पुस्तकालयभाग ७

२६ पोह २०१४ बिक्रमी संगत जोड़ मेला हरिभगत द्वार जेठूवाल

पारब्रह्म पुरख अबिनाश, परम पुरख सुल्तानयां। खेले खेल पृथ्मी आकाश, हरि वाली दो जहानयां। साचे मण्डल पावे रास, साचे तख्त आप सुहानयां। जन भगतां वसे सदा पास, आदि अन्त गुण निधानयां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा मूल पछाणयां। पारब्रह्म पुरख सुल्ताना, हरि हरि आप अख्वांयदा। जोती जोत नूर महाना, दीपक साचा आप टिकांयदा। शब्द शब्दी शब्द तराना, नाद अनादी आप वजांयदा। हर घट खेले खेल महाना, दिस किसे ना आंयदा। ब्रह्मा वेखे कर ध्याना, नेत्र लोचण आप उठांयदा। शिव शंकर मारे इक्क ध्याना, बाशक तशका गल लटकांयदा। इन्द इन्द्रासण बाल नादाना, करोड़ तेतीसा संग रखांयदा। लक्ख चुरासी खेल भगवाना, आप आपणी रचन रचांयदा। त्रैगुण माया कर प्रधाना, सति सरूप समांयदा। आप आपणा देवे ब्रह्म ज्ञाना, आपणी विद्या आप पढ़ांयदा। आपे जाणे धुर फ़रमाना, एका राग अल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेख विखांयदा। पुरख अबिनाशी हरि भगवन्ता, अकल कला समाया। आपे जाणे जीआं जन्ता, साधां सन्तां आप तराया। आपे नारी आपे कन्ता, आप आपणी सेज हंढाया। आपे चाढ़्हे रंग बसन्ता, चोली रंगण आप रंगाया। आपे रसना जिह्वा मणीआ मंता, शब्द शब्दी आप रलाया। आपे खेले खेल जुगा जुगन्ता, विष्नूं वंसा आप उपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेख वखाया। पुरख अबिनाशी हर घट जाण, जोती नूर टिकाईआ। एका शब्द इक्क ज्ञान, एका ब्रह्म जणाईआ। एका चरन इक्क ध्यान, एका लिव लाईआ। एका पूजा पाठ एका घर वखान, एका हवन कराईआ। एका अमृत आत्म मारे ठाठ, सर सरोवर इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा ल्ए प्रनाईआ। आप आपणा हरि आपणा, आपणा रंग रंगाया। आप आपणी मंग मंगा, आप आपणी झोली पाया। आप आपणा

मृदंग वजा, आप आपणा ल्ए सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा ल्ए उपाया। आपणा आप हरि उपा, आपणी रचन रचाईआ। सति सरूप गया समा, दिस किसे ना आया। रचनहारा रचना रिहा रचा, लेखा लेख ना कोई लिखाईआ। भेखधारी भेख वटा, भेख अवल्लड़ा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि आप आपणी जोत धर, दर घर साचा इक्क सुहाईआ। साचा घर हरि नरायण, एका एक रखाया। ब्रह्मा वेखे नेत्र नैण, दूर दुराडा मुख उठाया। एका हरि एका नर एका वर एका घर एका साक सज्जण सैण, मीत मुरार इक्क अख्वाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नाउँ धराया। नाउँ धर हरि निरँकार, आपणी कल वरताईआ। पूत सपूता कर त्यार, जोती जोत जगाईआ। जोती नूर अपर अपार, दिवस रैण करे रुशनाईआ। साचे घर पावे सार, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। विष्नूं वंसी ना करे आकार, ना कोई लेख लिखाईआ। ब्रह्मा वेता ना ल्ए हुलार, वेद कतेब ना कोई जणाईआ। शिव शंकर ना पाए गल हार, कंठ माला ना गल लटकाईआ। करोड़ तेतीसा ना कोई करे प्यार, इन्द इन्द्रासण संग रखाईआ। एका एक एकँकार, हरि आपणा घर सुहाईआ। जुग जुग लोकमात ल्ए अवतार, आप आपणी बणत बणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर पार किनार, काहना कृष्ना वेख वखाईआ। कलिजुग तेरा कूड़ पसार, चारों कुंट दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए जगाईआ। बलवन्त कन्त हरि प्यार, आत्म सेज सुहाईआ। पुरख अबिनाशी पावे सार, अन्दर मन्दिर खोज खुजाईआ। आप आपणा कर आकार, आपणा रूप दरसाईआ। सच महल्ला अपर अपार, पुरख अगम्मा रिहा बणाईआ। दमा दम रसन उचार, सरगुण विच समाईआ। निरगुण रूप हरि करतार, सरगुण बूझ बुझाईआ। साचा मेला विच संसार, कलिजुग अन्तिम मेल मिलाईआ। पूर्ब लहिणा कर विचार, नेत्र नैणा दरस दिखाईआ। साचा गहिणा तन शृंगार, बस्त्र भूषन नाम पाईआ। सतिगुर साचे चरन सरन सरन चरन एका बहिणा एका ओट रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निर्मल जोती जोत जगाईआ। निर्मल जोती जोत जगा, आपणी बूझ बुझांयदा। कौस्तक मणीआ मस्तक टिक्का इक्क लगा, अन्ध अन्धेर मिटांयदा। दो जहानी लेखा आप लिखा, लहिणा लहिणा झोली पांयदा। शब्द शब्दी इक्क जणा, शब्दी शब्द जणांयदा। आत्म तृष्ना भुक्ख मिटा, हउमे रोग गंवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी मंग मंगांयदा। साची मंग हरि दातार, आपणी आप मंगाईआ। आपे पावणहारा सार, जुग जुग आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। त्रेते राम राम अवतार, रघुवंसा हरि रघुराईआ। जगत निमाणी पावे सार, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। तोड़े गढ़ जगत हँकार, आप आपणी दया कमाईआ। रसना भोग इक्क अहार, भीलनी खुशी

मनाईआ। कलिजुग अन्त बलवन्त कन्त जाए बलिहार, प्रभ अबिनाशी तेरी चोग रसना मुख लगाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, सच प्रसादि आदि जुगादि जुग जुग आप आपणा आप आप वरताईआ।

गुरचरन सच द्वार, गुरमुख विरला पांयदा। गुरचरन जन प्यार, जोग जुगत वखांयदा। गुरचरन तन शृंगार, बस्त्र तन हंढांयदा। गुरचरन भरम निवार, भाण्डा भरम भनांयदा। गुरचरन बंक घर बार, एका हरि सुहांयदा। गुरचरन विच संसार, हरि गोबिन्द मेल मिलांयदा। गुरचरन साची धार, पारब्रह्म इक्क जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरचरन वेख वखांयदा। गुरचरन साचा जोग, गुर पूरे इक्क रखाया। गुरचरन साचा भोग, गुर पूरा वेख विखाया। गुरचरन धुर संजोग, गुर पूरा लेख लिखाया। गुरचरन तीन लोक, गुर पूरा पार कराया। गुरचरन सच सलोक, गुर पूरे नाम दृढ़ाया। गुरचरन कटे रोग, गुर पूरा रोग गंवाया। गुरचरन देवे मोख, गुर पूरा आप दवाया। गुरचरन मिटे हरख सोग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे सच सरनाया। गुरचरन सच भण्डार, गुर पूरा इक्क विखांयदा। गुरचरन पावे सार, गुर पूरा दया कमांयदा। गुरचरन पार उतार, गुर गुरमुख वेख वखांयदा। गुरचरन इक्क बलकार, गुर एका जोत जगांयदा। गुरचरन रंग करतार, हरि साचा जोड़ जुड़ांयदा। गुरचरन ढहि पए द्वार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा इक्क सुहांयदा। गुरचरन साचा घर, घर साचे वज्जे वधाईआ। गुरचरन मिले वर, एका वर हरि रघुराईआ। गुरचरन ना जाए मर, एका रंगण रंग रंगाईआ। गुरचरन साची तरनी तर, भव तरनी पार कराईआ। गुरचरन मेला नरायण नर, नरायण नर समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका चरन ध्यान रखाईआ। गुरचरन साची सेव, हरि साचा आप जणांयदा। गुरचरन साचा देव, इष्ट देव आप अख्वांयदा। गुरचरन अलख अभेव, अलख निरंजन आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा दर सुहांयदा। गुरचरन साची टेक, हरिजन इक्क रखांयदा। गुरचरन बुध बिबेक, गुर पूरा आप करांयदा। गुरचरन ना लग्गे सेक, माया ममता मोह चुकांयदा । गुरचरन नेत्र पेख, धूढ़ी मस्तक लांयदा। गुरचरन लिखे लेख, लेखा गुर आप गणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका ध्यान इक्क ज्ञान एका माण जणांयदा। गुरचरन साची वथ्थ, गुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। गुरचरन हरि समरथ, समरथ पुरख आप अख्वाईआ। गुरचरन सगल विसूरे जाइन लथ्थ, चरन दुआरे दर्शन पाईआ। गुरचरन मिले साचा रथ, दो जहाना पार कराईआ। गुरचरन दुआरे जो जन जाए ढठ्ठ,

ढहि पए सच्ची सरनाईआ। गुरचरन रखाए साचा हथ्थ, मन मति बुध दए समझाईआ। गुरचरन खोल्हे हरन फरन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। गुरचरन साचा हट्ट, हरिजन साचे आप वखाया। गुरचरन तीर्थ तट्ट, गुरमुख विरले पाया। गुरचरन मैल देवे कट्ट, दुरमति तन रहिण ना पाया। गुर शब्द मारे एका सट्ट, अनहद देवे ताल वजाया। गुरचरन द्वार साचा मट्ठ, गुर दर मन्दिर राग अल्हाया। गुरचरन गेड़े उलटी लट्ठ, लक्ख चुरासी दए भवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका चरन एका सरन रिहा रखाया। गुरचरन नाता जोड़, हरि साचे आपे जोड़या। गुरचरन निभे तोड़, ना होए जगत विछोड़या। गुरचरन साचा घोड़, दो जहानी फिरे दौड़या। गुरचरन जाए बौहड़, गुरसिख आत्म लग्गी औड़या। गुरचरन साचा पौड़ , वेखे परखे मिट्ठे कौड़या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होए ब्रह्मण गौड़या। गुरचरन साचा वत, गुरमुख बीज बिजाया। गुरचरन साची रत्त, हरिजन लेखे लाया। गुरचरन साची मति, एका मन्त्र नाम जपाया। गुरचरन रक्खे पति, पतिपरमेश्वर आप अख्वाया। गुरचरन साचा सति, धीरज यति सन्तोख आप जणाया। गुरचरन रक्खे दे कर हथ्थ, दिस किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाया। गुरचरन साची दात, दर घर साचे पाईए। गुरचरन वड करामात, लोकमात हरि गुण गाईए। गुरचरन मिटे अन्धेरी रात, आत्म दीपक चन्द चढ़ाईए। गुरचरन आत्म अमृत देवे बूंद स्वांत, तृष्ना भुक्ख गंवाईए। गुरचरन पिता गुरचरन मात, गुर गोदी बैठ सदा सुख पाईए। गुरचरन बंधाए साचा नात, विछड़ कदे ना जाईए। गुरचरन वखाए उत्तम जात, वरन बरन विच ना आईए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरचरन साचा कमलापात, कन्त कन्तूहला इक्क हंढाईए। गुरचरन सच सलाह, गुर पूरे आप जणाईआ। गुरचरन जगत मलाह, बेड़ा बन्ने लाईआ। गुरचरन सच्चा राह, सच्चा मार्ग इक्क वखाईआ। गुरचरन मेला बेपरवाह, दरगहि साची मेल मिलाईआ। गुरचरन सोहे साचा थाँ, गुरसिख आपणे गले लगाईआ। गुरचरन पकड़े बांह, आप आपणा हथ्थ उठाईआ। गुरचरन हँस बणाए फड़ फड़ काँ, कलिजुग वेला अन्तिम आईआ। गुरचरन देवे ठंडी छाँ, अग्नी अग्ग ना कोई जलाईआ। गुरचरन साचा नाउँ, नाउँ निरँकारा आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा लेख लिखाईआ। गुरचरन साचा गोझ, हरि साचे आप खुल्हाया। गुरचरन साचा खोज, भेव किसे ना पाया। गुरचरन भेव खुल्हाए एका दूज, तीजा नेत्र दए खुल्हाया। गुरचरन गुरमुख विरला रिहा लोच, अट्ठे पहर आस तकाया। गुरचरन मिटे सोच, आलस निन्दरा दए गंवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन साची मौज वखाया। गुरचरन

साचा माण, गुरमुख इक्क रखाया। गुरचरन मेल हाणीआ हाण, शब्द सुरती मेल मिलाया। गुरचरन जाणी जाण, जानणहार आप अख्वाया। गुरचरन मिले धुर फ़रमाण, बोध अगाधा शब्द जणाया। गुरचरन तुटे जगत माण, तन अभिमान रहिण ना पाया। गुरचरन मिले धुर निशान, धुर धाम दए सुहाया। गुरचरन मिटे जम की काण, राए धर्म ना दए सजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरचरन मेल मिलाया। गुरचरन साची आस, हरि हरि आप वखाईआ। गुरचरन सच प्यास, गुर पूरा रिहा बुझाईआ। गुरचरन दासी दास, सेवक सेवा आप कमाईआ। गुरचरन साची रास, काहना कृष्ना रूप वटाईआ। गुरचरन लेखे रसन स्वास, रसना जिह्वा हरि हरि गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरचरन देवे वड्डी वड्याईआ। गुरचरन साची कार, हरि हरि आप करांयदा। गुरचरन साची धार, जुग जुग आप चलांयदा। गुरचरन इक्क प्यार, एका राह वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा गुर आप अख्वांयदा। साचा गुर हरि निरँकार, सतिगुर रूप समाया। आप अपणा कर पसार, आप आपणा भेख वटाया । जोती नूर कर उज्यार, आकाश प्रकाश समाया। लोआं पुरीआं बन्न्हे धार, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाया। जेरज अंड ल्ए उभार, उत्भुज सेत्ज संग रलाया। त्रैगुण माया कर प्यार, ब्रह्मे झोली पाया। विष्नूं वंसी खबरदार, शिव शंकर रिहा हिलाया। लक्ख चुरासी कर त्यार, पंज तत्त आप उपाया। निरगुण हरि निरँकार, बैठा आसण लाया। जिस जन बख्शे चरन प्यार, गुरचरन सो जन आया। मनमुख डुब्बे वहिंदी धार, कलिजुग काया दए रुढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजन जोड़ जुड़ाया। गुरचरन साचा रंग, गुर पूरा आप चढ़ांयदा। गुरचरन साची मंग, गुरमुख मंग मंगांयदा। गुरमुख सच पलँघ, साची सेज विछांयदा। गुरचरन धारा गंग, अठसठ मुख शरमांयदा। गुरचरन कटे भुक्ख नंग, एका वस्तू झोली पांयदा। गुरचरन अंगीकार करे कराए लाए अंग, सोभावन्ती नार सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी बूझ बुझांयदा। चोजी खेल हरि निरँजण, आपणा खेल खिलाया। चरन धूढ़ी बख्शे मजन, मस्तक तिलक लगाया। दो जहानी साचा सज्जण, कलिजुग ठगोरी पाया। पारब्रह्म आया पड़दे कज्जन, गुरमुख चोरी चोरी ल्ए जगाया। अमृत आत्म पी पी रज्जण, भर प्याला इक्क प्याया। मनमुख जीव कलिजुग अग्नी दझन, पंज विकार लम्बू लाया। जूठे झूठे भाण्डे भज्जण, थिर कोई रहिण ना पाया। जन भगतां रक्खे अन्तिम लज्जण, इक्क दुआरा रिहा वखाया। गुरचरन धूढ़ रंग चाढ़्हे गूढ़ देवे नाम जहाजन, साचा चप्पू इक्क लगाया। प्रगट होए देस माझन, सम्बल नगरी धाम सुहाया। शाहो भूप वड राजन, शाह सुल्तान आप अख्वाया। आपे रचया आपणा काजन, आप आपणा मंगल गाया। जन भगतां देवे सोहँ

दाजन, पल्ले एका गंढ्ढ बंधाया। अन्दर मन्दिर बहि बहि मारे वाजन, दिस किसे ना आया। काया काअबा शब्द साचा हाजी हाजन, एका हज्ज रिहा कराया। दो दो आबा पुन्न सवाबन, शाह नवाबा वेख वखाया। साचा चरन दए रकाबन, चिट्टे अस्व आसण लाया। आपे चढ़या साचे ताजन, लोकमात फेरा पाया। पारब्रह्म प्रभ ग़रीब निवाजन, परवरदिगार आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरन धूढ़ इक्क सुहाया। चरन दुआरा साचा खोल्ह, हरि साची अलक्ख जगाईआ। जन भगत दुआरे बोले एका बोल, सोहँ नाम वड्याईआ। आप वजाए आपणा ढोल, लोआं पुरीआं रिहा हिलाईआ। लक्ख चुरासी आपे मौल, गुरमुख आत्म सेजा आप सुहाईआ। बैठा रहे सदा अडोल, ना कोई सके जगत डुलाईआ। आपे तोलणहारा तोल, नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। गुरचरन प्रीती जो जन गया घोल, अन्तिम देवे मुल पुआईआ। प्रगट होया कला सोल, अकल कला समाईआ। कलिजुग अन्तिम खेले होल, लाल गुलाला रंग चढ़ाईआ। जन भगतां आपे करे चोल्ह, आप आपणा भेख वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बंक दुआरा इक्क रखाईआ। बंक दुआरा पुरख अबिनाशी, आपणा आप रखाया। आपे वेखे जगत तमाशी, जगत जवाहरी आप हो आया। आपे करणहारा नासी, आपे ल्ए जवाया। आपे लेखे लाए दस दस मासी, आप आपणी दया कमाया। आपे सास आपे ग्रासी, आपे पंज तत्त अख्वाया। आपे हड्ड आपे नाड़ आपे मासी, आपे रक्त बूंद बण जाया। आपे होए दास दासी, निरगुण निरगुण आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजण ल्ए वर, चरन द्वार इक्क सुहाया। चरन द्वार साचा खेड़ा, हरि साचा आप वसंदड़ा। चरन दुआरे बन्न्हे बेड़ा, गुरमुख साचे आप चढ़ंदड़ा। चरन द्वार करे निबेड़ा, जुग जुग भेख वटंदड़ा। चरन द्वार चुक्के झेड़ा, मिले मेल गुणी गहिंदड़ा। चरन द्वार खुल्हा वेहड़ा, नौ दुआरे मारे जिन्दरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरन द्वार वखाए गोकल मथरा बिन्दरा। चरन द्वार साची रास, हरि साची रचन रचाईआ। चरन द्वार शाहो शबाश, गोपी काहना इक्क वखाईआ। चरन द्वार गुरमुख विरला पाए सार, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। चोजी खेले खेल अपार, गुरमुख मन्दिर अन्दर जोत जगाईआ। कन्त नारी नारी कन्ता रूप अपार, सेज सुहञ्जणी इक्क विछाईआ। जोत निरँजणी सेवादार, सेवक सेवा रही कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, गुरचरन चरन गुर एका देवे वड वड्डी वड्याईआ।

पुरख अबिनाशी हरि निरँकार, साचे तख्त सुहाया। निर्मल जोती कर आकार, आपणे रंग समाया। शब्द सरूपी जै

जैकार, एका नाअरा लाया। इक्क अकल्ला एकँकार, अकल कल अख्वाया। सति पुरख निरँजण किरपा धार, अलक्ख निरँजण अलक्ख जगाया। लोआं पुरीआं बन्न्हे धार, आप आपणा वेस वटाया। सचखण्ड हरि एका कार, एका नाम वखाया। पुरी ब्रह्म ल्ए उभार, पारब्रह्म सरनाया। शिव शंकर बख्शे चरन प्यार, चरन चरनोदक सीस टिकाया। इन्द इन्द्रासन कर विचार, करोड़ तेतीसा संग रखाया। कबीर कबीरा पावे सार, इक्क नाम वरताया। मात पताल आकाश हरि कर आकार, करता पुरख अख्वाया। चौदां हट्ट महल्ल उसार, दीपक इक्क जगाया। तीर्थ तट ना कोई किनार, गुरदर मन्दिर मस्जिद ना कोई वखाया। पवण पाणी ना कोई हुलार, बाणी खाणी ना कोए रचाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेस वटाया। आप आपणी कल धार, हरि आपणी बणत बणाईआ। आप आपणा वेख विचार, आप आपणी जोत जगाईआ। आप आपणा दए सहार, आप आपणा होए सहाईआ। आप आपणा कर प्यार, आप आपणे रंग रंगाईआ। आप आपणा वेख साचा घर बार, आप आपणा दर सुहाईआ। आप आपणे बैठ सच्चे दरबार, आप आपणा राज कमाईआ। आपे दाता शाहो सच्ची सरकार, शाहो भूप आप अख्वाईआ। आप आपणा कर आकार, निराकार रचन रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोती जोत दए उपाईआ। जोती जोत हरि जोत जगा, अचरज खेल खिलांयदा। लोकमात फेरा पा, आप आपणा राग अल्हांयदा। ब्रह्मा वेता ल्या जगा, एका शब्द सुणांयदा। चारे मुख आप खुल्हा, अट्ठे नेत्र नीर वहांयदा। हरि हरि हरि आपे गा, आपे भेव खुल्हांयदा। भेव ना सके कोई पा, आप आपणा मुख छुपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा संग रखांयदा। आप आपणा संग रक्ख, हरि आपणी कल वरताईआ। सतिजुग साचे हो प्रतक्ख, खेले खेल बेपरवाहीआ। सन्त सुहेले ल्ए रक्ख, मनमुख जीवां दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग खेले खेल वेख वखाए सृष्ट सबाईआ। सतिजुग साचा रंग माण, हरि साची बणत बणाईआ। आप आपणी कर पछाण, ब्रह्मण्डां ल्ए जगाईआ। एका देवे धुर फ़रमाण, आत्म ब्रह्म ज्ञान जणाईआ। एका शब्द इक्क बिबाण, एका एक रिहा चढ़ाईआ। एका जीअ एका दान, एका भिच्छया झोली पाईआ। एका राग एका कान, हरि एका एक सुणाईआ। एका हट्ट इक्क ज्ञान, इक्क दुकान एका वणज रिहा कराईआ। एका घर इक्क मकान, इक्क अकल्ला आप उपाईआ। ना कोई दीसे होर निशान, ना कोई रचन रचाईआ। जन भगतां देवे दर दुआरे माण, आप आपणी बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग सच सच करे कुड़माईआ। सतिजुग तेरा सच विहार, हरि साची बणत बणाईआ। एका शब्द इक्क जैकार, एका एक रहे सरनाईआ। एका हरि इक्क वरतार, देवणहार

इक्क रखाईआ। एका दर इक्क भण्डार, एका रिहा भराईआ। गुरमुख विरला पावे सार, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। बावन बणया भेखा धार, बल दुआरा वेख वखाईआ। सतिजुग तेरा वेख किनार, आप आपणा ल्ए उपाईआ। त्रिया वेस रंग करतार, त्रैगुण माया विच ना आईआ। राम रामा लै अवतार, आप आपणी खेल खिलाईआ। आपे जाणे आपणी धार, लेखा लिख ना सके कोई राईआ। गऊ ग़रीबां पावे सार, बाल अञ्याणे गले लगाईआ। तोड़े रावण गढ़्ह हँकार, एका बाण चलाईआ। राम शस्त्र अपर अपार, ना सके कोई बचाईआ। रण भूमी सुत्ते पैर पसार, रघुवंस करी कुड़माईआ। सम्मत चौदां लेख अपार, प्रभ साचा रिहा लिखाईआ। सम्मत पन्दरां कर उज्यार, चरन दुआरा बंक सुहाईआ। पन्दरां कत्तक पावे सार, सिरजणहार आप अख्वाईआ। चार कुन्ट दए हुलार, शाह भबीखन ल्ए उठाईआ। पारब्रह्म प्रभ खेल अपर अपार, परम पुरख वड्डी वड्याईआ। नौ खण्ड पृथ्मी देवे इक्क हुलार, सत्तां दीपां फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेख वखाईआ। त्रै त्रै त्रिया तेरा राग, राम रामा राम उपाया। हरिजन मेला कन्त सुहाग, दर घर साचे मंगल गाया। आत्म जोती जगे चिराग़, अन्ध अन्धेर मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सच दुआरा वेख वखाया। सच दुआरा वेखणहारा, निहकलंक निहकामी। एका जोती नूर करे चमत्कारा, पारब्रह्म सच सच्चा स्वामी। नाम खण्डा तेज़ कटारा, हथ्थ फड़े हरि अन्तरजामी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग मेटे रैण अन्धेरी शामी। कलिजुग मिटे रैण अन्धेरा, हरि साचे जोत जगाईआ। लक्ख चुरासी करे हक्क निबेड़ा, नगर खेड़ा वेख वखाईआ। गुरसिख चुक्के जगत झेड़ा, हरि विद्या इक्क पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण आप अख्वाईआ।

हरि साजन जग मीतड़ा, नाम रंग करतार। काया चोली रंगे चीथड़ा, आप आपणी किरपा धार। मिट्ठा करे काया कौड़ा रीठड़ा, अमृत बख्शे ठंडी ठार। सतिजुग साची दस्से रीतड़ा, चार वरन इक्क द्वार। देवे नाम शब्द अनडीठड़ा, सो पुरख निरँजण अपर अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बख्शे चरन प्यार। चरन दुआरा साचा धाम, पारब्रह्म सरनाईआ। मिले मेल रमईआ राम, नाम नईआ इक्क वखाईआ। मोहण माधव घनईआ शाम, साचा सईआ इक्क अख्वाईआ। लेखे लाए माटी चाम, काया तन वेख वखाईआ। काया खेड़ा नगर गराम, सच महल्ल इक्क वसाईआ।

उच्च अटल करे बिसराम, निहचल धाम इक्क रखाईआ। सीता सुरती इक्क ज्ञान, इक्क ध्यान रखाईआ। एका चिल्ला तीर कमान, एका धनुख हथ्थ उठाईआ। एका मारे सच निशान, एका एक पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरन द्वार इक्क वखाईआ। चरन द्वार सच सिँघासण, हरि साचा मेल मिलाईआ। पारब्रह्म पुरख अबिनाशण, हरिजन साचे ल्ए जगाईआ। प्रगट हो घनकपुर वासण, घर साचा वेख वखाईआ। साचे मन्दिर पावे रासण, थिर घर साचा दए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरन द्वार वड्डी वड्याईआ। चरन द्वार सच टिकाणा, गुर पूरे आप रखाया। चार वरन इक्क बिबाणा, एका राह चलाया। एका शब्द इक्क ज्ञाना, एका नाम उपाया। एका रसना एका चिल्ला एका तीर कमाना, एका एक रहे उठाया। एका जोत श्री भगवाना, हर घट अन्दर डेरा लाया। पारब्रह्म पुरख सुल्ताना, सति सरूपी आप समाया। जन भगतां बन्न्हे साचा गाना, नाम तन्दन इक्क बंधाया। अन्तर आत्म सुणाए साचा गाणा, अनहद साचा ताल वजाया। इक्क वखाए पद निरबाना, सोहँ हँसा रूप वटाया। सच दुआरे देवे माणा, अंसा बंसा आप हो जाया। आपे वरते आपणा भाणा, कलिजुग कंसा मेट मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चरन दुआरा इक्क सुहाया। चरन द्वार साची धूढ़, गुरमुख विरला पांयदा। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़, जिस जन दया कमांयदा। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, सच सुच्च दृढ़ांयदा। आवण जावण कटे जूड़, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। एका रंगण रंग चाढ़्हे गूढ़, उतर कदे ना जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चरन दुआरा वेख वखांयदा। चरन द्वार साची धार, धुरदरगाही आप चलांयदा। आप आपणा रंग रंग करतार, रंगणहार आप अख्वांयदा। साचा संग विच संसार, जन भगतां आप रखांयदा। मंगन मंग दर दरबार, दोए जोड़ सीस झुकांयदा। पंज विकारा ल्ए फड़, एका तन्दन तन्द रखांयदा। काया तोड़ किला हँकारी गढ़्ह, मस्तक चन्दन टिक्का नाम लगांयदा। आप आपणा घाड़ण घड़, घड़नहार पुरख समरथ आप अख्वांयदा। अग्नी हवन ना जाए सड़, मड़ी गोर ना कोई दबांयदा। जन भगतां फड़ाए आपणा लड़, एका पल्लू नाम फड़ांयदा। सच दुआरे अग्गे खड़, एका धाम सुहांयदा। ना कोई सीस ना कोई धड़, दिस किसे ना आंयदा। ना कोई जगत विद्या अक्खर गया पढ़, वेद कतेब अञ्जील कुरान शास्त्र सिमरत खाणी बाणी भेव कोई ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा दरस दरसांयदा। गुरचरन दुआरा साचा हट्ट, चौदां लोक आप खुल्हांयदा। नाम वणजारा रक्खे पट, जन भगतां तन पहनांयदा। सो पुरख निरँजण मारे सट्ट, हँ हँगता गढ़्ह तुड़ांयदा। एका दूजा देवे कट्ट, तीजा नैण इक्क खुल्हांयदा। चौथे घर हो प्रगट, आप आपणे अंग लगांयदा। लेखा चुक्के काया

मट्ट, गुरमुख साजण वेख वखांयदा। झूठा बुरज जाणा ढठ्ठ, थिर कोई रहिण ना पांयदा। लेखा चुक्के तीर्थ अट्ठ सट्ठ, गंगा गोदावरी मुख शरमांयदा। गुरचरन दुआरे सच अकट्ठ, दरगहि साची धाम सुहांयदा। त्रैगुण लोकमात माया रचया भट्ठ, प्रभ साचा लम्बू लांयदा। साची वस्त ना कोई रक्खे हथ्थ, काम क्रोध सर्ब सतांयदा। गुरचरन द्वार जो जन गए ढठ्ठ, कलिजुग अन्तिम मेल मिलांयदा। मेल मिलाए नठ्ठ नठ्ठ, दिवस रैण सेव कमांयदा। पोह छब्बी तेरी साची चठ, प्रभ साचा आप करांयदा। चौदां लोकां गेड़े उलटी लट्ठ, गेड़नहार आप अख्वांयदा। नौ सत्त सोलां जोती लट लट, आप आपणी आप जगांयदा। पुरीआं लोआं मेटे फट, एका धार चलांयदा। सोहँ शब्द चलाए घट घट, बचया कोई रहिण ना पांयदा। कलिजुग खेल बाज़ीगर नट, अन्तिम वेख वखांयदा । सतिजुग साचा रिहा नठ्ठ, प्रभ चरन द्वार राह तकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरचरन दुआरा हरि निरँकारा, निरगुण इक्क सुहांयदा। गुरचरन दुआरा सच दुकान, हरि साचा मात खुल्हाईआ। चार वरनां इक्क ज्ञान, एका ब्रह्म जणाईआ। एका गुर इक्क ध्यान, एका लिव लाईआ। एका तीर इक्क निशान, एका हथ्थ उठाईआ। एका चिल्ला एका तीर कमान, एका हरि एका रिहा वखाईआ। एका रसना एका गाण, एका जिह्वा रिहा हिलाईआ। एका राग एका कान, एका वज्जे वधाईआ। एका दर हरि भगवान, दूसर कोई रहिण ना पाईआ। कलिजुग जीव अन्त पछतान, ना होए कोई सहाईआ। राज राजान, सर्ब मिट जाण, सीस ताज ना कोई रखाईआ। साध सन्त होए बेपछान, माया जेवड़ी गल विच पाईआ। जूठ झूठ पीण खाण, काम क्रोध लोभ मोह हँकार विकार जगत तृष्ना इक्क वधाईआ। धरत निमाणी ना झल्ले भार, प्रभ दर द्वार रही कुरलाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, एका शब्द रिहा उठाईआ। जोती सरूपी कर प्यार, आदि शक्त विच समाईआ। आदि शक्त कर आकार, लोकमात फेरा पाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव रहे विचार, आप आपणा धाम सुहाईआ। पारब्रह्म तेरा भेख न्यार, जुग जुग आपणी रचन रचाईआ। कलिजुग तेरी काली धार, करता पुरख आप मिटाईआ। प्रगट हो अध विचकार, दिस किसे ना आईआ। कोटी कोट फिरदे दस्म दुआर, दस्म दुआरा हथ्थ ना आईआ। कोटन कोट चोटी चढ़े पर्बत ढहि ढहि डिगे डूँघी गार, काया गार इक्क वखाईआ। कोटी कोट होए शाह सवार, मन शहनशाह रिहा दौड़ाईआ। कोटी कोट रहे पुकार, बुध सुध रहिण ना पाईआ। कोटी कोट मरे विच संसार, सच द्वार दिस ना आईआ। कोटी कोट करन पुकार, अट्ठे पहर रहे बिल्लाईआ। कोटी कोट लभ्भण मीत मुरार, काहना कृष्ना दिस ना आईआ। कोटी कोट रहे चितार, रामा सीता नाअरा लाईआ। कोटी कोट करन अहार, हनवन्ता पवण रूप समाईआ। कोटी कोट रहे कर जै जैकार, नानक गोबिन्द दिस ना आईआ। कोटी कोट रो रो रहे धाहां मार,

संग मुहम्मद चार यार ना कोई फेरा पाईआ। कोटी कोट होए ख्वार, अल्ला राणी हू हू दए दुहाईआ। तूही तूं इक्क करतार, तेरी वड वड्याईआ। सतिगुर साचे सुण पुकार, कलिजुग काली चुन्नी पाईआ। धरत मात दए सहार, धरत धवल आप सुहाईआ। आप आपणा कर आकार, आप आपणा मेट मिटाईआ। प्रगट हो विच संसार, प्रभ साची जोत जगाईआ। छब्बी पोह दिवस विचार, आपणा सीस हरि जगदीस गुर संगत भेट चढ़ाईआ। भेव ना पायण राग छतीस, गीता ज्ञान ना कोई जणाईआ। खेले खेल बीस इकीस, अकल कला अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत बख्शे साचा वर, गुरचरन सच्ची सरनाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, देवणहार जगत वड्याईआ।

इक्क अकल्ला एकँकार, कोट ब्रह्मण्ड समाया। दूजी बन्न्हे शब्द धार, चण्ड प्रचण्ड वखाया। तीजे पावे आपे सार, त्रैलोकां वेख वखाया । चौथे घर खेल अपार, हरिजन साचे ल्ए मिलाया। पंचम मेला कन्त भतार, नारी कन्ता आप अख्वाया। छेवें छप्पर छन्न अपार, महल्ल अटल आप सुहाया। सत्तवें सति पुरख निरँजण जोत उज्यार, दीवा बत्ती ना कोई रखाया। अठवें अट्ठां तत्तां वस्सया बाहर, निरगुण निरगुण विच समाया। नौवें नौ दर खोल्हे जगत किवाड़, आप आपणा राह चलाया। दस्सवें बैठा साचा लाड़, रंग बसन्ती इक्क रंगाया। इक्क दस वेखे तेरी धार, दो दस ल्ए जगाया। त्रै दस साचे घोड़े देवे चाढ़्ह, चार दस ल्ए मलाया। चौदां चौदस कर विचार, चौदां चोदां लोक हिलाया। चौदां खेले खेल अपार, चौदां चौदां विच समाया। चौदां बोले इक्क जैकार, चौदां साचा नाअरा लाया। चौदां खण्डां एका धार, चौदां विच ब्रह्मण्ड जगाया। चौदां जेरज अंडां पावे सार, चौदां उत्भुज सेत्ज वेख वखाया। चौदां भेख पखण्डा दए निवार, चौदां डण्डा एका लाया। चौदां कन्ढ्ढा पार किनार, चौदां वेला अन्तिम आया। चौदां रंडा सर्ब संसार, चौदां कन्त ना कोई हंढाया। चौदां वंडां विच संसार, चौदां आपणी रिहा वंडाया। चौदां चौदां इक्क प्यार, चौदां गुरमुख रिहा कमाया। आप आपणा खेल अपार, प्रभ साचे आप रचाया। पंज दस्स तेरा इक्क प्यार, पंज दस विच समाया। छे दस तेरा कर शृंगार, एका बस्त्र तन छुहाया। सत्त दस तेरा नाम अधार, प्रभ साचे इक्क जणाया। अट्ठ दस खोल्ह द्वार, दस अट्ठ मेल मिलाया। नौ दस करे पसार, नौ दस तेरा रो रो नीर वहाया। दस दस बीस हरि जगदीस करे खेल अपार, छत्र सीस इक्क झुलाया। राग छतीस ना पाए सार, वेद पुराण ना कोई गाया। अञ्जील कुरान गई हार, चारों कुन्ट रही कुरलाया। साध सन्त करन विचार, जीव जन्त होए ध्याया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बीस सद चौदां चौदां वेख वखाया। बीस सद हरि

जगदीसा, आपणी कल वरतांयदा। वेख वखाए मूसा ईसा, शाह अबनूसा संग रलांयदा। एका शब्द इक्क हदीसा, एका अक्खर जाप जपांयदा। अल्ला राणी विच उनीसा, आप आपणे विच टिकांयदा। अट्ठ अठारां पीसण पीसा, त्रैगुण बेड़ा आप रुड़ांयदा। सत्त सतारां खाली खीसा, राज राजान ना कोई दसांयदा। सोलां सोलां तेरी कोई ना करे रीसा, सोलां शृंगार ना तन कोई हंढांयदा । पन्दरां पन्दरां जोग जती का, हरि जागरत जोत जगांयदा। चौदां चौदां दन्द बतीसा, दर हरि साचा गांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, बीस सद चौदां तेरी धार बंधांयदा। तेरी धारा एकँकार, एका एक रखाईआ। वज्जया ढोल हरि द्वार, लोकमात करे कुड़माईआ। तीजे घर वेख पावे सार, हरि लोचण इक्क खुल्हाईआ। चौथा घर अपर अपार, पंचम मेला सहिज सुभाईआ। छेवां रंग रंगे करतार, सत्तवें सति पुरख निरँजण जोत जगाईआ। अट्ठ अट्ठ कर एका कार, हरि काया चढ़े चढ़ाईआ। नौ दर मेला जगत अपार, लक्ख चुरासी रिहा तराईआ । दर घर साचा इक्क प्यार, दसवें आप जणाईआ। आप आपणी पावे सार, ना कोई बूझ बुझाईआ। साध सन्त चढ़ चढ़ थक्के कोई ना वेखे महल्ल अटार, ना कोई कुण्डा लाहीआ। नेत्र नीर वहावन ज़ारो ज़ार, अट्ठे पहर रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर दसवां बूझ बुझाईआ। दसवें घर हरि निरँकार, आपणी जोत जगाईआ। रूप अगम्म अपर अपार, लिख्या लेख ना कोई मिटाईआ। सोलां कर तन शृंगार, सच सिँघासण आसण लाईआ। दस पंज इक्क प्यार, पन्दरां मुख रखाईआ। चौदां हट्ट वणज वपार, हरि साचा आप कराईआ। तीर्थ तेरां तेरा तट्ट, नानक रसना गया गाया। बारां बारां कर प्रकाशन घट घट, तेज़ भान आप कराईआ। ग्यारा जोती लट लट, राह आपणा आप जणाईआ। दसवें बैठा हरि समरथ, आप आपणा रूप वटाईआ। नौ दुआरे रिहा मथ्थ, अठवें जुगत जणाईआ। सत्तवें दिसे ना कोई रत्त, छेवे छन्न ना कोई छुहाईआ। पंचम जाणे मित गत, चौथे घर मिले वड्याईआ। तीजे घर एका रथ, शब्द बिबाणा आप चलाईआ। दो जहानी कहाणी अकथ, आप आपणी रिहा चलाईआ। इक्क किनारा हरि दुआरा घर अलक्ख जाए ढठ्ठ, मिले सच सच्ची सरनाईआ। सोलां दस कर अकट्ठ, प्रभ दोहां जोड़ जुड़ाईआ। छब्बी, छब्बी पोह आया नठ्ठ नठ्ठ, लोकमात वज्जी वधाईआ। विष्नूं छड्डया आपणा हठ, आप आपणी ल्ए अंगड़ाईआ। पुरी ब्रह्म वेखे जाए ढठ्ठ, थिर रहिण ना पाईआ। शिव शंकर खोल्हे आपणी कंठ, एका रत्न बाहर कढाईआ। इन्द इन्द्रासन लग्गी अग्नी मट्ठ, प्रभ एका लम्बू लाईआ। त्रैलोक प्रभ वेखे हरि समरथ, ना कोई बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पोह छब्बी लेख लिखाईआ। छब्बी पोह जोत जगा, लोकमात तजाया। पारब्रह्म विच समा, नूरो नूर उपाया। आप आपणा भेख वटा, लेखा आपणा

रिहा लिखाया। आप आपणा वेख वखा, वेखणहार आप हो जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पोह छब्बी दिवस सुहाया। छब्बी पोह सच दिहाड़ा, घर साचे जोत जगाईआ। धुरदरगाही साचा लाड़ा, लोकमात करे कुड़माईआ। लक्ख चुरासी लुट्ट जाए दिन दिहाड़ा, दिस किसे ना आईआ। शब्द उठाए अगम्मी धाड़ा, धार आपणे हथ्थ रखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी तेरा इक्क अखाड़ा, सत्तां दीपां संग रलाईआ। लक्ख चुरासी वेखे परखे चंगा माढ़ा, लुकया कोई रहिण ना पाईआ। आपे फिरे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, उच्चे टिल्ले फेरा पाईआ। मनमुख जीवां मगर लगाए पंचम धाड़ा, ना कोई सके मात बचाईआ। लग्गे अग्ग बहत्तर नाड़ा, अट्ठे पहर रिहा जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा सगन आप मनाईआ। छब्बी पोह सम्मत चौदां बीस सद, हरि साचा रचन रचांयदा। शब्द वजाए साचा नद, लोआं पुरीआं आप सुणांयदा। आप उपाए आपणा पद, गुरमुख साचे वेख वखांयदा। अमृत आत्म प्याए साची मद, एका जाम रखांयदा। नौ दुआरे पार हद्द, घर दसवें मेल मिलांयदा। छब्बी पोह हरिसंगत प्रभ साचा सद, सच सिँघासण डेरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच धारा आप सुहांयदा। शब्द सिँघासण कर त्यार, हरि साचे ख़ुशी मनाईआ। पारब्रह्म प्रभ खेल अपार, वेद कतेब भेव ना राईआ। अगाध बोध हरि लेख लिखार, आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। ऊँचो ऊँच ऊँच करतार, अगम्म अगम्मड़े धाम सुहाईआ। हड्ड मास नाड़ी चमड़े वस्सया बाहर, माता पिता ना कोई उपाईआ। मुच्छ दाढ़ी ना केस दिसे विच संसार, ना कोई मूंड मुंडाईआ। रत्ती रत्त ना ल्ए अधार, रक्त बूंद ना कोई रखाईआ। राग छतीस ना पाए सार, ना कोई लेख लिखाईआ। चार वेद होए हैरान, अठारां पुराण देण दुहाईआ। अञ्जील कुरान सर्ब पछताइन, प्रभ अबिनाशी भेव ना पाईआ। पारब्रह्म हरि शाहो शबाश, दो जहानां आप अख्वाईआ। एका शब्द एका आण, इक्क भगवान रिहा रखाईआ। एका चिल्ला तीर कमान, आप आपणा रिहा उठाईआ। छब्बी पोह दिवस महान, हरि साचे जोत जगाईआ। कलिजुग जीव सर्ब पछताण, वेला गया हथ्थ ना आईआ। नानक पाया पद निरबान, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। पुरख अबिनाशी वेखे मार ध्यान, दर दरवेशा अलक्ख जगाईआ। एका देवे सच्चा दान, नाम सत्त वस्त झोली पाईआ। गुर गोबिन्द एका ज्ञान, एका मन्त्र रिहा दृढ़ाईआ। चरन कँवल बख्शे मेहरवान, मेहरवान आप अख्वाईआ। कल्गी तोड़ा सीस महान, धुर निशान आप टिकाईआ। मंगे मंग वर वाली दो जहान, आप आपणी झोली डाहीआ। प्रभ अबिनाशी कर परवासा, सीस आपणा हथ्थ टिकाईआ। कलिजुग वेले अन्तिम करे प्रकाशा, तेरा लेखा लेखे लाईआ। चार वरन इक्क जपाए नाम, हड्ड मास नाड़ी लेखे लाईआ। धुरदरगाही अमृत प्याए प्रभ साचा जाम, पंचम रूप समाईआ। पंचम जोधा

सूरबीर बली बलवान, शब्द खण्डा इक्क चमकाईआ। वेख वखाए जीव जन्त जहान, साध सन्त वेख वखाईआ। दर दर फिराए राज राजान, सीस ताज ना कोई टिकाईआ। लिखे लेख हरि भगवान, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोधा सूर बली बलवान, बावन भेखा आप वटाईआ। ना कुछ खाण पीण ना पकवान, दीन ईमान ना कोई रखाईआ। हिन्दू सिक्ख मुस्लिम ईसाई ना कोई करे पछान, नेत्र नैण ना कोई दरसाईआ। गुर दर मन्दिर मस्जिद मट्ठ होए वैरान, प्रभ साचे ना जोत जगाईआ। पढ़ पढ़ थक्के वड विद्वान, ज्ञान ध्यान पई लड़ाईआ। अट्ठ सट्ठ कर कर थक्के जीव अशनान, दुरमति मैल ना कोई गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, सम्मत चौदां बीस सद शब्द चलाए इक्क हदीस, सन्त सुहेले साचे सद आत्म दर दए वधाईआ।

आत्म दर सच वधाई, हरि हरि साचा पाया। छब्बी पोह करे कुड़माई, जो जन दुआरे आया। जोत निरँजण वज्जी वधाई, लेखा आपणे हथ्थ रखाया। साचा सगन रिहा मनाई, आप आपणा दिवस सुहाया। बस्त्र भूषन गहिणा तन छुहाई, नाम रंगीला पलँघ विछाया। उप्पर देवे लेफ़ तलाई, इक्क कबीरा संग रलाया। दो जहानां मिटे लड़ाई, पंज तत्त नेड़ ना आया। साचे रथ रिहा चढ़ाई, रथ रथवाही आप अख्वाया। फड़ फड़ बांहों पार कराई, अधविचकार ना कोई रखाया। चरन सरन हरि जोड़ जुड़ाई, जोती जोड़ा वेख वखाया। शब्द घोड़ा रिहा दौड़ाई, दिस किसे ना आया। सोलां कलीआं आसण पाई, एका नाम तंग कसाया। शाह अस्वार बैठा चाँईं चाई, नीला नीली धारों बाहर कढाया। पारब्रह्म मेला गोबिन्द साचा माही, विछड़ कदे ना जाया। वेख वखाए थाउँ थाँईं, सम्मत चौदां रुत्त सुहाया। एका इक्की आप आपणी पाई, साची सिक्खी रिहा उपाया। धारा तिक्खी इक्क वखाई, सोहँ खण्डा हथ्थ उठाया। सीस धड़ कोई दिसे नाही, खण्ड खण्ड आप वखाया। चोटी जड़्ह हरि ल्ए फड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा आप सुहाया। सच दुआरा सच दिवस सच दरवाजा, हरि साची जोत जगाईआ। पहले घर ग़रीब निवाजा, सच निशाना रिहा वखाईआ। दूजे दर चिट्टा अस्व ताजा, प्रभ साचा रिहा दौड़ाईआ। तीजे मेल ग़रीब निवाजा, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। चौथे घर साजन साजा, सन्त सुहेले ल्ए मिलाईआ। पंचम वज्जे अनहद वाजा, पुरख अबिनाशन सच सिँघासण बैठा रिहा वजाईआ। छेवें घर मारे वाजां, गुरमुख सोए रिहा जगाईआ। सत्तवें देवे साचा दाजा, सोहँ पल्लू दात बंधाईआ। अठवें मेला राजन राजा, शाहो भूप आप अख्वाईआ। नौ दर रचया जगत काजा, लक्ख चुरासी भरम भुलाईआ। दसवें घर देस माझा, शब्द

सिँघासण इक्क इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, छब्बी पोह देवे वड्याईआ। साचे घर आसण ला, हरि आपणी रचन रचाईआ। सम्बल नगरी धाम सुहा, गुर गोबिन्द रिहा जगाईआ। गुर गोबिन्द मेल मिला, आप आपणा शब्द उपाईआ। जोती निर्मल इक्क जगा, एका रंग रंगाईआ। ताल तलवाड़ा रिहा वजा, दिस किसे ना आईआ। शब्द अखाड़ा रिहा लगा, लोआं पुरीआं करे लड़ाईआ। नाम खण्डा रिहा चमका, दहि दिशा वेख वखाईआ। चारे कुन्टा ल्ए हिला, आप आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। पुरीआं लोआं दए हिला, भेव ना कोई पाईआ। चौदां तबकां मेट मिटा, आप आपणा वेख वखाईआ। त्रैलोकी नाथ हरि आप अख्वा, त्रैलोकां मेटे शाहीआ। नौ खण्ड हरि डंक वजा, लक्ख चुरासी रिहा जगाईआ। सत्तां दीपां रिहा सुणा, कलिजुग वेला अन्तिम आईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी आदि शक्त आदि भवानी जोत निरँजण मेल मिलाईआ। गुरमुख हँस बणाए फड़ फड़ काँ, अमृत आत्म सीर प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचे दिवस दए वधाईआ। साचे दिवस मिली वड्याई, ब्रह्मा रसना गाया। पारब्रह्म तेरी सरनाई, वेला अन्तिम आया। साचे घर होए जुदाई, भेव ना किसे राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुरी अगम्म शब्द अगम्म आपणा आप अल्हाया। अगम्म अथाह बेपरवाह, एका शब्द जणांयदा। शब्दी शब्द बण मलाह, शब्दी शब्द संग मिलांयदा। शब्दी शब्द सुणाए एका नाँ, आप आपणा नाउँ दृढ़ांयदा। सोहँ सो वेख वखा, सो पुरख निरँजण दर खुल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी बूझ बुझांयदा। बुझ बुझाए हरि भगवाना, आपणी कल वरताईआ। एका देवे धुर फ़रमाणा, चौदां लोकां रिहा सुणाईआ। चौदां लोकां इक्क ज्ञाना, एका धुन उपजाईआ। एका मण्डल एका रास एका गोपी एका काहना, एका खेल खिलाईआ। एका राग एका शब्द इक्क तराना, एका सुर ताल हिलाईआ। एका जोधा सूरबीर बली बलवाना, एका गाना हथ्थ बंधाईआ। एका चिल्ला तीर कमाना, एका आपणी रसना कमन्द खिचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर करे रुशनाईआ। जोती नूर हरि उज्यार, आपणा आप कराया। छब्बी पोह दिवस विचार, आप आपणा भेख वटाया। अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश ना कोई आधार, मन मति बुध ना कोई धराया। निरगुण सरगुण खेल अपार, निरगुण सरगुण विच समाया। निरगुण जोती हरि करतार, आप आपणा ल्ए उपाया। गोबिन्द काया कर प्यार, साचा मेल मिलाया। सगली चिन्दा दए निवार, गुणी गहिंदा दया कमाया। सागर सिन्धा अमृत धार, आप आपणी रिहा वहाया। जोधा सूरा वड मृगिन्दा, शब्द खण्डा हथ्थ कटार रिहा चमकाया। मनमुख जीव लाए निन्दा, गुरमुख साचे ल्ए जगाया। गुरसिख बणाए साची बिन्दा, जो सरसे गया रुढ़ाया। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, छब्बी पोह सच दिहाड़ा हरिसंगत मेल मिलाया। हरिसंगत हरि साचा मेला, आपणा आप करांयदा। आपे गुरु आपे चेला, गुर चेला रूप समांयदा। आपे जाणे आपणा वेला, वेला वक्त ना कोई सुणांयदा। अचरज खेल पारब्रह्म कल खेला, खेलणहार आप अख्वांयदा। लक्ख चुरासी चाढ़्हे तेला, साचा सगन मनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगांयदा। आप आपणा रंग रंगणहारा, जोती नूर अकाला। गुरमुखां दर दुआरा मंगणहारा, दीनां बंधप दीन दयाला। शब्द घोड़े चिट्टे अस्व साचा तंग कसणहारा, जुग जुग खेले खेल निराला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, छब्बी पोह देवे वर, चार वरनां एका सर, गुरचरन द्वार सच्ची धर्मसाला। साचा धर्म सच्ची धर्मसाल, सच सुच्च आप वरतांयदा। आपे शाह आपे कंगाल, लाल अनमुल्लड़े आप रखांयदा। आपे फल लगाए साचे डाल्ह, पतझड़ अन्तिम करांयदा। आपे काल आपे महांकाल, आपे गोबिन्द रूप अख्वांयदा। आपे माया आपे जाल, आपे बंधन तोड़ तुड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे विच टिकांयदा। छब्बी पोह खेल न्यारा, खेले वड संसारया। माया ममता मोह संसारा, दीपक जगे जोत अपारया। लोआं पुरीआं पार किनारा, एका साचा धाम सुहा रिहा। थिर घर तेरा वेख दुआरा, आप आपणा रंग रंगा रिहा। आपे करे बन्द किवाड़ा, आपे मुख वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात हरि जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख वखा रिहा। कलिजुग अन्तिम कर रुशनाई, मेटे अन्ध अँध्यारा। चार वरनां रिहा जणाई, जूठ झूठ मात पसारा। कलिजुग कूड़ा दए दुहाई, चारों कुन्ट धुंधूकारा। पंच तत्त रहे शरमाई, पंचम मीता मोह विकारा। पंचम मेला सहिज सबाई, प्रभ बख्शे चरन दुआरा। छब्बी पोह वड वड्याई, जन भगतां मेला हरि निरँकारा। निरगुण आप अख्वाई, सरगुण बन्न्हे धारा। निरगुण भेव ना जाणे राई, बिन बूझे डूबे संसारा। जिस जन गुर पूरे दया आप कमाई, देवे नाम अधारा। सति पुरख निरँजण अलक्ख अगोचर एका देवे नाम वड्याई, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच दिवस सच सुहञ्जणी रैण घर साचे ख़ुशी मनाईआ। छब्बी पोह भिन्नड़ी रैण, नेत्र नैण उग्घाड़या। गुरमुख वेखे साक सज्जण सैण, बैठे चरन द्वारया। नाता तुट्टे भाई भैण, जो जन निउँ निउँ करन निमस्कारया। रसना गुण ना सके कोई कहिण, वेद कतेब ना किसे विचारया। गुरमुख गुरसिख धाम अकट्ठे रहिण, उच्च महल्ल अटल इक्क चुबारया। अट्ठे पहर दरस नेत्र नैण, लोचण मूंद आप अख्वा रिहा। जुग जुग चुकाए लहिण देण, गुर गोबिन्दा वेख वखा रिहा। लाड़ी मौत ना खाए डैण, जिस जन दर आए दर्शन पा ल्या। धर्म राए मुख शरमायण, चित्रगुप्त ना हिसाब वखा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भिन्नड़ी

रैण आप वड्या ल्या। भिन्नड़ी रैण चढ़या चा, गुर पूरे दर्शन पाया। हरिसंगत संग ल्या रला, आप आपणा विच टिकाया। एका दूजा दए गंवा, एका रंगण रंग रंगाया। चार वरन बणाए भैण भ्रा, ऊँच नीच रहिण ना पाया। अञ्जील कुरान वेद पुराण, खाणी बाणी एका धाम बहा, प्रभ एका पल्लू उप्पर पाया। एका शब्द दए अल्हा, अलाही नूर इक्क दरसाया। बेऐब परवरदिगार ख़ुद आप अख्वा, ऐनलहक्क मेल मिलाया। शब्द तराना आप वजा, राग रागनी सेवा लाया। नानक गोबिन्द गया गा, पुरख अकाला इक्क सलाहया। ईसा मूसा रहे ध्या, गल जेवड़ा एका पाया। संग मुहम्मद चार यार, एका नाअरा रहे ला, नेत्र रो रो नीर वहाया। अल्ला राणी गल पलड़ा रही पा, वेला अन्तिम आया। दो जहान ना दिसे कोई मलाह, ना कोई बेड़ा बन्ने लाया। सम्मत चौदां राह रिहा तका, चौदां लोकां वेख वखाया। चौदां तबकां दए हिला, इक्क हुलारा, आप लगाया। लोकमात रचन रचा, गुरमुख साचे ल्ए जगाया। गुर गोबिन्द वेख वेखा, हरि गोबिन्द मेल मिलाया। जीव जन्त दूष्ट हँकारी जगत निन्दा ला, निन्दक निन्दया मुख धराया। हरिजन साची बिन्दा आप उपजा, घर साचे जन्म दवाया। सागर सिन्धा अमृत धार वहा, सांतक सति कराया। सद बखशिंदा आप अख्वा, लोकमात जामा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भिन्नड़ी रैण एका रंग रंगाया । भिन्नड़ी रैण रक्खी आस, एका ओट रखाईआ। गोबिन्द हरि बुझाए प्यास, अमृत जाम प्याईआ। भगत दुआरे होए दासी दास, पोह छब्बी सेव कमाईआ। जिस जन तजाया मदिरा मास, पारब्रह्म प्रभ मेल मिलाईआ। लेखे लाए सास स्वास, सोहँ रसना जो जन गाईआ। पार किनारा पृथ्मी आकाश, सचखण्ड चरना हेठ दबाईआ। आप आपणे रक्खे पास, जोती जोत जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भिन्नड़ी रैण संग रखाईआ। भिन्नड़ी रैण ख़ुशी मना, गुर संगत रही जगाईआ। हरि हरि नेत्र दर्शन पा, हरि हरि वेख वखाईआ। दर दर गया इक्क खुल्हा, घर घर रही जगाईआ। अलक्ख निरँजण भेख वटा, भेखाधारी भेख ना राईआ। कलिजुग लेखे रिहा लिखा, बाकी कोई रहिण ना पाईआ। भेख पखण्डा दए मिटा, जूठ झूठ दए खपाईआ। सतिजुग साचा ठांडा ठंड दए वरता, हरिजन साचे संग रलाईआ। सतिगुर पूरा बण मलाह, जोती जामा भेख कराईआ। शब्दी शब्द दए जणा, शब्द शब्दी पार कराईआ। भिन्नड़ी रैण तेरा सगन आप मना, साची धार बंधाईआ। नाम कज्जल नेत्र पा, तेरा रूप सुहाईआ। तेरा घुँघट देवे लाह, नेत्र नैण रहे शरमाईआ। गुरमुखां पल्ला दए फड़ा, साची जोड़ी जोड़ जुड़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां आपणा हल्ला दए बुला, मनमुख जीव रहे कुरलाईआ। गोबिन्द डल्ला ल्ए मिला, चरन ध्यान इक्क लगाईआ। सम्बल नगरी धाम अवल्ला दए वखा, आप आपणा गढ़्ह बणाईआ। अछल अछेदा खेल खिला, भेव अभेदा भेव छुपाईआ।

जला थला किसे दिसे ना, रवि ससि सूरज चन्न फेरीआं रहे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भिन्नड़ी रैण संग रखाईआ। भिन्नड़ी रैण हरि रंग माण, गुरमुखां आप सुणाइन्दी। मिल्या मेल श्री भगवान, कलिजुग दुक्खां मेट मिटाइन्दी। धुरदरगाही धुर फ़रमाण, साची सिख्या सिक्ख समझाइन्दी। सोहँ मन्त्र इक्क ज्ञान, चार वरनां इक्क सुणाइन्दी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भिन्नड़ी रैण वसाया घर, सच द्वार इक्क सुहाइन्दी। सच द्वार हरि निरँकार, एका एक वखाया। भिन्नड़ी रैण कर निमस्कार, आपणा सीस झुकाया। नेत्र रोवे ज़ारो ज़ार, इक्क बैराग रखाया। सन्त सुहेले ल्ए उभार, गुर चेले मार्ग पाया। दोए जोड़ ढहि पए द्वार, लेखा लेख रहिण ना पाया। धारी केसा करे विचार, दर दरवेशा दिस ना आया। मूंड मुंडाए अन्ध अँध्यार, भरम गढ़्ह ना कोए तुड़ाया। मुस्लिम सुन्नी हाहाकार, अल्ला राणी मुख लोकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सम्मत चौदां वेख वखाया। सम्मत चौदां तेरा रूप, हरि आपणे हथ्थ रखाया। प्रगट होए सति सरूप, सति पुरखां नाउँ धराया। मेट मिटाए अन्ध कूप, इक्क अज्ञान मिटाया। डेरा ढाहे जूठ झूठ, माया मोह चुकाया। जन भगतां आपे गया तुठ, आप आपणी दया कमाया। गुर गोबिन्दे मंगी मंग एका मुट्ठ, वेले अन्तिम झोली पाया। लुकया रहिण ना देवे कोई गुठ, नौ सत फेरा पाया। आत्म अन्तर रिहा लुट्ट, आप आपणा मुख छुपाया। तीर निराला रिहा छुट्ट, सोहँ मुखी उप्पर लगाया। कलिजुग जड़्ह देवे पुट्ट, आप आपणी हथ्थी बूटा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ऐड़ा अथर्बण अक्ख आपणी वेख, ऐड़ा अल्ला अलाही नूर उपाया। ऐड़ा अक्ख रिहा उग्घाड़, अथर्बण दए दुहाईआ। चारों कुन्ट आई हार, ना दिसे कोई सहाईआ। जूठ झूठ कर पसार, आप आपणी पत्त गंवाईआ। साधां सन्तां मारे मार, जीवां जन्तां रिहा दुरकाईआ। गुरमुख विरले मेला नारी कन्ता, कन्त सुहाग आप अख्वाईआ। काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्ता, रंग मजीठी इक्क चढ़ाईआ। जुग जुग बणाए आपणी बणता, बेड़ा बन्न्हणहार आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, छब्बी पोह गुरसिक्खां नाता जगत तोड़े मोह, चरन प्रीती इक्क सिखाईआ। चरन प्रीती साची रीत, सतिजुग आप चलाईआ। ना कोई देहुरा गुरुदुआरा मन्दिर मसीत, चार द्वार ना कोई बणाईआ। देवे नाम शब्द अनडीठ, अजप्पा जाप कराईआ। काया मिट्ठा करे कौड़ा रीठ, आप आपणा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर साचा इक्क सुहाईआ। साचा घर हरि निरँकारा, आपणा आप उपाया। आपे वस्सया बेऐब परवरदिगारा, आपे नूरो नूर समाया। आदि अन्त ना पारावारा, भेव अभेद भेव ना कोई राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा वेख वखाया। आप आपणा वेखणहारा, अचरज खेल

वरतांयदा। जोती जोत कर उज्यारा, जोती जोत समांयदा। शब्दी शब्द कर पसारा, शब्दी बणत बणांयदा। शब्दी शब्द दए अधारा, शब्दी शब्द उपांयदा। शब्द शब्दी खेल अपारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेख वखांयदा। शब्द खण्ड शब्द ब्रह्मण्ड, शब्दी वंड वंडाईआ। शब्द जेरज शब्द अंड, शब्द उत्भुज सेत्ज वेख वखाईआ। शब्द सुहागण शब्द रंड, शब्द शब्दी करे कुड़माईआ। शब्द शब्दी दात आपे वंड, शब्द शब्दी झोली पाईआ। शब्द शब्दी पाए ठंड, शब्द शब्दी अग्न लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, छब्बी पोह दए वड्याईआ। छब्बी पोह लेख अवल्ला, हरि साचे आप कराया। सम्बल नगरी सच महल्ला, गोबिन्द गढ़्ह सुहाया। सच दुआरा आपे मल्ला, आप आपणी अलक्ख जगाया। नाम कटारा एका भल्ला, एका खण्डा हथ्थ उठाया। एका बोलणहारा हल्ला, इक्क ललकार रिहा लगाया। इक्क अकल्ला आप आपणे विच रल्ला, हर घट बैठा आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात वंड वंडाया। लोकमात हरि रचन रचा, आपणी वंड वंडाईआ। ब्रह्मे ब्रह्म इक्क जणा, एका बूझ बुझाईआ। चारे वेदां आप लिखा, त्रैगुण तत्त समाईआ। पंचम नाता जोड़ जुड़ा, निरगुण धार चलाईआ। सरगुण मेला बेपरवाह, आप आपणा वेख वखाईआ। आप आपणा नाउँ धरा, निरँकारा आप अख्वाईआ। आप आपणी खेल रचा, धरत धवल सुहाईआ। जल बिम्ब हरि समा, आपणा रंग वखाईआ। नाम मृदंग इक्क वजा, एका राग अल्हाईआ। शब्द रंगीला सच पलँघ विछा, उप्पर बैठा आसण लाईआ। आपणा दुआरा आपे मंग मंगा, मंगणहार आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा नाम धरा, सतिजुग देवे सच वड्याईआ। सतिजुग साचा नाम धराए, सन्तन सन्त कमारा। आप आपणा भेख वटाए, खेले खेल अपारा। बराह रूप कोई रेख ना राए, जोधा सूरबीर बली बलकारा। यज्ञै पुरख आप हो जाए, वरते हरि वरतारा। हाव गरीव कर चमत्कार, खेले खेल अपर अपारा। नर नरायण रूप अपार, पंचम मेला हरि गिरधारा। कपल मुन इक्क अधार, भरे नाम भण्डारा। दत्ता त्रै दए अधार, गुण अवगुण वेख विचारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग खेले खेल संसारा। रिखव देव कर कर धार, आपणा रूप वटाईआ। पृथू पृथ्मी पाए सार, अन्न दान झोली पाईआ। मत्सय तेरा खेल अपार, मच्छ मुख इक्क लगाईआ। कच्छ बैठा मूंह दे भार, मिन्दिरा पिठ उठाईआ। मोहणी रूप आप करतार, आपणा ल्या वटाईआ। वैद धनंतर दए अधार, एका सिख्या रिहा सुणाईआ। बावन रूप कर शृंगार, राजा बलि बलि छल छलाईआ। हँस हँसा पावे सार, बाल अञ्याणा ज्ञान सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी जोत जगाईआ। जुग जुग आपणा भेख

वटा, आपणी जोत जगाया। नर सिँघ रूप हरि आप अख्वा, भगत प्रहलाद तराया। नर नरायण हरि जोत जगा, ध्रू बालक गले लगाया। हरी हरि हरि आप अख्वा, गज बेड़ा बन्ने लाया। वार अठारां जोत जगा, सतिजुग बेड़ा आप तराया। राम रामा ल्ए उपा, लेखा लेखे विच गणाया। आप आपणी दया कमा, आप आपणा ल्ए पल्टाया। सतिजुग साचे झोली पा, त्रेते जन्म दवाया। त्रिया रूप वेस वटा, रामा रघुवंस अख्वाया। परस परसा बणत बणा, शत्रु होए सवाया। क्षत्री लेखे ल्ए ला, आप आपणा संग निभाया। गढ़्ह हँकारी तोड़ तुड़ा, रावण रावण रामा घाया। शाह भबीखन वेख वखा, छत्र सीस झुलाया। ग़रीब निमाणे गले लगा, एका चरन छुहाया। रिखी रिखीशर दया कमा, दलिद्री दलिद्र मिटाया। आप आपणी वंड वंडा, आप आपणा ल्ए उठाया। त्रेता त्रिया लेखे ला, त्रैगुण विच समाया। द्वापर हरि साची जोत जगा, वेद व्यासा लेख लिखाया। पुराण अठारां लेखा गया लिखा, लेखा आपणे हथ्थ रखाया। ब्रह्म पुराण भेव खुल्हा, बीस हज़ार सलोक उपाया। पदम भेव ना जाणे रा, पचवंजा हज़ार सलोक रसना गाया। विष्नूं लेखा आप जणा, तीस हज़ार बणत बणाया। शिव शंकर आपे राहे पा, चौबीस हज़ार जन्म दवाया। श्री मध भगवत ल्ए उपा, दस अट्ठ अठारां हज़ार वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेद व्यासा सेवा लाया । नारद पुराण कर त्यार, हरि आपणी दया कमाईआ। पच्ची हज़ार सलोक वेख वखान, तिन्न सौ सट्ठ हाडी गणत गणाईआ। अग्नी वेखे मार ध्यान, चौदां हज़ार पंज सौ करे कुड़माईआ। मारकण्डे होया मेहरवान, नौ हज़ार इक्क पढ़ाईआ। भविश तेरी पावे सार, पन्दरां हज़ार चार सौ लेख लिखाईआ। ब्रह्म वेवरत कर पछान, अट्ठ अठारां विच समाईआ। गरुड़ वेखे हो हैरान, हज़ार सतारां रिहा पढ़ाईआ। स्कन्द देवे इक्क ज्ञान, इक्कासी हज़ार सौ इक्क नाल रलाईआ। ब्रह्मण्ड होए दर हैरान, हज़ार बारां वेख वखाईआ। मत्सय तेरा जगत निशान, दस हज़ार करे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेद व्यासा बूझ बुझाईआ। वेद व्यास हरि दर पा, घर साचे ख़ुशी मनांयदा। नारद मुन संग रला, आपणा लेख लिखांयदा। ब्रह्मा सुत दया कमा, साचा मार्ग लांयदा। चारे वेदां आप लिखा, चार सलोक इक्क पढ़ांयदा। बारां अक्खर जाप जपा, द्वापर राह चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगांयदा। आप आपणा कर उज्यार, हरि आपणी जोत जगाईआ। द्वापर तेरी बन्न्हे धार, नंद जसोदा मिले वड्याईआ। देवे दरस करे प्यार, पृथ्मी आकाश ख़ुशी मनाईआ। शाम शामा रूप अपार, पंचम लोक रंग वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। हरिजन साचे साचा मेला, आपणा आप करांयदा। बिदर सुदामे चाढ़्हे तेला, द्रोपत लज्जया रखांयदा। पंचम मीता सज्जण

सुहेला, एका एक अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरा वेला, आपणे हथ्थ रखांयदा। कलिजुग तेरा अन्त विहार, प्रभ आपणे हथ्थ रखाया। काहना कृष्ना ल्ए अवतार, यादव वंसी रंग लाया। दो जहानां पावे सार, युद्ध युधिष्टर एका लाया। दुष्ट हँकारी दए सँघार, दर दुर्योध्न रहिण ना पाया। कूड़ कूड़ा मेट पसार, आप आपणा कर्म कमाया। दुरबाशा तेरा कर विचार, तेरी धार चलाया। करोड़ छिआनवे लाए पार, तीर कटार ना कोई रखाया। आप आपणी बन्न्हे धार, आप आपणा मुख भवाया। द्वापर तेरा पार किनार, कलिजुग वेला आया। कलिजुग होया ख़बरदार, प्रभ साचे आप जगाया। दोए जोड़ करे निमस्कार, मंगे वर आप आपणी झोली डाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जूठ झूठ भरे भण्डारया। काम क्रोध लोभ मोह हँकार, तेरे अन्दर फड़ सुहाए महल्ल अटल चुबारया। तामस तृष्ना तेरा कर शृंगार, आप आपणा दए प्यारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग भरया कूड़ भण्डारया। कलिजुग कूड़ा मंग मंग, आपणी झोली डांहयदा। पंच विकारा मिल्या संग, साची ख़ुशी मनांयदा। लोकमात वजाए आपणा मृदंग, धर्म जड़्ह आप कटांयदा। वेख वखाए गोदावरी गंग, साचा सर ना कोई धरांयदा। अठसठ तीर्थ करे भंग, आप आपणा डौरु वांहयदा। मनमुख जीव करे नंग, पल्ले नाम ना कोई रखांयदा। धर्म राए वर रिहा मंग, नेत्र रो रो नीर वहांयदा। कलिजुग तेरा मंगे संग, चरन ढहि ढहि मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर दुआरा इक्क सुहांयदा। दर द्वार हरि सुहा, हरि आपणी बणत बणाईआ। कलिजुग वर झोली पा, साध सन्त भेव ना राईआ। आप आपणा रंग चढ़ा, दिस किसे ना आईआ। त्रैगुण माया डंक वजा, पंच विकारा करे हलकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे देवणहारा वर, आपे मेट मिटाईआ। कलिजुग वर आपणा पा, आपणा कर्म कमांयदा। जूठ झूठ ना मिले कोई थाँ, धरत मात ना वेख वखांयदा। गऊ ग़रीब अगों कर गए ना, कोई ना संग रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग इक्क ज्ञान दिवांयदा। कलिजुग देवे इक्क ज्ञान, एका शब्द जणाईआ। इक्क अकल्ला की बणे प्रधान, ना चलणी कोई चतुराईआ। सति धर्म देवे बली बलवान, ना देवे जड़्ह उखड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग एका बूझ बुझाईआ। कलिजुग मंगी दूजी मंग, हरि वेला वक़त सुहाया। इक्क वखाए तेरा संग, आप आपणा भेख वटाया। चौथे जुग चार मलँग, बैठे वेस वटाया। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग चारे मंगन मंग, इक्क दुआरा वेख वखाया। प्रभ अबिनाशी बैठा नाम पलँघ, पावा चूल ना कोई रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, दे मति आप समझाया। चारे

जुग हरि बुलाए, आपणी बूझ बुझाईआ। सतिजुग तेरा सति वखाए, त्रेता तीर चलाईआ। द्वापर तेरा यति धराए, कलिजुग पए दुहाईआ। सूरबीर कवण अख्वाए, कलिजुग बेड़ा ल्ए उठाईआ। जीव जन्त कुकर्मी दए कराए, क्रिया कर्म ना कोई रखाईआ। एका पट्टी दए पढ़ाए, जगत विद्या इक्क वखाईआ। तीर्थ तट्टी दए फिराए, साधां सन्तां मुख भवाईआ। जूठ झूठी हट्टी दए विकाए, ना कोई मुल्ल पवाईआ। बाज़ीगर खेल नटूआ नटी दए कराए, स्वांगी स्वांग वरताईआ। काया मट्टी अग्ग लगाए, धीरज धीर ना कोई धराईआ। धर्म राए दी चट्ट,ी सर्ब भराए, ना कोई वेले अन्त सहाईआ। साची खट्टी ना कोई खटाए, जूठ झूठ वणज कराईआ। जोत लट लटी ना कोई जगाए, उच्चे टिल्ले मन्दिर अन्दर बैठा आसण लाईआ। दीवा बत्ती ना कोई रखाए, अन्ध अन्धेर ना कोई मिटाईआ। कमलापती ना कोई मनाए, घर घर बैठे धूंणीआँ ताईआ। नार सुहागण सती ना कोई अख्वाए, नौ दर ना कोई तजाईआ। साची मती ना कोए समझाए, वा तत्ती ना कोए लगाईआ। नाम रथी ना कोई चढ़ाए, रथ रथवाही ना कोई दिसाईआ। सर्बकल समरथी हरि आप अख्वाए, कलिजुग तेरा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चारे जुग रिहा समझाईआ। सतिजुग साचा उठया, आप आपणा बल धारे। पुरख अबिनाशी सतिगुर साचे जे तूं कलिजुग तुठया, दे इक्क भण्डारे। अन्तिम वेले गुरमुख रक्खां तेरे एका मुठया, ना कोई दूसर पावे सारे। लक्ख चुरासी जाए लुट्टयां, जग कूड़े कूड़ पसारे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग देवे इक्क भण्डारे। सतिजुग साचे भर भण्डार, हरि आपणी दया कमाईआ। सेवक तेरी सेवादार, साची सेव लगाईआ। अट्ठे पहर रहिणा ख़बरदार, ठग्ग चोर यार कोई लुट्ट ना जाईआ। कलिजुग अन्तिम वेख विचार, एका राह तकाईआ। गुरमुख साचे ल्ए उभार, तेरी वस्त तेरी झोली पाईआ। सोहँ शब्द हरि भण्डार, सतिजुग साची वंड वंडाईआ। गुरमुखां देणा कर प्यार, साचे मन्दिर आप टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे मिली वड्याईआ। त्रेता उठे नेत्र खोल्ह, आपणा कर्म विचारया। पुरख अबिनाशी तेरा बोल, लग्गे राम प्यारया। साचे कंडे देणा तोल, ना दिसे पासा हारया। एक वस्त जगत अमोल, बख्शे चरन प्यारया। काया कीटी कीट फोल, लाल अनमुल्लड़ा इक्क संभारया। सदा सदा सद रक्खया कोल, दर तेरा इक्क विचारया। तेरा नाम मृदंगा वज्जे ढोल, सतिजुग साचा नाल रला रिहा। सोहँ जैकारा सतिजुग बोल, त्रेता राम सुणा रिहा। दोहां आत्म रिहा मौल, हरि जोती नूर उपा रिहा। दर दुआरे कीता कौल, प्रभ पूरा आप करा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रेता तेरा लेख लिखा ल्या। त्रेता तेरा नाम जैकार, एका नाअरा लाया। गुरमुख साचे ल्ए उभार, गुर मन्त्र इक्क जणाया। एका बख्शे चरन

प्यार, चरनोदक मुख चुआया। वरन गोत ना कोई विचार, जात पात ना लेख लिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रेता तेरा भेख तेरे अग्गे धर, तेरा दर खुल्हाया। द्वापर वेखे मार ध्यान, मिले नाम बिबाना। ना कोई चतुर सुघड़ स्याण, ना जाणे कोई विद्वाना। ना कोई तीर ना कोई कमान, शस्त्र हथ्थ ना कोई उठाना। तेरा नाम जगत बलवान, ना मेटे कोई निशाना। खाणी बाणी सारे गाण, गावत गावत वेद पुराणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, द्वापर दित्ता एका वर, घर साचा शाह सुल्ताना। द्वापर तेरी साची सेवा, प्रभ साचा आप लगांयदा। गुरमुखां रसना रस देणा जिह्वा, जिह्वा रस आप अख्वांयदा। साचे मस्तक कौस्तक मणीआ लाउणा थेवा, जोत निरँजण वेख वखांयदा। मिले मेल अलक्ख अभेवा, अगम्म अगम्मड़े धाम सुहांयदा। आपे आए दया कमाए वड देवी देवा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेव करांयदा । द्वापर साची सेवा ला, हरि साची दया कमाईआ। गुरमुखां अन्दर आप वसा, रसना जिह्वा रिहा हिलाईआ। एका मार्ग आप वखा, दे मति रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग रिहा अन्त हिलाईआ। कलिजुग कूड़ा उठ बलकार, चारों कुन्ट ल्ए अंगड़ाईआ। आपणी बाहां रिहा हुलार, दहि दिशा वेख वखाईआ। प्रभ अबिनाशी तेरा तुटा प्यार, लोकमात वज्जी वधाईआ। धर्म जड़ दए उखाड़, थिर कोए रहिण ना पाईआ। अग्नी अग्ग लगाए तत्ती हाढ़, साधां सन्तां आप जलाईआ। नौ दुआरे देवे वाड़, अट्ठे पहर जीव कुरलाईआ। मगर लगावे पंचम धाड़, ना सके कोई बचाईआ। अग्नी अग्ग बहत्तर नाड़, तिन्न सौ सट्ठ हाडी रही जलाईआ। टिकण ना देवे किसे जंगल जूह उजाड़ पहाड़, तीर्थ तट्टां वेख वखाईआ। गुरदर मन्दिर अन्दर चार दिवार सच दिवारा पाड़, धीरज धीर ना कोई धराईआ। ग्रन्थी पन्थी पंडत पांधे मुल्लां शेखां पीरां टोहां नाड़ नाड़, रक्त बूंद वेख वखाईआ। गुरमुख साजन जिथ्थे बैठे लाड़, दूरो दोए जोड़ बैठा सीस झुकाईआ। पुरख अबिनाशी पिच्छे अगाड़, चारों कुन्ट शब्द खण्डा रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग दित्ती इक्क वड्याईआ। कलिजुग कूड़ा रिहा ललकार, लोकमात वड्ड वड राजा। आप आपणा कर पसार, आप आपणा साजण साजा। निन्दक निन्दया कर अहार, क्रिया कर्म कूड़ किुड़आरी रचया काजा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा साजन साजा। कलिजुग आपणा कर्म कमा, प्रभ साचे आख सुणांयदा। सतिजुग वंड वंड लई वंडा, एका मुट्ठी झोली पांयदा। त्रेता आपणा हक्क रखा, चरन द्वार इक्क सुहांयदा। द्वापर हिस्सा बैठा पा, गुरमुखां हिरदे अन्दर डेरा लांयदा। कलिजुग आपणा रंग चढ़ा, काला सूसा तन पहनांयदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा शब्द जणांयदा। कलिजुग तेरा काया बल, हरि

साचे वेख वखावणा। फेरा पाउणा जल थल, डूँघी डल आप हिलावना। नौ खण्ड सत दीप फिरना घड़ी घड़ी पल पल, गुर दर मन्दिर अन्दर डेरा लावणा। जूठ झूठ चलाउँणा एका हल्ल, माया ममता बीज बिजावणा। दूई द्वैती गए भुल्ल, मनमुख जीवां आप भुलावणा। दीपक जोती किसे ना जाए बल, ज्ञान दीप आप बुझावना। आप आपणी वरती कल, कलिजुग साची रुत्त सुहावणा। कलिजुग साचा कर पुकार, प्रभ साचे आख सुणांयदा। इक्क अकल्ला गया हार, ना कोई संग रखांयदा। मंगी मंग धुर दरबार, भिच्छया इच्छया पूर करांयदा। वर दाता आप हो निरँकार, आप आपणी दया कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरा संग निभांयदा। कलिजुग तेरा संग रखा, तेरा रूप वटाया। इक्क मुहम्मद दए उपा, आप आपणा बीज बिजाया। अल्ला हू हू नाअरा ला, तूं तूं वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चारे कुन्टां वेख वखाया। चारे कुंट वेख वखा, दहि दिशा फेरी पाईआ। आप आपणा ल्ए उपा, आप आपणी सेवा लाईआ। आप आपणा दीप जगा, आपे ल्ए बुझाईआ। आप आपणा राग अल्हा, आपे ल्ए सुणाईआ। आप आपणा सांग वरता, आप आपणी रचन रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग काला वेख वखाईआ। कलिजुग काले बन्न्ही धार, इक्क ज्ञान दृढ़ाया। मन मति बुध गई हार, बुध बोध ज्ञान जणाया। साची सुध ना पाए संसार, पंचम युध कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा नाउँ उपाया। आप आपणी किरपा धार, आपणा नाउँ उपांयदा। पंज तत्त कर प्यार, नानक नाम रखांयदा। नानक मंगे दर द्वार, एका भिच्छया पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क दवांयदा। नानक मंगे दर भिखारा, एका अलक्ख जगाईआ। प्रभ अबिनाशी खोल्ह किवाड़ा, वेखे बेपरवाहीआ। सच तराना वज्जे ताड़ा, अनन रूप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा दरस दिखाईआ। दर दुआरे अलक्ख जगा, नानक सदा लगाईआ। पुरख अबिनाशी दया कमा, सच सिँघासण रिहा तजाईआ। साचे अन्दरों बाहर आ, दर दहलीजे चरन टिकाईआ। चरन चरनोदक इक्क वखा, अमृत धार वहाईआ। अमृत धारा मुख चुआ, निरगुण निरगुण विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका एक बूझ बुझाईआ। नानक निरगुण रूप समाया, वेखे धाम अवल्ला। इक्क अकल्ला हरि रघुराया, जोत निरँजण दीपक आदि अन्त एका बला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप फड़ाया आपणा पल्ला। आपणा पल्ला नाम फड़ा, नानक मति सिखाईआ। साचे घोड़े दए चढ़ा, एका पौड़ा लाईआ। एका अक्खर दए पढ़ा, नाम सति वड वड्डी वड्याईआ। लम्बा चौड़ा कोई जाणे ना, ना कोई लेखा लेख लिखाईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक नाम दए वड्याईआ। नानक नाम वर घर पाया, आत्म वज्जी वधाईआ। लोकमात आ डेरा लाया, दिवस रैण ख़ुशी मनाईआ। एका लिव इक्क जोत, ना कोई बरन गोत, शब्दी शब्द करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक नाम रक्खे वड्याईआ। नानक नाम निरगुण पा, चार कुन्ट उठ धाया। कलिजुग जीव आप समझा, एका मन्त्र नाम दृढ़ाया। हँकारीआं गढ़्ह रिहा तुड़ा, शब्द खण्डा इक्क चलाया। गुरमुख साचे गले लगा, आप आपणे रंग रंगाया। चार कुन्ट दहि दिशा फेरा पा, भेख अवल्ला इक्क वटाया। जीव जन्त कोई जाणे ना, हथ्थ मसल्ला बगल कुरान उठाया। इक्क वखाए सच महल्ला चौथे घर जो जन पुजा, पंचम मेला सहिज सभाया। चरन दुआरे जो जन लूजा, फड़ बांहों पार कराया। आपणा भेव खुल्हाया गूझा, आप आपणी दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगती झोली पाया। भगती हरि भण्डार, आप भराया। देवणहार विच संसार, जुग जुग आप अख्वाया। लहिणा देणा कर्ज़ उतार, अंगद अंग लगाया। अमरू अमर कर प्यार, रामदास सहाया। रामदास तेरी एका धार, सर सरोवर इक्क वखाया। अर्जन लेखा अपर अपार, बोध ज्ञान आप जणाया। हरि गोबिन्दा कर प्यार, दो धारा मुख भवाया। हरिराए बण साची नार, साचा कन्त मनाया। हरि कृष्ना ल्ए अधार, बाल बाला लेखे लाया। गुर तेग बहादर तेरा सहार, प्रभ चरनी सीस चढ़ाया। गुर गोबिन्द सच दुलार, पुरख अकाल आप उपाया। आप बणाया साचा लाल, आपणे लेखे लाया। कलिजुग देवे राह सुखाल, दे मति आप समझाया। तेरी जड़ उखेड़े छोटे बाल, गुण अवगुण ना वेख वखाया। बत्ती दन्द सीर चोटी चढ़े अख़ीर, ना कोई मूंहदे भार सुटाया। मिले मेल हरि शाह फ़कीर, तोड़े जगत जंजीर, वड पीरन पीर लभ्भण मुकामे हक्क, ना कोई ख़ुदी ख़ुदाई रहे शक़, पीर दस्तगीर आप अख्वाया। कलिजुग तेरी वेख तकदीर, कलिजुग कूड़ा होए फ़कीर, जूठे झूठे बस्त्र पाटे लथ्थे चीर, चारों कुन्ट नक्क नाल कढ्ढे लकीर, ना दिसे कोई सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्द रिहा समझाईआ। गुर गोबिन्द जोत उपा, साचे घोड़ चढ़ाया। कल्गी तोड़ा हरि सीस टिका, सस्से उप्पर होड़ा लाया। जोती जोड़ा मेल मिला, निरगुण सरगुण मेल मिलाया। सस्सा किला इक्क बणा, पुरी अनन्द वसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो पुरख निरँजण दया कमाया। पुरी अनन्द हरि आप वसाई, अनन्द अनन्द गुण गाया। साचा चन्द आप चढ़ाई, साचा छन्द सुणाया। ख़ुशी बन्द बन्द कराई, तन शृंगार कराया। एका इष्ट इक्क गुर देव इक्क ज्वाला इक्क नैणां एका देवी आप मनाई, लक्ख चुरासी सच समग्री जगत हवन कराया। निर्मल जोत जगी अगम्मड़ी, अकाल पुरख प्रभ आया। गुर गोबिन्दे प्रीत साची लगरी,

साचा दरस दिखाया। सीस टिकाए आपणी पगड़ी, तोड़ा चीरा आप सुहाया। तन जंजीर साची जकड़ी, शब्द प्यार वधाया। इक्क कटार हथ्थ पकड़ी, खण्डा नाम रखाया। खब्बे हथ्थ पकड़े तकड़ी, नानक तोला आप तुलाया। पंचां वेखे जगत निराली धार वक्खरी, साची धारा आप चलाया। आप हटाई बजर कपाटी पथरी, आप आपणा मेल मिलाया। पंचम ढहि ढहि होए सथरी, ना सके सीस उठाया। मनमुख नेत्र नीर वहाए अथरी, गुर गोबिन्दा ख़ुशी मनाया। कलिजुग काया तपे भठड़ी, मंगे मंग एक मंगाया। मनमुख जीवां जूठ झूठ बध्धी गठड़ी, आपणा भार उठाया। जन भगतां रखाए साचा हठड़ी, एका मुठ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्द मेल मिलाया। गोबिन्द मेला हरि हरि वेला, सोहे बंक दुआरा। आपे सज्जण आप सुहेला, आपे पावे सारा। आपे दाता गुणी गहेला, आपे करे कराए सच प्यारा। आपे गुरू आपे गुर चेला, आपे ढहि पए दुआरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्द दए प्यारा। गुर गोबिन्दा हरि समझा, आपणी बूझ बुझाईआ। पुरख अकाला इक्क मना, एका ओट रखाईआ। जगत जंजाला गया तुड़ा, गुरमुखां एह समझाईआ। जागरत जोत जो जन ल्ए जगा, गुरसिख सच्चा सच सरनाईआ। अन्ध अन्धेर ल्ए मिटा, गुरमुख सो अख्वाईआ। रसना पढ़ पढ़ वक्त ल्या गंवा, लेखा लिखणहार दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्द कराए जणाईआ। गुर गोबिन्द अन्तर ध्यान, आपणा आप लगाया। पुरख अबिनाशी मेहरवान, दयानिध अख्वाया। वेला वक्त रिहा पछाण, लेखा सके ना कोई लखाया। अन्तिम छड्डणा पए जहान, थिर कोए रहिण ना पाया। कूड़ कुटम्ब मेट मिटाण, भाणा भाणे विच समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्दे दित्ता वर, तेरा घर दए सुहाया। गुर गोबिन्दा मंगे मंग, दर सच करे निमस्कारा। पुरख अबिनाशी तेरा संग, ना छुटे विच संसारा। दो जहानी संग अंग, बख्शे चरन प्यारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे अन्तिम इक्क हुलारा। अन्त हुलारा इक्क लगा, गुर गोबिन्दे करे जणाईआ। कलिजुग अन्तिम जाए आ, रैण अन्धेरी छाईआ। ना दिसे कोई सहा, ना सके कोई बचाईआ। वरन बरनी वरन बरना रहे लड़ा, ना देवे सच सफ़ाईआ। तेरा लेखा दए लिखा, आप आपणा संग निभाईआ। धारी केसा ना कोई जणा, मूंड मुंडाए भेव ना राईआ। पारब्रह्म प्रभ खेल खिला, आप आपणी रचन रचाईआ। जगत दुआरा दए सुहा, तेरा लेखा लेखे पाईआ। सम्बल नगरी आप उपा, साढे तिन्न हथ्थ रचन रचाईआ। शब्दी जोड़ा जोड़ जुड़ा, जोती जोत मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बंस सरबंसा आप अख्वाईआ। बंस सरबंसा तेरा वेख, तेरा दर सुहावना। धुरदरगाही लाई मेख, करे खेल हरि भगवानना। नेत्र लोचन

लैणा पेख, आप पकड़े तेरा दामना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सरूपी बणे साचा ज़ामणा। साचा ज़ामन अन्तिम हो, एका शब्द इक्क ज्ञान दृढ़ाया। सोहँ बीज साचा बो, साचा फल लगाया। साचा अमृत आत्म चो, साचा ताल सुहाया। हरि बिन अवर ना जाणे को, भेव किसे ना पाया। लक्ख चुरासी रही रो, हरि गोबिन्द दिस ना आया। दहि दिशा ना दिसे कोई ढो, पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ किसे ना जाया। जोती शब्दी लग्गी छोह, एका मेल मिलाया। धन्न भाग दिहाड़ा छब्बी पोह, प्रभ जोती जोत जगाया। गुरमुखां दुरमति मैल धो, आप आपणी झोली पाया। धुरदरगाही सुणाए साची सो, सच सुनेहड़ा लै के आया। पुरख अबिनाशी घट घट वासी सृष्ट सबाई देवे फाँसी नाता तोड़े जगत मोह, ना कोई सके बचाया। गुरमुखां आत्म बीज साचा बो, एका फल खुआया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मेल मिलाया। मेल मिलावा हरि निरँजण, आदि पुरख अबिनाशी। जन भगतां मिल्या सच्चा सज्जण, लाहे जगत उदासी। चरन धूढ़ कराए साचा मजन, रसना नाम स्वासी। कलिजुग आया पड़दे कज्जण, भगत सुहेला घनक पुर वासी। मदिरा मास जो जन तजन, घर मेला शाहो शबाशी। अनहद ताल नगारे वज्जण, गुरमुख साचे बलि बलि जासी। गढ़्ह हँकारी भाण्डे भज्जण, निज आत्म रक्खे वासी। नाम चढ़ाए साचे जहाजन, पार किनारा इक्क विखासी। शाहो भूप हरि राज राजन, पारब्रह्म अबिनाशी। प्रगटे जोत देस माझन, सम्बल नगर जोत प्रकासी। सम्बल नगर मिले वधाई, गुरमुख खेड़ा पाया। हरिजन वेखण चाँईं चाँईं, हरि साचे वक्त सुहाया। मेल मिलाया फड़ फड़ बांहीं, त्रेता द्वापर सतिजुग वेख वखाया। कलिजुग देवे ठंडीआं छाईं, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। चतुर्भुज मिले कर कर लभ्मीआ बांहीं, जिउँ लछमी अंग लगाया। धुर दरगाही साचा साँईं, निमाण निमाणयां ल्ए तराया। गुर गोबिन्दा साचा पाही, पन्ध आपणा रिहा मुकाया। गुरमुख मेला साचे माही, अज्ञान अन्ध गंवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन सज्जण ल्ए मिलाया। हरि सज्जण हरि मिल्या मेला, मेला धुर दरगाह। वेखे खेल गुरू गुर चेला, धुर शब्दी सच सलाह। आपे वस्सया रंग नवेला, हर घट बैठा आसण ला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग करे सच न्याँ। कलिजुग सच न्याउँ कर, जगत करे वड्याईआ। गुरमुख साचे बाहों फड़, भगती भगत जणाईआ। मनमुख जीव रहे लड़, सच द्वार दिस ना आईआ। ज्ञानी ध्यानी रहे पढ़, चरन ध्यान ना कोई रखाईआ। जगत विद्या गए पढ़, ब्रह्म विद्या ना कोई जणाईआ। हिन्दू मढ़ी रहे सड़, मुस्लिम गोर दबाईआ। गुरमुख साचे ना चोटी ना कोई जड़, ना कोई ख़ाकी ख़ाक समाईआ। साचे पौड़े जायण चढ़, प्रभ साचा आप चढ़ाईआ। आप आपणे अन्दर जाए वड़, महल्ल

अटल इक्क सुहाईआ। सच दुआरे अग्गे खड़, दे मति आप समझाईआ। किला कोट हँकारी गढ़्ह, सो पुरख निरँजण दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे ल्ए मिलाईआ। गुरमुख साचे सज्जणा, तेरी धूढ़ी खाक। गुर सतिगुर मंगे मजना, होए पाकी पाक। काल नगारा एका वज्जणा, चौदां लोकां बन्द ताक। जो घड़या सो भज्जणा, छड्डना बंधप साक। घर बार सभ ने तजना, उच्च महल्ल ना वेखणे झाक। अन्तिम पड़दा किसे ना कज्जणा, लहिण देण ना मुकाए कोई बाक। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे भविख्त वाक्। सज्जण सच्चा मीतड़ा, हरि रंगे रंग अपार। आप आपणे जेहा कीतड़ा, हउमे रोग निवार। काया रक्खे ठंडी सीतड़ा, सति सन्तोखी बख्शे धार। गुरमुख विरले मानस जन्म जग जीतड़ा, जिस पाया गुरचरन द्वार। हरि भाणा लग्गे मीठड़ा, हउमे रोग निवार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां बख्शे इक्क प्यार। इक्क प्यार साचे गुर, साची दात रखाईआ। मिल्या मेल लिख्या धुर, हरि साचा होए सहाईआ। प्रभ दर्शन को लोचण सुर, करोड़ तेतीसा रहे कुरलाईआ। शिव शंकर बैठा अन्तर जुड़, एका ओट तकाईआ। ब्रह्मे नेत्र गया बौहड़, शब्दी शब्द उपाईआ। गुरमुखां आत्म लग्गी औड़, प्रभ साचे अन्त बुझाईआ । लोकमात आया दौड़, निहकलंका जामा पाईआ। पंडत लभ्भदे फिरदे पूत सपूता ब्रह्मण गौड़, उच्चे टिल्ले फोल फुलाईआ। गुर गोबिन्दा वेखे मिट्ठे कौड़, सम्बल नगरी डेरा लाईआ। पन्थी ग्रन्थी रहे दौड़, भेव ना कोई पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां ल्ए मिलाईआ। मेलणहारा हरि गोबिन्दा, सगली चिन्त मिटाईआ। आप बणाए साची बिन्दा, जो जन आए सरनाईआ। अमृत धार वहाए सागर सिन्धा, जिस जन साची ओट रखाईआ। आत्म लगा तोड़े जिंदा, बजर कपाट तुड़ाईआ। सदा सहेला हरि अख्वंदा, दो जहानां वेख वखाईआ। जिस जन गाया बत्ती दन्दा, सोहँ शब्द वड्डी वड्याईआ। कलिजुग जीव भागां मन्दा, बैठा मुख भवाईआ। मदिरा मासी आत्म गन्दा, भुल्लया हरि रघुराईआ। जन भगतां देवे परमानंदा, परमानंदा विच समाईआ। इक्क वखाए निजानंदा, निज घर आसण लाईआ। जुग जुग दात आपणी दिन्दा, देवणहार आप अख्वाईआ। कलिजुग अन्तिम रसना बोल आपे कहिंदा, गुरमुख तेरी वड्याईआ। गुरसिख तेरा भाणा गुर पूरा आपे सहिंदा, बाल अञ्याणे भेट चढ़ाईआ। पहली वारी नीहां विच चुणंदा, दूजी वारी हेठ दबाईआ। कलिजुग तेरी जड़ उखड़ंदा, साढे तिन्न हथ्थ जो लगाईआ। नौ दुआरे बन्द करिंदा, दसवें बूझ बुझाईआ। सच सिँघासण आपे बहिंदा, गुरसिक्खां सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख तेरा लेख लिखाईआ। गुरमुख तेरा लेखा औखा, भेव किसे ना पाया। गुरु बणना मात सौखा, सतिगुर ना कोई

अख्वाया। जगत विद्या पढ़ना सौखा, पोथा ज्ञान गुर ना कोए मिलाया। नहाउणा धोणा दिसे झूठा, आत्म अन्तर अशनान ना कोई कराया। सच दवारिउँ बैठा रूठा, वेले अन्त ना कोई सहाया। खाली दिसे काया ठूठा, नाम वस्त ना कोई टिकाया। गुरमुखां सतिगुर पूरा आपे तुठ्ठा, जग विछड़े जुग मेल मिलाया। लुकया रहिण ना देवे कोई गुठा, सम्मत चौदां चौदां लोक वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, छब्बी पोह दिवस सुहाया। चौदां लोक गुरमुख फोल, आपणी करे जणाईआ। सति लोक वजाए ढोल, मृदंगा नाउँ रखाईआ। तप लोक वेखे घोल, जतीआं सतीआं ल्ए मिलाईआ। जप लोक तोले तोल, तोलणहार आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महर फेरा पाईआ। महर लोक प्रभ फेरा पा, स्वर्ग लोक डेरा ला, आप आपणी दया कमाया। दूवह लोक तेरा कोई ना जाणे थाँ, दिस किसे ना आया। भूअ लोक हरि कर्म कमा, आकाश प्रकाश दए वखाया। सत्त उप्पर ल्ए टिका, सत्तां लहिणा आप चुकाया। सत्तां चरनां हेठा रिहा दबा, दस हज़ार जोजन बन्द लगाया। इत्तल तेरा पड़दा लाह, वितल मुख खुल्हाया। सित्तल तेरा संग निभा, महातल जोग कमाया। रसातल तेरा दर सुहा, तलातल वेख वखाया। पताल देश प्रभ जोत जगा, चतुर्भुज अख्वाया। बाशक सेजा दए सुहा, सागोंपांग हंढाया। आप आपणा आसण ला, लछमी सेवा लाया। लछमी चरन रही दबा, प्रभ अबिनाशी दया कमाया। चौदां लोकां दए हिला, प्रभ कलिजुग अन्तिम फेरा पाया। गुरमुख साचे ल्ए जगा, साचे दर बहाया। शब्द सरूपी फेरा पा, पहरेदार आप अख्वाया। आलस निन्दरा विच ना गया आ, दिवस रैण ना वेख वखाया। दरगहि साची साचा थाँ, जन भगतां रिहा जणाया। सतिगुर पूरा पकड़े बांह, अन्दर मन्दिर मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे मेल दर, एका मन्त्र नाम दृढ़ाया। एका मन्त्र शब्द ज्ञाना, हरि हरि आप जणांयदा। सोहँ शब्द सच बिबाना, गुरमुख आप चढ़ांयदा। कलिजुग अन्तिम करे पछाना, जरम कर्म धर्म वेख वखांयदा। धुरदरगाही देवे इक्क परवाना, पुरख अगम्म अगम्मड़ा पहली चेत्र लेख लिखांयदा । मिले माण दो जहानां, जो जन निज नेत्र दर्शन पांयदा। गुरमुख नारी साची गोली सतिगुर शब्द साचा काहना, साची मण्डल रास रचांयदा। सेवक सेवा कर परवाना, प्रभ चरना हेठ दबांयदा। ऊँच ऊँच श्री भगवाना, सच तख्त आप सुहांयदा। गुरमुख साजन कर परवाना, लोकमात फेरा पांयदा। प्रगट होए गुण निधाना, निहकलंका नाउँ रखांयदा। शब्द खण्डा रसना तीर कमाना, सोहँ चिल्ले आप चढ़ांयदा। आप उठाए राज राजाना, शाह सुल्ताना आप हिलांयदा। आपे उडे विच बिबाणा, पुरीआं लोआं फेरा पांयदा। जन भगतां बख्शे चरन ध्याना, पोह छब्बी ख़ुशी मनांयदा। मिल्या मेल शाह सुल्ताना,

सच सिँघासण आसण लांयदा। साढे तिन्न हथ्थ तेरी खेल महाना, रविदासा रसना गांयदा। रविदासे मेला हरि भगवाना, दूजी वारी आप करांयदा। बाल्मीक बण निधाना, अन्तर अन्त वखांयदा। लिख्या लेख हरि महाना, लहिणा लहिणे झोली पांयदा। कलिजुग अन्तिम कर परवाना, आप आपणे अंग रखांयदा। जिउँ नानक होए संग मरदाना, सारंग साची आप वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे साच धाम सुहांयदा। साचा धाम हरि निरँकार, एका एक रखाया। इक्क अकल्ला कर पसार, एका डेरा लाया। इक्क महल्ला ल्ए उसार, थिर घर नाउँ रखाया। दीपक जोती कर उज्यार, तेल बत्ती ना कोए जलाया। दिवस रैण ना कोई विचार, प्रभाती सन्धया ना कोई रखाया। एका रंग रंग करतार, अट्ठे पहर आप रखाया। गुरमुखां जुग जुग मंगी मंग, नेत्र लोचण दर्शन इक्क रखाया। जुग जुग रक्खणहारा संग, आप आपणा संग रखाया। कलिजुग अन्तिम मेल मिलाए घर सच पलँघ, शब्द रंगीली सेज सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साचा युग आप सुहाया। छत्ती युग छत्ती राग, छत्ती धार चलाईआ। नानक गाया निरँकार निरँकार निरँकार, निरगुण रूप समाईआ। गोोबिन्द खण्डा फड़ कटार, अकाल पुरख मनाईआ। ब्रह्मण्डां पावणहारा सार, लोआं पुरीआं वेख वखाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम काली धार, लोकमात दए मिटाईआ। प्रगट हो निहकलंक नरायण नर अवतार, सतिजुग साची रचन रचाईआ। एका नाम कराए जै जैकार, दो जहानां रिहा सुणाईआ। ब्रह्मा वेता करे प्यार, ब्रह्म ख़ुशी मनाईआ। शिव शंकर सोहे साचा लाड़, सच त्रिसूल उठाईआ। इन्द्र तेरा इक्क अखाड़, बाल निधाना रिहा वखाईआ। सोहँ शब्द देवे वाड़, आप आपणी रचन रचाईआ। लोकमात मिटाए पंचम धाड़, जिस जन आपणी दया कमाईआ। चरन कँवल वखाए साचा अखाड़, साचा धाम सुहाईआ। होए सहाए जंगल जूह उजाड़ पहाड़, डूँघी कन्दर ल्ए बचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पोह छब्बी जोत जगाईआ। जगी जोत जगत चमत्कारा, मिटे रैण अन्धेरा। पुरख अबिनाशी ल्ए अवतारा, इक्क कराए संझ सवेरा। शब्द खण्डा तेज़ कटारा, लक्ख चुरासी ढाहे ढहि ढहि करे ढेरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम देवे गेड़ा। कलिजुग अन्तिम गेड़ा दे, आपणी लट्ठ भवांयदा। आपे छेड़ा छेड़ लगाए नेंह, आपे तोड़ तुड़ांयदा। आप उपाए आप खपाए करे खेह, आपे मात मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा पूर करे वर, सम्मत चौदां सोहे दर, वीह सद बिक्रमी संग रलांयदा। वीह सौ चौदां तेरा पसार, गुर पूरे आप कराया। गुरमुखां दए नाम अधार, घर घर फेरा पाया। एका इक्की कर त्यार, साची सिक्खी ल्ए बणाया।

वालों तिक्खी विच संसार, धारों तिक्खी नाम धराया। नेत्र पेखी हरि करतार, कलिजुग वेला अन्तिम आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सम्मत चौदां तेरा रंग गुरमुखां तन चढ़ाया। गुरमुख काया रंग चलूल, हरि साचे आप चढ़ाया। हरिजन ना जाए मात भूल, एका मन्त्र नाम दृढ़ाया। आपे करे कराए सूलीउँ सूल, रोग सोग चिन्त मिटाया। शब्द पंघूड़ा लैणा झूल, हरि साचा रिहा झुलाया। साचा मेला कन्त कन्तूहल, गुरमुख नारी ल्ए प्रनाया । आप चुकाए जुग जुग तेरा मूल, कलिजुग तेरा तेरी झोली पाया। सतिजुग फुलवाड़ी रही फूल, पोह छब्बी बीज बिजाया। शब्द सिँघासण हरि बिराजे ना कोई पावा ना कोई चूल, आप आपणा आप उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत चौदां ल्ए वर, गुरमुख साचे ल्ए दृढ़ाया। सम्मत चौदां साचा घर, चौदां लोक ख़ुशी मनाईआ। चौदां लोकां मिल्या वर, चौदां हट्टां ख़ुशी मनाईआ। तीर्थ तट्टा मुक्कया डर, अठसठ देण दुहाया। गुर दर मन्दिर मस्जिद मठ, अट्ठे पहर जगत लड़ाईआ। साध सन्त जगत माया रहे सड़, ना सके कोई बचाईआ। गुरमुख साजण एका अक्खर रहे पढ़, प्रभ साचा रिहा पढ़ाईआ। सो पुरख निरँजण हर घट अन्दर बैठा वड़, हँ हँगता वक्ख कराईआ। चरन कँवल जन जाए तर, धरत धवल मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सम्मत चौदां छब्बी पोह गुरसंगत हरि आपणा भेट चढ़ाईआ।

आपणा आप आपे वार, आपणा आप मुकाया। गुरमुखां साचा कर प्यार, साचा राह वखाया। एका बस्त्र तन अपार, नाम तग आप सजाया। शब्द खण्डा सच कटार, तन गात्रे आप लटकाया। पंचम बख्शे गुरचरन प्यार, साची सिख्या आप समझाया। पूरी करे इच्छया विच संसार, जिस जन आपणी दया कमाया। लेखा लिख्या धुर दरबार, ना कोई सके मेट मिटाया। जो जन मंगण मंग द्वार, नाम नामा झोली पाया। रंगे रंग तन अपार, रंग रंगीला इक्क चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजन ल्ए वर, सतिजुग तेरा सच कबीला, हरिसंगत आप बणाया। सच कबीला साचा संग आपणा आप रखांयदा। आपे करे आपणा हीला, गुरमुखां गुर दुआरा ल्या मंग आप आपणा संग रखांयदा। आप आपणा बण वसीला, बस्त्र पीला तन छुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे दया कमांयदा। हरिजन साचे वड वड्याई, गुरमुख वज्जे वधाईआ। गुरमुख करे शब्द कुड़माई, गुर पूरे आप कराईआ। गुर पूरा मंगल एका गाई, पंचम सखीआं संग रलाईआ। पंचम गायण चाँईं चाँईं, एका ढोला अल्हाईआ।

कला सोलां वेख वखाए थाउँ थाँईं, आप आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पोह छब्बी रुत्त सुहाईआ।

छब्बी पोह साची रुत्त प्रभ साचे जोत जगाईआ। प्रगट होए अबिनाशी अचुत्त, चतुर्भुज अख्वाईआ। गुरमुख उपजाए साचे सुत्त, दे मति आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा बंस बणाईआ। गुरमुख साजन साचे बंसा, हरि हरि उपाया। आप उपाए आपणी अंसा, आपणे घर वसाया। कलिजुग दुष्ट सँघारे कंसा, अन्तिम मेट मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा चरन उठाया। चरन उठाए हरि बनवारी, मुकंद मनोहर नरायणा। सम्मत पन्दरां आए वारी, हरि वेखे साचे नैणा। लक्ख चुरासी होए ख्वारी, ना सज्जण कोई सैणा। वार थित प्रभ आप विचारी, चुकाए लहिणा देणा। लोआं पुरीआं पावे सारी, लोक परलोक सुणाए कहिणा । नौ खण्ड फिरे हरि शाह सवारी, सत्तां दीपां घर घर बहिणा। बवन्जा तेरी धार न्यारी, साचा देणा एका देणा। दोए लोचन जगत उग्घाड़ी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अपर अपारी। सम्मत पन्दरां जाए चढ़, जोती नूर सुहाया। त्रैभवण सरूपा सभ घट अन्दर बैठा वड़, आपणा भेद छुपाया। सति सरूपा रिहा लड़, दिस किसे ना आया। त्रैलोकां उखेड़े आपे जड़्ह, आपे दए लगाया। ब्रह्मा विष्नूं शिव देवत सुर सारे फड़, दर दुआरे ल्ए बहाया। किले तोड़ हँकारी गढ़्ह, दर दरवाजे दए खुल्हाया। त्रैगुण माया जाए सड़, पंज तत्त रहे कुरलाया। ना कोई वेखे गोर मड़, ख़ाकी ख़ाक ना कोई समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सम्मत पन्दरां रंग रंगाया। सम्मत पन्दरां वेखे अन्दरां, अन्दर मन्दिर फेरा पांयदा। डूँघी कन्दर लाहे जन्दरा, आपणी हथ्थी तोड़ तुड़ांयदा। उच्चे टिल्ले आप उठाए गोरख मच्छन्दरा, जगत समेरू आप हिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बवन्जा बवन्जा तेरी धार, जगत बवन्जा आप चलांयदा। जगत बवन्जा हरि हरि बावना, भेखी भेख अपार। कलिजुग दुष्ट सँघारे रावणा, हरि मारे तीर अपार। अमृत मेघ बरसे सावणा, निझर रस अपार। दो जहानी साचा जामन, निहकलंका ल्ए अवतार। मेट मिटाए कामनी कामन, पंजां दुष्टां करे सँघार। आप फड़ाए आपणा दामन, गुर पूरा पार उतारनहार। कलिजुग मिटे अन्धेरी शामन, सम्मत पन्दरां देवे इक्क हुलार। सम्मत पन्दरां सच हुलार, हरि साचे आप दवावणा। लोआं पुरीआं वेख विचार, आप आपणा चरन छुहावणा। चौदां लोकां हट्ट पसार, चौदां तबक खुल्हावणा। नौ खण्ड पृथ्मी इक्क अधार, एका राग सुणावणा। सत्तां दीपां कर प्यार,

सत रंग निशान वखावणा। एका शब्द इक्क जैकार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आप लगावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा बंक द्वार अन्तिम ढावणा। सम्मत पन्दरां शब्द चढ़ाई, हरि करे शाह अस्वारा। तिन्नां लोकां इक्क लड़ाई, एका युध अपारा। चौदां लोकां कुण्डा रिहा खड़काई, रक्खे तिखिआं धारां। नौ खण्ड पृथ्मी पए दुहाई, सत्तां दीपां हाहाकारा। जगत बवन्जा धार चलाई, पारब्रह्म ल्ए अवतारा। दो सत्त छे इक्क गुणा आप कराए, गुण वन्ता विचारा। छीका दूआ मेल मिलाए, दो छे उप्पर वारा। सम्मत पन्दरां जोत जगाए, प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा। सम्मत पन्दरां जोत जगौणी, पहली चेत्र ख़ुशी मनाईआ। सचखण्ड प्रभ रचन रचौणी, अगम्म अगम्मड़ी कार कमाईआ। दो चेत्र शब्द जनौणी, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। तीजी चेत्र हरि दया कमौणी, जोती जोत करे रुशनाईआ। चौथी चेत्र पुरी ब्रह्म सुहौणी, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। पंजवे चेत्र सिँघ पाल हरि मिलौणी, नाम पगड़ी सीस बंधाईआ। छेवें चेत्र एह समझौणी, सोहँ साचा जाप जपाईआ। सत्तवें चेत्र छाल लगौणी, शिव शंकर ल्ए उठाईआ। अठवें चेत्र कंठ माला लाहौणी, बाशक तशका परे हटाईआ। नौ चेत्र पड़त पढ़ौणी, जगत जगदीसे मिले वड्याईआ। सोहँ साचा राग अलौणी, एका धुन उपजाईआ। दसवें चेत्र खेल खिल्हौणी, पुरी इन्द्र ल्ए अंगड़ाईआ। सुरपति राजे इन्द जाग खुल्हौणी, करोड़ तेतीसा आप उठाईआ। साची मति आप समझौणी, लोकमात राह वखाईआ। पुरी घनक अन्त सुहौणी, सतिजुग साची नींह रखाईआ। ग्यारां चेत्र मेल मिलौणी, छोटे बाले आप उठाईआ। बारां चेत्र तिलक लगौणी, सच लिलाटी इक्क जगाईआ। औखी घाटी पार करौणी, आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी ब्रह्मे तेरी झोली पौणी, जुग छतीसा दए दुहाईआ। निहकलंक कल वरतौणी, आप आपणा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरीआं लोआं आप फिराईआ। तेरां चेत्र मार उडारी, भूअ लोक प्रभ आए। सति दिवस हरि खेल खिलौणी, दिस किसे ना आए। उन्नी चेत्र दे समझौणी, साचे मार्ग पाए। सोहँ साची सच सनौणी, आपणी आप अल्हाए। वीह चेत्र गुण निधानी, आपणा रूप वटाया। दूवर लोक दए इक्क निशानी, साचा नां दृढ़ाया। पारब्रह्म प्रभ पुरख सुल्तानी, सति सरूप समाया। छब्बी चेत्र कर परवानी, आपणा मार्ग लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दूवर लोक आप रंगाया। सताई चेत्र बोल जैकारा, स्वर्ग लोक उठ धाया। पुरख अबिनाशी खेल अपारा, भेव किसे ना पाया। आपे मंगे मंग अपारा, आपे भिच्छया पाया। सत दिन बणे वणजारा, एका वणज कराया। तिन्न विसाख दए अधारा, आपणा मता पकाया। चौथी विसाख पार किनारा, महरर लोक डेरा लाया। आप आपणा कर उज्यारा, दीपक जोत जगाया। कूड़ कूड़ी कूड़ पसारा,

सच सुच्च वरताया। सच समग्री नाम अपारा, एका झोली पाया। जोत इक्ग्री हरि निरँकारा, साचा मार्ग लाया। गोबिन्द शब्द सच जैकारा, आपणा आप सुणाया। दस विसाख दे कर हथ्थ, साचा धाम सुहांयदा। ग्यारा विसाख अलक्खणा अलक्ख, आपणी अलक्ख जगांयदा। जप लोक मस्तक लेखा, लेखा मूल चुकांयदा। सोहँ शब्द चढ़ाए साचे रथ, साची गाथ अल्हांयदा। तप तजाए साचा साथ, सतारा विसाख दिवस सुहांयदा। अठारां विसाख त्रिलोकी नाथ, तप लोक तपांयदा। आपे वेखे आपणा हाठ, आपणी कल वरतांयदा। आप आपणी मारे ठाठ, इक्क उछाल रखांयदा। चवी विसाख पूजा पाठ, साचा मन्त्र दृढ़ांयदा। पंजी विसाख ल्ए राख, सत्त लोक हुलारा। आप आपणा आपे भाख, आपे करे प्यारा। आपे प्रगट होए साख, आपे दरस अपारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्त्ती विसाख दए हुलारा। पहली जेठ हरि कर कुड़माई, देश पताले धाया। बाशक सेजा दए सुहाई, सहँसर मुख सुहाया। सत जेठ ख़ुशी मनाई, आपणा रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा दर खुल्हाया। अट्ठ जेठ दरवाजा खोल्ह, तलातल देस वसाया। शब्द जैकारा एका बोल, आपणा नाम दृढ़ाया। आप वजाए आपणा ढोल, सच मृदंग उठाया। घट घट पड़दे आपे खोल्ह, आपणा भेव जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा राह चलाया। आपणा राह आप चला, चौदां ख़ुशी मनाईआ। चौदां जेठ बेपरवाह, आपणी रचन रचाईआ। आपे तजना आपणा थाँ, आपे दए सुहाईआ। पन्दरां चेत्र कुण्डा ला, महातल करे रुशनाईआ। महिमा कोई ना सके गा, दैवत दैतां ल्ए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग रंगाईआ। आप आपणा रंग रंगा, आपणी जोत जोत जगाईआ। रसातल देस हरि दए वसा, बाई जेठ ख़ुशी मनाईआ। आप आपणा लेखे ला, दे मति रिहा समझाईआ। अठाई जेठ हरि वेख वखा, महिमा अगणत गणाईआ। अजप्पा जाप सी आप जपा, सोहँ करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा राह तकाईआ। उँणंती जेठ साचा राह, आपणा आप तकाया। शब्द सरूपी बण मलाह, दर दरवाजा पार कराया। सितल लोक हरि दए वसा, बल राजा मेल मिलाया। शुकर पुरोहता संग रला, नेत्र नीर वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, तिन्न हाढ़ी दिवस सुहाया। तिन्न हाढ़ी रचन रचा, साचा धाम सुहाए। आप आपणी दया कमा, चौथी हाढ़ वेख वखाए। वितल देस हरि खेल खिला, साची रचन रचाए। सत दिवस हरि डेरा ला, आपणा रूप वटाए। दस्स हाढ़ बन साचा लाड़, साचा घोड़ा इक्क दुड़ाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सम्मत पन्दरां तेरी वंड वंडाए। दस हाढ़ हरि कर अखाड़, आपणा खेल खिलाया। वितल देस वेस अपार, आपणा भेख वटाया। साचे

घोड़े हो अस्वार, ग्यारां हाढ़ बाहर कढाया। इतल लोक तेरा दर दुआरा, प्रभ साचे आप सुहाया। सति सति सति कर जैकारा, सति सति समाया। सति सति सति अधारा, सति सति सति ल्ए तराया। सत सति सति पार किनारा, सति सति बन्ने लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतारा हाढ़ इतल लोक तेरा राह तजाया। चौदां लोक फेरी पा, सोहँ शब्द करे जणाईआ। तेरां चेत्र चढ़े बेपरवाह, सतारां हाढ़ मुड़ के आईआ। दिवस अठंनवे पूरे करा, भुल रहे ना राईआ। गुर संगत तेरा मेला ल्ए मिला, विछड़ कदे ना जाईआ। हाढ़ सतारां तेरे लेखे देवे ला, पुरीआं लोआं दए तजाईआ। गुर संगत तेरा जन्म दिन ल्ए मना, अठारां उन्नी जोत जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दिवस दो सम्मत पन्दरां साध संगत वंड वंडाईआ। सचखण्ड हरि फेरा पा, ब्रह्मा आप जगाए। शिव शंकर हरि ल्ए उठा, सुरपति इन्द हिलाए। तिन्न तिन्न वंड वंडा, बारां चेत्र मुड़के आए। तेरां चेत्र खेल खिला, चौदां लोकां फेरा पाए। हाढ़ सतारां दया कमा, हरिसंगत आण तराए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, उन्नी हाढ़ गुरमुख साजण साचे लाड़, दर घर साचे विदा कराए। वीह हाढ़ कर त्यारी, आपणी जोत जगांयदा। पुरख अबिनाशी शाह अस्वारी, कुला खण्ड फेरा पांयदा। सत दिवस जोत उज्यारी, साचा मार्ग लांयदा। छब्बी हाढ़ पैज संवारी, आप आपणा रंग रंगांयदा। कुला खण्ड हरि वारो वारी, एका जोग कमांयदा। सताई हाढ़ तेरा खेल न्यारी, प्रभ साची रचन रचांयदा। इल्लाबुत तेरी वेख महल्ल अटारी, आप आपणा आसण लांयदा। सावण दो जोधा सूरा बलकारी, सूरबीर आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खिलांयदा। तिन्न सावण तेरा नाअरा, हरि साचे आप लगाया। अमृत बख्शे साची धारा, केतमाल आप चुआया। अजामल पावे तेरी सारा, पापी पाप तराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नौ सावण खोज खोजाया। नौं सावण हरि खोज खुजा, केतमाल तरांयदा। दस सावण हरि दया कमा, आपणा राह तकांयदा। किं पुरख तेरी भेट चढ़ा, कीता लोड़ा पांयदा। जोती जोड़ा मेल मिला, शब्दी शब्द जणांयदा। सोलां सावण सो पुरख निरँजण एका ढोला गा, सोया आप जगांयदा। दर दुआरे गोल्ला दए बणा, एका मार्ग लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतारा सावण पार करांयदा। सतारा सावण सच किनारा, हरि साचे आप वखाया। हरवरख जोत कर उज्यारा, साचा खण्ड तराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी वंड वंडाया। तेई सावण सुरत जगा, सोए ल्ए उठाईआ। चवी सावण जोत जगा, भद्र फेरा पाईआ। पुरख अबिनाशी वेख वखा, एका रंग रंगाईआ। तीह सावण तेरा साचा नाँ, लोकमात करे रुशनाईआ। भेखा

धारी भेख वटा, एका नाम रिहा जपाईआ। सोहँ मन्त्र सच दृढ़ा, सच ज्ञान जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तीह सावण ख़ुशी मनाईआ। इक्त्ती सावण हो प्रतक्ख आपणी अलक्ख जगाईआ। हरणयमह प्रभ ल्ए रक्ख, साचा खण्ड सुहाईआ। आपे करनहारा वक्ख, आपे मेल मिलाईआ। पंचम भाद्रों हो प्रतक्ख, साचा दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, झूठी हिरस मिटाईआ। छे भाद्रों सच घर वेस, आपणा आप कराया। रमक देवे इक्क उपदेश, एका शब्द जणाया। आपे जाणे धारी केस, आपे मूंड मुंडाया। आपे दाता दस दस्मेस, पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा आप अख्वाया। आपे होए रिखी केश, आप गवर्धन हथ्थ उठाया। आपे लेखा लिखणहारा लेख, कलिजुग अन्तिम आया। रमक तैनूं रिहा वेख, सोहँ साची रमज़ लगाया। बारां भाद्रों करया वेस, जोती जामा भेख वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा होए सहाया। तेरां भाद्रों तेरी धार, प्रभ साचे आप चलाईआ। भारत खण्ड कर उज्यार, दिवस रैण करे रुशनाईआ। गुरमुख साचे ल्ए उभार, आप आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, उन्नी भाद्रों सच सुच्च करे समाईआ। उन्नी भाद्रों भरम भुल्ला, कलिजुग गढ़्ह बणाया। पुरख अबिनाशी जोत जगा, माया हड़ चलाया। पंच विकारा जगत उडा, जूठा झूठा संग रखाया। गुरमुख साचे ल्ए जगा, वीह भाद्रों ख़ुशी मनाया। लक्खण दीप फेरा पा, लेखा आपणे हथ्थ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए तराया। सताई भाद्रों पार उतारा, गुर पूरे आप कराया। करौच दीप करे उज्यारा, आप आपणा रंग रंगाया। एका बन्न्हे साची धारा, सच सुच्च रिहा वरताया। दीपक जोती कर उज्यारा, साचा चन्द चढ़ाया। एका शब्द जगत उज्यारा, नाम जैकारा एका लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तिन्न अस्सू दए सुहाया। तिन्न अस्सू हरि साची चोट, आपणी आप लगाईआ। लक्ख चुरासी आल्हणिउँ डिगे बोट, ना सके कोई बचाईआ। पुष्कर तेरा कढ्ढे खोट, दूई द्वैती मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तीजी अस्सू दए वड्याईआ। चौथी अस्सू चतुर्भुज, खेले खेल अपारा। आपणा भेव रक्खे गुझ, जम्बु दीप दए हुलारा। आपणी करनी आपे रिहा बुझ, ना कोई पावे सारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे सच हुलारा। सच हुलारा आपे दे, आपणी दया कमाईआ। सतारां अस्सू लग्गा नेंह, ना कोई तोड़ तुड़ाईआ। अमृत आत्म बरखे मेंह, गुरमुखां ल्ए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल रिहा वरताईआ। अठारां अस्सू उठ बलकार, आपणी खेल खिलांयदा। सलमल पावे साची सार, साचा दीप सुहांयदा। खेले खेल अपर अपार, लेखा लेख ना कोई लिखांयदा। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा संग निभांयदा। आप आपणा संग निभाए, खेले खेल अपारा। चवी अस्सू ख़ुशी मनाए, पारब्रह्म हरि निरँकारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सान दीप ल्ए अवतारा। सान दीप साची सिख्या, आपणी आप सिखांयदा। धुर फ़रमाण एका लिख्या, एका जाप जपांयदा। सृष्ट सबाई दीसे मिथ्या, साचा शब्द चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तीह अस्सू रुत्त सुहांयदा। पहली कत्तक हरि करतार, आपणा संग वखाए। कुशा दीप तेरा मेल अपार, हरि साचा मेल मिलाए। सत्त कत्तक खेल कर निरँकार, नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां आप आपणा खेल खिलाए। सत्त कत्तक हरि सति सरूप, हरि साचा सच अख्वांयदा। आपे वेखे दहि दिशा चारे कूट, लोआं पुरीआं फेरा पांयदा। आप आपणा पंघूड़ा रिहा झूट, सच हुलारा इक्क लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, बवन्जा दिवस खेल खिलांयदा। अट्ठ कत्तक उठ करतार, चारे कुन्ट वेख वखानया। बवन्जा देशां बन्न्हे धार, पकड़ उठाए राज राजानया। बवन्जा अक्खर लेख अपार, जगत विद्या करे पछानया। बवन्जा बरस खेल अपार, खेले खेल श्री भगवानया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगानया। बवन्जा दिवस जगत धार, हरि आपणे हथ्थ रखाईआ। तीर्थ तट्टां पावे सार, गंगा गोदावरी वेख वखाईआ। पंडत कासी दए हुलार, प्राग अयुध्या दए हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल हर घट थाँईंआ। अट्ठ कत्तक उठे जाग, हरि साची जोत जगाईआ। तीर्थ तट्टां लाए आग, ना सके कोई बुझाईआ। साधां सन्तां जोती खिच्चे चिराग, दीपक दीप ना डगमगाईआ। अनहद सुणे ना कोई राग, सुखमन कोई ना पार कराईआ। नौ दुआरे फिरन भाग, पंचां चोरां रहे लड़ाईआ। कलिजुग काया होया काग, बिन हरि नामे ना कोई साची चोग चुगाईआ। गुर सतिगुर साचा पकड़े वाग, हरिजन साचे ल्ए तराईआ। सोहँ बन्न्हे तन साचा ताग, मौली तन्द ना कोई रखाईआ। मिल्या मेल हरि कन्त सुहाग, साची सेज हंढाईआ। सम्मत चौदां बख्शे इक्क वैराग, तन काया जोत जगाईआ। सन्त सुहेले जाणा जाग, वेला अन्तिम आईआ। निहकलंका धोवे दाग़, गुर गोबिन्द नाल रलाईआ। शब्द सरूपी मारे अवाज़, शब्द आप उठाईआ। सोहँ देवे साचा दाज, पल्ले गंढ्ढ बधाईआ। प्रगट होया देस माझ, ब्रह्मण्ड वंड वंडाईआ। लक्ख चुरासी सुत्ती दे कर कंड, ना ल्ए मात अंगड़ाईआ। अन्तिम देवण आया दंड, शब्द खण्डा हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अट्ठ कत्तक खेल हरि, उँणंती मग्घर पूर कराईआ। उँणंती मग्घर नौवां मास, नौ दर खोज खुजाया। भगत जनां सद वसे पास, पड़दा ओहला दए कटाया। एका करे भोग बिलास, आत्म सेजा सच हंढाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

नौ मास सम्मत पन्दरां जोड़ जुड़ाया। नौ महीने साचा लेखा आपणा आप लिखाया। आपे कढ्ढे भरम भुलेखा, दो सत्त छे जोड़ जुड़ाया। दो सत्त छे लग्गे लेखा, नौ महीने मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सम्मत पन्दरां तेरां जन्दरा आप खुल्हाया। दिवस मास करे उजागर, चेत्र चित लगाईआ। तीस दिन बणे जगत सुदागर, चेत्र आपणी झोली डाहीआ। विसाख होए मास उजागर, इक्त्ती दिन आस रखाईआ। जेठ तेरां कर्म उजागर, बत्ती दिन वज्जी वधाईआ। असाड़ तेरां डूँघा सागर, इक्क तीस नाल रलाईआ। सावण तेरी साची गागर, दिन बत्ती आप भराईआ। भाद्रों भरम भुल्लया, दिवस इक्त्ती लेख लिखाईआ। अस्सू आस इक्क रखाया, तीस दिन वेख वखाईआ। कत्तक कर्मां वेख वखाया, तीस तीस रसना गाईआ। मग्घर तेरा मोह चुकाया, उँणंती दिन भेव ना राईआ। नौ महीने दो सौ दिवस छिहत्तर, साचा खेल खिलाईआ। दो छे पाए गुणा, छे दो बारां आपणी पुकार आपे सुणा, आपे पाए सारा। सत्त सत्त सत्तां छाण पुणा, सत्त सत्त सति दए ललकारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, छे दोए बारां ते बारां सत्त चुरासी, जन भगतां कटे जम की फाँसी, मेट मिटाए मदिरा मासी, माण गंवाए पंडत काशी, खेले खेल पुरख अबिनाशी, जन भगत दर दासन दासी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे आपणी रासी।

शब्द गुर शब्द संदेशा, शब्दी शब्द जणाईआ। शब्दी शब्द कर प्रवेशा, शब्दी शब्द गया तजाईआ। शब्दी शब्द करे अदेसा, शब्दी शब्द सीस झुकाईआ। शब्दी शब्द नर नरेशा, शब्द शब्दी रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रंग वेखे संग वेखे गुरमुख साजन सहिज समाईआ। कूड़ क्रिया जगत अभिमाना, काल फास तन बाधा। पुरख अबिनाशी खेल महाना, शब्दी बोध अगाधा। खेले खेल दो जहानां, मेला सन्तन साधा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप वजाए आपणा नादा। आप आपणा नाद वजा, आपणी कूक सुणाईआ। साजण साचे ल्ए जगा, दूर दुराडे वेख वखाईआ। एका मार्ग साचे ला, सच सुच्च करे कुड़माईआ। आदि जुगादी वेख वखा, जुग जुग रचन रचाईआ। द्वारपाल आप बणा, लोकमात ख़ुशी मनाईआ। सिँघ बिशन ल्ए उठा, गुर पूरा करे जणाईआ। शब्द खण्डा ल्ए खिचा, गुरसिख साची सेवा लाईआ। आपणी मुठ दए फड़ा, सज्जण मीत आप अख्वाईआ। आपणे सीस ल्ए टिका, ना कोई दूसर भेट चढ़ाईआ। दूजा हथ्थ वेख वखा, दो जहानां करे जणाईआ। कलिजुग लेखा रिहा मुका, सिँघ इन्द्र वड वड्याईआ। आप आपणी सेवा ला, गुरमुखां दए वड्याईआ। तिक्खी धार सीस टिका, जगदीस वड्डी वड्याईआ। दो

जहानी फेरा पा, लोकमात ख़ुशी मनाईआ। तीजा मेला सहिज सुभा, आप आपणा ल्ए कराईआ। मातलोक तेरा कुण्डा लाह, आपणी हथ्थीं जड़ पुटाईआ। आपणे सीस ल्ए टिका, एका धार रिहा वहाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी दए हिला, साचा खण्डा हथ्थ खड़काईआ। ब्रह्मण्डी तेरी वंड वंडा, पारब्रह्म तेरी वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा सीस भेट चढ़ाईआ। गुरमुखां हरि कटया सीसा, आपणा मूल चुकाया। मिले मेल जगत जगदीसा, सीस धड़ रहिण ना पाया। छत्र झुले साचे सीसा, पंचम ल्ए जगाया। ना कोई राग ना गाए हदीसा, एका शब्द पढ़ाया। चार वरन जपाए दन्द बतीसा, आप आपणा लाया। गुरमुख साचे तेरी धार, हरि आपणे अंग लगाईआ। आप आपणा उत्तों वार, गुर संगत फेर बणाईआ। चाढ़्हे रंग अपर अपार, उतर कदे ना जाईआ। विच अखाड़ वेख संसार, गलवकड़ी साची पाईआ। साध संगत सच प्यार, प्रभ गल दा हार परोईआ। गुर गोबिन्दे बख्श करतार, सच कटार शब्द फड़ाईआ। आप आपणा दित्ता वार, पिता मात भेट चढ़ाईआ। भिख मंगी दर भिखार, वेले अन्त ना होए जुदाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, पूरन आस कराईआ। आप आपणा ल्या उभार, आपणे अंग लगाईआ। नैणां देवी तेरा कर प्यार, नैणी नैणां वेख वखाईआ। शब्द खण्डा तेज़ कटार, तन गात्रे आप लटकाईआ। कलिजुग प्रगट हो विच संसार, निहकलंक वड्डी वड्याईआ। गुरमुखां होया पहरेदार, अट्ठे पहर सेव कमाईआ। साचा खण्डा अपर अपार, ना कोई धारा रिहा चलाईआ। आपे करे कराए करनेहार, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी रचन रचाईआ। आपे तोड़े आपे जोड़े, आपणी कल वरतांयदा। जन भगतां हरि आपे बौहड़े, आपणा लेख लिखांयदा। साचे मन्दिर लाए पौड़े, साची धार चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर संगत तेरा साचा वर, साचा गहिणा तन सुहांयदा। साचा गहिणा सीस शृंगार, हरि आपणा आप कराया। आप आपणा दित्ता वार, छब्बी पोह सुहाया। हरिसंगत प्रभ ल्ए उभार, हरि हरि मेल मिलाया। ना कोई खण्डा ना कटार, ना कोई शस्त्र तन पहनाया। एका बख्शे चरन प्यार, आपणी दया कमाया। विच मैदाना रिहा ललकार, नौ खण्ड पृथ्मी रिहा हिलाया। गुरमुख साजन साचे ल्ए उभार, प्रभ साचा होए सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम मेल मिलाया। गुरमुख साचे रहिणा सौं, हरि साचा आप सुआंयदा। सम्मत पन्दरां अवण गवण रिहा भौ, दिस किसे ना आंयदा। आप जपाए आपणा नाउँ, आप आपणा नाउँ धरांयदा। फड़ फड़ हँस बणाए काउँ, कागों हँस आप बणांयदा। मेल मिलाए शाहो शबाश शहनशाहो, साची बांह इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा

अंग कटांयदा। आप आपणा अंग कटा, हरि आपणी कल वरताईआ। शब्दी खण्डा ल्या उठा, शब्दी धार बंधाईआ। ब्रह्मण्डां वेखे सारा थाँ, चारों कुन्ट फेरा पाईआ। नर नरायण आप अख्वा, सरगुण खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग वेखे खेल, जन भगतां मेल, सच द्वार इक्क सुहाईआ। सच द्वार हरि गोबिन्दा, एका एक रखाया। छब्बी पोह मिटाए चिन्दा, आप आपणा भेट चढ़ाया। दाता जोधा सूरा वड मृगिन्दा, सिँघ शेर शेर अख्वाया। हरिसंगत तेरी मेटण आया चिन्दा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग मेल मिलाया। दूती दुष्टां लगाए आपणी निन्दा, मदिरा मास विष्टा मुख रखाया। सच दुआरे वज्जा जिंदा, ना सके कोई तुड़ाया। गुरमुखां मिले हरि गुणी गहिंदा, गोबिन्द रूप वटाया। आप बणाए आपणी बिन्दा, नारी सुत उपजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा सीस कटाया। कटया सीस अग्गे रक्ख, अग्नी भेट चढ़ांयदा। जोती नूर हरि प्रतक्ख, पुरी घनक सुहांयदा। गुरमुखां लज्जया आपे रक्ख, आप आपणा रंग रंगांयदा। मेल मिलाए नठ्ठ नठ्ठ, नंगी पैरीं फेरी पांयदा। छब्बी पोह कराया इक्ट्ठ, सम्मत चौदां रुत्त सुहांयदा। गुरसिख तेरे चरन दुआरे रो रो पुकारे तीर्थ अट्ठ सट्ठ, प्रभ साचा मूल ना भांयदा। दूर दुराडे जायण नठ्ठ, गुरमुखां खण्डा हथ्थ उठांयदा। सतिजुग तेरी करी साची चट्ठ, पहला आपणा सीस कटांयदा। दूसरा अंग कीता वक्ख, सिँघ मनजीता भेट चढ़ांयदा। गुर संगत लज्जया ल्ए रक्ख, सिँघ जगदीसा संग रलांयदा। नौ दुआरे कर प्रतक्ख, दसवें आसण लांयदा। दो जहानां उडणे कक्ख, गुर संगत रक्खे दे कर हथ्थ, आप आपणी दया कमांयदा । सर्बकला आपे समरथ, माझे फेरा पांयदा। सृष्ट सबाई रिहा मथ, नाम मधाणा इक्क चलांयदा। सगल विसूरे जायण लथ्थ, जो जन दर्शन अन्तर पांयदा। सोहँ शब्द जणाई इक्क अकथ, कथ कथनी लेख लिखांयदा। आप चढ़ाए साचे रथ, रथवाही आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा अंग कटांयदा। कटया अंग करया वक्ख, हरि वक्खरी चाल चलाईआ। प्रगट हो हरि प्रतक्ख, जोती जोत जगाईआ। गुर गोबिन्दा ल्ए रक्ख, चरन सरन सच्ची सरनाईआ। आप कराए कक्खों लक्ख, लक्खों कक्ख उडाईआ। साधां सन्तां भाडे सक्ख, सम्मत पन्दरां दए कराईआ। गुरमुखां दरस दिखाए हो प्रतक्ख, घर घर फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर साचा इक्क सुहाईआ। गुर पूरा जग वेख्या, देवे धुर संदेस। आपे करनहारा प्रीख्या, आपे जाणे आपणा वेस। आपे लिख्या हरिजन लेख्या, आपे होए दर दरवेश। आपे देवे साची सिख्या, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर आपणे रिहा वेख। कवण गुरु कवण वड्याई, कवण रंग रंगाईआ। कवण निरँजण जोत जगाई, कवण करे रुशनाईआ। कवण डूँघी कवरी पार कराई, कवण आपणा

पल्लू दए फड़ाईआ। कवण अनहद ताल वजाई, कवण राग अल्हाईआ। कवण ब्रह्म खोज खुजाई, कवण ब्रह्म समाईआ। कवण सद घर बहाई, शब्द सुनेहड़ा देवे साचे माहीआ। कवण मेल मिलावे चाँईं चाँईं, तूं विछोड़ा कट्ट वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी बूझ बुझाईआ। कवण वणजारा पाए मुल, कवण मेट मिटाया। कवण तोले साचे तोल, नाम कंडा एका लाया। गुरमुख वेखे लाल अनमुल्ल, अनमुल्लड़े लाल आप रखाया। जिस जन दरस दिखाया आपणा भुल्ल, दर दुआरे फेरा पाया। धन्न भाग सुलक्खणी होई कुक्ख, लेखा लेख लिख ना सके कोई राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कीमत करते कोई ना मात चुकाया। हरि सज्जण पुरख अकाल, गोबिन्द मेल मिलाया। हरि सज्जण पुरख दयाल, गोबिन्द जोत जगाया। हरि सज्जण पुरख प्रितपाल, गोबिन्द सेव लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत नूर सबाया। हरि सज्जण पुरख सुल्तान, घर साचे आपे वस्सया। आपे होया मेहरवान, घर आपणे आपे वस्सया। आपे देवे दानी दान, दर दुआरे फिरे नस्सया। गुरमुख साचे कर परवान, कलिजुग मेटे रैण अन्धेरी मस्सया। मूल चुकाए पंज शैतान, तीर निराला एका कस्सया। होए सहाई जंगल जूह उजाड़ बीआ बान, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश बहि बहि हस्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आपे दस्सया। साचा मार्ग जगत ला, एका जोग सिखाईआ। ग्रन्थ पन्थ ना कोई सलाह, वरन गोत ना कोई रखाईआ। एका सिख्या रिहा सिखा, सच सुच्च करे कुड़माईआ। पावां सुख मेरी आत्म ल्ए प्रना, पारब्रह्म होए सहाईआ। सनातम धर्म ना कोई जणा, ना कोई नाउँ वड्याईआ। ख़ालसा ख़ालस दए बणा, चार वरन इक्क सरनाईआ। शब्द सालस इक्क रखा, सच सालस आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार कुन्ट वेख वखाईआ। ना कोई वरन ना कोई गोत, एका ब्रह्म जणाया। पुरख अबिनाशी जगी जोत, गुर पीर ना कोई मनाया। कोटी कोट रहे लोच, कोटी कोट जन्म भवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भाणा आपणे हथ्थ रखाया। आपणा भाणा रक्ख हथ्थ, आपणी कल वरतांयदा। सृष्ट सबाई होए सथ्थ, कलिजुग सथ्थर इक्क विछांयदा। काल कूड़यारा पाए नथ्थ, कलिजुग कलन्दर आप नचांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग मन्दिर अन्तिम ढांयदा। कलिजुग मन्दिर कूड़ पसारा, कूड़ी नींह रखाईआ। पहरे दार पंचम धाड़ा, अट्ठे पहरे करन लड़ाईआ। मन मति बुध लग्गा अखाड़ा, चारों कुन्ट होए दुहाईआ। सम्मत चौदां साचा लाड़ा, गुरमुख साचे ल्ए प्रनाईआ। सम्मत पन्दरां कर शृंगारा, आप आपणा रूप सुहाईआ। इक्क इकल्ला एकँकारा, आप आपणी कल वरताईआ। शब्द सरूपी कर पसारा, शब्दी शब्द

उडाईआ। लोआं पुरीआं पार किनारा, लोक परलोक वेख वखाईआ। गुरमुख साजन मीत मुरारा, हाढ़ सतारां ल्ए उठाईआ। लेखा लिखे ना फेर विच संसारा, जो भुल्ले सो विछड़े ना संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछला लहिणा दए चुकाईआ। सम्मत पन्दरां हाढ़ सतारां, इक्क तारीक पाईआ । गुरमुखां मेले विच संसारा, लाशरीक आप अख्वाईआ। जो जन आए चल दुआरा, हक्क हकीकत वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा संग निभाईआ। हाढ़ सतारां अन्तिम लेखा, कलिजुग आप लिखावणा। भेव ना पाए कोई औल्या पीर सेखा, पंडत पांधे दिस ना आवणा। भरमे भुल्ले धारी केसा, मूंड मुंडाए मुख भवावना। आपे होए दस दस्मेसा, गोबिन्द काया गढ़्ह सुहावणा। आप आपणा करया वेसा, पूत सपूता आप अख्वावणा। आपे जोधा नर नरेशा, शब्द खण्डा इक्क चलावणा। आपे छत्र झुलाए साचे सीसा, गुरमुख साचे सेवक सेवा लावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा संग निभावणा। आप आपणा संग निभा, सगला संग रखाईआ। सम्मत पन्दरां वेख वखा, थित वार इक्क जणाईआ। हाढ़ सतारां खेवट खेटा बण मलाह, साचा बेड़ा दए चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा संग रखाईआ। साचा बेड़ा कर त्यार, एका चप्पू लाया। सोहँ होए पहरेदार, चारों कुन्ट फेरा पाया। पुरख अबिनाशी सेवादार, सेवक सेवा रिहा कमाया। गुरमुख साजण कर त्यार, एका रीती रिहा चलाया। चार वरनां इक्क प्यार, पतित पुनीती रिहा कराया। देहुरा मन्दिर मसीती ना कोई गुरुद्वार, मट्ठ शिवाला ना कोई बणाया। सतिजुग साची बन्न्हे धार, सति पुरख निरँजण मार्ग लाया। सोहँ शब्द रसना उचार, काया मन्दिर जोत जगाया। पवण दीवा अपर अपार, पवण पवणी रिहा झुलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर विच दए दिखाया। घर विच घर घर विच हाटी, घर विच घर घर विच बाती, घर विच घृत रखांयदा। घर घर विच देवे साची दाती, घर घर चुक्के लहिणा देणा बाकी, घर घर विच मेल मिलांयदा। घर घर विच खोल्हे ताकी, घर घर विच चाढ़्हे राकी, घर घर विच बहांयदा। घर घर विच देवे शब्द पुशाकी, घर घर विच मेटे पंचम ख़ाकी, घर घर विच जोत जगांयदा। घर घर विच मेला साचे साकी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा घर सुहांयदा। घर घर विच बोले हरि निरँकारा, घर घर विच अलक्ख जगाईआ। घर घर विच खोल्हे बंद किवाड़ा, घर घर विच कुण्डा लाहीआ। घर घर विच बोले इक्क जैकारा, घर घर विच राग अल्हाईआ। घर घर विच सुणे सुनणेहारा, घर घर विच बैठा आसण लाईआ। घर घर दीपक जोत कर उज्यारा, घर घर करे रुशनाईआ। घर घर मेला कन्त भतारा, घर घर नारी ख़ुशी मनाईआ।

घर घर करे सच शृंगारा, घर घर वेख वखाईआ। घर घर मेला हरि निरँकारा, घर घर दए कराईआ। घर घर सेजा अपर अपारा, घर घर रिहा विछाईआ। घर घर विच सोहे बंक दुआरा, हरि बैठा जोत जगाईआ। गुरमुख मिल्या घर न्यारा, दिस किसे ना आईआ। उच्च महल्ला सच मुनारा, निहचल धाम सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर विच दए टिकाईआ। घर घर विच आसण, घर घर आपे लाया। घर घर जोत जगे पुरख अबिनाशन, घर घर अन्धेर कराया। घर घर होए दासी दासन, घर घर बैठा मुख भवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर मन्दिर दए सुहाया। घर घर मन्दिर साचा मट्ठ, घर घर बणत बणाईआ। घर घर तीर्थ अठसठ, घर घर सरोवर रिहा वखाईआ। घर विच घर ना जाए ढठ्ठ, घर घर विच रिहा बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग तेरी धार चलाईआ। घर विच घर उजाला, घर करे रुशनाईआ। घर विच घर घर गुर गोपाला, गुर मेला सहिज सुभाईआ। घर विच घर राह सुखाला, घर साचा आप सुहाईआ। घर विच घर घर करे प्रितपाला, घर मन्दिर खोज खोजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग तेरी धार चलाईआ। साचा घर आप वसंदड़ा, पारब्रह्म अबिनाशा। गुरमुखां राह इक्क वखंदड़ा, मिले मेल सर्ब गुण तासा। ना कोई मारे अग्गे जिंदड़ा, ना कोई होए आस पासा। सतिजुग साचा राह चलंदड़ा, सोहँ शब्द सच्चा भरवासा। गुरमुखां भार आप उठंदड़ा, आदि अन्त ना होए नासा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल पृथ्मी आकाशा।