पुस्तकालयभाग ६

२० मग्घर २०१४ बिक्रमी ख़ुशहाल सिँघ दे गृह पिण्ड मानावाला ज़िला अमृतसर

पारब्रह्म पुरख सुल्ताना, थिर घर रिहा सुहाईआ। जोती नूर हरि महाना, हरि हरि रिहा जगाईआ। शब्दी शब्द इक्क तराना, आपणा आप अल्हाईआ। आपे गाए आपणा गाणा, गावणहार आप अख्वाईआ। पारब्रह्म प्रभ हरि भगवाना, नूरो नूर समाईआ। अकल कला कल खेल महाना, भेव अभेदा भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा रिहा सुहाईआ। साचा घर हरि भगवन्त, एका एक सुहाया। आपे जाणे आदि अन्त, भेव किसे ना राया। जुग जुग उपाए साध सन्त, दे मति आप समझाया। गुर पीर बणाए बणत, एका मन्त्र नाम दृढ़ाया। काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्त, उतर कदे ना जाया। जगत महिंमा गणत अगणत, लेखा लेख ना कोई लिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी सेज हंढाया। आप आपणी सेज हंढा, आपणा रंग रंगांयदा। निरगुण निरगुण विच समा, निरगुण रूप उपांयदा। जोती जोत जोत जगा, जागरत जोत वखांयदा। शब्दी शब्द शब्द जणा, शब्दी बणत बणांयदा। आप आपणा विच टिका, आप आपणा मुख छुपांयदा। आप आपणा लए उपा, दिस किसे ना आंयदा। जुग जुग भेख रिहा वटा, भेखाधारी नाउँ धरांयदा । सति पुरख निरँजण आप अख्वा, सति पुरख मेल मिलांयदा। काया कंचन गढ़्ह सुहा, नाम सुहागा उप्पर लांयदा। एका अक्खर नाम जपा, जिह्वा मणीआ आप हिलांयदा। गावत गावत सारे रहे गा, गावणहारा दिस ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर साचा इक्क सुहांयदा। हरि शब्द तख्त सुल्तान, बैठा नर निरंकारया। शाहो भूप राज राजान, दो जहानी पावे सारया। आपे दाता दानी देवे दान, आपे मंगे मंग ढहि द्वारया। आपे बख्शे चरन धूढ़ इशनान, सर सरोवर आप नुहा रिहा। आपे होवे जाणी जाण, जानणहार आप अख्वा रिहा । आपे होए चतुर सुजान, मूर्ख मूढ़्ह आप बणा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर साचा इक्क सुहा रिहा। साचा हरि सच वड्याई, घर साचे जोत जगाईआ। आदि पुरख भेव ना राई, अगम्म अगम्मड़ा धाम सुहाईआ।

आपणे हथ्थ समरथ शब्द अकथ रिहा जणाई, अगाध बोध नाम रखाईआ। आप आपणा रथ रिहा चलाई, जुग जुग साचा रथवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर बैठा बेपरवाहीआ। थिर घर साचा शब्द बिबाणा, हरि एका एक रखाया। भेव ना जाणे राजा राणा, शाह सुल्ताना भेव ना पाया। जुग जुग चले चलाए आपणे भाणा, हरि भाणे विच समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी बणत बणाया। आप आपणी बणत बणा, हरि साचे जोत जगाईआ। जोती जोत गया समा, जोती जोत लए उपाईआ। रक्त बूंद कोई दिसे ना, पिता मात ना कोई अख्वाईआ। साचा सुत आप जणा, हरि शब्दी नाउँ रखाईआ। शब्दी शब्द हरि वंड वंडा, ब्रह्मण्ड रचन रचाईआ। ब्रह्मण्ड हरि वेख वखा, आप आपणा रंग रंगाईआ। त्रैगुण माया लेखे ला, ब्रह्मे झोली पाईआ। ब्रह्मा सेवक सेवा ला, पंज तत्त दए वड्याईआ। पंज तत्त हरि बणत बणा, सरगुण वेख वखाईआ। मन मति बुध विच दए टिका, निरगुण खेल खिलाईआ। आप आपणा रिहा छुपा, दिस किसे ना आईआ। एका मन्त्र नाम दृढ़ा, ब्रह्मे बूझ बुझाईआ। चारे वेदां रिहा लिखा, लेखा अन्त ना कोई गिणाईआ। पुरख अबिनाशी बैठा आपणे थाँ, थिर घर साचा थाँ सुहाईआ। जीव जन्त लए उपा, साध सन्त दए वड्याईआ। मानस मानुख लेखे ला, निर्मल जोत करे रुशनाईआ। आत्म ब्रह्म दए जणा, पारब्रह्म भेव ना राईआ। लोकमाती मार्ग ला, एका राह वखाईआ। सतिजुग त्रेता वेख वखा, द्वापर धार बंधाईआ। कलिजुग अन्तिम गया आ, प्रभ आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। नानक गोबिन्द गया लिखा, ना कोई सके मेट मिटाईआ। निहकलंक कल जामा पा, हरि साची जोत करे रुशनाईआ। राउ रंकां लए जगा, राज राजानां दए हिलाईआ। शाह सुल्तानां दए उठा, सोया कोई रहिण ना पाईआ। ब्रह्मा शिव विष्न वेखे थाउँ थाँ, पुरीआं लोआं फेरा पाईआ। करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इन्द लुकया रहिणा ना, प्रभ साचा लए उठाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी सत्तां दीपां वंड वंडा, वंडणहार आप हो जाईआ। जेरज अंड उत्भज सेत्ज गया समा, दिस किसे ना आईआ। वेद पुराणां आप लिखा, गीता ज्ञान जणाईआ। अञ्जील कुरानां लेखा जाणे आप अल्हा, अलाही रूप समाईआ। नानक अंगद अमरदास गुर वेख वखा, रामदास रामा रूप समाईआ। अर्जन लेखा हथ्थ फड़ा, लोकमात दए वड्याईआ। हरि गोबिन्द रूप वटा, दर साचे बूझ बुझाईआ। हरि राए हरि इक्क सरना, सरनगत इक्क समझाईआ। बाल अवस्था लेखे ला, कृष्न कृष्ना वेख वखाईआ। तेग बहादर तेरा नाँ, चार वरन करे जणाईआ। गुर गोबिन्दे देवे ठंडी छाँ, गऊ ग़रीबां गले लगाईआ। वेले अन्तिम पकड़े बांह, जो सरसे गया रुढ़ाईआ। लोकमात जन्म दवा, पुरख बिधाती मेल मिलाईआ। अमृत बूंद स्वांती इक्क पया, सांतक सति वरताईआ। इक्क इकांती दरस दिखा, निरगुण जोत

दरसाईआ। कलिजुग रैण रैण अन्धेरी राती मेट मिटा, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाईआ। एका अक्खर जाप जपा, वाह वाह गुरू हथ्थ वड्याईआ। चार वरनां एका थाँ दए बहा, ऊँच नीच भेव ना राईआ। शाह सुल्तानां दर दर रिहा फिरा, कोई भिख्या नाम ना पाईआ। सम्मत चौदां वीह सद तेरां लेखा गया लिखा, चौदां लोक दए दुहाईआ। निहकलंका खेल रचा, एका डंका रिहा वजाईआ। द्वार बंका दए सुहा, घर साचे आसण लाईआ। गुरमुख उधारे जिउँ जन जनका, धन्न धन्न जणेंदी माईआ। मेल मिलावा बार अनका, कलिजुग अन्तिम मेल मिलाईआ। प्रगट होए वासी पुरी घनका, सम्बल नगरी डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा वेख वखाईआ। सम्बल नगर साचा खेड़ा, हरि गोबिन्द जोत जगाईआ। आत्म अन्तर खुल्ल्हा वेहड़ा, बैठा सेज विछाईआ। करे कराए हक्क निबेड़ा, दो जहानां वेख वखाईआ। कलिजुग तेरा अन्तिम चुक्के झेड़ा, सतिजुग साचा लए अंगड़ाईआ। जूठ झूठ डुब्बे बेड़ा, माया ममता नाल रुढ़ाईआ। सम्मत पन्दरां लग्गे उखेड़ा, ना कोई धीर धराईआ। नौ खण्ड पृथ्वी सत्तां दीपां एका गेड़ा, गेड़नहार आप रघुराईआ। बिन गुर पूरे पार लँघाए केहड़ा, लक्ख चुरासी दए दुहाईआ। त्रैगुण माया पाया झेड़ा, ना सके कोई तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा इक्क सुहाईआ। सच घर सच दरबारा, हरि साची जोत जगाईआ। खेले खेल विच संसारा, ऐड़ा अक्खर लेखे लाईआ। अथर्बण रोवे हाहाकारा, अल्ला राणी दए दुहाईआ। संग मुहम्मद चार यारा, ईसा मूसा रिहा कुरलाईआ। पुरख अबिनाशी खेल अपारा, करनहार आप अख्वाईआ। चौदां तबकां दए हुलारा, एका धक्का लाईआ। नौ सत्त वेख दुआरा, पार किनार ना कोई जणाईआ। मनमुख डोबे वहिंदी धारा, कलिजुग माया वहिण वहाईआ। गुर गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द शब्द गुर लै अवतारा, शब्दी बणत बणाईआ। निर्मल जोती कर आकारा, अकल कला समाईआ। कलिजुग मेटे कूड़ पसारा, अन्त रहिण ना पाईआ। जूठ झूठ रोवे ज़ारो ज़ारा, चारों कुन्ट दए दुहाईआ। सतिजुग साचा मारे इक्क ललकारा, सोहँ सो करे लड़ाईआ। सो पुरख निरँजण आप करतारा, हँ हँगता दए मिटाईआ। नाम खण्डा तेज कटारा, गुर गोबिन्द रिहा उठाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पावे सारा, जेरज अंड भुल्ल ना राईआ। मनमुखां सुत्तां दे कर कंड, लोकमात दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा इक्क वखाईआ। साचा घर हरि निरँजण, एका अलख जगांयदा। दाता दानी दर्द दु:ख भय भंजन, जुग जुग भेख वटांयदा। जन भगतां देवे नेत्र नाम अंजन, अन्ध अन्धेर मिटांयदा। चरन धूढ़ बख्शे साचा मजन, अट्ठ सट्ठ माण गंवांयदा। अनहद ताल तलवाड़े काया मन्दिर वज्जण, प्रभ साचा आप वजांयदा। गढ़्ह हँकारी घर साचे भज्जण, भाण्डा काचा रहिण ना पांयदा। जन भगतां रक्खे जुग

जुग लजण, लाजावन्त आप हो आंयदा। गुरसिक्खां आया पड़दे कज्जण, नाम दोशाला एका पांयदा। गुरमुख विरले अमृत आत्म पी पी रज्जण, सर सरोवर इक्क वखांयदा। दस्म द्वारी साचा हाजी हज्ज कराए हजन, मक्का काअबा इक्क वखांयदा। आत्म सेजा गुरमुख सन्त सुहेले बहि बहि सजण, प्रभ साचा आप बहांयदा। पंच विकारा लोक लज्जया तज्जण, थिर घर साचा आप वखांयदा। इक्क चढ़ाए नाम जहाज़न, दो जहानां पार करांयदा। शाहो भूप वड राज राजन, शाह सुल्तान आप अख्वांयदा। कलिजुग सतिजुग रच्चया काजन, लहिणा देणा मूल चुकांयदा। प्रगट जोत देस माझन, सम्बल नगरी आसण लांयदा। जन भगतां अन्तर आत्म मारे आवाजन, दिस किसे ना आंयदा। नाथ त्रैलोकी ग़रीब निवाजन, गऊ ग़रीबां गले लगांयदा। आपे साजणहारा साजण, आपणी रचना आप रचांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा इक्क वखांयदा। साचा घर हरि नरायण, निरगुण आप उपाया। आपे वेखे आपणे नैण, जगत नेत्र दिस ना आया। रसना किसे ना सके कहिण, गुण अवगुण ना कोए जणाया। जुग जुग आपे जाणे लहिणा देण, लहिणा देणा आप मुकाया। कलिजुग काली खाए लाड़ी मौत डैण, वेला अन्तिम दए दुहाया। नाता तट्टे साक सज्जण मात पित भाई भैण, बंधन बंध ना कोई बंधाया। मनमुख जीव वहिण झूठे वहिण, झूठे धन्दे वक़त गंवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा इक्क सुहाया। साचा घर हरि मेहरवान, आपणा आप उपांयदा। ना कोई मन्दिर मस्जिद दिसे मकान, चार दिवार ना कोई रखांयदा। उच्चा नीचा ना झुल्ले कोई निशान, संख नाद ना कोई वजांयदा। ना कोई वेद पाठ पुराण, पूजा सन्धया ना कोई करांयदा। ना कोई हदीस अञ्जील कुरान, शरअ शरायत ना कोई जणांयदा। छत्ती राग ना कोई वख्याण, खाणी बाणी ना कोई अल्हांयदा। इक्क इकल्ला श्री भगवान, थिर घर बैठा आसण लांयदा। ना कोई खाण ना कोई पीण, ना कोई बस्त्र तन हंढांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे वसया घर, घर साचा इक्क दरसांयदा। साचा घर दरस अमोघ, हरि जोती नूर सवाईआ। ना कोई चिन्ता ना कोई सोग, ना कोई भोग भुगाईआ। ना कोई जोग ना विजोग, ना कोई रोग रिहा सताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच महल्ला रिहा वसाईआ। सच महल्ला आप वसा, आपणी कल वरताईआ। आप आपणी जोत जगा, अट्ठे पहर करे रुशनाईआ। लक्ख चुरासी विच गया समा, हर घट बैठा आसण लाईआ । सन्त सुहेले लए मिला, जुग जुग हथ्थ रक्खे वड्याईआ। शब्दी शब्द रिहा जणा, हरि शब्दी ताल वजाईआ। अन्ध अन्धेरा रिहा मिटा, सतिगुर साचा चन्द रिहा चढ़ाईआ। एका राग रिहा अला, राग नाद भेव ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि साचा धाम सुहाईआ। साचा धाम हरि सुहा,

सगली चिन्त मिटांयदा। दरस दिखाए बेपरवाह, गुरमुख सोए मात जगांयदा। अक्खर वक्खर नाम पढ़ा, साची विद्या आप जणांयदा। बजर कपाटी दए तुड़ा, अन्दर मन्दिर कुण्डा लांहयदा। साचे पौड़े लए चढ़ा, आप आपणी दया कमांयदा। साचा पल्ला नाम फड़ा, आप आपणी सेव कमांयदा। आत्म सेजा इक्क विछा, आसण सिँघासण इक्क सुहांयदा। गुरमुख साजन मेल मिला, नारी कन्ता रूप समांयदा। एका दूजा भेव चुका, तीजा नेत्र इक्क खुल्हांयदा। चौथे घर दए बहा, अमरापद वखांयदा। पंचम मेला सहिज सुभा, गुर पूरा आप करांयदा। अमृत आत्म जाम पया, दुरमति मैल गंवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा फोल फुलांयदा। दस्म द्वारी सच द्वार, हरि साची जोत जगाईआ। निर्मल बाती कर आकार, निरगुण रचन रचाईआ। गुरमुख साजन पाए सार, आप आपणे विच समाईआ। आप आपणे अन्दरों होए बाहर, आत्म कुण्डा लाहीआ। सुन्न अगम्मों पार किनार, दूर दुराडा वेख वखाईआ। चौथे घर खोल्ह किवाड़, भगत दुआरा इक्क खुल्हाईआ। सोहँ सो जै जै जैकार, सो पुरख निरँजण रिहा कराईआ। हँ हँगता ना कोई पसार, पंज तत्त दिस ना आईआ। एका अंगीकार कर त्यार, आप आपणे अंग लगाईआ। साचा संगी धुर दरबार, गुरमुख साचे लए उठाईआ। चौथे घरों होया बाहर, पंचम वेखे सहिज सुभाईआ। पवण स्वासी लए उधार, जोत प्रकाश इक्क कराईआ। आदि अन्त ना कदे विनासी, मरे जम्मे जम्मे मरे ना राईआ। छेवें छप्पर ना कोई वेखे खेल तमासी, आप आपणा घर सुहाईआ। साचा मण्डल साची रासी, आप आपणी रिहा पाईआ। जोत निरँजण होए दासी, सेवा रही कमाईआ। आदि पुरख इक्क अबिनाशी, करता पुरख अख्वाईआ। सत्तवें घर सति पुरख निरँजण दीपक जोत करे प्रकाशी, इक्क प्रकाश कराईआ। दिवस रैण ना कोई बरस मासी, घड़ी पल ना कोई जणाईआ। सूरज चन्न तारा मण्डल ना दिसे पृथ्वी आकाशी, गगन मण्डल ना कोई दिसाईआ । ब्रह्मा विष्न शिव ना कोई दिसे वासी, ना कोई संग जणाईआ। लक्ख चुरासी ना पवण स्वासी, रसना जिह्वा ना कोई हिलाईआ। साचे घर हरि हरि अबिनाशी, हरि साचा थाउँ सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल खेलणहार आप अख्वाईआ। आप आपणा खेले खेल, घर साचे जोत जगांयदा। शब्दी जोती साचा मेल, छे घर आप करांयदा। पंचम होया सज्जण सुहेल, सच समग्री इक्क वखांयदा। चौथे घर चाढ़्हे तेल, जन भगतां सगन मनांयदा। दस्म द्वारी वसया रंग नवेल, दिस किसे ना आंयदा। आपे गुर आपे चेल, आपे गोबिन्द रूप समांयदा। जुग जुग विछड़े कलिजुग लए मेल, सज्जण सुहेल आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सम्मत चौदां वेख वखांयदा। सम्मत चौदां रिहा रो, चारों कुन्ट दुहाईआ। कलिजुग काला दाग़ रिहा

धो, नेत्र नैण रहे शरमाईआ। मनमुख जीव जूठ झूठ बीज रहे बो, फल वेले अन्तिम खाईआ। जगत नाता तुट्टे मोह, ना कोई धीर धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग लहिणा जग झोली पाईआ। कलिजुग लहिणा जाणा चुक्क, हरि साचा आप चुकांयदा। मनमुखां मुख पैणा थुक्क, ना कोई मेट मिटांयदा। हरया बूटा जाणा सुक्क, अमृत निर्मल ना कोई मुख चुआंयदा। सतिजुग साचा धरत मात दी प्या कुक्ख, वीह सौ वीह बिक्रमी पन्दरा कत्तक जन्म दवांयदा। कलिजुग पैंडा गया मुक्क, सतिगुर पान्धी आपणा पन्ध मुकांयदा। हरि हरि भाणा ना जाए रुक, गुर गोबिन्द लेख लिखांयदा। राए धर्म चुक्क चुक्क वेखे मुख, नेत्र नैण खुल्हांयदा। लाड़ी मौत सुखणा रही सुक्ख, हथ्थीं मैहन्दी सगन लगांयदा। गुरमुख साजण सन्त सुहेले कर कर मेले गुर सतिगुर आप आपणी गोदी लए चुक्क, आप आपणी दया कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर विष्नूं भगवान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खेल खिलांयदा।

गुरमुख साची घाल, घाले चरन द्वारया। मिले वस्त नाम धन्न माल, देवणहार आप करतारया। गुरमुख सुरती लए संभाल, गुर शब्दी शब्द करे प्यारया। सदा सुहेला चले नाल, आदि जुगादी एकँकारया। नेड़ ना आए काल महांकाल, दर द्वार रिहा दुरकारया। दर द्वार करे संभाल, सेवक सेवा सच कमा रिहा। जुग जुग चले अवल्लड़ी चाल, भेखाधारी भेख वटा रिहा। आपे शाह आपे कंगाल, दीना बंधप दीन दयाल आप अख्वा रिहा। सन्त सुहेले साचे भाल, आप आपणा रंग चढ़ा रिहा। फल लगाए काया डाल्ह, सिँघ खुशहाल आप तरा रिहा। काया वेख सच्ची धर्मसाल, साची जोत निरजंण दीप जगा रिहा। करे कराए आप प्रितपाल, प्रितपालक नाम रखा ल्या। हरिजन साचा बाल निधान, गुण निधाना आप उठा ल्या। अमृत देवे पीण खाण, जगत तृष्ना भुक्ख मिटा रिहा। सोहँ चढ़ाए सच बिबान, लोआं पुरीआं पार करा रिहा। आप जणाए धुर फ़रमाण, बोध अगाधी शब्द जणा ल्या। आवण जावण चुक्के कान, लक्ख चुरासी गेड़ कटा ल्या। पाया पुरख हरि सुल्तान, ब्रह्म पारब्रह्म समा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख थाएं पाए घाल, पूत सपूता लेखे ला ल्या। गुरमुख घाल साची सेवा, सतिगुर लेखे लांयदा। धुर दरगाही साचा मेवा, एका नाम खवांयदा। हरि हरि गाया रसना जिह्वा, जागरत जोत जगांयदा। कौस्तक मणीआ मस्तक लाए थेवा, थिर घर साचा इक्क सुहांयदा। मेल मिलाए अलख अभेवा, भेव अभेदा भेव छुपांयदा। किसे हथ्थ ना आए देवी देवा, देवत सुर सर्ब कुरलांयदा। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजण साची सेवा सेवक लेखे लांयदा। साची सेवा दर परवाना, परम पुरख कमाईआ। हथ्थीं बन्न्हे नाम गाना, एका तन्दन तन्द बंधाईआ। शब्द बिठाए सच बिबाना, पुरख सुल्ताना आप उठाईआ। एका राग सुणाए काना, धुन आत्मक वज्जे वधाईआ। एका पाया पद निरबाना, घर साचे मंगल गाईआ। मूर्ख मूढ़्ह बणाए चतुर सुजाना, जिस पर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आत्म दरसी देवे ब्रह्म ज्ञाना, जोती नूरो नूर उपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजण मेल हरि, दर दुआरा वेख वखाईआ। साचा मेला हरि करतारा, अगम्म अगम्मड़ा पाया। लेखा चुक्के विच संसारा, नाड़ी चमड़ा लेखे लाया। पाई वस्त नाम हरि थारा, थिर घर साचे मेल मिलाया। उच्च महल्ल अटल मुनारा, हरिजन साचे लए बहाया। ना कोई दीसे चार दिवारा, छप्पर छन्न ना कोई छाया। इक्क इकल्ला एकँकारा, ओंकारा सेवा लाया। आपे जाणे आपणी धारा, जुग जुग करदा आया। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाया। सतिजुग साचा लै अवतारा, धरत मात दए सुहाया। धरत मात करे प्यारा, आप आपणी गोद उठाया। प्रभ दर द्वारे दोए जोड़ करे निमस्कारा, सच सपूता वेख वखाया। इक्क खुल्हाए धर्म दुआरा, साचा मार्ग लाया। सति पुरख निरँजण तेरा जै जै जैकारा, जोग जुगत इक्क जणाया। भगत भगती दए हुलारा, भगवन रूप अख्वाया। आदि शक्त ढहि पए दुआरा, सरन सरनाई इक्क जणाया। अकाल पुरख करता करनहार करतारा, जुग जुग कारज करदा आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजण वेख हरि, बंक दुआरा इक्क सुहाया। बंक दुआरा सच भूमिका विच वरभण्ड, सतिजुग वंड वंडाईआ। शब्द गुर खोज ब्रह्मण्ड, ब्रह्मण्डी वंड वंडाईआ। नाम खण्डा तेज चण्ड प्रचण्ड, एका चण्डी रिहा चमकाईआ। कूड़ कुड़यारा तोड़ घमंड, भेख पखण्डा दए मिटाईआ। ना कोई दीसे नार दुहागण रंड, खुल्हड़े केस ना कोए वखाईआ। माया ममता ना चुक्के कोई पंड, रसना तृष्ना ना कोई हलकाईआ। सतिजुग साचा वंडी वंड, सच सुच्च करे कुड़माईआ। पंच विकारा देवे दंड, नाम जैकारा इक्क लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचा सज्जण, जुग मेला जग मेल मिलाईआ। जग मेला जुग मेलया, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। अचरज खेल पारब्रह्म पुरख अबिनाशी खेलया, अछल अछल्ल कराईआ। मेले मेल गुरु गुर चेलया, गोबिन्द चेला रूप समाईआ। सन्त साजन सज्जण सुहेलया, पारब्रह्म सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घट मन्दिर मेलया मेल बेपरवाहीआ। घट मन्दिर हरि हरि जोती नूर, दिवस रैण डगमगाया। शब्द अनादी वज्जे तूर, अनहद सेवा लाया। आत्म सेजा बैठा हरि दाता जोद्धा सूर, सूरबीर आप अख्वाया। सर्ब घटा आपे भरपूर, गुणवन्ता नाउँ रखाया। जन

भगतां आसा मनसा पूर, पूरन आसा करदा आया। सदा सुहेला वसे हाज़र हज़ूर, नेड़ा दूर ना कोई जणाया। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, कूड़ी क्रिया दए मिटाया। जिस जन बख्शे चरन धूढ़, चरन चरनोदक मुख चुआया। काया चोली रंगण चाढ़्हे गूढ़, शब्द मजीठी रंग चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे नाम वर, वस्त अनडीठी हरिजन झोली पाया। वस्त अनडीठ नाम रत्न, गुरमुख तन टिकांयदा। मनमुख जीव वेख ना सकण, नेत्र लोचन नैण ना कोई खुल्हांयदा। नौ द्वारे बहि बहि तक्कण, दस्म द्वारी ना मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचा मेल दर, नाम निधाना झोली पांयदा। नाम निधाना हरि गुणवन्ता, गुरमुख झोली पाया। मिले वड्याई जीव जन्ता, जोती नूर करे रुशनाया। मिल्या मेल नारी कन्ता, आत्म सेजा वेख वखाया। गुरमुख मेल पूरन भगवन्ता, पारब्रह्म परमेश्वर पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि आदिन अन्ता, गुरमुख उधारे साचे सन्तां, सति सन्तोखी धीरज नाम धराया।

अमृत आत्म नाम प्याला, गुरमुखां आप प्यांअदा। दीनां बंधप दीन दयाला, दया निध अख्वांयदा। दीपक जोत जगाए काया सच्ची धर्मसाला, अन्ध अज्ञान मिटांयदा। अनहद शब्द वजाए साचा ताला, ताल तलवाड़ा इक्क रखांयदा। इक्क जपाए नाम सुखाला, सति पुरख निरँजण आप जणांयदा। तोड़ तुड़ाए जगत जंजाला, पंचम मोह मिटांयदा। तन पहनाए साची माला, हरि शब्दी शब्द रखांयदा। फल लगाए काया डाल्हा, गुरमुख साचे मेल मिलांयदा। जुग जुग चले अवल्लड़ी चाला, नानक गोबिन्द लेख लिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे लए वर, आत्म अन्तर मेल मिलांयदा। अमृत आत्म नाम निधान, गुरमुख विरला पांयदा। जिस जन होए आप मेहरवान, आप आपणी बूझ बुझांयदा। एका देवे पीण खाण, जगत तृष्ना भुक्ख मिटांयदा। चरन धूढ़ बख्शे सच इशनान, साचे मजन माघ नुहांयदा। आत्म जोती ब्रह्म ज्ञान, हरि शब्दी शब्द दृढ़ांयदा। इक्क वखाए सच निशान, नाम निशाना आप झुलांयदा। गुरमुख वेखे मार ध्यान, गुर पूरा सेव कमांयदा। आदि अन्त जुगा जुगन्त खेले खेल विच जहान, खेलणहार आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए वर, एका वस्त झोली पांयदा। नाम वस्त सच भण्डारा, हरि साचा आप वरतांयदा। जुग जुग लए मात अवतारा, लोकमाती बणत बणांयदा। साधां सन्तां पावे सारा, एका धर्म जणांयदा। इक्क इकल्ला एकँकारा, अकल कला अख्वांयदा। भेव ना पायण वेद चारा, लेखा लिख्त ना कोई वखांयदा। अगम्म अगम्मड़ा आपे जाणे अगम्मड़ी धारा, अगम्म अगम्मड़े धाम सुहांयदा। हड्ड मास नाड़ी ना दिसे चमड़ा, पंज तत्त नज़र ना आंयदा।

जगत माया ना पल्ले दमड़ा, ना कोई गंढ्ढ रखांयदा। मात पित ना माई अंमड़ा, पिता पूत ना कोई जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए वर, आप आपणा मेल मिलांयदा। हरिजन साचे मेल मिलाए, आपणी दया कमांयदा। जोत निरँजण तेल चढ़ाए, साचा सगन मनांयदा। अनहद रागी नाद अलाए, पंचम सेवा लांयदा। साचा मंगल बहि बहि गाए, मिल सखीआं आप सुणांयदा। नाम तन्दन तन्द बंधाए, साचा गाना इक्क रखांयदा। कन्त सुहागी एका साचा छंत सुणाए, राग नाद भेव ना पांयदा। आदि पुरख अबिनाशी करता मेल मिलाए, घर साचा इक्क सुहांयदा। सज्जण सुहेल आप हो जाए, जगत नाता पुरख बिधाता गुरमुख साचे आप तुड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए वर, घर साचा इक्क सुहांयदा। साचे घर मंगलाचार, दिवस रैण वज्जे वधाईआ। आत्म धुन अपर अपार, आप आपणी रिहा सुणाईआ। गावत गावे वारो वार, गावणहार दिस ना आईआ। गुरमुख साजण ढहि पए द्वार, नेत्र लोचण दर्शन पाईआ। आपे खोल्हे बन्द किवाड़, बजर कपाटी कुण्डा लाहीआ। मेट मिटाए पंचम धाड़, कूड़ क्रिया रहिण ना पाईआ। साचे घोड़े देवे चाढ़्ह, हरि साचा रथ रथवाहीआ। दस्म द्वारी देवे वाड़, आप आपणा घर सुहाईआ। आपे होए पिच्छे अगाड़, गुर शब्दी रूप वटाईआ। जोत जगाए बहत्तर नाड़, रवि ससि रहे शरमाईआ। काया सच वखाए इक्क अखाड़, हरि बैठा इक्क अकाला सच महल्ला आप आपणी रास रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए वर, घर सुहञ्जणा इक्क दरसाईआ। घर सुहञ्जणा हरि भगवन्त, एका एक रखाया। खेले खेल आदि अन्त, जुग जुग वेख वखाया। आप उठाए साचे सन्त, आप आपणी दया कमाया। नाम जपाए रसना जिह्वा मणीआ मंत, मति बुध भेव ना राया। गुरमुख नारी मेला साचे कन्त, दर घर साचा आप सुहाया। काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्त, उतर कदे ना जाया। मिले मेल पती पतिवन्त, सति सतिवन्ती नार सुहाया। एका गाए धुर दरगाही साचा छंत, आप आपणा रिहा अल्हाया। गुरमुख सुरत सवाणी तेरी बणाए बणत, आप आपणे विच मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए वर, घर साचा इक्क सुहाया। साचे घर हरि भगवाना, एका अलख जगांयदा। गुरमुखां देवे शब्द बिबाना, जुग जुग आप चढ़ांयदा। एका राग एक तराना, एका ताल वजांयदा। एका मेल हरि शाह सुल्ताना, शाहो भूप इक्क वखांयदा। जन भगतां चुकाए आवण जाणा, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए वर, आप आपणे अंग लगांयदा। अंगीकार हरि करतार, एका एक अख्वाया। गुरमुख साचे कर प्यार, आप आपणी गोद उठाया। दो जहानी वसया बाहर, दिस किसे ना आया। साधां सन्तां होया सेवादार,

जुग जुग करदा आया। अमृत आत्म मेवा फल अपर अपर, गुर गोबिन्द मुख लगाया। नानक रसना गाए निरँकार निरँकार निरँकार, निरगुण रूप दरसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए वर, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाया। आत्म दर खोल्ह दरवाज़ा, गुरमुख साचे आप जगांयदा। प्रगट हो ग़रीब निवाजा, जोती शब्दी बणत बणांयदा। आप वजाए साचा वाजा, तार सितार आप हिलांयदा। जन भगतां रच्चया हरि काजा, मुख साचा सगन लगांयदा। सति पुरख निरँजण एका देवे साची दाता, दो जहानी गंढ्ढ बंन्हांयदा। कलिजुग अन्तिम वेख धरे जोत हरि देस माझा, सम्बल नगर धाम सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजन मिल्या घर, घर सुहञ्जणा जगे जोत निरँजणा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण वेख वखांयदा। निरगुण सरगुण साचा मेला, हरि हरि आप कराया। आपे गुर आपे चेला, गोबिन्द दर खुल्हाया। पारब्रह्म प्रभ सज्जण सुहेला, दो जहानां आप अख्वाया। आपे वसे सद रंग नवेला, हर घट अन्दर बैठा डेरा लाया। अचरज खेल पारब्रह्म कलि खेला, निहकलंक डंक वजाया। नौ खण्ड पृथ्वी सत्तां दीपां लक्ख चुरासी चाढ़्हे तेला, जूठ झूठ डंका लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां वखाए सच घर, घर साचा इक्क सुहाया।