२१ मग्घर २०१४ बिक्रमी सरमुख सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर
सो पुरख निरँजण आप करतार, अकल कला समाया। भेव ना पायण वेद चार, ब्रह्मा लिख लिख लेख मुकाया। वेद व्यासा बण लिखार, पुराण अठारां गया जणाया। गीता ज्ञान करे विचार, आदि अन्त भेव ना राया। अञ्जील कुरान रही पुकार, आप आपणा नाअरा लाया। खाणी बाणी वेख विचार, सेवक सेवा रिहा कमाया। पारब्रह्म प्रभ गुर अवतार, गोबिन्द रूप समाया। नाम जपाए अपर अपार, लेखा लेख ना कोई वखाया। जुग जुग लए मात अवतार, सतिजुग त्रेता वेख वखाया। द्वापर बन्न्हणहारा धार, आपणी धारा इक्क वखाया। कलिजुग खेल करे करतार, वेला अन्तिम नेड़े आया। नानक गोबिन्द मंगे मंग भिखार, प्रभ अग्गे झोली डाहया। दोए जोड़ करे निमस्कार, नेत्र नैणां नीर वहाया। आप आपणी किरपा धार, हरि साचे शब्द जणाया। इक्क इकल्ला एकँकार, वेले अन्तिम होए सहाया। निहकलंक चवीआं अवतार, जोती जामा भेख वटाया। शब्द खण्डा तेज कटार, गोबिन्द गात्रे तन पहनाया। कल्गी तोड़ा सीस दस्तार, जोती जोड़ा जोड़ जुड़ाया। नाम घोड़ा अपर अपार, लोआं पुरीआं रिहा फिराया। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा वेख विचार, आप आपणा रंग रंगाया। दहि
दिशा चारे कूटां पावे सार, ब्रह्मण्ड खण्ड वंड वंडाया। खेले खेल खेलणहार, आप आपणी रचन रचाया। गुरमुख मेले विच संसार, जुग जुग विछड़े मेल मिलाया। लहिणा देणा कर्ज़ उतार, नाम गहणा तन पहनाया। नेत्र दरस साचे नैणा, बन्द किवाड़ आप खुल्हाया। थिर घर बहिणा सोहँ शब्द रसना कहिणा, घर चौथा पद इक्क वखाया। अनहद ताल वजाया साचा नाद, ब्रह्माद सेवा लाया। शब्द जणाई बोध अगाध, अगाध बोध आप हो आया। जन भगतां देवे साची दाद, धुर दरगाही लै के आया। मेल मिलाए मोहण माधव माध, विछड़ कदे ना जाया। पकड़ उठाए सन्त साध, आप आपणी दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग वटाया। आदि पुरख हरि निरँजण, जोती जोत जगांयदा। भगत सुहेला साचा सज्जण, एका मार्ग लांयदा। कलिजुग ठूठे अन्तिम भज्जण, थिर कोई रहिण ना पांयदा। गुरमुख अमृत आत्म पी पी रज्जण, सर सरोवर इक्क वखांयदा। नाम दोशाला लै आया पड़दे कज्जण, जन भगतां उप्पर पांयदा। मदिरा मास जो जन तजण, गुर गोबिन्द मेल मिलांयदा। एका हज्ज कराए मक्का काअबा साचा हाजी हज्जन, दो दो आबा वेख वखांयदा। चरन घोड़े दे रकाबा, सोलां कलीआं आसण लांयदा। प्रगट होए शाह नवाबा, आप आपणी कल वरतांयदा। लक्ख चुरासी नौ खण्ड तेरा लेखा लेख चुकाए हिसाबा, आप पिछला मूल चुकांयदा। जन भगतां उलटी करे कँवल नाभा, अमृत आत्म मुख चुआंयदा। मनमुख जीवां दए अजाबा, सम्मत सोलां राह तकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण सरगुण खेल खिलांयदा। निरगुण रूप हरि उत्तम, आपणी कल वरताईआ। ना मरे ना पए जम्म, मात गर्भ ना कोई रखाईआ। ना कोई आलस निन्दरा ना कोई खाए पीए तम, तृष्ना भुक्ख ना कोई सताईआ। नेत्र नीर ना वहाए छम्म छम्म, रो रो ना कोए सुणाईआ। आप आपणा जाणे कम्म, ना कोई दूसर दए सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका जोत करे रुशनाईआ। जोती नूर हरि आकार, एका एक कराया। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, निहकलंका जामा पाया। गोबिन्द मेला विच संसार, सम्बल नगरी धाम सुहाया। महल्ल अटल उच्च मुनार, आप आपणा आसण लाया। एका शब्द एका धुन इक्क जैकार, गावणहार इक्क अख्वाया। लक्ख चुरासी सुणे पुकार, हर घट मन्दिर अन्दर बैठा डेरा लाया। कलिजुग काया कूड़ होई कुड़यार, झूठे धन्दे सृष्ट सबाया। काम क्रोध लोभ मोह हँकार, सांतक सति ना कोई वरताया। मनमुख भुल्ले जीव गंवार, आप आपणा मूल गंवाया। चार वरन ना कोई देवे मात सहार, दहि दिशा रहे कुरलाया। पुरख अबिनाशी आपे जाणे आपणी कार, जुग जुग करदा आया। ब्रह्मे देवे शब्द हुलार, कलिजुग वेला अन्तिम आया। अट्ठे नेत्र खोल्ह उग्घाड़, पुरख अबिनाशी जामा
पाया। लुट्टी जाए दिन दिहाड़, भेखाधारी भेख वटाया। त्रैगुण माया देवे साड़, पंज तत्त रहिण ना पाया। गुरमुख उपजाए साचे लाड़, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। साचे पौड़े देवे चाढ़्ह, हथ्थ किसे ना आया। जोत जगाए बहत्तर नाड़, अट्ठे पहर करे रुशनाया। वा ना लग्गे तत्ती हाढ़, अमृत आत्म इक्क प्याया। नेड़ ना आए पंचम धाड़, दर द्वार रहे दुरकाया। आत्म अन्दर साचे मन्दिर इक्क वखाए सच अखाड़, मण्डल रासी रास रचाया। बजर कपाटी तोड़े जन्दर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लेखा लेख रिहा चुकाया। लेखा लेख हरि आप चुकाउणा, कलिजुग अन्तिम होए जुदाईआ। धर्म राए दा दर खुल्ल्हाउणा, राजे जनक मिली वड्याईआ। लक्ख चुरासी लाड़ी मौत नाल प्रनाउणा, सम्मत पन्दरां सगन मनाईआ। हाढ़ सतारां तेल चढ़ाउणा, जोत निरँजण सेवा लाईआ। अकाल पुरख एह खेल रचाउणा, गुर गोबिन्द तेग उठाईआ। सच सिँघासण किसे ना सौणा, राज राजानां पए दुहाईआ। शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाउणा, सीस ताज ना कोई हंढाईआ। पहली कत्तक वीह सौ पन्दरां बिक्रमी पटने हरि चरन छुहाउणा, प्रगट होए धुर दरगाहीआ। पुरी अनन्द आप उठाउणा, सोया कोई रहिण ना पाईआ। देवे सुनेहड़ा पवणी पवणा, माछूवाड़ा याद कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। जीव जन्त कोई जाणे ना, साध सन्त भेव ना पांयदा। हरि का भाणा कोई पछाणे ना, नानक गोबिन्द लेख लिखांयदा। राजा राणा कोई रहिणा ना, ऊँचां नीचां आप मिटांयदा। रसना राम रहीम करीम किसे कहिणा ना, बेऐब परवरदिगार आप अख्वांयदा। नेत्र लोचन दर्शन कोई पेखे ना, भरम भुलेखे जगत भुलांयदा। अकाल तख्त ना कोई बूंद ना कोई रक्त प्रभ अबिनाशी आदि शक्त किसे आए लेखे ना, लेखा लेख ना कोई लिखांयदा। धारी केस गुर दस्मेस कोई वेखे ना, मूंड मुंडाए भेव छुपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक डंक वजांयदा। निहकलंक हरि निरँकार, शब्दी शब्द समाया। जोती शब्दी कर प्यार, जोती जोत जगाया। पंज तत्त ना कोई आकार, हड्ड मास नाड़ी चम्म ना कोई दिसाया। आप आपणी बन्न्हे धार, आप आपणा मार्ग लाया। सतिजुग त्रेता द्वापर पार किनार, कलिजुग वेला अन्तिम आया। अबिनाशी करता लै अवतार, धरनी धरता वेख वखाया। एका शब्द इक्क जैकार, एका नाअरा रिहा लाया। सतिजुग साचे कर त्यार, लोकमाती राह वखाया। धरत मात करे प्यार, आप आपणी गोद उठाया। देवे मति सच्ची सरकार, शब्द सिँघासण डेरा लाया। वीह सौ वीह बिक्रमी पन्दरां कत्तक दिवस दिवार, तेरा लेखा लेख लिखाया। चार वरनां होए इक्क प्यार, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई कोई रहिण ना पाया। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर करन जै जै जैकार, सोहँ तेरा इक्क जैकारा रसना गाया। वरभण्ड
खण्ड प्रभ पावे सार, जेरज अंड दए तराया। सतिजुग साची वंड आप करे संसार, ना कोई दूसर संग रखाया। लक्खण दीप करे पुकार, नेत्र नीर रिहा वहाया। करौच तेरी कोई ना सुणे हाहाकार, दिवस रैण रिहा कुरलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा रचन रचाया। कलिजुग अन्तिम वार, हरि साचा कल वरतांयदा। सतिजुग साचे कर प्यार, एका मन्त्र नाम दृढ़ांयदा। अक्खर वक्खर लेख लिखार, सो पुरख निरँजण आप अख्वांयदा। बवंजा अक्खर करे विचार, हरि बावन भेख वटांयदा। रोड़ी सक्खर दए अधार, संग मुहम्मद चार यार अल्ला राणी आप हिलांयदा। ईसा मूसा ख़बरदार, काला सूसा तन शृंगार, दर दरवेश आप अख्वांयदा। चीना रूसा इक्क प्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका तीर कमान उठांयदा। एका तीर इक्क कमाना, हरि एका एक उठांयदा। एका जोद्धा सूरबीर बली बलवाना, दो जहानां वेख वखांयदा। एका गोबिन्द गुर होए जरवाणा, साचा चिल्ला आप खिचांयदा। भेव ना पाए कोई विद्वाना, ज्ञान ध्यान ना वेख वखांयदा। खेले खेल जिउँ कृष्ना काहना, रथ रथवाही आप हो जांयदा। राम रामा विच मैदाना, दहिसर अन्तिम मेट मिटांयदा। कलिजुग तेरा इक्क निशाना, हरि भगवाना आप करांयदा। रसना चिल्ला साचा तीर कमाना, सोहँ मुखी अग्गे लांयदा। मुख छुपाइन रवि ससि सूरज भाना, आकाश प्रकाश मिटांयदा। जीव जन्त छुट्टे पीणा खाणा, धीरज धीर ना कोई धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका तीर चलांयदा। एका तीर शब्द त्रिसूल, हरि आपणी आप चलाईआ। लक्ख चुरासी गई भूल, साचे घर ना वज्जे वधाईआ। कलिजुग आप चुकाए तेरा मूल, बाकी कोई रहिण ना पाईआ। ना कोई दिसे फल फुलवाड़ी पत्त डाल्ही फूल, चारों कुन्ट रैण अन्धेरी छाईआ। गुरमुख विरला हरि शब्द पंघूड़ा रिहा झूल, प्रभ साचा रिहा झुलाईआ। मिल्या मेल कन्त कन्तहूल, दर घर साचा इक्क सुहाईआ। शब्द सिँघासण आप बिराजे ना कोई पावा ना कोई चूल, ना कोई बाडी बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वेख वखाईआ। कलिजुग तेरा अन्तिम रंग, हरि साचा वेख वखांयदा। चार यारी होई नंग, ना कोई संग रलांयदा। सदी चौधवीं होणा भंग, ऐहनल हक्क अल्ला हू कोई ना नाअरा लांयदा। इक्क वजाए हरि मृदंग, सोहँ नाउँ उपांयदा। जूठ झूठ भन्ने काची वंग, नाम खण्डा एका वांहयदा। चिट्टे अस्व कसया तंग, सच सिँघासण आसण लांयदा। लोआं पुरीआं रिहा लँघ, नीला नीली धारों पार करांयदा। सम्बल नगरी आप सुहाए शब्द रंगीले सच पलँघ, जोती नूर चमकांयदा। कोटन कोट गंगा चरन धूढ़ वहाए गंग, अट्ठ सट्ठ तीर्थ मेट मिटांयदा। सतिजुग साचा मंग रिहा मंग, प्रभ अग्गे झोली डांयदा।
कलिजुग औध रही लँघ, गुर गोबिन्दा मेट मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम धार, आप रुढ़ाए विच संसार, सागर सिन्ध शब्द वखांयदा। सागर सिन्ध शब्द गुर धार, एका एक वड्याईआ। मनमुख जीव ना पायण सार, कलिजुग सोया रहिण ना पाईआ। माया ममता मोह विकार, काम क्रोध करी कुड़माईआ। जूठ झूठ तन शृंगार, मन मति वेस रही वटाईआ। गुरमुख विरला पाए गुर पूरे सार, जिस जन आपणी दया कमाईआ। एका दूजा भउ निवार, तीजे दर्शन साचे माहीआ। चौथे घर हरि करतार, आप आपणा रंग रंगाईआ। पंचम मेला कन्त भतार, नारी कन्त आप अख्वाईआ। छेवें वेस अपर अपार, हरि करतार आपणा आप वटाईआ। छप्पर छन्न ना ल्या उसार, थिर घर बैठा आसण लाईआ। जगे जोत अगम्म अपार, दिवस रैण करे रुशनाईआ। सति पुरख निरँजण इक्क आकार, आप आपणा रिहा वखाईआ। लेखा लिख ना सके विच संसार, भेव अभेदा बैठा मुख छुपाईआ। जुग जुग लए मात अवतार, आप आपणी बणत बणाईआ। रामा कृष्ना पावे सार, तन सार्थी हरि रघुराईआ। ईसा मूसा दए धार, ऐड़ा अल्ला नूर अलाहीआ। नानक पाया वर हरि कन्त भतार, एका सेजा रिहा हंढाईआ। मिल्या नाम सति द्वार, मंगे भिच्छया झोली डाहीआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, आप आपणी करे जणाईआ। अट्ठे पहर ख़बरदार, आलस निन्दरा विच ना आईआ। चारों कुन्ट दए हुलार, इक्क हुलारा नाम रखाईआ। भरमे भुल्ले जीव गंवार, बैठे मुख शरमाईआ। पुरख अबिनाशी अग्गे वर नानक निरगुण करे निमस्कार, तेरा लेखा बेपरवाहीआ। सति पुरख निरँजण दे प्यार, आप आपणा हथ्थ उठाईआ। नानक तेरां तेरां पावे सार, तोल बोल इक्क कराईआ। कलिजुग अन्तिम लए अवतार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। पंज तत्त ना कोई प्यार, ना कोई दिसे बणत रघुराईआ। शब्द धुन अपर अपार, आप आपणा मृदंग वजाईआ। चार वरन अठारां बरन करे ख़बरदार, राउ रंकां रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक गुर दए वड्याईआ। नानक गुर अन्तर ध्यान, आत्म लिव लाईआ। पुरख अबिनाशी देवे शब्द ज्ञान, अट्ठे पहर जणाईआ। सोहँ सो धुर फ़रमाण, नानक गाया चाँईं चाँईंआ। पुरख अबिनाशी इक्क वखाए पद निरबान, निर्भय रूप समाईआ। आपे जाणे आवण जाण, जुग जुग गेड़ा आपणे हथ्थ रखाईआ। अन्तिम प्रगटे जोत विच जहान, निहकलंक करे रुशनाईआ। सृष्ट सबाई एका अक्खर जगत वक्खर शब्द जैकार सारे गाण, हरि साचा रिहा अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर नानक नाम अमृत निधान, एका जाम प्याईआ। नानक गुर करे परवान, दोए जोड़ करे निमस्कारया। पुरख अबिनाशी जाणी जाण, वेखे विगसे करे विचारया । आप रखाए आपणी आण, आपणे भाणे आप समा रिहा। जन भगतां देवे शब्द बिबान, जुग
जुग खेले खेल खेल खिला रिहा। आवण जावण चुक्के काण, पतित पावन दया कमा रिहा। वेख वखाए काया मन्दिर सच मकान, गुरमुख साची जोत जगा रिहा। चौदां लोक चौदां हट्ट इक्क दुकान, नाम वस्तू साची पा रिहा। तीर्थ तट्ट करे परवान, आत्म सर सरोवर आप नुहा रिहा। दुरमति मैल हरिजन कट्ट, अज्ञान अन्धेर मिटा रिहा। तन नगारे लाए सट्ट, अनहद ताल वजा रिहा। भाग लगाए काया मट, निर्मल दीपक जोत जगा रिहा। जूठा झूठा बुरज सृष्ट सबाई जाणा ढठ्ठ, थिर कोई रहिण ना पा रिहा। ना कोई पूजे शिवदवाला मट्ठ, गुर दर मन्दिर अन्दर मस्जिद डेरा कोई ना ला रिहा। कलिजुग खेल बाजीगर नट, अन्तिम झूठे हट्ट विका रिहा। गुरमुख विरला हरि हरि नाउँ रसना रिहा रट, जिस जन साचे धन्दे ला रिहा। अन्तर आत्म रसना जिह्वा रिहा चट, तृष्ना भुक्ख मिटा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका शब्द इक्क ज्ञान, एका धुर फ़रमाण जणा रिहा। चार वरन इक्क ज्ञाना, एका एक पढ़ाईआ। एका तीर्थ इक्क इशनाना, एका मजन रिहा वखाईआ। एका पूजा पाठ पुराणा, पुराण पुराणी लेखे लाईआ। एका राग एका गाणा, एका नाद वजाईआ। इक्क पुरख इक्क सुल्ताना, इक्क सीस हंढाईआ। लोआं पुरीआं आपणी हथ्थीं बन्न्हे गाना, सतिजुग साची रचन रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, त्रैगुण माया रिहा लुटाईआ ।
२१ मग्घर २०१४ बिक्रमी पंडत सुखदेव राम दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर
भगत वछल गिरधार, भगवन रूप समांयदा। अछल अछल्ल विच संसार, मनमुखां आप भुलांयदा। भेखा बावन धर अपर अपार, दर द्वारे फेरा पांयदा। दुष्ट हँकारी रावण दए सँघार, राम रामा रूप वटांयदा। काहना कृष्ना लए अवतार, बिदर सुदामा गले लगांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, हरि जोती नूर दरसांयदा। आदि निरँजण खेल अपार, जोत निरँजण वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दर सुहांयदा। भगतन मेला हरि भगवन्त, आत्म ब्रह्म जणाईआ। मिल्या मेल साचा कन्त, जगत दुआरा इक्क सुहाईआ। जुग जुग महिंमा गणत अगणत, लेखा लेख ना कोई लिखाईआ। कलिजुग जीवां माया पाए बेअन्त, अन्तिम गूढ़ी नींद सवाईआ। जन भगतां काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्त, नाम रंगण इक्क रंगाईआ। पंच विकार करे भस्मंत, तृष्ना मोह चुकाईआ। देवे वड्याई विच जीव जन्त, पारब्रह्म सच्ची सरनाईआ। राग सुणाए इक्क सुहागी छंत, वरन बरन भेव ना राईआ। साचा मेला आदि अन्त, आप आपणा रिहा
कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत सुहेला सहिज सुखदाईआ। भगत सुहेला साचा मीता, हरि हरि रघुनाथा। एका शब्द माण रखाए अठारां ध्याए गीता,। दो जहानी सगला साथा। आप चलाए जुग जुग आपणी रीता, प्रगट होए त्रैलोकी नाथा। ना कोई देहुरा दिसे गुरुदुआरा मन्दिर मसीता, गुरमुख काया मन्दिर अन्दर बैठा इक्क अतीता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मेला साचे घर, सुरत सवाणी वरे किरपा करे आपणी हरे, मेल मिलाए राम सीता। राम रावण हरि करतार, सीता सुरत जगाईआ। आप आपणा कर प्यार, आपणी रीता रिहा जणाईआ। अन्दर मन्दिर वेख विचार, डूँघी कन्दर फेरा पाईआ। हरिजन वेखे नेत्र पेखे मेल मिलाए हरि गिरधार, गिरवर रूप अख्वाईआ। निज घर वासी निज आत्म बैठा आपणा कर आकार, दिस किसे ना आईआ। भगतन करे तन शृंगार, तन बस्त्र इक्क पहनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला साचे दर, मिल्या मेल सहिज सुखदाईआ। मिल्या मेल जामा वन्त, पूर्ब लहिणा कर्म विचारया। भेव ना पायण जीव जन्त, कलिजुग गढ़्ह होया हंकारया। ना कोई बणाए मात बणत, जूठे झूठे मीत मुरारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगती इक्क जणा रिहा। एका भगती हरि भगवाना, आपणी आप जणांयदा। साचा शब्द सच तराना, साचा राग अल्हांयदा। गुरमुख हथ्थीं बन्न्हे गाना, दर घर सगन मनांयदा। चरन धूढ़ी सच इशनाना, पीत पीतम्बर सिर छुहांयदा। मेल मिलाए गोपी काहना, नाम बंसरी इक्क वजांयदा। जोत सरूप घनईआ शामा, कँवल नैण दरसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर भगतां वेख वखांयदा। भगतन दर सच महल्ला, हरि साचे आप विचारया। जोत सरूपी इक्क इकल्ला, वेख वखाए सर्ब संसारया। फेरा पाए जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँघी डल्ला, जलां थलां पार किनारया। जन भगत द्वारे दीपक जोती एका बल्ला, मिटे रैण अन्धेरी अन्ध अंध्यारया। दूई द्वैती मेटे सल्ला, एका दूजा भउ निवारया। सच द्वार हरिजन मल्ला, मिल्या मेल एकँकारया। दर दरवेशा अग्गे खल्ला, दर दरबान आप अख्वा रिहा। आप उपाए दया कमाए निहचल धाम अटला, थिर घर साची बणत बणा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे होए अछल अछल्ला, अछल छल आप करा रिहा। अछल अछेदी हरि निरँकारा, निरगुण रूप अख्वांयदा। भेव ना पायण वेद कतेबी, लेखा लिख्त ना कोई लिखांयदा। गा गा थक्के देव देवी, ब्रह्मा विष्न शिव सीस झुकांयदा। पारब्रह्म प्रभ अलक्ख अभेवी, अलखणा अलक्ख हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां वेख वखांयदा। अलक्ख अलक्खणा हरि करतार, हर घट रिहा समाया। आपे भाण्डा करे सक्खना, आपे रिहा भराया । आपे बाली बाला खाए मक्खना, शब्द
गोकल फेरा पाया। आपे देवे दरस होए प्रतक्खणा, द्रोपद लज्जया लाज रखाया। आप भाग लगाए कुली कक्खणा, बिदर सुदामा गले लगाया। आपे होए तन्दल चक्खना, पैंरी पै पै भगत मनाया। हरिभगत सुखदेव ना रहे सक्खणा, प्रभ जोती दए जगाया। कक्खों करे लक्खणा, जगत ख़ज़ाना मुल्ल कोई ना पाया। करोड़ तेतीस तेरे दर करे परदक्ख्णा, प्रभ साची सेवा लाया। कलिजुग अन्ग्यार एका भखणा, प्रभ साचा रिहा तपाया। खेले खेल उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खणा, दहि दिशा वेख वखाया। मनमुख जीवां किसे ना पड़दा ढकना, राए धर्म दए सज़ाया। लाड़ी मौत घर घर दर दर बहि बहि नच्चना, मुख आपणा घुंगट लाहया। गुरमुख साचे प्रभ चरन द्वारे बहि बहि हस्सणा, चारों कुन्ट नैण उठाया। प्रभ साचे पारब्रह्म अबिनाशी करते आपणी गोदी रक्खणा, आदि शक्ती माँ बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख तेरी बूंद रक्ती साचे लेखे लए लाया। साचे लेखे जाए लग्ग, मिल्या मेल बनवारी। प्रगट होए दाता सूरा सरबग्ग, कलिजुग तोड़े झूठी यारी। त्रैगुण माया आप बुझाए अग्ग, काया करे ठंडी ठारी। दरस दिखाए उप्पर शाह रग, पैंडा चुक्के नौ द्वारी। दीपक जोती जाए जग, उपजे शब्द सच्ची धुन्कारी। फड़ फड़ हँस बणाए कग, देवे नाम सच्ची ख़ुमारी। दुरमति मैल धोया दाग़, घर आए कृष्न मुरारी। मनमुख कोई ना पकड़े वाग, प्रभ देवे दर दुरकारी। अन्तिम जोती बुझे चिराग, काया होई अन्ध अंध्यारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत सुहेले रिहा उभारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, पूरन गुर अवतारी।
गुर किरपा गुर जाणया, मिल्या नाम प्रसादि। गुरमुख गुर रंग माणया, धुर दरगाही देवे दाद। जन मन्ने गुर का भाणया, रसना छोड़े जगत स्वाद। मिले मेल शब्द गुर हाणीआ, खोजे जीउ पिण्ड ब्रह्माद। दर द्वारे बणे कन्त सवाणीआ, घर साजन साचा लाध। अनहद सुणे आत्म बाणीआ, गावणहारा माधव माध। आवण जावण चुक्के काणीआ, जिस जन रसना ल्या अराध। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सुरती शब्द डोरी लए बांध। शब्द डोरी बंधन पा, हरिजन बंध बंधाया। इक्क जपाए साचा नाँ, सो मन्त्र नाम दृढ़ाया। हँ हँगता दए मिटा, आप आपणे अंगण लाया। मंगते मंग दए वखा, नाम वस्त अनडीठी झोली पाया। लेखा मंगे जो जन रहे कुरला, दे दरस करे तृप्ताया। आपे बणे पिता माँ, हरिजन गोदी लए उठाया। सदा सुहेला देवे ठंडी छाँ, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। हँस बणाए फड़ फड़ काँ, सर सरोवर इक्क नुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच भण्डारा इक्क वरताया। गुर प्रसादी गुर बूज्झया, गुर मन्त्र ज्ञान। गुर चरन गुरमुख झूज्जया, दरगाह होए परवान। चरन कँवल जो जन लूज्झया, नेड़ ना
आयण पंज शैतान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच भण्डारा शब्दी शब्द जणाई, नाम नामा ब्रह्म ज्ञान। नाम ज्ञान गुर प्रसादी, परम पुरख वरताया। जन भगतां देवे आदि जुगादी, जुग जुग देंदा आया। हरिजन हरि हरि सदा रहे विस्मादी, विस्माद रूप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे नाम वर, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जै जैकार साचा नाअरा लाया। सच नाम नाम दृढ़ाउणा, एका अलक्ख जगाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म मेल मिलाउणा, स्वच्छ सरूप प्रतक्ख दरस दिखाईआ। नेत्र तीजा हरि आप खुल्ल्हाउणा, बन्द किवाड़ी कुण्डा लाहीआ। आत्म सेजा धाम सुहाउणा, सतिगुर बैठा जोत जगाईआ। इक्क ध्यान हरि चरन रखाउणा, जगत विछोड़ा दए कटाईआ। कलिजुग माया भुल्ल ना हरि भुलाउणा, अणभुल आप अख्वाईआ। कलिजुग अन्तिम सम्मत सोलां हाढ़ सतारां गुरमुखां कल हरि हरि पाउणा, सोहँ कंडे आप तुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे नाम वर, तन शृंगार इक्क कराईआ।