पुस्तकालयभाग ६

११ मग्घर २०१४ बिक्रमी गुरमुख सिँघ दे गृह पिण्ड भलाई पुर डोगरा ज़िला अमृतसर

जुग करता जग आप हरि, हरि हरि रचन रचाईआ। सृष्ट सबाई खोल्ह दर, लक्ख चुरासी डेरा लाईआ। वेख वखाए नारी नर, नर नरायण रूप समाईआ। आप आपणी करनी रिहा कर, भेव कोई ना पाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव मंगण दर, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। अबिनाशी करता ना जन्मे ना जाए मर, खेले खेल हर घट थाँईंआ। जगत जोग जुग आपणा कर, जग विद्या करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा भेख वटाईआ। जुग दाता हरि निरँकार, जुग जुग वेस वटाया। लोकमात लै अवतार, आप आपणा कर्म कमाया। खेले खेल विच संसार, खेलणहार दिस ना आया। जोत निरँजण कर उज्यार, अन्दर मन्दिर डेरा लाया। आपे करे बन्द किवाड़, खोल्हणहार आप हो आया। वेख वखाए जंगल जूह उजाड़ पहाड़, उच्चे टिल्ले फोल फुलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग खेलणहार, जग आपणा खेल खलाया। जग खेलणहार हरि समरथा, सर्बकला समाईआ। आप चलाए आपणा रथा, रथ रथवाही हरि रघुराईआ। आपे जाणे आपणी कथा, वेद कतेब खाणी बाणी सेवा लाईआ। जुग जुग जगत चलाए साची गाथा, नाम विद्या इक्क पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग मेला जग मेल मिलाईआ। मेलणहार हरि निहकरमा, कर्मी कर्म कमाया। जाणे जणाए धर्मी धर्मा, धर्म कर्म आपणे हथ्थ रखाया। आप वटाए वरनी

वरना, ज़ात पात भेव ना राया। लक्ख चुरासी एका सरना, हरि हरि रूप समाया। इक्क खुल्हाए साचा दरना, दीप लोअ पाताल आकाश एका रंग रंगाया। करोड़ तेतीसा दर द्वारे ढहि पए प्रभ साची सरना, नेत्र नैणी नीर वहाया। पंखी पंछी तरवर सरवर हरि हरि भाणा सिर ते जरना, हरिजन भाणे विच समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता जग आप प्रभ, आप आपणा खेल खिलाया। जग जीवण जग जागया, जागरत जोत जगाईआ। नाम शब्द इक्क अनरागया, राग रागनी भेव ना पाईआ। एका मन्दिर एका अन्दर एका धुन एका शब्द वजाए साचा वाज्जया, ताल आपणे हथ्थ रखाईआ। एका नाद इक्क ब्रह्माद एका हरि हरि गाज्जया, त्रैलोक करे जणाईआ। दो जहानी दर दरवेशा दिवस रैण फिरे भाज्जया, पारब्रह्म वड वड्याईआ। चार जुग तेरा रच्चया काज्जया, कलिजुग अन्त करे कुड़माईआ। लक्ख चुरासी देवे दाज्जया, नौ खण्ड पृथ्वी सगन मनाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव मारे आवाज़या, धरत मात वेख वखाईआ। करोड़ तेतीसा बैठा इक्क जहाज्जया, आप चलाए बेपरवाहीआ। भगत जनां हरि रक्खे लाज्जया, एका विद्या नाम पढ़ाईआ। आपे सोया आपे जागया, आलस निन्दरा विच ना आईआ। हरिजन हँस बणाए कागया, एका साची चोग चुगाईआ। मेट मिटाए राजन राज्जया, शाह सुल्तान आप अख्वाईआ। भेख वटाए देसन माज्झया, सूरबीर आप हो जाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम रक्खे लाज्जया, निहकलंका नाउँ रखाईआ। गुर गोबिन्दे पड़दा काज्जया, गोबिन्द गढ़्ह सुहाईआ। संग मुहम्मद चार यार करे एका हाज्जया, मक्का काअबा दए दुहाईआ। अन्दर मन्दिर फिरे भाज्जया, मठ शिवदवाला दए दुहाईआ। वरन बरन हरि साचे साजन साज्जया, कलिजुग अन्तिम दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग रचना जग आप कर, वेखणहार आप अख्वाईआ। वेखणहार हरि करतार, हरि हरि रंग समाया। कलिजुग अन्तिम लए अवतार, वरनां बरनां मेट मिटाया। राउ रंकां इक्क प्यार, एका नाम जपाया। एका खण्डा तेज कटार, एका तन पहनाया। एका अमृत आत्म धार, निझर रस मुख चुआया। एका रूप अगम्म अपार, एका राम अख्वाया। एका शब्द कर प्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता जग वेस हरि, हरि हरि आप कराया। हरि नामा जग रत्तड़ा, जुग जुग खेल खिलाए। आपे दे समझाए मतड़ा, गुर शब्दी शब्द जणाए। सतिगुर साजण मीत सरन सरनाई हरि प्रभ ढठ्ठड़ा, मार्ग एका एक वखाए। लेखा लेख वखाए अट्ठ सट्ठड़ा, लहिणा देणा मूल चुकाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जग नैणा जग मुखड़ा रसना हरि हरि नाम ध्याए। नाम रस हरि हरि मीठा, एका एक रखाया। जन भगतां देवे जगत जुग अनडीठा, दिस किसे ना आया। त्रैगुण माया तपे अंगीठा, प्रभ साचे आप तपाया। मनमुख जीव कौड़ा

रीठा, अन्तिम भन्न वखाया। हरिजन मेला साचे मीता, मेलणहार आप अख्वाया। वेख वखाए वेदी बेदी अठारां ध्याए गीता, नेतन नेता भेव वटाया। गावत गाए राम सीता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जोती जग कर प्रकाश, अज्ञान अन्धेर मिटाया। हरि जोती नूर हरि प्रकाश, हरि हरि जोत जगाईआ। आदि पुरख सदा अबिनाश, प्रभ आप अख्वाईआ। जुग जुग होया जन दास, दासन दासी सेव कमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर रक्खया वास, वास निवासा सहिज सुखदाईआ। रामा राम विच प्रभास, बैठा आसण लाईआ। काहना कृष्ना पृथ्वी आकाश, एका रंग रंगाईआ। कलिजुग अन्तिम कर प्रकाश, पारब्रह्म अख्वाईआ। लक्ख चुरासी वेखे सास ग्रास, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जोग आप धर, आपे मेट मिटाईआ। जग जनणी जग जाण, हरि हरि हरि आप उपाया। आपे घड़े आपे दए भन्न, घड़न भन्न्हणहार आप अख्वाया। जुग जुग देवणहारा डन्न, लेखा लेख वेख वखाया। वेख वखाए बुध मति मन, ब्रह्म पारब्रह्म भेव ना राया। सुणे सुणाए राग कन्न, राग अनादी भेव छुपाया। तारा मण्डल वेखे रवि ससि सूरज चन्न, धरत धवल सुहाया। पंच विकारा जगत माल धन्न, जूठ झूठ भण्डार भराया। काया झूठी छपरी छन्न, थिर रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाया। कलिजुग अन्तिम हरि निरँकार, हरि हरि जोत जगाईआ। हरि हरि जोती रूप अपार, हरि हरि वेख वखाईआ। शब्दी शब्द जै जै जैकार, नादी धुन वजाईआ। आदि जुगादी एका कार, करता पुरख कराईआ। ब्रह्म ब्रह्मादी वेख विचार, मोहण माधव मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग आपणा वेख वखाईआ। जुग वेखणहारा हरि दातारा, हरि हरि रंग समाया। प्रगट होए विच संसारा, आप आपणा नाउँ उपाया। सतिजुग त्रेता द्वापर पार किनारा, कलिजुग वेला अन्तिम आया। निहकलंक लए अवतारा, गुर गोबिन्द संग निभाया। नाम खण्डा तेज कटारा, तन गात्रे आप लटकाया। अस्व घोड़े हो अस्वारा, पहला पौड़ा रिहा उठाया। वरनां बरनां मारे मारा, ऊँच नीच रहिण ना पाया। साची सरना इक्क निरँकारा, लक्ख चुरासी रिहा समझाया। चौदां लोकां इक्क हुलारा, एका नाम दृढ़ाया। लोक परलोक दए सहारा, एका ताल वजाया। इक्क इकल्ला एकँकारा, एका रंगण रंग रंगाया। जूठा झूठा मेट पसारा, सच सुच्च वरताया। चारे वेद करन पुकारा, ब्रह्मा नेत्र नीर वहाया। वेद व्यासा बण लिखारा, पुराण अठारां गया जणाया। अञ्जील कुरान हाहाकारा, ना कोई होए सहाया। खाणी बाणी करे विचारा, विच विचोला हरि हरि राया। कलिजुग अन्तिम लए अवतारा, निहकलंका डंक वजाया। राउ रंकां करे ख़बरदारा, एका एक शब्द जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग दाता आप अख्वाया। जुग

दाता हरि दातार, जुग जुग बणत बणाईआ। सतिजुग त्रेता सच वरतार, समरथ हथ्थ वड्याईआ। एका मार्ग एका धार, एका राह चलाईआ। एका शब्द इक्क जैकार, एका नाअरा लाईआ। एका दरस इक्क प्यार, एका अंग समाईआ। एका मेघ बरस विच संसार, सीतल सांत कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जग जीवण दाता जुग आप अख्वाईआ। अमृत मेघ बूंद स्वांत, हरि आपणी आप वरतांयदा। खेले खेल इक्क इकांत, अकल कला वरतांयदा। कलिजुग अन्तिम मेटे रैण अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चढ़ांयदा। गुरमुखां बणाए सच बरात, साचा सेहरा सीस गुंदांयदा। लहिणा देणा चुक्के ज़ात पात, ऊँचां नीचां मेट मिटांयदा। आत्म अन्तर वेखे मार झात, साचा मन्दिर इक्क सुहांयदा। आपे पुच्छणहारा वात, हरिजन मेल मिलांयदा। आपे देवणहारा दात, हरिजन झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग रंगांयदा। रंग रत्तड़ा हरि चलूल, काया चोली रतीआ। गुरमुख आत्म सेजा बरखे फूल, हरि मेला कमलापतीआ। शब्द सिँघासण ना कोई पावा दिसे चूल, हरि बैठा शाहो रंग रतीआ। नारी मेला कन्त कन्तूहल, दर द्वारे साजण सतीआ। जुग जुग जाणे लहिणा देणा पिछला मूल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग वेखे तेरी हट्टीआ। कलिजुग तेरा हट्ट पसार, चारों कुन्ट करे रुशनाईआ। जूठ झूठ वणज वपार, लक्ख चुरासी रिहा कराईआ। माया ममता मोह विकार, हउमे हँगता संग रखाईआ। कूड़ कुड़यारा तन शृंगार, काया कप्पड़ तन हंढाईआ। मिले मेल ना कन्त भतार, जगत दुहागण रही कुरलाईआ। गुरमुख नारी रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, दे मति रिहा समझाईआ। नेत्र नैणां कज्जल अपार, नाम नामा रिहा पाईआ। शब्द चूड़ा तन शृंगार, गूढ़ा रंग लाल रंगाईआ। बस्त्र भूशन अपर अपार, काया चोली आप सजाईआ। चरन कँवल हरि दोए जोड़ करे निमस्कार, नेत्र नैणा दर्शन पाईआ। मिले मेल हरि मीत मुरार, जग जोबन लेखे लाईआ। एका मेला इक्क प्यार, एका अंक समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नारी नर वेख वखाईआ। नारी नर हरि नरायण, निज घर आत्म वसया। जन भगतां दर्शन लोचन नैण, मेटे रैण अन्धेरी मस्सया। रसना किसे ना सके कहिण, जिस जन हिरदे हरि रंग वसया। नाता तुट्टे मात पित भाई भैण, प्रभ चरन द्वारे आए नस्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे देवे वर, दर दुआरा एका वसया। दर दुआरा खोल्ह दर दरवाज़ा, साची जोत जगाईआ। देवे दरस ग़रीब निवाजा, अनहद ताल वजाईआ। आप रचाया हरिजन काजा, सच सखीआं मंगल गाईआ। शब्द घोड़े चाढ़्हे साचे ताजा, हरि साची वाग गुंदाईआ। शब्द विचोला फिरे भाजा, आवे जावे फेरा पाईआ। हरिजन साजन साचा राजन राजा, तख्त सुल्तान बैठा

बेपरवाहीआ। जुग जुग रचणहार काजा, आप आपणी बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग तेरी साची रीती, ना कोई जाणे मन्दिर मसीती, गुर मन्दिर गुर दर बैठे ना आसण लाईआ। सतिजुग तेरी साची रीत, प्रभ साचा आप चलांयदा। ना कोई देहुरा मन्दिर मसीत, गुरुदुआरा ना कोई रखांयदा। छत्ती राग ना गाए गीत, अल्ला हू ना नाअरा लांयदा। राधा कृष्न ना रामा सीत, देव ज्वाला ना कोई मनांयदा। आपे जाणे आपणा मार्ग हरि मेहरवान अनडीठ, आप आपणी रचन रचांयदा। पारब्रह्म अबिनाशी करता बीठला बीठ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग तेरा साचा राह, गुर गोबिन्द बण मलाह शब्दी शब्द दए सलाह, जोती जोत जगांयदा। शब्दी शब्द हरि बलवाना, एका कल वरतांयदा। सुरत सवाणी बन्न्हे गाना, एका सगन मनांयदा। पाए वर गुण निधाना, विछड़ कदे ना जांयदा। आदि जुगादी नौजवाना, बिरध बाल ना कोई उपांयदा। एका चिल्ला तीर कमाना, जोद्धा सूरबीर आप अख्वांयदा। एका शस्त्र तन सजाना, एका बस्त्र आप हंढांयदा। लक्ख चुरासी तोड़े माण अभिमाना, गढ़्ह हँकारी रहिण ना पांयदा। एका मारे सच निशाना, तीर निराला आप चलांयदा। खेले खेल गोपी काहना, राम रमईआ आप हो जांयदा। पुरख अकाला हरि सुल्ताना, साचे तख्त सुहांयदा। गुरमुखां देवे धुर फ़रमाना, बोध अगाधी शब्द जणांयदा। एका राग इक्क तराना, एका नाद वजांयदा। साचा मंगल वर घर साचे गाणा, हरि साचा आप सुणांयदा। उठे मर्द जन मरदाना, गोबिन्द मेला मेल मिलांयदा। कलिजुग तेरा वरते भाणा, लोकमात ना कोई सुणांयदा। सतिजुग परखे विच जहानां, हरि साचा मात धरांयदा। एका देवे गुण निधाना, गुणवन्ता झोली पांयदा। चार वरन इक्क दर बहाना, एका राह वखांयदा। मुल्ला शेख़ मुसायक पीर दस्तगीर कोई दिस ना आणा, हक्क हकीकत इक्क जणांयदा। रोज़ा बांग ना कोई अल्हाणा, हथ्थ मुसल्ला ना कोई उठांयदा। जगत नकाह ना किसे कराणा, शरअ शरायत ना कोई जणांयदा। पंडत पाधां वेखे मार ध्याना, मथ्थो तिलक ना लगाना, वेदी ना गड्डे कोई काना, ना कोई चार कुन्ट जणांयदा। खेले खेल श्री भगवाना, जुग जुग आपणी बणत बणांयदा। आपे जाणे आपणा भाणा, हरि भाणे विच समांयदा। ग्रन्थी पन्थी होए हैराना, हरि एका बाण चलांयदा। चार कुन्ट चार चौफेर ना किसे फिराना, ना कोई सीस झुकांयदा। चौथे घर पाया पद निरबाना, पुरख अबिनाशी मेल मिलांयदा। साची लांव कर परवाना, साचे लड़ बंधांयदा। मनमुख भुल्ले जीव नादाना, भेव कोई ना पांयदा। मिल्या पुरख ना हरि सुल्ताना, थिर घर ना कोई वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, सतिजुग खोल्हे साचा दर, सोलां सोलां सोलां धार वहांयदा। हाढ़ सतारां बन्न्हे धार, सम्मत सोलां हरि रघुनाथया। गोबिन्द गुरसिख कर्म विचार,

आप निभाए सगला साथया। क्रिया कर्म किरत जग दए निवार, साचा तिलक लगाए मस्तक माथया। जोड़ी जोड़ विच संसार, नाम चढ़ाए साचे राथया। मरे ना डुब्बे कलिजुग धार, पार कराए हरि रघुनाथया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द जणाई अकथना अकाथया। अकथ कथा करतार, जुग जुग आप कराईआ। सतिजुग साची बन्न्हे धार, कलिजुग मेट मिटाईआ। एका शब्द धुन जै जै जैकार, नादी कन्त सुणाईआ। नारी कन्ता इक्क प्यार, काया चोली रंग बसन्ता इक्क चढ़ाईआ। जीव जन्तां होए उधार, जगत विछोड़ा फंद कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग विछड़े जग जोड़े नाता, बिधाता कर्म धर्म जरम आपणे लेखे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग साचे देवे वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां करे सच कुड़माईआ।

११ मग्घर २०१४ बिक्रमी गुरमुख सिँघ दे गृह गुरबख्श सिँघ दी शादी दे विहार वास्ते
शब्द लिखाए पिण्ड भलाईपुर डोगरा

सति पुरख निरँजण आपणी धार, ब्रह्मण्ड खण्ड चलांयदा। जोत सरूपी कर आकार, शब्दी वंड वंडांयदा। निरगुण सरगुण खेल अपार, भेव कोई ना पांयदा। लोआं पुरीआं पसर पसार, धरत धवल सुहांयदा। आकाश प्रकाश कर विहार, गगन पाताल रहांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर लए उभार, रूप अनूप वखांयदा। करोड़ तेतीसा कर पुकार, सुरपति संग रलांयदा। त्रैगुण माया तत्त अपार, ब्रह्मे झोली पांयदा। पंज तत्त हरि दे उधार, रक्त बूंद अख्वांयदा। हड्ड मास नाड़ी रत्त तन हाडी जोड़ जुड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सरगुण मेल मिलांयदा। मन मति बुध देवे वर, घर साचा इक्क वखांयदा। लोकमाती नौ दर, ग़रीब निवाजा आप अख्वांयदा। दसवें बैठा हरी हरि, नर नरायण अख्वांयदा। आपणी करनी रिहा कर, करनहार अख्वांयदा। शब्द ज्ञानी साचा वर, ब्रह्मे झोली पांयदा। नाम जणाई आपणी कर, चारे वेद लिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखांयदा। ब्रह्मण्ड खण्ड हरि वंड वंडा, आपणी कल वरताईआ। उत्भज सेत्ज जेरज अंड लए उपा, आप आपणा विच टिकाईआ। परमानंद जाए समा, निजानंद दरसाईआ। महल्ल अटल इक्क वसा, थिर घर नाउँ वसाईआ। आपे जाणे आपणा नाँ, आप आपणा नाउँ उपाईआ। निरगुण निरवैर हरि आप अख्वा, नर हरि दया कमाईआ। साची रचना रिहा रचा, रचनहार आप

हो जाईआ। लोकमाती बणत बणा, वरभण्डी दए वड्याईआ। वरभण्डी हरि जोत जगा, लक्ख चुरासी दए वधाईआ। लक्ख चुरासी खेल खिला, हरि बैठा भेव छुपाईआ। आप उपाए आपे दए मिटा, हथ्थ किसे ना आईआ। आपे कारज दए रचा, सञ्झ सवेरा इक्क बणाईआ। आपे हवनी हवन दए करा, आपे वेदी रिहा गडाईआ। आपे खाणी बाणी दए सुणा, ग्रन्थ पन्थ रचाईआ। साध सन्त आपे रिहा जणा, आत्म शब्दी वज्जे वधाईआ। भेख पखण्डा दए मिटा, जुग जुग हथ्थ रक्खे वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर वेखे थाउँ थाँ, आप आपणी कर रुशनाईआ। कलिजुग वेला अन्तिम गया आ, हरि शब्द वज्जे वधाईआ। नानक गोबिन्द गया लिखा, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। पुरख अबिनाशी वेखे राह, लोकमाती फेरा पाईआ। शब्द सरूपी बण मलाह, निरगुण खेल करे रघुराईआ। सम्बल नगरी भाग लगा, आप आपणी धरत सुहाईआ । चार वरनां रिहा जणा, ऊँचां नीचां इक्क सरनाईआ। राज राजानां गल पाए फाह, शब्दी धारी इक्क बंधाईआ। मुस्लिम हिन्दू सिख ईसाई एका धाम दए बहा, शरअ शरायत इक्क सुणाईआ। कलमा नबी ना देवे कोई सुणा, शरअ शरायत ना कोई जणाईआ। हक्क हकीकत इक्क वखा, एका नाम सच्ची पढ़ाईआ। पंडत पांधा मस्तक तिलक ना सके कोई लगा, ना कोई विद्या चले चतुराईआ। गुण अवगुण हरि जाणे थाँ थाँ, नौ खण्ड सत्त दीप आप आपणी कल वरताईआ। बेदी वेदी आप समझा, आप आपणा मार्ग लाईआ। नेती धोती दए खुल्ल्हा, जञ्ञू गल रहिण ना पाईआ । पन्थ ख़ालसा दए हिला, हरि साचे हथ्थ वड्याईआ। गुर गोबिन्दा संग रला, चारों कुन्ट करे कुड़माईआ। एका शब्द दए जणा, लोआं पुरीआं इक्क सुहाईआ। एका डंका रिहा वजा, अठारां बरनां रिहा उठाईआ। घर मन्दिर अन्दर इक्क सुहा, एका दीप करे रुशनाईआ। आत्मक धुन इक्क वजा, अनहद ताल वजाईआ। आत्म सेजा रिहा विछा, हरि साचे आप विछाईआ। सच सुच्च फूलन बरखा रिहा लगा, अट्ठे पहर सेवक सेव कमाईआ। गुरमुख नारी रिहा जगा, आप आपणी दया कमाईआ। पंज तत्त तन अग्ग बुझा, सांतक सति वरताईआ। सर सरोवर अमृत आत्म दए नुहा, दुरमति मैल गंवाईआ। आप आपणा लड़ दए फड़ा, दिस किसे ना आईआ। साचा मार्ग इक्क लगा, चार वरन सच्ची सरनाईआ। अकाल पुरख तेरा एका नाँ, जुग जुग वेख वखाईआ। सन्त सुहेले जुग जुग मेले आपे होोए पिता माँ, आप आपणी गोद उठाईआ। दो जहानी पकड़े बांह, जगत विछोड़ा फंद कटाईआ। चरन कँवल हरि साचा थाँ, गुर गोबिन्दा ओट रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका धार विच संसार, एकँकार आप आपणी रिहा चलाईआ। एका धार हरि निरँजण, आदि पुरख चलाईआ। चरन धूढ़ हरि साचा मजन, तीर्थ तट्ट ना कोई वखाईआ। नेत्र नैण नाम पाए साचा अंजन, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। ताल

नगारे साचे वज्जण, मृदंगा आपणा आप हिलाईआ। भगत जनां हरि आया पड़दे कज्जण, नाम दोशाला इक्क रखाईआ। दो जहानी साचा सज्जण, विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लिख्या लेख धुर दरगाही वेख लोकमात पूर कराईआ। लोकमात हरि निरँकार, आपणी कल वरताईआ। मंगण मंग चरन द्वार, गोबिन्द झोली डाहीआ। एका इक्की एका वार, साची सिक्खी रिहा उपाईआ। धारों तिक्खी विच संसार, कोई भेव ना पावे राईआ। नेत्र पेखी हरि निरँकार, वीह सौ चौदां बिक्रमी लेख लिखाईआ। सतिजुग साची बन्न्हे तेरी धार, सिँघ गुरमुख हथ्थ वड्याईआ। गोबिन्द पाया पुरख अपार, अकाल मूर्त नज़री आईआ। एका नारी एका मेला कन्त भतार, एका सेज रिहा हंढाईआ। मरे ना जम्मे विच संसार, आवण जावण खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार वरनां एका सरना एका नाम एका शब्द एका धुन इक्क जैकार, एका वज्जे वधाईआ। चार वरन इक्क जैकारा, हरि साचा आप करांयदा। कलिजुग तेरा मेट पसारा, सतिजुग साचा मार्ग लांयदा। शब्द विचोला विच संसारा, सोहँ सो करांयदा। वेख वखाणे सच्चा घर बाहरा, थिर घर फेरा पांयदा। दिस ना आए जीव गंवारा, मन मति भरम भुलांयदा। जन भगतां खोल्ह किवाड़ा, आत्म दरसी दरस दिखांयदा। सच मन्दिर दिसे सच अखाड़ा, प्रभ साचा आप लगांयदा। राग अनादी ताल वज्जे बहत्तर नाड़ा, अनहद सुर हिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या सिख विचार, गुर मन्त्र अन्तर इक्क अधार, एका राग अल्हांयदा। आत्म अन्तर शब्द ज्ञाना, घर साचे वज्जे वधाईआ। मिल्या घर हरि पद निरबाना, एका दूजा भउ चुकाईआ। तीजे मेल श्री भगवाना, नेत्र नैण खुल्हाईआ। चौथे घर कर परवाना, गुरमुख साचे दए जणाईआ। शब्द बन्न्हे हरि हथ्थीं गाना, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। तन शृंगार इक्क वखाना, नाम बस्त्र इक्क पहनाईआ। देवे माण दो जहाना, लज पति आपणे हथ्थ रखाईआ। शब्द जणाई धुर फ़रमाना, पारब्रह्म सच्ची सरनाईआ। अमृत आत्म पीणा खाणा, तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग रचना जग आप कर, आपणी बणत बणाईआ। गुर नाम जगत उजागर, हरि साचा आप करांयदा। भाग लगाए काया गागर, दीपक जोत जगांयदा। देवे नाम रत्ती रत्नागर, आकाश प्रकाश वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सतिजुग साचा मार्ग लांयदा। सृष्ट सबाई मार्ग लाउणा, हरिजन वड्डी वड्याईआ। पुरख अबिनाशी लेख लिखाउणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। अकाल पुरख अबिनाशी करता एका नज़री आउणा, ना कोई दूसर सीस झुकाईआ। राग छतीस भेव ना पाउणा, पुराण अठारां होए जुदाईआ। ईसा मूसा अल्ला हू हू नाअरा किसे ना लाउणा, कुरान

अञ्जीलां करे सफ़ाईआ। सोहँ शब्द हरि साची जै जै जैकार कराउणा, लोआं पुरीआं गगन पातालां एका शब्द पढ़ाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर हरि सेवा लाउणा, ब्रह्मण्ड वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साचा कारज रच्चया आप जन भगत करे कुड़माईआ।

थिर घर बैठ हरि समरथ, हरिजन जोड़ जुड़ाया। शब्द चढ़ाए साचे रथ, रथ रथवाही आप अख्वाया। नाम द्वारे कर इक्ट्ठ, साचा मेल मिलाया। धुर दरगाही देवे साची वत्थ, आसा मनसा पूर कराया। पंच विकारा देवे मथ्था, हाज़र हज़ूर दरसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मार्ग लाया। थिर घर बैठ शब्द सिँघासण, गुरमुख मेल मिलांयदा। देवे नाम सर्ब गुण तासन, आत्म झोली पांयदा। निज घर आत्म रक्खे वासन, परमानंद समांयदा। काया वेख पृथ्वी आकाशन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग दाता आप अख्वांयदा। थिर घर बैठ हरि भगवन्ता, गुरमुख जोड़ जुड़ांयदा। गुरमुख नारी साचा कन्ता, सतिगुर मेल मिलांयदा। देवे नाम जिह्वा मणीआ मंता, आत्म ब्रह्म जणांयदा। काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्ता, उतर कदे ना जांयदा। इक्क सुणाए सुहागी छंता, सोहँ सो जपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निज घर आत्म वेख वखांयदा। थिर घर बैठ हरि सुल्तान, हरि शब्द करे कुड़माईआ। गुरमुख साचा बाल अञ्जाण, दे मति रिहा समझाईआ। एका शब्द इक्क ज्ञान, एका नाम पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे जिया दान, एका भिच्छया झोली पाईआ। थिर घर बैठ हरि निरँकार, निज घर आत्म वसया। गुरमुख साजण मीत मुरार, राह साचा सतिजुग दस्सया। खेले खेल सर्ब संसार, कलिजुग मिटे रैण अन्धेरी मस्सया। सोहँ पाए गल फूलन हार, भगत द्वारे फिरे नस्सया। मेल मिलाए पुरखा नारी कन्त भतार, घर मन्दिर बहि बहि हस्सया। निर्मल जोती नूर कर उज्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साजन एका वर एका मार्ग दस्सया।

११ मग्घर २०१४ बिक्रमी गुरमुख सिँघ दी सपुत्री जगीर कौर दी गुरबख्श सिँघ नाल शादी समें
शब्द उचारया पिण्ड भलाई पुर

हरि मार्ग शब्द सलाह, जोती जोत जगाईआ। पुरख अबिनाशी एका थाँ, हरि साजन मेल मिलाईआ। फड़ फड़

हँस बणाए काँ, दुरमति मैल गंवाईआ। इक्क जपाए साचा नाँ, चार वरन करे कुड़माईआ। आपे पिता आपे माँ, पुत्तर धीआं आप उपाईआ। निर्मल जिया देवे थाँ, निरगुण वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा रिहा समझाईआ। शब्द विचोला सच विहारा, हरि साचा मात करांयदा। नारी कन्ता इक्क प्यारा, एका थान सुहांयदा। इक्क शब्द इक्क जैकारा, एका कार करांयदा। इक्क इकल्ला एकँकारा, जुग जुग वेस वटांयदा। कलिजुग मेटे कूड़ पसारा, सतिजुग साचा लांयदा। गुरमुख सोहे बंक दुआरा, हरि जोड़ी जोड़ जुड़ांयदा। वर घर पाया इक्क अपारा, निरगुण मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि साजन वेख वखांयदा। शब्द विचोला आदि जुगादि, प्रभ साचे आप रखाया। जन भगतां देवे नाम दाद, काया झोली दए टिकाया। शब्द जणाई धुन ब्रह्माद, एका ताल वजाया। पाया पुरख हरि माधव माध, विछड़ कदे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चार वरन इक्क विचोला, हरि शब्दी शब्द जणाया। नाम विचोला नौ खण्ड, सत्त दीप वज्जे वधाईआ। खेले खेल विच ब्रह्मण्ड, हरि जोती जोत जगाईआ। कलिजुग सुत्ता दे कर कंड, सतिजुग साचा रिहा जगाईआ। भगत जनां वंडे साची वंड, हरि साचा रिहा वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग सुरती रिहा जगाईआ। सतिजुग सुरती आप जगा, गुर शब्दी मेल मिलाईआ। नारी कन्ता एका थाँ बहा, सतिगुर दया कमाईआ। सोहँ पल्ला दए फड़ा, ना कोई छोड़े छोड़ छुड़ाईआ। निहचल धाम अटला इक्क वखा, हरि सरन सच्ची सरनाईआ। राग महल्ला गौड़ी ना कोई ल्या अल्हा, ना कोई वेख वखाईआ। सोहँ मन्त्र जगत ज्ञान इक्क दृढ़ा, हरिभगत करे कुड़माईआ। अमृत आत्म इक्क प्या, अमरा पद समाईआ। पंचम मेला सहिज सुभा, मिल सखीआं मंगल गाईआ। अनन्द कारज प्रभ दए करा, बख्शे सच सच्ची सरनाईआ। गुरमुख नारी मंगल गा, थिर घर वज्जे वधाईआ। साची डोली लए बहा, आप आपणा पड़दा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर गोबिन्द तेरी धार एका इक्की एका वार, सतिजुग साचा वेख वखाईआ।

हरि शब्द धुर संदेसा, नामो नाम दृढ़ाया। लेखा चुक्के शिव शंकर गनेशा, पूजस सिला ना कोई मनाईआ। जोग जुगत जग देस प्रदेसा, इक्क संदेश सुणाया। वरनी बरनी आपे वेसा, भेखी भेख वटाया। नर नरायण हरि नर नरेशा, निश अक्खर वक्खर हरि गुण गाया। दे मति समझावे धारी केसा, मूंड मुंडाए भेव चुकाया। दर द्वार कुरलायण ब्रह्मा विष्न

महेषा, कलि वेला अन्तिम आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख नाम शब्द गुर मन्त्र इक्क ज्ञान वखाया। इक्क ज्ञान इक्क संदेश, इक्क ध्यान जणाईआ। एका ब्रह्म पारब्रह्म परमेश, परम पुरख अख्वाईआ। एका चरन एका धूढ़ इक्क इशनान इक्क नरेश, एका एक सच्ची सरनाईआ। एका गोपी एका काहन एका गोबिन्द दस दस्मेश, एका नानक रसना गाईआ। एका एक इक्क इकल्ला इक्क ओंकार करे वेस, अकल कला वरताईआ। आदि शक्त जोत निरँजण सम्बल नगर माझे देस, चार कुन्ट दहि दिशा करे रुशनाईआ। गोबिन्द काया हरि प्रवेश, जोती जोड़ा शब्द कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन रिहा जगाईआ। हरिजन साचे आप जगा, आत्म ब्रह्म जणाया। एका अक्खर नाम पढ़ा, निहकरमी कर्म कमाया। साचे पौड़े आपे आप चढ़ा, रवि ससि चरना हेठ दबाया। थिर घर वखाणे साचा थाँ, हरिजन साचे मेल मिलाया। पुरख अगम्मड़े करे सच न्यां, लक्ख चुरासी वेख वखाया। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले पकड़े बांह, आप आपणी दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग कामन करया वेस, रूप रंग दिस किसे ना आया। निहकलंक नरायण नर, जगत निरँजण आदि पुरख पुरख परखोतम दयानिध दीन दयाला गोबिन्द लाला संग रलाया। गोबिन्द लाल शब्द दुलार, हरि साचा संग रलांयदा। आप आपणी किरपा धार, आपणे रंग समांयदा। अट्ठे पहर इक्क प्यार, एका धार वहांयदा। इक्क सुहाए बंक द्वार, थिर घर नाउँ धरांयदा। चरन कँवल जन सच प्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला सच घर, मन्दिर मसीती गुर दर मट्ठ शिवदवाला ना कोई वखांयदा।

२० मग्घर २०१४ बिक्रमी बलवन्त सिँघ, हरबंस सिँघ दे गृह पिण्ड माहल ज़िला अमृतसर

हरि साजन जग मीतड़ा, आदि पुरख अबिनाश। काया चोली रंगे चीथड़ा, जन भगतां दासी दास। मिट्ठा करे कौड़ा रीठड़ा, लेखे लाए दस दस मास। एका चाढ़्हे रंग बसीठड़ा, आदि अन्त ना होए विनास। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे पृथ्वी आकाश। हरिजन साचा हरि रंग रत्तया, हरि साजन मेल मिलाए। आपे दे समझाए मत्तया, एका नाम ज्ञान दृढ़ाए। कलिजुग वा ना लग्गे तत्तीआ, नाम दुशाला उप्पर पाए। मिल्या मेल कमलापतीआ, नार सुहागण इक्क अख्वाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां मेल मिलाए। मिल्या मेल आदि निरँजण, घर साचे वज्जे वधाईआ। चरन धूढ़ बख्शे साचा मजन, दुरमति मैल रिहा गंवाईआ। भाण्डे भरम गढ़्ह प्रभ अबिनाशी तेरे

दर ते भज्जण, जन भगतां आया पड़दे कज्जण, दे मति समझाए जिउँ नानक सज्जण, ठग्ग चोर रहिण ना पाईआ। अनहद ताल नगारे आत्म धुनी धुन नादी वज्जण, वजावणहार आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला सहिज सुभाईआ। हरिजन मेला पति पतिवन्त, हरि साचे आप मिलाया। आपे नारी आपे कन्त, आप आपणी सेज हंढाया। काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्त, फूलन बरखा आपे लाया। जीव जन्त उधारे सँघारे दूत दुष्ट, थिर कोई रहिण ना पाया। कलिजुग माया पाए बेअन्त, लक्ख चुरासी होए हलकाया। गुरमुख विरला जागे सन्त, जिस जन साचे आप जगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाया। हरिजन साचा लाल अनमुल्ल, नौ खण्ड विचारया। लक्ख चुरासी कोई ना मुल्ल, एका भुल्लया हरि निरंकारया। अन्तिम फल सुक्कणा टुट्टे डाल्ह, पतझड़ वेला अन्तिम आ गया। लाल अनमुल्लड़ा मानस मानुख जाणा रुल, ना कोई साचा वणज करा रिहा। गुरमुख विरले भाग लगाए आपणी कुल, गुर गोबिन्द मेल मिला रिहा। सच दुआरा नौ खण्ड पृथ्वी सत्तां दीपां गया खुल्ह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक डंक वजा रिहा। निहकलंका हरि करतार, अकल कला अख्वांयदा। गुरमुख साजन लए उभार, चारों कुंट वेख वखांयदा। अट्ठे पहर ख़बरदार, आलस निन्दरा विच ना आंयदा। सति पुरख निरँजण साची कार, जुग जुग आप करांयदा। सतिजुग त्रेता द्वापर होया पार, कलिजुग वेला अन्तिम आंयदा। नानक गोबिन्द बण लिखार, वेद व्यासा संग रखांयदा। प्रगट जोत हरि निरँकार, आप आपणी बणत बणांयदा। शब्द खण्डा तेज़ कटार, तन गात्रे आप लटकांयदा। लक्ख चुरासी करे ख़बरदार, एका डण्डा हथ्थ उठांयदा। चार वरन सुहाए इक्क द्वार, ऊँचां नीचां भेव मिटांयदा। देवे दरस अगम्म अपार, आत्म जोती जोत जगांयदा। पंचम गावण वारो वार, सेवक साची सेव कमांयदा। हरिजन मेल प्रभ चरन द्वार, चरन चरनोदक मुख प्यांअदा। अट्ठ सट्ठ तीर्थ होया छार, ना कोई धीर धरांयदा। माया मोह लोभ हँकार, काम क्रोध वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख साचे मेल मिलांयदा।

घर मन्दिर सच सुल्तान, निरगुण जोत जगाईआ। दीवा बाती इक्क महान, आप आपणे हथ्थ रखाईआ। सुरत शब्द इक्क ज्ञान, एका ब्रह्म जणाईआ। पारब्रह्म चतुर सुजान, जगत विद्या भेव ना राईआ। खेले खेल दो जहान, जुग जुग आपणी रचन रचाईआ। गुरुआं पीरां देवे दान, नाम वस्त झोली पाईआ। रसना बहि बहि सारे गाण, दिस किसे ना आईआ।

अन्तिम झुलणा सच निशान, नौ खण्ड पृथ्वी आप झुलाईआ। सतिजुग देवे साचा दान, आप आपणी दया कमाईआ। गुरमुख मेला विच जहान, सतिजुग साचा रिहा कराईआ। आवण जावण चुक्के कान, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। राए धर्म मुख शरमान, चित्रगुप्त ना वेख वखाईआ। ब्रह्मा वेखे मार ध्यान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख देवे जगत वड्याईआ। जगत वड्याई हरिजन पाई, प्रभ साचा दया कमाया। कागों हँस रिहा बणाई, हरि साची चोग चुगाया । जो जन चरन सरन ढहि पए सरनाई, मात गर्भ फेर ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनहार आप अख्वाया। करनहार आप करतारा, आपणी कल वरतांयदा। जन भगतां देवे नाम अधारा, आपणा नाम दृढ़ांयदा। अन्दर मन्दिर खोल्हे बन्द किवाड़ा, बजर कपाटी कुण्डा लांहयदा। नेड़ ना आए पंचम धाड़ा, शब्द खण्डा इक्क वखांयदा। गुरमुख साजन साचा लाड़ा, एका एक बणांयदा। लक्ख चुरासी जीव जन्त साध सन्त वेखे चंगा माढ़ा, कलिजुग तेरा रंग चढ़ाया गाढ़ा, ना कोई मात धवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा भेख वटांयदा। आपणा लड़ हरि फड़ा, आपणा दर वखांयदा। पौड़े पौड़े लए चढ़ा, एका मार्ग लांयदा। एका दूजा भउ चुका, तीजे नैण दरस दिखांयदा। चौथे घर दए सुहा, पंचम शब्द अल्हांयदा। छेवें छप्पर छन्न ना कोई रखा, सत्तवें सति पुरख समांयदा। दस्म द्वारी गुरमुख बैठा बेपरवाह, नित तेरा राह तकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख मेला साचे दर, काया मन्दिर अन्दर डेरा लांयदा। काया मन्दिर सच महल्ल, हरि साची जोत जगाईआ। दरस दिखाए घड़ी घड़ी पल पल, विछड़ कदे ना जाईआ। सुरत सवाणी हाल बेहाल, रो रो रही कुरलाईआ। पुरख अबिनाशी अवल्लड़ी चाल, जन भगतां इक्क सिखाईआ। नेड़ ना आए काल महांकाल, दर द्वारे बैठे मुख छुपाईआ। जन भगतां करे अन्तिम अन्त संभाल, धुरदरगाही शब्द दलाल, जगत दलाली रिहा चुकाईआ। जोत जगाए जगत अकाल, अकल कला अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला साचे घर, दर दरवाज़ा ग़रीब निवाजा जन हरि हरि जन आप सुहाईआ । गृह मन्दिर सच सिँघासण, हरि साची सेज विछाईआ। जोती नूर पुरख अबिनाशन, घट घट बैठा आसण लाईआ। जन भगतां दासी दासन, दासी दास आप अख्वाईआ। काया मण्डल पावे रासन, आप आपणी रचन रचाईआ। नाम जपाए रसन स्वासन, जिस जन बूझ बुझाईआ। खेले खेल पृथ्वी आकाशन, गगन पातालां फेरा पाईआ। प्रगट होए घनकपुर वासन, घनी शाम रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मन्दिर रिहा सुहाईआ। गृह मन्दिर साचा हरि हरि पाया, घर साचे वज्जी वधाईआ। हउमे हँगता रोग गंवाया, माया ममता मोह चुकाईआ।

साची संगता मेल मिलाया, दर दुआरा इक्क वखाईआ। भुक्खा नंगता कोई रहिण ना पाया, नाम ख़ज़ाना इक्क टिकाईआ। जिउँ नानक अंगद अंग लगाया, गुरमुख मिली वड्याईआ। दाता सूरा सरबंग हरि आप अख्वाया, देवणहार सृष्ट सबाईआ। जुग जुग जन भगतां द्वारे मंगदा आया, आप आपणी झोली अग्गे डाहीआ। हरि जन काया चोली रंगदा आया, एका रंगण रंग चढ़ाईआ। शब्द घोड़े चिट्टे अस्व तंग कसदा आया, सोलां कलीआं आसण लाईआ। दूई द्वैती हउमे हँगता कलिजुग अन्तिम भन्नदा आया, नाम खण्डा इक्क चमकाईआ। लोआं पुरीआं लँघदा आया, लोकमात करे जोत रुशनाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां वंडां वंडदा आया, उत्भज सेत्ज बैठा आसण लाईआ। भेख पखण्डा जुग जुग डन्नदा आया, आप आपणा डंक वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मन्दिर इक्क सुहाईआ। घर मन्दिर सच हरि रंग रूप, हरि एका रंग रंगाया। शाह सुल्तान वड्डा भूप, बैठा आसण लाया। मनमुख काया अन्ध कूप, दीपक जोत ना कोई जगाया । दर दर घर घर मन्दिर अन्दर धुक्खदे धूप, कोटी कोटन हवन कराया। किसे ना मिल्या सति सरूप, सति पुरख निरँजण नज़र ना आया। हाहाकार चारों कूट, दहि दिशा रिहा कुरलाया। जगत नाता किसे ना गया छूट, ना कोई बंधन बंध बंधाया। वरन बरन पई फूट, साची सरन ना कोई रखाया। पंच विकारा रिहा कूट, दिवस रैण रिहा कुरलाया। गुर गोबिन्दे तेरा तीर निराला एका जाए छूट, रसना चिल्ले आप चढ़ाया । नौ खण्ड ना दिसे जूठ झूठ, बीस सद बीस दए रुढ़ाया। मनमुख जीवां टंगे पुठ्ठ, राए धर्म हथ्थ फड़ाया। गुरमुख लुकया रहे ना कोई गुट्ठ, आपे आप लए उठाया। हरबंस बलवन्त प्रभ गया तुठ, घर साचे डेरा लाया। जुगां जुगां दे विछड़े गए रुठ, कलिजुग वेला अन्तिम मेल मिलाया। मनमुखां हथ्थ फड़ाए खाली ठूठ, नाम भिच्छया ना कोई पाया। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले गए तुठ, पारब्रह्म सरनाया। एका लाहा रहे लुट्ट, अमृत आत्म जाम प्याया। नाम निधाना प्याए एका घुट्ट, अट्ठे पहर ख़ुमार रखाया। आवण जावण लक्ख चुरासी जाए छुट्ट, जिस जन आपणा लड़ फड़ाया। पंचम पंचां जड़्ह देवे पुट्ट, पंचम शब्द करे जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख तेरे काया घर, एका अनहद ताल वजाया। अनहद ताल शब्द वैराग, प्रभ साचा आप वजांयदा। गुरमुख नारी मिल्या कन्त सुहाग, कन्त कन्तहूला मेल मिलांयदा। दीपक जोती जगे चिराग, अन्ध अन्धेर मिटांयदा। कूड़ कुड़यारा धोवे दाग़, सच सुक्ख रखांयदा। साचा मजन एका माघ, आत्म सर सरोवर आप करांयदा। माया डस्से ना डस्सणी नाग, तृष्ना तृप्त करांयदा। दो जहानी आपे पकड़े वाग, नाम घोड़े आप चढ़ांयदा। गुर पूरा ना सोया ना गया जाग, अट्ठे पहर एका रंग रंगांयदा। हरबंस बलवन्त होए वड वड भाग, वड भागी हरि हरि पांयदा। वडभागी वड

भाग, हरि हरि पाया। दीपक दीप जगे चिराग, दीपक दीप करे रुशनाया। पंच विकारा लग्गी आग, त्रैगुण माया लहिणा रिहा चुकाया । धुन आत्मक उपजे साचा राग, अनादी धुन रिहा सुणाया। चरन कँवल जन गया लाग, धन्न धन्न जणेंदी माया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गृह मन्दिर साचे अन्दर आप आपणा डेरा लाया।