पुस्तकालयभाग ६

२५ मग्घर २०१४ बिक्रमी सीतल सिँघ दे गृह पिण्ड डगरू ज़िला फिरोज़पुर

सतिगुर शब्द दयाल, सति सति अख्वाया। जन भगतां करे सदा पितपाल, प्रितपालक आप अख्वाया। देवे नाम सच्चा धन माल, सच भण्डारा इक्क वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा शब्द अल्हाया। हरि शब्द मेहरवान, एका एक रखाया। इक्क वखाए सच निशान, धुर दरगाही इक्क कराया। लेखा लिखे ना वेद पुराण, रसना जिह्वा कोई ना गाया। भेव अभेदा हरि भगवान, अकल कल अख्वाया। लेखा लिख ना सके जगत कतेबा, गुण अवगुण ना कोए जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि शब्दी शब्द उपाया। शब्द गुर सच सुल्ताना, एका एक अख्वाया। खेले खेल दो जहानां, आप आपणा वेस वटाया। रूप रंग रेख भेख ना कोई जाणे जीव नादाना, लेखा लिख्त विच ना आया। आपे जाणे आपणा धुर फ़रमाणा, जुग जुग आपे रिहा सुणाया। आपे नाद तूर आपे होए तराना, आपे अनहद ताल वजाया। आपे गावे सुणे सुणाए साचा गाणा, गावणहार आप अख्वाया। आपे जाणे आपणा पद निरबाना, निरगुण रूप समाया। निरगुण खेल हरि महाना, हर घट बैठा आसण लाया। गुरमुख उठाए दया कमाए विच जहानां, लोकमात वेख वखाया। आपे होया जाणी जाणा, जानणहार सृष्ट सबाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि शब्दी रंग रंगाया। शब्द रंग हरि करतार, आपणा आप चढ़ाया। पुरीआं लोआं बन्न्हे धार, मात पाताल आकाश फेरा पाया।

धरत धवल दए सहार, मण्डल मण्डप आप उपाया। ब्रह्मण्ड खण्ड एका कार, जेरज अंड डेरा लाया। उत्भज सेत्ज कर प्यार, आप आपणा विच छुपाया। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर लए उभार, शिव शंकर रचन रचाया। लक्ख चुरासी कर आकार, लोकमाती तेरा पंज तत्त पसार, त्रैगुण माया बणत बणाया । मन मति बुध दए सहार, आप आपणी दया कमाया। पुरख अबिनाशी किरपा धार, काया मन्दिर साचे अन्दर आप आपणा महल्ल रचाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्द देवे एका वर, हर घट वेख वखाया। शब्द गुर साचा भूप, चारों कुन्ट करे पसारया । ना कोई रंग ना कोई रूप, ना कोई वेखे विगसे करे विचारया। ना कोई हवन ना कोई धूप, सुगंध अन्ध ना कोई जणा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर साचा वर, एका एक रखा रिहा। साचा दर हरि भगवन्ता, एका एक रखाए। आप वखाए साचे सन्ता, आपणी दया कमाए। जुग जुग बणाए आपणी बणता, आप आपणा रंग रंगाए। आपे नारी आपे कन्ता, गुरमुख साची सेज हंढाए। काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्ता, उतर कदे ना जाए। देवे वड्याई विच जीव जन्ता, जिस जन आपणी बूझ बुझाए। इक्क सुणाए सुहागी छंता, आप आपणा राग अलाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्द एह समझाए। गुर शब्द साची मति, एका एक जणाईआ। आदि जुगादी मेला कमलापत, विछड़ कदे ना जाईआ। सति सन्तोखी धीरज यति, एका हट्ठ नाम रखाईआ। आप आपणी मैल आपे कट्ट, उज्जल मुख आप कराईआ। आपे जोती जगाए लट लट, आपे नूरो नूर समाईआ। गुरमुख तेरी काया हट्ट, हरि चौदां हट्ट वखाईआ। ना कोई तीर्थ ना कोई तट्ट, अट्ठ सट्ठ दिस ना आईआ। सर सरोवर काया मट्ठ, अमृत आत्म ताल सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्दी दए वड्याईआ। गुर शब्द हरि दए वड्याई, आपणा आप जणाया। ब्रह्मण्ड खण्ड रचन रचाई, एका बंधन नाम पाया। आदि अन्ता विच गया समाई, दिस किसे ना आया। जुग जुग खेले खेल विच सृष्ट सबाई, आप आपणी कारे लाया। जन भगतां फड़ाए आपणी बांही, लक्ख चुरासी विच्चों लए तराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि शब्द हरि एका वर, एका नाम जपाया। इक्क दर एका दातार, एका घर मंग मंगांयदा। एका पुरख एका नार, इक्क बहार जणांयदा। एका सेजा कर त्यार, एका आसण लांयदा। इक्क इकल्ला एकँकार, अकल कला अख्वांयदा। शब्दी सुत सच दुलार, सच मार्ग इक्क वखांयदा। लोआं पुरीआं दए अधार, आप आपणा बंधन पांयदा। लोकमाती वेख विचार, गुरमुख साचे आप जगांयदा। आत्म जोती शब्द अपार, एका धुन वजांयदा। अगम्म अगम्मड़ा आपे जाणे आपणी कार, जुग जुग आपे आप करांयदा। ना कोई पल्ले पैसा दमड़ा, नाम धन इक्क रखांयदा।

गुरमुखां काया लेखे लाए चम्मड़ा, आप आपणा रंग रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी शब्द लए वर, हरि शब्दी संग निभांयदा। शब्द गुर साचा तोला, हरि जुग जुग आप कराया। आदि अन्त कदे ना डोला, अडुल आप हो जाया। लोकमात मार झात नाम भण्डारा एका खोल्हा, चार वरन रिहा वरताया। जन भगतां देवे नाम अनमोला, अनमुल्लड़े लाल बणाया। काया चीथड़ा आपे फोला, आत्म अन्तर पड़दा लाहया। आपे बणया साचा मीतड़ा, हरि साचा घर सुहाया। मिट्ठा करे काया कौड़ा रीठड़ा, अमृत आत्म जाम प्याया। इक्क शब्द जणाए अनडीठड़ा, दिस किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत कर बलवान, धर्म निशान इक्क उठाया। शब्द सुत कर प्रवेश, ब्रह्मण्ड वंड वंडांयदा। आप आपणा जाणे वेस, जुग जुग भेख वटांयदा। आपे होए दर दरवेस, आपे भिख्या पांयदा। आपे होए धारी केस, आपे मूंड मुंडांयदा। आपे होए नर नरेश, शाह कंगाल आप हो जांयदा। आप उपाए दया कमाए ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, आप आपणी बणत बणांयदा। आपे सेजा लाए बाशक शेश, सागों पांग हंढांयदा। आप आपणा करे वेस, आप आपणा सीस झुकांयदा। हरिभगत सुहेले जुग जुग लए वेख, ज्ञान नेत्र इक्क रखांयदा। भाग लगाए काया खेत, फुल फुलवाड़ी इक्क जणांयदा। करे कराए साचा हेत, नित नवित्त जोत जगांयदा। दरस दिखाए नेतन नेत, निज घर बैठा आसण लांयदा। आपे होया खेवट खेट, जन भगतां बेड़ा आप चलांयदा। आपे मात पित होया बेटी बेट, पूत सपूता गोद उठांयदा। आपे रक्खे साया हेठ, नाम पड़दा एका पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्दी शब्द जणांयदा। हरि शब्द सच सलाह, एका एक जणाईआ। दो जहानां बण मलाह, लोकमात वेख वखाईआ। जन भगतां दस्से साचा राह, एका मार्ग लाईआ। एका मन्त्र नाम दृढ़ा, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। एका पौड़े दए चढ़ा, दूजा दर रहिण ना पाईआ। तीजा नेत्र दए खुल्ल्हा, आत्म दरसी दरस दिखाईआ। चौथे घर दए बहा, अमरा पद समाईआ। पंचम मेला सहिज सुभा, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ। गुर पूरा हरि शब्द करे सच न्यां, जुग जुग हथ्थ रक्खे वड्याईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, दुरमति मैल गंवाईआ। इक्क वखाए साचा थाँ, थिर घर नाउँ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्द दित्ती वड्याईआ। गुर शब्द सच्चा सिक्दार, प्रभ साचे आप कराया। दिवस रैण अट्ठे पहर ख़बरदार, आलस निन्दरा विच ना आया। गुरमुख साचे लए उभार, आप आपणा मेल मिलाया। हउमे रोग दए निवार, दूई द्वैती मेट मिटाया। अमृत आत्म बख्शे धार, निझर मुख चुआया। दीपक जोती कर उज्यार, आकाश प्रकाश वखाया। आत्म सेजा मेला कन्त भतार, आपणा आप कराया। आपे भुजा रिहा पसार, आप आपणी गोद उठाया। आपे

करे कराए सच प्यार, सच सिँघासण इक्क विछाया। निर्मल जोत अगम्म अपार, पुरख अबिनाशी रिहा जगाया। दस्म द्वारी तेरी धार, चिट्टी चादर पड़दा पाया। वेखे विगसे करे विचार, वेखणहार हरि आप अख्वाया। सन्त सुहेले मीत मुरार, आप आपणे अंग लगाया। पंज तत्त ना कोई प्यार, सुरत सवाणी लए प्रनाया। शब्द सुरत एका धार, एका एक अख्वाया। आपे खोल्हे बन्द किवाड़, बन्द दरवाज़ा आप कराया। आपे तोड़े गढ़्ह हँकार, किला कोट रहिण ना पाया। गुरमुख साजन साचे फड़ लाए पार, बेड़ा आपणे हथ्थ रखाया। ना कोई सीस ना कोई धड़ हरि निरँकार, आप आपणा भेख वटाया। ना कोई चोटी ना कोई जड़्ह, अग्नी हवन ना जाए सड़, मढ़ी गोर ना कोई दबाया। आपणा अक्खर आपे पढ़, जगत विद्या भेव ना राया। जन भगतां दर द्वारे अग्गे खड़्ह, आत्म दरसी दरस दिखाया। जोत जगाए बहत्तर नड़, नाड़ी नाड़ करे रुशनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्द सच सतारा एका एक चमकाया। सतिगुर शब्द शब्द निशाना, एका एक रखांयदा। आपे होया रमईआ रामा, तीर कमाना आप उठांयदा। आपे होए घनईआ शामा, रास मण्डल आप रचांयदा। ईसा मूसा दर परवाना, आप आपणी भिच्छया पांयदा। अल्ला राणी नौजवाना, संग मुहम्मद आप प्रनांयदा। नानक पाया पद निरबाना, निरगुण रूप समांयदा। गोबिन्द मेला दो जहानां, पूत सपूता आप उठांयदा। आपणी हथ्थीं बन्न्हे गाना, दे मति आप समझांयदा। जोद्धा सूरबीर बली बलवाना, एका शब्द गुर अख्वांयदा। आपे चिल्ला आपे तीर कमाना, आपे खण्डा वांहयदा। आपे वेखे विच मैदाना, पंज शैताना मेट मिटांयदा। आपे करे दर परवाना, मर्द मरदाना आप अख्वांयदा। जुग जुग खेले खेल महाना, सतिजुग त्रेता द्वापर वेख वखांयदा। कलिजुग वरते आपणा भाणा, भेव कोई ना पांयदा। प्रगट होए शाह सुल्ताना, निहकलंका डंक वजांयदा। चार वरनां इक्क बिबाना, एका नाम रखांयदा। ऊँच नीच कोई रहिण ना पाणा, राउ रंकां मेट मिटांयदा। एका राग एका नाद एका गाणा, एका ताल वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्द घर कर परवाना, आप आपणा वेख वखांयदा। सतिगुर शब्द अपार, गुरमुख विरले पाया। लोकमाती दए अधार, पुरख बिधाती मेल मिलाया। उत्तम जाति विच संसार, जिस हरि हरि साचा गाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका शब्द जणाया। एका शब्द मात धर, आपणी कल वरताईआ। चार वरन बणाए भैण भ्रा, ऊँच नीच रहिण ना पाईआ। एका सिख्या दए पढ़ा, सोहँ शब्द सच्ची पढ़ाईआ। सतिजुग साचा चन्द चढ़ा, त्रै लोक करे रुशनाईआ। चौदां लोकां आप जणा, आप आपणी बूझ बुझाईआ। अवण गवण हरि जाए समा, पवणी पवण समाईआ। भेखाधारी भेख बावन वटा, निहकलंक नाउँ रखाईआ। जन भगतां दामन आपणा फड़ा, फड़ बांहों

पार कराईआ। साचे पौड़े दए चढ़ा, अन्दर मन्दिर खोज खुजाईआ। सुखमन नाड़ी पार करा, टेडी बंक वखाईआ। जोत निरँजण सेवा ला, सच करे रुशनाईआ। अनहद ताल दए वजा, धुन आत्मक इक्क उपजाईआ। नादी राग दए अल्हा, निरगुण हथ्थ वड्याईआ। गुरमुख साजण मीत आप आपणा दए मना, गुर शब्दी विच समाईआ। साचा घर इक्क वखा, बजर कपाटी कुण्डा लाहीआ। आत्म सेजा दए बहा, फूलन बरखा लाईआ। कन्त मेला सहिज सुभा, हरिजन नारी आप कराईआ। एका सेजा रिहा हंढा, एका गुण वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुखां बूझ बुझाईआ। गुरमुख देवे नाम निधाना, अमृत जाम प्याया। एका एक धुर फ़रमाणा, सोहँ शब्द जणाया। चार वरन गायन एका गाणा, सतिजुग साचा मार्ग लाया। मेट मिटाए राज राजाना, शाह सुल्तान सीस ताज ना कोई हंढाया। जन भगतां हथ्थीं बन्न्हे नाम गाना, एका साचा तन्द हथ्थ बंधाया। आपे होया बीना दाना, दाना बीना आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरि हरिजन विच समाया। हरिजन साचे साचा मेला, आपणा आप करांयदा। आपे गुरू आपे चेला, आपे वेस वटांयदा। आपे होए सज्जण सुहेला, दर दरवेश आप अख्वांयदा। आपे वसे इक्क इकेला, हर घट अन्दर आपे डेरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजण वेख दर, घर सुहञ्जणा जगे जोत इक्क निरँजणा, काया माटी वेख वखांयदा। जोत निरँजण कर उज्यार, प्रभ साचा दया कमांयदा। अन्दर मन्दिर खेल अपार, आप आपणा रंग चढ़ांयदा। लक्ख चुरासी नौ द्वारे भौंदी बन्दर, दस्म द्वारी मेल मिलांयदा। माया मोह विकार झूठे धन्दे मानस मानस जन्म गंवांयदा । दूई द्वैती हउमे हँगता कोई ना तोड़े कन्दर, गढ़्ह हँकार ना कोई तुड़ांयदा। दो जहानी आवण जावण लक्ख चुरासी बिन हरि कोई ना तोड़े बंधन, ना कोई पार करांयदा। जोत लिलाटी कौस्तक मणीआ कोई ना लाए टिक्का चन्दन, साचा तिलक ना कोई लगांयदा। ना कोई समाए परमानंदन, परमानंद ना कोई समांयदा। कलिजुग भरमे भुल्ले मदिरा मासी गन्दन, बत्ती दन्द ना कोई ध्यांअदा। पुरख अबिनाशी इक्क सुणाए सुहागी छन्दन, जन भगतां झोली पांयदा। लक्ख चुरासी आत्म अन्दर होई अन्धन, अज्ञान अन्धेर ना कोई मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला साचे दर, दर दुआरा इक्क खुल्हांयदा। गुरमुख साचे खोल्ह दरवाजा, प्रभ आपणी अलख जगाईआ। आपे होया ग़रीब निवाजा, गऊ ग़रीबां गले लगाईआ। नाम पहनाए सीस साचा ताजा, अटल अटल अख्वाईआ। सोहँ शब्द देवे साचा दाजा, सतिजुग सच मिले वड्याईआ । नौ खण्ड पृथ्वी सत्तां दीपां लोआं पुरीआं प्रभ रच्चया काजा, लोकमात जोत जगाईआ। प्रगट होए देस माझा, सम्बल नगरी

धाम सुहाईआ। शाहो भूप वड राजन राजा, शाह सुल्तान आप अख्वाईआ। जुग जुग जन भगतां रक्खणहारा लाजा, चार वरनां दुष्टां दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे साचा घर, बंक दुआरा इक्क रखाईआ। साचा घर बंक द्वार, घर साचे वज्जे वधाईआ। पुरख निरँजण किरपा धार, जोत निरँजण सेवा लाईआ। आप आपणी जाणे कार, करनहार आप अख्वाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, वेख वखाए सृष्ट सबाईआ । जूठ झूठ हाहाकार, मनमति रही कुरलाईआ। माया ममता मोह विकार, जीआं जन्तां रिहा चलाईआ। हउमे हँगता करे ख्वार, भुक्खा नंगता दए दुहाईआ। पुरख अबिनाशी एका एक लाए अंगता, अंगीकार आप अख्वाईआ। चार वरन बणाए एका संगता, साचा संग निभाईआ। बिन हरि द्वार ना होवे कोई मंगता, ना कोई भिच्छया पाईआ। काया चोली हरि हरिजन रंगता, जुग जुग रंगणहार आप अख्वाईआ। साचे मन्दिर गुरमुख अन्दर जोत सरूपी आपे लँघदा, शब्द धुन करे जणाईआ। पंच विकारा काची वंग भन्नदा, शब्द खण्डा एका वाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वेखे साचा दर, दर द्वार इक्क सुहाईआ। दर द्वार सच्चा घर बाहर, हरि साचे आप वसाया। करता पुरख कर आकार, जुग जुग भेख वटाया। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, सतिजुग लेखा रिहा लिखाया। हरिजन साचे लए उभार, मस्तक रेखा वेख वखाया। एका बख्शे चरन प्यार, चरन प्रीती इक्क सिखाया। एका शब्द इक्क जैकार, एका नाअरा लाया। एका खण्डा तेज कटार, गुरमुख तन गात्रे आप पवाया। सीस बन्न्हे सच्ची दस्तार, नाम चीरा इक्क सुहाया। तन बस्त्र गहणा अपर अपार, नेत्र नैणां दरस दिखाया। चिट्टे अस्व हो अस्वार, गुरमुख साचे वेखण आया। सोलां कलीआं कल वरते विच संसार करतार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए वर, आप आपणा बिरध रखाया। हरिजन साचा दर घर पा, घर साचे ख़ुशी मनांयदा। मिल्या मेल हरि बेपरवाह, बेपरवाह समांयदा। एका वेखे साचा थाँ, छप्पर छन्न ना कोई जणांयदा। ना कोई पिता ना कोई माँ, भैण भाई ना कोई वखांयदा। सतिगुर शब्द साचा सच मलाह, अन्तिम बेड़ा बन्ने लांयदा। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, सर सरोवर इक्क सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जुग विछड़े जग मेल मिलांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगवन्त सन्त कन्त अन्त बणत आप बणांयदा। गृह मन्दिर घर वसया, पाया पुरख अपार। कोटन कोट करे प्रकाश रवि सस्सया, मेट मिटाए अन्ध अंध्यार। मिटे रैण अन्धेरी मस्सया, जूठा झूठा धूआँधार। तीर निराला एका कसया, मारनहारा मारे मार। जन भगतां राह एका दस्सया, जन भगतां सिंचे तन क्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लाए पार।

गृह मन्दिर हरि सच टिकाणा, एका जोत जगाईआ। एका शब्द इक्क बिबाणा, एका रिहा चढ़ाईआ। एका गुर एका चरन इक्क ध्याना, एका एक एक लिव लाईआ। एका ब्रह्म पारब्रह्म मेल मिलाना, ब्रह्म ब्रह्म आप समाईआ। रूप रंग ना कोए वखाना, आकार साकार ना कोई जणाईआ। ना कोई बस्त्र तन पहरे बाणा, ना कोई शस्त्र आप सजाईआ। ना कोई गाए रसना गाणा, ना कोई ताल वजाईआ। ना कोई दिसे संग मरदाना, ना कोई रबाब हिलाईआ। इक्क इकल्ला श्री भगवाना, आप आपणे घर सुहाईआ। जन भगतां देवे धुर फ़रमाणा, शब्दी शब्द करे जणाईआ। खेले खेल दो जहानां, आवण जावण रचन रचाईआ। आपे होया मेहरवाना, मेहरवान दया कमाईआ। कलिजुग मेटे झूठ निशाना, गुर गोबिन्दा गया लिखाईआ। वेद व्यासा वेखे मार ध्याना, आप आपणा दए जणाईआ। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा नौजवाना, हरि साचा दए जगाईआ। सम्बल नगरी धाम सुहाना, निर्मल जोत करे रुशनाईआ। साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर इक्क बणाणा गुर गोबिन्द रचन रचाईआ। अमृत आत्म देवे पीणा खाणा, तृष्ना भुक्ख रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि मन्दिर बैठा सेज विछाईआ। हरि मन्दिर हरि आप उपाया, आपणी दया कमाईआ। छप्पर छन्न कोई दिस ना आया, चार दिवार ना कोई जणाईआ। ना कोई बाडी संग रखाया, ना कोई वेख वखाईआ। आप आपणा रंग महल्ल रचाया, थिर घर इक्क सुहाईआ। उच्च अटल भेव ना राया, हरि बैठा बेपरवाहीआ। डगमग जोती नूर सवाया, निर्मल आकार इक्क वखाईआ। अकल कला आप समाया, भेव ना जाणे राईआ। आकाश पताल कोई दिस ना आया, ना कोई पुरीआं रचन रचाईआ। ब्रह्मा वेद ना कोई अल्हाया, ना कोई रसना मुख हिलाईआ। विष्नूं वंसी ना कोई बणाया, ना कोई रिजक सबाईआ। शिव शंकर ना बाशक तशका गल लटकाया, हथ्थ त्रिसूल ना कोई रखाईआ। राम रघुवंस ना कोई जणाया, लंका गढ़्ह ना कोई तुड़ाईआ। काहना कृष्ना ना कोई रखाया, ना कोई बणे रथ रथवाहीआ। वेद व्यासा ना कुँवारी जाया, पुराण अठारां ना कोई जणाईआ। गीता ज्ञान ना कोई दृढ़ाया, दे मति ना कोई समझाईआ। ईसा मूसा ना कोई जणाया, अल्ला राणी ना किसे व्याहीआ। अञ्जील कुरान भेव ना पाया, लेखा जाणे ना बेपरवाहीआ। नानक अंगद ना अंग लगाया, अमरू अमरापद ना कोई वखाईआ। राम दास ना कोई सहाया, अर्जन शब्द ना कोई जणाईआ। गुर गोबिन्द ना तेग उठाया, हरिराए ना लेख वखाईआ। हरिकृष्न ना मोए जवाया, सीस भेंट ना कोई चढ़ाईआ। ग्रन्थ पन्थ ना वेख वखाया, कल्गी तोड़ा ना कोई टिकाईआ। घोड़ा जोड़ा ना कोई रखाया, तलवार तेज ना कोई चमकाईआ। जोती जोड़ा प्रभ आपणा आप उपाया, निरगुण रूप समाईआ। आपणा खेड़ा आप वसाया, आपे होया बेपरवाहीआ। एका बेड़ा आप चलाया, एका चप्पू लाईआ। आप आपणा नाउँ धराया, निरँकार

आप अख्वाईआ। नर निरँकार डंक रिहा वजाया, निहकलंक वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त एका एक अख्वाईआ।