२७ पोह २०१४ बिक्रमी हरिसंगत जोड़ मेला हरिभगत द्वार जेठूवाल
कलिजुग काला गज्जया, चौदां तबक हिलाए। जगत नगारा एका वज्जया, डौरु डंका एका वाहे। जो घड़या सो भज्जया, अन्त रहिण ना पाए। जीव जन्त कोई ना रक्खे लज्जया, ना कोई दिसे मात सहाए। सच दुआरा सभ ने तज्या, झूठा मन्दिर रहे सुहाए। चढ़े नाम ना सच जहाज़िआ, वंञ मुहाणा ना कोई लगाए। हरि साचे रचया काज्जया, कलिजुग लहिणा दए चुकाए। प्रगट होए देस माज्झया, निहकलंका नाउँ रखाए। शब्द सरूपी साजण साज्जया, जोत सरूपी वेख वखाए। जन भगतां रक्खणहारा लाज्जया, गऊ ग़रीबां गले लगाए। वरते खेल कल के आज्जया, कलिजुग साचा दए दुहाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग चढ़ाए। कलिजुग काया काला चोला, काली कमली तन छुहाईआ। जूठ झूठ गाया ढोला, इक्क अवाज़ लगाईआ। मोह विकारा बणया तोला, पंचम संग रलाईआ।
माया राणी खेले होला, घर घर ख़ुशी मनाईआ। लाड़ी मौत मंगे डोला, चार कहार रही बुलाईआ। इक्क मुहम्मद होणा गोला, साचा संग निभाईआ। चौदां तबकां आपे फोला, वेखे थाउँ थाँईंआ। दहि दिशा कल पावे रौला, राज बणत ना कोई दसाईआ। वेखे खेल हरि उप्पर धवला, सम्मत पन्दरां ख़ुशी मनाईआ। आपे होया बावर बवला, आप आपणा भेख वटाईआ। जन भगतां करे भार हौला, सीस जगदीस पंड उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग साचे दए वधाईआ। कलिजुग जोधा सूरबीर बलकारा, साचा गढ़्ह सुहांयदा। आप आपणा कर ललकारा, आप आपणी धाड़ रखांयदा। मंगे मंग सतारां हाढ़ा, साचा सगन मनांयदा। फेरी पाए जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, उच्चे टिल्ले फोल फुलांयदा। इक्क लगाए अग्नी नाड़ा, त्तत्व तत्त जलांयदा। पुरख अबिनाशी संग रलाए अगम्मी धाड़ा, दिस किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग हिस्सा आप वंडांयदा। कलिजुग हिस्सा काला सूसा, काला तन शृंगारया। खेले खेल ईसा मूसा, खेल खिलाए परवरदिगारया। आपे जाणे जगत हदीसा, बगल कुरान वेख वखा रिहा। लहिणा देणा बीस बीसा, सम्मत पन्दरां नींह धरा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मक्का मदीना वेख वखा रिहा। मक्का मदीना साची ढक, हरि साचा आप जणांयदा। आपे वेखे वक्ख वक्ख, आप आपणी दया कमांयदा। आपे प्रगट हो प्रतक्ख, मुख नकाब इक्क रखांयदा। अमाम मैहन्दी अलक्खणा अलक्ख, भेव कोई ना पांयदा। उम्मत नबी रसूल भार तेरा तेरी सहिंदी, ना कोई वंड वंडांयदा। हू हू नाअरा एका कहिंदी, अल्ला राणी मुख शरमांयदा। अल्ला राणी प्रभ दुआरे निउँ निउँ अग्गे हो हो बहिंदी, नेत्र नीर चलांयदा। लाल रंग वखाए लाई मैहन्दी, साचा संग जणांयदा । लक्ख चुरासी अन्तिम खहन्दी, एका धार चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरा संग निभांयदा। अल्ला राणी मुख पाया पड़दा, आपणा घुँघट रही उठाईआ। संग मुहम्मद चार यार सड़दा, कलिजुग अग्नी आप तपाईआ। ईसा मूसा आपे लड़दा, घर आपणे पई लड़ाईआ। पुरख अबिनाशी धुरदरगाही एका चढ़दा, अमाम मैहन्दी नाउँ रखाईआ। लहिणा देण चुकाए सीस धड़ दा, गढ़्ह हँकार तोड़ तुड़ाईआ। अक्खर कोई ना मात पड़दा, ना कोई पैंतीस तीस बतीस जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग देवे अन्त वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम एका नाअरा, एका अलक्ख जगाईआ। अल्ला राणी कर प्यारा, ऐनलहक उठाईआ। ख़ुदी ख़ुदाए पावे सारा, हरि खेले खेल ख़ुदाईआ। वरते वरतावे बेऐब परवरदिगारा, गैब अगैबा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मक्का मदीना फेरा पाईआ। मक्का मदीना चरन छुहा, एका जोत जगांयदा।
नूर अलाही आप अख्वा, नूरो नूर समांयदा। दीपक कोहतूर आप जगा, अन्ध अन्धेर मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग तेरी धार चलांयदा। कलिजुग काले तेरी धार, हरि आपे आप जगाईआ। सम्मत पन्दरां हो त्यार, चौदां लोकां फेरी पाईआ। चोदां तबकां मारे मार, एका खण्डा हथ्थ उठाईआ। साचे अस्व हो अस्वार, शाह ऐली संग रलाईआ। अहिमद मुहम्मद करे ख़बरदार, चार यारां वेख वखाईआ। हक्क हकीकत पावे सार, लाशरीक आप अख्वाईआ। इक्क तारीख दीन घर, सतारां हाढ़ आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग वेखे मात लड़ाईआ। कलिजुग साचा मात लड़ाउणा, हरि साची बणत बणांयदा। शब्द सरूपी कटक चढ़ाउणा, गोबिन्द सेवा लांयदा। एका तीर कमान फड़ाउणा, एका चिल्ला आप रखांयदा। जोधा सूरबीर इक्क अख्वाउणा, आप आपणा बल वखांयदा। पंज तत्त कोई नज़र ना आउणा, हरि जोती जोत जगांयदा। शब्द गुर वड कर्म कमाउणा, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। गुरदर मस्जिद मन्दिर सारा ढौहणा, जगत निशान रहिण ना पांयदा। मुल्लां शेख़ मुसायक दस्तगीर कोई रहिण ना पाउणा, ना कोई संग रखांयदा। कलमा नबी रसूल ना किसे पढ़ाउणा, ना कोई आइत सिखांयदा। इक्क जहाज़े सर्ब चढ़ाउँणा, प्रभ साचा आप चढ़ांयदा। सोहँ चप्पू साचा लाउणा, नौ खण्ड पार करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सम्मत पन्दरां धार चलांयदा। सम्मत पन्दरां मारे धा, नेत्र नैण वहाईआ। उम्मत नबी रसूल ना दिसे कोई राह, चार यार रहे कुरलाईआ। अल्ला राणी घर घर कर बैठी नांह, आप आपणा मुख भवाईआ। पारब्रह्म प्रभ बेपरवाह, दे मति रिहा समझाईआ। कलिजुग अन्तिम निहकलंका जामा पा, अमाम मैहन्दी आप अख्वाईआ। मुख नकाबा इक्क रखा, पुन्न सवाबा ना कोई जणाईआ। हक्क जनाबा आप हो जा, साचा ताजा रिहा दौड़ाया। दो दो आबा मेल मिला, साचा मेला मेल मिलाईआ। एका काअबा दए वखा, चरन सरन सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, उम्मत नबी रसूल एका सिख्या दए पढ़ाईआ। उम्मत नबी रसूल, हरि साचा आप सिखांयदा। शब्द दो अक्खर ना जाए भूल, रोड़ी सक्खर चरन छुहांयदा। धुरदरगाही लाया पथ्थर, ना कोई भार उठांयदा। कूड़ कुड़यारा लथ्थे सथ्थर, नूर अलाही आप लुहांयदा। अल्ला राणी नीर वहाए रो रो अथ्थर, ना कोई धीर धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, काला सूसा तन छुहांयदा। काला सूसा तन शृंगार, हरि साची बणत बणाईआ। ईसा मूसा हाहाकार, दिवस रैण रहे कुरलाईआ। लिखे लेख हरि अपर अपार, पहली चेत्र दिवस सुहाईआ। शाह पाक इराक रहिणा ख़बरदार, प्रभ साचा रिहा जगाईआ। अन्तिम होणा ख़ाकी ख़ाक, ख़ाकी ख़ाक मिलाईआ। किसे घर ना
दिसे खुल्हा ताक, दीवा बत्ती ना कोई जगाईआ। ना कोई पाले दुल्हदुल्ह राक, हसन हुसैन ना ख़ुशी मनाईआ। अमाम मैहन्दी जोत सरूपी आपे रिहा झाक, कलमा कलाम दए पढ़ाईआ। कलमा अमाम हरि सुल्ताना, आपणा आप जणाया। आपे होए मेहरवान मेहरवाना, मेहरवान आप अख्वाया। आपे मेटे पंच शैताना, शाह अबिनूस रहिण ना पाया। ना कोई उठाए विच्चों कबरस्ताना, ना कोई हूरां मेल मिलाया। ना कोई पवण ना मसाणा, ना कोई बख्शे दो जहानां, ना कोई होए सहाया। संग मुहम्मद अन्तिम वार सम्मत पन्दरां दर दुआरे आप कुरलाणा, हरि साचे तीर चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा पड़दा पाया। निहकलंक हरि जोत जगा, शब्दी अमाम अख्वाईआ। ब्रह्मण गौड़ा आप हो जा, गोबिन्द गढ़्ह सुहाईआ। सम्बल नगरी डेरा ला, मक्का मदीना फेरा पाईआ। पंडत काशी ल्ए जगा, जगत विद्या दए दुहाईआ। साची सिख्या दए सिखा, एका मति समझाईआ। चार वरनां एका धाम दए बहा, जूठे झूठे मेट मिटाईआ। मुस्लिम सुन्नी कोई रहिणा ना, पंडत पांधा ना कोई तिलक लगाईआ। ग्रन्थी पन्थी ना सके कोई किसे बचा, ना होवे कोई सहाईआ। पुरख अबिनाशी आप आपणी जोत जगा, चारों कुन्ट करे रुशनाईआ। शब्द निराला तीर चला, लक्ख चुरासी दए खपाईआ। शाह कंगाला वेख वखा, दो जहानां फेरा पाईआ। तालब तलब पूरी दए करा, गालब गलब आप अख्वाईआ। सालस होवे विच जहां, सच सालसी आप कराईआ। चार वरनां ख़ालस ख़ालसा दए बणा, एका मन्त्र नाम दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग कूड़ करे जुदाईआ। कलिजुग कूड़ा कल प्रधान, कूड़ो कूड़ समाया। चारों कुन्ट झुलाए निशान, आपणा डेरा लाया। राज राजान शाह सुल्ताना मारे इक्क बाण, सच मुकाम दिस किसे ना आया। भरमे भुल्ले जीव निधान, भरमी भरम भुलाया। किसे हथ्थ ना आए ब्रह्म ज्ञान, आत्म ब्रह्म ना किसे जणाया। कर्म धर्म सर्ब तज जाण, नेती धोती वेख वखाया। ग्रन्थ पन्थ पढ़ पढ़ बहि जाण, गुर गोबिन्दा दिस ना आया। उच्चे टिल्ले पर्बत वेख जहान, पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा आपे धाया। नीले बस्त्र मुल्ला शेख़ काज़ी अञ्जील कुरान, अल्ला हू हू नाअरा लाया। तूं तूं सुरती विच प्रधान, अमाम मैहन्दी दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नौ खण्ड करे रुशनाया। नौ खण्ड हरि जोत जगौणी, एका जोत जगाईआ। वरन गोत सर्ब मेट मिटौणी, भुल्ल रहे ना राईआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदवाला तीर्थ तट खेल मुकौणी, अकाल पुरख मेल मिलाईआ। चरन धूढ़ बख्शे साची नहौणी, मुस्लिम हिन्दू सिख ईसाई एका घर बहाईआ। जञ्ञू टिक्का बोदी सिटा ना कोई मनौणी, धारी केसा वेख वखाईआ। रुंड मुंड ना सुन्नत करौणी, शरअ शरायत ना कोई जणाईआ। सोहँ सिख्या साची माला अट्ठ अठोतर प्रभ साचे गल पौणी, मन का
मणका दए फिराईआ। एका राग एका धुंन हरि आप उपजौणी, एका सुरताल वजाईआ। पूर कराए घर घर जा जा भौणी, जो जन रसना रिहा ध्यााईआ। कलिजुग अन्तिम कटे हाढ़ी लग्गे फल साची सौणी, प्रभ एका फल लगाईआ। जन भगतां काया अन्दर करी रौणी, सम्मत चौदां ख़ुशी जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग वेखे थाउँ थाँईंआ। कलिजुग काला साचा शेर, घर साचे आप सुहांयदा। आपे बैठा हो दलेर, आप तमाचे मुख लगांयदा। लक्ख चुरासी रिहा घेर, भाण्डे काचे भन्न वखांयदा। ना कोई ज़बर ना कोई ज़ेर, ना कोई नुक्ता वखांयदा। ऐन गैन उप्पर ना नुक्ता , गैन ना कोई जणांयदा। ना कोई संझ ना कोई सवेर, पंज निमाजा ना कोई पढ़ांयदा। ना कोई कूजा ना कोई बांग, ना कोई तसबी ना कोई माला, ना कोई सांग वरतांयदा। एका दए नाम सुखाला, सोहँ साचा जाप जपांयदा। प्रगट हो पुरख अकाला, आप आपणी दया कमांयदा। दीना बंधप दीन दयाला, दीनां बंधू आप अख्वांयदा। गुरमुखां अन्दर बणाए पंज तत्त सच धर्मसाला, काया गढ़्ह सुहांयदा। दीपक जोत कर उज्यारा, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। मिले मेल गोबिन्द गोपाला, गोबिन्द रूप समांयदा। साचा शब्द करे दलाला, अन्दर मन्दिर खोज खोजांयदा। नेड़ ना आए काल महांकाला, दर द्वार आप दुरकांयदा। भाग लगाए काया माटी साची खाला, साचा खेड़ा आप सुहांयदा। देवे नाम सच्चा धन्न माला, चोर यार लुट्ट ना कोई लै जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख आत्म सेजा सच मृगशाला, आप आपणा आसण लांयदा। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई, एका रंग रंगांयदा। होए प्रतक्ख गुसाँईं, आपणा संग निभांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां वेख वखाए थाउँ थाँईं, आप आपणा रूप वटांयदा। आपे कर कर मेले लभ्मीआं बाहीं, चतुर्भुज दिस ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका कलमा सच अमामा इक्क जणांयदा। नाम दमामा पाए शोर, चार कुन्ट घनघोरा। कलिजुग जीव कढ्ढे चोर, धर्म राए हथ्थ रखाए डोरा। सम्मत सोलां अग्गे दए तोर, चुकाए तोरा मोरा। जूठ झूठ खाणी भोर भोर, किसे मिले ना अग्गे शोरा। धुर दरगाहों गए रुठ, पंखी पंछी जीव ढोरा। पुरख अबिनाशी गया तुठ, जन भगतां मन चाउँ घनेरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे कराए हक्क निबेड़ा। हक्क निबेड़ा सच ख़ुदा, करन करावणहारा। आपे करे वक्ख जुदा, तोले तोल संसारा। सच घर जो होए फिदा, देवे इक्क हुलारा। एका राह वखाए साचा सिध्धा, दो जहानां पार किनारा। लाड़ी मौत पाए गिध्धा, सम्मत पन्दरां दिवस विचारा। नाल रलाए नौ निधां, अठारां बन्न्हे धारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखे खेल चार यारा। चार यारी देवे धक्क, हरि साची बणत बणाईआ। ना कोई सके मात रक्ख, चौदां लोक मुख भवाईआ। चौदां तबकां हो प्रतक्ख,
आप आपणा धक्का लाईआ। चारों कुन्ट उडने कक्ख, कलिजुग कूड़ा दए दुहाईआ। पीर दस्तगीर शाह हकीर ना कोई सके रक्ख, गल जंजीर ना कोई तुड़ाईआ। लक्ख चुरासी फल गया पक्क, कलिजुग साची ख़ुशी मनाईआ। लाड़ी मौत ल्ए फक, आप आपणे हथ्थ उठाईआ। भगत सुहेले करे वक्ख, लिख्या लेख आप लिखाईआ। भरे भण्डारे होए सक्ख, सोहँ वस्त झोली पाईआ। दिवस रैण हो प्रतक्ख, निहकलंक वड्डी वड्याईआ। रो रो पुकारन गण गधंरब देव यख, यमन रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका कलमा रिहा सिखाईआ। कलमा साचा कल कलबूत, नूरी नूर समाया। आपे धागा आपे सूत, आपे ताणा पेटा पाया। आपे गया रूठ, आप आपणा ल्ए मनाया। कलिजुग नगारा वज्जया झूठ, अन्त रहिण ना पाया। अल्ला राणी हथ्थ खाली ठूठ, चारों कुन्ट फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, शाह ईरान ल्ए उठाया। शाह ईराने लिख्या लेख, हरि साचे जोत जगाईआ। चौदां कत्तक धरया भेख, वड वड्डी वड्याईआ। सम्मत पन्दरां ल्ए वेख, दर दुआरे अलक्ख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग वटाईआ। रंग वटाए हरि बनवार, आपणा भेख वटाया। काला सूसा तन शृंगार, मुख नकाब रखाया । या मुबीन या मुबीन, आप आपणा नाअरा लाया। मिहबान बीदो एका अक्खर, बी खैर या अलाही आप सुणाया। अजमतो कस्मतो अजबिवा अतिलहा भेव किसे ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अछल अछल्ल खेल खिलाया। दरोही ख़ुदा ख़ुदी चार यार, ख़ुदावंद आप पुकारया। दरोही पीर दस्तगीर मारे मार, दरोही देवे ना कोई सहारया। दरोही नबी रसूल आई हार, दर कबूल ना कोई करा रिहा। उम्मत नबी रसूल गई भूल, अमाम मैहन्दी एका कलमा आप सुणा रिहा। वेखे खेल शाह अफगून, दिशा लहिंदी जोत जगा रिहा। आपे बणया धारी मून, आप आपणा मुख भवा रिहा। आपे नुक्ता बणया नून, नूनगूना आप हो जा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका अल्ला अलाही नूर जणा रिहा। अल्ला अलाही नूर, हक्क हक्क उपाया। आपे नेड़े आपे दूर, हरि साचा ग़रीब निवाज्जया। आपे चोटी चढ़े कोहतूर, आप आपणा साजण साज्जया। आपे होए शाह गफूर, चारों कुन्ट फिरे भाज्जया। आपे होए हाज़र हज़ूर, हेठ रक्खे साचा ताज्जया। ऐली अल्ला मिटाए जगत गरूर, पकड़ पछाड़े शाह नवाब्या। पीर फ़कीरां करे चूरो चूर, मुलां शेख़ ना करे कोई हाज्जया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी खेले खेल ग़रीब निवाज्जया। ग़रीब निवाज़ मुकामे हक्क, आपणा हक्क रखाया। नूर अलाही वेखे राह रिहा तक्क, अमाम मैहन्दी केहड़ी कूटे आया। उम्मत नबी रसूल प्रभ एका पाए नक्क नथ्थ, साची डोरी हथ्थ रखाया। दोज़ख़
दोज़खी देवे धक्क, एका धक्का लाया। इक्की सौ विच्चों ल्ए रक्ख, जिस जन आपणा चरन ध्यान रखाया। रोड़ी सक्खर हो प्रतक्ख, लहिणा लहिणे दए चुकाया। आपे करे भाण्डे सक्ख, आपे दए भराया। आपे करनहारा वक्ख, आपे मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अहिबाब इक्क रबाब रिहा वजाया। सच अहिबाबा हरि नवाबा, एका एक अख्वांयदा। चरन साचा दे रकाबा, साची ज़ीना आसण लांयदा। कोई ना झल्ले मात ताबा, लोक तीनां फेरी पांयदा। आपे दए पुन्न सवाबा, अन्त अज़ाबा आप भुगतांयदा। आपे जा जा वेखे मक्का काअबा, साचा हाजी हज्ज करांयदा। नाल रलाए साजन साचा, हरि साचा संग रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर दुआरा वेख वखांयदा। ऐली शाह इक्क ललकारा, आपणा आप लगावणा। सम्मत पन्दरां हो त्यारा, तेरा रूप वटावणा। आपे होए शाह अस्वारा, शब्द अलाही आप अख्वावणा। कुतब गौंस कर त्यारा, एका धौंसा मात वजावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा साचा संग रखावणा। तेरा साचा संगी जाए जाग, प्रभ साचा आप जगांयदा। रिवाल्सर लगाया भाग, इक्की सौ कोस वेख वखांयदा । शाह रूसा बन्न्हे तन तेरे ताग, तेरा सगन मनांयदा। चीना लग्गा धोवे दाग, सीना पार करांयदा। भारत खण्ड वेखे इक्क नगीना, कीमत करते कोई ना पांयदा। मेट मिटाए मुहम्मदी दीना, दीन अलाही आप अख्वांयदा। आपे चाढ़्हे रंग भीन्ना, साची भट्ठी आप तपांयदा। दो जहानी दाना बीना, बीना दाना आप अख्वांयदा। आबे हयात एका पीणा, प्रभ सोहँ जाम प्यांअदा। आबे हयात दर द्वार, हरि साचे आप रखाया। कलिजुग काली लाई इक्क कनात, दिस किसे ना आया। ना कोई रैण ना कोई प्रभात, ना कोई सन्धया वेख वखाया। ना कोई दिवस ना कोई रात, ना कोई चांदनी चन्द सवाया। ना कोई सूरज करे प्रकाश, रवि ससि ना कोई उपाया। आप आपणा वेखे खेल तमाश, वेखणहार आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप उपाए आप करे नास, चिन्ता सोग ना कोई रखाया। आप उपा आप खपा, आपे मेट मिटाईआ। आपे कलमा ल्या पढ़ा, आपे नाअरा लाईआ। आपे आइत लई सिखा, आपे शरईत रिहा बणाईआ । आप आपणा सबक सिखा, साबक इक्क रखाईआ। साचा कुतब आप उपा, साची सिख्या रिहा सिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप उपाए आप मिटाए आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। उम्मत नबी रसूल तेरा जगया चिराग, कलिजुग जोत जगाईआ। हउमे हँगता लग्गे दाग, दूई द्वैती संग रखाईआ। पुरख अबिनाशी अन्तिम कल गया जाग, निहकलंका जामा पाईआ। अल्ला राणी होए विछोड़ा कन्त सुहाग, साची सेज ना कोई हंढाईआ। अट्ठे पहर उठ उठ रही भाज, नंगीं पैरी फेरी पाईआ। सिर उठाई आपणी लाज, लाजावन्त रही शरमाईआ।
पारब्रह्म प्रभ रचया काज, साचा सगन मनाईआ। सतिजुग साचे मारे वाज, लोकमात करे कुड़माईआ। सम्बल नगरी आए भाज, गुर गोबिन्दा वेख वखाया। सम्मत चौदां रचया काज, चौदां लोक करे जणाईआ। सम्मत पन्दरां चढ़े ताज, अन्दर मन्दिर फोल फुलाईआ। बेड़ा उठाए गाज़ी गाज़, लेखा कोई रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी खेल खिलाईआ। आपे खेलणहार निरँकारा, आपणी कल वरतांयदा। धोती नेती पावे सारा, तिलक लिलाटी वेख वखांयदा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश बहाए इक्क दुआरा, आप आपणा लेख लिखांयदा। एका दूजा भउ निवारा, ज़ात अजाति रहिण ना पांयदा। आपे खोल्हे सच दुआरा, इक्क इकांती जोत जगांयदा। प्रगट हो विच संसारा, निहकलंका नाउँ रखांयदा। पुरख अगम्मड़ा अगम्मड़ी कारा, एका डंका आप वजांयदा। लोआं पुरीआं दए हुलारा, ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर आप उठांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां पार किनारा, एका धक्का लांयदा। लक्ख चुरासी तेरी सुणे पुकारा, धर्म मात संग रलांयदा। धरनी रोवे ज़ारो ज़ारा, नेत्र नीर वहांयदा। कलिजुग भार ना चुकया जाए सारा, फड़ फड़ उत्तों आप दबांयदा। पुरख अबिनाशी ढहि पए दुआरा, तेरा राह इक्क तकांयदा। कलिजुग अन्तिम पावे सारा, मैं मेरा मूल चुकांयदा। कलिजुग जीव होए गंवारा, गुर मति ना कोए रखांयदा। मन मति बुध करया सर्ब प्यारा, माया मोह चुकांयदा। काम क्रोध लोभ मोह तन शृंगारा, जगत हँकारा वेख वखांयदा। आसा मनसा तृष्ना अट्ठे पहर रहे दुआरा, ना कोई बाहर कढांयदा। नारी कन्त ना कोई प्यारा, नार दुहागण वेख वखांयदा। पिता पूत ना पावे सारा, मावां पुत्तरां नाता तुड़ांयदा। भैण भ्रा ना कोई सहारा, ना कोई संग रखांयदा। भईआ बेबा पार किनारा, जगत बुड़ेपा ना वेख वखांयदा। ना कोई साजन सईआ पावे सारा, साची नईआ ना कोई चढ़ांयदा। चार वरन फड़ फड़ डोबे विच मँझधारा, कलिजुग आपणा कर्म कमांयदा। धरत मात दी सुण पुकारा, प्रभ साची दया कमांयदा। बवन्जा अक्खर लेख अपारा, आप आपणा पड़दा पांयदा। बवन्जा साल हरि खेल अपारा, लोकमात तन हंढांयदा। पैंती अक्खरी कर उज्यारा, पंज तीस आप समांयदा। सन्त मनी सिँघ सच दुलारा, पैंती साल सेव कमांयदा। छतीवें साल पार किनारा, छत्ती रागां नाल रलांयदा। एका अलक्ख जगाए इक्क दुआरा, एकँकारा मंग मंगांयदा। भरणहार सर्ब भण्डारा, अखुट्ट कदे ना जांयदा। जुग जुग देवे कर प्यारा, अतोट अतुट रखांयदा। कलिजुग अन्तिम बणे आप वरतारा, जोती जामा पांयदा। राम कृष्न ना पावे सारा, प्रभ साचा शब्द जणांयदा। कृष्ना रूप कृष्न मुरारा, किशना पक्ख समांयदा। कृष्न द्वारका वेख दुआरा, बन बिन्दरा डेरा लांयदा। मथरा गोकल इक्क चुबारा, ग्वाल बाला संग निभांयदा। नानक बणया दर भिखारा, एका मंगण मंग मंगांयदा। पुरख अबिनाशी कर प्यारा, नाम सति
झोली पांयदा। गुर गोबिन्दा सुत दुलारा, आप आपणी सेवा लांयदा। अबिनाशी अचुत्त खेल अपारा, जुग जुग रुत्त सुहांयदा। कलिजुग अन्तिम वेख किनारा, आप आपणी दया कमांयदा। सम्बल नगरी धाम न्यारा, गुर पूरा आप उठांयदा। शब्द खण्डा तीर कटारा, तन गात्रे आप लटकांयदा। जोती नूर कर उज्यारा, नूरो नूर समांयदा। सृष्ट सबाई पावे सारा, आप आपणी सेवा लांयदा। सम्मत चौदां कर उज्यारा, गुरमुख साचे मात जगांयदा। सम्मत पन्दरां दए हुलारा, लक्ख चुरासी आप हिलांयदा। ईसा मूसा दर भिखारा, साची भिच्छया कोई ना पांयदा। चीना रूसा इक्क प्यारा, साची वंड वंडांयदा। सोहँ फड़ाए हथ्थ तिक्खा आरा, दो धड़ चीर चिरांयदा । मक्का मदीना पहली धारा, शाह अस्वारा आप वहांयदा। सिँघ मनजीते लाई इट्टा गारा, डूँघी नींह धरांयदा। सिँघ जगदीसा सच दुलारा, सच दरबारा आप सुहांयदा। प्रगटे जोत हरि निरँकारा, सच सिँघासण इक्क वखांयदा। खेले खेल अपर अपारा, अनूप अनूपा सति सरूपा शाहो भूपा भेव कोई ना पांयदा। चार वरन सुहाए इक्क दुआरा, एका घर बहांयदा। ऊँचां नीचां पार किनारा, ज़ात पात ना कोई रखांयदा। दीन मज़्हब ना कोई सहारा, ना कोई वंड वंडांयदा। मन्दिर मस्जिद ना कोई सुहाए गुर दुआरा, इट्टां गारा ना कोई लगांयदा। हड्ड मास नाड़ी रत्त महल्ल अपारा, सिर आपणी तत्त टिकांयदा। घास फूस अपर अपारा, फुल फुलवाड़ी आप लगांयदा। नाक कान अक्ख नासका गुदा लिंग खेले खेल अपारा, साचा दर आप सुहांयदा। आपे वस्सया अन्दर बाहरा, गुप्त ज़ाहर आप समांयदा। आपे करया बन्द किवाड़ा, आपे कुण्डा लांहयदा। आपे होए धुरदरगाही साचा लाड़ा, सीस दस्तारा इक्क सुहांयदा। आपे वेखे जगत अखाड़ा, लक्ख चुरासी आप तरांयदा। आप उठाए अगम्मी धाड़ा, गुर गोबिन्दा सेवा लांयदा। आपे फिरे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, डूँघी कन्दर फेरा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरा घर सुहांयदा। कलिजुग काले पाया घोल, चारों कुन्ट अखाड़ा। काल नगारा वजाए ढोल, लोआं पुरीआं रिहा फोल, आप उठाए हौली हौल, इक्क जैकारा बोल, पुरख अबिनाशी कीता कौल, अन्तिम वेले जाणा मौल, सदी चौदां दए हुलारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा वेखे सच प्यारा। सदी चौदवीं चौदां तबक, एका रंग रंगाईआ। नाल रलाए शाह समस, तब तबरेज़ ना कोई रखाईआ। वेखणहारा गौस गमस, गहर गम्भीर वेख वखाईआ। संग रलाए तृष्ना तामस तमस, तन रही जलाईआ। ना कोई हमज़ा ना कोई मेटे हवस, ना कोई हिरस मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अल्ला तेरी एका अल्फ आपणे अंग लगाईआ। एका ऐन एका धार, नूरो नूर समाईआ। आपे भेजे हरि निरँकार, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। दोवें मुख तिक्खी धार, साची बणत बणाईआ। आपे लभ्मी दए डार, दोवें
मुख भवाईआ। एका नुक्ता दए उभार, बे बसता दए बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अल्फ अल्ला इक्क अकल्ला वेख वखाए थाउँ थाँईंआ। अल्ला इलाही नूर महाना, इला बुत्त रखाया। एका बन्न्हे साचा गाना, एका रुत्त सुहाया। शाह फकीर हरि मौलाना, एका अलक्ख जगाया। आप आपणा कर कुरबाना, इक्क कुरबानी रिहा कराया। प्रगट हो मर्द मरदाना, मर्द मरदानगी दए दिखाया। शब्द सुत नौजवाना, आप आपणा बल धराया। प्रगट हो विच जहाना, शाह सुल्तानां वेख वखाया। एका चिल्ला तीर कमाना, रसना आप चलाया। बूरा कक्का मेट दए निशाना, अन्त रहिण ना पाया। एका देवे धक्का हरि निगहबाना, मेहरवाना वेख वखाया। अन्तिम छुट्टे पीणा खाणा, भर भण्डार ना कोई धराया। सम्मत पन्दरां कर परवाना, हरि साचा संग निभाया। आप सुणाए आपणा इक्क तराना, सोहँ सो जणाया। खेले खेल गुणी निधाना, गुण वन्ता आप अख्वाया। जूठ झूठ मिटे खाणा, ख़ाकी ख़ाक मिलाया। पाए सार दीन इस्लामा, दीन अलाही वेख वखाया। आपे जाणे हक्क कलामा, एका कलमा नाम पढ़ाया। लक्ख चुरासी बणे अन्तिम तामा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरा दर सुहाया। कलिजुग तेरा काला रंग, कलिजुग काल करे कुड़माईआ। सच द्वार ना जाए लँघ, पारब्रह्म रिहा डराईआ। पंज विकारा रक्खया संग, आपणी झोली मात भराईआ। हरि हरि ना गाया बत्ती दन्द, रसना जिह्वा ना हिलाईआ। जोत निरँजण ना चढ़या साचा चन्द, अल्ला हू ना वेख वखाईआ। सर्ब जीआं आपे बख्शिंद, कलिजुग अन्तिम जोत जगाईआ। जन भगतां ख़ुशी कराए बन्द बन्द, सम्मत चौदां रुत्त सुहाईआ। इक्क सुणाए सुहागी छन्द, चार वरनां करे कुड़माईआ। लक्ख चुरासी तजना मदिरा मास गन्द, रसना भोग ना कोई लगाईआ। मेट मिटाए जीव आत्म अन्ध, दुरजन कोई रहिण ना पाईआ। मूर्ख मुग्ध भागामन्द, हरि भगवान दिस ना आईआ। आत्म गया परमानंद, निजा नंद ना कोए वखाईआ। हउमे हँगता वज्जा जंद, ना कोई सके तुड़ाईआ। गुरमुख साजन साचे मीत मेल मिलाए होए बख्शंद, बख्शणहार आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग मेला सहिज सुभाईआ।
अगम्म संदेश
मित्तर माही प्यारड़ा, एका रंग करतार। सथ्थर सच्चा यारड़ा, विछाए विच संसार। वाजां मारे लाल दुलारड़ा, लम्बी बांह हुलार। वेखे पार किनारड़ा, दो जहानी वेख विचार। वस्सया आप न्यारड़ा, निरगुण रूप निरँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा नाउँ उचार। यार न्यारा साचा मित्र, मीता मीत अख्वाया। आपे जाणे आपणा
चलित्तर, चित चितवत ना किसे रखाया। खेले खेल सुफन बचित्र, पवन पवित्तर आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा दर सुहाया। साचा मित्र सज्जण सुहेला, साख्यात अख्वाए। आप आपणा कर कर मेला, पारजात बणाए। वेखे खेल गुरू गुर चेला, साची दात वखाए। सदा वस्सया रंग नवेला, इक्क अकांत समाए। आपणा खेल आपे खेला, जुग जुग वेस वटाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा यारड़ा आप अख्वाए। साचा मित्र हरि शब्द, गुर गोबिन्द मेल मिलाया। आप उतारे आपणा कर्ज़, लहिणा देणा झोली पाया। पूर कराए साचा फर्ज़, दूजी गर्ज़ रहिण ना पाया। राग नाद ना जाणे कोई तर्ज़, ताल तलवाड़ा ना कोई वजाया। आप आपणा आपे वरज, आप आपणे घर बहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मित्र आप अख्वाया। हरि मित्र हरि निरँकारा, हरि हरि संग रखाया। हरि जोत हरि उज्यारा, हरि हरि ज्ञान दृढ़ाया। हरि हरि खेले खेल न्यारा, कोटन कोटी कोट रूप वटाया। हरि हरि लगाए आपणी चोट, नर हरि नगारा इक्क वजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मीत मुरारा इक्क उपजाया। माही पाही बेपरवाह, आपणा पन्ध मुकाए। दो जहानां वेखे एका थाँ, देर कोई ना लाए। शब्द सुनेहड़ा पकड़े बांह, पारब्रह्म सुणाए। मित्र माही बणाए आपणा नाँ, ना कोई दूजा संग रखाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्द दया कमाए। गुर गोबिन्दे आसण ला, आपणी सेज विछाईआ। पलँघ गलीचा दिसे ना, खाकी खाक टिकाईआ। बाग बगीचा वसे ना, ना कोई सेवक सेव कमाईआ। गुर संगत बहि बहि हस्से ना, कल्गी तोड़ा ना सीस टिकाईआ। रणजीत नगारा वज्जे ना, ना धौंसा कोई लगाईआ। नीला घोड़ा नच्चे ना, ना आपणा सुंभ हिलाईआ। किला कोट कोई दिसे ना, पुरी अनन्द नज़र ना आईआ। पंचम प्यारा दिसे ना, ना कोई संग निभाईआ। तीर निराला कसे ना, ना कोई कमान खिचाईआ। हथ्थ कटार फबे ना, ना शत्तरू वेख वखाईआ। फड़ चरन आपणे कोई दब्बे ना, ना कोई अंग लगाईआ। संगी साथी कोई लभ्भे ना, ना कोई वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी कल वरताईआ। गुर गोबिन्दा पैर पसार, आपणा आसण लाया। ना कोई साजण मीत मुरार, पिता पूत ना कोई दिसाया। ना कोई करे मंगलाचार, बवन्जा बवन्जा ना कोई अल्हाया। ना कोई दिसे सच दरबार, चोबदार ना कोई वखाया। कल्गी तोड़ा ना सीस दस्तार, खुलड़े केस रखाया। आप आपणीआं भुजां पसार, बैठा आसण लाया। एका लिव एका तार, इक्क ध्यान लगाया। पुरख अबिनाशी मीत मुरार, वेले अन्तिम चेता आया। रो रो नेत्र करे पुकार, साचा लेखा वेख वखाया। पूत सपूता सच दुलार, गोबिन्द तेरा नाम उपाया। गोबिन्द तेरा रूप अपार, तेरी धार चलाया ।
नेत्र नैण वेख उग्घाड़, सुत माता गुजरी लाल साचा जाया। सुत्ता विच उजाड़, इक्क तेरी ओट तकाया। हरिजन साचे मीत मुरार, तेरा राह तकाया। दए सुनेहड़ा पवण हुलार, अवगवणा ना पार कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा पड़दा लाहया। गुर गोबिन्दे अन्तिम धा, एका एक लगाईआ। पुरख अबिनाशी बेपरवाह, घर सुत्ता बेपरवाहीआ। मेल मिलावा एका थाँ, जगत विछोड़ा दए तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोती जोड़ा मेल मिला साचा घोड़ा रिहा भजाईआ। वागां मोड़ आप अख्वा, आपणा पौड़ा आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी बूझ बुझाईआ। गुर गोबिन्दे बूझ बुझा, हरि आपणी दया कमांयदा। आप आपणा भेव खुल्हा, नेत्र वेख वखांयदा। शब्द सरूपी रिहा बुला, शब्दी वाज़ लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्दा एह समझांयदा। गुर गोबिन्दे कर विचार, इक्क ध्यान लगाया। शब्द सुनेहड़ा दए अपार, शब्दी शब्द सेवा लाया। होए विचोला विच संसार, सोहँ ढोला एका गाया। सम्मत तेरा वेख द्वार, प्रभ अबिनाशी चरन छुहाया। गुर गोबिन्दे भरया हरि भण्डार, सोहँ वस्त झोली पाया। आपे कीता बन्द किवाड़, आपे कुण्डा लाहया। प्रगट करे विच उजाड़, माछूवाड़े संग निभाया। सो पुरख निरँजण दो जहानां पैंडा गया पाड़, साचे यारड़े मेल मिलाया। आप कराए पार किनार, अधविचकार ना कोई रखाया। एका सुर एका ताल, इक्क सतार हिलाया। नानक वेखे दर दरबार, लोकमात राह तकाया। शब्द विचोला आवे वारो वार, गुर गोबिन्दा रिहा घलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मित्र माही मेल मिलाया। साचा माही आदि निरँजण, एका एक अख्वांयदा। गुर गोबिन्दा मित्र सज्जण, साचा मेल मिलांयदा। आवे जावे मेल मिलावे पुरख अबिनाशी पड़दे कज्जन, एका पड़दा आपणा पांयदा। अन्तिम मेला साचे घर हरि साचे सज्जण, आप आपणा रंग रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, माही मित्र यार मीतड़ा, साचे सथ आप मिलांयदा। भट्ठ खेड़ा नगर ग्रां, पंज तत्त ना भाए। पुरख अकाला तेरां नाँ, एका एक सताए। दीन दयाला पकड़ीं बांह, पूत सपूता रिहा कुरलाए। गोबिन्द गोपाला एका थाँ, मेला सहिज सुभाए। साचा लाला गले लगा, लहिणा ल्ए मुकाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी रचन रचाए। भठ खेड़े काया रहिणा गोबिन्द मूल ना भाया। पुरख अबिनाशी तेरे चरनी बहिणा, साचा धाम सुहाया। अट्ठे पहर दरस नैणां, आप आपणा दए कराया। एका अंग एका संग एका मंग दर दुआरे प्रभ साचे साक सज्जण सैणा, नाता बिधाता इक्क बंधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलाया।
गुर गोबिन्दे मिल्या मेला, हरि गोबिन्द विच समाया। खेले खेल गुरू गुर चेला, चेला गुर आप अख्वाया। आपे होया सज्जण सुहेला, हरि साचा संग निभाया। आप आपणा जाणे वेला, आप आपणे विच समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि हरि हरि गोबिन्दा आप अख्वाया। हरि गोबिन्द हरि समा, हरि हरि जोत जगाईआ। हरि हरि साजण ल्ए उपा, हरि हरि वेख वखाईआ। हरि हरि रंग दए रंगा, हरि हरि रंगण इक्क रंगाईआ। हरि हरि संग दए निभा, हरि हरि सगला संग निभाईआ। हरि हरि अंग ल्ए लगा, हरि हरि अंगी कार अख्वाईआ। हरि हरि मृदंग दए वजा, हरि हरि मृदंगा आप वजाईआ। हरि हरि पलँघा दए विछा, हरि हरि साची सेज विछाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्द संग निभाईआ। गोबिन्द मेला सगला साथा, हरि सज्जण शाहो पाया। एक चलाए साचा राथा, बेपरवाहो आप अख्वाया। प्रगट होए त्रिलोकी नाथा, नाथ अनाथां होए सहाया। आपे जाणे आपणी गाथा, जुग जुग आप चलाया। पारब्रह्म प्रभ सर्बकला समरथा, समरथ पुरख आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द साची जोत जगाया। गोबिन्द जोती आप जगा, आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। आप आपणा नगर उपा, चार द्वारी वेख वखाईआ । ना कोई दिसे जगत निशान, इट्टा गारा ना कोई लाईआ। ना कोई बाढी सके बणा, ना कोई जोड़ जुड़ाईआ। ना कोई लाडी सके लडा, ना कोई मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्द ल्ए उपाईआ। गुर गोबिन्दा आप उपाए, आपणी कल धारया। साची नगरी धाम सुहाए, महल्ल अटल उच्च मुनारया। एका बाती एका दीवा पुरख अबिनाशी आप जगाए, मेट मिटाए अन्ध अँध्यारया। नीवां हो हो वेख वखाए, दिस किसे ना आ रिहा। साढे तिन्न हथ्थ सीआं भाग लगाए, हरि खेले खेल अपारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्दा जन्म दवा ल्या। गुर गोबिन्दा जन्म दवा, सगली चिन्द मिटाईआ। सम्बल नगरी दए वसा, साचा धाम सुहाईआ। जोत अगम्मड़ी इक्क रखा, सच समग्री हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दे मति आप समझाईआ । सम्बल नगरी साची रुत्त, हरि साचे आप सुहाईआ। आपे वेखे पारब्रह्म अबिनाशी अचुत्त, आप आपणी अक्ख खुल्हाईआ। पूत सपूता पाया साचा सुत्त, धुर दी बाण रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क निशाना रिहा जणाईआ। सम्बल नगरी सच निशाना, हरि साचे आप रखाया। आपे वेखे मार ध्याना, वेखणहार आप अख्वाया। आप उडाए इक्क बिबाणा, लोआं पुरीआं आप फिराया। आपे गाए इक्क तराना, एका राग अल्हाया। आपे बन्न्हे एका गाना, साचा सगन मनाया। आपे बख्शे तीर कमाना, साचा चिल्ला इक्क चढ़ाया। आपे होए जोधा सूरबीर बली बलवाना,
आपे विच मैदाना आया। आपे गोपी आपे काहना, आपे मण्डल रास रचाया। आपे अर्जन देवे ब्रह्म ज्ञाना, गीता गोझ खुल्हाया। आपे होए कृष्न भगवाना, कंसा मेट मिटाया। आपे रामा राम अख्वाना, आपे सीता संग रखाया। आपे रावण मारे विच जहाना, दहिसिर काल कराया। आपे बैठे सच बिबाना, आप आपणा रिहा उडाया। आपे प्रगट हो पुरख सुल्ताना, पारब्रह्म अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द साचे घर बहाया। सम्बल नगर वसे खेड़ा, हरि साचे रचन रचाईआ। गुर गोबिन्दे बन्न्हे बेड़ा, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। नौ खण्ड पृथ्मी करे निबेड़ा, लक्ख चुरासी फोल फोलाईआ। सत्तां दीपां एका गेड़ा, गगन पतालां आप हिलाईआ। धरत मात तेरा खुल्हा वेहड़ा, हरि साचा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द काया गढ़्ह सुहाईआ। गोबिन्द काया गढ़्ह सुहञ्जणा, हरि साचे महल्ल उपाया। उप्पर चढ़े आदि निरँजणा, आपणा आसण लाया। हर घट बैठा सच्चा दर्द दु:ख भय भंजना, हरिसंगत मेल मिलाया। नेत्र पाए धूढ़ी अंजना, दुरमति मैल गंवाया। सम्मत चौदां छब्बी पोह कलिजुग अन्तिम वेला साचा साक सज्जणा, मात पित आप अख्वाया। जो घड़या सो भज्जणा, नित नवित्त एह खेल रचाया। काया गढ़्ह लक्ख चुरासी अन्तिम तजना, झूठा मोह वधाया। गुरमुख विरले गुरचरन दुआरे अमृत आत्म पी पी रज्जणा, कागों हँस बणाया। शब्द नगारा एका वज्जणा, सम्बल नगरी दए वजाया। गुरमुख साचे मीत मुरारे सज्जणा, गोबिन्द मेला रिहा मिलाया। वेले अन्तिम रक्खे लज्जणा, जुग विछड़े पार कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द गढ़्ह सुहाया। गोबिन्द गढ़्ह उच्च महल्ला, अटल अटल अख्वाया। पुरख अबिनाशी बैठ इक्क अकल्ला, जल थल वेख वखाया। लोआं पुरीआं बोले एका हल्ला, ब्रह्मण्डां फेरा पाया। चौथे जुग पए तरथल्ला, हरि साचे खेल रचाया। कलिजुग कूड़ा होया झल्ला, ना कोई संग रखाया। साचा दीपक किते ना बला, साध सन्त ना कोई वखाया। दूई द्वैती लग्गा सला, जीव जन्त रहे कुरलाया। पंच विकारा फड़या भल्ला, तिक्खा मुख रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द तेरा दर सुहाया। गोबिन्द तेरा सच दर, उच्च महल्ल अटारी। पुरख अबिनाशी किरपा कर, घर घर विच ल्या उसारी। एका बैठा अन्दर वड़, आपे खेल खिलारी। आपे तोड़े किला हँकारी गढ़्ह, रिहा पैज संवारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द नगरी वेख विचारी। गोबिन्द नगरी साचा खेड़ा, प्रभ साचे आप वसाया। सति पुरख निरँजण वेखे झेड़ा, लक्ख चुरासी मात लगाया। आदि निरँजण करे निबेड़ा, हक्को हक्क वखाया। काल करता देवे गेड़ा, एका लट्ठ गिड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्दा ल्ए जगाईआ। सम्मत वीह सौ बिक्रमी कर प्यार, गोबिन्द
जोत जगाईआ। सम्बल नगरी कर उज्यार, हरि साचे ख़ुशी मनाईआ। इक्क अकल्ला पावे सार, एका रंग रंगाईआ। वीह सौ दो बन्न्हे धार, दूजा भउ चुकाईआ। तीजे तन करे विचार, त्रैगुण माया परे हटाईआ। चौथा घर अपर अपार, आपणा आप सुहाईआ। पंचम वेखे नारी नार, साचा रूप समाईआ। छेवें मेला शब्द धार, साची छहिबर लाईआ। सत्तवें सति पुरख निरँजण अपर अपार, आपणी जोत जगाईआ। अठवें अट्ठ अगम्म अपार, ना कोई वेख वखाईआ। नौ दुआरे वस्सया बाहर, दिस किसे ना आया। दस्सवां महल्ल इक्क उसार, घर घर विच बैठा आसण लाईआ। वीह दो दस तेरा प्यार, प्रभ साचा आप कराईआ। वीह सद बारां कर प्यार, आपणी रचन रचाईआ। गोबिन्द साचे ल्ए उभार, पहली चेत्र लेख लिखाईआ। वीह सद बारां बन्न्हे धार, हाढ़ सतारां ख़ुशी मनाईआ। हरिसंगत प्रभ कर त्यार, लोकमात दए वड्याईआ। तेरा तेरी बन्न्हे धार, नानक तोला इक्क रखाईआ। साधा सन्तां पावे सार, राज राजानां दए हिलाईआ। सम्मत चौदां कर प्यार, गुर गोबिन्दे ख़ुशी मनाईआ। सम्बल नगरी कर उज्यार, साची जोत करे रुशनाईआ। आपे वेखे शाह अस्वार, चिट्टा अस्व इक्क दौड़ाईआ। सोलां कलीआं कर शृंगार, बैठा आसण लाईआ। आवे जावे वारो वार, एका पौड़ा रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सम्बल नगरी दए सुहाईआ। सम्बल नगरी जोत उजागर, हरि साचे आप कराईआ। गुरु गोबिन्द बणया शब्द सौदागर, प्रभ साचा वणज कराईआ। निर्मल कर्म होए उजागर, जिस जन आपणे अंग लगाईआ। अमृत बख्शे काया गागर, हाढ़ सतारां आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्दा संग रखाईआ। गुर गोबिन्दे चढ़या चा, वेला अन्तिम आया। पुरख अबिनाशी संग मलाह, गुरमुखां बेड़ा रिहा चलाया। फड़ फड़ बांहों राहे पा, नौ दुआरे पार कराया। अन्दर बैठा बेपरवाह, सच सिँघासण आसण लाया। इक्क जपाए साचा नाँ, नानक विचोला आप रखाया। बणया तोला एका थाँ, साची धारा तोल तुलाया। साचा डोला दए वखा, गुरमुख साचे ल्ए चढ़ाया। बणया गोला दर दर घर घर फेरी पा, गुरमुख साचे ल्ए जगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत चौदां चौदां वेख वखाया। सम्मत चौदां हरि अबिनाश, आपणी दया कमाईआ। गुर गोबिन्द होया दास, साचा संग रखाईआ। खेले खेल पृथ्मी आकाश, आकाश आकाशा डेरा लाईआ। आदि अन्त ना होए विनास, ना मरे ना जाईआ। सदा सुहेला वसे पास, दिवस रैण ख़ुशी मनाईआ। लोकमात पाए रास, पहली चेत्र ख़ुशी मनाईआ। गुर गोबिन्दे करी अरदास, प्रभ साचा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सम्बल नगरी डेरा लाईआ। गुर गोबिन्दे मंगी मंग, दोए जोड़ निमस्कारे। पुरख अबिनाशी तेरा संग, अस्थिल सोहिण चुबारे। तेरी काया तेरा रंग, तेरी
चोली बस्त्र अपारे। तेरी धार तेरी गंग, तेरी अमृत धारे। तेरा नाम तेरा पलँघ, तेरी सेज अपारे। एका मंगण रिहा मंग, कट्ठे रहे कन्त भतारे। गुर गोबिन्दा साची नारी, हरि हरि कन्त मनाया। अट्ठे पहर सेवक करे सेवादारी, चरन सरन सरनाया। एका पूजा पाठ पुजारी, अकाल अकाल ध्याया। मन्दिर देहुरा गुरदुआरा ना ल्या कोई उसारी, ना कोई थान सुहाया। प्रभ चरन मिली सच्ची सिक्दारी, साचा धाम सुहाया। एका लिव एका तारी, इक्क ज्ञान दृढ़ाया। एका गुर इक्क अवतारी, एका एक अख्वाया। एका पैज रिहा संवारी, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। एका जोत इक्क आकारी, इक्क निरँजण आप अख्वाया। एका पारब्रह्म प्रभ पाए सारी, अगम्म अगम्मड़े धाम सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूत सपूता गोद उठाया। पूत सपूता साचा सुत्त, ल्ए सच हुलारा। पुरख अबिनाशी आपे तुठ, करे सच प्यारा। अमृत आत्म देवे घुट्ट, एका निझर धारा। अवण गवण गया छुट्ट, काल महांकाल मंगे दर दुआरा। अन्तिम कलिजुग आप सहौणी आपणी रुत्त, आप आपणा ल्ए अवतारा। मनमुखां मुख पाए थुक्क, निन्दक निन्दया झक्ख मारा। गुर गोबिन्दा वेखे झुक, सम्बल नगरी धाम न्यारा। पुरख अबिनाशी ल्याया चुक्क, करया आप पसारा। कदम कदम ना पैंडा जाए मुक्क, जे कोई चले जीव गंवारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात ल्ए अवतारा। लोकमात हरि ल्ए अवतार, आपणी जोत जगाईआ। मानस देही लेखा पार, ना कोई लेख लिखाईआ। साल बसाला हरि करतार, रिहा मुख छुपाईआ। शाह कंगाला खेल अपार, छिन छिन आप कराईआ। जगत दलाला पावे सार, गुरमुख विरले ल्ए जगाईआ। सिँघ पाल कर त्यार, सोहँ देवे नाम वड्डी वड्याईआ। जोती नूर कर उजाला, साचा लाल वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी ख़ुशी मनाईआ। सिँघ पाला हरि रखवाला, परम पुरख अख्वाया। सोहँ देवे नाम सच्चा धन्न माला, दूसर किसे हथ्थ ना आया। बवन्जा साल रिहा कंगाला, ना कोई मन्त्र नाम दृढ़ाया। फल ना लग्गा किसे डाला, खाली बुत वखाया। आत्म सेज ना किसे विछाई सच्ची र्मिगशाला, पूत सपूता दए भुलाया। आपे खेले खेल हक्क हलाला, हक्क हकीकत वेख वखाया। आपे चले आपणी चाला, चलणहार आप हो जाया। तेग बहादर दर एका भाला, सीस भेट चढ़ाया। आपे तोड़े जगत जंजाला, बंधन बंधी कट्ट वखाया। गुरमुख साचा सज्जण आप उठाला, लोकमाती जन्म दवाया। इक्क जपाया नाम सुखाला, साचा मार्ग लाया। कलिजुग अन्तिम होए हाल बेहाला, गुरमुखां दए वड्आया। गुरमुखां वखाए सच्ची धर्मसाला, सति धर्मी धर्म कमाया। पारब्रह्म ब्रह्म खेल निराला, वर ब्रह्म वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा इक्क सुहाया। साचा घर हरि सुहा, हर घट मण्डल रासा। आप आपणा
रिहा छुपा, आपणा आप करे प्रकाशा। आपणा दीवा बत्ती रिहा जगा, अन्ध कूप आप हो जासा। साचा धूप रिहा धुखा, सच सुगंधी वेख तमाशा। चारे कूटां फेरा पा, खेले खेल पृथ्मी आकाशा। सम्बल नगरी धाम सुहा, गुर गोबिन्दे दए भरवासा। आप आपणा नाल रखा, आपे वेखे खेल तमाशा। निहकलंका डंक वजा, गुरमुखां लेखे लाए काया रसन स्वासा। राउ रंकां रिहा उठा, पारब्रह्म पुरख अबिनाशा। वासी पुरी घनका आप अख्वा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे पाए आपणी रासा। सम्मत चौदां साचा रंग, हरि साचे आप रंगाया। हरिसंगत हरि होया संग, आपणी बणत बणाया। शब्द उडारी इक्क पतंग, डोरी नाम बंधाया। एका धार साची गंग, एका नीर वहाया। एका बैठा हरि पलँघ, गुरमुख साचे ल्ए तराया। गुर गोबिन्दे मंगी मंग, कलिजुग वेला अन्तिम आया। नौ दुआरे वेखे लँघ, गुरमुख साचे ल्ए जगाया। चिट्टे अस्व कस्सया तंग, साचा आसण लाया। शब्द गुर बण मलँघ, घर घर नच्चण आया। लिख्या लेखा निभे संग, ना कोई तोड़ तुड़ाया। होया विछोड़ा पुरी अनन्द, सरसा भेट चढ़ाया। जो जन गाए सुणाए सोहँ सुहागी साचा छन्द, पूर्ब लहिणा झोली पाया। ख़ुशी कराए बन्द बन्द, नेत्र नैणा दरस दिखाया। दूई द्वैती ढाई कंध, भरम गढ़्ह रहिण ना पाया। गुरमुख साचे परमानंद, चरन ध्यान लगाया। पुरख अबिनाशी आप बख्शिंद, सम्मत चौदां ल्ए तराया। लिख्या कर ना सके कोई कलमबन्द, एका कलमा रिहा पढ़ाया। लक्ख चुरासी देवे दंड, भेख पखण्डा दए मिटाया। मनमुख मेटे नार दुहागण रंड, कन्त सुहाग ना कोई हंढाया। आपे सुत्ता दे कर कंड, दिस किसे ना आया। खेले खेल विच ब्रह्मण्ड, पारब्रह्म अख्वाया। कलिजुग तेरी वढ्ढे कंड, दिस किसे ना आया। जन भगतां आत्म पाए ठंड, सम्मत चौदां नींह धराया। पहली चेत्र वंडी वंड, एका इक्की पाया। साची सिक्खी तुटी गंढ्ढ, माझे जोड़ जुड़ाया। आप उठाई सिर आपणे पंड, गुरमुख हौले भार रखाया। सिँघ मनजीते वंडी वंड, ज़ोरे ज़ोर दवाया। जगत जगदीशा तोड़े घमंड, नौ दर वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सम्बल नगरी जोड़ जुड़ाया। सम्बल नगरी जुड़या जोड़ा, हरि साचे आप जुड़ाया। पुरख अबिनाशी एका घोड़ा, दो जहानी रिहा दोड़ाया। इक्क लगाया साचा पौड़ा, एका चरन उठाया। आपे होया पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा, उच्चे टिल्ले पर्बत आसण लाया। लोकमात आए दौड़ा, पुरख अबिनाशी खेल रचाया। ना कोई जाणे लभ्मा चौड़ा, ना कोई वेख वखाया। फल ना दिसे मिट्ठा कौड़ा, रसना रस ना चखे राया। शब्दी जोती जुड़या जोड़ा, हरि साची बणत बणाया। गुरमुखां घर घर आपे बौहड़ा, सम्मत चौदां वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका इक्की रिहा पाया। एका इक्की आपे पा, एका कल वरताईआ। आपणी सिक्खी आप बणा, आपे संग
रखाईआ। धारों तिक्खी दए वखा, चार वरन इक्क सरनाईआ। एका दूजा भउ मिटा, तीजे नेत्र करे रुशनाईआ। चौथे घर दए बहा, गुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। धर्म राए ना दए फाह, चित्रगुप्त ना वेख वखाईआ। लाड़ी मौत ना करे निकाह, ना कोई सगन मनाईआ। दर दुआरे ना फेरा सके पा, मुख घुँगट रही शरमाईआ। हथ्थी मैहन्दी ना बहे ला, पीड़्हा लाल ना डाहीआ। गुरमुखां मिल्या सच मलाह, सतिगुर पूरा आप अख्वाईआ। गुर गोबिन्दा देवे सच सलाह, दे मति आप समझाईआ। पुरख अबिनाशी जोत जगा, सम्बल नगर बैठा आसण लाईआ। गुरमुखां हउमे रोग गंवा, चिन्ता रिहा मिटाईआ। एका जोग रिहा सिखा, सोहँ शब्द वड्डी वड्याईआ। आत्म भोगी भोग करा, साची सेज हंढाईआ। धुर संजोगी मेल मिला, विछड़ कदे ना जाईआ। दरस अमोघी दए वखा, प्रगट हर घट थाँईंआ। साची चोगी दए चुगा, माणक मोती इक्क खवाईआ। तीन लोकी पार करा, साचे धाम बहाईआ। पूजा पाठ ना कोई करा, एका एक बख्शे चरन सरन सच्ची सरनाईआ। साचे पौड़े दए चढ़ा, आप आपणा लड़ फड़ाईआ। सुखमन नाड़ी पार करा, टेडी बंक तुड़ाईआ। आपणा उप्पर हथ्थ रखा, आवे जावे वाहो दाहीआ। गुरमुख साचे संग रखा, सुरत सवाणी ल्ए प्रनाईआ। सच दुआरे कुण्डा ला, आपणा घर सुहाईआ। साची सेजा दए विछा, फूलण बरखा लाईआ। अमृत धारा रिहा वहा, इक्क सरोवर वेख वखाईआ। अनहद राग रिहा सुणा, साची सेवा लाईआ। आप आपणा पड़दा लाह, आपणा मुख वखाईआ। सुरत सवाणी चढ़े चा, मिले गुर पूरे साचे माहीआ। एका रंगण रंग रंगा, साचा चूड़ा तन छुहाईआ। छैल छबीला आप अख्वा, साचा जोबन इक्क हंढाईआ। पलँघ रंगीला इक्क विछा, एका धाम सुहाईआ। नारी कन्ता मेल मिला, घर साचे वज्जे वधाईआ । रंग बसन्ता दए चढ़ा, उतर कदे ना जाईआ। जीवां जन्तां रिहा जणा, निहकलंक सच्ची सरनाईआ। सतिजुग साची बणता रिहा बणा, कलिजुग मिटे कूड़ी छाहीआ। महिमा अगणत गणत ना कोई सके गिणा, लिख्या लेख लिख्त विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सम्बल नगरी धाम सुहाईआ। सम्बल नगरी तेरा रूप, हरि साचा वेख वखांयदा। पुरख सुल्ताना साचा भूप, शाह सुल्ताना आप अख्वांयदा। वेख वखाए चारे कूट, दहि दिशा ध्यान रखांयदा। कलिजुग कूड़ा दिसे जूठ, झूठी क्रिया कर्म ना कोई वखांयदा। पुरख अबिनाशी गया तुठ, जन भगतां जन्म लेखे लांयदा। एका इक्की एका मुठ, साची सिक्खी आप बणांयदा। लक्ख चुरासी रिहा लुट्ट, दिस किसे ना आंयदा। सृष्ट सबाई पई फुट, ना कोई धीर धरांयदा। सम्मत पन्दरां पए जुट, जोड़ी जोड़ जुड़ांयदा। राज राजाना खाली ठुठ, दर द्वार आप फिरांयदा। माया राणी दए कुठ, एका सट्ट लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सम्बल नगरी देवे वर, गुर गोबिन्दे संग रलांयदा।
गुर गोबिन्दा साचा सुत्त, पारब्रह्म सरनाईआ। एका ताल एका सुर, एका राग अल्हाईआ। एका चरन प्रीती गई जुड़, ना कोई तोड़ तुड़ाईआ। एका चढ़या साचे घोड़, वागां आपणे हथ्थ रखाईआ। पहली चेत्र गया बौहड़, सच सिँघासण हरि रघुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे मेल मिलाईआ। पहली चेत्र रंग अवल्ला, हरि आपणा आप कराया। गुरमुखां वखाए सच महल्ला, साचा दर सुहाया। जोत सरूपी इक्क अकल्ला, हरिसंगत संग रखाया। इक्की इक्की फेरया पल्ला, इक्की इक्की धार चलाया। एका इक्की वेखे निहचल धाम अटला, सच धाम सुहाया। आपे फलया आपे फुला, फुल फुलवाड़ी वेख वखाया। कलिजुग बूटा अन्तिम हुल्ला, पतझड़ वेला आया। लक्ख चुरासी जीव जन्त तेरा कोई ना पैणा मुल्ला, ना कीमत कोई चुकाया। मानस जन्म लाल अनमुल्लड़ा रुल्ला, बिन हरि नामे वक्त गंवाया। पाणी पया काया चुल्ल्हा, दीपक जोत ना कोई जगाया। पंज तत्त ना कराए कोई सुल्हा, मति बुध रही शरमाया। अमृत आत्म सभ दा डुल्ला, कँवल नाभ ना कोई भराया। गुरमुख पूरा गुर पूरे तेरी चरन प्रीती घोल घुला, चरन चरनोदक मुख चुआया। सोहँ गौंदे सोहँ बुल्ल्हा, रसना जिह्वा आप हलाया। आपणे कंडे आपे तुला, आपे भार उठाया। गुरमुखां उधारे साची कुला, एका इक्की रिहा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सम्मत चौदां रंग रंगाया। साची सिक्खी गुरमुख साजण, प्रभ साचे आप बणाईआ। नाल रलाया शाहो शबासन, राज राजान आप अख्वाईआ। आपे होया दासी दासन, सेवक सेवा रिहा कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। साची नगरी साचा घर, घर घर वज्जे वधाईआ। सम्मत चौदां गया चढ़, प्रभ साचे ख़ुशी मनाईआ। सच सिँघासण उप्पर खड़, गुरमुखां लेख लिखाईआ। एका विद्या जाए पढ़, सोहँ वड वड्याईआ। काया माटी जाए सड़, मढ़ी गोर दबाईआ। पंचम विकारा रिहा लड़, अट्ठे पहर लड़ाईआ। लग्गी अग्ग बहत्तर नड़, ना कोई सके बुझाईआ। जो जन सरनी गए पड़, प्रभ साचा होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दिवस इक्की वेख वखाईआ। पहली चेत्र हरि करतारा, आपणा संग रखाया। गुरमुखां वेखे सच दुआरा, दर घर फेरा पाया। दूजी चेत्र खोल्ह किवाड़ा, आपणा कुण्डा लाहया। तीजे चेत्र पए धाड़ा, पंचम रहिण ना पाया। चौथी चेत्र शाह अस्वारा, एका घोड़ा रिहा उठाया। पंचम चेत्र जगत अखाड़ा, गुरमुख घर सुहाया। छेवें चेत्र साचा लाड़ा, गुरसिख नारी ल्ए प्रनाया। सत्तवें चेत्र मारे ताड़ा, हरिजन साचे ल्ए जगाया। अट्ठ चेत्र कर प्यारा, सुख आसण आसण लाया। नौ चेत्र सोहे दुआरा, ग़रीब निमाणा गले लगाया। दस चेत्र पावे सारा, दहि दिशा वेख वखाया। ग्यारां चेत्र कर त्यारा, आप आपणा कदम उठाया। गुरसिख सुहाए बंक
दुआरा, बंक द्वारी आप अख्वाया। बारां चेत्र खेल अपारा, वरन बरन ना कोई जणाया। तेरां चेत्र मीत मुरारा, तीर्थ तट सुहाया। चौदां चेत्र हो उज्यारा, मोहणी रूप वटाया। मिल्या मेला दूजी वारा, विछड़ कदे ना जाया। पन्दरां चेत्र जगत न्यारा, गुरमुख नाल करे कुड़माया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस वटाया। सोलां चेत्र कर शृंगार, सोलां तन शृंगारया। जुग विछड़े पावे सार, मेला मेल सच्चे दरबारया। चेला रूप आप करतार, गुर गोबिन्द संग निभा रिहा। खेले खेल अपर अपार, सतारां चेत्र पार करा रिहा। बणे विचोला विच संसार, साची पल्ले गंढ्ढ बन्न्हा रिहा। एका ढोला हरि निरँकार, जिह्वा रसना गा रिहा। पूरन तोला हरि करतार, हरि करतार साचे कंडे आप तुला रिहा। दए झकोला अपर अपार, पवण हवनी मुख शरमा रिहा। एका बोला जै जैकार, जै जैवन्त आप करा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अठारां चेत्र वेख वखा रिहा। अठारां चेत्र रंगे रंग, रंगणहार करतारा। आपे शाह आपे नंग, आपे परवरदिगारा। आपे मंगण रिहा मंग, आपे भरे भण्डारा। भगत सुहेला वस्सया संग, जुग जुग ल्ए अवतारा। उन्नी चेत्र दर दुआरा लँघ, ग़रीब निमाणा पार किनारा। आपे सोया आपणे पलँघ, आपे पाए सारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, उन्नी उनीसा दए हुलारा। उन्नी उनीसा हरि जगदीसा, गुरमुख गले लगांयदा खेले खेल बीस बीसा, बाल अञ्याणे दया कमांयदा। छत्र झुलाए साचे सीसा, सिर आपणा हथ्थ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा वेख वखांयदा। साचा घर हरि करतार, आपणा वेख वखाया। इक्की चेत्र आए द्वार, सम्बल नगरी धाम सुहाया। शब्द सिँघासण अपर अपार, साढे तिन्न हथ्थ एह उपाया। लेखा लग्गे रविदास चुमार, चम्म दृष्टी रहिण ना पाया। जन भगतां भरे हरि भण्डार, एका वस्त झोली पाया। खेले खेल खेलणहार, अकल कला अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्की चेत्र दिवस सुहाया। इक्की चेत्र एका चित, हरिसंगत आप रखाईआ। सतिगुर पूरा साचा मित, एका मीत हो जाईआ। लेखे लाए बूंद रित, आप आपणी दया कमाईआ। काया आत्म दए सित, अमृत जल करे सिंचाईआ। एका बीज देवे सिट, सोहँ साचा हल चलाईआ। काया मौले होए हरिआवली साचा खेत, प्रभ साचा वेख वखाईआ। फुल फुलवाड़ी रुत्त चेत, बसन्ती बसन्त सुहाईआ। वेखणहारा नेतन नेत, नित नवित्त जोत जगाईआ। आपे जाणे आपणा भेत, वेद कतेब ना लेख लिखाईआ। सम्मत चौदां हरिजन वेख, आप आपणा संग निभाईआ। ना कोई जाणे धारी केस, मूंड मुंडाए सार ना राईआ। प्रगट होया दस दस्मेस, माझे खेल रचाईआ। नाल रलाया नर नरेश, निरगुण रूप समाईआ। हर घट आपे रिहा वेख, बैठा आसण लाईआ। भगत दुआरे दर दरवेश, एका अलक्ख जगाईआ। गुरसिख
दुआरा रिखी केश, कर्म गवर्धन हथ्थ उठाईआ। आपे करया आपणा वेस, निर्धन सरधन वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वीह सद चौदां दए दुहाईआ। वीह सद चौदां साचा साथी, हरि हरि आप अख्वाया। प्रगट हो त्रिलोकी नाथी, नाथ अनाथां दया कमाया। एका टिक्का मस्तक लाए माथी, साचा चन्दन चन्द छुहाया। इक्क चलाए आपणी गाथी, सोहँ जाप जपाया। सर्बकलां आपे समरथी, सति पुरख अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात फेरा पाया। लोकमात खेल खिलारी, खेलणहार निरँकार। सम्मत चौदां वेख वचारी, प्रभ साचा पावे सार। छब्बी पोह जोत उज्यारी, गुरमुख साचे ल्ए उभार। जो जन आए बंक द्वारी, जन्म मरन गेड़ा दए नवार। सतिजुग साचे पैज संवारी, मरे ना जन्मे विच संसार। मनमुख रोवण ज़ारो ज़ारी, उच्ची बांह हुलार। कलिजुग कूड़ा करे ख्वारी, साधां सन्तां आई हार। बैठे उच्च महल्ल अटारी, बस्त्र तन शृंगार। पढ़ पढ़ थक्के पूज पुजारी, ना पाया हरि द्वार। मानस देही अन्तिम हारी, ना दिसे पार किनार। कलिजुग माया लग्गी चन्गयारी, दिवस रैण रही साड़। बिन गुर पूरे कोई ना पार उतारी, ना देवे सच प्यार। गुरमुख सोहण बंक द्वारी, इक्क वखाए सच द्वार। मिल्या मेल वड संसारी, हरि साचा मेलणहार। सम्मत चौदां खेल अपारी, छब्बी पोह दिवस विचार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे आपणी वार।
सम्मत चौदां लिख्या लेखा, छब्बी पोह वज्जी वधाईआ। आपे कढ्ढे भरम भुलेखा, जो जन रहे सरनाईआ। सतिगुर साचा जिस जन आपणे नेत्र पेखा, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। गुरु गुर चेला दस्स दस्मेसा, दहि दिशा वेख वखाईआ। पकड़ उठाए ब्रह्मा विष्न महेषा, शिव गणेशा ना पूज पुजाईआ। करोड़ तेतीसा करे अदेसा, सुरपति राजा रिहा शरमाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी करया वेसा, सत्तां दीपां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सम्मत पन्दरां करे चढ़ाईआ। सम्मत पन्दरां कर चढ़ाई, इन्द्र इन्द चढ़ाया। शिव शंकर तेरी शब्द लड़ाई, एका बाण लगाया। ब्रह्मा ढहि पए शरनाई, वेला अन्तिम आया। सचखण्ड दुआरे जोत जगाई, प्रभ साचा रंग रंगाया। चौदां लोकां फेरा पाई, चौदां तबक वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल हर घट थांया। चौदां लोक एका राम, एका नाम जपांयदा। एका इच्छया एका काम, एका भिच्छया पांयदा। एका सिख्या एका जाम, एका नाम प्यांअदा। एका लिख्या लेख हरि भगवान, ना कोई मेट मिटांयदा। एका शब्द एका ज्ञान, एका मन्त्र दृढ़ांयदा। एका गुर इक्क ध्यान, एका
चरन वखांयदा। एका पीण एका खाण, एका बस्त्र तन पहनांयदा। एका माण एका ताण, इक्क निशान जणांयदा। एका राग एका कान, एका धुन वजांयदा। एका पवण इक्क मसाण, एका पाणी मुख चुआंयदा। एका हाणी नौजवान, गुर शब्द आप मिलांयदा। खाणी बाणी होए हैरान, कलिजुग वेला अन्तिम आंयदा। वेद पुराणा पुण छाण, प्रभ साचा आप करांयदा। अञ्जील कुरानी लथ्थे मकान, नेत्र रो रो नीर वहांयदा। कलिजुग तेरी मिटे दुकान, हट्ट बज़ार ना कोई वखांयदा। ना कोई दिसे उच्च मकान, ना कोई धाम सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। मेल मिलाया हरि हरि गोबिन्दा, हरि हरि जोत जगाईआ। आप मिटाए सगली चिन्दा, आत्म घर वज्जे वधाईआ। आपे खोल्हे लग्गा जिंदा, जो जन जिंदड़ी घोल घुमाईआ। जोधा सूर वड मृगिन्दा, गुर शब्द करे लड़ाईआ। नाम रखाए एका खण्डा, तिक्खी धार वखाईआ। खेले खेल विच ब्रह्मण्डा, जेरज अंडा वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी तेरा भेख पखण्डा, गुर पूरा दए मिटाईआ। सतिजुग साचा वंडे वंडा, धरत मात वेख वखाईआ। गुरसिख आत्म होए ना रंडा, एका कन्त हंढाईआ। अमृत आत्म जल देवे ठंडा, सर सरोवर इक्क सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सम्मत पन्दरां दए वड्याईआ। सम्मत पन्दरां चौदां लोक, चार वरन जगाया। हरि का भाणा ना सके कोई रोक, ना कोई मेट मिटाया। लक्ख चुरासी देवे झोक, राए धर्म दए सजाया। जन भगतां देवे साची मोख, चरन द्वार इक्क वखाया। होए सहाई लोक परलोक, दो जहानां पार कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि भगवान आप अख्वाया।
हरिसंगत हरि रत्त है, साची रत्त उपाए। आपे दे समझावे मति है, एका बूझ बुझाए। आप रखाए एका तत्त है, इक्क ज्ञान दृढ़ाए। इक्क रखाए धीरज यति है, सति सन्तोख समाए। एका तीर्थ तट है, पार किनारा इक्क वखाए। एका साचा हट्ट है, एका वणज कराए। एका खेल बाज़ीगर नट है, हरि साचा आप कराए। एका जोती लट लट है, एका घर जगाए। एका वसे घट घट है, घट घट डेरा लाए। एका काया मट है, एका रंग रंगाए। एका नाम एका रसना रही रट है, एका एक अल्हाए। एका मैल रिहा कट्ट है, एका रोग गंवाए। एका मारे साची सट्ट है, एका ताल वजाए। एका मन्दिर जाए ढठ्ठ है, एका बणत बणाए। एका अग्नी मठ है, एका रिहा तपाए। एका तीर्थ अट्ठ सट्ठ है, एका माण रखाए। एका किनारा गोदावरी तट है, आपणा आप उपाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
हरिसंगत हरि समाए। हरिसंगत हरि समाया, आपणी जोत जगा। मूर्ख मूढ़्हे गले लगाया, फड़ फड़ पाए राह। चरन धूढ़ी टिक्का लाया, रसन जपाए नाँ। नाता कूड़ो कूड़ी तोड़ तुड़ाया, इक्क वखाए साचा थाँ। काया गूढ़ी रंग चढ़ाया, हँस बणाए काँ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत देवे ठंडी छाँ। हरिसंगत हरि रचया, रचणहार करतारा। हरि वेखे भाण्डा कच्चया, परखे परखणहारा। मन कलन्दर घट घट नच्चया, खेले खेल जगत दुआरा। गुरमुख मेला साजन सच्चया, घर साचे इक्क मनारा। ना पक्का ना कच्चया, ना इट्टा ना गारा। ना दरवाज़ा कोई रक्खया, किया बन्द किवाड़ा। ग़रीब निवाज़ा आपे वस्सया, आपणी किरपा धारा। आपणे मन्दिर आपे हस्सया, गुरमुखां करे प्यारा। राह साचा एका दस्सया, गुरचरन साचा गुरदुआरा। मिटे रैण अन्धेरी शामा मस्सया, ना दिसे धूंआँधारा । तीर निराला एका कस्सया, कलिजुग तेरी अन्तिम वारा। धुरदरगाही आया नस्सया, लोकमात ल्ए उभारा। कोटन कोट करे प्रकाश रवि सस्सया, गुरमुख साचे कर प्यारा। हरिसंगत हरि हिरदे अन्दर वस्सया, जिस जन देवे नाम अधारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे सच प्यारा। हरिसंगत हरि नाम जपा, आपणा जाप जपाया। तीनो ताप दए मिटा, दरगहि साची धाम सुहाया। नैणां रोग दए गंवा, हउमे हँगता मैल गंवाया। साची संगता दए बणा, जो जन दुआरे आया। भुक्खा नंगता राज राजान शाह सुल्तान एका धाम सुहा, ऊँचां नीचां गले लगाईआ। आपे मंगता होए दो जहानां, गुरमुखां दर दुआरे फेरी पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए तराया। हरिसंगत हरि साचा साजन, दो जहाना वाली। पारब्रह्म वड राज राजन, खेले खेल निराली। कलिजुग अन्तिम रचया काजन, चले चाल निराली। जोती जामा देस माझन, दीपक जगे जोत दिवाली। आप आपणा साज्जया साजन, आपणी आप करे रखवाली। आपे चढ़या साचे ताजन, आपे चाल चले निराली। आपे मारनहारा वाजन, गुरमुख साचे आप उठाली। अन्तिम वेले रक्खण लाजन, हरि जोती नूर अकाली। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत संग निभाली। हरिसंगत हरि संग निभावणा, आपणा रंग रंगाया। एका मार्ग मात लावणा, एका थान मिलाया। एका नाद हरि वजावणा, एका घर सुहाया। एका राग रसन अल्हावणा, एका धुन उपजाया। एका माघ मजन नुहावना, अठसठ माण गंवाया। एका सज्जण सच अख्वावणा, जगत ठग्गण आपे आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत वेख वखावणा। हरिसंगत हरि नेत्र वेख, हरिजन दए वड्याईआ। लिखणहारा आपे लेख, आपे मेट मिटाईआ। नेत्र लोचण आपे पेख, सगली चिन्द मिटाईआ। जोधा सूर नर नरेश, महिमा अगणत ना कोए गणाईआ। हरिजन दुआरे सदा दरवेश, रिहा अलक्ख जगाईआ। आपे होया दस
दस्मेस, आपणी धार बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत जोग कमाईआ। हरिसंगत हरि साचा जोग, एका एक रखांयदा। एका रस एका भोग, एका वेख वखांयदा। एका लेखा धुर संजोग, एका मेल मिलांयदा। एका कटे हउमे रोग, एका वेख वखांयदा। एका देवे दरस अमोघ, एका नूर उपांयदा। ना कोई हरख़ ना कोई सोग, आलस निन्दरा विच ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत वेख वखांयदा। हरिसंगत हरि नाता जोड़, साचा जोड़ जुड़ाया। इक्क चढ़ाए आपणे घोड़, आपे रिहा दौड़ाया। आप लगाया आपणा पौड़, डण्डा आपणे हथ्थ रखाया। ब्रह्मण्डा वेखे मिट्ठा कौड़, लक्ख चुरासी वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत फाँसी कट्ट वखाया। हरिसंगत हरि कटे फाह, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। एका मिल्या सच मलाह, गुर गोबिन्द संग रखाईआ। पारब्रह्म प्रभ बेपरवाह, परम पुरख अख्वाईआ। गोतम नारी ल्ए तरा, सती अहिलया पार कराईआ। लोकमाती जोत जगा, गुरमुख सुरती नाउँ रखाईआ। राम रामा देवे चरन छुहा, आपणी दया कमाईआ। सर सरोवर तट किनारे बजर कपाटी सिला दए तुड़ा, आपे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत जोत करे रुशनाईआ। हरिसंगत डगमगा, एका नूर करे उज्यारा। एका जोती दीप जगा, खेले खेल विच संसारा। एका गोती दए बणा, चार वरनां इक्क प्यारा। एका सोटी हथ्थ उठा, नाम खण्डा दो धारा। साधां सन्तां धीरज यति लंगोटी दए तुड़ा, ना दिसे कोई सहारा। कोटन कोटी ल्ए उठा, निउली कर्म आसण करन जग भारा। कोटन कोटी ल्ए हला, जो लटके मूंह दे भारा। कोटन कोटी वेख वखा, तीर्थ तट्टां पावे सारा। कोटन कोटी देवे मेट मिटा, लक्ख चुरासी पार किनारा। गुरमुख चोटी दए चढ़ा, दस्म दुआरी सच घर बारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत सुहाए इक्क दुआरा। इक्क द्वार एका घर, एका कमलापाती। एका नारी एका नर, एका दीवा बाती। एका सरोवर एका सर, एका नहावण न्हाती। एका हरी एका हरि, इक्क चढ़ाए साची घाटी। एका तरनी एका तर, एका तीर्थ एका ताटी। एका मरनी जाए मर, गुरचरन सरन सरन चरन गुर लहिणा देणा चुक्के बाकी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत मेला साचे दर, मेल मिलाए सुत्तयां राती। गुरमुख सुत्ते साची रैण, हरि साचा आप जगांयदा। दरस दिखाए साचे नैण, साचा नैण आप खुल्हांयदा। भेव ना पायण सज्जण मीत भाई भैण, जगत बिधाता दया कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क अकल्ला नित अख्वांयदा। इक्क इकांत हरि बनवारी, पारब्रह्म बेअन्ता। जन भगतां पैज रिहा संवारी, देवे माण साची संगता। देवे दरस वारो वारी, तोड़े गढ़्ह हँकारी हँगता। काया मन्दिर सच अटारी,
मिले मेला श्री भगवन्ता। निर्मल जोत करे उज्यारी, आप आपणा वेख वखंता। साचा शब्द सच्ची धुन्कारी, साचा राग सुणंता। साचा सोहला मंगलाचारी, साचा ताल वजन्ता। साचा दर खोल्ह किवाड़ी, साचा धाम सुहंता। साचा पुरख हरि साची नारी, गुर प्यारी आप रखंता। फड़ उठाए भुजां पसारी, चतुर्भुज हरि साचा कन्ता। अंगी अंग करे इक्क द्वारी, जो जन चरन ध्यान रखंता। मिले मेल सच दरबारी, दर दरबारा इक्क सुहंता। थिर घर बैठा हरि निरँकारी, आप आपणा वेख वखंता। गुरमुख साजण सद बलिहारी, जिस पाया पूरन भगवन्ता। हरिसंगत तेरी पैज संवारी, काया चोली हरि हरि रंगता। नंगे चरन फिरे द्वारी, दर दुआरे होया मंगता। पौणी भिच्छया एका वारी, पंच विकारा होए नंगता। देवे नाम सच्ची ख़ुमारी, साची चोली आपे रंगता। लौणी शब्द इक्क उडारी, पार किनारा इक्क वखंता। काया गढ़्ह तुटे हँकारी, मिले वड्याई विच जीव जन्ता। गुरमुख मेला दूजी वारी, प्रभ आप मिलाया साचे कन्ता। भरमे भुल्ले जीव गंवारी, प्रभ माया पाए बेअन्ता। हरिसंगत हरि ढहि पए द्वारी, धन्न वड्याई साचे सन्ता। सन्त साजन सच सुहेला, सतिगुर पुरख मनाया। आपे गुरू गुरु गुर चेला, गुर मन्दिर वेखण आया। दर घर साचे चाढ़्हे तेला, साचा सगन मनाया। पंचम सखीआं मिल मिल पायण वेलां, साचा मंगल गाया। नाम शब्दी रंग नवेला, लाल भूषन तन सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे रचन रचाया। बस्त्र भूषन साचा गहिणा, गुरमुख अंग लगांयदा। नाम कजल साचे नैणां, साची धार रखांयदा। गुरचरन दुआरे साचा बहिणा, कमलापती आप मनांयदा। एका सेजा सदा रहिणा, दे मति आप समझांयदा। एका धाम अकट्ठे बहिणा, दोए मूर्ति एका जोत जगांयदा। गुर संगत गुर मन्नणा कहिणा, दे मति आप समझांयदा। कलिजुग माया विच ना वहिणा, गुर पूरा पार करांयदा। लक्ख चुरासी भाणा सहिणा पैणा, ना कोई मेट मिटांयदा। अन्तिम नाता तुटे मात पित भाई भैणा, साक सज्जण ना कोई बचांयदा। नाम सुहागी एका लैणा, सोहँ शब्द सुणांयदा। तन बैरागी सुरती सोई जागी, पाया हरि वड भागी, चरन धूढ़ मजन माघी, हँस बणाए कागी, जिस जन सच प्रीती लागी, साचा मार्ग इक्क वखाया। देवे नाम सच्चा अनरागी, दुरमति मैल धोवे दाग़ी, अनहद मारे साची वाजी, ब्रह्मण्ड खोजे आदि जुगादी, जुग जुग खोज खोजाया। रसना गाए नाम स्वादी, जिह्वा एका नाम अराधी, सरवन सुण सुण होए समाधी, नासका सुंघे शब्द अगाधी, नैण दर्शन मोहण माधी, दर दुआरा दए सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत मेल मिलाया । मिल्या मेला पारब्रह्म, परम पुरख सुल्तानया। हरिसंगत तेरा एका धर्म, एका रूप वखानया। एका जोग एका कर्म, एका चर्म जाणया । एका मिली साची सरन, सरन सरनाई इक्क वखानया। एका करता करनी करन, करता
पुरख आप अख्वानया। एका धरती धरत धरन, धवल आप सुहानया। आपे खोल्हे हरन फरन, एका रूप वटानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख साजन सच करे परवानया। दर घर साचे कर परवाना, देवे नाम निधानया। साचा बख्शे तीर कमाना, रसना चिल्ला इक्क वखानया। आत्म अन्तर ब्रह्म ज्ञाना, एका शब्द पढ़ानया। सोहँ बन्न्हे हथ्थी गाना, गुर पूरा सगन मनानया। मेल मिलाए दो जहानां, एका राग सुणानया । इक्क वखाए पद निरबाना, साचा पद निरबानया। हरिजन साचा सुघड़ स्सयाना, मूर्ख मूढ़्ह तरानया। ना कोई पूजा पाठ वेद पुराणा, खाणी बाणी ना कोई हिलानया। ना कोई आइत शरायत अञ्जील कुराना, ना कोई कलमा नबी सिखानया। ना कोई तिलक मस्तक टिक्का आप लगाणा, त्रिसूल ना कोई वखानया। एका देवे नाम निधाना, किरपा कर श्री भगवानया। गुर पूरे साचे चरन ध्याना, जप तप जोग अभ्यास बैठे मुख शरमानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सज्जण मेल मिलानया। सज्जण हरि हरि साचा मीता, पतित पावन अख्वाया। आपे जाणे आपणी रीता, आपे रिहा चलाया। आपे रामा आपे सीता, आपे काहना कृष्ना रूप वटाया। आपे जाणे अर्जन गीता, आपे ज्ञान दृढ़ाया। आपे मन्दिर आपे मसीता, गुरुदुआरे आप बणाया। आपे होए सदा अतीता, आपे हर घट आप समाया। आपे होए नाम अनडीठा, आपे लेखा लेख लिखाया। आपे करे कराए कौड़ा रीठा, आपे अमृत मुख चुआया। आपे चाढ़्हे रंग मजीठा, आपे निर्मल नीर वहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिसंगत ल्ए तराया।
हरि मूर्त अकाल, अकाल पुरख अकाला। सतिगुर पुरख दयाल, दीनां बंधप दीन दयाला। पंज तत्त ना दिसे खाल, जोती नूर इक्क उजाला। ना कोई मन्दिर ना धर्मसाल, ना कोई दिसे शिवदवाला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, प्रगट होए गुर गोपाला। मूर्त अकाल आदि निरँजण, अलक्ख अगम्म अपारा। आप आपणा बणया सज्जण, आप आपणा ल्ए अवतारा। आप आपणा करया मजन, आप आपणा मीत मुरारा। आप आपणा चलाए जहाज़न, आपे आप होए अस्वारा। आप आपणा रचया काजन, आप आपणा काज संवारा। आप आपणा बणया राजन, आप सुहाए बंक दुआरा। आप आपणे चढ़या ताजन, आप आपणा करे शृंगारा। आप आपणी मारे वाजन, आप आपणा शब्द करे जैकारा। आप आपणी रक्खे लाजन, आप आपणा होए पहरेदारा। आपे आप ग़रीब निवाजन, आपणा आप होए रख्वारा। आप आपणा रचया काजन, घर साचा सोहे इक्क दुआरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल अपर अपारा। अकाल मूर्त
हरि भगवन्ता, भगवन रूप समाया। आपे आदि आपे अन्ता, आदि अन्त आप अख्वाया। आपे नारी आपे कन्ता, आप आपणी सेज हंढाया। आपे जीव आपे जन्ता, जीव जन्ता आप अख्वाया। आपे महिमा जाणे अगणता, आप आपणा लेख लिखाया। आपे हउमे आपे हँगता, आपे गढ़्ह तुड़ाया। आपे भुक्खा आपे मंगता, आपे मंगण आया। आपे काया आपे चोली रंगता, आपे रंग चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोती नूर करे रुशनाया। जोत कला हरि गोबिन्दा, परम पुरख समाणा। आप आपणी उपजाए बिन्दा, आप आपणे विच टिकाणा। आपे सागर आपे सिन्धा, आपे ताल सुहाना। आपे गाए आपे करे निन्दा, आपे भाग लगाणा। आपे होए हरि बख्शिंदा, आप आपणी दया कमाना। आपे मेटणहारा चिन्दा, आपे राग अल्हाणा। आपे ब्रह्मा शिव आपे इन्दा, सुरपति राजा आप अख्वाणा। आपे दाता गुणी गहिंदा, आपे गुर गुर रूप सुहाणा। आपे मारणहारा जिंदा, आपे खोल्ह वखाणा। आपे साचे धाम बहिंदा, थिर घर आप सुहाणा। आपे लेखा लेख लिखंदा, आपे मेट मिटाणा। आपे लहिणा देणा दिन्दा, आपे मूल चुकाणा। आपे रसना आपे नाउँ कहिंदा, कहि कहि आप सुणाणा। आपे आपणे नाल खहन्दा, आपे युध कराणा। आपे उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण चढ़दा होए लहंदा, दक्खण पहाड़ आप सुहाणा। आपे भाणा आपणा सहिंदा, आपणा भाणा हथ्थ रखाणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे वसे आप टिकाणा। अकाल मूर्त पुरख अबिनाशा, आपे आप अख्वाया। आपणा वेखे आप तमाशा, वेखणहार आप हो जाया। आपे जोती नूर करे प्रकाशा, अन्ध अन्धेर आप अख्वाया। आपे पृथ्मी आपे आकाशा, गगन पताल आप अख्वाया। आपे मण्डल आपे रासा, चन्द सूरज आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा नूर वखाया। पुरख अकाल बोध अगाधा, अगाध बोध समाया। आपे नाथ आपे अनाथा, दया निध आप अख्वाया। आपे राम आपे दसराथा, रावण बावन आप अख्वाया। आपे वेद आपे गाथा, आपे नाम अल्हाया। आपे पंज तत्त करया साथा, मन मति बुध आप अख्वाया। आपे चढ़या आपणे राथा, रथ रथवाही आप हो जाया। आपे होए त्रिलोकी नाथा, आपे सगला संग निभाया। आपे सीस आपे मस्तक आपे माथा, आपे नैण जोत जगाया। आपे मुख आपे नक्क, आपे सरवण संग लगाया। आपे रंग आपे संग, आपे भुजां रिहा फैलाया। आपे गोदावरी आपे गंग, आपे अमृत धारा सिन्ध, आपे रिहा मुख चुआया। आपे रोग आपे सोग आपे हिरख़ आपे चिन्द, आपे वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर करे सवाया। अकाल मूर्त हरि रघुनाथ एका रंग रंगाया। आपे खेले खेल तमाश, खण्डा खड़क आप अख्वाया। आपे भूप दासी दास, सति सरूप आप अख्वाया। आपे माई आपे मापा, आपे पिता पूत हो जाया। आपे आपणा थापन थापा, आपे
आपणी गोद उठाया। आपे आप जपाए आपणा जापा, आपे अजपा जाप जपाया। आपे पुन्न आपे पापा, तीनो तापा आप अख्वाया। आपे इक्क इक्क अकांता, आपे एका एक लिव लाया। आपे दिवस आपे राता, घड़ी पल आप अख्वाया। आपे ज़ात आप अज़ाता, ऊँच नीच आप अख्वाया। आपे भैण आप भ्राता, साक सैण आप हो जाया। आप नारी कन्त सुहाता, आपे साची सेज हंढाया। आपे देवणहारा दाता, आपणी झोली आप भराया। आपे होए नार कमज़ाता, नार दुहागण आप अख्वाया। आपे वेखे मार झाका, अन्दर बाहर आप हो जाया। आपे बणे आपणी बराता, आप आपणा ल्ए प्रनाया। आपे सुणाए सुहागी छंता, मंगलाचार कराया। आपे जाणे आपणी गाथा, गावणहार आप अख्वाया। आपे चढ़या आपणे राथा, आपणे मार्ग आपे लाया। आप निभाए आपणा साथा, साचा संग निभाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि जोती जोत जगाया। अकाल मूर्त अकल कल धारी, करता एका एक अख्वांयदा। आपे सोभा तन शृंगारी, फूलनहार आप अख्वांयदा। आपे सिंचे तन क्यारी, आपे बीज पांयदा। आपे लाए फुल फुलवाड़ी, आपे रुत्त सुहांयदा। आपे होए पिछे अगाड़ी, आपे मुख छुपांयदा। आपे मुच्छ आपे दाढ़ी, आपे सीस कटांयदा। आपे हाडी आपे नाड़ी, लहू मिझ आप अख्वांयदा। आपे माया आपे छाया अग्नी तत्त आपे साड़ी, आपे अग्न बुझांयदा। आपे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी, आपे आसण लांयदा। आपे वेखे सच अखाड़ी, आपे हथ्थ उठांयदा। आपे वेखे मण्डप माढ़ी, आपे अन्त मिटांयदा। आपे मौत आपे लाड़ी, आपे घर घर फेरी पांयदा। आपे होए पंचम धाड़ी, पंच विकार आप अख्वांयदा। आपे मन लाए उडारी, आपे बंध बंधांयदा। आपे मति पाए सारी, मति मतिवाला आप अख्वांयदा। आपे बिधी वेख वचारी, आपे बूझ बुझांयदा। आपे लेखा लेख लिखारी, आपे मेट मिटांयदा। आपे शब्द सच्ची जैकारी, आपे नाअरा लांयदा। आपे धुन होए धुन्कारी, अनाद अनादी इक्क वजांयदा। आपे जोत होए निरँकारी, हर घट आपे आप टिकांयदा। आपे बावन भेखा धारी, वल छल आप करांयदा। आपे मोहण माधव हरि गिरधारी, आपे गिरवर रूप समांयदा। आप आपणी लाए यारी, आपे तोड़ वखांयदा। आप आपणा होए दरबारी, दर दरबार आप सुहांयदा। आपे करे घर सच अस्वारी, आपे आसण साचा लांयदा। आपे मारी इक्क उडारी, आपे मूंह दे भार सुटांयदा। आपे बन्न्हे आपणी धारी, आप आपणा वेख वखांयदा। आपे एका एकँकारी, आपे ओंकारा रूप सुहांयदा। आपे नाम खण्डा तेज़ कटारी, आपे आपणे अंग कटांयदा। आपे जोधा सूर बली बलकारी, आपे तीर कमान चलांयदा। आपे गढ़्ह आपे हँकारी, आपे भन्न वखांयदा। आपे लड़ बन्न्हे संसारी, आपे तोड़ वखांयदा। आपे वेखे चढ़ उच्च अटारी, आपे कीटां विच समांयदा। आपे महिमा जाणे अपारी, आप आपणा वेख वखांयदा। अकाल मूर्त
मूर्त इक्क न्यारी, एका रूप समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका एक अख्वांयदा। अकाल मूर्त एका पूजा, एका रूप समाया। ना कोई मिसरी ना कोई कूजा, ना कोई भेट चढ़ाया। ना कोई चेला गुरु दिसे दूजा, ना कोई दर खुल्हाया। ना कोई भेव खुल्हाए गूझा, ना कोई पड़दा पाया। ना कोई जगत शहीदी झूझा, ना कोई सीस कटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेख वखाया। अकाल मूर्त अनक कल धारी, नैनन नैण समाया। आपे वेद शास्त्र आपे पुराण पुजारी, आपे हवन कराया। आपे खेले खेल खिलारी, खेलणहार आप अख्वाया। आपे उत्भुज आपे सेत्ज , जेरज अंड आप हो जाया। आपे पर्बत आप पहाड़ी, सागर सिन्ध आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी वंड वंडाया। अकाल मूर्त हरि पाए वंडा, आपणी वंड वंडाईआ। आप उपाए हरि ब्रह्मण्डा, ब्रह्मण्डा विच समाईआ। आपे जाणे आपणा कन्ढ्ढा, आपे ल्या उपाईआ। आपे सुहागी आपे रंडा, आपे सांग वरताईआ। आपे तत्ता आपे ठंडा, सांतक रूप आप हो जाईआ। आपे होए खण्ड खण्डा, आपे आपणी वंड वंडाईआ। आपे भेख आपे पखण्डा, आपे दए मिटाईआ। आपे तेज़ कटारी खण्डा, आप आपणे हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर डगमगाईआ। जोती नूर हरि निरँकारा, निरवैर रूप अख्वाया। आप आपणी बन्न्हे धारा, आपणा शब्द चलाया। शब्द सुत अपर अपारा, साचा मार्ग लाया। लोआं पुरीआं कर पसारा, आपणा वेख वखाया। धरत धवल दए सहारा, आकाश प्रकाश समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया आपणी भिच्छया आपणी झोली पाया। आपणी इच्छया आपे कर, आपणा रूप उपाया। आपणे अन्दर आपे धर, आपे बाहर कढाया। आप फड़ाया आपणा लड़, आपे संग निभाया। पारब्रह्म ब्रह्म ल्या घड़, ब्रह्म ब्रह्म अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा अंग कटाया। एका ब्रह्म इक्क जणाई, इक्क ज्ञान दृढ़ांयदा। एका राम सच गुसाँईं, एका रूप अख्वांयदा। एका भुज एका बाहीं, चतुर्भुज आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी वंड वंडांयदा। आप आपणा पाए हिस्सा, आपणी कल धारया। पुरख अबिनाश किसे ना दिसा, आपे जाणे आपणी कारया। खेले खेल दहि दिशा, चारों कुन्ट पसर पसारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा वणज करे वापारया। साचा वणज आप कराए, अकल कला कल धारा। लोकमात हरि वंड वंडाए, खेले खेल अपर अपारा। सतिजुग साचा नाउँ धराए, देवे नाम अधारा। एका रूप आप अख्वाए, महिमा अनूप ना पाए सारा,। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी दए सहारा। लक्ख चुरासी आप समा, आपणी जोत जगाईआ।
पारब्रह्म ब्रह्म सेवा ला, आपणी कार कमाईआ। एका विद्या रिहा पढ़ा, एका करे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात वेख वखाईआ। लोकमात हरि वेखणहारा, आपणा रूप वटांयदा। आपे ल्ए आप अवतारा, आपे इष्ट अख्वांयदा। आपे जाणे आपणी कारा, आपे क्रिया किरत कमांयदा। आपे पूत सपूता होया सन्त कमारा, वर सराफा आप दवांयदा। आपे लछमी बहे दुआरा, आपे बस्त्र भूषन तन सजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी कल वरतांयदा। सतिजुग साची वंड वंडाई, आपणा अंग कटाया। ना कोई वेखे वेख वखाई, दिस किसे ना आया। पुरख अबिनाशी वेखे थाउँ थाँईं, आवण जावण खेल रचाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम झोली पाया। कलिजुग अन्तिम चौथे जुग, हरि सच करी कुड़माईआ। सतिजुग पैंडा गया मुक्क, त्रेता ल्ए अंगड़ाईआ। खेले खेल अबिनाशी अचुत्त, आप आपणा वेस वटाईआ। आपे होया दसरथ सुत्त, धनुख बिबाणां आप उठाईआ। आपे रावण रिहा लुट्ट, लंका गढ़्ह आप तुड़ाईआ। आपे जड़ रिहा पुट्ट, गगन पतालां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेस वटाईआ। त्रेते तेरी बन्न्ही धार, तेरा रंग रंगाया। क्रिया किरत कर्म विचार, हरि साचे मेल मिलाया। धीरज धीर दए संसार, राम रामा नाम जपाया। आपे जाणे आपणी धार, आपणा भेख वटाया। त्रेता सुत्ता पैर पसार, प्रभ आपणी झोली पाया। द्वापर तेरा लै अवतार, लोकमाती फेरा पाया। रूप अनूपा अगम्म अपार, अगम्म अगोचर आप अख्वाया। लेखा लिखणहार करतार, लेखा लिखण विच किसे ना आया। जोत सरूपी कर आकार, एका जोत जगाया। सोलां कलीआं तन शृंगार, सोलां कल अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साँवल सुन्दर मोहण माधव साचे मण्डल मुकट बैन कँवल नैन आप अख्वाया। कँवल नैणां नैण मुँधारी, नर नरायण अख्वाया। खेले खेल अपर अपारी, आप आपणा वेखण आया। ना कोई शस्त्र ना तेज़ कटारी, ना कोई बाण चलाया। आपणी कल आपे धारी, आपणा खेल रचाया। आपणे रथ कर अस्वारी, आपणी लाए उडारी, आपे सार्थी आपे महांसार्थी, आपे जूए बाज़ी जाए हारी, खेलणहार आप अख्वाया । द्वापर तेरी अन्त किनारी, लहिणा देणा मूल चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे घर सुहाया। साचा घर हरि करतारा, एका एक रखाया। आपे आपणा बण वरतारा, आपणा आप आप वरताया। आपे बणे जगत भण्डारा, आपे बन्द कराया। आपे सतिजुग त्रेता द्वापर दए आधारा, आपे मुख भवाया। आपे कलिजुग होए मीत मुरारा, लोकमाती जन्म दवाया। आपे करे काला सूसा तन शृंगारा, त्रैगुण माया तेल चढ़ाया। आपे होए हँगता, आपे जूठ झूठ विकारा नाउँ रखाया। आपे साजन आपे संगता, आपे सतिगुर
रूप समाया। आपे भेखी आपे मंगता, मंगणहार आप अख्वाया। आपे भुक्खा आपे नंगता, आपे नेत्र रो रो नीर वहाया। आपे नानक आपे अंगदा, आपे संग मुहम्मद चार यारी रिहा उपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अकाला आप अख्वाया। पुरख अकाला हरि साजन मीता, आपणा आप अख्वांयदा। आपे जाणे राज जोग साची नीता, आपे साचा कर्म कमांयदा। आपे पारब्रह्म पुरख अबिनाशी करता होए पतित पुनीता, पतित पावन आप अख्वांयदा। आपे रामा आपे सीता, आपे काज रचांयदा। आपे अर्जन आपे गीता, आपे ज्ञान जणांयदा। आपे बैठ सदा अतीता, निरगुण रूप अख्वांयदा। आपे हस्त आपे कीटा, नीकन नीक आप हो जांयदा । आपे कौड़ा आपे मीठा, रसना रस वेख वखांयदा। आपे होए शब्द अनडीठा, आपे गुर शब्द उपजांयदा। आपे मढ़ी गोर बणे अंगीठा, आपे धरती विच दबांयदा। आपे चाढ़्हे रंग मजीठा, आपे वेख वखांयदा। आपे पीसन आपे पीठा, आपणी चक्की आप चलांयदा। आपे हारे आपे जीता, आपे युध करांयदा। आपे परखणहारा नीता, नीत अनीता आप हो जांयदा। आपे जाणे अगला पिछला बीता, करनहार आप अख्वांयदा । आपे पिता आपे पूता, आपे भगती लांयदा। आप उठाया गोबिन्द सुत्ता, आपणी दया कमांयदा। दुष्ट दमन मनाया रूठा, हिमाचल वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोत अकाला आप अख्वांयदा। आपे गोबिन्द आपे गुर, आप गोबिन्द अख्वाईआ । आपे शब्द आपे सुर, आपे ताल वजाईआ। आपे चरनी जाए जुड़, आपे सीस झुकाईआ। आपे अन्तिम जाए बौहड़, आपे मेल मिलाईआ। आप चढ़ाए साचे घोड़, आपे रिहा दौड़ाईआ। आपे वागां रिहा मोड़, आपे रिहा भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। आपे सज्जण गुर गोबिन्दा, आपे गोबिन्द रूप समाया। आपे होए हरि बख्शिंदा, बख्शणहार नाम रखवाया। आपे उपाए साची बिन्दा, साचा नाउँ धराया। आपे तोड़नहारा जिंदा, दो जहानां एका राह वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगाया। आपे रंगणहार लिलारी, आपे रंगे चोला। आपे खेले खेल निराली, आपे गाए आपणा ढोला। आपे जोत होए निरँकारी, निरँकार नानक आपे बोला। आपे होए अकल कला कल धारी, आप आपणा बणया तोला, आप आपणी पैज संवारी। आप आपणा खेले होला, आप आपणी कर अस्वारी। आप आपणा आपे फोला, आप आपणी कर जोत उज्यारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे करे शब्द जैकारी। शब्द जैकारा हरि निरँकारा, एका एक अल्हाया। गुर गोबिन्दा करया ख़बरदारा, सोया पूत उठाया। एका देवे नाम अधारा, नाम अमोला झोली पाया। प्रगट हो विच संसारा, हरि साचे आख सुणाया। गुर गोबिन्दा दोए जोड़ करे निमस्कारा, पुरख अबिनाशी तेरा दर साचा घर हरी हरि एका मोहे
पाया। ना जन्मा ना जावां मर, आवण जावण चुकया डर, तेरी सरनी गया पढ़, मंगां वर अग्गे खड़, लोकमात ना दए सज़ाया। पुरख अबिनाशी बाहो फड़, आप लगाया आपणे लड़, ना कोई वखाया सीस धड़, शब्दी शब्दी पौड़े चढ़, जोती जोत मिलाया। लोकमात ना जाणा सड़, मढ़ी गोर ना जाणा पड़, ना कोई वेखे तेरा सीस धड़, ना कोई अंगीठा फोल वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्दे एह समझाया। गुर गोबिन्दा सुण पुकार, हरि साचा अल्हाईआ। तेरी तेरा बन्न्हे धार, तेरा संग निभाईआ। तेरा रूप आप करतार, नानक विच समाईआ। नानक मंगया इक्क दरबार, प्रभ साचे भिच्छया पाईआ। पहले दर जगत ख्वार, दूजे धीर ना कोई धराईआ। तीजे रोवण ज़ारो ज़ार, चौथे पई लड़ाईआ। पंजवा छुटिआं मीत मुरार, छेवे वंड वंडाईआ। सत्तवें बैठा अधविचकार, अठवें मुख भवाईआ। नौ दर वेखे जगत किवाड़, नावां गुर वड्डी वड्याईआ। कलिजुग झूठी चढ़े धाड़, गुर गोबिन्दे दए वड्याईआ। उठ सपूते साचे लाड़, तेरी सेवा एका लाईआ। गुरमुख साचे पहले पौड़े देवे चाढ़्ह, दस्म दुआर सुहाईआ। दसवें गुर तेरी वार, पूजा पाठ ना कोई कराईआ। तेरा दर्शन अपर अपार, पारब्रह्म दए मिलाईआ। तेरा नाम तेरा कल्गी तोड़ा सोहे धार, सीस जगदीस हथ्थ टिकाईआ। लोकमात लैणा जगत अवतार, पूत सपूते दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बचन रिहा सुणाईआ। गुर गोबिन्दा कर परवाना, दोए जोड़ करे निमस्कारा। पुरख अबिनाशी रहिणा निगहबान, एका मंगां दर दुआरा। दूजी ना पाईं कोई आण, ना देवीं कोई सहारा। एका दस्से सच निशान, करां धर्म जैकारा। पुरख अबिनाशी कर परवान, बख्शे चरन प्यारा। अकाल पुरख वेखे मार ध्यान, अट्ठे पहर सेवादारा। सद वसे तेरी काया मन्दिर विच मकान, ना कोई दिसे होर गुरुदुआरा। सच वखाए इक्क निशान, दो जहानी आप झुलारा। अन्तिम वेखे विच मैदान, खेले खेल अपारा। एका हवन एका पवन इक्क सुगंधी नौचन्दी, एका छन्दी एका बन्दी एका रंग रंगान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्दे गुणी गहिंदे धुरदरगाही सच मलाही बेपरवाही नाम खण्डा विच ब्रह्मण्डां इक्क वखाई सच किरपान। गुर गोबिन्दा कर निमस्कार, मंगे मंग दाना। साचे खण्डे तिक्खी धार, प्रभ तेरी दो जहानां। लोकमात पौणी सार, देणा हरि वर दाना। तेरा गुण रिहा विचार, तेरे दर होए परवाना। तेरा डर तेरे घर, तेरे होए सच्ची सरकारा, ना कोई दूसर भउ रखाना । ना कोई संग ना कोई अंग ना कोई मंग, मीत मुरार तेरी ओट रखाना। ना कोई अमृत ना कोई धार वहाए गंग, ना कोई सागर ना कोई सिन्ध ना कोई जल रुढ़ाना। ना कोई हरख ना कोई सोग ना कोई चिन्ता ना कोई विजोग, ना कोई रसन ना कोई जिह्वा भोग, एका मंगां दरस अमोघ, जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, तेरा दर सुहाईआ। पुरख अबिनाशी वड मेहरवाना, आपणी दया कमांयदा। गुर गोबिन्दे कर परवाना, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। होए सहाई गुण निधाना, जोती नूर दिसांयदा। एका घर इक्क दरबाना, इक्क द्वार वखांयदा। एका राग एका गाणा, एका ताल वजांयदा। सो पुरख निरँजण जिस पछाना, हँ हँगता विच ना आंयदा। आपे मर्द आपे मरदाना, मर्द मरदाना आप अख्वांयदा। आपे जोधा सूर बली बलवाना, शस्त्र धारी आप हो जांयदा। आपे खिच्चे तीर कमाना, आपे चिल्ले चिल्ला इक्क चढ़ांयदा। आपे वसाए आपे करे वैराना, आप उपजाए आपे ढांयदा। आपे खेले खेल महाना, खेल्हणहार आप अख्वांयदा। गुर गोबिन्दे एका रक्खणा चरन ध्याना, हरि गोबिन्द आप समझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क ज्ञान दृढ़ांयदा। गुर गोबिन्दे चढ़या चा, हरि मिल्या सज्जण सुहेला। साची सिख्या वर घर पा, चल्लया इक्क अकेला। साचे माही ढोला गा, बणया साचा चेला। लोकमाती जोत जगा, जन भगतां चाढ़्हे तेला। मात पिता घर पूत अख्वा, वस्सया रंग नवेला। चारे कूटां फेरी पा, आपणा खेल आपे खेला। बाली बुध ना सके कोई जणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप सुहाए आपणा वेला। गुर गोबिन्दे जन्म दवाया, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। साचा सुत आप बणाया, पुरख अकाल पिता माईआ। पंज तत्त माया गुजरी लाल झोली पाया, रक्त बूंद तेग बहादर रलाईआ। शब्द गुरु ना मरे ना जाया, गर्भ वास विच ना आया। दसवें मास प्रभ विच टिकाया, गुर दसवें दए वड्याईआ। एका मेला मेल मिलाया, आदि शक्त ख़ुशी मनाईआ। आदि निरँजण होए सहाया, पारब्रह्म वड्याईआ। बोध अगाधा नाम जणाया, नामे ही लिव लाईआ। एका कामा कर्म कमाया, जगत गुण ना कोई वखाईआ। सतिगुर साचा हुक्म सुणाया, सन्त सन्त बिगसाईआ। साची कारे आपे लाया, करता कादर आप अख्वाईआ। बाली बाला बाल बणाया, हरि साची जोत जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्दे दित्ता वर, जगत करी कुड़माईआ। लोकमात हरि सगन मना, पहला साल विचारया। दूजे खेला सहिज सुभा, खेले खेल अपर अपारया। तीजे राज राजाना ल्ए मिला, देवे वर गुर अवतारया। चौथे साल संग बणा, बाल अञ्याणे लावे पारया। पंजवें पुरख इक्क मना, आपणी पावे सारया। छेवें पिता पूत रिहा जणा, पुरी अनन्द धाम सुहा रिहा। सत्तवें तेग बहादर दए वसा, खेले खेल न्यारया। अठवें चरन दए टिका, जोधा सूर बली बलकारया। नौवे साल ख़ुशी मना, सेवक सेवा करे अपारया। तेग बहादर भेट चढ़ा, गऊ ग़रीबां पावे सारया। नौ दर वेखे थाउँ थाँ, कलिजुग गढ़्ह हंकारया। जूठ झूठ अन्धेरा रिहा छाँ, होई अन्ध अन्धआरया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नौ नौ वेखे वेख वखा रिहा। नौ साल नौ दर, नावें गुर
तन तजाया। एका वेस साचे घर, दर साचा आप सुहाया। गोबिन्द गुर मंगे वर, प्रभ तेरा तेरी झोली पाया। पुरख अबिनाशी किरपा रिहा कर, गोबिन्द तेरा लहिणा तेरे अग्गे दए टिकाया। गोबिन्द चरनी गया पढ़, हउँ सेवक रघुराया। पुरख अबिनाशी बाहों फड़, एका बचन अल्हाया। तेग बहादर एका अक्खर गया पढ़, आप आपणा भेट चढ़ाया। लेखे लग्गे सीस धड़, प्रभ साचा ल्ए जगाया। गुर गोबिन्दे तेरी जड़्ह, प्रभ साचा दए लगाया। आप फड़ाया आपणा लड़, आपे बंध बंधाया। कलिजुग अन्तिम जोत धर, तेरा लेखा पूर कराया। तेग बहादर देवे वर, तेरा तेरी झोली पाईआ। आपे वसे साचे घर, पुरख अगम्मा ल्ए मिलाया। आपे आपणी किरपा कर, दम दमा ल्ए नाम जपाया। सतिजुग साची नींह धर, पुरीआं लोआं दए उलटाया। आप उपाए आपणा साचा घर, साचे सुत दए वड्आया। तेग बहादर तेल गया चढ़, लाल रंगण रंग रंगाया। पारब्रह्म बणाए साचा गढ़्ह, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोड़े मेल मिलाया। सिँघ पाल कल नाम धर, निहकलंका अंग रखाया। साचे घर देवे धर, नर हरि आपणी दया कमाया। अट्ठे पहर झिरना रिहा झिर, चरनोदक मुख चवाया। इक्क भण्डारा हरि भर, लक्ख चुरासी फेरी पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरी ब्रह्म दए सुहाया। गुर गोबिन्दा वड बलकारा, हरि साची लिव लगाया। आप सुहाया बंक दुआरा, अनन्द अनन्द गुण गाया। आपे खेले खेल खिलारा, खेलणहार आप अख्वाया। आपे करया बन्द किवाड़ा, आपे सरसा आण रुड़ाया। आपे होया सेवादारा, आपे सेवक सिक्ख तराया। आपे वेखे गढ़्ही चमकौर इक्क दुआरा, आपे लेखा लेख मिटाया। आपे नीहां हेठ उसारा, आपे तेज़ कटारा सीस चलाया। आपे वस्सया सभ तों बाहरा, माछूवाड़े डेरा लाया। आपे मंगे मंग अपारा, प्रभ अग्गे झोली डाहया। यारड़े वाला सथ्थर चंगेरा, इक्क सुनेहड़ा घलाया। पुरख अबिनाशी बन्न्हे बेड़ा, घर साचे ख़ुशी मनाया। त्रैलोक तेरा वसे खेड़ा, कलिजुग गेड़ा दए कटाया। कलिजुग अन्तिम हक्क निबेड़ा, गुरु गोबिन्द तेरे हथ्थ रखाया। धरत मात मंगे खुल्हा वेहड़ा, नेत्र दर्शन पाया। हरि बिन अवर ना जाणे कोई केहड़ा, गुण अवगुण ना वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर सतिगुर आप समझाया। गुर गोबिन्दे मंगी मंग, अग्गे झोली डाहीआ। पुरख अबिनाशी तेरा संग, विछड़ कदे ना जाईआ। मेरी चोली तेरा रंग, तेरा नाम रंगाईआ। तेरी डोरी शब्द पतंग, आकाश आकाशा विच चढ़ाईआ। तेरा खण्डा मेरा जंग, लोआं पुरीआं करे लड़ाईआ। तेरा घोड़ा मेरा प्रेम तंग, अकाल पुरख आप कसाईआ। तेरा नाम मेरा दंग, शब्द चोट लगाईआ। तेरा दुआरा तेरे घर वेख्या लँघ, दूसर कोई दिस ना आईआ। तेरी सेज तेरा पलँघ, तेरा तेरे उप्पर बैठे आसण लाईआ। तेरी भुक्ख तेरी नंग, तेरा पड़दा
पाईआ। तेरा तेरे लग्गणा अंग, तेरी गोद सुहाईआ। तूं दाता सूरा सरबंग, गुर गोबिन्दे मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी बूझ बुझाईआ। गुर गोबिन्द लोकमात आउणा तज, प्रभ साचे सेज विछाईआ। शब्द सिँघासण चढ़ना भज्ज, प्रभ साचा ल्ए चढ़ाईआ। अमृत पी आ आ रज्ज, एका धार वहाईआ। तेरा पड़दा ल्ए कज, तेरा तेरी झोली पाईआ। तेरा नगारा जाए वज्ज, लोआं पुरीआं दए सुणाईआ। तेरा घर जाए सज, तेरी नगरी दए वसाईआ। तेरा तेरी रक्खे लज, तेरा होए सहाईआ। तेरी जोत जगाए देस माझ, सम्बल नगरी नाउँ रखाईआ। तेरा चलाए इक्क जहाज़, सोहँ नाउँ रखाईआ। कलिजुग अन्तिम रचना काज, सतिजुग तेल चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्द दए वड्याईआ। गुर गोबिन्दे तेरी रक्ख, दो जहानां आप कराईआ। लोआं पुरीआं करे सक्ख, फुल फुलवाड़ी तेरी लाईआ। शिव शंकर अन्तिम होणा वक्ख, पूत सपूता दए वड्याईआ। जगत जगदीसा राह रिहा तक्क, जगत दुआरे दए तजाईआ। नौ दुआरे दिसण सक्ख, दस्सवें हरि रघुराईआ। प्रगट हो हरि प्रतक्ख, तेरे अन्दर जाए समाईआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद करे सक्ख, साध सन्त ना कोई चतुराईआ। गुरमुख तेरे करे वक्ख, जो सरसे रिहा रुढ़ाईआ। एका खोल्हे आपणी अक्ख, जगत नेत्र बन्द कराईआ। अन्तिम वेले ल्ए रक्ख, आपणी गोद उठाईआ। सृष्ट सबाई उडाए कक्ख, किसे हथ्थ ना आईआ। देवी देवत देव यमन ना रक्खे सक, गण गधंरब ना कोई सहाईआ। लेखा चुक्के पूजा पाठ, तेरे दरस वड्डी वड्याईआ। लहिणा देणा चुक्के तीर्थ अट्ठ सट्ठ, गंग गोदावरी मुख भवाईआ। जो जन चरन दुआरे आए नठ्ठ, प्रभ साचा ल्ए बचाईआ। जगत महल्ले जाणे ढठ्ठ, थिर कोई रहिण ना पाईआ। प्रभ गेड़नहारा उलटी लट्ठ, जुग जुग आप गिढ़ाईआ। किसे ना दिसे धीरज हठ, सति सन्तोख ना कोई रखाईआ। त्रैगुण माया तपया मठ, प्रभ साचा आप तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्द दए वड्याईआ। गोबिन्द तेरा साचा खेड़ा, प्रभ साचे आप वसावणा। पुरीआं लोआं चुक्के झेड़ा, हरि साची धार बंधावना। छोटा बाला बन्न्हे बेड़ा, पुरी इन्द्र आसण लावणा। सिँघ मनजीते मिल्या घोड़ा, सोहँ आप दौड़ावणा। जोती शब्दी जुड़या जोड़ा, मेल विछोड़ा आपणे हथ्थ रखावणा। ब्रह्मा इन्द शिव लग्गे एका पौड़ा, प्रभ साचे आप लगावणा। लोकमात वेखे परखे मिट्ठा कौड़ा, आप आपणा खेल रचावणा। साचा नगर तेरा धाम साढे तिन्न हथ्थ लभ्मा चौड़ा, भेव किसे ना पावणा। पंडत पांधे लभ्भदे फिरदे पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा, वेद व्यासा वेख वखावणा। पन्थी ग्रन्थी दहि दिशा गुर दस्मेश दी लग्गी औड़ा, अमृत जाम किसे ना पयावणा। जन भगतां आत्म आपे बौहड़ा, एका नाम जपावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, गुर
गोबिन्द तेरा संग निभावणा। हरि जोत निहकलंका, नूरो नूर समाए। गुर गोबिन्दे तेरा शब्द डंका, लोकमात आप वजाए। आप उठाए राउ रंका, राज राजाना आप हिलाए। आप सुहाए द्वार बंका, बंक द्वारी आप अख्वाए। प्रगट होए वासी पुरी घनका, आप आपणा नाम धराए। खेले खेल बार अनका, जुग जुग वेस वटाए। गुरमुख उधारे जिउँ जनका, नानक अंगद अंग लगाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरु गुर चेले साचे मेले हरिसंगत नाम धराए। हरिसंगत मेला साचे शाह, पारब्रह्म अबिनाशा। मिल्या हरि सच मलाह, गुर गोबिन्द सर्ब गुण तासा। चार वरन जपाए एका नाँ, होया दासी दासा। सदा सुहेला देवे ठंडी छाँ, अमृत आत्म जाम प्याए काया बाटे साचे कासा। साचा खण्डा तन पहनाए, किरपा करे पुरख अबिनाशा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम कलिजुग ल्ए वर, सम्मत चौदां दए भरवासा। सम्मत चौदां चौदां लोक, हट्ट हट्टन वणजारा। एका शब्द इक्क सलोक, इक्क सुणाए नाअरा। हरि हरि भाणा कोई ना सके रोक, लक्ख चुरासी जीव गंवारा। मनमुख जीवां अन्तिम देवे झोक, धर्म राए दर भरे दुआरा। गुरमुखां मंगी एका मोख, गुरचरन एका दुआरा। पार कराए तीनां लोक, देवे नाम अधारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए वर, आवण जावण चुक्के डर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द भरे भण्डारा।
हरि का मार्ग साचा राह, गुरमुख विरला पांयदा। शब्द गुर जिस मिले मलाह, फड़ बेड़ा बन्ने लांयदा। एका नईआ नाम चढ़ा, वंझ मुहाणा इक्क रखांयदा। साचा सईआ आप अख्वा, साचे धाम सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी दया कमांयदा। जगत कल्याण गुरमुख साचे, गुर दर एका माणीआ। एका बख्शे चरन ध्यान भाण्डे काचे, नेत्र नैण खुल्हाईआ। गुर का शब्द जो जन वाचे, आत्म ब्रह्म जणाईआ। नौ दर कदे ना नाचे, घर साचा इक्क सुहाईआ। पंज तत्त ना लाए तमाचे, तामस तृष्ना अग्न ना जलाईआ। मिले मेल हरि साचो साचे, सच सच्ची वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे नाम वड्याईआ। नाम शब्द गुर अनडीठा, गुरमुख विरले पाया। जिस जन हरि हरि लागा मीठा, माया मोह चुकाया। मिट्ठा करे कौड़ा रीठा, तृष्ना भुक्ख गंवाया। नाम निधान जिस जन गुर दुआरे पीता, आवण जावण गेड़ कटाया। काया भाण्डा सीतल सीता, सांतक सति वरताया। मिले मेल हरि साचा मीता, काया मन्दिर साचे अन्दर उच्च महल्ले अटले रक्खे जिस जन दर्शन पाया। आपे बख्शे सच प्रीता,
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी बूझ बुझाया। होए कल्याण साचे घर, जिस जन कल वरताईआ। आत्म खोल्हे बन्द दर, नौ निध वज्जे वधाईआ। इक्क अमृत नुहाए साचे सर, सर सरोवर इक्क वखाईआ। आपणी किरपा आपे कर, आप आपणे अंग लगाईआ। आपणे पौड़े आपे चढ़, आप आपणा दीप जगाईआ। आप सुहाए आपणा घर, आप आपणी सेज विछाईआ। आपे वेखे अग्गे खड़, आपे मुख भवाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, गुर शब्द वड्डी वड्याईआ। गुरमुख सन्त सुहेले आपे फड़, फड़ बांहों पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धारा आप रखाईआ। आत्म धारा निझर रस, गुरमुखां मुख चुआंयदा। भगत जनां हरि होया वस, सेवक सेवा आप कमांयदा। सच महल्ले आवे नस्स, दिस किसे ना आंयदा। कोटन कोट करे प्रकाश रवि ससि, अन्ध अन्धेर मेट मिटांयदा। आप आपणा मार्ग आपे दस, आपणा पल्ला आप फड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि जन साचे वेख वखांयदा। साचा मार्ग साची धारी, हरि साचे आप चलाईआ। इक्क अकल्ला एकँकारी, अकल कला समाईआ। खेले खेल वड्ड संसारी, खेलणहार आप अख्वाईआ। आवे जावे वारो वारी, जुग जुग आपणी जोत जगाईआ। साधां सन्तां पावे सारी, पूर्ब लहिणा वेख वखाईआ। शब्द गहिना तन शृंगारी, नाम कज्जल धार सुहाईआ। आत्म सेजा कर प्यारी, बैठा आसण लाईआ। निर्मल जोती कर उज्यारी, साचा घर सुहाईआ। आपे बैठा भुजां पसारी, गुरमुख साचे सदा उठाईआ। नेत्र लोचण इक्क उग्घाड़ी, दोए लोचण बन्द कराईआ। आपे होए पिछे अगाड़ी, कर किरपा पार कराईआ। नेड़ ना आए पंचम धाड़ी, शब्द खण्डे आप दुरकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे ल्ए वर, आप आपणे मार्ग लाईआ। देवे मार्ग सच टिकाणा, साची बणत बणांयदा। एका शब्द धुर बिबाना, हरि आपणा आप रखांयदा। गुरमुख साजण कर परवाना, जुग जुग आप चढ़ांयदा। एका देवे नाम निशाना, दो जहानां आप झुलांयदा। आवण जावण चुक्के काना, जिस जन आपणी दया कमांयदा । गुरमुख साचे मेल मिलाणा, घट मन्दिर वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द गुर दिसे घर होए कलयान विच जहान, मिले मेला इक्क अकेला, जोती नूरी नूरो नूर समांयदा। चरन कँवल जन प्रीत, हरिजन आप कराईआ। साचा देहुरा मन्दिर मसीत, गुरुदुआरा इक्क वखाईआ। काया करे ठंडी सीत, सांतक सति वरताईआ। पतित पुनीत, पतित पावन आप अख्वाईआ। एका रंग रंगाए हस्त कीट, ऊँचां नीचां हरि समाईआ। मानस देही गुरमुख विरला जाए जीत, जिस जन एका ओट रखाईआ। पारब्रह्म प्रभ मिले साचा मीत, सतिगुर पूरा दरस दिखाईआ। जुग जुग जाणे आपणी रीत, जुगा जुगन्तर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, हर घट वसे हर घट बैठा आसण लाईआ। चरन कँवल सच भरवासा, हरिजन आप कराया। वेख वखाणे पृथ्मी आकाशा, लोआं पुरीआं फेरा पाया। भगत दुआरे दासी दासा, दासी दास आप अख्वाया। काया मण्डल पावे रासा, अट्ठे पहर डगमगाया। आदि अन्त ना कदे विनासा, ना मरे ना जाया। जो जन गाए रसन स्वासा, घर साचे ल्ए मिलाया। दस्म दुआरी कर प्रकाशा, चिट्टी धार वहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरन कँवल उप्पर धवल इक्क ज्ञान दृढ़ाया। चरन ध्यान साची ओट, गुरमुख इक्क रखाईआ। तन नगारे लाए चोट, एका नाद वजाईआ। पंच विकारा कढ्ढे खोट, पंचम मेला सहिज सभाईआ। देवे भण्डारा नाम अतोट, तोट रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन निर्मल जोती दीपक दए जगाईआ। चरन कँवल सच्ची दरगहि, हरि साचे इक्क वखाईआ। गुर के चरन जगत मलाह, जुग जुग पार कराईआ। गुर के चरन पिता माँ, गुरमुख बाल अञ्याणे गोद उठाईआ। गुर के चरन निथाविआं देवे थाँ, घर साचा इक्क सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन बख्शे चरन सच्ची सरनाईआ। चरन सरनाए साची धूढ़, गुरमुख विरला पांयदा। गुरचरन नाता तोड़े कूड़ो कूड़, सच सच ज्ञान दृढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन चरन ध्यान लगांयदा। चरन सरन सच ध्याना, हरिजन आप कराया। आपे होए हरि मेहरवाना, जिया दाना झोली पाया। आपे आत्म अन्तर ब्रह्म ज्ञाना, आपे शब्द अल्हाया। आपे आत्मक धुन वजाए सच तराना, आपे अनहद ताल वजाया। आपे राग रागनी गाए गाणा, सुणनहार आप अख्वाया। आपे जाणी जाण पद निराबाना, परम पुरख अख्वाया। गुरमुख मेला मेल मिलाए विच जहाना, जिस जन आपणा चरन वखाया। काल महांकाल होए हैराना, गुरमुख तेरे दर रहिण ना पाया। अन्तिम मेल श्री भगवाना, जिस जन कँवल चरन चरन कँवल ध्यान रखाया। मिले वड्याई दो जहाना, सति पुरख निरँजण विच समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए तराया। चरन धूढ़ साची दात, हरिजन झोली पाईआ। मिटे रैण अन्धेरी रात, एका चन्न चढ़ाईआ। अमृत आत्म देवे बूंद स्वांत, निझर झिरना आप झिराईआ। दरस दिखाए इक्क इकांत, इक्क अकल्ला बैठा आसण लाईआ। जिस जन बख्शे चरन नात, नाता बिधाता तोड़ निभाईआ। मिले मेल हरि कमलापात, कन्त कन्तूहला मेल मिलाईआ। दरस दिखाए प्रगट होए साख्यात, गुरमुख आसा पूर कराईआ। गुरमुख साजण पारज़ात, गुर पूरा आप कराईआ। अन्तिम वेले पुच्छे वात, आप आपणी गोद उठाईआ। ना कोई ज़ात ना कोई पात, वरन गोत ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख आत्म ल्ए वर, नारी कन्ता मेल मिलाईआ। नारी कन्ता हरि भगवाना, गुरमुख
रंग रंगाया। जिस जन बन्न्हे साचा गाना, तन्दन तन्द बंधाया। चरन द्वार करे परवाना, मेला मेल सहिज सुभाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचा वस्सया साचे घर, घर घर विच आसण लाया। घर विच घर घर निरँकार, घर विच जोत जगाईआ। घर विच घर, घर घर विच बैठा बन्द कराईआ। घर विच घर घर घर देवे वर, घर साचा आप सुहाईआ। घर विच घर घर नुहाए सर, सर सरोवर घर रखाईआ। जो जन सतिगुर पूरे चरनी गए पढ़, पारब्रह्म मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां दर दुआरे जुग जुग आवे जावे फेरा पाईआ। चरन सरन सच्ची सरनाई जो जन गए पड़, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँघी कन्दर जलां थलां पार किनारया। आए सज्जण घर, मिल्या मीत मुरारा। देवे नाम धन, जो बणे जगत वणजारा। चोर यार ना कोई लाए सन्न्ह, ना कोई लुट्टे चोर यारा। मन पंछी देवे बन्न्ह, दहि दिशा ना लाए उडारा। मति मतिवाली गुरमति ल्ए मन्न, गुर होए आप रखवाला। बुधी कहे धन्न धन्न, धन्न मिल्या गुर गोपाला। गुर पूरा नौ दुआरे देवे डन्न, सुखमन नाड़ी चाढ़्हे चन्न, जोत निरँजण बेड़ा बन्न्ह, राग अनादी सुणाए एका गाना। पंचम सखीआं नच्चन छिन छिन, ताल तलवाड़ा वजाए इक्क मरदाना। गढ़्ह हँकारी देवे भन्न, गुर पूरा नौजवाना। पंच विकारा दए डन्न, शब्द वखाए तीर कमाना। गुरमुख नुहाए साचे सरोवर सर, दुरमति मैल गंवाना। कागो हँस दए कर, जिस जन होए मेहरवाना। बजर कपाटी तोड़े गढ़्ह, मारे नाम निशाना। साचे पौड़े आपे चढ़, दस्म दुआरी सेज सुहाना। हरिजन लाए आपणे लड़, नारी कन्त आप अख्वाना। एका अक्खर जो जन जाए पढ़, तोड़े माण जगत विद्वाना। मिले मेल प्रभ साचे हरि, हरि जोती मेल मिलाना। जोती जोत सरूप हरि, आपणी किरपा कर, गुरमुखां बख्शे चरन ध्याना। मोहण माधव रूप कर, लक्खमी नरायण आप अख्वाना। गुरमुख साजण देवे वर, आए दर होए परवाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे जिया दाना। सति पुरख दयाल, सर्ब समाया। गुरमुख साचे लाल, आप आपणे ल्ए जगाया। फल लगाए काया डाल, आत्म मेवा इक्क खवाया। सर सरोवर इक्क नुहाल, निर्मल नीर इक्क जणाया। दीपक जोती साचा बाल, निरगुण जोत करे रुशनाया। भाग लगाए काया खाल, माटी हाटी दए सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाया। सतिगुर सज्जण शाह, सति पुरख आप अख्वांयदा। जुग जुग चलाए आपणा राह, जुग जुग वेख वखांयदा। जुग जुग जन भगतां देवे ठंडी छाँ, जुग जुग आप दवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचा पार करांयदा। सतिगुर साचा बेपरवाह, साचे घर समाया। निथाविआं देवे साचा थाँ, थिर घर साचा इक्क सुहाया। फड़ फड़ पकड़ उठाए बांह,
जुग विछड़े जग मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल रचाया। सतिगुर पुरख आदि निरँजण, एका एक अख्वाईआ। जन भगतां नेत्र पाए अंजन, एका धार बंधाईआ। चरन धूढ़ कराए साचा मजन, अट्ठ सट्ठ माण गंवाईआ। आपे होया पड़दे कज्जण, नाम दोशाला एका पाईआ। आप उधारे ठग्ग सज्जण, एका बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हर घट आपे वेख वखाईआ। हरि घट अन्दर जोत जगा, प्रभ आपणी वस्त टिकाईआ। सृष्ट सबाई भरम भुला, झूठे धन्दे लाईआ। हरिजन साचे ल्ए उपा, परमानंदे आप समाईआ। मनमुख जीवां दए रुला, पापी गन्दे दए सज़ाईआ। गुरमुखां आत्म जिंदे दए तुड़ा, दूई द्वैती पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। गुर किरपा हरि मेलया, मिले मेल बनवारी। आपे गुर गुरु गुर चेलया, आपे सोहे बंक द्वारी। आपे वसे इक्क अकेलया, आपे वसे विच संसारी। आपे खेल आपणा खेलया, खेलणहार खिलारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होया सज्जण सहारी। आपणी किरपा आपे धार, आपणी दया कमाईआ। जिस जन बख्शे चरन प्यार, सो जन विछड़ ना जाईआ। मेट मिटाए काम क्रोध लोभ मोह हँकार, गुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। अमृत आत्म देवे ठंडी धार, भर प्याला इक्क प्याईआ। नाम खण्डा बख्शे तिक्खी धार, काया गात्रे अन्दर आप टिकाईआ। पंच विकारे मारे मार, दिस किसे ना आईआ। दो जहानी करे पार, जो जन रहे सरनाईआ। आवण जावण गेड़ निवार, साचे धाम दए सुहाईआ। काया जोबन दिसे सच शृंगार, सोलां कलीआं तन रंगाईआ। पारब्रह्म प्रभ एक प्यार, नेत्र नैणां इक्क समझाईआ। आपे मेले मेलणहार, जुग जुग आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। गुरसिख साचा सज्जण मीत मुरार, गुर गोबिन्द राह तकाईआ। चरन धूढ़ कराए मजन, माघ मजन इक्क अख्वाईआ। साक सैण भाई भैण मात पित सर्ब जगत तजण, जिस मिल्या बेपरवाहीआ। गढ़्ह हँकारी भाण्डे भज्जण, जिस देवे नाम वड्याईआ। अनहद ताल तलवाड़े वज्जण, पंचम शब्द करे कुड़माईआ। सुरती शब्द एका थाँ बहि बहि सजण, साचा धाम आप वखाईआ। ढोल मृदंगे साचे वज्जण, अनादी राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख देवे जगत वड्याईआ। गुरसिख वड्याई धन्न, धन पाया हरि नाउँ। गुरमुख वड्याई धन्न, धन्न धन्न पाया नगर गराउँ। गुरसिख वड्याई धन्न, गुर पाया अगम्म अथाहों। गुर वड्याई धन्न, गुरसिख साचे ल्ए तराओ। एका राग सुणाए कन्न, एका शब्द अल्हाओ। एका चन्न चढ़ाए तन, इक्क प्रकाश समाओ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन जन हरि देवे सदा सद ठंडी छाउँ। काल ग्रास जन छुटयां, पाया गुर गोबिन्द। घर साचा साचे लाहा लुट्टयां, मेट मिटाई सगली चिन्द। अमृत
आत्म पीता घुटयां, उपजी साची बिन्द। आवण जावण लक्ख चुरासी छुटयां, जिस मिल्या गुणी गहिंद। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे देवे वर, सदा सदा आप बख्शिंद।