पुस्तकालयभाग ६

२६ मग्घर २०१४ बिक्रमी सरदारा सिँघ दे गृह पिण्ड मनावा ज़िला फिरोज़पुर

आपणा नाउँ हरि आप रक्ख, आपणा आप उपाया। आप आपणा कर प्रतक्ख, आप आपणा वेस वटाया। आप आपणा लए रक्ख, आप आपणा दए मिटाया। आप आपणा करे सक्ख, आप आपणा दए भराया। आप आपणा करे वक्ख, आप आपणा सर्ब टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ उपाया। आप आपणा नाम उचार, आप आपणी आवाज़ लगाईआ। आप आपणा लए उभार, आप आपणा साज सजाईआ। आप आपणा लए विचार, आप आपणा आसण लाईआ। आप आपणा वसाए घर बाहर, आप आपणा डेरा लाईआ । आप आपणा होए पहरेदार, आप आपणी सेवा लाईआ। आप आपणा कारज लए संवार, आप आपणा काज रचाईआ। आप आपणा कर प्यार, आप आपणा लए मनाईआ। आप आपणा कर शृंगार, आप आपणा वेख वखाईआ। आप आपणी बन्न्हे धार, आप आपणी धार चलाईआ। आप आपणी वेख रंग करतार, आप आपणा रंग चढ़ाईआ। आप आपणा मंग द्वार, आप आपणी झोली भिच्छया पाईआ। आप आपणा लेखा लेख अपर अपार, आप आपणे अग्गे रिहा टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा नाउँ चलाईआ। आप आपणा आप उपा, आप आपणी कल वरताईआ। आप आपणा वेख वखा, आप आपणा रंग रंगाईआ। आप आपणी मंग मंगा, आप आपणी झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी करे जणाईआ। आप आपणा दए जणा, आप आपणा पड़दा लाहया। आप आपणा लेखा दए लिखा, आप आपणा राग अल्हाया। आप आपणा मार्ग ला, आप आपणा रिहा चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेख वखाया। आप आपणा कर त्यार, आप आपणा कर्म कमाया। आपे होए शाह अस्वार, आप आपणा आसण लाया। आप आपणा होया पहरेदार, पुरख अबिनाशी सेव कमाया। आप आपणा करे ख़बरदार, आप आपणा रिहा जगाया। आप आपणा कर मेल अपार, आप आपणा मेल मिलाया। आप आपणी बन्न्हे धार, आप आपणा रूप वटाया। आप आपणा शब्द उचार, आप शब्दी शब्द समाया। आप आपणा महल्ल उसार, आप आपणा आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ बुलाया। आप आपणा नाउँ पुकार, आप आपणा रिहा मनाईआ। आप आपणी पावणहारा सार, आप आपा वेख वखाईआ। आप आपणा गाए गावणहार, गावणहार आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आप आपणा नाम, हरि साचे आप धराया। इक्क प्याया आपणा जाम, एका रंग रंगाया। आप बंधाए पल्ले साचा दाम, निखुट्ट कदे ना जाया। आप मिटाए अन्धेरी शाम, इक्क ज्ञान दृढ़ाया।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे अंगन आप कराया। आपणे अंगन आपे वड़, आपे अलख जगाईआ। आपणे अन्दर आपे खड़्ह, आपे वेख वखाईआ। आप आपणा वेख गढ़्ह, आप आपणा दए सुहाईआ। आप आपणा फड़या लड़, आप आपणे हथ्थ रखाईआ। आप आपणा घाड़न घड़, घड़नहार आप हो जाईआ। आप आपणा अक्खर पढ़, आप आपणे विच टिकाईआ। आप आपणी अग्नी सड़, आप आपणी जोत समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा घर सुहाईआ। आप आपणा घर सुहाए, आप आपणा आसण लाया। आप आपणा दर खुल्हाए, आपे वेखण आया। आप आपणा सर उपाए, आपे नहावण जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ उपाया। नाउँ उपाए हरि निरँकारा, निरगुण रूप समाए। आप आपणा कर उज्यारा, लोआं पुरीआं बणत बणाए। आप आपणा कर पसारा, लक्ख चुरासी विच समाए। आप आपणा दए हुलारा, हर घट बैठा आसण लाए। आप आपणा बण वरतारा, ब्रह्मा विष्न शिव झोली पाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ धराए। नाम धराए हरि, निरगुण रूप समाया। आपणा भाणा आपे रिहा जर, आपणे भाणे विच समाया। आपणी तरनी आपे तर, तारनहार आप अख्वाया। आपणी करनी आपे कर, करता पुरख सृष्ट रखाया। आपणी मरनी आपे मर, आप आपणा लए जिवाया। आप आपणी सरनी पड़, आप आपणा सीस झुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा नाउँ उपाया। नाउँ उपाए हरि भगवाना, भगवन रूप समाया। आदि अन्त इक्क निशाना, एका तीर चलाया। एका तन्दन एका गाना, एका तन बंधाया। एका बंधन दो जहानां, बन्दी छोड़ आप अख्वाया। एका नंदन विच जहाना, परमानंद वखाया। एका चन्दन कोटन भाना, जोती नूर समाया। एका अनन्दन राग अलाना, नाम तराना एका लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ उपाया। नाउँ उपाए हरि गिरधारी, गिरवर रूप वटाया। पारब्रह्म खेल न्यारी, खेलणहार दिस ना आया। करे कराए आपणी कारी, कारज आपणा आप रचाया। एका नाउँ जोद्धा सूर वड बलकारी, हरि आपणा आप उपाया। सच सुच्च देवे शब्द कटारी, शस्त्र बस्त्र इक्क सजाया। नाम घोड़े कर अस्वारी, लोआं पुरीआं रिहा फिराया। लक्ख चुरासी पावे सारी, दहि दिशा वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ धराया। नाउँ धराए निहकलंक, निहकरमी कर्म कमाया। आप सुहाया आपणा बंक, बंक द्वारी आप अख्वाया। खेले खेल बार अनक, अनक कल सुहाया। आप वजाए आपणा डंक, ना कोई डौरू डंक रखाया। आप आपणी लाए तनक, डोरी आपणे हथ्थ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाम दृढ़ाया। आपे वसया पुरी

घनक, सच सुच्च वेख वखाया। गुरमुख उधारे जिउँ जन जनक, मन मती लेखे लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा होए सहाया । आप आपणा होए सहा, निहकलंक बली बलवाना। आप आपणा लए उपा, आप आपणा हथ्थीं बन्न्हे गाना। आप आपणा खण्डा लए उठा, आप आए विच मैदाना। आप आपणा पखण्डा भेख दए मिटा, आप आपणा अन्त मिटाना। आप आपणा ब्रह्मण्डां विच गया समा, आप आपणा भेव छुपाना । आप आपणी वंडा दए करा, उत्भज सेत्ज जेरज अंड वखाना। आप आपणा डण्डा ला, लक्ख चुरासी वेखे मार ध्याना। आप आपणा रंडा दए करा, आपे होए सुहागी बाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाम वखाना। नाम वखाए हरि भगवाना, जोती जोत जगाईआ। शब्द तराना दो जहाना, आपणा नाद वजाईआ। भगत भगवाना पार कराना, ब्रह्मादी खोज कराईआ। खेल महाना दो जहानां, दिस किसे ना आईआ। शाह सुल्ताना वड मेहरवाना, थिर घर बैठा आसण लाईआ। शब्द बिबाणा इक्क महाना, आप आपणा रिहा उडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ मनाईआ। नाम मनाए दया कमाए गुरमुख चुकाए, हरि वड वड्डी वड्याईआ। रोग मिटाए सोग गंवाए जोग कमाए, एका एक सच्ची सरनाईआ। संजोग वखाए गुरसिख साचे बाल अञ्जाणे गले लगाए, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ चलाईआ। आप आपणा नाउँ चला, सच महल्ला दए वखा, इक्क इकल्ला वेखे थाँ, लोकमात वड्डी वड्याईआ। हरिजन साचे राहे पा, आप आपणा मेल मिला, दूई द्वैती पड़दा लाह, एका बूझ बुझाईआ। काया चोली रंग रंगा, आप आपणे अंग लगा, हउमे हँगता रोग गंवा, एका अक्खर बूझ बुझाईआ। काया मन्दिर धुन आत्मक इक्क वजा, शब्द राग दए सुणा, ताल तलवाड़ा इक्क वजा, छत्ती राग भेव ना पाईआ। बजर कपाटी दए खुल्ल्हा, आप आपणा दए वखा, आत्म सेजा रिहा सुहा, हरि साची जोत जगाईआ। गुरमुख साचे पकड़े बांह, इक्क वखाए साचा थाँ, जपे जपाए आपणा नाँ, ना कोई दूसर संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा लए उपाईआ। आप उपाया आप हिलाया आप जगाया, आपे जोग कमांयदा। आप उठाया आप खपाया आप वखाया भरम गंवाया, एका धाम सुहांयदा। आप चलाया आप फिराया आप तराया आप वड्आया, आपे बेड़ा बन्ने लांयदा। आप गाया आप पाया आप बणाया सहिज सुख पाया, घर साचे आप बहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका आपणा नाउँ रखांयदा। नाम निरँकार अपर अपारा, एका जोत जगाईआ। निहकलंका खेल अपारा, वरन गोत ना कोई रखाईआ। एका अंका इक्क सहारा, राउ रंकां एका रंग रंगाईआ। प्रगट होवे वासी पुरी घनका, हरिजन साचे

रिहा जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आदि जुगादि जुग जुग जोग जगत भगत आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। नाम नेत्र ज्ञान अंजन, प्रभ साजन साचे पाया। काया कन्दर मिले सज्जण, भाण्डे काचे भाग लगाया। दुरमति धवाए कराए साचा मजन, धूढ़ी मस्तक टिक्का लाया। गढ़्ह हँकारी भाण्डे भज्जण, भरमी भरम भउ चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि साजन साचे लए तराया। मजन धूढ़ चरन इशनाना, चरन चरनोदक मुख चुआया। मूर्ख मुग्ध कराए चतुर सुजाना, नाम निधाना दया कमाया। मेल मिलाए पुरख सुल्ताना, राज राजाना वेख वखाया। हरिजन गोपी हरि हरि काहना, हरि साचा थान सुहाया। बस्त्र भूशन इक्क वखाना, तन शृंगार वखाया। नेत्र नैण कज्जल इक्क महाना, नूरी दरस सुहाया। नाम मैहन्दी रंग रंगाना, उतर कदे ना जाया। सीस मैंडी इक्क रखाना, आप आपणा मेल मिलाया। रसना कहिंदी गुण निधाना, गुण निधाना दन्द बतीसा गाया। कान सुणे साचा गाना, हरि हरि नाम अल्हाया। नेत्र पेखे दरस भगवाना, दर दर फेरा पाया। मस्तक मंगे धूढ़ी दाना, आप आपणा रिहा चुकाया। सीस जगदीस करे परवाना, हरिजन भेंट चढ़ाया। केस दरवेस होए हैराना, चँवरी चँवर फिराया । नक्क वासना इक्क वखाना, नाम सुगंध उपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम जपाया। नाम जपे जग साचा सज्जण, जिस जन दया कमाईआ। आप बुझाए लग्गी अग्न, अग्नी तत्त मिटाईआ। मुख लगाए साचा सगन, हरि शब्द करे कुड़माईआ। लक्ख चुरासी फिरे नग्न, सच पड़दा कोई ना पाईआ। मानस जन्म होए भंगन, राए धर्म दए सज़ाईआ। गुरमुख साजन दर दुआरा एका मंगन, प्रभ चरन सच्ची सरनाईआ। आपे हरिजन चोली रंगण, नाम ललारी इक्क रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वड दाता बेपरवाहीआ। बेपरवाह हरि हाज़र हज़ूर, हरि हाज़र जोत जगाईआ। आपे वसया नेड़े दूर, दूर दुराडा फेरा पाईआ। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, सच सुच्च रिहा वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख गुरसिख लिख्या लेख धुर मस्तक झोली पाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, हरि नर आप हो जाईआ।

शब्द गुर सर्ब भरपूरा, हरि हरि आप उपाया। आपे बख्शे नादी तूरा, आपे धुन उपजाया। आपे होए हाज़र हज़ूरा, आप आपणा दरस दिखाया। आपे होए नूरी नूरा, नूरो नूर समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्दी शब्द उपाया। शब्द गुर सदा अनन्द, अनन्द अनन्द मंगल गाए। आदि जुगादी सदा बख्शिंद, बख्शणहार आप अख्वाए।

आप समाए परमानंद, परम पुरख अख्वाए। आप आपणा गाए छन्द, आप आपणा राग अलाए। आप आपणा वेखे पन्ध, दो जहानां फेरा पाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि शब्दी शब्द उपाए। शब्द गुर साचा कन्ता, आपे बख्शे साचे सन्ता, सतिगुर सेवा लाया। जुगा जुगन्त वेख वखाया। मेल मिलाए नारी कन्ता, कन्त कन्तूहल इक्क आप अख्वाया। जगत बणाए साची बणता, आप आपणा रूप दिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्द दए वड्आया। शब्द गुर शाह सुल्ताना, हरि हरि आप उपाया। आप उपाए हरि भगवाना, आप आपणे धन्दे लाया। आपे देवे नाद तराना, साचा ताल वजाया। आप सुणाए साचा गाणा, सुनणहार आप अख्वाया। आप वखाए पद निरबाना, निरगुण रूप समाया। आपे खेले खेल महाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द शब्दी मेल मिलाया। शब्द द्वारे साची मंग, सगली चिन्त मिटाईआ। आप रंगाए आपणा रंग, एका एक रंगाईआ। आपे मेटणहारा भुक्ख नंग, तृष्ना तृप्त कराईआ। आप आपणे वसया संग, वसणहार आप अख्वाईआ। आपे खेले खेल सूरा सरबंग, जुग जुग आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। सन्त सुहेले गुरु गुरु गुरु चेले एका दान रहे मंग, दर द्वारे झोली डाहीआ। आपे वेखे शब्द तरंग, शाह अस्वार वेख वखाईआ। दो जहानी वेखे पन्ध, सति पुरख निरँजण विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्द दए वड्याईआ। गुर शब्द हरि आप वड्आ, लोकमात उपाया। आप आपणा हुक्म जणा, आपणे मार्ग लाया। आप आपणा नाउँ धरा, निरगुण सरगुण खेल कराया। सरगुण मेला बेपरवाह, नर नरायण अख्वाया। मेल मिलाए अगम्म अथाह, अगम्मड़ा थान सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा आप उपाया । एका नाउँ हरि हरि धर, शब्दी जोग कमांयदा। आप आपणा देवे वर, आप आपणी झोली पांयदा। आप आपणी करनी रिहा कर, करता पुरख आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपे आप वेख वखांयदा। जुग जुग वेखणहार भगवन्ता, आपणी कल वरतांयदा। भेव खुल्हाए साचे सन्ता, आत्म ब्रह्म जणांयदा। धुन अनादी आत्मक इक्क वजन्ता, अनहद राग वजांयदा। आत्म जोती इक्क जगंता, आकाश आकाश वेख वखांयदा। साची सेजा इक्क सुहंता, निरगुण रूप समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा नाउँ चलांयदा। आप आपणा नाउँ जपाए, जुग जुग हरि भगवाना। सतिजुग त्रेता वेख वखाए, द्वापर दर करे परवाना। मेहरवान आप हो जाए, रघुपत वेखे राम रामा। काहना कृष्ना रूप वटाए, आप आपणा वेख वखाना। कलिजुग अन्तिम मेल मिलाए, मंगे मंग एका दाना। नानक गोबिन्द लेख लिखाए, धुर दरगाही परवाना। पुरख अबिनाशी दया कमाए, प्रगट

होए वाली दो जहाना। कलिजुग लहिणा देण चुकाए, निहकलंक बली बलवाना। शब्द डंक वजाए, आप उठाए रंक राजाना। द्वार बंक इक्क सुहाए, ना कोई दूसर दर वखाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणी आणा। आप आपणी जोत जगा, आपणी कल वरताईआ। निहकलंक नाम धरा, निरगुण रूप अख्वाईआ। शब्दी शब्द रिहा अख्वा, गुर शब्दी भेव ना राईआ। धुन अनादी रिहा वजा, दिस किसे ना आईआ। ब्रह्मादी खोज रिहा खुजा, ब्रह्मादी खोज खुजाईआ। आदि जुगादि भेख वटा, लोआं पुरीआं फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा घर दए सुहाईआ। आप आपणा घर सुहाए, हरि साचा दया कमांयदा। शब्द सिँघासण डेरा लाए, पृथ्वी आकाश वेख वखाए, लोआं पुरीआं आप सुहांयदा। शब्द सिँघासण गुरमुख जगाए, आप आपणी दया कमांयदा। काया मण्डल साची रासन आपे पाए, हरि काहना गोपी रूप वटांयदा। दासी दासन आप अख्वाए, सेवक सेव कमांयदा। निज घर वासन डेरा लाए, हर घट आपणा आप टिकांयदा। गुरमुख विरले अन्ध अन्धेर मिटाए, आप आपणा रूप दरसांयदा। दूई द्वैती हउमे हँगता पड़दा देवे लाहे, आप आपणी बणत बणांयदा। नाम भण्डारी हरिजन मंगता एका एक मंग मंगाए, आत्म झोली आप भरांयदा। नानक अंगद अंग लगाए, कागों हँस बणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा नाउँ चलांयदा। सतिजुग साचा नाम धरा, हरि सच करे कुड़माईआ। अक्खर वक्खर दए पढ़ा, एका विद्या हरि जणाईआ। साचा पौड़ा आप रखा, हरिजन साचे दए चढ़ाईआ। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा आप अख्वा, मिट्ठा कौड़ा वेख वखाईआ। सम्बल नगर आए दौड़ा डेरा ला, लभ्मा चौड़ा वेख वखा, साढे तिन्न हथ्थ रचन रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, उच्चे टिल्ले आपे बैठ आपे हस्से कूके दए दुहाईआ। उच्च महल्ला सच मुनारा, हरि जोत करे रुशनाईआ। शब्द सुहेले सच जैकारा, आपणा आप सुणाईआ। दो जहानी पावे सारा, हरि वड वड्डी वड्याईआ। इक्क इकल्ला एकँकारा, अकल कला अख्वाईआ। जुग जुग बन्न्हे धारा, धार आपणे हथ्थ रखाईआ। साधां सन्तां दए हुलारा, एका शब्द नाम जणाईआ। गुर पीर लए अवतारा, प्रभ अग्गे मंगण झोली डाहीआ। देवणहार आप सर्ब संसारा, जुग जुग आपणा करे वरतारा, करनहार आप अख्वाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, जोती शब्दी मेल मिलाईआ। प्रगट हो विच संसारा, निहकलंका नाउँ धराईआ। शब्द खण्डा तेज कटारा, आप आपणे हथ्थ रखाईआ। सो पुरख निरँजण खेल अपारा, गति मित ना कोई जणाईआ। हँ हं प्रभ पावे सारा, हँ हँगता मेट मिटाईआ। एका दूजा भउ न्यारा, तीजा नैण खुल्हाईआ। चौथा सुहाए बंक दुआरा, जन भगतां आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा

नाउँ धराईआ। आप आपणा नाउँ उपा, आप जैकारा लाया। आप आपणे विच गया समा, आप आपणा लए उपाया। आप आपणा राग अला, आप आपणा रिहा सुणाया। आप आपणा सुहाग हंढा, आप आपणा कन्त मिलाया। आप आपणा रिहा जगा, आप आपणा राग रिहा गाया। आप आपणा हुक्म वरता, कलिजुग कूड़ा रहिण ना पाया। सतिजुग साचा मात धरा, लोकमात दए वड्आया। सन्त सुहेले संग रला, इक्क ज्ञान दृढ़ाया। एका अक्खर जाप जपा, सो पुरखे विच मिलाया। सो पुरख निरँजण वेख वखा, हरिजन साचे लए तराया। हरिजन साचे चढ़या चाअ, हरि साजन साचा पाया। आप सुहाए साचा थाँ, थिर घर नाउँ रखाया। हरिजन बिठाए फड़ फड़ बांह, आप आपणा संग रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा नाम जपाया। आप जपाए आपणा जाप, हरि वड वड्डी वड्याईआ। मेट मिटाए तीनो ताप, त्रैगुण अग्न बुझाईआ। ना कोई पुन्न ना कोई पाप, जो जन रहे सरनाईआ। आप बुझाए आपणा आप, आप आपणी दया कमाईआ। आपे होया माई बाप, हरिजन झोली पाईआ। कलिजुग काया रही कांप, चारों कुन्ट पई दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा नाउँ धराईआ। नाउँ धर हरि निरँकार, आपणी कल वरताईआ। कलिजुग अन्तिम वेख विचार, आपणा मेल मिलाईआ। भरमे भुल्ले जीव गंवार, भरम गढ़्ह ना कोई तुड़ाईआ। हउमे हँगता कर प्यार, माया ममता इक्क प्रनाईआ। जूठ झूठ संग शृंगार, सच बस्त्र ना कोई हंढाईआ। नानक गोबिन्द लेख लिखार, कलिजुग मेटे झूठी शाहीआ। लक्ख चुरासी नौ खण्ड पावे सार, सत्तां दीपां वेख वखाईआ। आप आपणी बन्न्हे धार, लोआं पुरीआं इक्क जणाईआ। चार वरन सुहाए इक्क द्वार, ऊँच नीच रहिण ना पाईआ। इक्क शब्द इक्क जैकार, एका नाअरा लाईआ। एका दर सच्चा दरबार, इक्क इकल्ला आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोकमात हरि नाउँ धर, नाम नामा इक्क उपाईआ। कलिजुग अन्तिम नाम धरा, आपणा आप उपाया। भेव ना कोई रिहा पा, नेत्र लोचन दिस ना आया। गुरमुख विरले अन्तिम सगली चिन्त दए मिटा, जिस जन आपणी दया कमाया। मनमुखां दीपक जोत ना दए कोए जगा, अज्ञान अन्धेर ना मिटाया। काग हँस ना कोई दए बणा, साची चोग ना कोए चुगाया। मानस जन्म ना लेखे देवे कोई ला, लक्ख चुरासी ना फंद कटाया। बिन हरि नामे ना कोई थाँ, राए धर्म दए सज़ाया। गुर पूरे हरदम पकड़ी बांह, वेले अन्त लए तराया। दो जहानी देवे ठंडी छाँ, सदा सुहेला आप अख्वाया। आप जपाए आपणा नाँ, हरि जुग जुग वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नर नरेश दर दरवेश आपणा रूप वखाया। नर नरेश सच सुल्तान, थिर घर साचे वसया। दर दरवेश हरि भगवान, जन भगत द्वारे फिरे नस्सया। आपे जाणे आपणा

नाँ, लेखा लेख ना किसे लिख्या। आप चलाए आपणा बान, आप आपणे हथ्थीं रक्खया। आप करे पुण छान, लक्ख चुरासी देवे मथ्थया। आपे पाए आपणी आण, आप चलाए साची गाथया। आप सुणाए धुर फ़रमाण, सर्बकल हरि समराथया। कलिजुग अन्तिम हर घट खेले खेल दो जहान, हरि त्रैलकी नाथया। साचा चिल्ला तीर कमान, जोद्धा सूरबीर बली बलवान, शब्द चलाए साचा राथया। ब्रह्मा विष्न शिव सुर होए हैरान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा नाउँ धराए, आपे होए सगला साथया। सगला संग आप निभाउणा, हरि करते खेल रचाया। सतिजुग साचा मार्ग लाउणा, जगत लहिणा मूल चुकाउणा, नौ खण्ड सत्त दीप एका धाम बणाउणा, एका धाम सुहाया। चार वरन हरि इक्क कराउणा, ऊँच नीच रहिण ना पाया। एका मन्त्र नाम जपाउणा, एका नाअरा लाया। राज राजान शाह सुल्तान कोई रहिण ना पाउणा, सीस ताज ना कोई रखाउणा, बीस बीसा हरि जगदीसा एका एक अख्वाया। साचा सीस छत्र झुलाउणा, पंचम पंचम मेल मिलाउणा, सतिजुग तेरी साची धार बंधाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, सोहँ जै जै जैकार जुग आप कराईआ।

२७ मग्घर २०१४ बिक्रमी हीरा नंद दे गृह पिण्ड चम्बल ज़िला अमृतसर

हरि शब्द हरि ज्ञान, हरि हरि आप उपाया। हरि शब्द बिबाण, हरि हरि आप उडाया। हरि शब्द निशान, हरि हरि आप वखाया। हरि शब्द मेहरवान, हरि हरि आप उपाया। हरि शब्द प्रधान, हरि हरि आप कराया। हरि शब्द जिया जहान, हरि हरि आप टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि शब्दी जोड़ जुड़ाया। हरि शब्द संग सुहेला, हरि हरि आप कराया। हरि शब्द लक्ख चुरासी मेला, हरि हरि मेल मिलाया। हरि शब्द हरी गुर चेला, चेला गुर हरि आप अख्वाया। हरि शब्द इक्क इकेला, इक्क इकेले धाम सुहाया। हरि शब्द सद नवेला, भेव किसे ना पाया। हरि शब्द सृष्ट सबाई सज्जण सुहेला, हर घट बैठा आसण लाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि शब्दी शब्द तराया। हरि शब्द हरि आप तरा, आपणा नाउँ उजारया। इक्क जैकारा आपे ला, लोआं पुरीआं आप सुणा रिहा। वेख वखाए थाउँ थाँ, वेखणहार आप अख्वा रिहा। लोकमाती हरि आप टिका, पुरख बिधाती दया कमा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि शब्दी जोग कमा रिहा। हरि शब्द हरि साचा जोग, एका एक रखाया। हरिजन साचा आत्म भोग, साची सेजा इक्क सुहाया। हरि साजन करना सच संजोग, हरि हरि आप समझाया। हरिजन

देणा दरस अमोघ, हरि हरि रूप वटाया। जन भगतां कट्टणा हउमे रोग, साची सिख्या इक्क रखाया। वेख वखाए तीनो लोक, दो जहानां फेरा पाया। आपणी करे जणाई सच सलोक, जुग जुग आपणा नाम उपाया। लक्ख चुरासी देवे मोख, मुक्त दाता आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोग जुगत इक्क जणाया। हरि शब्द सच सच सुल्ताना, हरि साचे तख्त बिराज्जया। सृष्ट सबाई खेल महाना, खेले खेल राजन राज्जया। लोआं पुरीआं इक्क तराना, एका मारे आवाज़या। गुर पीर साध सन्त मंगण दर दरबाना, देवणहार हरि भगवानया। आप सुणाए आपणा गाना, एका नादी धुन उपजानया। पारब्रह्म प्रभ भेव खुल्ल्हाना, हरिजन साचे वेख वखानया। अन्दर मन्दिर मेल मिलाना, आप आपणा रंग चढ़ानया। जोती नूर हरि महाना, कोटन भाना करे रुशनानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि शब्दी खेल खिलानया। शब्द खिलाड़ी हरि आप प्रभ, जुग जुग खेल खिलाया। सन्त सुहेले साचे मीत आपे लभ्भ, आप आपणा मेल मिलाया। अमृत आत्म मुख चवाए कँवल नभ, एका झिरना निझर झिराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि शब्दी जोड़ जुड़ाया। हरि शब्द हरि नाता जोड़, आपणे अंग लगांयदा। इक्क चढ़ाए साचे घोड़, दिस किसे ना आंयदा। दो जहानी रिहा दौड़, जुग जग वेस वटांयदा। लक्ख चुरासी वेखे परखे मिट्ठा कौड़, हर घट बैठा वेख वखांयदा। कलिजुग अन्तिम लाया आपणा पौड़, आप आपणा नाउँ उपांयदा। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़, एका धाम सुहांयदा। धुरदरगाही आया दौड़, भेव कोई ना पांयदा। हरिजन साचे जाए बौहड़, आप आपणा मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि शब्दी शब्द अल्हांयदा। हरि शब्द हरि आप अल्हा, एका नाद वजाया। सच तख्त सुल्तान बैठ बेपरवाह, आदि जुगादी खेल खिलाया। साधां सन्तां जुग जुग पकड़े बांह, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। गुरसिख बाल अञ्जाणे फड़ फड़ हँस बणाए काँ, एका साची चोग चुगाया। आप जपाए आपणा नाँ, एका अक्खर आप पढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि शब्दी हरि शब्द गुर साचा वेस वटाया। शब्द गुर गुर साचा वेसा, आपणा आप करांयदा। आपे दाता नर नरेशा, नर नरायण आप अख्वांयदा। वेख वखाणे ब्रह्मा विष्न शिव महेष गनेशा, दर दरवेशा फेरी पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि शब्द शब्द नाउँ, लोकमाती आप धरांयदा। लोकमात शब्द बलकारी, एका गुर अख्वाया। आवे जावे वारो वारी, दिस किसे ना आया। सतिजुग त्रेता द्वापर बन्न्हे धारी, कलिजुग वेला अन्तिम आया। पुरख अबिनाशी करे कराए आपणी कारी, जुग जुग करदा आया। लक्ख चुरासी तेरी पावे सारी, ना कोई सके भेव छुपाया। काया मन्दिर अन्दर बैठा सच महल्ल अटारी, उच्चे टिल्ले डेरा लाया। आपे वेखे काया गढ़्ह हँकारी,

चार दिवारी वेख वखाया। निर्मल जोती नूरो नूर कर उज्यारी, दस्म द्वारी धाम सुहाया। अनहद ताल वजाए वारो वारी, पंचम सेवा रिहा कमाया। अगम्म अगम्मड़ा आपणी सेजा बैठा नर निरँकारी, शब्द सिँघासण इक्क वछाया। गुरमुखां वेखे मार ध्यान दो जहानां वारो वारी, निज घर आत्म मेल मिलाया। पारब्रह्म ब्रह्म देवे सिक्दारी, आप आपणे विच समाया। एका शब्द इक्क जैकारी, एका नाअरा देवे लाया। इक्क इकल्ला एकँकारी, ओंकार रूप समाया। अलख निरँजण आदि पुरख जोद्धा सूर वड बलकारी, दाता दानी आप अख्वाया। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, सतिजुग देवे सच निशानी, सोहँ साचा जाप जपाया। जन भगतां देवे पद निरबानी, आवण जावण चुक्के कानी, लक्ख चुरासी फंद कटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि शब्दी खेल खिलाया। शब्दी खेल जुगो जुग मेला, आदि पुरख अवतारा। आपे वसे रंग नवेला, हर घट करया आप पसारा। आपे गुर गुरू गुर चेला, आपे दोए जोड़ करे निमस्कारा। आपे साजण सज्जण सुहेला, आपे ढहि पए दुआरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि शब्दी शब्द भरे भण्डारा। शब्द भण्डारा हरि भरपूरा, आपणा आप कराया। आप उपजाए दया कमाए अनहद साची तूरा, एका राग अल्हाया। हरिजन साचे आप उठाए नाता तोड़े कूड़ो कूड़ा, दर दुआरा इक्क सुहाया। मूर्ख मुग्ध अञ्जाण काया चोली रंग चढ़ाए गूढ़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि शब्द बणाए साचा सूरा। हरि शब्द वड बलवान, लोकमात वड्डी वड्याईआ। जुग जुग उठे नौजवान, जगत करे लड़ाईआ। भगतां करे दर परवान, मनमुखां करे जुदाईआ। मारे तीर इक्क निशान, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। लोआं पुरीआं सर्ब कुरलान, चौदां लोक पए दुहाईआ। धरत धवल होए हैरान, आकाश आकाशा वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी पुण छान, इक्क बिबाण लगाईआ। जिस जन बख्शे चरन ध्यान, चरन प्रीती इक्क सिखाईआ। दो जहानां देवे माण, दरगाह साची लए सुहाईआ। अमृत आत्म पीण खाण, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। दर घर साचा एका पाण, विछड़ कदे ना जाईआ। हरिजन मेला हरि हरि मेहरवान, मेहरवाना दया कमाईआ। धर्म वखाए इक्क निशान, साचे मन्दिर आप झुलाईआ। नौ खण्ड पृथ्वी जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूंघी कन्दर वसे बीआबान, सति वस्त ना कोई दिसाईआ। कलिजुग वेखे उठे मार ध्यान, चारों कुन्ट पए दुहाईआ। जीव जन्त सर्ब कुरलान, साधां सन्तां पति गंवाईआ। पुरख अबिनाशी हरि भगवान, इक्क इकल्ला लै अंगड़ाईआ। शब्द गुर वड बलवान, विच मैदान आप लिआईआ। रसना चिल्ले चाढ़्हे तीर कमान, सोहँ मुखी उप्पर लाईआ। लोआं पुरीआं तोड़े माण अभिमान, वरभण्डी मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि शब्द हरि हरि नाउँ उपाईआ। नाम शब्द सच जग पूजा, हरि एका एक जणाईआ। भउ चुकाए

एका दूजा, एका घर सुहाईआ। नेत्र खोल्हे नैण तीजा, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। चौथे घर इक्क वखाए सच दहिलीज़ा, मिले मेल हरि रघुराईआ। पंचम करे आपे रीझा, दर घर साचा बंक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि शब्दे शब्द चलाईआ। शब्द चलाए शब्द गुणवन्ता, शब्दे शब्द समाईआ। शब्दी शब्द शब्द होए सन्ता, हरि सन्ता शब्द अख्वाईआ। शब्दी शब्द हरि सच्चा कन्ता, हरि शब्दी नार प्रनाईआ। शब्दी शब्द हरि जीआं जन्तां, जीआं जन्तां शब्द टिकाईआ। शब्दी शब्द हरि बेअन्त बेअन्ता, बेअन्त शब्द वड्याईआ। शब्द शब्द हरि दाता गुणी गुणवन्ता, गुणवन्त शब्द अख्वाईआ। शब्दी शब्द हरि साचा धाम सुहंता, हरि शब्दी शब्द मृदंग वजाईआ। शब्दी शब्द महिंमा गणत अगणता, लेखा कोई ना किसे वखाईआ। शब्दी शब्द गुर आदिन अन्ता, जुग जुग लोकमात करे रुशनाईआ। कलिजुग अन्तिम खेल खिलंता, हरि शब्दी शब्द उपाईआ। निहकलंका नाउँ रखंता, दिस किसे ना आईआ। पूरन जोत हरि भगवन्ता, निरगुण रूप समाईआ। गुरमुख काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्ता, उतर कदे ना जाईआ। मनमुख जीआं तोड़े हउमे हँगता, गढ़्ह हँकार रहिण ना पाईआ। हरिजन द्वारे होए मंगता, बल बावन भेख वटाईआ। आपे होए नानक अंगदा, आपे राम रामा रावण गढ़्ह तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे पौड़े चढ़, दो जहानी वेखे घर, महल्ल अटला एका धाम सुहाईआ। शब्द गुर सच पौड़े चढ़या, उच्च महल्ल मुनारा। लोकमात ना मरया ना कदे सड़या, आवण जावण खेल न्यारा। ना कोई सीस ना कोई धड़या, पंज तत्त ना कोई आकारा। ना कोई दूजा अक्खर पढ़या, आपणा आप करे जैकारा। ना भन्ने ना कोई घड़या, ना कोई पंच घुमारा। ना कोई चोटी ना कोई जड़्हिआ, दिस ना आए अधविचकारा। ना कोई खण्डा तेज़ कटार शस्त्र हथ्थीं फड़या, ना कोई रसना तीर अपारा। सागर नीर धार कदे ना हढ़ियाा, ना कोई सुटाए डूँघी गारा। आपणे मन्दिर साचे अन्दर आपे वड़्हिआ, ना कोई दीसे चार दिवारा। जुग जुग लक्ख चुरासी नाल आपे लड़या, आपे करे प्यारा। कलिजुग आपणा घाड़न हरि हरि आपे घड़या, सो पुरख निरँजण अपर अपारा। आपणा राग आपणा वेद आपे पढ़या, सोहँ शब्द जै जैकारा। जन भगतां द्वारे अग्गे खड़्हया, मेट मिटाए धुँदूकारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि शब्द लोकमात लए अवतारा। हरि शब्द सच जैकारा, हरि हरि आप लगाया। निरगुण रूप लए अवतारा, सरगुण मेल मिलाया। साजण मीत इक्क निरँकारा, सखा सुहेल अख्वाया। कलिजुग तेरा कर्म विचारा, कर्मी कर्म वेख वखाया। धरत मात दी सुण पुकारा, धीरज धीर आप धराया। लहिणा देणा मुकाए संग मुहम्मद चार यारा, अल्ला राणी नीर वहाया। वेद व्यासा लेख अपारा, पूत सपूता आप कराया। सम्बल नगरी धाम न्यारा, हरि साची जोत जगाया। गुर गोबिन्द खेल

अपारा, लोकमाती आप कराया । गुणी गहिंदा हरि निरँकारा, हरिजन साचे वेख वखाया। नाम वस्त हरि साची एका दिन्दा, देवणहार सृष्ट सबाया। इक्क जैकार सोहँ रसना कहिंदा, लोआं पुरीआं आप सुणाया। थिर घर वासी थिर घर आपे बहिंदा, सच सिँघासण आसण लाया। आपणा भाणा जुग जुग आपे सहिन्दा, आपणे भाणे आप समाया। इक्क इकल्ला आपे रहिंदा, अकल कल वरताया। लक्ख चुरासी रसना कहिंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि साजन लए तराया। हरि साजन हरि मेल मिलावा, आदि अन्त कराया। देवे माण निमाणयां थावां, ग़रीब निमाणे गले लगाया। हरिजन उठाए पकड़ उठावे बाहवां, आप आपणी दया कमाया। आपे देवणहारा ठंडीआं छावां, जुग जुग सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन जूनी रहित अख्वाया। हरिजन साजन सज्जण सुहेला, सति सतिवाद अख्वाया। पारब्रह्म प्रभ रंग नवेला, एका एक हो जाया। साचे शब्द हरि आप बणाए आपणा चेला, चेला गुर आप अख्वाया। जोत निरगुण चाढ़्हे तेला, घर साचे सगन मनाया। पंचम सखीआं मिल मिल पायण वेला, कन्त सुहागी एका राग अल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा नाउँ धराया। कलिजुग अन्तिम आपणा नाउँ धरा, निहकलंका डंक वजाईआ। राउ रंकां रिहा जगा, शाह सुल्तान रिहा उठाईआ। साधां सन्तां रिहा हिला, एका नाम हलूणा लाईआ। जूठ झूठ हरि आप मिटा, भेख पखण्ड मेट मिटाईआ। खेवट खेटा बण मलाह, हरिजन साचे रिहा तराईआ। पुरख अबिनाशी बेपरवाह, नैनण नैणा दरस वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे नाम दए वड्याईआ। नाम शब्द सच जैकारा, सोहँ सो लगाया। पारब्रह्म प्रभ लए अवतारा, जोती जामा भेख वटाया। शब्द डंक अपर अपारा, चारों कुन्ट रिहा वजाया। कलिजुग काल फड़ नगारा, आपणा डौरू रिहा वाहया। धरत मात रोवे ज़ारो ज़ारा, नेत्र नैण नीर वहाया। धर्म राए मंग मंगे दुआरा, दोए बैठा सीस झुकाया। लाड़ी मौत करे शृंगारा, नेत्र कज्जल एका पाया। लक्ख चुरासी मंगे वर एका कन्त भतारा, जूठ झूठ लए प्रनाया। पुरख अबिनाशी आदि निरँजण जुग जुग खेल खेलणहारा, दे मति रिहा समझाया। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपे जाणे आपणी धारा, धार आपणी आप चलाया। ब्रह्मा नेत्र रिहा उग्घाड़ा, अट्ठे नैण वेख वखाया। शिव शंकर रोवे ज़ारो ज़ारा, बासक तशका गल लटकाया। इन्द इन्द्रासन पार किनारा, करोड़ तेतीसा दए दुहाया। शिव शंकर वेखे कर आकारा, विष्नूं वंसी रूप समाया। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, हरि जोती जामा पाया। निहकलंक नरायण नर इक्क इकल्ला एकँकारा, लेखा लेख ना कोई लिखाया। शब्द महल्ला सच उसारा, आप आपणा आसण लाया। किसे हथ्थ ना आए जल थला डूँघी गारा, गुरमुख हिरदे विच वसाया। जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सति पुरख निरँजण एका नाअरा लाया। एका नाअरा हरि जै देवा, हरि जू आप लगाया। लक्ख चुरासी अमृत आत्म देवे एका मेवा, सति सतिवादी फल खवाया। सेव लगाए देवी देवा, अलख अभेव दया कमाया। चार वरन नौ खण्ड सत्त दीप लक्ख चुरासी रसना गाए जेहवा, जेहवा गुण हरि जणाया। कौस्तक मणीआ मस्तक लाए थेवा, लाट लिलाटी वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मन्त्र सच नाम दृढ़ाया। साचा मन्त्र नाम निधाना, निरगुण आप उपाया। सतिजुग देवे धुर फ़रमाणा, धुर दरगाही लै के आया। चार वरनां इक्क ज्ञाना, एका मार्ग लाया। एका शब्द इक्क बिबाना, एका रिहा उडाया। एका राग इक्क तराना, एका ताल वजाया। एका मन्दिर एका गाणा, एका रिहा सुणाया। एका दर एका घर एका हरि, एका नर नरायण अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा शब्द लए वर, सोहँ सो नाम दृढ़ाया। सोहँ नाम शब्द सहँसा, सतिजुग झोली पांयदा। चार वरन बणाए एका बंसा, एका रंग रंगांयदा। पंज दुष्ट सँघारे जिउँ काहना कंसा, दूई दुष्ट रहिण ना पांयदा। हरिजन साचे आप मिटाए आत्म सहिँसा, सहिँसा रोग ना कोई वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा नाउँ जपांयदा। नाम जपाए आपणा आप, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। मेट मिटाए तीनो ताप, त्रैगुण माया मुख शरमाईआ। मेल मिलावा सन्त साध, साजन मीत आप अख्वाईआ। दिवस रैण जन रहे अराध, घर साचे वेख वखाईआ। मेल मिलाए मोहण माधव माध, मन मनसा पूर कराईआ। धुर दरबारी देवे साची दाद, नाम ख़ज़ाना झोली पाईआ। मेल मिलावा आदि जुगादि, हरि दाता बेपरवाहीआ। शब्द जणाई बोध अगाध, लेखा लेख ना जाणे कोई राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, जोती नूर करे रुशनाईआ। नूर उजाला गुर गोपाला, आपणा आप करांयदा। दीनां बंधप दीन दयाला, दया निध अख्वांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी इक्क वखाए सच सच्ची धर्मसाला, सतिगुर पूरा आप बणांयदा। नेड़ ना आए काल महांकाला, राए धर्म ना फेरा पांयदा। जन भगतां जुग जुग तोड़े जगत ज़ंजाला, आप आपणा बिरध रखांयदा। देवे नाम सच्चा धन्न माला, ठग्ग चोर यार लुट्ट ना कोई लिजांयदा। तन पहनाए सोहँ शब्द साची माला, सो मणीआ मणत आप करांयदा। भगत वछल आप कृपाला, अछल अछल्ल करांयदा। हरिजन उठाए अञ्जाणे अनमुल्लड़े लाला, जगत हट्ट ना कोई विकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत जोग जुगत जग मेल आप मिलांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धर्म निशान दो जहान इक्क झुलांयदा।