२४ मग्घर २०१४ बिक्रमी कर्म सिँघ दे गृह पिण्ड पिपली ज़िला फिरोज़पुर
सति सन्तोख ज्ञान नाम, नामा मन्त्र दृढ़ाया। आत्म अन्तर इक्क ध्यान, एका एक एक लिव लाया। एका शब्द इक्क धुनकान, धुन अनादी इक्क वजाया। एका रूप श्री भगवान, एकँकारा इक्क अख्वाया। गुरमुख मेला विच जहान, जुग
जुग आप आपणा करदा आया। जाणे जणाए धुर फ़रमाण, दर दरवेशा आप अख्वाया। भरमे भुल्ले जीव नादाना, माया पड़दा एका पाया। कलिजुग काया कूड़ शैतान, कर्म धर्म ना कोई जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा राह चलाया। सतिजुग साचे सच जणाई, एका नाम जैकारया। नौ खण्ड पृथ्वी वज्जे वधाई, दीपक जोती इक्क उज्यारया। चार वरन इक्क सरनाई, इक्क वखाए दर दरबारया। एका नाम इक्क पढ़ाई, एका लेखा हरि लिखा रिहा। एका शब्द जगत कुड़माई, कलिजुग अन्तिम सगन मना रिहा। लोआं पुरीआं वेख वखाए थाउँ थाँईं, आप आपणी दया कमा रिहा। जन भगत उठाए फड़ फड़ बाहीं, पूर्ब लहिणा झोली पा रिहा। सदा सुहेला देवे ठंडी छाईं, आप आपणा रंग रंगा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सतिजुग साचा राह चला रिहा। सतिजुग साचा दर परवान, हरि आपणा आप करांयदा। आपे होया मेहरवान, दे मति आप समझांयदा। लोकमात झुलाए धर्म निशान, सच सुच्च वरतांयदा। जूठा झूठा मेट निशान, सांतक सति करांयदा। एका शब्द इक्क बिबान, इक्क चरन इक्क ध्यान, एका ब्रह्म ज्ञान जणांयदा। लक्ख चुरासी पुण छाण, साधां सन्तां देवे माण, आप आपणा मेल मिलांयदा। जोग जुगत हथ्थ भगवान, जुग जुग आपणी आप चलांयदा। सर्बकला समरथ वाली दो जहान, दो जहानां वाली आप अख्वांयदा। आपे गोपी आपे काहन, राम रमईआ रूप वटांयदा। नानक गोबिन्द वेख निशान, निज घर आसण साचे लांयदा । थिर घर वसाए सच मकान, सच समग्री इक्क रखांयदा। गुरुआं पीरां साधां सन्तां देवे दान, पूरन इच्छया आप करांयदा। जुगा जुगन्त खेल महान, आदि अन्त भेव कोई ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सतिजुग साचा मार्ग लांयदा। सतिजुग साचा धर्म जैकार, एका एक करावणा। चार वरन होए इक्क द्वार, ऊँचां नीचां भेव मिटावणा। एका खण्डा तेज कटार, तन गात्रे आप लटकावणा । नाम बस्त्र तन शृंगार, शब्द सीस दस्तार बंधावणा। आप आपणा बख्शे चरन प्यार, चरनोदक मुख चुआवणा। काया तोड़ गढ़्ह हँकार, आप आपणा मूल वखावणा। आत्म चोटी चढ़ निरँकार, कोटी कोट जीव तरावणा। हउमे हँगता दुरमति मैल कढ्ढे वाशना खोटी, एका एक जाप जपावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, दर साचा इक्क सुहावणा। सतिजुग साचा दर खुल्हाए, पारब्रह्म अबिनाशी। एका वस्त विच टिकाए, चौदां लोक करे दासन दासी। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर फिरन तिहाए, थाउँ थाँईं वेखण घनक पुर वासी । गुरमुख साचे लए जगाए, किसे दिस ना आए पंडत काशी। अगम्म अगम्मड़ा धाम सुहाए, साचे मण्डल पावे रासी। नाड़ी चम्मड़ा कोई दिस ना आए, निर्मल जोत हरि साजन शाहो शाबाशी। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जन भगतां करे बन्द खुलासी। सतिजुग साचा रिहा पुकार, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, दे मति रिहा समझाईआ। लोकमात रहिणा ख़बरदार, त्रैगुण तेरा संग निभाईआ। कलिजुग रोवे जारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। अबिनाशी करता मारे मार, ना कोई होए सहाईआ। कूड़ क्रिया कर्म विचार, देवणहार जगत सज़ाईआ। दोहां मेला विच संसार, बीस बीसा दए कराईआ। शब्द घोड़े हो अस्वार, चारों कुन्टां रिहा दौड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लक्ख चुरासी रिहा उठाईआ। सतिजुग तेरा साचा रंग, प्रभ साचे आप चढ़ावणा। इक्क वजा नाम मृदंग, एका राग अलावणा। एका अमृत धारा वगे गंग, गुरमुख साचे आप नुहावणा। इक्क वखाए शब्द रंगीला सच पलँघ, गुरमुख आत्म सेजा आपे डाहवणा। आप आपणी चरन प्रीती लए मंग, दर द्वारे फेरा पावणा। मानस जन्म ना होए भंग, जिस जन रसना गावणा। आप लगावे आपणे अंग, अंगीकार आप अख्वावणा। कट्टणहारा भुक्ख नंग, आदि जुगादी मेल मिलावणा। मिले मेल विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड खोज खुजावणा। जाणे जणाए जेरज अंड, उत्भज सेत्ज फोल फुलावणा। ना कोई दिसे नार दुहागण रंड, साचा कन्त सर्ब हंढावणा। पंच विकारा खण्ड खण्ड, एका खण्डा नाम लावणा। सच शब्द धुर दरगाही दात जन भगतां रिहा वंड, आप आपणी सेव कमावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सतिजुग साचे पकड़े दामना। सतिजुग साचे सच सलाह, हरि साचा सच वरतांयदा। शब्द सरूपी बण मलाह, लोकमाती फेरा पांयदा। एका एक वखाए जग साचा नाँ, एका धाम सुहांयदा। एका पिता एका माँ, पूत सपूता आप अख्वांयदा। इक्क इकल्ला पकड़े बांह, एका एक आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सतिजुग साचा संग निभांयदा। सतिजुग तेरा साचा संग, हरि साचे आप निभावणा। धरत मात दर मंगी मंग, रो रो नेत्र नीर वहावणा। नौ खण्ड पृथ्वी होए भंग, सत्तां दीपां पड़दा किसे ना पावणा। लक्ख चुरासी होए नंग, कलिजुग कोए ना दिसे जामणा। त्रैगुण माया मारे डंग, पंज शैताना आप कुरलावणा। पंच पंचां लाया जंग, पंचम मोह चुकावणा। पंचम मंग रहे मंग, आप आपणा भेंट चढ़ावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, खेवट खेट आप हो जावणा। गुरमुख आत्म सति, सतिगुर पुरख मनाया। एका एक रखाई मति, एका दूजा भउ चुकाया। एका धीरज एका यति, एका सति सन्तोख समाया। एका नाम एका रथ, रथ रथवाही इक्क चलाया। एका शब्द कहाणी अकथ, अकथ कथा अख्वाया। एका हरि सदा समरथ, हर घट बैठा आसण लाया। जन भगतां देवे नाम
वत्थ, आप आपणी दया कमाया। जगत विकारा देवे मथ, एका तत्त समझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचा वेख वखाया। हरिजन साचा सच सज्जण, सच सुच्च वड्याईआ। इक्क कराया साचा मजन, अट्ठ सट्ठ लहिणा देण चुकाईआ। आपे होया पड़दे कज्जण, नाम दोशाला इक्क पाईआ। गढ़्ह हँकारी दर द्वारे भज्जण, गढ़्ह भरमी तोड़ तुड़ाईआ। अनहद ताल नगारे काया मन्दिर अन्दर वज्जण, सुणे सुणाए हरि रघुराईआ। गुरमुख उधारे जिउँ नानक ठग्ग सज्जण, आप आपणे अंग लगाईआ। अमृत आत्म सर सरोवर दर द्वारे पी पी रज्जण, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। इक्क चढ़ाए नाम जहाज़न, सोहँ चप्पू लाईआ। सतिजुग मेला ग़रीब निवाजन, लोआं पुरीआं आप सुणाईआ। दो जहानी रच्चया काजन, आपणी आप कुड़माईआ। चिट्टा अस्व साचा ताजन, सोलां कलीआं आसण लाईआ। प्रगट होए देस माझन, सम्बल नगरी डेरा लाईआ। शाहो भूप वड राज राजन, शाह सुल्तान आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला सहिज सुभाईआ। सम्बल नगर सच टिकाणा, गुर गोबिन्द जोत जगाईआ। मिल्या मेल हरि भगवाना, विछड़ कदे ना जाईआ। एका चिल्ला एका तीर कमाना, एका खण्डा रिहा चमकाईआ। एका जोद्धा सूर बली बलवाना, एका तुरंग रिहा दौड़ाईआ। एका मर्द होए वड मरदाना, पारब्रह्म वड वड्याईआ। एका शब्द इक्क निशाना, नौ खण्ड पृथ्वी रिहा कराईआ। एका राग एका गाणा, एका रिहा सुणाईआ। एका पद होए निरबाणा, परम पुरख चरन सरनाईआ। ना कोई जाणे चतुर सुघड़ स्याणा, जगत विद्या होई हलकाईआ। जन भगतां देवे नाम बिबाणा, दो जहानां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी बूझ बुझाईआ। सम्बल नगर सच सुहाग, गोबिन्द कन्त मनाया। एका जोती जगे चिराग, अन्ध अन्धेर मिटाया। एका धुन एका राग, एका ताल वजाया। अबिनाशी करता आपे रिहा जाग, जन भगतां रिहा जगाया। आदि जुगादी पकड़े वाग, वरभण्डी खोज खुजाया। धुर दरगाही देवे साची दाद, सोहँ साचा नाम दृढ़ाया। जो जन रसना रहे अराध, अनुभव प्रकाश कराया। मेल मिलाए माधव माध, अजूनी रहित आप अख्वाया। सन्त दुलारे साचे साध, सिदक सबूरी इक्क रखाया। कलिजुग अन्तिम वेला लक्ख चुरासी सुणे सुणाए फरयाद, अन्दर मन्दिर डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए तराया। हरिजन मन्दिर सच वसेरा, हरि साची जोत जगाईआ। मेट मिटाए अन्ध अन्धेरा, अज्ञान अन्धेर गंवाईआ। आप चुकाए मेरा तेरा, हउमे रोग जलाईआ। भरमां ढाहे झूठा डेरा, साचा चन्द चढ़ाईआ। करे कराए हक्क निबेड़ा, सुरत सवाणी लए प्रनाईआ। डूँघी कन्दर बन्न्हे बेड़ा, जोत निरँजण सेवा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे रिहा हिलाईआ।
साचे मन्दिर हरि भगवाना, हरि हरि जोत जगाईआ। एका शब्द इक्क तराना, एका राग अल्हाईआ। अनहद गावे साचा गाणा, पंचम रिहा सुणाईआ। परम पुरख हरि शाह सुल्ताना, निज घर बैठा आसण लाईआ। दिस ना आए जीवन दाना, बजर कपाट ना कोई तुड़ाईआ। घर विच घर ना किसे वखाना, दीवा बत्ती ना कोई टिकाईआ। जिस जन मिल्या शब्द बिबाना, दर साचा इक्क सुहाईआ। आपे करे करनहार परवाना, दस्म द्वारी कुण्डा लाहीआ। जगे जोत अगम्म अपारा, रूप रंग ना कोई जणाईआ। चिट्टी धार हरि निरँकारा, आपणी आप वरताईआ। आत्म सेजा सुत्ता पैर पसारा, जन भगतां राह तकाईआ। आपे नारी कन्त भतार, आप आपणा मेल मिलाईआ। आपे करे सच शृंगार, आप आपणी बरखा लाईआ। आप आपणा दए अधार, आप आपणे विच समाईआ। एका दूजा भउ निवार, तीजे लोइण मेला सहिज सुभाईआ। चौथे घर देवे वाड़, अमरापद इक्क वखाईआ। ना कोई दिसे बहत्तर नाड़, पंज तत्त ना कोई जणाईआ। रक्त बूंद ना दिसे सीस धड़, ना कोई रचना होर रचाईआ। ना कोई अक्खर विद्या रिहा पढ़, ना कोई करे मात पढ़ाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता सन्त जनां फड़ाए आपणा लड़, आप आपणी बूझ बुझाईआ। आपणे अन्दर आपणे पौड़े आपे जाए चढ़, दिस किसे ना आईआ। जन भगतां दर द्वारे अग्गे खड़्ह, निरगुण रूप वटाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, ना कोई चोटी ना कोई जड़्ह, ना कोई आकार जणाईआ। हर घट अन्दर बैठा वड़, आप आपणा पड़दा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजन लए वर, देवे मात जगत वड्याईआ। गुरमुख मेला हरि हरि निरँजण, आपणा आप करांयदा। नेत्र पाए एका अंजन, लोचन आप खुल्हांयदा। चरन धूढ़ बख्शे साचा मजन, दुरमति मैल गंवांयदा। मदिरा मास जो जन तजन, गुर गोबिन्द दरस दिखांयदा। जूठे झूठे अन्तिम भज्जण, काल नगारा इक्क वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। हरिजन मेला धुर दरगाह, हरि आपणा आप कराया। गोबिन्द गुर बण मलाह, नाम पल्ला इक्क फड़ाया। एका देवे सच सलाह, निहकलंका जामा पाया। निथावयां घर देवे साचा थाँ, थिर घर साचा इक्क सुहाया। आपे पिता आपे माँ, हरिजन साचे गोद उठाया। चार वरन जपाए एका नाँ, ऊँचां नीचां भेव मिटाया। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, आप आपणी चोग चुगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखाया। हरिजन वेखे इक्क इकल्ला, जग वड्डी वड्याईआ। गुरमुख काया सच महल्ला, प्रभ साचा फेरी पाईआ। वेख वखाए काया डल्ला, अन्दर मन्दिर खोज खुजाईआ। दीपक जोती विरले गुरमुख बला, दिवस रैण करे रुशनाईआ। इक्क वखाए निहचल धाम अटला, उच्च महल्ल अटल हरि रघुराईआ। आपे होए अछल अछल्ला,
अछल छल कराईआ। जिस जन फड़ाए आपणा पल्ला, विछड़ कदे ना जाईआ। कलिजुग अन्तिम बोले हल्ला, पुरख अगम्मड़ा अगम्मड़ी करे चढ़ाईआ। लेखे लाए जट्ट डल्ला, देस मालवा दए तराईआ। अन्तिम फलया आपे फुल्ला, फल फुलवाड़ी इक्क लगाईआ। कलिजुग बूटा अन्तिम हुल्ला, नौ खण्ड पृथ्वी सत्तां दीपां फल कोई रहिण ना पाईआ। लक्ख चुरासी तेरा कोई ना पैणा मुल्ला, धर्म राए दए सज़ाईआ। गुरमुख विरला भाग लगाए आपणी कुला, जिस मिल्या गोबिन्द माहीआ। चरन द्वारे जो जन आया भुल्ला, नीले वाला दरस दिखाईआ। दो जहान कलिजुग अन्तिम तेरी कोई ना कराए सुल्हा, कलिजुग सतिजुग करे लड़ाईआ। जगत विकारा अन्तिम रुला, जूठ झूठ रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजन वेख घर, घर साचा इक्क सुहाईआ। गुरमुख साजण साचा मीता, हरि एका एक रखाया। नाम निधान हरि हरिजन साचे पीता, हरि हरि विच समाया। हरि हरि शब्द लागा मीठा, रसना जिह्वा गाया। धाम वखाए इक्क अनडीठा, जगत नैणा दिस ना आया। मिट्ठा करे काया कौड़ा रीठा, अमृत मुख आत्म चुआया। काया चोली चाढ़्हे रंग मजीठा, उतर कदे ना जाया। मात गर्भ ना तपे जगत अंगीठा, आवण जावण फंद कटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे थाउँ थांया। हरिजन साचा साचा मेला, जग आप करांयदा। आपे गुर गुरु गुर चेला, गुर गोबिन्द रूप समांयदा। अचरज खेल पारब्रह्म कलि खेला, सम्बल नगरी डेरा लांयदा। आपे वसया रंग नवेला, हर घट आसण लांयदा। सृष्ट सबाई सज्जण सुहेला, सगला संग निभांयदा। जोत निरँजण चाढ़्हे तेला, चौदां चौदां सगन मनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग विछड़े जग मेल मिलांयदा। जुग विछड़े जग मेलया, आपणी किरपा धार। आपे होए सज्जण सुहेलया, सखा सहाई साचा यार। दर घर मन्दिर अन्दर इक्क अकेलया, इक्क इकल्ला एकँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत जरम कर्म धर्म पूर्ब रिहा विचार। पूर्ब लहिणा सच घर, घर सच वज्जे वधाईआ। नेत्र नैणा दरस कर, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। शब्द गहणा अपर अपार, तन बस्त्र इक्क सुहाईआ। कलिजुग वहिण जगत ना वहिणा, जो जन रहे सरनाईआ। जूठ झूठ नात मात पित साक सैणा भाई भैणा, थिर कोई रहिण ना पाईआ। जिस जन मिले पुरख बिधाता आप चुकाए लहिणा देणा, कर्म कर्मां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण मेल कर, घर सुहञ्जणा जोत निरँजणा अट्ठे पहर करे रुशनाईआ। घर पवित गृह पवित, गुरमुख वड्डी वड्याईआ। हरिसंगत हरि साचा मित, जुग जुग बणत बणाईआ। वेख वखाए नित नवित्त, अकल कला समाईआ। ना कोई वार ना कोई थित, अट्ठे पहर रंग रंगाईआ। इक्क
अबिनाशी वसया चित, चित ठगोरी रहिण ना पाईआ। अमृत आत्म काया दए सित, सिंच हरी क्यारी आप कराईआ। काया रहे ना जगत रित, रक्त बूंद लेखे लाईआ। साची सिख्या एका सिक्ख, सिक्खी सिख्या इक्क निभाईआ। दो जहानी आपे लेखा रिहा लिख, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। जन भगतां देवे नाम भिख, भिच्छया झोली पाईआ। किसे हथ्थ ना आए मुन रिख, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ां बैठे धूणीआँ ताईआ। जगत विकारा मिटे तृख, तृष्ना भुक्ख रहे ना राईआ। निहकरमी कर्म जन रिहा लिख, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघ कर्म लेखे लाईआ।