पुस्तकालयभाग ६

२८ मग्घर २०१४ बिक्रमी निरँजण सिँघ दे गृह पिण्ड चम्बल ज़िला अमृतसर

हरि हरि शब्द निधान, हरि हरि आप उपाया। हरि हरि कर परवान, हरि हरि आप चलाया। हरि हरि देवे दान, हरि हरि झोली पाया। हरि हरि देवे सच निशान, हरि हरि आपणा आप सलाहया। हरि हरि वेखे दो जहान, हरि हरि वेखणहार आप अख्वाया। हरि हरि आप उडाए आपणा बिबाण, हरि हरि रथ रथवाही आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि शब्दी बणत बणाया। हरि हरि शब्दी शब्द बणा, आपणा अंग कटाया। आप आपणा संग रखा, सगला संग निभाया। महिंमा अगणत ना सके कोई गिणा, वेद पुराणा भेव ना आया। खाणी बाणी पाए राह, हरि साचा शब्द अल्हाया। शब्द सरूपी बण मलाह, जुग जुग फेरा पाया। आप आपणा रिहा छुपा, हर घट बैठा आसण लाया। सन्त सुहेले लए जगा, आप आपणी दया कमाया। आत्म अन्तर पड़दा लाह, एका दर खुल्हाया। निर्मल दीपक जोत जगा, अन्ध अन्धेर मिटाया। अनहद साचा राग सुणा, आपणा भेव खुल्हाया। दस्म द्वारी कुण्डा लाह, सच सिँघासण इक्क सुहाया। आत्म सेजा रिहा विछा, आप आपणी दया कमाया। जोती नूर कर रुशना, हरिजन वेखे वेख वखाया। सन्त सुहेले लए उपा, आप आपणा रंग चढ़ाया। सच महल्ला दए वखा, छप्पर छन्न ना कोई ढाया। इक्क इकल्ला बैठा बेपरवाह, रूप रंग ना कोई जणाया। दो जहानी पकड़े बांह, जिस जन आपणा हथ्थ टिकाया। दर घर साचे देवे थाँ, चरन धूढ़ी मस्तक टिक्का लाया। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, कागों हँस बणाया। गुरमुख साचे बाल अञ्जाणे आपणी गोदी लए उठा, अन्दर मन्दिर खोज खुजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि शब्दी रंग चढ़ाया। शब्द रंग हरि करतारा, एका रंग रंगांयदा। जुग जुग बणे आप वरतारा, जन भगतां आप वरतांयदा। सच समग्री खोल्ह दुआरा, सच वस्तू इक्क टिकांयदा। जुगा जुगन्तर पावे सारा, आदिन अन्ता इक्क अख्वांयदा। इक्क इकल्ला एकँकारा, अकल कला समांयदा। आपे जाणे आपणी धारा, हरि आपणी आप बंधांयदा। लोकमात हरि लै अवतारा, पंचम तत्त समांयदा। भेव ना पायण जीव गंवारा, मूर्ख धन्दे लांयदा। इक्क वखाए गढ़्ह हँकारा, हउमे हँगता रोग लगांयदा। जूठा झूठा कर प्यारा, माया मोह वधांयदा। गुरमुखां बख्शे चरन प्यारा, आप आपणी बूझ बुझांयदा। आपे खोल्हे बन्द किवाड़ा, आपे मुख भवांयदा। मनमुखां मगर लगाए पंचम धाड़ा, सार कोई ना पांयदा। गुरसिख वखाए सच अखाड़ा, हरि साची रास पवांयदा। मण्डल मण्डप वेखे कूड़ पसारा, कूड़ो कूड़ सदा जणांयदा। सतिजुग त्रेता द्वापर वेखे वारो वारा, कलिजुग अन्तिम आंयदा। चारों कुन्ट हाहाकारा, जीव जन्त सर्ब कुरलांयदा। साध सन्त ना कोई पावे सारा, थिर घर ना कोई वखांयदा। धरत मात दर

करे पुकारा, कलिजुग वेला अन्तिम आंयदा। कलिजुग रोवे ज़ारो ज़ारा, नेत्र नीर वहांयदा। संग मुहम्मद चार यारा, अल्ला राणी मुख शरमांयदा। ईसा मूसा लाए नाअरा, ख़ुदी ख़ुदाई इक्क वखांयदा। अहिनल हक्क ना करे कोई प्यारा, हक्क हकीकत ना कोई जणांयदा। प्रगट होए बेऐब परवरदिगारा, आप आपणी जोत जगांयदा। नानक गोबिन्द बण लिखारा, लोकमाती लेख लिखांयदा। गोबिन्द मंगे दर दुआरा, आप आपणी झोली डांयदा। दोए जोड़ करे निमस्कारा, गल पल्ला एका पांयदा। पुरख अबिनाशी वेखे विगसे कर विचारा, आप आपणी दया कमांयदा। एका बख्शे चरन अधारा, दे मति आप समझांयदा। करे कराए करनेहारा, जुग जुग आप करांयदा। पूत सपूता सन्त दुलारा, हरि गोबिन्द गोबिन्द विच समांयदा। इक्क लगाए साचा नाअरा, जै जै जैकार इक्क करांयदा। पुरख अगम्म अगम्मड़ा खेले खेल न्यारा, दिस किसे ना आंयदा। हड्ड मास नाड़ी ना दीसे चम्मड़ा, रत्ती रत्त ना कोए उपांयदा। वेद व्यासा करे विचारा, आप आपणा भेव खुल्हांयदा। कलिजुग तेरी बन्न्हे धारा, लेखा लिख्त ना कोई मिटांयदा। लोआं पुरीआं पावे सारा, हरि आपणी कल वरतांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर दए हुलारा, इक्क हुलारा आप हुलांयदा। नौ खण्ड पृथ्वी सत्तां दीपां मेट मिटाए अन्ध अन्धयारा, कूड़ पसारा मेट मिटांयदा। सच प्रकाशन पुरख अबिनाशन करे उज्यारा, एका जोत जगांयदा। ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड उत्भज सेत्ज पावे सारा, खाणी बाणी वेख वखांयदा। वेद पुराणा दए अधारा, अञ्जील कुराना पार किनारा, बाणी बोध ज्ञान जणांयदा। चार वरन ना करे मीत मुरारा, ना कोई पढ़े सुणाए ना कोई सुनणेहार अख्वांयदा। अकथा कथनी राग रागनी ना कोई गाए वारा, ताल तलवाड़ा ना कोई वजांयदा। शाहो भूप चारे कूटां प्रगट होए ब्रह्मण गौड़ा, गऊ ग़रीबां गले लगांयदा। दो जहानां हरि शब्द एका लाड़ा, आप आपणी दया कमांयदा। ना कोई जाणे लभ्मा चौड़ा, नेत्र लोचन नैण ना कोई वेख वखांयदा। कलिजुग अन्तिम मारे पहला पौड़ा, शब्द घोड़ा इक्क दुड़ांयदा। धुर दरगाही आया दौड़ा, सम्बल नगरी धाम सुहांयदा। शब्द गुर गहर वड सागर, भेव किसे ना पाया। जुग जुग करे कर्म उजागर, जुग जुग मेट मिटाया। जुग जुग बणे बणाए नाम सौदागर, जुग जुग वणज कराया। जुग जुग भाग लगाए जन भगतां काया गागर, अमृत आत्म ताल सुहाया। जुग जुग देवे नाम रत्ती रत्नागर, रत्ती रत्त रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि शब्दी शब्द जणाया। शब्द जणाई हरि गोबिन्द, अकल कला कल धारी। प्रगट होए अन्तिम हिन्द, वड जोद्धा सूरबीर बली बलकारी। शाह सुल्ताना दो जहानां वड मृगिन्द, नाम खण्डा हथ्थ फड़े तेज कटारी। मनमुख जीव लगाए आपणी निन्द, आप वसया सभ तों बाहरी। गुरमुख उपाए साची बिन्द, हरि मेला दस्म द्वारी। अमृत आत्म धार वहाए सागर सिन्ध, निझर झिरना

झिरे अपारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि शब्द करे अस्वारी। शब्द घोड़ा हरि सिँघासण, हरि आपणा आप लगाया। प्रगट होए पुरख अबिनाशण, जोती जोड़े मेल मिलाया। शाहो भूप हरि शाहो शाबाशन, साचे तख्त सुहाया। वेख वखाए पृथ्वी आकाशन, गगन पतालां फेरा पाया। भगत जनां दर दासी दासन, दर द्वारे सेवा सच कमाया। लेखे लाए दस दस मासन, लक्ख चुरासी फंद कटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर शब्द सच ध्यान, साचा मार्ग लाया। साचा मार्ग आपे ला, आपणी कल वरताईआ। कलिजुग अन्तिम वेख वखा, चारों कुन्ट फेरा पाईआ। सत्तां दीपां लए जगा, लक्खण आप उठाईआ। करोच वेखे आपणा नाँ, पुष्कर दए दुहाईआ। जम्बु दीप प्रभ डेरा ला, निर्मल जोत करे रुशनाईआ। सलमल वेखे आपणा राह, नेत्र नैण उठाईआ। सान रोवे मारे धाह, सम्मत चौदां दए दुहाईआ। कुशा मेला बेपरवाह, हरि साचा होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि शब्द करे वड्याईआ । शब्द शाह हरि सुल्ताना, हरि हरि आप उपाया। थिर घर मेल श्री भगवाना, विछड़ कदे ना जाया। आवण जावण खेल महाना, जुग जुग आप कराया। जुग जुग देवे जग जग दाना, जुग जुग झोली रिहा भराया। कलिजुग अन्तिम वेख निशाना, हरि भेखी भेख उपाया। जूठ झूठ होई प्रधाना, चारों कुन्ट फिरे हलकाया। वरन बरन ना कोई संग निभाना, दे मति ना कोए समझाया। ऊँच नीच राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान होए बेईमाना, गऊ ग़रीब निमाणे कोई ना गले लगाया। गुरमुख मंगण मंग एका दरस चरन कँवल हरि भगवाना, नेत्र रो रो नीर वहाया। किरपा करे गुण निधाना, आप आपणा वेख वखाया। लोकमात कर परवाना, जोती नूर करे सवाया। सतिजुग साचा आप उठाना, आप आपणी बूझ बुझाया। एका देवे ब्रह्म ज्ञाना, ब्रह्म विद्या आप पढ़ाया। चार वरनां इक्क ध्याना, इक्क द्वार सुहाया। अकाल पुरख अबिनाशी करता आदि निरँजण इक्क अख्वाना, एका गुरू बणाया। दूसर कोई रहिण ना पाणा, ना कोई संग रखाया। कूड़ कूड़ा मिटे निशाना, थिर कोई दिस ना आया। सतिजुग साचा होए प्रधाना, प्रभ साचा लए कराया। सोहँ शब्द देवे धुर फ़रमाणा, आप आपणी झोली पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द शब्दी वेस कर, लोकमात फेरा पाया। शब्द वेस हरि अवल्ला, आपणा आप करांयदा। आप वसाए सच महल्ला, दर घर साचा आप सुहांयदा। आपे वसया जलां थलां, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँघी कन्दर डेरा लांयदा । आपणी जोती आपे रला, आपणा प्रकाश आप वखांयदा। जन भगतां आत्म दर द्वारे खला, आत्म दरस वखांयदा। इक्क वखाए निहचल धाम अटला, उच्च महल्ल अटल इक्क रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्द दुआरा इक्क हुलारा एका राह वखांयदा। एका

राह सच टिकाणा, लोकमात वज्जी वधाईआ। सतिजुग मिले सच बिबाणा, प्रभ साचा रिहा चढ़ाईआ। एका देवे धुर फ़रमाणा, सो पुरख निरँजण दया कमाईआ। हँ हँगता विच आप समाणा, हँगता रोग गंवाईआ। फड़ फड़ ब्रह्मा वेता आप जगाणा, वेला अन्तिम दए सुहाईआ। गुरमुख साचे देवे माणा, आप आपणी दया कमाईआ। सोहँ शब्द इक्क ज्ञाना, एका करे पढ़ाईआ। बाशक तशका शिव शंकर गलों आपे लौहणा, आप आपणी त्रिसूल लए उठाईआ। इक्क वखाए सच टिकाना, अन्तिम मेला सहिज सुभाईआ। गुरमुख साचे कर परवाना, देवे नाम वड्डी वड्याईआ। इक्क जैकारा सोहँ शब्द लगाना, पुरी शिव ख़ुशी मनाईआ। खेले खेल श्री भगवाना, आदि जुगादी भेव ना राईआ। शब्द गुर होए बलवाना, उठ आवे कर कर धाईआ। करोड़ तेतीसा बाल निधाना, आपे लए जगाईआ। सुरपति देवे इक्क निशाना, इन्द इन्द्रासन दए तजाईआ। गुरमुख साचा चतुर सुजाना, आपणी हथ्थीं टिक्का लाईआ। एका राग एका गाना, एका नाद सुणाईआ। आपे होया जाणी जाणा, जानणहार खेल रचाईआ। लोकमात मार झात इक्क इकांत, हरि खेले खेल बेपरवाहीआ। कलिजुग वेखे अन्धेरी रात, चारों कुन्ट रैण अन्धेरी छाईआ। लक्ख चुरासी भरमे भुल्ली ज़ात पात, ऊँचां नीचां पई लड़ाईआ। मन मति नार दुहागण होए कमज़ात, सतिगुर कन्त ना कोई हंढाईआ। शब्द गुर ना पुच्छे कोई वात, मस्तक टिक्का काली शाहीआ। जीवां जन्तां जूठ झूठ बणी बरात, लाड़ी मौत करे कुड़माईआ। नाता तुट्टे भाई भैण साक, सज्जण सैण कोई ना होए सहाईआ। धर्म राए बैठा रिहा झाक, अठाई कुण्ड़ां बूहा लाहीआ। चित्रगुप्त रिहा वेख हिसाब, सम्मत चौदां भेव खुल्हाईआ। सतिजुग मंगे साची दात, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। कलिजुग काले तुट्टा नात, दहि दिशा उठ उठ वेखे कर कर धाहीआ। संग मुहम्मद चार यार ना कोई पुच्छे वात, अल्ला हू कोई ना नाअरा लाईआ। किसे फल ना दिसे डाल्ही पात, फल फुलवाड़ी झूठी वेख वखाईआ। लहिणा देणा पया डूँघे खात, ना कोई बाहर कढाईआ। चौदां लोक मिले ना आबे हयात, चौदां तबक रहे कुरलाईआ। तीन लोक ना पुच्छे कोई वात, त्रैगुण माया रही शरमाईआ। पंज तत्त तेरा कोई ना दिसे धीरज यति, सति सन्तोख ना कोई वखाईआ। गुरमुख विरले मेला हरि कमलापात, हरि साचा आप कराईआ। नाम चढ़ाए साचे राथ, जुग जुग बणे रथवाहीआ। सर्बकला आपे समरथ, समरथ पुरख आप अख्वाईआ। लक्ख चुरासी देवे मथ, एका नाम मधाणा पाईआ। महिमा जगत चलाए अकथना अकथ, रसना जिह्वा कथ ना सके राईआ। अन्तिम लहिणा देणा चुकाए सीआं साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, कलिजुग तेरी वंड वंडाईआ। उच्चे मन्दिर जाण ढठ्ठ, थिर कोई रहिण ना पाईआ। ना कोई नुहाए तीर्थ अट्ठ सट्ठ, गंगा गोदावरी ना फेरा पाईआ। जगत विकारा बणया मट्ठ, माया ममता अग्नी लाईआ। आपे साड़े हाडी

तिन्न सौ सट्ठ, नाड़ बहत्तर दिस ना आईआ। गुरमुखां आप कराए सच द्वारे इक्ट्ठ, हरि मन्दिर जोत जगाईआ। आपे गेड़नहारा उलटी लट्ठ, जुग जुग आपणी बणत बणाईआ। कलिजुग तेरा कोई ना रक्खे हठ, संगी साथी जाण तजाईआ। ईसा मूसा जायण नठ्ठ, बीस बीसा दए दुहाईआ। गुर गोबिन्द वाली दो जहाना सागर सिन्धा आपे जाए तुठ्ठ, गुरमुखां लए गल लाईआ। एका इकी एका इक्ट्ठ, साची सिक्खी आप तराईआ। लुकया रहिण ना देवे कोई गुट्ठ, नौ खण्ड पृथ्वी फेरा पाईआ। जुगां जुगां दे विछड़े जो गए रुठ, कलिजुग अन्तिम मेल मिलाईआ। मनमुख जीव धर्म राए दर टंगे पुट्ठ, वेले अन्तिम दए सजाईआ। संग ना जाए जूठ झूठ, नाता तोड़ ना कोई निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि शब्द दए वड्याईआ। सतिगुर नाता जोड़, जुग जुग वेख वखाया। आपे अस्व चढ़या घोड़, सोलां कलीआं आसण लाया। पारब्रह्म प्रभ रिहा दौड़, जोती जोत खेल खिलाया। हरिजन आत्म लग्गी औड़, अट्ठे पहर रिहा कुरलाया। सतिगुर साचा जाए बौहड़, तृष्ना भुक्ख दए मिटाया। चरन कँवल इक्क नाता जोड़, पुरख बिधाता वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर देवे वर, निरगुण निरगुण सरगुण सरगुण विच समाया। निरगुण सिफ्त सलाह, सरगुण विच समाईआ। निरगुण बेपरवाह, सरगुण जोत जगाईआ। निरगुण पुरख अथाह, सरगुण शब्द जणाईआ। निरगुण दीसे ना, सरगुण बणत बणाईआ। दोहां मेला एका थाँ, एका एक कराईआ। गुर चेला साचे थाँ बहा, गुर गोबिन्द दए वड्याईआ। आपणा मेला आप करा, हरि आपणी बूझ बुझाईआ। साचा तेला आप चढ़ा, साचा सगन मनाईआ। साचा खेड़ा दए वसा, अनहद अनहद मंगल गाईआ। साचा बेड़ा दए चला, आपे बणया हरि रथवाहीआ। साचा गेड़ा दए दुआ, शब्द सुनेहड़ा साचे माहीआ। सुणे सुणाए आपणी थाँ, माछूवाड़ा वेख वखाईआ। वेले अन्तिम पकड़े बांह, प्रभ जोती जोत जगाईआ। कलिजुग अन्तिम वेखे थाउँ थाँ, गुरमुख गुरसिख जो सरसे रिहा रुढ़ाईआ। निहकलंका जामा पा, तेरे मन्दिर अन्दर डंका रिहा वजाईआ। सम्बल नगरी वेखे साचा थाँ, भेव ना पावे कोई राईआ। चार कुन्ट दहि दिशा उडणे काँ, बीस बीसा लेख लिखाईआ। इक्क इकल्ला अकाल पुरख तेरा साचा ना, लोकमात अन्त रहि जाईआ। कुरान अञ्जील वेद पुराण कोई जाणे ना, मुल्ला मुसायक शेख़ पीर दस्तगीर शाह हकीर कोई अख्वाए ना, मस्तक तिलक ना कोई सके लगा, नेती धोती ना रिहा पुआ, ना कोई दूसर रचन रचाईआ। ग्रन्थ पन्थ ना सके कोई पढ़ा, गुर गोबिन्द एका आपणा लड़ दए फड़ा, साचे पौड़े गुरमुख लए चढ़ा, एका दूजा भउ चुकाईआ। तीजा नेत्र दए खुल्ल्हा, चौथे घर रिहा समा, पंचम मेला सहिज सुभाईआ। पंचम मेला बेपरवाह, आप आपणा दए जणा, जोत लिलाटी इक्क वखा, औखी घाटी पार करा,

बजर कपाटी किला तुड़ा, दस्म द्वारी कुण्डा लाह, आत्म सेजा इक्क विछाईआ। अनहद राग इक्क अला, इक्क तलवाड़ा आप वजा, धर्म अखाड़ा इक्क वखा, गुरमुख साजन मेल मिलाईआ। जोती जोत लए समा, आप आपणी करे रुशनाईआ। जोती मेल शब्द गुर पूरे, हरिजन आपणा आप कराया। अट्ठे पहर हाज़र हज़ूरे, दिवस रैण दरस दिखाया। अनहद वजाए साची तूरे, राग रागनी भेव ना राया। नाता तोड़े कूड़ो कूड़े, पंचम मोह चुकाया। जन भगतां बख्शे चरन धूढ़े, मस्तक टिक्का एका लाया। काया चोली रंग चाढ़्हे गूढ़े, उतर कदे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि गोबिन्द रूप समाया। गोबिन्द रूप हरि करतारा, एका एक अख्वांयदा। आपे शब्द आपे धुन्कारा, आपे ताल वजांयदा। आपे जोती नूर करे चमत्कारा, नूरो नूर समांयदा। आपे खण्डा तेज कटारा, आप आपणे गल लटकांयदा। आपे करे पंचां आप प्यारा, पंचां विच आप समांयदा। आपे बन्न्हे आपणी धारा, अमृत आत्म आप प्यांअदा। आपे जोद्धा सूरबीर बली बलकारा, शाह अस्वार आप अख्वांयदा। आपे वेखे नौ खण्ड पृथ्वी तेरा इक्क अखाड़ा, गुर गोबिन्दा फेरी पांयदा। आप उठाए अगम्मी धाड़ा, दिस किसे ना आंयदा। कलिजुग तेरा अन्तिम काम क्रोध लोभ मोह हँकार माया ममता रिहा साड़ा, कूड़ क्रिया मेट मिटांयदा। साध सन्त जीव जन्त मगर लग्गी अगम्मी धाड़ा, धीरज धीर ना कोई धरांयदा। लग्गी अग्ग बहत्तर नाड़ा, लोकमात ना कोई बुझांयदा। हरि गोबिन्द मेला विच संसारा, गोबिन्द रूप समांयदा। आदि अन्त इक्क अवतारा, एका गुर अख्वांयदा। प्रगट होए विच संसारा, निहकलंका नाउँ रखांयदा। शब्द शब्दी डंक अपारा, आपणा आप वजांयदा। ना कोई मंगे होर सहारा, ना कोई संग रखांयदा। लशकर शाही फौज़ ना दिसे कोई अस्वारा, ना कोई मृदंग वजांयदा। इक्क इकल्ला एकँकारा, कलिजुग अन्तिम खेल खिलांयदा। ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड लोआं पुरीआं दए हुलारा, शब्द हलूणा एका लांयदा । आपे जाणे पार किनारा, अद्ध विचकारे आप डुबांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, हरि शब्द हरि रूप आप समांयदा। निरगुण रूप अपार, आप उपाया। आपे जाणे आपणी सार, आप आपणे विच समाया। आप आपणी इच्छया धार, आप आपणी रचन रचाया। आप आपणा लए उचार, आप आपणे गले लगाया। आप आपणा कर आकार, आप आपणा वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप नुहाए आप आपणा रूप वखाया। आप आपणी इच्छया धार, आपे बणत बणाईआ। आप आपणा लए उभार, जोती सेज हंढाईआ। जोती सेजा अपर अपार, नूरो नूर सवाईआ। नूरी नूर हरि करतार, आपणा वेख वखाईआ। आपणा आप आपे करे अंगीकार, आप आपणे गले लगाईआ। आप आपणा लए उभार, आप आपणा अंग कटाईआ। साचा शब्द कर त्यार, हरि आपणा वेख

वखाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड लए उसार, लोआं पुरीआं गगन पातालां रचन रचाईआ। जोत सरूपी जोती नूर कर आकार, शब्दी संग समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे वसया घर, आप आपणा ल्या वर, आपणी सेजा आप हंढाईआ। आपणी सेजा आप हंढा, आपणा रंग चढ़ाया। आप आपणा विच टिका, आपे दए उपाया। आप आपणा नाउँ उपा, आप आपणा नाउँ धराया। शब्दी शब्द हरि सुत जणा, आप आपणा वेख वखाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वस्त दस्त आपणे हथ्थ रखाया। आप आपणी रचन रचा, आपणी कल वरताईआ। आप आपणा आसण ला, आपणा जोग कमाईआ। पुरख अबिनाशी आप अख्वा, अकल कला वरताईआ। मदि कैटम्ब दैंत अख्वा, आपणा रूप वटाईआ। विष्नूं वंसी आप अख्वा, ब्रह्मा सेवक सेवा रिहा कमाईआ। अलख अभेवा आप अख्वा, एका एक हरि रघुराईआ। रसना जिह्वा कोई ना सके गा, बेअन्त बेअन्त बेअन्त हरि वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा भेख वटाईआ। मदि कैटम्ब दैंत सँघारा, आपणी कल वरताईआ। आपणा खण्डा आप उभारा, आपणे हथ्थ रखाईआ। ना कोई लेख लिख सके विच संसारा, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। गुर गोबिन्दा वेख इक्क दुआरा, प्रभ चरन सच्ची सरनाईआ। प्रभ अबिनाशी किरपा धारा, आप आपणी बूझ बुझाईआ। करे कराए करनहारा, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आपे होए जल बिम्ब धारा, जल बिम्ब आप सुहाईआ। आपे धरनी धरत कर आकारा, धरत धवल सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक गोबिन्द नूर हरि, नूरो नूर उपाईआ। कटया सीस हरि जगदीस, आपणी कल वरताईआ। भेव ना पायण राग छतीस, पारब्रह्म वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी बणत बणाईआ। आप आपणी रचन रचा, आपणा रंग रंगाया। नाभी नाभ कँवल उपा, कँवल मुख खिलाया। पंज तत्त ना ल्या जणा, रक्त बूंद ना कोई रखाया। आप आपणा लए उपा, आप आपणे विच्चों बाहर कढाया। पारब्रह्म ब्रह्म रिहा उपा, ब्रह्म ब्रह्म अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा तत्त उपाया। पुरी अनन्द गोबिन्द तज, आपणी करी चढ़ाईआ। गुरमुख साजण नाल रहे सज, बस्त्र शस्त्र तन सजाईआ। रणजीत नगारा रिहा वज्ज, आपणी धुन सुणाईआ। पंचम रखाया इक्क जहाज़, गोबिन्द रिहा चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्द दए वड्याईआ। गुर गोबिन्दा छड्ड मकाना, होया शाह अस्वारी। गुरमुख साजण नौजवाना, संग रखाए जोद्धा बलकारी। खण्डा शस्त्र तीर वेखे चिल्ला कमाना, तोड़े गढ़्ह हँकारी। मेट मिटाए मुगल पठाना, चारों कुन्ट हाहाकारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे शब्द सच्ची धुन्कारी। गुर गोबिन्दा कर त्यारा,

आपणा राह वखाया। सरसा आए जल किनारा, गुरमुखां एह सुणाया। लहिणा देणा मेरा अपर अपारा, विच सरसा रिहा टिकाया। सिँघ सत्त सौ रहिणा पहरेदारा, गुर पूरा सेवा लाया। गुर पूरे दी ना पायण सारा, भेव ना जानण राया। आप कराया आपणा सच विहारा, आप आपणा वेस वटाया। सीस रखाया नाम दस्तारा, कल्गी तोड़ा इक्क टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल खिलाया। साचे सिक्खां आप सुणा, आपणी दया कमाईआ। तुहाढ्ढी सेवा रिहा लगा, शब्दी शब्द बणाईआ। शब्द शब्द रक्खणा गोद उठा, आपणी झोली रिहा भराईआ। आप आपणा रंग रंगा, आपे रिहा विच समाईआ। साचा हिस्सा अन्त वंडा, फतहि जैकारा एका लाईआ। आपणा खण्डा हथ्थ उठा, दोए जोड़ करन सरनाईआ। गुरमुख दर करन पुकार, नेत्र नीर वहाया। झल्लया ना जाए तेरा प्यार, जगत विछोड़ा रिहा सताया। खाली दिसे ना तेरा द्वार, जगत जुगत वेख वखाया। अट्ठे पहर रहे तेरे चरन द्वार, नेत्र रो रो नीर वहाया। क्यों सरसे रक्खया अधविचकार, ना साचा संग निभाईआ। गुर गोबिन्दा रिहा पुकार, अन्तिम छड्डणा पैणा संसार, थिर कोई रहिण ना पाया। मिल्या मेला हरि कन्त भतार, दु:ख सुनेहड़ा दिआं सुणाया। संग रलावां साचा यार, आप आपणा दु:ख वंडाया। प्रगट होए अन्तिम कलि चवीआं अवतार, निहकलंक जामा पाया। शब्द गुर होए सहार, गुर गोबिन्द नाम रखाया। सम्मत सोलां पावे सार, सरसा तेरा लहिणा देणा दए चुकाया। आवे जावे ना मरे विच संसार, मढ़ी गोर ना कोई दबाया। गुरमुखां बख्शे चरन प्यार, शब्द शब्दी विच समाया। शब्दी लेख कराए हरि निरँकार, गुरमुख साचे लए मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका एक एक समाया ।