पहली पोह २०१४ बिक्रमी हरिभगत द्वार जेठूवाल
गोबिन्द हट्ट अपार, भगत भण्डारया। देवणहार सर्ब संसार, हरि निरंकारया। गुरमुख साजन लए उभार, ढहि पए जो जन द्वारया। भव सागर करे पार, खेवट खेट आप अख्वा रिहा। काया गागर निर्मल जोती इक्क आकार, पूत सपूत आप बणा रिहा। शब्दी शब्द रंग अपार, चेतन्न चीत आप चढ़ा रिहा। बीस सद चौदां बंन्ही धार, गोबिन्द बेड़ा बन्ने ला रिहा। कलिजुग अन्तिम लै अवतार, सन्त सुहेले मेल मिला रिहा। निहकलंकी जामा धार, आदि अन्ती भेव खुल्ल्हा रिहा। नरायण नैण दरस कर कन्त भतार, साची नारी शाहो मिला रिहा। देवे दरस अगम्म अपार, अगम्म अगम्मड़ा धाम सुहा रिहा। दो जहानी कर प्यार, लोकमाती वेख वखा रिहा। शब्द निशानी सति करतार, नानक जिह्वा रसना गा रिहा। अमृत
आत्म ठंडा पाणी गुर गोबिन्दे मंगी मंग प्रभ चरन द्वार, देवणहार श्री भगवान (आप अख्वा रिहा)। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे बाल अञ्जाणे आप आपणी गोद उठा रिहा। उठ बाल बाल नादाना, गुर पूरा आप जगांयदा। प्रगट होया वाली दो जहान, कलिजुग अन्तिम फेरा पांयदा। शब्द ल्याए सच बिबान, गुरमुख साचे आप चढ़ांयदा। लोआं पुरीआं वेखे मार ध्यान, नौ खण्ड पृथ्वी फेरा पांयदा। लक्ख चुरासी पुण छाण, सोया पूत आप जगांयदा। देवे नाम आप निधान, चारे कूटां वेख वखांयदा। शब्द खण्डा तीर कमान, रसना चिल्ला इक्क वखांयदा। तन गात्रा हरि म्यान, गोबिन्द गढ़्ह सुहांयदा। उप्पर चढ़ श्री भगवान, नेत्र आपणा इक्क उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजण लए वर, आप आपणे लड़ बंन्हांयदा। एका इकी इक्क मलाह, एका एक द्वारया। एका सिक्खी इक्क सलाह, एका एकँकारया। एका तिक्खी वालों निक्की धार बणा, आप आपणी आप चला रिहा। मुनी रिखी कोई जाणे ना, पंडत पांधे भेव ना पा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे आप उठा रिहा। इक्क गोबिन्द इक्क आकार, एका जोत जगाईआ। इक्क शब्द इक्क धुन्कार, एका ताल वजाईआ। एका खण्डा तेज कटार, एका गात्रे रिहा लटकाईआ। एका अमृत ठंडी ठार, सर सरोवर इक्क भराईआ। एका कन्त सुहागी नार, हरि कन्ता आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे अंग लगाईआ। भव सागर गुरमुख उतरे पार, जो जन रहे सरनाईआ। पारब्रह्म प्रभ आप करतार, करता पुरख रूप वटाईआ। इक्क जैकारा गुरमुख सुणाए आप आपणी किरपा धार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए वर, आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। साचा तट्ट सच किनारा, हरि साचा वेख वखांयदा। गुरमुखां मैल दुरमति कट्ट, एका हट्ट बहांयदा। लहिणा देण चुकाए अट्ठ सट्ठ, पूजा पाठ ना कोई करांयदा। आवण जावण चुक्के गुर दर मन्दिर मस्जिद मट्ठ, शिवदवाले ना डेरा लांयदा। दर द्वार इक्क इक्ट्ठ, धुर दरगाही धाम सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुर गोबिन्द संग रलांयदा। गुर गोबिन्दा बाल निधाना, हरि साचे आप उठाया। आपे वेखे सम्बल नगर सच टिकाना, जोग जुगीशर भेव ना राया। पंडत पांधे होए हैराना, पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा दिस किसे ना आया। पन्थी ग्रन्थी वड विद्वाना, चतुर सुजाना मुख छुपाया। हरि गोबिन्द खेले खेल महाना, किला कोट इक्क बणाया। शब्द खण्डा हरि तीर निशाना, ब्रह्मण्डां मार वखाया। जेरज अंडां उत्भज सेत्ज होए वैराना, थिर कोई रहिण ना पाया। जन भगतां बन्न्हे हथ्थीं गाना, एका तन्दन तन्द बंधाया। सोहँ देवे धुर फ़रमाणा, धुर दरगाही लै के आया। धन्न गुरमुख धन्न गुरसिख
धन्न साचे सन्त जनां, जगत विछोड़ा फंद कटाया। खेले खेल आदि जुगादि जुगा जुगन्ता, जुग जुग आपणा भेख वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजण साचे मीत, आप आपणे गले लए लगाया। गुर गोबिन्दा जगत मलाह, प्रभ दर करे निमस्कारया। पुरख अबिनाशी दए सलाह, आप उठाए करे ख़बरदारया। इक्क निशाना दए वखा, मातलोक ना कोई जणा रिहा। इक्क तराना दए सुणा, सोहँ ढोला आपे गा रिहा। इक्क बिबाणे दए बिठा, दो जहानां फेरी पा रिहा। इक्क मकाना दए वसा, सम्बल नगरी नाम धरा रिहा। वेख वखाणे साचा थाँ, निहकलंका जामा पा ल्या। जोती जोत इक्क जगा, शब्दी डंक वजा रिहा। राउ रंकां रिहा सुणा, साधां सन्तां आप हिला। द्वार बंका इक्क सुहा, गुरमुख साजन आप जगा ल्या । वासी पुरी घनक वड दया कमा, दिस किसे ना आ रिहा। साची सईआं साचा मंगल दए सुणा, एका राग अला रिहा। छत्ती राग बैठण मुख छुपा, सोहँ लेख ना कोई लिखा रिहा। त्रैगुण माया ना वेखे तेरा थाँ, ना कोई आपणा रंग वटा ल्या। पंज तत्त ना पकड़े कोई बांह, साचा संग ना कोई रखा ल्या। गुरमुख वेखे एका थाँ, गुर चरन दुआरा इक्क वखा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, बाल नादाना गले लगा रिहा। बाल नादाना कर परवाना, हरि साची दया कमाईआ। एका दाना धुर फ़रमाणा, आपणा आप जणाईआ। मेल मिलाए हरि भगवाना, एका देवे नाम निशाना, पूरन बूझ बुझाईआ। इक्क बिबाना खेल महाना, लोआं पुरीआं आप उठाईआ। इक्क तराना हरि सुणाना, सुनणेहार आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्द संग निभाईआ। बाल जवानी अल्हड़ वरेसा, हरि गोबिन्द दया कमाईआ। दर द्वारे मंगण ब्रह्मा विष्न महेष गणेशा, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। ग्रन्थी पन्थी फिरदे धारी केसा, धारी केसा दिस ना आईआ। पंडत पांधे करन वेसा, पूत सपूता ना वेख वखाईआ। पारब्रह्म प्रभ नर नरेशा, आप आपणी कल रिहा वरताईआ। नाल रखाया दस दस्मेसा, दस मास गर्भ ना आईआ। आपणे नेत्र आपे पेखा, जगत नेत्र दिस ना आईआ। कलिजुग तेरा अन्तिम लेखा, हरि साचा रिहा चुकाईआ। सम्बल नगर जगत भुलेखा, धरत मात हथ्थ ना आईआ। पूजा कर कर थक्के शिव शंकर गणेशा, शंकर बरन ना कोई जणाईआ। रसना गा गा थक्के दस दस्मेसा, दसवें घर ना कोई बहाईआ। कूड़ क्रिया करया वेसा, गुर हट्टो हट्ट विकाईआ। अन्तिम प्रगट हो हरि नर नरेशा, लहिणा देणा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग वखाईआ। गुर गोबिन्द बाली बुध, हरि जोती जोत जगाईआ। आपे कारज करे सुध्ध, वरन गोती ना वेख वखाईआ। पन्थ ख़ालसा ना सक्कया बुज्झ, नेती धोती पई दुहाईआ। पुरख अगम्मड़ा चिट्टे अस्व चढ़या
कुद्द, चारों कुन्ट रिहा दुड़ाईआ। मन मति तेरा एका युद्ध, ना कोई सके मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेख वखाणे ख़लक ख़ुदाईआ। ख़लक ख़ुदाई आप वेख, आपणा रंग रंगांयदा। होए जुदाई अन्त औलीए पीर शेख़, मुल्ला मुसायक ना कोई अख्वांयदा। अल्ला राणी रही वेख, पीर दस्तगीर कोई दिस ना आंयदा। अहिमद मुहम्मद लिखे लेख, तीस बतीस रसना गांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, इक्क हदीस जणांयदा। इक्क हदीस ऐहनल हक्क, हकीकत जाणया। मेल मिलावा मुकामे हक्क, ख़ुदी ख़ुदाई रहिण ना पाणया। चार यारी गई थक्क, ना कोई दीसे पार किनारया। इक्क मुहम्मद रिहा तक्क, अधविचकारे डेरा ला ल्या। अल्ला राणी आपणा घुंगट रही चुक्क, नेत्र नैण नीर वहा ल्या। घर बैठे सदा ना सके कोई रक्ख, कलिजुग अन्तिम सगन मना ल्या। अन्तिम मेला विच जंगल जूह उजाड़ ढक्क, ख़ुदा ख़ुदावंद मुख छुपा ल्या। निउँ निउँ लकीरां कढ्ढे नक्क, कन्त सुहाग दिस ना आ रिहा। कलिजुग बाबल मात लोकों कढ्ढे ढक, लज्जया आपणी आपणे हथ्थ रखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा भेख वटा रिहा। ऐहनल हक्क, अन्ना हू एका नाअरा लाया। बेऐब परवरदिगार लैणा रक्ख, अल्ला हू तूं तूं गाया। सथ्थर तेरा वसेरा कुली कक्ख, मन्दिर महल्ल अटल दए तजाया। अन्तिम अन्त द्वार बंक सभ होए सक्ख, थिर कोई रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा लए उपाया। आप आपणा नूर उपा, हरि जोती जोत जगाईआ। एका नाअरा देवे ला, उम्मत उम्मती लए उठाईआ। सम्मत सोलां पहली चेत्र किले शाही चरन टिका, लाहौर शहर कहर वरताईआ। छब्बी पोह लेखा दए लिखा, शाह पाक लए उठाईआ। अमाम मैहन्दी भेख वटा, मुख नकाब इक्क रखाईआ। काला सूसा तन छुहा, ईसा मूसा वेख वखाईआ। शाह अबनूसा संग रला, आप आपणा पड़दा लाहीआ। इक्क हदीसा दए पढ़ा, लेखा लेख ना कोई लिखाईआ। मुस्लिम सुनी कोई रहिणा ना, मुगल पठान ना कोई अख्वाईआ। इक्क जैकारा हरि निरँकारा सोहँ शब्द दए लगा, नौ खण्ड पृथ्वी इक्क पढ़ाईआ। सत्तां दीपां चरन टिका, चार वरन इक्क सरनाईआ। एका ताज सीस टिका, गुर गोबिन्द दए वड्याईआ। पंचम पंचां मेल मिला, पंचम सीस गुंदाईआ। सत्त रंग निशाना दए चढ़ा, सोहँ साचा लेख लिखाईआ। शब्द सोटी हथ्थ उठा, पुरीआं लोआं आप उडाईआ। ब्रह्मा शिव देवत सुर सुरपति राजा इन्द रोवे मारे धाह, अन्त रहिण ना पाईआ। अल्ला राणी कर नकाह, अन्तिम करे जुदाईआ। पंडत पांधिआं प्रभ रिहा सुणा, लोक विद्या रहे ना जगत पढ़ाईआ। ग्रन्थी पन्थी रिहा उठा, सोया कोई रहिण ना पाईआ। पटना अनन्द पुर लए जगा, आप आपणी करे रुशनाईआ। सर अमृत तख्त अकाल दए
हिला, अकल कला वरताईआ। गुर गोपाला दया कमा, गुर गोबिन्द मेल मिलाईआ। गुर गोबिन्द होए सच सहा, आपणा खण्डा हथ्थ उठाईआ। गुरमुख वेखे थाउँ थाँ, लेखा कोई रहिण ना पाईआ। इक्क जपाए साचा नाँ, नानक रसना गया गाईआ। वरन बरन ऊँच नीच राज राजान शाह सुल्तान कोई रहिणा ना, हरि एका रंग रंगाईआ। गुर दर मन्दिर मस्जिद शिवदवाले अट्ठ सट्ठ तीर्थ किसे बहिणा ना, प्रभ चरन सच्ची सरनाईआ। तन भूशन कंचन दिसे गहणा ना, हरि नामे रंग रंगाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार मन मति जग रहिणा ना, सच सुच्च दए वरताईआ। दोए नेत्र मूंध आत्म अन्दर किसे बहिणा ना, तीजा नैण इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लक्ख चुरासी रिहा जगाईआ। लक्ख चुरासी आप जगाए, हरि गोबिन्द संग निभाया। नाम खण्डा इक्क रखाए, ब्रह्मण्डां वेख वखाया। भेख पखण्डा मेट मिटाए, चारों कुन्ट फेरा पाया। आत्म रंडा जीव जन्त कोई रहिण ना पाए, राए धर्म दए सज़ाया। कलिजुग अन्तिम वेख वखाए, हरि जोती जोत जगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे लए मिलाया। जोती नूर हरि उपा, हरि जोत करे रुशनाईआ। शब्दी धुन इक्क उपजा, अनादी ताल वजाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां रिहा सुणा, एका ढोल मृदंग वजाईआ। ईसा मूसा दए हिला, एका एक नाअरा लाईआ। मक्का मदीना चरन छुहा, उन्नी उनीसा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। लेखा लेख हरि भगवान, कलिजुग बणत बणाईआ। गुर गोबिन्दा देवे धुर फ़रमाण, साध सन्त भेव ना राईआ। रसना चिल्ला इक्क कमान, सोहँ मुखी अग्गे लाईआ। सो पुरख निरँजण गुण निधान, हँ हँगता दए मिटाईआ। मिले मेल जोद्धे सूरे बलवान, साची नगरी धाम सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क संदेश नर नरेश चारों कुन्ट रिहा सुणाईआ। पन्थ ख़ालसा उठ जाग, प्रभ साचा आप जगांयदा। माझे देस लग्गा भाग, सम्बल नगर धाम सुहांयदा। दीपक जगे इक्क चिराग, अनहद एका ताल वजांयदा। गुरमुख नारी मेला कन्त सुहाग, पीत पीतम्बर सीस टिकांयदा। फड़ फड़ हँस बणाए काग, जो जन सरनाई आंयदा। जन्म जन्म दा धोवे दाग़, गुर गोबिन्दा दया कमांयदा। आप आपणे हथ्थ रक्खे वाग, दो जहानी आप फिरांयदा। चरन धूढ़ बख्शे साचा मजन माघ, नेत्र नैणा दरस दिखांयदा। त्रैगुण माया बुझे आग, पंज तत्त आप समांयदा। इक्क उपजाए सच वैराग, जूठ झूठ रहिण ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण आप अख्वांयदा। पंडत पांधे रक्खणा याद, हरि साचे जोत जगाईआ। वेले अन्त ना सुणे कोई फ़रयाद, ना कोई संग रखाईआ। वेद पुराण ना देवे कोई दाद, ना कोई पार कराईआ। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द करे जणाईआ। शब्द जणाई हक्क बहक्क, उम्मत नबी रसूला। चार यारी गई थक्क, शौह दरयाए डुब्बा तुला। अमाम मैहन्दी राह रहे तक्क, गल वेखण माला फूला । अन्तिम फल गया पक्क, कलिजुग सज्जण देवे झूला। पारब्रह्म प्रभ पाए नकेल नक्क, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे नाम अमोला। नाम अनमुल्ला दो जहान, जुग जुग आप रखाया। आपे तोलणहारा साचे तोल, नाम कंडा इक्क रखाया। जुगा जुगन्तर ना जाए डोल, अडुल आप अख्वाया। आपे फुलया आपे गया मौल फुल्ल, आपे पतझड़ वेख वखाया। कलिजुग काया बूटा गया हुल, अन्त रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गोबिन्द मेला साचे घर, साचा धाम इक्क सुहाया। साचा धाम इक्क भगवाना, एका एक सुहांयदा। जोती नूर जगे महाना, आप आपणा वेख वखांयदा। धुन अनादी आत्मक इक्क वजाए सच तराना, ब्रह्मादी आप सुणांयदा। जन भगतां बन्न्हे जुग जुग गाना, आप आपणा सगन मनांयदा। लोकमात वेखे मार ध्याना, सम्मत वीह सद चौदां बिक्रमी नाल रलांयदा। आपे गोपी आपे काहना, मण्डल रास आप रचांयदा। आपे राम सीता रावण रामा, लंका गढ़्ह आप तुड़ांयदा। आपे होया अन्तर जामा, हर घट बैठा आसण लांयदा। आप वजाए शब्द दमामा, चोट इक्क नगारे लांयदा। ब्रह्मा वेखे मार ध्याना, अट्ठे नेत्र नैण उठांयदा। विष्नूं वंसी होए हैराना, हरि जोती नूर उपांयदा। शिव शंकर बाशक तशका गल सुहाना, हथ्थ त्रिसूल उठांयदा। सुरपति राजा इन्द बाल नादाना, नेत्र रो रो नीर वहांयदा। करोड़ तेतीसा मंगे दाना, आपणी झोली अग्गे डांयदा। पुरख अबिनाशी देवे धुर फ़रमाणा, लोआं पुरीआं आप सुणांयदा। सो पुरख निरँजण हरि भगवाना, सांतक सति वरतांयदा। खेले खेल हरि महाना, खेल खिलारी आप अख्वांयदा। आप आपणा भेख वटाना, भेखाधारी वेस करांयदा। लोकमात हरि जोत जगाना, निहकलंका नाउँ रखांयदा। गुर गोबिन्दा नौजवाना, सोया पूत आप उठांयदा। सम्बल नगरी मेल मिलाना, साढे तिन्न हथ्थ वंड वंडांयदा। साचा खण्डा इक्क चमकाना, हरि शब्दी दिस ना आंयदा। ब्रह्मण्डां वेखे मार ध्याना, आप आपणा मुख छुपांयदा। किसे हथ्थ ना आए जगत विद्वाना, ज्ञानी ध्यानी ना दर्शन पांयदा। पढ़ पढ़ थक्के वेद पुराणा, अञ्जील कुराना करता कादर दिस ना आंयदा। जिस जन बख्शे चरन ध्याना, अमृत आत्म जाम प्यांअदा। देवे दरस हरि भगवाना, ब्रह्म पारब्रह्म मिलांयदा। आत्म सेजा कर परवाना, नारी कन्ता रूप समांयदा। आप आपणे गले लगाना, एका सेज हंढांयदा। सुरती शब्द इक्क बबाणा, एका मार्ग लांयदा। एका दूजा भउ चुकाना, दूसर दर ना कोई वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरि गोबिन्द संग वखांयदा। सगला संग हरि रघुनाथ, अंगीकार
अख्वाया। प्रगट हो त्रैलोकी नाथ, मंगी मंग पूर कराया। एका देवे साची वत्थ, धुर दरगाही लै के आया। सोहँ शब्द साचा रथ, चार वरना लए चढ़ाया। कलिजुग बुरज जाणा ढठ्ठ, अन्त रहिण ना पाया। त्रैगुण माया तेरा मट्ठ, प्रभ साचे आप तपाया। सतिजुग तेरी साची चट्ठ, बीस बीसा दए कराया। हरिजन मेला मेल मिलाए नठ्ठ नठ्ठ, वीह सौ चौदां बिक्रमी रुत्त सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, काया मन्दिर वेख वखाया। काया मन्दिर सच दुआरा, नानक वज्जी वधाईआ । रसना गाए नर निरँकारा, अजपा जाप कराईआ । ओअँ सोहँ इक्क प्यारा, एका दूजा भउ चुकाईआ। मिले हरि कन्त प्यारा, नार सुहागण इक्क अख्वाईआ। आपणी गोदी दए हुलारा, आप आपणे गले लगाईआ। आपे बख्शे चरन प्यारा, चरन चरनोदक मुख चुआईआ। अमृत आत्म ठंडी ठारा, गुर गोबिन्द झोली पाईआ। आपे बणया जग वरतारा, आपे मुख चुआईआ । आपे खोल्हणहार भण्डारा, आपे बन्द कराईआ। जुग जुग खेले खेल विच संसारा, खेलणहार आप अख्वाईआ। आदि पुरख निरँजण अगम्म अपारा, अलक्ख अगोचर अलक्ख ना अलक्ख्या जाईआ। अगाध बोध शब्द जैकारा, हरि साचा आपणा लाईआ। वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी ना पावे सारा, हरि वड्डा वड वड्याईआ। आवे जावे विच संसारा, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर हरि खेल न्यारा, कलिजुग बैठा मुख छुपाईआ। गुर गोबिन्दा बण लिखारा, हरि लेखा गया लिखाईआ। निहकलंक लए अवतारा, जोती शब्द कुड़माईआ। खोजे शब्द सो सिख हमारा, गुरू ग्रन्थ देह बुझाईआ। मिले मेल नर निरँकारा, विछड़ कदे ना जाईआ। हरि का भेव खेल न्यारा, कोई भेव ना जाणे राईआ। अन्दर मन्दिर किसे ना पाया गुर शब्द दुआरा, गुरुद्वारे बैठे सीस झुकाईआ। नानक मिल्या ना मीत मुरारा, नानक नानक नानक रहे गाईआ। गोबिन्द ना तोड़े गढ़्ह हँकारा, गात्रे किरपान रहे लटकाईआ। चढ़या कोई ना महल्ल मुनारा, बाबे टल्ल पौड़ीआं लाईआ। साचा घाट जीव जन्त तेरा नौ दुआरा, कोई ना पार कराईआ। किसे कम्म ना आउणा पूजा पाठ, काम क्रोध लोभ मोह हँकार रसना होई हलकाईआ। जूठ झूठ मारे ठाठ, माया ममता लहर चढ़ाईआ। फिर फिर थक्के अट्ठ साठ, गंगा गोदावरी फेरा पाईआ। लेखा चुक्के ना आन बाट, मात गर्भ ना कोई छुडाईआ। बिन गुर पूरे दीपक जोती ना जगे चिराग, जोत निरँजण ना राह वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, हरिजन साचे रिहा मिलाईआ। साचा मेला हरि भगवन्ता, जन भगतां आप करांयदा। देवे नाम फूलन माला सच सुगंधा, दिवस रैण सुंघांयदा। धन्न वड्याई साचे सन्ता, सन्त सतिगुर विच समांयदा। सतिगुर महिंमा बेअन्त बेअन्त बेअन्ता, नानक सतिगुर आपणा इक्क ध्यांअदा। दिवस रैण उडीके करे प्यार साचे कन्ता, नारी रूप (आप) अख्वांयदा।
सोलां कर शृंगार काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्ता, सतिनाम कज्जल धार नैणा पांयदा। सोहँ शब्द सुहागी छंत इक्क गवन्ता, सो पुरख निरँजण आप जणांयदा। आपे जिह्वा आपे मणीआ आपे मणता, मन का मणका आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जनक बदेह तेरा लग्गा नेंहु, हरि साचा पूर करांयदा। जगत नाता बंधी तोड़, आपणा आप कराया। नानक गोबिन्द एका घोड़, एका पौड़ा लगाया। अन्तिम वेले जाए बौहड़, गोबिन्द गोबिन्द मंग मंगाया। सम्बल नगरी आपे जाणे लभ्मा चौड़, वेद कतेब ना किसे जणाया। लक्ख चुरासी वेखे फल मिट्ठा कौड़, घट घट अन्दर वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां चरन द्वार तीर्थ तट्ट गुर दर मन्दिर इक्क वखाया।
चरन दुआरा साचा हट्ट, प्रभ साचा आप वखांयदा। दुरमति मैल देवे कट्ट, जो जन धूढ़ी धूढ़ रमांयदा। तन लपेटे साचा पट, एका पड़दा नाम पांयदा। दूई द्वैती कढ्ढे वट, पंचम तत्त ना कोई नचांयदा। दीपक जोती लट लट, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। ना कोई पूजा ना कोई पाठ, एका चरन ध्यान लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजण लए वर, नरायण आप अख्वांयदा। गुरमुख साजण सच नरायण, निरगुण आप अख्वाया। रसना सके ना किसे कहिण, जिस जन दर्शन पाया। मेल मिलावा लोचन नैण, नैणा हवन इक्क कराया। नाता तुटे साक सज्जण मात पित भाई भैण, बंधप बंध ना कोई बंधाया। गुरमुख तेरा आप चुकाए लहिण देण, कलिजुग अन्तिम मेल मिलाया। तन पहनाए साचा बस्त्र गहिण, इक्क शृंगार रखाया। गुरमुख गुरमुख सतिगुर सन्त साजण एका धाम इक्ट्ठे रहिण, विछड़ कदे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोती जोत नूरो नूर उपाया। पारब्रह्म प्रभ जोत जगा, आपणा आप उपांयदा। आप आपणी दया कमा, सतिगुर पूरा मात धरांयदा। सतिगुर पूरा शब्द जणा, साची सिख्या इक्क सुणांयदा। साची सिख्या इक्क जणा, दे मति आप समझांयदा। साची मति हरि हरि उपा, एका तत्त रखांयदा। एका तत्त वेख वखा, आपणा वेस वटांयदा। आप आपणा वेस वटा, हर घट वेख वखांयदा । हर घट आपे आसण ला, आपणा मुख छुपांयदा। आपणा मुख आप छुपा, आपणी कल वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा नाउँ धरांयदा। जोती नूर हरि निरँकार, जोती जोत सवाईआ। सतिगुर पूरा कर त्यार, लोकमात दए वड्याईआ। सतिगुर पूरा ख़बरदार, एका शब्द जणाईआ। एका शब्द अपर अपार, हरि आपणा आप उपाईआ। आप आपणा कर त्यार, आप आपणे विच टिकाईआ ।
आप आपणा कर उज्यार, आप आपणा वेख वखाईआ। आप आपणा वेख विचार, आप आपणा रंग रंगाईआ। आप आपणा रंग ललार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे दर सुहाईआ। जोती नूर हरि उज्यारा, हरि हरि रूप समाया। सतिगुर पूरे कर प्यारा, साचा शब्द सुणाया। साचा शब्द सच्ची धुन्कारा, घर साचे आप वजाया। आप सुणाए हरि करतारा, आपणा राग अल्हाया। गुर पूरे देवे इक्क अधारा, एका मार्ग लाया। लोकमात लै अवतारा, आप आपणा मात धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात जोत धर, गुर मति गुर आप अख्वाया। सतिगुर दीन दयाल हरि, आपणी कल वरतांयदा। आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे आप बणांयदा। पंच विकारा दूर कर, माया मोह तुड़ांयदा। जूठ झूठ ना सोहे दर, पंच विकार रहिण ना पांयदा। घर विच वखाए आपणा घर, रंग महल्ल इक्क सुहांयदा। ना कोई दीसे चार दिवार, दर दरवाज़ा ना कोई रखांयदा। ना कोई बाडी सके घड़, ना कोई बणत बणांयदा। ना कोई दिसे किला कोट गढ़्ह, ना कोई निशान वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजण साचे आप मिलांयदा। साचे घर सच प्रकाश, घर आपणे आप कराईआ। पारब्रह्म पुरख अबिनाश, दर दुआरा इक्क सुहाईआ। गुरमुखां हिरदे कर कर वास, साचे सर आप नुहाईआ। साचे मण्डल पाए रास, गोपी काहन रूप वटाईआ। वेख वखाए पृथ्वी आकाश, इक्क ध्यान लगाईआ। जन भगतां हिरदे रक्खया वास, आत्म ब्रह्म जणाईआ। इक्क वस्त गुर साचे पास, हरिजन काया झोली आप भराईआ। घर विच घर करे प्रकाश, घट घट करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजन जोत जगाईआ। घर विच घर आप टिका, आपणा घर सुहाया। दीपक जोती इक्क जगा, अज्ञान अन्धेर मिटाया। धुन अनादी इक्क वजा, अनहद ताल सुणाया। पंचम मीता मेल मिला, साचा सगन मनाया। साचे घर डेरा ला, आप आपणा पड़दा लाहया। चाउ घनेरा दर्शन पा, मेरा तेरा दए चुकाया। सञ्झ सवेरा दए मिटा, दिवस रैण ना कोई जणाया। घर अन्दर घर दए वसा, घर बाहरी दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजण लए तराया। घर सुहञ्जणा घर निरँजणा, घर जोत जगाया। घर मजना घर अंजणा, घर सज्जणा चाँईं चाँईंआ। घर तजणा घर घर विच सजणा, घर भज्जणा घर थिर वखाईआ। घर कज्जणा घर गज्जणा घर वज्जणा, ताल नगारा इक्क वजाईआ। घर जहाज़ना घर ताजना घर राजना, शाहो भूप बैठा आसण लाईआ। घर आवाज़ना घर ग़रीब निवाज़णा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साजण वेख वखाईआ। घर अन्धेरा घर घर बत्ती, घट जोती नूर सवाईआ। घर फेरा घर वा ना लगे तत्ती, घर एका दर सुहाईआ। घर घनेरा घर
कमलापती, घर मेला सहिज सुभाईआ। घर डेरा घर समरथी, घर सदा संग निभाईआ। घर झेड़ा घर शब्द अकथी, घर धुनो धुन उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हर घट बैठा आसण लाईआ। घर बन्दना घर सीस, घर जगदीस अलख जगाईआ। घर चन्दना घर छतीस, घर बीतस घर इकीस वेख वखाईआ। घर अनन्दना घर बीस, घर सीस छत्र झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर में रिहा टिकाईआ। घर अन्दर घर मन्दिर, घर हवनी हवन कराया। घर कन्दर घर त्रैलोकी नंदन, घर बंधन तोड़ तुड़ाया। घर फंदन घर रवि ससि तार सूरज चन्दन, घर आकाश प्रकाश रखाया। घर अनन्दन घर बख्शंदन, घर परमानंद समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन घर घर मेल मिलाया। घर सुत घर दुलारा, घर घोड़ चढ़ाईआ। घर रुत्त घर हुलारा, घर जोड़ जुड़ाईआ। घर लुट्ट घर प्यारा, घर लग्गी तोड़ निभाईआ। घर रुठ घर वणजारा, घर सहिज भण्डार वरताईआ। घर इक्ट्ठ घर जैकारा, घर निरँकारा दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे घर वसाईआ। घर गढ़्ह घर गृह, घर घर वज्जे वधाईआ। घर धड़ घर साचा रहे, घर घर करे रुशनाईआ। घर चढ़ घर साचा बहि, घर घर मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर घर रिहा समाईआ। घर गोबिन्द घर बख्शिंद, घर हरि हरि नाम अपारा। घर अमृत घर धारा सिन्ध, घर घर रिहा वहाईआ। घर कूड़ क्रिया निन्द, घर मूर्ख साची बिन्द, घर घर रिहा उपजाईआ। घर चिन्द घर दाता गुणी गहिंद, घर गहर गवर समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे आप मनाईआ। पारब्रह्म गुर वड्याई, सतिगुर पुरख उपाया। सतिगुर पूरे घर वज्जे वधाई, अनहद ताल वजाया। गुरमुख साचे लए जगाई, जागरत जोत आप जगाया। अवण गवण भेव मिटाई, ऊँच नीच ना वेख वखाया। कोटी कोट कोट हरि जीव भुलाई, गुरसिख विरला इक्क उठाया। घट घट घर घर चोटी उप्पर बहि बहि वेख वखाई, उच्चे मन्दिर डेरा लाया। सोहँ सोटी प्रभ हथ्थ उठाई, नाम लंगोटी तेड़ बंधाया। घर घर विच अलख रिहा जगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे बणत बणाया। गुरमुख साचे बणत बणाए, सम समग्री हथ्थ रखाईआ। आप आपणी दया कमाए, आत्म अन्तर मैल गंवाईआ। मन मति बुध आप समझाए, साची सिख्या इक्क पढ़ाईआ। आप आपणा जाप जपाए, अजपा जाप आप चलाईआ। रसना जिह्वा आप हिलाए, मणीआ मणत आप समाईआ। गुण अवगुण ना वेख वखाए, दयानिध दया कमाईआ। सरगुण निरगुण मेल मिलाए, सच समाधी विच समाईआ। बोध अगाधी शब्द जणाए, धुर दी वादी बाण रखाईआ। विस्माद विस्माद विस्मादी आप अख्वाए,
गुरमुख साचे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम तोड़े पंचम जोड़े पंचम मेल मिलाईआ। गुरमुख साचा आप बणाउणा, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। कंचन काया गढ़्ह सुहाउणा, हड्ड मास नाड़ी रत्त लेखे लाईआ। हाडी नाड़ी जोड़ जुड़ाउणा, नौ दर वेख वखाईआ। नौ द्वार बंक सुहाउणा, लोकमात रचन रचाईआ। माटी पोच घुमिआर इक्क अख्वाउणा, घट भाण्डे आप बणाईआ। आपणा मन्दिर आप सुहाउणा, आप आपणा दर खुल्हाईआ। आपणा दीपक आप जगाउणा, आपणे घर करे रुशनाईआ। आपणा घर आप सुहाउणा, आपणा राग अल्हाईआ। आपणा राग आप अल्हाउणा, अनहद ताल वजाईआ। अनहद ताल आप वजाउणा, पंचम वेख वखाईआ। पंचम बहि बहि ख़ुशी मनाउणा, घर साचे वज्जे वधाईआ। साचा घर इक्क सुहाउणा, घर घर में वेख वखाईआ। दस्म द्वारी नाउँ धराउणा, दहि दिशा करे रुशनाईआ। साची सेजा इक्क विछाउणा, शब्द सिँघासण आसण लाईआ। आप आपणा उप्पर लगाउणा, निर्मल जोत करे रुशनाईआ। पंज तत्त कोई दिस ना आउणा, ना कोई वेख वखाईआ। सुरत सवाणी गुरमुख नारी आपणे अंग लगाउणा, आप आपणी ख़ुशी मनाईआ। नारी कन्ता भेव खुल्ल्हाउणा, सईआं मंगल साचा गाईआ। आदि शक्त इक्क सगन मनाउणा, अमृत आत्म मुख चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर विच वखाए साचा घर, गुरमुख साचे बणत बणाईआ। गुरमुख साचे आप बणा, आपणा संग उठांयदा। पंज तत्त विकार वटा, एका राह जणांयदा। हँकार विकारा कोई दिसे ना, सच सुच्च समांयदा। घर विच वखाए साचा थाँ, घर घर में आप टिकांयदा। घर में वेखे पिता माँ, पूत सपूता घर वसांयदा। घर विच देवे ठंडी छाँ, घर अमृत इक्क प्यांअदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख गुरसिख साचे सज्जण लोकमात उपांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, हरिजन तेरे घर तेरा घर सुहांयदा।
तेरे घर तेरा घर, हरि हरि आप सुहाया। तेरे दर तेरा दर, हरि हरि आप खुल्हाया। तेरे सर तेरा सर, हरि हरि आप बणाया । तेरे दर तेरा दर, हरि हरि आप उपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख नाम जुग जुग आप वड्आया। गुरसिख हरि रंग रत्तया, सतिगुर सच सरनाए। आप आपणा मुल पछानया, भरमी भरम गंवाए। एका लिव इक्क ध्यानया, एका मन्त्र नाम दृढ़ाए। एका जिह्वा एका गाणया, एका रसना आप हिलाए। एक दान एका दानया, एका झोली आप भ्राए। एका शब्द इक्क निशानया, तीर निराला इक्क लगाए। एका धुन एका बाणीआ, एका
एक हरि सुणाए। एका रंग हरि सुल्तानया, हरिजन साचे आप रंगाए। एका बख्शे चरन ध्यानया, चरन धूढ़ी मस्तक टिक्का लाए। एका ब्रह्म इक्क ज्ञानया, एका धर्म रखाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख लेखे लए लाए। गुरमुख झूठा नाता तोड़, सच सच समाया। चरन प्रीती निभे तोड़, हरि जोती जोड़ जुड़ाया। शब्द चाढ़्हे साचे घोड़, साचा घोड़ा इक्क दौड़ाया। चौदां चौदस चौदां जाए बौहड़, बीस बीस संग रखाया। आपणे अन्दर आपे दौड़, आप आपणा लड़ फड़ाया। भगतां भगती मेला इक्क इकेला जाए बौहड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए तराया। तरनी तरन विच संसार, गुर पूरे चरन ध्यानया। एका नाम इक्क जैकार, एके देवे धुर माणया। एका खण्डा एका धार, इक्क म्यान टिकानया। एका कन्ढ्ढा इक्क किनार, एका पार करानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले शाह सुल्तानया। हरिजन मेला शाह सुल्तान, शाह शहाना रूप समाईआ। आप आपणी किरपा धार, गुण निधाना संग निभाईआ। चौदां चौदां कर प्यार, घर सच करे रुशनाईआ। बीस बीसा दए आधार, आप आपणी ख़ुशी मनाईआ। जगत जगदीश नर निरँकार, निरगुण होए सहाईआ। कलि कल्की लै अवतार, कलि कल में खेल खिलाईआ। कलि कल्की पावे सार, काल नगारा इक्क वजाईआ। कलि कल्की अवतार, कलि कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। कलि कल्की दुहागण नार, कल्की कलि लए प्रनाईआ। दोहां मेला अन्तिम वार, जगत द्वार रिहा कराईआ। तन पहनाए त्रैगुण हार, पंज तत्त शृंगार वखाईआ। मन मति बुध करे प्यार, दासी दास नाल रलाईआ। आपे वसया सभ तों बाहर, दिस किसे ना आईआ। गुरमुख साचे लए उभार, आप आपणी बूझ बुझाईआ। अमृत आत्म बख्शे धार, काया बाटा इक्क सुहाईआ। सोहँ खण्डा फिरे तिक्खी धार, सच सुच्च मिठास रखाईआ। ब्रह्मण्डां वंडे हरि वंडणहार, आपणी भिच्छया आपे पाईआ। सन्त सतिगुर साजन मीत मुरार, हरि हरिजन लए उठाईआ। आत्म दरसी दरस अपार, दर द्वारे आप वखाईआ। साचा कलस हथ्थ करतार, अमृत अमृत मुख चुआईआ। नाम सालस अन्तिम वार, कलिजुग दए कराईआ। ख़ालसा ख़ालस कर त्यार, चार वरन इक्क सरनाईआ। नाम लालसा अपर अपार, जोती नूर करे रुशनाईआ। आलस निन्दरा दए उतार, चित वित ना ठगोरी पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका आपणी ओट रखाईआ। ख़ालसा ख़ालस गुरमुख, गुर पूरा घोड़ चढ़ांयदे। दो जहानां लेखा लिख, साचा पौड़ा आप वखांयदे। सृष्ट सबाई रिहा वेख, आप आपणा मुख छुपांयदे। भरमे भुल्ले धारी केस, धर्म सति ना कोई जणांयदे। गुर मन्दिर अन्दर लभ्भदे दस दस्मेस, नौ दर खोज खुजांयदे। पुरख अबिनाशी अवल्लड़ा भेस, ब्रह्मा विष्न महेष गणेश मुख शरमांयदे। जन भगतां दर द्वारे दर
दरवेश, भेखा धारी भेख वटांयदे। निरगुण रूप सदा आदेस, सरगुण सच समांयदे। बाल अवस्था अल्ल्हड़ वरेस, चौदां चौदां विच फिरांयदे। आपे आपणे लिखे लेख, गुरमुख साजण वेख वखांयदे। शब्द गुर मुच्छ दाढ़ी ना दिसे केस, मूंड मुंडाया ना कोई सुहांयदे। आदि जुगादी जुग जुग जाणे आपणा वेस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख गुरसिख सन्त सतिगुर एका धाम सुहांयदे।