दानी दुष्ट दमन, हँकार विकारा मेट मिटांयदा। जूठ झूठ राम रवण, राम रामा आप अख्वांयदा। एका एक नुहाए साचा नहावण, दुरमति मैल गंवांयदा। बिन हरि सन्त ना जाणे कोए कवण, मूर्ख मूढ़्ह भेव ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, गुरमुख तेरा साचा गृह धाम अवल्ला, आत्म सेजा इक्क सुहांयदा। काया मन्दिर शब्द बिबाणा, हरि साचा आप रखांयदा। जन भगतां देवे धुर फ़रमाणा, बोध अगाधा आप जणांयदा। भरम भुलाए राजा राणा, शाह सुल्तानां दिस ना आंयदा। जिस जन बख्शे चरन ध्याना, चरन चरनोदक मुख प्यांअदा। अमृत आत्म देवे नाम निधाना, सरगुण मेल मिलांयदा। पार कराए दो जहानां, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। नाम निरँजण देवे सच निशाना, एका अलख जगांयदा। वेखे खेल गोपी काहना, मण्डल मण्डप रास रचांयदा। हरिजन देवे पद निरबाणा, परम पुरख समांयदा। आदि जुगादी खेल महाना, खेलणहार दिस ना आंयदा। जन भगतां एका मेला मेल श्री भगवाना, एका दूजा भउ मिटांयदा। तीजे नेत्र इक्क ज्ञाना, घर चौथा आप सुहांयदा। पंचम सुणाए साचा गाणा, अनहद सेवा लांयदा। छेवें दर पुरख सुल्ताना, आप आपणा रूप वटांयदा। सत्तवें घर गुण निधाना, सति पुरखा नाउँ धरांयदा। अट्ठां तत्तां बेपछाना, भेव कोई ना पांयदा। नौ दर भौंदे जीव नादाना, साधां सन्तां विच फिरांयदा। दसवें जोत प्रकाश एका एक खेले खेल महाना, हरि साजन मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख काया साचा मन्दिर, गुरदुआरा इक्क सुहांयदा। गुरुदुआरा साचा मन्दिर, प्रभ साचे जोत जगाईआ। भाग लगाए डूँघी कन्दर, दिवस रैण करे रुशनाईआ। आपे तोड़नहारा जन्दर, आपे बन्द कराईआ। मेल मिलावा अन्दरे अन्दर, आत्म ताकी इक्क खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग विछड़े जग मेल हरि, आप आपणी बूझ बुझाईआ। जग मेले जोग जुगत है, पारब्रह्म अनाथा। जन भगतां देवे साची मुक्त है, दो जहानां सगला साथा। बेमुख ना जाणे मूर्ख मुग्ध है, मिले नाम ना सच्चा राथा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजण मीत दर, दरस दिखाए दया कमाए सगल वसूरा लाथा। सगल वसूरा चिन्त रोग मिटांयदा। देवे दरस इक्क अमोघ, हउमे रोग गंवांयदा। नाम चुगाए साची चोग, काग हँस बणांयदा। मिल्या मेल धुर संजोग, जगत विछोड़ा मात कटांयदा। आत्म सेजा साचा रस एका भोग, हरि भोगी आप भुगांयदा। सति पुरख आप जणाए आपणा जोग, आप आपणी भगती लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मन्दिर साचा वर, दर सुहञ्जणा इक्क वखांयदा। गुरमुख काया दर सुहञ्जणा, हरि शब्द वज्जे वधाईआ। दीपक जोती जगे निरँजणा, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। मिले मेल दर्द दु:ख भय भंजना, सहिँसा रोग रहे ना राईआ। काल नगारा लक्ख चुरासी अन्तिम सिर ते वज्जणा, थिर कोई रहिण ना पाईआ। जो घड़या सो भज्जणा, राए धर्म दए सज़ाईआ। गुरमुख तेरा गुर पूरे पड़दा कज्जणा, नाम दोशाला उप्पर पाईआ। मिल्या मेल हरि साचे सज्जणा, नर नरायण रूप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मन्दिर बैठा

वड़, दिस किसे ना आईआ। हरिजन मन्दिर सच महल्ला, हरि साची रचन रचाईआ। आपे बैठा इक्क इकल्ला, अकल कला अख्वाईआ। किसे हथ्थ ना आवे जलां थलां, उच्चे टिल्ले डूँघी कन्दर जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी कोटन कोट रहे फेरीआं पाईआ। जन भगत दुआरा आपे मल्ला, जुग जुग आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। जोती शब्दी पवणा रला, रूप अनूपा सति सरूपा शाहो भूपा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मन्दिर साचा सर, सर सरोवर इक्क सुहाईआ। सर सरोवर साचा ताल, काया नगर खेड़ा। माणक मोती रिहा उछाल, जन भगतां बन्न्हे मात बेड़ा। एका दए नाम दलाली वड कृपाल, लक्ख चुरासी आवण जावण चुक्के गेड़ा। जगत विछड़े जुग लए भाल, कलिजुग अन्तिम करे निबेड़ा। फल लगाए काया डाल्ह, जूठ झूठ पंचम चुकाए झेड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे साचा घर, साचा मन्दिर अन्दर नर नरायण, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन द्वार हरि निरँकार इक्क वखाए खुल्ल्हा वेहड़ा ।