२२ मग्घर २०१४ बिक्रमी बूड़ सिँघ दे गृह पिण्ड नाथेवाल ज़िला फिरोज़पुर
गृह कोट सच गढ़्ह, घर सुहञ्जणा नरायण। पुरख अबिनाशी वेखे उप्पर चढ़, दर्द दु:ख भंजन साक सैण। ना कोई सीस ना कोई धड़, रसना गुण ना सके कोई कहिण। ना कोई विद्या अक्खर गया पढ़, मन्दिर अन्दर किसे ना दिसे बैठा नैण। गुरमुखां दर द्वारे अग्गे खड़्ह, आप चुकाए लहिण देण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग रंगायण। रंग रंगाए नाम नरायण, एका नाम चलूलया। नाता तोड़े जगत मात पित भाई भैण, मेल मिलावा कन्त कन्तूहलया। आत्म सेजा साचे मन्दिर सन्त सतिगुर इक्ट्ठे रहिण, खेले खेल दूल्हो दूलया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे फलया आपे फूलया। नाम निरँजण पुरख अथाह, बेऐब हरि निरंकारया। सिफ्ती शब्द सच सलाह, गाए राग अपर अपारया। आदि जुगादी सच मलाह, जन भगतां करे प्यारया। नाम जणाई एका नाँ, इक्कओअंकारा आप करा रिहा। वेख वखाए साचे थाँ, शब्द बिबाणा इक्क उडा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्त साजन लए वर, घर सुहञ्जणा इक्क वखा रिहा। घर सुहञ्जणा हरि मुकंदा, पारब्रह्म उचिता। राग अनादी एका छन्द, गुरमुख उठाए सुत्ता। रसन जणाए बत्ती दन्द, एका इक्क सुहाए साची रुत्ता। आत्म बख्शे परमानंद, लोकमात मन्नाए रुट्ठा। ख़ुशी कराए बन्द बन्द, गुर सतिगुर पूरा तुठा। सतिजुग सच चढ़ाए चन्द, मेट मिटाए नाता जूठा झूठा। मदिरा
मास तजाए रसना गन्द, मात गर्भ ना होए पुट्ठा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क बंधाए साचा मुट्ठा। साचा शब्द हरि , निरगुण तोल तुलाया। सरगुण वेखे काया डोला, आप आपणा पड़दा लाहया। नाम वणजारा शब्दी तोला, एका कंडा रिहा वखाया। प्रगट होए कला सोलां, सोलां धार चलाया। गुरमुख आत्म सेजा मौला, काया कमली तन छुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धरनी धर आप अख्वाया। सतिगुर बोध शब्द ज्ञानन, अन्तर नाम जणाईआ। चरन धूढ़ इक्क इशनानन, गुरमुख साचे आप कराईआ। नेत्र तीजे देवे चानन, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। पंज दुष्ट सँघारे जिउँ रामा रावन, लंका गढ़्ह तन तुड़ाईआ। मन शाह भबीखन फड़ाए अपणा दामन, तख्त ताज सीस टिकाईआ। दया कमाए धुर दरगाही जामन, हाज़र हज़ूर जोत जगाईआ। नेड़ ना आए कामनी कामन, काया किरती वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सहँस जोग दरस अमोघ आप आपणा इक्क वखाईआ। कोटन कोट दान पुन्न इशनान, कोटन जोग अभिआस्सया। पुरख अबिनाशी चरन ध्यान, थिर घर दए इक्क भरवास्सया। मेल मिलाए श्री भगवान, शाह सुल्तान घनकपुर वास्सया। चरन धूढ़ मंगन राज राजान, मिले मेल ना शाहो शाबाश्या। गुरमुखां करे दर परवान, मेल मिलाए काया जंगल जूह उजाड़ विच प्रभास्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेखे रंग तमास्सया। साचा रंग रंग महल्ल, प्रभ साची रचन रचाईआ। ऊँचो ऊँच अगम्म अथाह बेपरवाह उच्च अटल, बैठा आसण लाईआ। गुरमुख दुआरा लोकमात तेरा ल्या मल्ल, आप आपणी सेवा लाईआ। शब्दी जोती आए चल, पंज तत्त करे कुड़माईआ। प्रकाश आकाश काया खल्ल, अवण गवण भेव ना राईआ। दूई द्वैती मेटे सल्ल, सति सन्तोख इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। जन हरि साचा सच कर्म, साचो सच समाया। पारब्रह्म सरनाई साचा धर्म, कूड़ क्रिया जगत तजाया। ना कोई गोत ना कोई वरन, ना कोई बंधन जग बंधाया। एका मेला हरि करनी करन, पुरख करते विच समाया। नौ अठारां दर दर पाणी भरन, नौ सत्त करे रुशनाईआ। हरिजन खोल्हे हरन फरन, नेत्र नैण पड़दा लाहया। आप चुकाए मरन डरन, आवण जावण गेड़ कटाया। दाता दानी हरि तरनी तरन, तारनहार सृष्ट सबाया। गुरमुख विरले सरनी पड़न, मनमुखां रिहा दुरकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेला जुग विछड़े आप कराया। मेल मिला ना हरि भगवन्ता, एका एक अकालीआ। सच दुआरा इक्क खुलंता, लक्ख चुरासी बणे सवालीआ। साची वस्त इक्क रखंता, नाम धन्न दो जहानां वालीआ। गुरमुख साजन संग रखंता, खेले खेल जगत निरालीआ। एका ताल हरि वजन्ता, एका धुन उपा ल्या। एका राग जन सुणंता,
राग रागनी सेवा ला ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख घर, घर साचा इक्क सुहा ल्या।
अनुभव मूर्त शब्द गुर दाता, सतिगुर पुरख समाया। नाद तूरत सर्ब गुण ज्ञाता, अकल कल अख्वाया। आसा मनसा पूरत सदा पित माता, जल थल होए सहाया। बख्शे चरन धूढ़ जगत जुग नाता, दुरमति मैल गंवाया। नाता तोड़े जगत कूड़ अमृत आत्म देवे बूंद स्वांता, सांतक सति वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर मजन इक्क कराया। जग मोहन हरि पीतम्बर, परम पुरख सुल्ताना। जग रच्चया हरि स्वम्बर, भगतां बन्न्हे भगती गाना। कलिजुग मेटे कूड़ा अडम्बर, सतिजुग सच होए प्रधाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन बख्शे चरन ध्याना। लक्खमी नरायण नर मोहन मद सूधन, सारंगधर अख्वायो। बली बलवान नरायण नर जोधन, सूरबीर जग धायो। जन भगतां करे नाम सम्बोधन, रसना रस रखायो। अकाल मूर्त अगाध बोधन, पारब्रह्म भेव ना रायो। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मेल मिलायो। चतुर्भुज शब्द गुणवन्ता, त्रै काल भेव ना वेदा। जोती नूर आदि जुगन्ता, आदि पुरख निरँजण अछल अछेदा। हरिजन मेले साचे सन्तां, आप खुल्हाए आपणा भेदा। गीत सुहागी नाम सुणाए एका छंता, जन भगतां जुग जुग देंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लेख लिखंदा। कँवल नैण शब्द धन ख़ुमारी, पारब्रह्म सुल्ताना। भगत वछल आप गिरधारी, रूप अनूप सति सरूप शाहो भूप आप अख्वाना। अकल कर हरि नाम संवारी, खेले खेल दो जहानां। नेत्र लोचन नैण मुँधारी, भगती भगवन मेल भगवाना। राधा सीता चरन द्वारी, गुरमुख सुरती मेल मिलाना। साचा शाहो दस्म द्वारी, आत्म सेजा इक्क सुहाना। निहचल जोती कर उज्यारी, उपजाए शब्द तराना। अनहद सेवक सेवादारी, धुन मृदंग वजाए धुर निशाना। हरिजन साचे पैज संवारी, दर घर करे परवाना। मिल्या मेल नर निरँकारी, निज आत्म सुक्ख महाना। पाया दरस अगम्म अपारी, हउमे रोग चलाना। तुट्टे गढ़्ह जगत हँकारी, रसना चिल्ला तीर कमाना। चार वरन इक्क सिक्दारी, सोहँ शब्द शाह सुल्ताना। सतिजुग साचे पैज संवारी, मिल्या मेल नाम निधाना। वरभण्डी होए जै जैकारी, ब्रह्मण्डी कर परवाना। भेख पखण्डी रोवण ज़ारो ज़ारी, वेले अन्तिम होए हैराना। नार दुहागण रंडी जीव हँकारी, ना दिसे कोई टिकाना। जेरज अंडी पावे सारी, गुर पूरा हरि मेहरवाना। हरिजन साचे रिहा उधारी, देवे नाम धुर फ़रमाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा जिया जन दाना। जिया दान जगत प्रभ दीना, निरगुण रूप समाया। अमृत आत्म पीणा खाणा, पिया प्रीतम सुहाया। मिले वड्याई
लोक तीना, चौदां हट ना मात विकाया। पुरख अबिनाशी दाना बीना, देवणहार सर्ब सुखाया। गुरमुख गुरसिख हरिजन साजन रसना चीना, हरि मन्दिर मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा नाम जपाया। शब्द तुरंग रिहा कुद्द, हरिजन रिहा चढ़ाए। दो जहानी पावे सुद, फड़ फड़ पार कराए। निर्मल करे जगत बुध, बुध बिबेकी इक्क वखाए। कारज करे सुध, जो जन एका टेक धराए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत विच समाए। हरिसंगत हरि रंग रतया, राम रत अपार। बीज बीजे साचे वत्तया, शब्द गायन जैकार। मिले मेल कमलापतीआ, कन्त सुहागण होए नार। तन रहे रत्त ना रत्तीआ, जो जन मंगे दरस अपार। एका शब्द जणाए राग छत्तीआ, मिले मेल हरि निरँकार। जन गोबिन्द गाया दन्दी बत्तीआ, वा तत्ती ना विच संसार। चरन कँवल उप्पर धवल जो जन ढठ्ठीआ, ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर करोड़ तेतीसा गुरमुख तेरे चरन करन निमस्कार। पति पतिवन्त गुरमुख गुर पूरे अन्तिम रक्खीआ, करे कराए पार उतार। दीपक जोती जगे साचे बत्तीआ, निर्मल जोत आकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि जू हर घट अन्दर हरि मन्दिर हरिसंगत बख्शे चरन प्यार। हरिसंगत हरि मीतड़ा, दिवस रैण प्रभात। गुरमुखां रंगे काया चोली चीथड़ा, मिले मेल प्रभ सगला साथ। हरि शब्द गुण वखाए इक्क अनडीठड़ा, लेखा लेख मुकाए सीआं साढे तिन्न तिन्न हाथ। काया कौड़ा मिट्ठा करे रीठड़ा, जो जन रसना गाए गुरु गुर गाथ। जुग जाणे जणाए आपणी रीतड़ा, सर्बकला हरि समराथ। जन भगतां आदि जुगादी नीतड़ा, आप निभाए आपणा साथ। गुरसिख काया दिहूरा मन्दिर गुरुदुआरा सच मीतड़ा, हरि बैठा त्रैलोकी नाथ। मिले मेल शाहो भूप हरि बीठल बीठला, नामा धन्ना लहिणा देण चुकाया मस्तक माथ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत देवे इक्क वर, आत्म सेजा साचा कन्त सोया साची खाट। हरिभगत जग वड्याईआ, जुग जुग अवल्लड़ी रीत। गुर मन्त्र इक्क दृढ़ाईआ, नाम निधाना पतित पुनीत। आत्म घर वज्जे वधाईआ, पंचम गायण साचा गीत। मिल्या मेल साचे माहीआ, दरस वखाए इक्क अतीत। आवण जावण फंद कटाईआ, लक्ख चुरासी जाए जीत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन हरिसंगत वेखे एका घर, घर साचा ठांडा सीत। ठांडा दर हरि गोबिन्द, गोबिन्द घर सुहाया। गुरमुख मेटे सगली चिन्द, मन चिन्दया फल पाया। अमृत आत्म धार देवे सागर सिन्ध, सर सरोवर इक्क नुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन बणाए नादी बिन्द, नाद अनादी आप अख्वाया। गुरमुखां काया रंग गूढ़, गोबिन्द आप रंगांयदा। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्ह, जिस जन आपणी दया कमांयदा। एका बख्शे चरन
धूढ़, जोत लिलाटी आप जगांयदा। जगत नाता तोड़े कूड़ो कूड़, औखी घाटी आप चढ़ांयदा। मिल्या मेल सिँघ बूड़, विछड़ कदे ना जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा झोली पांयदा। आप आपणा झोली पा, आपणा आप गंवाया। गुरमुखां विच गया समा, गुरमुख आप बणाया। आप आपणा रक्खया नाँ, नाम आपणा आप जपाया। आप आपणा वेख्या थाँ, दूसर किसे दिस ना आया। जन भगतां बणया पिता माँ, आप आपणी गोद बिठाया। निथावयां देवे हरि चरनी थाँ, चरन चरनोदक मुख चुआया। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, सोहँ साची चोग चुगाया। वेले अन्तिम पकड़े बांह, राए धर्म नेड़ ना आया। सदा सुहेला देवे ठंडी छाँ, छप्पर छन्न एका नाउँ रखाया। गुरमुख पूरे सद बलि बलि जाँ, जिस रसना हरि हरि गाया। जुग जुग करे कराए सच न्यां, हक्क हकीकत वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन हरि हरि रूप समाया। भगतन रैण लाए हरि माथे, मस्तक धूढ़ लिलाटी। चरन सीस जगदीस हर घट साथे, पूरन पूर कराए घाटे। जुग जुग शब्द चढ़ाए साचे राथे, पार कराए औखी वाटे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां तन चीर बस्त्र शब्द पहनाए आपणे बस्त्र रक्खे पाटे।
२३ मग्घर २०१४ बिक्रमी गुलजार सिँघ दे गृह पिण्ड नाथेवाल ज़िला फिरोज़पुर
निरगुण शब्द बिबान, भेव ना भेदया। निरगुण खेल महान, अछल अछेदया। निरगुण पद निरबान, लेख ना जाणे वेद कतेब्या। निरगुण गुण निधान, जाणे गुण ना रसना जिह्वया। निरगुण खेल दो जहान, भेव ना पायण देवी देवया। निरगुण आप भगवान, आप आपणा आपे सेवया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होए अलख अभेवया। निरगुण रूप अन रंग राता, हरि हरि आप अख्वाया। पारब्रह्म प्रभ पुरख बिधाता, पूरन जोत समाया। दिवस रैण इक्क इकांता, एका धाम सुहाया। ना कोई पिता ना कोई माता, भैण भ्राता ना कोई जणाया। ना कोई ज़ात ना कोई पाता, ग्रन्थ पन्थ ना कोई रखाया। सर्ब जीआं प्रभ आपे दाता, आप आपणा रिहा जणाया। जुग जुग जाणे आपणी गाथा, गावणहार आप अख्वाया। शब्द चलाए साचा राथा, रथ रथवाही हरि रघुराया। भगत जनां हरि सगला साथा, साचा संग निभाया। लहिण देण चुकाए मस्तक माथा, धुर मस्तक लेख लिखाया। लेख चुकाए अट्ठ साठा, तिन्न सौ सट्ठ वेख वखाया। सर सरोवर मारे ठाठां, हरि अमृत जल भराया। एका मन्त्र पूजा पाठा, एका नाम दृढ़ाया। जुग जुग गेड़े उलटी लाठा, गेड़नहार आप अख्वाया। सर्बकल आपे समराथा, सति पुरख निरँजण आया। वेख वखाए रामा घर दसराथा, रावण लंका गढ़्ह तुड़ाया।
काहना कृष्ना सगला साथा, त्रैलोकी नाथ आप हो जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण रूप समाया। निरगुण हरि निरँकार, थिर घर डेरा लाया। ना कोई मन्दिर गुरुद्वार, मस्जिद काअबा ना कोई रखाया। मठ भठ ना कर त्यार, दर दरवाज़ा ना कोई खुल्हाया। वेद पाठ ना कोई पुराण, गीता ज्ञान ना कोई जणाया। शरअ हदीस अञ्जील कुरान, मुसल्ला हथ्थ ना कोई रखाया। खाणी बाणी ना कोए ज्ञान, राग छतीस ना कोए अल्हाया। निरगुण रूप श्री भगवान, हरि आपणे विच समाया। निरगुण रूप अपर अपारा, आपे कल वरताईआ। आपे दीपक जोती कर उज्यारा, आप आपणा अन्धेर मिटाईआ। आपे सुहाए बंक दुआरा, आप आपणा दर वखाईआ। आपे होए राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान सिक्दारा, तख्त ताज ना आप हंढाईआ। आपे होए बेऐब परवरदिगारा, आप आपणा नाअरा लाईआ। आप आपणा करे तन शृंगारा, बस्त्र आपणा तन हंढाईआ। आप आपणा बणे मीत मुरारा, आप आपणा संग निभाईआ। आप आपणा करे बन्द किवाड़ा, आप आपणा रिहा खुल्हाईआ। आप आपणा वेखे सच अखाड़ा, आप आपणा राग अल्हाईआ। आप आपणा सुहाए गढ़्ह अपर अपारा, उप्पर चढ़ आसण लाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़ ना बन्न्हे दस्तारा, कल्गी तोड़ा ना वेख वखाईआ। ना कोई घोड़ा ना कोई जोड़ा, दर दरबान ना कोई सहाईआ। सस्से उप्पर एका होड़ा, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ। साचे मन्दिर आपे लाया पौड़ा, थिर घर बैठा सेज विछाईआ। दर द्वारे आपणे आपे बौहड़ा, आप आपणा वेख वखाईआ। आपे होए मिट्ठा कौड़ा, रस रसीआ हरि रघुराईआ। आपे होए लभ्मा चौड़ा, आपणा लेखा आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरगुण विच समाईआ। निरगुण नरायण नर हरि खेल अवल्ला, आपणा आप कराया। थिर घर वसाए सच महल्ला, सच समग्री इक्क रखाया। दर द्वार आपणा आपे मल्ला, आप आपणा वेख वखाया। आदि जुगादी इक्क इकल्ला, अकल कला अख्वाया। ना कोई दूई द्वैती मेटे सल्ला, वरन बरन ना कोई जणाया। आपणी जोती आपे रला, आप आपणा दए उपाया। आपे फलया आपे फुला, आप आपणी फुल फुलवाड़ी वेख वखाया। आप आपणा पाए मुल्ला, आप आपणा तोल तुलाया। आपे होए भुल अनभुला, अनभुल अनभुल आप अख्वाया। आपे जाणे आपणी कुला, कुलावन्त हरि रघुराया। आप आपणी प्रीती घोल घुला, आप आपणी सेव कमाया। आपे फलया आपे फुल्ला, आप आपणा दए उपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरगुण विच समाया। निरगुण रूप आदि निरँजण, आदि पुरख अबिनाशा। आपे जाणे आपणा मजन, आप आपणा दए भरवासा। आप आपणा होया सज्जण, आप आपणा दासी दासा। आप आपणा पड़दा आपे कज्जण, आपे पाए मण्डल रासा। आपणे ताल घर आपणे वज्जण, सुणे
सुणाए शाहो शाबाशा। आप आपणी रक्खे लजण, गुणवन्त हरि गुणतासा। ना घड़या ना कदे भज्जण, मात गर्भ ना होए वासा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण वेखे खेल तमाशा । निरगुण रूप हरि अगम्म, आदि अन्त एकँकारा। ना मरे ना पए जम्म, निर्मल जोती जोत उज्यारा। आप संवारे आपणा कम्म, ना कोई मंगे होर सहारा। आपे जाणे आपणा दम, आपे देवे पवण हुलारा। आपे जाणे आपणा चम्म, पंज तत्त ना कोई आकारा। आप आपणा बेड़ा बन्न्ह, आप आपणा वेखे मँझधारा। आप आपणी वसया छपर छन्न, ना कोई मन्दिर गुरुदुआरा। निरगुण रूप तेरा खेल धन्न, थिर घर कोई ना लाया इट्टां गारा । ना कोई सूरज ना कोई चन्न, ना कोई चन्द सितारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण खेले खेल न्यारा। निरगुण रूप हरि अकाल, आपणे रूप समाया। आपे दीना बंधप दीन दयाल, शाहो भूप अख्वाया। आपे होए अनमुल्लड़ा लाल, आप आपणी गोद उठाया। आप आपणा लए भाल, आप आपणा बाहर कढाया। आप आपणा मार उछाल, आप आपणी बणत बणाया। आप आपणा होए दलाल, आप आपणी रचन रचाया। आप आपणा पाए जंजाल, तोड़नहार आप अख्वाया। आपे शाह आपे कंगाल, धन धनवन्त आप हो जाया। आपे चले आपणे नाल, आप आपणा बैठा मुख छुपाया। आप आपणी करे संभाल, अट्ठे पहर सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरगुण विच समाया। निरगुण रूप सति करतार, सति सति समाया। अट्ठ सट्ठ ना करे विचार, गंगा गोदावरी दिस ना आया । पारब्रह्म पुरख अपार, आप आपणी धार चलाया। आप आपणी जाणे सार, सच सार्थी आप अख्वाया। आपे जाणे आपणी कार, करनहार हरि रघुराया। आपे बैठ सच तख्त सच्चे दरबार, आप आपणा हुक्म चलाया। आपे होए चोबदार, आपे शाहो भूप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण रूप हरि निरँकार, निरगुण विच समाया। निरगुण रूप हरि भगवन्ता, भेव ना कोई भेदया। आपे जाणे आदिन अन्ता, आप आपणी करे सेवया। खेले खेल जुगा जुगन्ता, वड दाता देवी देवया। आप बणाए आपणी बणता, आपे खाए आपणा फल साचा मेवया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण रूप ना कोई रसना ना कोई जेहवया। निरगुण रूप हरि निधाना, आदि पुरख अख्वाया। आप आपणा कर परवाना, आपणा घर सुहाया। आप आपणा बण मरदाना, परम पुरख आप हो जाया। आप आपणा करे खेल महाना, आप आपणा रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरगुण रूप उपाया। निरगुण रूप सच तख्त सुल्तान, हरि साचा आप बराज्जया। आपे होए मेहरवान, आप आपणा रच्चया काज्जया। आप आपणा वेखे मार ध्यान, ना कोई दूसर साजन साज्जया। ना कोई दीसे होर निशान, ना कोई मारे आवाज़या। इक्क
इकल्ला हरि भगवान, आप आपणी रक्खे लज्जया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा साजन साज्जया। आप आपणा साजन साज, हरि साचे रचन रचाईआ। आपे होया ग़रीब निवाज, आप आपणी दया कमाईआ। आदि शक्त प्रभ मारे आवाज़, आप आपणे अंग समाईआ। थिर घर रच्चया साचा काज, एका सेज सुहाईआ। पुरख अबिनाशी आप आपणा देवे ताज, सीस आपणे हथ्थ रखाईआ। एका शब्द सुत मार आवाज़, आप आपणा रिहा जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा अंग कटाईआ। निरगुण आपणा आप उपा, शब्दी सुत उपाया। आप आपणा दए जणा, अबिनाशी अचुत्त आप अख्वाया। आप आपणा राग अल्हा, अनादी धुन उपजाया। ब्रह्मादी साची खोज खुजा, एका वंडन वंड वंडाया। आदि जुगादी झोली पा, साचा पल्ला आप फिराया। आपे दाता रिहा वरता, निखुट्ट कदे ना जाया। उत्तम ज़ाता इक्क रखा, पिता मात ना मोह वधाया। साची सिख्या इक्क सुणा, साचा सुत आप पढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत दित्ता वर, साचा घर आप सुहाया। साचा घर हरि सुहजंणा, आपणा आप उपाया। जगे जोत इक्क निरँजणा, अट्ठे पहर रुशनाया। आपे होए दर्द दु:ख भय भञ्जणा, आप आपणा संग निभाया। आप आपणा बख्शे साचा मजना, आप आपणा रंग चढ़ाया। आपे होया पड़दे कज्जना, आप आपणी गोद उठाया। आपे बणया साचा सज्जणा, दे मति रिहा समझाया। ब्रह्मण्ड खण्ड तेरा ताल नगारा वज्जणा, प्रभ साचा रिहा वजाया। हरि घड़या फिर ना भज्जणा, जुग जुग वेस वटाया। त्रैलोक तेरा आप चलाए जहाज़ना, लोआं पुरीआं फेरा पाया। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर आप उठाए मार मार आवाज़ना, प्रभ साचा सेवा लाया। लक्ख चुरासी रच्चया काजना, त्रैगुण माया बणत बणाया। पंज तत्त धारे साजना, त्रैगुण वेख वखाया। निरगुण रूप ग़रीब निवाजना, आप आपणा लए उपाया। शब्द सुत देवे वर हरि शाहो शबाशना, आप आपणा विच टिकाया। वेख वखाए पृथ्वी आकाशना, पारब्रह्म इक्क सरनाया। आपे जाणे आपणी वाशना, आप आपणे फुरने विच समाया। आप उपाए शेश बाशक, सांगो पांग रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूत सपूते दित्ता वर, आप आपणी दया कमाया। साचा सुत हो त्यार, दर करे हरि निमस्कारया । पुरख अबिनाशी किरपा कर, ढहि पए चरन द्वारया। छड्डणा ना पए तेरा थिर घर, आवां जावां वारो वारया। आपणी किरपा आपे कर, मेरा तेरा भेव निवारया। सो पुरख निरँजण सिर हथ्थ धर, आप आपणा दए सहारया। आप आपणा अंग वक्ख कर, सुत शब्द झोली पा रिहा । लक्ख चुरासी दए वर, आप आपणा विच धर, हँ हँगता नाम उपा ल्या। भेव ना जाणे सुर नर, वेद कतेब ना किसे लिखा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका एक साचा सुत प्रगट
कर अबिनाशी अचुत्त, ब्रह्मण्ड खण्ड रचन रचा ल्या। शब्द सुत वड्ड सिक्दार, त्रैलोक करे ध्यानया। पुरख अबिनाशी करे ख़बरदार, सो पुरख निरँजण देवे धुर फ़रमानया। लोआं पुरीआं पावे सार, गगन पातालां दो जहानया। लक्ख चुरासी दए अधार, आप आपणा अंग कटानया। दिस ना आए विच संसार, मन मति बुध होई हैरानया। आप उपाए आपे लए सँघार, आप विछोड़े आपे मेल मिलानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा आप वखानया। आप आपणा वेख वखा, सो पुरख निरँजण दया कमाईआ। सतिगुर शब्द इक्क सुणा, लोआं पुरीआं रिहा जगाईआ। लेखा लिख्या ना सके कोई मिटा, ब्रह्मा वेता मुख शरमाईआ। आपे जाणे आपणा थाँ, हर घट वसया बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हँ हं रूप अख्वाईआ । हँ रूप आप अख्वा, आपणा अंग कटांयदा। लक्ख चुरासी विच समा, आप आपणा मुख छुपांयदा। जोग जुगत जगत बणा, वेद कतेब अल्हांयदा। भगत शक्त इक्क वखा, अकल कला दरसांयदा। साध सन्त लए उपा, आप आपणा नाम जणांयदा। गुर पीर अवतार धरा, लहिणा देणा जगत चुकांयदा। आप आपणी वंड वंडा, सतिजुग त्रेता रूप वटांयदा। द्वापर वेखे साचा थाँ, रामा कृष्ना भेव ना पांयदा। कलिजुग साचे बलि बलि जां, आपणी विद्या आप पढ़ांयदा। ऐड़ा अक्ख इक्क खुल्ल्हा, अल्ला राणी संग रलांयदा। एका नाअरा नाउँ लगा, लाशरीक आप हो जांयदा । अगैब अगैबी हरि ख़ुदा, ख़ुदी तकबरी विच समांयदा। आपे अन्दर आपे होए जुदा, आपे दिस ना आंयदा। आप आपणा करे फिदा, आप आपणा मूल चुकांयदा। कलिजुग अन्तिम गहणा पा, सच शृंगार करांयदा। नानक गुर ल्या उपा, नाम सति झोली पांयदा। दोए जोड़ बैठा सीस झुका, नेत्र नीर वहांयदा। प्रभ अबिनाशी बेपरवाह, आप आपणे गले लगांयदा। एका देवे सिफ्त सलाह, निरगुण निरगुण विच समांयदा। इक्क उपाए साचा नाँ, एका रसन चलांयदा। नानक निरगुण करे सच न्यां, लोकमाती फेरा पांयदा। दहि दिशा वखाणे साचा थाँ, गऊ ग़रीबां गले लगांयदा। आपणा लेखा आप जणा, आप आपणा राग सुणांयदा। सारंग हथ्थ मरदाने फड़ा, एका ताल वजांयदा। आप आपणा थिर घर बहा, सच महल्ल अटल सुहांयदा। एका एक जणाए साचा नाँ, साचा लेखा इक्क जणांयदा। निरगुण नानक रसना रिहा गा, निरँकार निरँकार निरँकार अल्हांयदा। एका दूजा भउ मिटा, प्रभ साचा दर सुहांयदा। प्रभ अबिनाशी दया कमा, लोकमाती सेवा लांयदा। नानक साची सेव कमा, साचा मार्ग इक्क वखांयदा। जीव जन्त कोई जाणे ना, भुल्ल भुल्ल वक्त गंवांयदा। आप आपणा दए तजा, अंगण अंग लगांयदा। पुरख अबिनाशी अग्गे एका एक रिहा जणा, तेरा भेव कोई ना पांयदा। पारब्रह्म प्रभ दए सुणा, नानक गुर जणांयदा। कलिजुग वेला अन्तिम जाए आ, तेरां तेरां पूरा तोल करांयदा। निहकलंका जामा
पा, शब्दी डंक इक्क वजांयदा। सोहँ सो सतिगुर नानक आपणी रसना गया गा, जीवां जन्तां भेव छुपांयदा। बिन गुर पूरे जुग जुग कोई ना पकड़े बांह, आप आपणा भेख वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सरगुण रूप नर निरँकार, निरगुण निरगुण निरगुण विच समांयदा।
२३ मग्घर २०१४ बिक्रमी नाज़र सिँघ दे गृह पिण्ड नाथेवाल ज़िला फिरोज़पुर
निरगुण सति समा, सति सति समाईआ। सति सति गुण आप जणा, तत्त तत्त समझाईआ। तत्त तत्त प्रभ इक्क रखा, एका गुण अल्हाईआ। धीरज यति दए बंधा, सति सन्तोख समाईआ। दे मति रिहा समझा, सगली चिन्द मिटाईआ। सो पुरख निरँजण जाप जपा, हँ हँगता रिहा गंवाईआ । सतिगुर इक्क बणा, साजन मीत आप अख्वाईआ। निरगुण निर्धन वेखे थाँ, दर दुआरा रिहा सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोत जोती नूर उपाईआ। जोती नूर दीपक बाल, सति सति करे रुशनाईआ। वेख वखाए गगन पाताल, गति मित ना कोई जणाईआ। आप आपणी चले चाल, खेले खेल सृष्ट सबाईआ। लक्ख चुरासी जीव जन्त सुरत रिहा संभाल, हर घट बैठा आसण लाईआ। वेखणहारा फल काया डाल्ह, रस मिट्ठा कौण रखाईआ। इक्क विचोला शब्द दलाल, धुर दरगाही आप बणाईआ। एका एक सच सच्ची धर्मसाल, हरि मन्दिर दए सुहाईआ। आप आपणा रंग चाढ़्हे लाल गुलाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सतिगुर सति सरूप अख्वाईआ। सति सति हरि सतिगुर पूरा, सच सुच्च वड्याईआ। आपे होए हाज़र हज़ूरा, आप आपणा दरस दिखाईआ। आपे नाद आपे तूरा, आपे तार हिलाईआ। सर्ब गुण आप भरपूरा, समरथ हथ्थ वड्याईआ। ना कोई जाणे नेड़े दूरा, दूर नेड़ ना कोई थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सांतक सति रिहा कराईआ। सति सति हरि दीन दयाला, सति सतिवाद अख्वाया। निर्मल जोत इक्क अकाला, आदि जुगादि समाया। जन भगतां चले नाल नाला, दिस किसे ना आया। जुग जुग वजाए आपणा ताला, ताल तलवाड़ा इक्क रखाया। नाम उपाए दया कमाए साची माला, जन भगतां हथ्थ फड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सति हरि नामो नाम मन्त्र दृढ़ाया। नाम मन्त्र सति करतार, सतिजुग सति वरताईआ। सतिजुग साचे कर प्यार, सो पुरख निरँजण दया कमाईआ। सालस बणे विच संसार, सहिसा रोग गंवाईआ। आलस निन्दरा दए उतार, सोया रहिण कोई ना पाईआ। कालख टिक्का ना कोई मस्तक दाग़, जूठ झूठ ना वेख वखाईआ। कूड़ कुड़यारा ना दिसे काग, माया मोह विष्टा ना कोई मुख रखाईआ। मानुस मानुख लाए जाग, आप आपणा रंग चढ़ाईआ। घर घर नारी कन्त सुहाग, आप आपणा रही हंढाईआ।
भगत जनां जन वड वड भाग, जन जनणी ख़ुशी मनाईआ। मन्दिर अन्दर दीपक जोती जगे चिराग, चन्न चानणी रही शरमाईआ। सर सरोवर मजन माघ, नेत्र नैणा दरस दिखाईआ। आप बुझाए दया कमाए सृष्ट सबाई तेरी आग, नौ सत्त करे कुड़माईआ। त्रैलोक तत्त काल प्रभ पकड़े वाग, बणे हरि सच्चा रथवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सतिवाद सदा सदा अख्वाईआ। सति सति हरि सति करतारा, साची धार चलांयदा। परम पुरख अगम्म अपारा, पार किनारा इक्क वखांयदा। लक्ख चुरासी तेरा एका नाअरा, इक्क जैकारा लांयदा। सति पुरख निरँजण बन्न्हे धारा, सस्सा हाहा मेल मिलांयदा। उप्पर होड़ा वड बलकारा, टिप्पी बिन्दी इक्क वखांयदा। आवे जावे विच संसारा, भेव कोई ना पांयदा। सतिजुग तेरा सति पसारा, प्रभ साचा आप करांयदा। आपे होए मात सिक्दारा, सोहँ मस्तक तिलक लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सतिवाद विच ब्रह्माद एका शब्द जणांयदा। सति शब्द सति समाया, सतिगुर हथ्थ वड्याईआ। आप आपणी दया कमाया, आप आपणा जोग कमाईआ। एका आसण शब्द सिँघासण हरि जी लाया, एक घर वज्जे वधाईआ । दासी दासन सर्ब कराया, मण्डल रासन करे सफ़ाईआ। पृथ्वी आकाशन वेख वखाया, नाम स्वासी इक्क चलाईआ। मदिरा मासी कोई दिस ना आया, सतिजुग तेरी वड वड्याईआ। पंडत काशी ना कोई रिहा पढ़ाया, वेद पुराण ना कोई गाईआ। छत्ती राग ना कोई अल्हाया, अञ्जील कुरान ना रिहा लिखाईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक पीर दस्तगीर कोई दिस ना आया, शाह हकीर ना कोई जणाईआ। मुस्लिम हिन्दू सिख ना कोई बणाया, शूद्र ब्रह्मण वैश ना कोई छत्री करे लड़ाईआ। दूई द्वैती ना कोई दिसे दोख, हरख सोग नेड़ ना आईआ। ना कोई तृष्ना ना कोई भुक्ख, काम क्रोध ना कोई वधाईआ। ना कोई मंगे किसे द्वारे मोख, प्रभ चरन ध्यान लगाईआ। लोआं पुरीआं बख्शे एका आपणा सुक्ख, सोहँ शब्द जैकारा लाईआ। धरत मात तेरी सुफली करे कुक्ख, जन भगतां लए उपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति पुरख निरँजण आप अख्वाईआ। सति सति तेरी साची धारा, सतिगुर आप मिलांयदा। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, निहकलंकी जामा पांयदा। गुर गोबिन्दा कर प्यारा, आप आपणा संग निभांयदा। चिट्टे अस्व हो अस्वारा, नीले वाला नाल रलांयदा। जुगा जुगन्तर पावे सारा, आदिन अन्ता आप अख्वांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, बंक दुआरा इक्क सुहांयदा। कल्गी तोड़ा सीस अपारा, जोती जोड़े जोड़ जुड़ांयदा। मेल मिलाए नारी कन्त कन्त भतारा, आप आपणी गोद उठांयदा। एका देवे शब्द हुलारा, लोआं पुरीआं पार करांयदा। सतिजुग तेरा सति दुआरा, प्रभ साचा मात खुल्हांयदा। चार वरनां बख्शे इक्क भण्डारा, दाता दानी आप हो जांयदा। राज राजान शाह
सुल्तान ढहि पए दुआरा, ना कोई मुख भवांयदा। एका अक्खर जगत चलाए वक्खर सोहँ तेरी जै जैकारा, एका नाअरा लांयदा। अलख निरँजण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सति सति वरतांयदा। सति सति प्रभ झोली पा, सतिजुग भरे भण्डारा। एका तत्त रिहा समझा, एका चरन प्यारा। एका चित रिहा धरा, नाता तोड़े मोह विकारा। एका गत्त मित रिहा जणा, इक्क इकल्ला एकँकारा। एका रत्त रिहा उपा, हरिजन साचा मात दुलारा। एका तीर्थ रिहा नुहा, प्रभ साचा चरन दुआरा। एका सिख्या रिहा पढ़ा, सोहँ साचा जैकारा। एका लेखा रिहा वखा, लेखा लिखणहार करतारा। एका भिच्छया रिहा पा, कराए वणज सच्चा वणजारा। पूरन इच्छया रिहा करा, सतिजुग मंगे सति दुआरा। दहि दिशा प्रभ फेरी पा, चार कुन्ट कराए जै जैकारा। अकाल तख्त अकाल मूर्त एका दए सुहा, शब्द सिँघासण अपर अपारा। एका ताल दए सुहा, अमृत वहाए साची धारा। सच उछाल दए लगा, दुरमति आप कराए पार किनारा। शाह कंगाल कोई रहिण ना पा, ना कोई मंगे भेख किसे दुआरा। प्रभ एका रंगण रंग दए रंगा, रंगणहार विच संसारा। एका पौड़े दए चढ़ा, ना डुब्बे विच मँझधारा। गौड़ ब्रह्मण दए मिला, पूत सपूता कर प्यारा। सम्बल नगरी दए वखा, गुर गोबिन्द ल्या अवतारा। तन गात्रा इक्क लटका, आप आपणा करे शृंगारा। बस्त्र साचा तन छुहा, गुरमुखां करे प्यारा। आप आपणा ल्या कुहा, गुरसिक्खां उत्तों आपा वारा। गुरमुख साचे लए बचा, कलिजुग तेरी अन्तिम वारा। लक्ख चुरासी रिहा नचा, ना देवे कोई सहारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग सति करे वरतारा। सतिजुग साचा सति सतिवाद, सति पुरख निरँजण आप लगांयदा। आपे देवणहारा दाद, आपे बणत बणांयदा। आप आपणा रक्खया याद, आपे भरम भुलांयदा। आपे सुणे सुणाए सर्ब फरयाद, आपे मोह चुकांयदा। आप वजाए आपणा नाद, हरि आपे आप सुणांयदा। आप उपाए दया कमाए शब्द जणाई बोध अगाध, अगाध बोधा आप अख्वांयदा। सतिजुग मेला हरि साचे माधव माध, द्वार बंक इक्क सुहांयदा। खेले खेल आदि जुगादि, जुग जुग खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति सति सति इक्क तत्त वरतांयदा।