पुस्तकालयभाग ६

२५ मग्घर २०१४ बिक्रमी गुरबचन सिँघ दे गृह पिण्ड सदा सिँघ वाला ज़िला फिरोज़पुर

हरि शब्द हरि राग, हरि हरि आप अल्हाया। आपे सोया आपे गया जाग, आप आपणी दया कमाया। आप आपणा बणे कन्त सुहाग, आप आपणी सेज हंढाया। आप आपणे अंग साचे लाग, आप आपणा भोग भुगाया। आप आपणा जगाए इक्क चिराग, दीपक जोत घर रुशनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेख वखाया। आप आपणा बल धार, हरि आपणी कल वरतांयदा। अछल अछल्ल खेल अपर अपार, वल छल आप करांयदा। शब्द शब्दी कर प्यार, हरि शब्दी रचन रचांयदा। आदि जुगादी बन्न्हे धार, ब्रह्मादी वेख वखांयदा। धुन अनादी अपर अपार, निरगुण आप वजांयदा। बोध अगाधी शब्द अधार, शब्दी शब्द उपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा मंगल करांयदा। मंगलाचार हरि निरँकार, आपणा आप अल्हाया। वेद कतेब ना पायण सार, ना कोई सके भेव खुल्हाया। रसना जिह्वा ना सके कोई उचार, हरि गोबिन्द गोबिन्द रूप समाया। अलक्ख अभेव आप निरँकार, लेखा लेख लिख ना सके कोई राया। आपे हो प्रतक्ख विच संसार, जुग जुग भेखी भेख वटाया। भगत सुहेले लए रक्ख, आप आपणी गोद उठाया। लक्ख चुरासी विच्चों करे वक्ख, एका अक्खर नाम दृढ़ाया। नाम वस्त किसे ना मिले हट्ट, चौदां लोक वेख वखाया। खाली दिसण तीर्थ तट्ट अट्ठ सट्ठ, गुर दर मन्दिर वेख वखाया। शिवदवाला वेखे मट्ठ, मूर्त अकाल ना कोई दरसाया। शब्द गुर लोआं पुरीआं ब्रह्मण्ड वरभण्ड जेरज अंड रिहा नठ्ठ, गगन पातालां फेरा पाया। त्रैगुण माया तपया मट्ठ, पंच विकारा लम्बू लाया। साधां सन्तां जीवां जन्तां एका हट्ट, जगत विकार विकाया। माया राणी कर इक्ट्ठ, जगत नाता इक्क बंधाया। काया राणी बुरज लक्ख चुरासी जाणा ढठ्ठ, थिर कोई रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्दी वेख वखाया। शब्द गुर सच सुहेल, एका एक रखाया। आपे वसया जल थल हरि, आपे हर घट डेरा लाया। आपणे दीपक जोती आपे बल, आप आपणा तेज कराया। आप आपणा लए मल्ल, ना कोई दूसर संग रलाया। आप आपणा फड़या पल्ला, आप आपणा घर सुहाया। आपे वसया निहचल धाम अटला, दिस किसे ना आया। जोती शब्दी हरि हरि रला, आप आपणा वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर

शब्दी शब्द उपाया। शब्द गुर हरि उपा, आपणी दया कमाईआ। एका धुन रिहा जणा, नाद अनादा आप वजाईआ। एका राग रिहा अल्हा, राग रागनी भेव ना राईआ। एका कन्त सुहाग रिहा हंढा, पति पतिवन्त आप हो जाईआ। एका वंडन रिहा वंडा, ब्रह्मण्डी वंड वंडाईआ। उत्भज सेत्ज डेरा ला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण रूप निरगुण हरि, निरगुण रचन रचाईआ। निरगुण रूप हरि निरँकारा, एका एक अख्वाया। आप आपणा कर आकारा, आप आपणा वेखण आया। आप आपणा खोल्ह दुआरा, आप आपणा आसण लाया। आपे बण सच्ची सरकारा, शाहो भूप आप अख्वाया। आपे शाहो भूप राज राजान होए दुआरा, आप आपणा ताज सीस टिकाया। आपे मंगे बण भिखारा, आपे भिच्छया झोली पाया। आप आपणा हरि बण वरतारा, आपे भरे भण्डारा, इक्क इकल्ला एकँकारा, खेले खेल अपर अपारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मन्दिर दए उतारा। शब्द गुर धर अवतार, आपणा आप विचारया। दोए जोड़ करे निमस्कार, प्रभ अग्गे सीस झुका रिहा। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, दे मति आप समझा रिहा। अट्ठे पहर ख़बरदार, एका तत्त वखा रिहा। आदि जुगादी तेरी कार, तेरी धार बंन्हा रिहा। मरे ना जम्मे विच संसार, मढ़ी गोर ना कोई दबा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर देवे वर, साची दात झोली पा रिहा। सतिगुर मार ध्यान, नेत्र नैण उग्घाड़या । पुरख अबिनाशी इक्क भगवान, वेखे सच अखाड़या। लोआं पुरीआं वंड वंडान, आप आपणा आपे पाड़या। ब्रह्मण्ड हरि तेज महान, एका एक वंड वंडा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर देवे वर, वर दाता आप अख्वा रिहा। सच वर हरि झोली पा, शब्द गुर उठाया। आप आपणा दर खुल्ल्हा, आपे बाहर कराया। आपणे नेत्र वेख वखा, वेखणहार आप अख्वाया। एका हुक्म रिहा जणा, आदि शक्त जणेंदी माया। ब्रह्मण्डां विच गया समा, दिस किसे ना आया। पार कन्ढ्ढा ना सके जणा, गुर पीर अवतार साध सन्त जीव जन्त ना कोई सके लेख लिखाया। पन्थ ग्रन्थ ना कोई रिहा पढ़ा, वेद पुराण ना कोई रिहा अल्हाया। अञ्जील कुरान ना कोई रिहा सुणा, अहिनल हक्क अन्ना हू कोई ना नाअरा लाया। हक्क हकीकत इक्क जणा, एका रूप समाया। लाशरीक इक्क ख़ुदा, परवरदिगार आप अख्वाया। जोती नूर दए जगा, आप आपणी जोत जगाया। शब्द शब्दी आप रिहा उपा, शब्दी शब्द करे जणाया। लोकमाती दए टिका, आप आपणा भेख वटाया। पंज तत्त तन चोला पा, आप आपणी रचन रचाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर शब्द वसाए साचा घर, सच टिकाणा इक्क रखाया। पंज तत्त कर आकार, प्रभ आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। शब्द गुर देवे साची धार, मन मति बुध ना चले कोई चतुराईआ। आपे होए पहरेदार, अट्ठे पहर

सेव कमाईआ। धुन अनादी अपर अपार, काया मन्दिर अन्दर आप सुणाईआ। अनहद गाए वारो वार, पंचम रहे सेव कमाईआ। जन भगतां सुणाए हरिजन होए सुणनेहार, बन्द किवाड़ी कुण्डा लाहीआ। एका रंग रंगाए हरि करतार, एका दूजा भउ चुकाईआ। तीजा नेत्र दए उग्घाड़, आप आपणी अक्ख खुल्हाईआ। चौथे घर देवे वाड़, हरि प्रतक्ख दरस रघुराईआ। सच वखाए सच अखाड़, साची धारा इक्क बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर मात धर, आप आपणी बूझ बुझाईआ। गुर शब्द जग लै अवतारा, जुग जुग वेख वखाया। सतिजुग त्रेता द्वापर पावे सारा, आवे जावे वारो वारया। अगम्म अगम्म अगम्म हरि खेल न्यारा, अलख अलख अलख इक्क जैकारया। हड्ड मास नाड़ी चम्म ना कोई आकारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग खेले खेल हरि साचा खेलण हारया। गुर शब्द मात प्रधान, वड वड्डी वड्याईआ। आदिन अन्ता देवे धुर फ़रमाण, एका शब्द जणाईआ। दर द्वारे साचे मन्दिर बहि बहि गाण, साची सखीआं मंगल गाईआ। एका राग सुणाए कान, धुन अनादी आप वजाईआ। ब्रह्मा शिव देवत सुर होए हैरान, विष्नूं बंसी बैठा शरमाईआ। पुरख अबिनाशी खेले खेल वाली दो जहान, जुग जुग खेलणहार आप अख्वाईआ। कलिजुग तेरी जूठ झूठ वेख वखान, चार कुन्ट पई दुहाईआ। जीव जन्त सर्ब कुरलान, धीरज धीर ना कोई धराईआ। चार वरन ना देवे कोई इक्क ज्ञान, जगत विद्या मात पढ़ाईआ। दर दर घर घर मन्दिर अन्दर झुलदे जगत निशान, सच निशाना ना कोई झुलाईआ। इक्क इकल्ला निगाहबान, नौ खण्ड पृथ्वी वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी जीव शैतान, माया मोह करी कुड़माईआ। रसना भुल्लया इक्क भगवान, भगती भगत ना कोई कमाईआ। पढ़ पढ़ पोथीआं मंगन दान, लोक लज्जया मात तजाईआ। सेवक सेवक सेवक गुरमुख होए दर परवान, जो आपणा आप भेंट चढ़ाईआ। सतिगुर शब्द विटहु कुरबान, आप आपा घोल घुंमाईआ। नाता तुट्टे पीण खाण, सति सन्तोख समाईआ। आत्म जोती ब्रह्म ज्ञान, ब्रह्म विद्या इक्क पढ़ाईआ। सच दुआरा एका पाण, विछड़ कदे ना जाईआ। दीपक जोती जगे महान, दिवस रैण रहे रुशनाईआ। मुख छुपाइन कोटन कोट रवि ससि भान, नेत्र नैण ना कोई उठाईआ। राग छतीसा होए हैरान, हरि का भेव ना पाया राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत देवे वर, सतिगुर साचा आप सहाईआ। सतिगुर साचा दीन दयाला, एका एक अख्वाया। गोबिन्द हरि गोपाला, गोबिन्द गढ़्ह सुहाया। जन भगतां सदा सद करे प्रितपाला, दिवस रैण सेव कमाया। फल लगाए काया डाल्हा, फल फुलवाड़ी इक्क वखाया। एका शब्द वजाए साचा ताला, बहत्तर नाड़ी ताल तलवाड़ा आप हिलाया। जोत प्रगटाए हरि काल अकाला, नूर नूरो नूर सवाया। काया मन्दिर अन्दर बैठ सच्ची धर्मसाला, गुरमुख साचे

लए मिलाया। सुरत सवाणी होए हाल बेहाला, गुर शब्दी दर्शन पाया। गुर शब्दी होए आप रखवाला, पल्ला आपणा आप फड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर सच सपूता हरि आपणा आप उपाया। आप वखाणे चारे कूटां, दहि दिशा आप फिराया। आपे देवे आपणा हुलारा दो जहानी झूटा, इक्क हुलार रखाया। आप आपणे उप्पर आपे तुठा, आप आपणी दया कमाया । कलिजुग तेरा मेट मिटाए पसारा झूठा, अन्त रहिण ना पाया। मनमुखां हथ्थ फड़ाए खाली ठूठा, दर दर होए हलकाया। भगत भगवन्त हरि साजन सन्त गुरमुख साचा जुग जुग रुठा, आपे लए मनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द शब्दी वेख दर, हरि शब्दी डंक वजाया। शब्द डंका हरि निरँकार, एका एक वजांयदा। राउ रंकां करे ख़बरदार, सोया कोई रहिण ना पांयदा। गुरसिख उधारे जिउँ जन जनका, आप आपणी बूझ बुझांयदा। एका लाए जोती तनका, तन मन्दिर वेख वखांयदा। प्रगट हो वासी पुरी घनका, अकल कला वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत रिहा चढ़, गुर शब्दी आप चढ़ांयदा। शब्द गुर कर त्यारा, आप आपणा वेख वखांयदा। आप आपणी बन्न्ह दस्तारा, कमर कसा आप करांयदा। आप आपणे अस्व कर अस्वारा, आप आपणा आसण लांयदा। आप टपाए लोआं पुरीआं चार दिवारा, निरगुण खेल खिलांयदा। सच दवारिउँ आए बाहरा, सरगुण भेख वटांयदा। सरगुण जाणे साची धारा, पंज तत्त समांयदा। पंज तत्त हरि कर प्यारा, शब्द गुर बहांयदा। शब्द गुर फड़ तेज कटारा, एका खण्डा वांहयदा। लक्ख चुरासी जीव जन्त तेरी पावे सारा, आप आपणा वेख वखांयदा। जुग जुग बन्न्हे मात धारा, आप आपणी कल वरतांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, हरि साचा भेख वटांयदा। शब्द गुर खेल अपारा, आप आपणा नाउँ धरांयदा। जोती नूर करे चमत्कारा, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। आप आपणा कर पसारा, आपे मेट मिटांयदा। आपे होए जिया अधारा, आपे जिया ख़ाक मिलांयदा। आप दिसाए लोकमात तेरा घर बाहरा, अन्तिम आपे ढांयदा। आप कराए लक्ख चुरासी तेरा पसर पसारा, आपे मेट मिटांयदा। आप बहाए ब्रह्मा विष्न शिव दर दुआरा, साची सेवक सेवा लांयदा। आप कराए आपणा पार किनारा, आप आपणी धार चलांयदा। आप आपणा लै अवतारा, आप आपणा वेख वखांयदा। गुर शब्द हरि कर त्यारा, कलिजुग अन्तिम झोली पांयदा। सच सुच्च दए भण्डारा, सतिजुग संग रलांयदा। एका शब्द एका धुन एका जै जै कारा, नौ सत आप करांयदा। चार वरन बणे भिखारा, आप आपणी भिच्छया पांयदा। हरिजन ढहि पए दुआरा, पूरन इच्छया आप करांयदा। गुरमुख मेला कन्त भतारा, साची नारी आप सुहांयदा। आपे करे तन शृंगारा, सोलां शृंगार रखांयदा। थिर घर वखाए सच्चा घर बाहरा, छप्पर छन्न ना कोई रखांयदा। आदि पुरख निरँजण

बैठा कर आकारा, आप आपणी जोत जगांयदा। शब्द गुर गुर शब्द देवे इक्क अधारा, आप आपणी झोली पांयदा। जुग जुग खेल खेलणहारा, करता पुरख आप अख्वांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, खुल्ल्हे केस विच संसारा, निहकलंका नाउँ रखांयदा। निहकलंक शब्द गुर दाता, पंज तत्त पसारया। मेट मिटाए ज़ातां पातां, ऊँचां नीचां भेव चुका रिहा। चार वरन बणाए इक्क भ्राता, एका मार्ग ला रिहा। कलिजुग मिटे रैण अन्धेरी राता, सतिजुग साचा चन्द चढ़ा रिहा। नार दुहागण दिसे ना कोई कमज़ाता, कन्त सुहागा इक्क वखा रिहा। इक्क इकल्ला बैठ इकांता, आप आपणी रचन रचा रिहा। आपे होया कमलापाता, पतिपरमेश्वर रूप वटा रिहा। सृष्ट सबाई आपे होए पिता माता, आप आपणी गोद उठा रिहा। गुरमुख तेरी उत्तम ज़ाता, ज़ात अजाति ना कोई जणा रिहा। हरि चरन द्वारे आत्म अमृत पीए बूंद स्वांता, हउमे रोग गंवा रिहा। दरस दिखाए बहु बहु भांता, स्वच्छ सरूप आपणा आप प्रगटा रिहा। दो जहानी पुच्छे वाता, जिस जन आपणा लड़ फड़ा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर शब्द वसाया घर, लोकमात इक्क वसा ल्या। सतिगुर शब्द घर बणा, आपणा आप उपाया। दीपक जोती इक्क टिका, आकाश प्रकाश वखाया। हरि गोबिन्द गोबिन्द विच समा, हरि हरि रूप अख्वाया। आप आपणी बिन्द उपा, नादी सुत उपजाया। सगली चिन्दा दए मिटा, भरम गढ़्ह तुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्द लोकमात धर, गुर मन्त्र इक्क जणाया। गुर मन्त्र हरि नाम दृढ़ा, हरि नामे वज्जी वधाईआ। सतिजुग साचा मार्ग ला, सति पुरखा करे पढ़ाईआ। साचा लेखा आप लिखा, जग लेखा दए मिटाईआ। धारी केसा लए बचा, जो जन आए सरनाईआ। मूंड मुंडाए गले लगा, दे मति आप समझाईआ। मनमुख जीव दए खपा, कलिजुग अन्तिम दए दुहाईआ। चार यार रहे कुरला, संग मुहम्मद नीर वहाईआ। अल्ला राणी पल्ला पा, मुख नैण रही शरमाईआ। पुरख अबिनाशी दया कमा, दोए बैठी सीस झुकाईआ। चौदां तबकां करे निकाह, एका एक कुड़माईआ। वेले अन्त ना फड़े कोई बांह, हरि साचा दए सज़ाईआ। ना कोई पिता ना कोई माँ, ना कोई भैण भ्राता संग निभाईआ। अन्त नबी रसूलां ना मिलणा कोई थाँ, काग वांग रही कुरलाईआ। चौदां चौदां लेखा रिहा मुका, मुहम्मद भिच्छया झोली पाईआ। कलिजुग रोवे मारे धाह, आप आपणी बांह उठाईआ। जूठ झूठ क्रिया कर्म पंज तत्त कर गए नांह, ना कोई पल्ला इक्क फड़ाईआ। चार कुन्ट दहि दिशा वेखे थाँ थाँ, माया राणी पई लड़ाईआ। सच द्वारे उडदे काँ, सच वस्त ना कोई दिसाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करते दर दर वेचण नाँ, तेरा अन्तिम मुल्ल पवाईआ। निथावयां मिले ना कोई थाँ, जो जन गुर शब्द हट्टो हट्ट विकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर,

कलिजुग देवे मात वड्याईआ। कलिजुग सिर प्रभ हथ्थ रक्ख, आपणी दया कमाया। सम्मत चौदां हो प्रतक्ख, चारों कुन्ट वेख वखाया। लक्ख चुरासी काया फोली कक्ख, त्रैगुण माया संग रलाया। पंज विकारा कर वक्ख, तेरा वेला अन्तिम आया। चारों कुन्ट लौंदे भक्ख, अमृत मेघ ना कोई बरसाया। गुरमुख साजण लए रक्ख, जो हरिजन रहे ध्याया । नौ खण्ड पृथ्वी करे सक्ख, दर द्वार फेरी पाया। ना कोई दिसे करोड़ी लक्ख, शाह सुल्तान ना कोई रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर वसाए इक्क घर, एका झण्डा नाम झुलाया। कलिजुग उठ बल धार, आप आपणी लए अंगड़ाईआ। चारों कुन्ट जाए वारो वार, मनमुख जीवां रिहा जगाईआ। बुद्धि बुध ना पावे कोई सार, मन मति चली चतुराईआ। जूठ झूठ कर शृंगार, कूड़ कुड़यारा मंडी लाईआ । नेत्र नैण कज्जल पाया माया मोह प्यार, काम क्रोध धार बंधाईआ। सीस पट्टी रिहा शृंगार, जगत विकारा सीस टिकाईआ। आपे वेखे हो त्यार, मनमुख नारी झूठ यारी अन्तिम लए प्रनाईआ। पंच विकारा उठ उठ जागे, कलिजुग अन्त जगाया। दर दर घर घर लाए आगे, नाता मोह तुड़ाया। हँस बणाए जीव कागे, मदिरा मास विष्टा मुख रखाया। मिल्या मेल ना हरि सरबग सरबागे, अल्पग जीव ना कोए तराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर दित्ता वर, कलिजुग अन्तिम वेख घर, सतिजुग साचा वेख वखाया। नमो देव शब्द गुर मन्त्रा, पारब्रह्म सरनाईआ। आप जणाए जुगा जुगन्तरा, हरि जुग जुग पैज रखाईआ। आप कराए आत्म अन्तरा, अन्तर बूझ बुझाईआ। हरि नाम जणाई साचे धाम सुहंतरा, अटल महल्ल सुहाईआ। वेख वखाए गगन गगनंतरा, आकाश प्रकाश रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा नाउँ उपाईआ। नाम मन्त्र सच सरदूल, सच सच समाया। आपे फलया आपे गया फूल, आप आपणी फल फुलवाड़ी वेख वखाया। आप आपणा रिहा हुलारा झूल, आप आपणा दए हिलाया। आप होए कन्त कन्तूहल, करता करनहार आप अख्वाया। आप चुकाए आपणा मूल, जुग जुग देंदा आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि शब्द साचा नाउँ इक्क ज्ञान दृढ़ाया। नाम ज्ञान शब्द गुरदेव, एका एक बुझाईआ। पारब्रह्म प्रभ साची सेव, बिरथा कदे ना जाईआ। दाता दानी अलख निरँजण अलक्ख अभेव, अलख अलख आप अख्वाईआ। गा ना सके कोई रसना जिह्व, गुण विद्या ना कोई वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा शब्द चलाईआ। शब्द गुर सज्जण जग मीता, एका एक उपाया। जुग जुग चले अवल्लड़ी रीता, आप आपणा भेख वटाया। ना कोई जाणे जणाए देहुरा मन्दिर मसीता, गुरदुआरा ना कोई रखाया। बैठा रहे इक्क अतीता, आप आपणा धाम सुहाया। आपे होए पतित पुनीता, पतित पवन हरि रघुराया। आपे

मरया आपे जीता, जीवण मुक्त आप अख्वाया। आपे रामा आपे सीता, आपे लंका गढ़्ह तुड़ाया। आपे कृष्ना होए नाम अणडीठा, आपे अर्जन रथ चलाया। आपे नानक नाम निधान पीता, आप आपणे विच समाया। आपे गुर गोबिन्द जीता, पूत सपूता आप अख्वाया। आपे जाणे आपणी रीता, जुग जुग करदा आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क शब्द इक्क ज्ञान, इक्क ध्यान एका एक वखाया। नाम रूप हरि नरायण, रूप रंग ना रेख्या। रसना किसे ना सके कहिण, हरि भेखाधारी वड वड भेख्या। दिस ना आए किसे नैण, ना कोई सके मुख वेख्या। जोती शब्दी धाम इक्ट्ठे एका रहिण, भेव ना पाए ब्रह्मा वेतया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा आपे वेख्या। शब्द नाम हरि नेत्र पेख, निरगुण वेख वखाईआ। ना कोई रूप ना कोई रेख, ना कोई बणत बणाईआ। ना कोई जाणे करे कराए वेस, दर दरवेशी ना कोई जणाईआ। ना कोई जाणे रिखी केश, ना गवर्धन रूप वटाईआ। दिस ना आए ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, करोड़ तेतीसा सुरपति राजा सार ना पाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्त हरि शब्द रहे हमेश, आपणी रचना आप रचाईआ। आपे नानक गोबिन्द दस दस्मेस, दहि दिशा वेख वखाईआ। आपे शाह सुल्तान हरि नर नरेश, सच सिँघासण आसण लाईआ। आप आपणा आपे वेख, आपे जाणे आपणी वड्याईआ। शब्द नाम जगत जग मन्त्र लिख्या लेख, लोकमात करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जग आपणी पैज आप रखाईआ। जुग जुग आपणा नाम उपा, आपणी कल वरतांयदा । सतिजुग साचा लए जगा, अन्तर मेट मिटांयदा। त्रेता देवे साचा थाँ, थिर रहिण कोए ना पांयदा। द्वापर मात रखाया नाँ, अन्त निशान मिटांयदा । कलिजुग साचे पकड़ी बांह, धरत मात गोद बिठांयदा। आप आपणा भेख वटा, आपणी कल वरतांयदा। ईसा मूसा जोत जगा, संग मुहम्मद नाल रलांयदा। आप आपणे राहे पा, अहिनल हक्क नाअरा लांयदा। ख़ुदी ख़ुदाए दए वसा, ख़ुद ख़ुदाए दया कमांयदा। बेऐब परवरदिगार हरि बेपरवाह, आप आपणा रूप वटांयदा। पीर फ़कीर शाह हकीर दस्तगीर आप आपणे धन्दे ला, आप आपणा मार्ग लांयदा। कुरान इक्क हदीसा इक्क सुणा, तीस बतीसा संग रलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम एका गुरमन्त्र जुग जुग आप जपांयदा। जुग जुग नाम जिया दान, देवणहारा एक एक ओंकारा। सतिजुग भरे सति भण्डारा। हरि बणे आप वरतारा। त्रेता तेरा धार किनारा। राम रामा होए सहारा। द्वापर तेरा कर्म विचारा। काहना कृष्ना मीत मुरारा। वेद व्यासा बण लिखारा। पुराण अठारां बन्न्हे धारा। अर्जन तेरा इक्क प्यारा। अठारां ध्याए गीता नाअरा। कलिजुग तेरा वेख पसारा। गुर नानक लए अवतारा। मंगे मंग प्रभ चरन दुआरा। नेत्र रोवे ज़ारो ज़ारा। पुरख अबिनाशी करता आदि शक्त

आदि निरँजण अकाल पुरख पावे सारा, देवे नाम अधारा। सतिनाम नमो गुर मन्त्र, एका शब्द उचारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग वेस आप कर, कराए नाम सच्ची जैकारा। नानक गुर दर द्वार, हरि साचा वेख वखाईआ। रूप अगम्म अगम्म अपार, निर्मल जोत करे रुशनाईआ। ना कोई मन्दिर चार दिवार, ग्रन्थ पन्थ ना कोई पढ़ाईआ। ना कोई विद्या रिहा विचार, ना कोई अक्खर लेख लिखाईआ। ब्रह्मा शिव ना दिसे कोई पसार, ना कोई संग रखाईआ। इक्क कबीरा करे निमस्कार, दोए बैठा सीस झुकाईआ। निरगुण निरगुण पावे सार, निरगुण धाम सुहाईआ। इक्क इकल्ला एकँकार, सच घर बैठा आसण लाईआ। आप आपणा सीस छत्र झुलार, आप आपणा मुकट टिकाईआ। आपे होया वेखणहार, आप आपणी सेवा लाईआ। कोटन कोट कोट रूप करतार, नानक वेख वेख बिगसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर दरवेश दए वड्याईआ। दर दरवेश शाह सुल्ताना, मंगे मंग भिखारी । देवणहार श्री भगवाना, देवे नाम सच भण्डारी। स : सतिगुर इक्क तराना, त : त्रैलोक मिले सरदारी। न : निरगुण आप वखाए, म : मोह चुक्के पंचम पंचा लाए यारी। सतिनाम दर घर परवाना, गुर सतिगुर करे निमस्कारी। पुरख अबिनाशी वाली दो जहानां, एका भरे नाम भण्डारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक रसना गुण रिहा विचारी। न : निरगुण बाण, हरि एका एक चलाया। न : नाना रूप भगवान, नानक वेख वेख बिगसाया। क : क्रिया इक्क वखान, बिन हरि होर कोई ना थाँईंआ। नानक होया दर परवान, मिल्या मेल हरि रघुराया। पुरख अबिनाशी वड मेहरवान, जिया दान झोली पाया। आप आपणा देवे धुर फ़रमाण, इक्क इकल्ला वेख वखाया। लक्ख चुरासी ना कोई निशान, लोआं पुरीआं गगन पाताल ना कोई रखाया। इक्क इकल्ला नौजवान, नानक निरगुण रूप समाया। एका नेत्र वेखे मार ध्यान, दोए नेत्र दिस ना आया। अट्ठे पहर दिवस रैण दरस महान, एका मंग मंगाया। पुरख अबिनाशी चतुर सुजान, दे मति रिहा समझाया। हरि विछड़ ना जाए दो जहान, हरि नानक विच समाया। एका गौणा गुण निधान, आप आपणा जाप जपाया। नानक गुर कर प्रनाम, दोए जोड़ चरन सीस झुकाया। पुरख अबिनाशी देवे सच फ़रमाण, सोहँ नाम वड्आया। नानक गुर हो प्रधान, लोकमात आया। एका मन्त्र सतिनाम जगत महान, प्रभ साचे झोली पाया। जीवां जन्तां दए ज्ञान, चार वरन एह समझाया। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई वेख वखान, शूद्र ब्रह्मण वैश ना कोई जणाया। चारे कुन्टां मार ध्यान, आप आपणा फेरा पाया। मूर्ख मूढ़्ह बणाए चतुर सुजान, जिस जन आपणी दया कमाया। एका बख्शे चरन ध्यान, वाह वाह सतिगुर साचा सेवा लाया। साधां सन्तां मेल महान, आत्म अन्तर गत जणाया। अन्दर मन्दिर बैठ सच्चे मकान, ब्रह्मण्ड

खण्ड वेख वखाया। गाए सुणाए एका गाण, गावत गावत हरि हरि पाया। आप आपणा घर पछान, जीवां जन्तां एह समझाया। जूठा झूठा दिसे जहान, थिर कोई रहिण ना पाया। मक्का काअबा ना कोई अञ्जील कुरान, पुन्न सवाब ना कोई जणाया। दो दोआबा मेल भगवान, मुख नकाबा आपणा लाहया। एका सुर एका ताल, गुरमुख साचे तन उपाया। इक्क वजाया अनहद बहि बहि मंगल गाण, पंचम सेवक सेव कमाया। हरिजन मेला सच मकान, छप्पर छन्न ना कोई रखाया। एका बैठा हरि भगवान, निर्मल जोती नूर सवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा नाम दृढ़ाया। नानक गुर नाम दृढ़ा, चारों कुन्ट दए दुहाईआ। जीवां जन्तां राहे पा, एका लेखा रिहा लिखाईआ। वरन गोत कोई दिसे ना, ऊँच नीच ना कोई चतुराईआ। बिन हरि नामे कोई ना थाँ, दो जहानां मिले सज़ाईआ। बिन सतिगुर पकड़े ना कोई बांह, भव सागर ना कोई पार कराईआ। हउमे हँगता दूई द्वैती उडणे काँ, जूठ झूठ रही कुरलाईआ। एका अक्खर सतिनाम रिहा जणा, सति पुरख वड्डी वड्याईआ। एका लेखा रिहा गिणा, गुणवन्ता हरि रघुराईआ। एका ताणा रिहा तणा, नाम सूत्र तन्द वटाईआ। आपणा भाणा आपे रिहा जणा, नानक गुर दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द एका दात वड करामात, लोकमात करे रुशनाईआ। नाम सति हरि साचा जोग, लोकमात वखाया। कलिजुग जीवां कटे रोग, जिस जन रसना गाया। मेल मिलाए धुर संजोग, पिछला मूल चुकाया। दरस वखाए हरि अमोघ, जो जन घोली घोल घुंमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक गुर दित्ता वर, दर घर साचा इक्क सुहाया। दर घर नर हरि साचा पा, गुर नानक ख़ुशी मनाईआ। लोकमात आप आपणा नाम धरा, नाम नामे गया समाईआ। पारब्रह्म तेरी अगणत महिंमा रिहा लिखा, भेव ना जाणे राईआ। साधां सन्तां रिहा जणा, इक्क इकल्ला बेपरवाहीआ। रसना जिह्वा मणीआ मंत बणा, आप आपणा नाउँ जपाईआ। साचा कन्त ल्या मना, नार सुहागण आप अख्वाईआ । आत्म सेजा ल्या बहा, साची ख़ुशी मनाईआ। आप आपणा ल्या रंगा, रंग उतर कदे ना जाईआ। आपणे अंग ल्या लगा, अंगीकार विच समाईआ। इक्क मृदंग ल्या वजा, लोकमात सच्ची पढ़ाईआ। साचा जाप नाम सति जपा, अजपा जाप अख्वाईआ। तीनों ताप दए मिटा, त्रैगुण मेटे शाहीआ। पंचम फड़ फड़ राहे पा, पंचम दए सज़ाईआ। पंचम मेला सहिज सुभा, पंचम घर वज्जे वधाईआ। पंचम हरि हरि रहे गा, पंचम बैठे मुख शरमाईआ। पंचम गल विच पल्ला पा, नेत्र रो रो नीर वहाईआ। पंचां मिले ना कोई थाँ, देवणहार आप सज़ाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर गुर नानक पकड़ी बांह, विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सुहेला देवे ठंडी छाँ, अट्ठे पहर होए सहाईआ। साचा मीता हरि

निरँकारा, अकल कल सवाया। अट्ठे पहर खड़्हा रहे दुआरा, नानक नानक नानक तेरा रूप वटाया। आपे भरया नाम सति भण्डारा, आपे रिहा वरताया। खेले खेल विच संसारा, खेलणहार आप अख्वाया। आपे मेटे कूड़ पसारा, कूड़ी क्रिया आप कराया। आप रखाए धूंदूकारा, प्रकाश प्रकाश आप कराया। आपणे रंग रवे करतारा, करनहार आप हो जाया। नानक पाया पुरख अगम्म अपारा, वेद कतेब ना कोई विचारा। ना मरे पए जम्म, आदि अन्त इक्क अवतारा। जुग जुग संवारे आपणा कम्म, कारज करनेहारा। नानक दित्ता एका नाम, सोहँ जै जै जैकारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वखाया सच दुआरा। सच दुआरा नेत्र पेख, नानक वज्जी वधाईआ। ना कोई रूप ना कोई रेख, हरि निरगुण रूप समाईआ। ना कोई मुच्छ दाढ़ी ना दिसे केस, ना कोई मूंड मुंडाईआ। आप आपणा आपे वेख, आप आपणी ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक गुर दए जणाईआ। चार वरन गुर आप जणा, इक्क जैकारा लाया। कलिजुग जीव कोई भुल्ले ना, बोध अगाधा शब्द जणाया। माया ममता कोई रुल्ले ना, जूठ झूठ रहिण ना पाया। बिन हरि नामे दीवा बत्ती काया कुले दिसा ना, अन्ध अन्धेर सवाया। अन्तिम वेले पए कोई मुल्ले ना, राए धर्म दए सजाया। सच दुआरा किसे खुल्ल्हे ना, ना कोई मेल मिलाया। पूरे कंडे कोई तोले ना, जो जन बैठे मुख भवाया। तेरां तेरां तेरा वेला कोई भुल्ले ना, ना मोदीखाना वेख वखाया। गुरमख साचा लोकमात कदे हुल्ले ना, गुर पूरे अमृत फल तन लगाया। अमृत आत्म कदी डुल्ले ना, जिस जन चरन ध्यान लगाया। जगत विकारे कदी रुल्ले ना, अनमुल्लड़ा लाल आप बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द एका गुरदेव एका सेवा लाया। नानक गुर सेव कमा, चारों कुन्ट करे रुशनाईआ। साचा नाम इक्क जपा, जीआं जन्तां गया समझाईआ। धुर फ़रमाणा गया आ, वेला अन्त कराईआ। पंज तत्त तन रहिणा ना, झूठी जूठी ख़ाक मिलाईआ। आप आपणा रंग रंगा, प्रभ दे रिहा वड्याईआ। नानक गुर दया कमा, आप आपणा वेख वखाईआ। गऊ ग़रीब निमाणयां ल्या उठा, आप आपणे गले लगाईआ। लहिणा लहिणे झोली पा, अंगद अंगीकार कराईआ। जोत शब्द हरि विच टिका, आप आपणा सीस झुकाईआ। आप आपणा कर जुदा, आप आपणा घर सुहाईआ। प्रभ चरन ध्यान इक्क लगा, मंगे मंग सच्ची सरनाईआ। पुरख अबिनाशी वेखे थाँ थाँ, लुकया कोई रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक मेला रिहा मिलाईआ। नानक गुर कर अरदास, वेले अन्त चितारया। पुरख अबिनाशी दासी दास, आए चल द्वारया। वेख वखाए पृथ्वी आकाश, अप तेज वाए दए सहारया। मिले मेल हरि शाहो शाबाश, नानक निरगुण ढहि द्वारया। लोकमात प्रभ तेरी साची रास, लक्ख

चुरासी वेख वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग रंगा ल्या। पारब्रह्म प्रभ रिहा सुणा, गुर नानक एह जणाईआ। जुग जुग रचना रिहा रचा, वड वड्डी वड्याईआ। साध सन्त गुर पीर अवतार लोकमात टिका, आप आपणा शब्द जणाईआ। आप आपे लए उपा, आप आपणा मार्ग लाईआ। आपे अन्तिम दए सज़ा, देवणहार आप अख्वाईआ। नानक मन्ने इक्क रजा, राजक रहीम रिजक सृष्ट सबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क ध्यान रखाईआ। नानक गुर चरन ध्याना, एका एक रखाया। पुरख अबिनाशी गुण निधाना, दर घर तेरा पाया। आपे होया दर दरबाना, दर दरवेश कहाया। धुर दरगाही तेरा शब्द तराना, तेरी महिंमा नानक रसना गाया। दर घर साचे कर परवाना, अंगद अंग लगाया। दीआ नाम धुर निशाना, आप आपणी बणत बणाया। दस दस हरि कर परवाना, पंज दस होए सहाया। पैंतीस पैंतीस इक्क निशाना, लोकमात दए रखाया। बावन बावन खेल महाना, आप आपणे विच टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेख वखाया। नानक गुर कर विचार, मंगे मंग अपर अपारा। कलिजुग काया कूड़ कुड़यार, चारों कुन्ट धुँधूकारा। सच सुच्च ना करे कोई प्यार, ना कोई पावे तेरी सारा। संग मुहम्मद चार यार, लावण तेरा नाअरा। कलिजुग कर्म आपणा रिहा विचार, लोकमात कर पसारा। हरिभगत रोवण ज़ारो ज़ार, दिवस रैण करन पुकारा। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, धरत मात मंगे मंग अपर अपारा। नानक पाई साची सार, बिन हरि तेरे कोई ना करे पार उतारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक नानक नानक दए सहारा। सति पुरख निरँजण जोत जगा, नानक नाम समझाया। कलिजुग अन्तिम वेखे आ, आप आपणी दया कमाया। जुग जुग भेखी रिहा भेख वटा, भेखाधारी हरि रघुराया। आपणा लेखा आपे रिहा लिखा, हरिजन साचे सेवा लाया। दस दस्मेसा लए उपा, पूत सपूता गले लगाया। कलिजुग अन्तिम मार्ग ला, एका रंग दए रंगाया। चरन प्रीती इक्क सिक्खा, एका घर वखाया। इक्क कटार तन पहना, एका ताज सीस टिकाया। कल्गी तोड़ा इक्क लगा, आप आपणा रूप वटाया। पीला बस्त्र तन छुहा, रंग बसन्ती इक्क चढ़ाया। आदिन अन्ती मेल मिला, जुगा जुगन्ती विच समाया। कलिजुग अन्तिम वेखे तेरा थाँ, हरि जोती नूर उपाया। शब्द डंका दए वजा, आप आपणा नाअरा लाया। नौ खण्ड पृथ्वी सत्तां दीपां दए उठा, सोया कोई रहिण ना पाया। ब्रह्मा विष्न शिव दए हिला, सुरपति राजा ना धीर धराया। करोड़ तेतीसा मारे धाह, ना दीसे कोई सहाया। लक्ख चुरासी देवे फाह, मनमुख कोई रहिण ना पाया। इक्क जपाए आपणा ना, नानक तेरी रसना चिल्ले तीर चढ़ाया। कलिजुग अन्तिम जोत जगा, वेखे खेल सृष्ट सबाया। आप आपणा नाउँ धरा, मेरा तेरा मेट मिटाया।

एका दूजा दए गंवा, घर तीजा इक्क सुहाया। चौथे घर लए बहा, आप आपणी दया कमाया। पंचम मेला मेल मिला, पंच पंचायण मनाया। एका राग आप अल्हा, धुन अनादी रिहा वजाया। वरभण्ड ब्रह्मण्ड दए सुणा, जेरज अंड भुल्ल ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक दित्ता साचा वर, आप आपणा आप वखाया। आपणा आप हरि आप उपा, आपणी जोत जगाईआ। आपणा शस्त्र ल्या उठा, आप आपणा रिहा चमकाईआ। नानक वेख वेख चढ़या चा, शब्द खण्डा हथ्थ बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी बूझ बुझाईआ । शब्द खण्डा हरि चमका, हरि साचे आप फिराया। लक्ख चुरासी कोई दिसे ना, मुर्छागत सर्ब समझाया। गगन पाताल आकाश प्रकाश धरत धवल कोई ना पकड़े बांह, ना होए कोई सहाया। इक्क इकल्ला बैठा आपणे थाँ, आप आपणा खेल खिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि शब्द साचा शस्त्र एका एक वखाया। हरि शस्त्र शब्द बलकार, रक्खे हरि अकालया। जुग जुग आपे लए उभार, आप आपणा लए संभालया। आप आपणा करे वार, मारनहार आप अख्वा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक निरगुण दित्ता वर, भरया घर दर सवाल्या। हरि हरि आपणी कर जणा, आपणा रंग चढ़ाया। कलिजुग अन्तिम जाए मुरझा, प्रभ भेखी लए भेख वटाया। जोती जोत लए जगा, जोती नूर सवाया। आप आपणा नाउँ धरा, आपे बैठा मुख छुपाया। आपणा डंक लए वजा, वजावणहारा दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका एक रिहा दरसाया। एका एक हरि अपार, पारब्रह्म बेअन्ता। आप आपणा कर आकार, वेखे सतिगुर साजन सन्ता। आप आपणा कर जैकार, आप बणाए आपणी बणता। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, हरि खेले खेल अनन्ता। निहकलंक लए अवतार, वेख वखाए जीआं जन्तां। पंज तत्त ना कोई आकार, मात पित ना कोई बणंता। जोती शब्द हरि भण्डार, तेज कटार ना कोई रखंता। मारी जाए वारो वार, जुग जुग वेस वटंता। कलिजुग मेटे कूड़ कुड़यार, पूरन जोत श्री भगवन्ता। हरिजन साचे लए उभार, मेल विछोड़ा जुगा जुगन्ता। नानक तेरा गाया इक्क जैकार, सोहँ होए मणीआ मंता। चार वरन सोहे इक्क द्वार, भेव चुकाए जीवां जन्तां। राज राजन शाह सुल्तान मंगण मंग भिखार, देवणहार साचा कन्ता। नौ खण्ड पृथ्वी सत्तां दीपां एका शब्द अधार, एका दर दरबार सुहंता। एका पुरख एका नार, नारी कन्ता आप अख्वन्ता। सृष्ट सबाई सांझा यार, हरि जोती नूर हरि भगवन्ता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक देवे नाम वर, वर दाता आप अख्वन्ता। नानक गुर जगत समझा, एका नाअरा लाया। पुरख अबिनाशी ओट तका, तेरा भेव किसे ना पाया। कलिजुग अन्तिम जाए आ, चारों कुन्ट होए हलकाया।

वरन बरन रहे कुरला, धीरज धीर ना कोई धराया। ना कोई दीसे सच सहा, सच सुल्तान दिस ना आया। आप आपणा राग रहे गा, धुन अनादी ना कोए वजाया। ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म रहे अल्हा, ब्रह्म ब्रह्म ना वेख वखाया। हँ हँगता विच गए समा, हँ ना कोई मिटाया। सो पुरख निरँजण आपणी दया कमा, सज्जण साचे लए जगाया। आप आपणा नाम दृढ़ा, आप आपणी बूझ बुझाया। किला कोट इक्क वखा, गढ़्ह हँकार तुड़ाया। काया नगारे चोट आपे ला, अनहद धुन आप वजाया। माया ममता खोट गंवा, साचा संग निभाया। अतुट अतोट हरि आप अख्वा, इक्क भण्डार वरताया। जोती जोत हरि जोत जगा, जागरत जोत रिहा समझाया । शब्दी शब्द हरि शब्द उपा, शब्दी शब्द लेख लिखाया। सोहँ साचा मार्ग ला, सति पुरख निरँजण वेख वखाया। आदि शक्त बणाई साची माँ, चतुर्भुज आप अख्वाया। अगम्म अगम्मड़ा वसे अगम्मड़े थाँ, दिस किसे ना आया। हड्ड मास नाड़ी चमड़े जोत जगा, निरगुण सरगुण मेल मिलाया। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, माणक मोती चोग चुगाया। सतिजुग तेरा साचा नाँ, सतिगुर साचे आप धराया। अकाल मूर्त हरि दया कमा, नाद तूरत रिहा वजाया। जगत जीआं सूरत किसे दिसे ना, पंज तत्त डेरा लाया। रत्ती रत्त कोई रहे ना, मन मति बुध दए सज़ाया । कमलापती कदे विछड़े ना, नार सुहागी सदा हंढाया। दीवा बत्ती कदे बुझे ना, तेल बाती ना कोई रखाया। प्रभ का भेव रहिणा गुज्झा ना, आप आपणा पड़दा लाहया। कलिजुग अन्तिम सच दुआरा सुझा ना, गुरु नानक लेख लिखाया। प्रभ चरन द्वारे कोई झूजे ना, साध सन्त सीस भेंट ना कराया। अन्तर आत्म लिव कोई इच्छा ना, घर साचा ना वेख वखाया। भेव चुकाए एका दूजा ना, वरनां बरनां विच फसाया। नेत्र तीजा किसे खुल्ल्हे ना, मन्त्र ज्ञान ना कोई दृढ़ाया। बजर कपाटी ताला तुट्टा ना, बंधन बंध ना कोई कटाया। पंच प्यार जगत जग छुट्टा ना, पंचम शब्द ना मेल मिलाया। अमृत आत्म सोमा फुट्टा ना, जूठा झूठा तीर्थ नुहाया। काया मन्दिर सतिगुर साचा तुठ्ठा ना, गुर दर मन्दिर डेरा लाया। आप मनाया किसे रुट्ठा ना, नेत्र रो रो नीर वहाया। दरस दिखाए लुकया गुट्ठा ना, आप आपणा भेव खुल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक गुर तेरा वर, कलिजुग अन्तिम पूर कराया। सतिगुर नानक सुण संदेश, रसना जै जै जैकारया। पारब्रह्म सदा आदेस, ढहि ढहि पए द्वारया। जुग जुग जाणे आपणे वेस, तेरा भेख अपर अपारया। आपे बाल जवानी होए अल्हड़ वरेस, बिरध बुढेपा ना कोई जणा रिहा। आपे उपाए मुच्छ दाढ़ी केस, मूंड मुंडाया आप समा रिहा। आपे दाता नर नरेश, आप राज जोग कमा रिहा। आपणे नेत्र आपे वेख, आपे नैण मूंद मुंदा रिहा। आपे लिखणहारा लेख, आपे अन्त मना रिहा। किसे ना चले कोई पेश, जो तेरा सो तेरा गुण गा रिहा। नानक मंगे दर दरवेश, प्रभ अग्गे झोली

डाह रिहा। पुरख अबिनाशी कर वेस, जोती जोत मिला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग वखा ल्या। आप आपणा रंग करतारा, आपणा आप जणाईआ। आपे होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, निरगुण रूप समाईआ। सरगुण मेला विच संसारा, महांसार्थी आप अख्वाईआ। शब्द शब्दी कर प्यारा, शब्द गुर नाअरा लाईआ। एका वरन एका सरन एका जैकारा, जै जैकार आप कराईआ। ना कोई दीसे होर दुआरा, कलिजुग अन्तिम होए जुदाईआ। गुरमुख मेला विच संसारा, हरि साचा आप कराईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, इक्क लक्ख हज़ार ग्यारां गुरमुख साचे लए तराईआ। ब्रह्मा रोवे धाहां मारा, अट्ठे नेत्र रिहा खुल्हाईआ। कलिजुग तेरा अन्त ना पारावारा, तेरी वड वड्डी वड्याईआ। विष्नूं वंसी करे विचारा, वेखे खेल थाउँ थाँईंआ। शिव शंकर रोवे ज़ारो ज़ारा, बाशक तशका गल लटकाईआ। इन्द्र देवे ना कोई सहारा, करोड़ तेतीसा रिहा कुरलाईआ। वरभण्ड तेरा कूड़ पसारा, प्रभ साचा मेट मिटाईआ। नौ सत्त देवे इक्क हुलारा, दिस किसे ना आईआ। लक्ख चुरासी जीव गंवारा, अन्तिम मेट मिटाईआ। कलिजुग तेरा पार किनारा, लोकमात रहिण ना पाईआ। सतिजुग उठाए सन्त दुलारा, धरत मात गोदी पाईआ। अमृत रस साचा सीर देवे हरि निरँकारा, सस्से किले विच बहाईआ। होड़ा उप्पर करे पुकारा, दोवें मुख उठाईआ। निरगुण सरगुण खेल विच संसारा, साचा कोट इक्क सुहाईआ। आप आपणा कर उज्यारा, लोकमात करे रुशनाईआ। सोहँ शब्द तेरा जै जैकारा, चार वरन इक्क पढ़ाईआ। सोहँ जैकारा हरि हरि लाया, सतिजुग नींह रखाईआ। आप आपणा अंग कटाया, लक्ख चुरासी विच गया समाईआ। आप आपणा मृदंग वजाया, डौरू डंका एका वाहीआ। सच सिँघासण शब्द रंगीला नाम इक्क पलँघ वछाया, जोती नूर करे रुशनाईआ। नौ द्वार खोल्ह किवाड़ हरिजन अन्दर लँघ वखाया, आप आपणा कुण्डा लाहीआ। चरन धूढ़ कोटन कोट धार गंग वहाया, तीर्थ तट्ट रहे शरमाईआ। हरिजन साची मंग मंगाया, एका मेला हरि रघुराईआ। आदि जुगादी लए अंग लगाया, जुग जुग आपणी पैज रखाईआ। चिट्टे अस्व साचे घोड़े तंग कसाया, सोलां कलीआं आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वलीआ छलीआ आप अख्वाईआ। वल छल हरि भेख बावन, करे अछल अछेदा। जन भगतां फड़ाए आपणा दामन, भेव ना पायण चारे वेदा। दुष्ट सँघारे जिउँ रामा रावण, हनवन्त उधारे गाया जिह्वा। चण्डी चमके दामनी दामन, रथ रथवाही बेऐब बेऐबा। एका शब्द नानक गुर धुर दरगाही जामन, महिंमा लिखे जगत कतेबा। गुरमुख विरले दर घर साचा पावण, लहिणा देणा चुक्के हिसेबा। नेड़ ना आए कामनी कामन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सतिजुग खोल्हे सच दर, गुरमुख मेला हरी हरि, आप आपणे घर आपे करे वसेबा।

सतिगुर पुरख शाह सुल्ताना, सति सतिवाद समाया। कलिजुग मेटे झूठ दुकाना, तीर निशाना एका लाया। सतिजुग खेले खेल महाना, सति सरूप समाया। एका उपजे नाम निधाना, निरगुण वेख वखाया। इक्क चलाए तीर निशाना, हरिजन लए चढ़ाया। इक्क जणाई इक्क ज्ञाना, एका धर्म धराया। एका बाणी एका गाणा, एका राग अल्हाया। एका रूप शाहो भूप हरि भगवाना, एका कूट दरसाया। एका मन्दिर सच मकाना, एका धूप धुखाया। एका बरन आप कराना, इक्क समग्री पाया। एका जाप आप जपाना, अजप्पा जाप समझाया। एका बन्द द्वार वखाना, एका घर रखाया। एका डंक आप वजाना, एका ताल वजाया। एका रंग राउ रंक कराना, एका धाम बहाया। एका मर्द इक्क मरदाना, एका चेला रूप अख्वाया। एका पीणा एका खाणा, एका बस्त्र तन पहनाया। एका शस्त्र एका तीर कमाना, एका चिल्ले आप चढ़ाया। एका पवण इक्क मसाणा, एका अवण गवण अख्वाया। एका मेघ एका बरखे सवण, एका सीतल धार चलाया। एका रामा एका रावण, एका हँकार मिटाया। एका भेखी एका बावन, एका बल तराया। एका कृष्ना एका सँवल, एका रथ रथवाही आया। एका धरनी एका धरती एका धवल, एका धर्मी धर्म कमाया। एका करनी एका कँवल, करता पुरख आप अख्वाया। एका मरनी एका मवल, मरे मर मर जम्मे जीव सबाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मार्ग लाया। सच दरवाज़ा इक्क खुल्ल्हा, लोकमात करे रुशनाईआ। रवि ससि रहे शरमा, मुख रिहा पड़दा पाईआ। तारा मण्डल आपणा मण्डप रिहा ढाह, नूर चमक करे चमकाईआ। ब्रह्मा वेखे बेपरवाह तेरा राह, लोकमात नैण उठाईआ। कवण कूटे बैठा जोत जगा, आप आपणी कल वरताईआ। गुरमुख साजन रिहा तरा, एका प्रेम पढ़ाईआ। आत्म विद्या इक्क सिखा, जगत विद्या दूर कराईआ। लेखा लिख्या लेखे लए ला, लेखा लेखे विच समाईआ। आप आपणा पल्ला लए फड़ा, जन भगतां बेपरवाहीआ । साचे मन्दिर लए चढ़ा, डूँघी कन्दर पार कराईआ। बहत्तर नाड़ करे रुशना, जोत निरँजण डगमगाईआ। अनहद ताल आप वजा, साचा राग अल्हाईआ । आत्म सेजा आसण ला, बजर कपाटी कुण्डा लाहीआ। जन भगतां मेले फड़ फड़ बांह, दर द्वारे फेरी पाईआ। हँस बणाए फड़ फड़ काँ, कागों हँस बणाईआ। इक्क जपाए साचा नाँ, दो जहानां मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे नाम वर, गुरबचन गुर का बचन पूर कराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, गृह मन्दिर पूजा एका आपणी आप वखाईआ ।