पुस्तकालयभाग ६

२४ मग्घर २०१४ बिक्रमी राम सिँघ दे गृह मकान नम्बर ३८६ फिरोज़पुर छाउँणी

हरि हरि अपार, हरि हरि आप उपाया। हरि हरि सच्चा दरबार, हरि हरि बैठा आसण लाया। हरि हरि सच्चा सिक्दार, हरि हरि आपणा हुक्म सुणाया। हरि हरि वेखे कर विचार, वेखणहार आप अख्वाया। हरि हरि रूप अगम्म अपार, अगम्मड़े धाम सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे रंग रंगाया। हरि का रंग अपर अपार, हरि हरि साचे जाणया। आप आपणा लए मंग, आप आपणी सुणे पुकारया। आप आपणे वसया संग, आप आपणा करे पार उतारया। आप आपणा वजाए मृदंग, सुणनेहार आप अख्वा रिहा। आप आपणा दरवाज़ा जाए लँघ, आप आपणा मेल मिला रिहा। आप आपणे बैठ पलँघ, आप आपणी सेज सुहा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग रंगा रिहा। आप आपणा रंग रंगा, आपणी कल वरताईआ। ना कोई दूसर संग रला, ना कोई दूसर संग रलाईआ। निर्मल जोती इक्क जगा, आप आपणी करे रुशनाईआ। सति पुरख निरँजण आप अख्वा, आप आपणा नाउँ धराईआ। आदि जुगादी गया समा, भेव ना कोई राईआ। मोहण माधव माधी लेख लिखा, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि हरी हरि आप उपाईआ। आपणा आप हरि आप उपा, आपणी जोत जगाईआ। आप आपणा नाँ रखा, आप आपणी बणत बणाईआ। आपे होया पिता माँ, आप आपणी गोद उठाईआ। आपे देवणहारा ठंडी छाँ, आप आपणा सिर हथ्थ टिकाईआ। आप आपणी फड़े बांह, आप आपणा राह चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी जाणे आपे वड्याईआ। आप आपणा नाउँ रक्ख, आपणा आप उपाया। जोती नूर कर प्रतक्ख, सति सरूप समाया। आप आपणी कीमत पाए लक्ख, आप आपणा मूल चुकाया। आप आपणा करे सक्ख, आप आपणा

रिहा भराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग रंगाया। आप आपणी हरि कल धार, अचरज बणत बणाईआ। रूप अगम्म अपर अपार, पुरख अकाल अख्वाईआ। ना कोई नर ना कोई नार, ना कोई कन्ता नार वखाईआ। पुत्तर धी ना कोई प्यार, बंधन बंध ना कोई रखाईआ। इक्क इकल्ला एकँकार, आप आपणा लए उपाईआ। आप आपणी करे विचार, आप आपणा मता पकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेख वखाईआ। आप आपणा वेख वखा, हरि आपणा आप जणा रिहा। आप आपणा लेखा रिहा लिखा, आपे होए मेटणहारया। आप आपणा सिक्का रिहा चला, आप आपणी मोहर लगा रिहा। निक्का वड्डा हरि आप अख्वा, बिरध बाली रूप ना कोई जणा रिहा। आप आपणी भिच्छया पा, आप आपणी झोली अग्गे डाह रिहा। आप आपणी महिंमा रिहा जणा, अकल कल आप अख्वा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी जोत जगा रिहा। आप आपणी जोत जगा, आपणी दया कमाईआ। आप आपणा रंग रंगा, रंग रगीला वेख वखाईआ। आप आपणा संग निभा, सगला संग आप हो जाईआ। आप आपणा मृदंग वजा, आप आपणा रिहा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण खेल खिलाईआ। सरगुण खेल हरि करतार, करनहार अख्वाया। इक्क इकल्ला एकँकार, इक्क सहारा रिहा जणाया। आप आपणी पावे सार, भेव अभेद आप हो जाया। आपे लेखा लिखणहार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया आपे रिहा उपाया। आपणी इच्छया हरि उपाई, घर साचे वज्जी वधाईआ। आप आपणी करे कुड़माई, आप आपणा सगन मनाईआ। आप आपणी सेज हंढाई, आपे बणया साचा माहीआ। आप आपणी कुक्ख भराई, आप आपणा पड़दा पाईआ। आप आपणी जोत रिहा जगाई, हरि शब्दी नाउँ धराईआ। शब्द सुत वड्डी वड्याई, पारब्रह्म इक्क जणाईआ। अबिनाशी अचुत्त दया कमाई, सति पुरख निरँजण सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरगुण खेल कर निरगुण जोत इक्क अख्वाईआ। निरगुण पूत साचा सुत्त, हरि साचे आप उपाया। आप सुहाई आपणी रुत्त, आप आपणा वेख वखाया। आप आपणा सोमा पया फुट, अमृत सीर मुख चुआया। आप आपणा ल्या लुट्ट, आप आपणा दए भराया। आप लगाए आपणी चोट, आप आपणा डंक वजाया। शब्द सुत प्रभ भरी पोट, तोट रहे ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण रूप इक्क धर, साचा सुत जणाया। साचे सुत जन्म दवा, हरि साचे ख़ुशी मनाईआ। आप आपणा अंग कटा, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। एका सिख्या रिहा सिखा, भुल्ल रहे ना राईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड रिहा रचा, गगन पाताल आकाश प्रकाश दए कराईआ। एका अक्खर दए पढ़ा, ना कोई

दूजी होर पढ़ाईआ। सति सरूप नाउँ रखा, सांतक सति वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे पकड़नहारा बांह, आप आपणा सीस हथ्थ टिकाईआ । शब्द सुत हरि बलवान, एका एक उपाया। आप आपणी करे पछान, आप आपणा मूल रखाया। पुरख अबिनाशी मेहरवान, दया निध आप हो आया। इक्क फड़ाए सच निशान, दो जहानां आप झुलाया। ना कोई वेखे होर मकान, दर दरवाज़ा ना कोई खुल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण जोती इक्क धर, साचा सुत उपाया। साचा सुत सिफ्त सलाह, दोए जोड़ करे निमस्कारया। पुरख अबिनाशी बेपरवाह, एका बख्शे चरन प्यारया। लोआं पुरीआं रचन रचा, ब्रह्मण्ड लए उधारया। आप आपणा विच लए टिका, आप आपणा कर पसारया। शब्दी शब्द जाए समा, शब्दी शब्द होए आकारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा मार्ग ला रिहा। आप आपणा मार्ग ला, हरि साची रचन रचाईआ। साचा सुत आप उपा, साची सेवा लाईआ। सर्ब घट गया आप समा, दिस किसे ना आईआ। ब्रह्मा विष्न शिव लए उठा, आप आपणा रूप वटाईआ। त्रैगुण माया तत्त सुहा, पंज तत्त करे वड्याईआ। मन मति बुध विच टिका, रक्त बूंद लेखे लाईआ। आप आपणा रिहा छुपा, निरगुण खेल करे रघुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सुत शब्द दुलार कर प्यार, आप आपणा झोली पाईआ। सुत दुलारा कर प्यारा, आपणा रंग रंगाया। एका देवे सच हुलारा, लोआं पुरीआं विच समाया। इक्क इकल्ला एकँकारा, अकल कला समाया। खेले खेल हरि गिरधारा, खेलणहार दिस ना आया। जोत सरूपी कर उज्यारा, लक्ख चुरासी लए उपाया। लक्ख चुरासी भेव न्यारा, लेखा लेख ना कोई जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत दित्ता वर, इक्क ज्ञान इक्क ध्यान, एका नाम दृढ़ाया। शब्द सुत कर प्यार, ब्रह्मे ब्रह्म समाईआ। आपे जाणे आपणी धुन्कार, आपणा नाद वजाईआ। आपे बणे लेखा लेख लिखार, आपे वेदां रिहा उचार, अछल अछेदा छल कराईआ। लेखा लिखे हरि निरँकार, निरगुण खेल रचाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत दित्ता वर, आप आपणा झोली पाईआ। आप आपणा झोली पा, हरि साचा दए वड्याईआ । सो पुरख निरँजण आप अख्वा, आप आपणा नाउँ धराईआ। हँ हँगता हर घट रिहा टिका, बैठा मुख छुपाईआ। आदि अनादी आप अख्वा, ब्रह्मादी डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सुत देवे वर, दो जहानां इक्क घर, सोहँ वड वड्डी वड्याईआ। आप आपणा कर उज्यारा, हर घट बैठा आसण लाया। आपे जाणे आपणा सच जैकारा, आपणे अन्दर आपे रिहा सुणाया। आपे गुप्त आपे ज़ाहरा, आप आपणा पड़दा लाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप

आपणा वेख वखाया। आप आपणा वेखणहारा, हरि हरि हरि भगवन्ता। लोकमात खेले खेल अपारा, आप बणाए आपणी बणता। आप आपणा कर चमत्कारा, हरिजन उठाए साचे सन्ता। एका देवे शब्द धुन सच्ची धुन्कारा, अनहद साचा ताल वजन्ता। इक्क वखाए सच सच्चा दरबारा, पूरन जोत श्री भगवन्ता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल आदि जुगन्ता। आप आपणा हरि टिका, लोकमात करे कुड़माईआ। आप आपणा भेख वटा, आप आपणी जोत जगाईआ। पंज तत्त आप समा, आप आपणा मुख छुपाईआ। आप आपणा पड़दा लाह, आप आपणी दए वधाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण खेल खेलणहार आप अख्वाईआ। निरगुण खेल विच संसारा, आपणा आप कराया। आप आपणा लै अवतारा, आप आपणा डंक वजाया। आपे होए भेखी भेख करे न्यारा, एका भिच्छया झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हर घट करे आप पसारा। आप आपणा मात जगा, आपणी करे आप कुड़माईआ। साचे मण्डल रास रचा, साचा मंगल एका गाईआ। रूप अनूपा आप वटा, सति सरूपा आप हो जाईआ। शाहो भूपा हर घट थाँ, शब्द सिँघासण बैठा आसण लाईआ। आप जपाए आपणा नाँ, जुग जुग नाउँ धराईआ। आपणी वंड आप वंडा, आपणे हिस्से रिहा पाईआ। आपणे कंडे आप तुला, तोलणहार आप अख्वाईआ। ब्रह्मण्ड खण्डां आपे रिहा हिला, आपे रिहा टिकाईआ। जेरज अंडां बणत बणा, उत्भज सेत्ज संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेख वखाईआ। आप आपणा हरि वखान, आपणी कल धारीआ। प्रगट जोत विच जहान, खेले खेल वड संसारीआ। काया मन्दिर सच मकान, हरि शब्द लए अवतारीआ। लेखा लिखे जगत महान, आप आपणा गुण विचारीआ। ना कोई सके मात पछान, जीव जन्त ना पायण सारीआ। आप आपणी करे कलयान, आप आपणा पार उतारीआ। आपे देवे आपणा दान, आपणा आप बणे भण्डारीआ। आपे बख्शे आपणा इशनान, चरन कँवल आप अख्वा रिहा। आप आपणा रक्खे माण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा जोग कमा रिहा। आप आपणा जोग कमावे, अकल कला कल धार। सच संजोग आप हंढाए, एका शब्द शृंगार। आप आपणे अंग लगाए, आप आपणी किरपा धार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात लए अवतार। लोकमात हरि लै अवतारा, आपणा आप उपांयदा। जन भगतां देवे नाम अधारा, साची सिख्या आप दवांयदा। महल्ल अटल वखाए उच्च मुनारा, काया मन्दिर फोल फुलांयदा। दीपक जोती जगे अगम्म अपारा, निर्मल बाती इक्क वखांयदा। शब्द धुन अपर अपारा, ताल अनादी इक्क वजांयदा। सर सरोवर भरया अमृत भण्डारा, हरिभगतां आप नुहांयदा। आपे मंगे बण भिखारा, आप आपणी झोली पांयदा।

आदि पुरख अबिनाशी करता इक्क इकल्ला एकँकारा, जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी वंड वंडांयदा। आपणी वंडन रिहा वंडा, आपणी कल वरतांयदा। सतिजुग साचा नाँ रखा, एका भिच्छया झोली पांयदा । सो पुरख निरँजण आप अख्वा, हँ हँगता विच समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा मार्ग लांयदा। सतिजुग साचा सति सतिवाद, घर साचे वज्जी वधाईआ। खोजे खोज हरि ब्रह्माद, खोजणहार सृष्ट सबाईआ। भगत सुहेले आपणे लाध, आप आपणी बूझ बुझाईआ। शब्द जणाई बोध अगाध, लेखा कोए ना सके लिखाईआ। आत्म अन्तर रहे अराध, एका निरगुण हरि लिव लाईआ। हरिजन वेखे साचे साध, जो पड़े हरि सरनाईआ। अगम्म अगम्मड़ा देवे दाद, नाड़ी चम्मड़े आप टिकाईआ। थिर घर बैठ सुणे फरयाद, शब्द सिँघासण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साची जोत धर, आप आपणा रंग वटाईआ। रेख भेख प्रभ आप वटा, आप आपणे रूप समाया। आप आपणा लए मिटा, आप आपणा लए उपाया। हरिजन साचे लए उठा, जोग जुगत इक्क सिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी वंडण आप वंडाया। सतिजुग साचा उतरे पार, लोकमात वज्जे वधाईआ। त्रै त्रै वेता आए बाहर, त्रैगुण संग रलाईआ। नेतन नेता विच संसार, खेले खेल सृष्ट सबाईआ। नाल ल्याया काम क्रोध हँकार, लंका गढ़्ह सुहाईआ। पुरख अबिनाशी लै अवतार, राम रामा रूप अख्वाईआ। खेले खेल अपर अपार, खेलणहार आप अख्वाईआ। लहिणा देणा देवे कर्ज़ उतार, आप आपणी दया कमाईआ। रावण गढ़्ह तोड़े हँकार, थिर रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। हथ्थ वड्याई हरि साचे शाह, सच्चो सच कमाया। आपे होया बेपरवाह, भेव ना कोई राया। आप आपणी लए सलाह, आप आपणे धन्दे लाया। द्वापर हरि मात धरा, दो जहानां वेख वखाया। भेखाधारी भेख वटा, काहना कृष्ना रूप वटाया। दुष्ट हँकारी मेट मिटा, धर्मी धर्म कमाया। एका गुरमुख रूप वटा, एका भगती भगत जगाया। अठारां ध्याए आप सुणा, एका मन्त्र मूल दृढ़ाया। सृष्ट सबाई गया जणा, भुल्ल रहे ना राया। आप आपणा मेट मिटा, बंसा बंसी दए खपाया। वेख वखाणे आपणा थाँ, दिस किसे ना आया। कलिजुग पकड़े लोकमात बांह, लोकमाती जन्म दवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग रंगाया। कलिजुग साचा सुत दुलार, उठ लै मात अंगड़ाईआ। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, मंगे मंग झोली डाहीआ। जूठ झूठ कर प्यार, माया ममता नाल प्रनाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार तन शृंगार, एका शब्द तन छुहाईआ। एका अक्ख दए उग्घाड़, ऐड़ा अलख जगाईआ। अल्ला राणी हो त्यार, मुख बैठी

घुंगट पाईआ। चरन द्वारे कर निमस्कार, नेत्र नैण रही शरमाईआ। मेले मेल विच संसार, कलिजुग मीता रिहा मनाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, देवे सच सच्ची सलाहीआ। लोकमात जाणा रहिणा ख़बरदार, तेरी होए जगत कुड़माईआ। मिले मेल मुहम्मद यार, अन्दर मन्दिर डेरा लाईआ । चार यारी सुणे पुकार, दिवस रैण रही कुरलाईआ करे खेल हरि करनेहार, एका नाअरा रिहा वखाईआ। ऐहनल हक्क तेरी धार, अल्ला हू जणाईआ । एका एक ख़ुदा बेऐब परवरदिगार, ला फानी आप अख्वाईआ। लोकमात कर सिक्दार, इच्छया भिच्छया झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग साचा संग निभाईआ। कलिजुग मेला साचा संग, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। एका मुहम्मद मंगे मंग, दोए जोड़ सीस झुकाईआ । लोकमात वजाए आपणा मृदंग, आपणा रूप वटाईआ। अल्ला राणी होई संग, हथ्थीं मैहन्दी एका लाईआ। पुरख अबिनाशी करता चिट्टे अस्व घोड़े कस तंग, वेखण आवे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी वेखे वड वड्डी वड्याईआ। कलिजुग साचा सच सिक्दार, साचा कर्म कमाया। जूठ झूठ कर ख़बरदार, सृष्ट सबाई मेल मिलाया। पंज तत्त कर शृंगार, माया मोह सीस दस्तार बंधाया । कोई ना पावे किसे सार, एका दूजा मोह चुकाया। वरन बरनी हाहाकार, दूई द्वैती बीज बिजाया। चारों कुन्ट धूआँधार, सच चन्द ना कोए चढ़ाया। रवि ससि रोवण ज़ारो ज़ार, नेत्र नीर रहे वहाया। धरत मात करे पुकार, खुल्हड़े केस गल विच पाया। पुरख अबिनाशी किरपा धार, आप आपणा भेख वटाया। नानक गुर दे अवतार, इक्क मृदंग वजाया। आप सुणाए सुणनेहार, साचा शब्द इक्क जणाया। मंग मंगता दर दरबार, इक्क दुआरा रिहा वखाया। भिक्खक भिच्छया पाए अपार, आप आपणा दए वटाया। नानक निरगुण ढहि पए द्वार, थिर घर वेखे खेल रघुराया। पुरख अबिनाशी किरपा धार, आप आपणे गले लगाया। नाम सति मन्त्र अपर अपार, हरि साचे आप दृढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक गुर एह समझाया। न : निरगुण रूप नर नरायणा, हर घट आप समाया। न : निरगुण रूप मन्ने कहिणा, भुल्ल कदे ना जाया। क : कर्मां पाया गहणा, प्रभ साचे दर बहाया। आप चुकाए तेरा देणा लहिणा, नाम सति झोली पाया। लोकमात भाणा सहिणा पैणा, इक्क ओट अकाल रखाया। पुरख अबिनाशी दरस दिखाए अट्ठे पहर लोचन नैणां, विछड़ कदे ना जाया । नाता तुट्टे मात पित साक सज्जण सैणा, सति पुरख निरँजण सतिगुर पूरा एका नज़री आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक नानक विच समाया। नानक गुर नर निरँकार, एका अलख जगाईआ। एका शब्द एका सुर एका सितार, एका लिव लाईआ। एका घर एका दर एका हरि एका वर, एका महल्ल सुहाईआ। हरि हरि भाणा रिहा जर, भाणे विच समाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुरख अबिनाशी देवे वर, नानक नानक नानक एह समझाईआ। नानक गुर हरि आप जणा, आपणा आप बुझाया। सो पुरख निरँजण आप अख्वा, सति पुरखा नाउँ धराया। हर घट अन्दर गया समा, हँ हं आप अख्वाया। नानक चोली रंग रंगा, रंग अनडीठा इक्क रंगाया। आपणा भेव प्रभ आप खुल्ल्हा, आप आपणा पड़दा लाहया। सोहँ सोहँ नानक गुर रिहा गा, हरि गोबिन्द मेल मिलाया। सृष्ट सबाई सतिनाम मन्त्र द्रढ़ा, जगत मार्ग इक्क वखाया। चारे कुन्टां फेरी पा, वरनां बरनां रिहा जगाया। कलिजुग कूड़ा रिहा कुरला, प्रभ अग्गे दए दुहाया। संग मुहम्मद नाल रला, मंगण मंग इक्क मंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेख वखाए थाउँ थांया। मंगी मंग हरि दरगाह, मुहम्मद मुख उचारया। चौदां लोक बेपरवाह, तेरा रूप होए सिक्दारया। चौदां हट्ट वेख वखा, चौदां चौदां पार किनारया। पुरख अबिनाशी रिहा जणा, सुण साचे सुत दुलारया। तेरे मस्तक टिक्का दित्ता ला, चौदां तबकां इक्क हुलारया। सद चौदां तेरा लेखा तेरी झोली पा, लहिणा देणा मूल चुका रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हर घट आपे वेख वखा रिहा। कलिजुग तेरी सुण पुकार, प्रभ साचे दया कमाईआ। मुहम्मद रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नीर वहाईआ। नानक बेड़ा डोबे मेरा अधविचकार, नाम चप्पू रिहा दबाईआ। पुरख अबिनाशी कर विचार, लेखा लेखा अग्गे रखाईआ। अभुल्ल अभुल्ल आप करतार, भुल्ल क्यों मेरा वक़त गंवाईआ। पुरख अबिनाशी आदि जुगादी सदा अतुल, पूरा तोल तुलाईआ । कलिजुग सुणाए आपणा बोल, तेरां पूरा तोल तुलाईआ। नानक जोती जाए मौल, हरि शब्द करे जणाईआ। नानक जैकारा एका बोल, लक्ख चुरासी गया सुणाईआ। निहकलंक लै अवतारा वजाए ढोल, मृदंगा आपणे हथ्थ रखाईआ। लोआं पुरीआं पड़दा दए फोल, ब्रह्मा विष्न शिव दए हिलाईआ। लेखा जाणे ना कोई पांधा रौल, जगत जीव भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक निरगुण वेख वखाईआ। नानक निरगुण वक्ख कर, घर साचा आप समाया। साची जोत धर, अंगद अंग लगाया। आप आपणा दित्ता वर, अमर अमरा पद समाया। आपणा भाणा आपे ज़र, राम दास होए सहाया। राम दास तेरा साचा सर, गुर अर्जन सेव कमाया। अर्जन जोती हरि जी हरि, हरि शब्दी बणत बणाया। हरि गोबिन्दा साचे घोड़े चढ़, नाम खण्डा रिहा चमकाया। हरि राए प्रभ सरन पढ़, सरन सरनाई साची आया। हरि कृष्न एका अक्खर गया पढ़, जगत विद्या माण गंवाया। तेग बहादर साचे घोड़े पौड़े गया चढ़, प्रभ साचे आप चढ़ाया । गऊ ग़रीबां फड़ाया एका लड़, आप आपणा पलड़ा डाहया। लेखे लाए सीस धड़, किला गढ़्ह तुड़ाया। गुर गोबिन्दे हरि अन्दर वड़, दे मति आप समझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग

जुग आपणा भेख वटाया। गुर गोबिन्दे आप समा, हरि आपणी जोत जगाईआ। बाल अवस्था बाल नादाना गले लगा, बाली बाल आप अख्वाईआ। शब्द निशाना तीर चला, एका चिल्ला रिहा चढ़ाईआ। तन गात्रे सच नाम खण्डा इक्क वखा, आप आपणी बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी भिच्छया झोली पाईआ। गोबिन्द गुर हरि हरि साथा, सगला संग निभाया। आप चलाए आपणा राथा, रथवाही आप अख्वाया। इक्क निभाए आपणा साथा, सगला साथी आप हो जाया। आपे जाणे आपणी गाथा, जुग जुग करदा आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द काया लई वर, वर दाता आप हो जाया। गोबिन्द दर साची नारी, हरि कन्त करे प्यारा। पिता पूत इक्क सिक्दारी, एका एक राज दरबारा। एका जोद्धा सूर वड बलकारी, एका तेज कटारा। एका तोड़े गढ़्ह हँकारी, एका करे सच प्यारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्दा आप उपजाए साची बिन्दा, वेख वखाए सगल पसारा। गुर गोबिन्दा आप उपा, आपे दए वड्याईआ। पन्थ पन्थी पन्थ बणा, चार वरन इक्क सरनाईआ। साचे मन्दिर डेरा ला, अनन्द अनन्द अनन्द अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे भाणे रिहा समाईआ। आपणा भाणा आप जणा, गुर गोबिन्द आप जणाया। आपणा पूत आप उपा, आपणी सेवा लाया। शब्द दूत रिहा दुड़ा, दो जहानी फेरा पाया। मस्तूआणा वेख वखा, दहि दिशा भेव खुल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्द एह समझाया। गुर गोबिन्दे शब्द जणाई, प्रभ साचा आप सुणांयदा। पुरी अनन्द होए जुदाई, वेला अन्तिम आंयदा। गुर गोबिन्दा वेखे चाँईं चाँईं, अट्ठे पहर ख़ुशी मनांयदा। गुरमुख गुरसिख जानण नाही, हरि भाणे विच समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वक़त सुहांयदा । आपे जाणे आपणा वेला, आपणी कार कमाईआ। आपे गुर आपे चेला, आप आपणी सेव कमाईआ। सदा सहाई इक्क इकेला, इक्क इकल्ला आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्द सेवा लाईआ। गुर गोबिन्द साची सेव कमा, चल्लया कर कर धाईआ। पुरी अनन्द दए तजा, आपणा चरन टिकाईआ। आपणा लेखा आप उठा, आपणे सीस टिकाईआ। सरसा तेरी भेंट चढ़ा, गुर पूरे ख़ुशी मनाईआ। आप आपणा पार करा, खेले खेल वेखे थाउँ थाँईंआ। बीस बीसा विच गया समा, साची अंसा आप अख्वाईआ। गुण अवगुण बाशक मुख सहँसा ना सके गा, गोबिन्द गोबिन्द एह वड्याईआ। जंगल जूह उजाड़ बैठा डेरा ला, इक्क ओट अकाल रखाईआ। सच सुनेहड़ा रिहा घला, प्रभ तेरी बेपरवाहीआ। माछूवाड़े वाले मिल्या थाँ, पुरी अनन्द दिस ना आईआ। जिउँ भावे तिउँ रिहा करा, नानक सिख्या इक्क सिखाईआ। पुरख अबिनाशी दया कमा,

आप आपणी लै अंगड़ाईआ। गुर गोबिन्दे मिल्या आ, लोकमात जोत जगाईआ। आपे आपणे अंग लगा, साची सिख्या इक्क समझाईआ। वेला वक़त तेरा दए सुहा, प्रभ साचे हथ्थ वड्याईआ। मुहम्मद लहिणा आप चुका, चौदां लोकां दए मिटाईआ। तेरी जै इक्क करा, एका नाअरा लाईआ। सच महल्ला दए वसा, साचा धाम सुहाईआ। किसे दिस ना आए शहर नगर ग्रां, गुर दर मन्दिर ना डेरा लाईआ। तेरी काया मन्दिर जोती दए जगा, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। कलिजुग लेखा दए मिटा, जूठी झूठी मिटे शाहीआ। सतिजुग साचा चन्द चढ़ा, गोबिन्द तेरा ताज तेरे सीस टिकाईआ। ख़ुशी बन्द बन्द करा, गुरसिक्खी दए वड्याईआ। पंचम ठग्गां तों लए बचा, पंचम दित्ती इक्क पढ़ाईआ। पुरख अबिनाशी कलिजुग अन्तिम जोत जगा, एका इक्की देवे पाईआ। साची सिक्खी आप बणा, चार वरन दए सरनाईआ। रिखी मुनी कोई जाणे ना, तिक्खी धार आप चलाईआ। मुस्लिम सुंनी कोई दिसे ना, पंडत पांधा मस्तक तिलक ना कोई लगाईआ। हिन्दू सिख ईसाई कोई उठे ना, ज़ात पात रहिण ना पाईआ। वेद पुराण अञ्जील कुरान ना सके कोई पढ़ा, ना कोई मुल्ला सबक सिखाईआ। होम यग्ग यात्री हवन ना सके कोई करा, दुर्गा मन्त्र ना कोई अल्हाईआ। राग छत्ती ना सके कोई गा, प्रभ वड्डे हथ्थ वड्याईआ। नौ खण्ड पृथ्वी सत्तां दीपां एका मार्ग दए पा, एका एक करे जणाईआ। ब्रह्मा शिव विष्न सेवा ला, सेवक सेवा इक्क वखाईआ। करोड़ तेतीसा दए जणा, शब्द हुलारा इक्क जणाईआ। गुरमुख साजण साचे तेरे संग रला, लोकमात करे कुड़माईआ। पुरी अनन्द छड्ड जो सरसे दित्ता रुढ़ा, लोकमात जन्म दवाईआ। सम्मत चौदां वीह सद तेरां लड़ दए फड़ा, जोती शब्द करे कुड़माईआ। साचे पौड़े दए चढ़ा, उच्चा डण्डा एका लाईआ। बजर कपाटी किला दए तुड़ा, दस्म द्वारी जोत जगाईआ। एका अक्खर आप पढ़ा, एका मेल मिलाईआ। एका दूजा भउ चुका, तीजे नेत्र दरस दिखाईआ। चौथे घर दए बहा, अमरापद वड्डी वड्याईआ। पंचम मेला सहिज सुभा, गुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। छेवां छप्पर छन्न प्रभ इक्क रखा, शब्दी रचन रचाईआ। सत्तवें सति पुरख निरँजण तेरे दर जाए समा, तेरा काया रथ चलाईआ। आप आपणा भेख वटा, एका डंक नाउँ वजाईआ। निहकलंक नाउँ धरा, गोबिन्द मेल मिलाईआ। सगली चिन्ता दए मिटा, सगली सृष्ट सहाईआ। निन्दक दुष्ट दुराचार कोई रहिणा ना, कलिजुग अन्तिम दए खपाईआ। झूठे वहिण किसे वहिणा ना, मदिरा मास ना कोई खाईआ। वेसवा घर किसे बहिणा ना, काम क्रोध ना होए हलकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्दे दित्ती आप वड्याईआ। गुर गोबिन्दा सुण प्रनाम, करे चरन द्वारया। पुरख अबिनाशी काया तेरा चाम, तेरे चरनां उत्तों वारया। साची सिक्खी मेरा साचा दाम, फले फुले विच संसारया। एका जपे तेरा नाम, दूजे जाए

ना किसे द्वारया। एक एक देणा ताम, तृष्ना भुक्ख निवारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्द दए प्यारया। गोबिन्द देवे हरि प्यारा, आपणा हथ्थ उठाया। वेखे खेल विच संसारा, हरि जोती जोत जगाया। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, साचा धाम आप सुहाया। गुर गोबिन्द उठ उठ वेखे कर विचारा, कवण कूटे हरि हरि डेरा लाया। पुरख अबिनाशी भेव खुल्हाए दया कमाए सभ तों वसया बाहरा, जोत निरँजण सेवादारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप वखाए सच सच्चा दरबारा। सच दरबार हरि सुल्तान, आपणा आप वखाया। गुर गोबिन्दा कर परवान, चरन ध्यान लगाया। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, आप आपणे रंग रंगाया। लेखा लिखे जगत महान, आप आपणा वेख वखाया। सम्बल नगर सच मकान, हरि गोबिन्द जोत जगाया। चौदां लोक चौदां हट्ट चौदां तबक रखाए इक्क मकान, एका वणज नाम कराया। गुरमुख साचे चतुर सुजान, अन्तिम मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा अंक वखाया। हरि हरि अंक अंक अवल्ला, भेव ना कोई भेदया। आपे जाणे इक्क इकल्ला, लेखा लिखे ना चारे वेदया। आपणी जोती आपे रला, हरि शब्दी वेद कतेब्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, जाणे जणाए बोध अगाध्या। राम सिँघ हरि राम भण्डारा, राम राम वरताया। आपे बणे जगत वरतारा, जुग जुग आप वरताया। भगत द्वारे बण भिखारा, भेखाधारी भेख वटाया। जन्म कर्म ना जाणे जीव गंवारा, गुरमुखां मेल मिलाया। मिल्या मेल गुर करतारा, गुर मन्त्र नाम दृढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग विछड़े जग मिलाया। राम नाम शब्द भण्डारा, एका एक रखाया। अतोट अतुट विच संसारा, निखुट्ट कदे ना जाया। गुरमुखां देवे कर प्यारा, आप आपणी सेवा लाया। पूरा कीता कौल इकरारा, भुल्ल कदे ना जाया। पाए मुल्ल विच संसारा, अमोलक सेहरा इक्क रखाया। फल लगाए काया साची डाल्हा, फुल फुलवाड़ी वेख वखाया। आत्म अन्तिम दीपक जोती करे उजाला, अन्ध अन्धेर मिटाया। स्वच्छ सरूपी दरस दिखाए गुर गोपाला, गोबिन्द रूप वटाया। अजूनी रहित रसन ना कहित वेख वखाए नूरी नूरा, नूरो नूर समाया। काया मन्दिर आपणा आप उपाए, सुहाए सच सच्ची धर्मसाला। अट्ठे पहर डगमगाए, तोड़ तुड़ाए जगत जंजाला। काल महांकाल नेड़ ना आए, धर्म राए ना कढ्ढे दवाला। चरन सरन इक्क वखाए, देवे नाम सच्चा धन माला। आत्म झोली आप भराए, आपे शाह आपे कंगाला। शब्द फूलन गल हार पवाए, आपे होए दो जहान रखवाला। पूर्ब लहिणा भेव खुल्हाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मारया बाण इक्क निराला। मारया बाण मिरग नैण, नैण मुँधारी दिस ना आया। नैण मुँधारी साचा साक सज्जण सैण,

बधक गले लगाया। धन्न धन्न मुख मुख रसना कहिण, वाह वाह तेरी एह वड्आया। जुग जुग चुक्कया तेरा देण, तेरा तेरी झोली पाया। दर द्वारे गुरमुख तेरी प्रेम भिच्छया आया लैण, दर दहिलीजों बाहर चरन टिकाया। बल द्वार जिउँ बणया साचा सैण, उप्पर चरन टिकाया। आकाश प्रकाश सर्ब शरमायण, गुरमुख तेरा दर्शन दिस किसे ना आया। लक्खमी नरायण मुकंद मनोहर मुकट बैन साचे कुण्डल साची सिक्खी साचे काहन वेखे साचे नैण, नैण नैणां विच समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख गुरमुख वेख वखाया। बधक मार तीर, चीर बंधाया। काहना कृष्ना करे अन्त अख़ीर, जगत तजाया। तेरी कटे जुग जुग भीड़, रसना बचन अल्हाया। लोकमात अन्तिम बन्न्हे बीड़, निहकलंक जामा पाया। एका रंग रंगाए हस्त कीट, कीट कीटा आप अख्वाया। दरस दिखाए सदा अणडीठ, लेखा लिख ना सके कोई राया। भगतन घर साचा दर हरि हरि लागे मीठ, जुग जुग फेरी पाया। आदि जुगादि ना देवे कदी पीठ, हरिजन साचे गले लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, द्वापर विछड़े कलिजुग मेल मिलाया।