पुस्तकालयभाग ७

पहली माघ २०१४ बिक्रमी दरबार विच लिख्त होई जेठूवाल

हरि जोती नूर आकार, हरि हरि रूप समाया। हरि हरि रूप अपार, भेव किसे ना पाया। हरि हरि नाम अधार, नाम अधार आप अख्वाया। हरि हरि शब्द अपार, हरि शब्दी शब्द उपाया। खेले खेल खेलणहार, आप आपणा खेल खिलाया। अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार, जुग जुग करदा आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे रूप समाया। आप आपणा रूप उपा, आप आपणा वेख वखाईआ। आप आपणा नाउँ धरा, आप आपणा नाउँ जणाईआ। आप आपणा संग रखा, आप आपणा संग निभाईआ। आप आपणे अंग लगा, आप आपणी सेज हंढाईआ। आप आपणा मृदंग वजा, आप आपणा रिहा सुणाईआ। आप आपणा मंग मंगा, आप आपणी झोली पाईआ । आप आपणा तंग कसा, आप आपणा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी आप करे वड्याईआ। आप आपणा हरि उभार, आप आपणी कल वरताईआ। आप आपणा कर शृंगार, आप आपणा वेख वखाईआ। आप आपणी पावे सार, आप आपणी दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेख वखाईआ। आप आपणा वेखणहारा आप आपणे विच समाया। आप आपणा लेख लिखणहारा, आप आपणा लेख लिखाया। आप आपणा वेखणहारा, आप आपणा ल्ए उपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे धन्दे आपणा आप आपे लाया। आप आपणा रचया काजा, आप आपणी रचन रचाईआ। आपे हो ग़रीब निवाजा, ग़रीब निवाज आप अख्वाईआ। आप आपणी रक्खे लाजा, आप आपणी पैज धराईआ। आप आपणी मारे वाजा, आपे रिहा सुणाईआ। आप आपणा साजन साजा, आप आपणा मता पकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया आप उपाईआ। आपणी इच्छया आदि निरँजण, आपणी आप उपाईआ। आपे होया दर्द दु:ख भय भंजन, दयावान आप अख्वाईआ। आप आपणा बणया सज्जण, आप आपणा संग निभाईआ। आप आपणा करया मजन, आप आपणी मैल गंवाईआ। आप आपणा होया पड़दे कजन, आपणी लज्जया आप रखाईआ। आप चलाया आपणा जहाजन, आपे वेख वखाईआ। आपे होए नार बांझन, पूत सपूता आप उपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा ल्ए उपाईआ। आप आपणा हरि उपा, आप आपणा नाउँ

धरांयदा। नर निरँकार आप अख्वा, सर्ब पसारा आप करांयदा। अगम्म अगम्म आप अख्वा, अलक्ख अलक्ख समांयदा। आप आपणा अंग कटा, आप आपणी जोत जगांयदा। आदि शक्ती मात बणा, पूत सपूता गोद उठांयदा। शब्द सुत हरि गोद टिका, अमृत सीर प्यांअदा। ना कोई दूसर वेख वखा, दिस किसे ना आंयदा। ना कोई अक्खर वक्खर ल्या पढ़ा, ना कोई विद्या बूझ बुझांयदा। आप आपणी दया कमा, आप आपणा संग निभांयदा। एका सिख्या दए समझा, चरन ध्यान रखांयदा। लोआं पुरीआं दए रचा, ब्रह्मण्डां विच समांयदा। ब्रह्मा विष्नूं शिव सेवा ला, साची सेव कमांयदा। अलक्ख अभेवा आप अख्वा, अलक्ख निरजंण जोत जगांयदा। सुरपति देवा संग रला, करोड़ तेतीसा धाम सुहांयदा। लक्ख चुरासी बणत बणा, जीवां जन्तां विच समांयदा। साधां सन्तां माण दवा, आत्म अन्तर ज्ञान जणांयदा। नादी धुन इक्क वजा, ब्रह्मादी आप वजांयदा। मोहण माधव माधो माधी दया कमा, बोध अगाधी भेव खुल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात वेख वखांयदा। लोकमात हरि खेल अपारा, साची रचन रचाईआ। आपे दुष्ट होए हँकारा, आपे गढ़्ह सुहाईआ। आप आपणा ल्ए अवतारा, आपे करे लड़ाईआ। सतिजुग खेल अपर अपारा, वड वड्डी वड्याईआ। आवे जावे वारो वारा, लेख ना लिख्या जाईआ। खेले खेलणहारा, पुरख अकाला आप अख्वाईआ। आपे तोड़े जगत जंजाला, आपे फंदन पाईआ। त्रैगुण माया करे मालो माला, सच भण्डारा आप भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी बणत बणाईआ। सतिजुग तेरा खेल अपारा, हरि साची जोत जगांयदा। वार अठारां ल्ए अवतारा, धरनी धरत सुहांयदा। रूप अनूपा हरि करतारा, सति सरूपा वेस वटांयदा। इक्क अकल्ला एकँकारा, अकल कला समांयदा। आप आपणी बन्न्हे धारा, आप आपणी धार चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग साचा पार करांयदा। सतिजुग साचे पार किनारा, हरि साची दया कमाईआ। खेले खेल विच संसारा, अचरज बणत बणाईआ। आपे होए दुष्ट दुराचारा, कुकर्मी कर्म कमाईआ। आपे भगती भर भण्डारा, भव सागर पार कराईआ। आपे खण्डा तेज़ कटारा, तीर कमान आप उठाईआ। आपे जोधा सूर बली बलकारा, सूरबीर आप अख्वाईआ। आपे होए शाह सवारा, शाह अस्वार आप अख्वाईआ। आपे जेरज अंडां कर पसारा, उत्भुज सेत्ज विच समाईआ। आपे ब्रह्मण्डां कर जैकारा, आपे रिहा सुणाईआ। आपे लोआं पुरीआं दए अधारा, आपे मेट मिटाईआ। आपे गगन पतालां लाए नाअरा, आपे मुख भवाईआ। आपे करे हाहाकारा, आपे जै जैकार कराईआ। आपे करे सच प्यारा, आपे दर दुरकाईआ। आपे होए नाम अधारा, आपे रिहा समझाईआ। आपे शस्त्र बस्त्र तेज़ कटारा, आपे हथ्थ रखाईआ। आपे अन्दर आपे बाहरा, गुप्त ज़ाहरा आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग खेले खेल सृष्ट सबाईआ। त्रेता तेरा करया वेस, तेरी धार चलाईआ। आपे होए नर नरेश, नर नरायण आप अख्वाईआ। आपे होए देस प्रदेश, दहि दिशा फेरी पाईआ। आपे पूजे गणपति गणेश, शिव शंकर आप मनाईआ। आपे ब्रह्मा विष्न महेष, दर दरवेश आप अख्वाईआ। आपे होए धारी केस, आपे मूंड मुंडाईआ। आपे जाणे आपणा वेस, भेखाधारी आप हो जाईआ। आपे रक्खे खुल्हड़े केस, आपे नेत्र रो रो नीर वहाईआ। आप आपणी करे अदेश, घर आपणे अलक्ख जगाईआ। आपे जोती कर प्रवेश, आपे ल्ए बुझाईआ। आपे सुत्ता बाशक सेज, सागो पांग हंढाईआ। आप आपणे नेत्र रिहा वेख, नैण मुँधारा आप अख्वाईआ। आपे लिखणहारा लेख, आपे दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग त्रेते होए सहाईआ। जुग त्रेता राम रमईआ, रामा राम अख्वाया। आपे होए सज्जण सईआ, सगला संग निभाया। आप चलाए आपणी नईआ, साचा नाम चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गऊ ग़रीब निमाणे पार कराया। ग़रीब निमाणे पावे सार, हरिजन गले लगाईआ। एका देवे नाम आधार, नेत्र लोचण दर्शन सहिज सबाईआ। जो जन रसना रहे उचार, मेल मिलाए सहिज सुखदाईआ। आपणा बख्शे आप प्यार, आदि अन्त होए सहाईआ। त्रेता त्रिया वेस करतार, आप आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी बणत बणाईआ। द्वापर दूआ दोए वेख, हरि वेखे दो जहाना। आपे लिखणहारा लेख, पारब्रह्म श्री भगवाना। आपणे नेत्र आपे पेख, आपे गोपी आपे काहना। आपे होए रिखी रिखेश, आपे गवर्धन हथ्थ टिकाना। आपे होए नर नरेश, आपे मारे कंस बलवाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल जगत जहाना। द्वापर तेरा खेल महाना, हरि आपणी कल वरताईआ। प्रगट हो विच जहाना, काहना कृष्ना रूप वटाईआ। जगत निमाणे देवे माणा, बिप्पर सुदामा गले लगाईआ। अन्तिम वेखे खेल मैदाना, दो धड़ आप कराईआ। पकड़े उठाए जोधे सूरबीर बली बलवाना, आदि अन्त इक्क जणाईआ। ना कोई चिल्ला तीर कमाना, खण्डा शस्त्र ना हथ्थ उठाईआ। खेले खेल श्री भगवाना, रथ रथवाही आप अख्वाईआ। गीता ज्ञान इक्क महाना, दे अर्जन मति समझाईआ। गढ़्ह हँकारी तोड़ तुड़ाना, दुर्योध्न दए सज़ाईआ। कलिजुग वेखे मार ध्याना, दूर दुराडा मुख उठाईआ। द्वापर सुत्ता विच मैदाना, दोए पैर विछाईआ। जीव जन्त सभ लेखे लाना, अखशूनी अठारां रिहा भराईआ। इक्क अखशूनी अठाई लक्ख लिखाना, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। यादू बंसी भेट चढ़ाना, दुरबासा दए वधाईआ। आप आपणा कर परवाना, आप आपणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग खेले खेल दिस किसे ना आईआ। कलिजुग कूड़ा वड बलकारा, लोकमात

उठ धाया। धरत मात तेरा सुत दुलारा, आप आपणी ल्ए अंगड़ाया। जूठ झूठ करे तन शृंगारा, माया ममता बस्त्र पाया। काम क्रोध लोभ मोह हँकार, सच किनार तन साचे रिहा सजाया। हउमे हँगता हो अस्वार, जोधा बीर अख्वाया। भुक्खा नंगा करे हाहाकार चारों कुन्ट रिहा कुरलाया। दहि दिशा वेखे अक्ख उग्घाड़, आप आपणा रूप वटाया। संग रखाई पंचम धाड़, लक्ख चुरासी रिहा सुणाया। अट्ठे पहर फिरे वाहो दाही जंगल जूह उजाड़ पहाड़, उच्चे टिल्ले फेरा पाया। जीवां जन्तां साधां सन्तां टोहे नाड़ नाड़, सति धर्म रहिण ना पाया। अग्ग लगाए बहत्तर नाड़, पंचम तत्त जलाया। त्रैगुण माया रही साड़, ना दिसे कोई सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरा खेल खिलाया। कलिजुग जोधा सूर बलकारा, एका एक अख्वाया। एका मारे आपणा नाअरा, जै जै जैकार कराया। नाल मंगे मंग अपर अपारा, संग मुहम्मद चार यारा अल्ला राणी ल्ए प्रनाया। दोहां मेला विच संसारा, ऐड़ा अथर्बण खेल अपारा, ऐनलहक्क नाअरा लाया। ख़ुदी ख़ुदाई कर उज्यारा, परवरदिगार बेपरवाही दए सहारा, मेल मिलाए नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका कलमा रिहा पढ़ाईआ। एका कलमा हक्क हकीकत हरि साचे शब्द जणाईआ। सच ख़ुदाए लाशरीक, लाशरीक कवण अख्वाईआ। कलिजुग रक्खी इक्क उडीक, हरि मुहम्मद संग रखाईआ। अहिमद मंगे इक्क तारीख, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दे मति रिहा समझाईआ। मुहम्मद तेरी पूरी आस, प्रभ साचा आप करांयदा। चार यारी कर प्रकाश, अल्ला राणी मता पकांयदा। पीर दस्तगीर खेल तमाश, दीन अलाही वेख वखांयदा। चौदां तबकां ज़िमी असमान आकाश, तेरी धार चलांयदा। गोर दबाउणा हड्ड मास, धरत धवल सुहांयदा। एका कलमा रसन स्वास, मुकामे हक्क पुचांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दे मति आप समझांयदा। मुहम्मद मंगी एका मंग, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। पारब्रह्म प्रभ तेरा संग, लोकमात वेख वखाईआ। कलिजुग वज्जे इक्क मृदंग, चारों कुन्ट दए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका एक रिहा सुणाईआ। कलिजुग अन्तिम अन्तिम आउणा, हरि साचा अन्त कराईआ। सच महल्ला मेल मिलाउणा, पूरन आस कराईआ। सम्मत चौदां चौदां लोक सुहाउणा, चौदां तबका वज्जे वधाईआ। त्रैलोक प्रभ आप उठाउणा, रवि ससि रहे कुरलाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर आप रवाउणा, नेत्र रो रो नीर वहाईआ। लक्ख चुरासी हाहाकार कराउणा, वरभण्डी दए दुहाईआ। इक्क मुहम्मद तेरा संग निभाउणा, सदी चौधवीं दए वड्याईआ। अमाम मैहन्दी हरि नाउँ रखाउणा, प्रगट होए नूरो नूर अलाहीआ। मुख नक़ाब इक्क रखाउणा, एका पड़दा पाईआ। काला सूसा तन छुहाउणा, मक्का मदीना वेख वखाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मुहम्मदी दीना दए मिटाईआ। दीन मुहम्मदी तेरी धार, कल कलिजुग आप चलाईआ। सदी चौधवी देवे मार, ख़ुदी ख़ुदाई मिटाईआ। अगैब अगैबी हो त्यार, अज़मत इक्क वखाईआ। पुन सवाब ना करे विचार, दो दो आब पार कराईआ। शाह नवाब हरि करतार, देवे अज़ाब अन्त सज़ाईआ। प्रगट हो हक्क जनाब, हक्क हकीकत वेख वखाईआ। आपे होए महबूब अहिबाब, एका कलमा अल्ला अलाहीआ। सदी चौधवी सुणे फरयाद, सदी चौधवीं वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जीवां जन्तां दए वर, रोग सोग चिन्त मिटाईआ। जीव जन्त रहे कुरला, दिवस रैण करन पुकारा। धरत मात मारे धा, नेत्र रोवे ज़ारो ज़ारा। पुरख अबिनाशी बेपरवाह, सुणे सुणाए सुनणेहारा। आपे पकड़नहारा बांह, आपे दए सहारा। साधां सन्तां भुल्लया नाँ, ना कोई दिसे पार किनारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल अपर अपारा। खेले खेल हरि करतार, आपणी दया कमाईआ। नानक नामे लै अवतार, निरगुण जोत जगाईआ। निरगुण सरगुण कर प्यार, सहिज सहिज समाईआ। अन्दर मन्दिर कर उज्यार, दीपक जोत जगाईआ। शब्दी शब्द भरे भण्डार, शब्दी शब्द उपाईआ। शब्दी मेला कन्त भतार, शब्दी शब्द समाईआ। शब्द गुर पावे सार, गुर शब्द वड्डी वड्याईआ। नानक देवे इक्क अधार, हरि आपणी बूझ बुझाईआ। आपे बख्शे चरन प्यार, आपणा नाता आप जुड़ाईआ। नानक आउणा दर दरबार, बोध अगाधा करे सुणाईआ। दर दुआरे बण भिखार, मंगणा साचा माहीआ। देवे वस्त हरि अपार, दिस किसे ना आईआ। नानक दर दरवेशा गया घर सच्ची सरकार, एका अलक्ख जगाईआ। आदि निरँजण जै जैकार, जैकारा इक्क सुणाईआ। पुरख अबिनाशी जोत निरँकार, निरगुण वेख वखाईआ। आपणी धुन आपे करे जैकार, आपणा राग अल्हाईआ। नानक दरवेशी होणा ख़बरदार, पारब्रह्म करे जणाईआ। सो पुरख निरँजण सच्ची सरकार, हँ नानक विच समाईआ। हँ अंग इक्क निरँकार, साचा संग निभाईआ। सोहँ शब्द तेरी आत्म धार, तेरा मेरा रूप समाईआ। खेलां खेल अपर अपार, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। पुरख अबिनाशी कर प्यार, आप आपणे गले लगाईआ। नानक गुर ढहि पया चरन द्वार, हरि सच तेरी सरनाईआ। मंगण आया भिख्या तेरे ठांडे दर दरबार, पूरन इच्छया दईं कराईआ। करता पुरख सुणे पुकार, दे मति नानक समझाईआ । नानक तेरी वस्त अपार, तेरी झोली पाईआ। जीवां जन्तां पौणी सार, चार वरन इक्क जणाईआ। ऊँचां नीचां इक्क अधार, एका घर सुहाईआ । नाम सति जग अपर अपार, एका मन्त्र नाम दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक नामा झोली पाईआ। सति नाम हरि मन्त्र दृढ़ा, नानक गुर समझांयदा। जीवां जन्तां राहे पा, कलिजुग दु:ख मिटांयदा। मूर्ख धन्दे देवे ला, सच

समग्री इक्क वखांयदा। पापी गन्दे फड़ फड़ बांह, अमृत जाम प्यांअदा। सद बख्शिंदे ओट तका, तेरा संग रखांयदा। तन चोट नगारे इक्क लगा, साचा ताल आप वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक निरगुण एह समझांयदा। सच वस्त हरि झोली पा, नानक वज्जी वधाईआ। पुरख अबिनाशी चरनी डिगा आ, दोए जोड़ पड़ा सरनाईआ। पारब्रह्म तेरा वेखा राह, लोकमात राह तकाईआ। नाम सति दिआं जपा, जागरत जोत जगाईआ । कलिजुग जीव करन जो नांह, तेरे भाणे विच समाईआ । आदि अन्त कोई जाणे नाँ, तूं दाता बेपरवाहीआ। कलिजुग निथाविआं देवे साचा थाँ, तेरी ओट तकाईआ। पारब्रह्म तूं बेपरवाह, तेरा अन्त कोई ना पाईआ। आपे पिता आपे माँ, बाल अञ्याणे गोद उठाईआ। नानक मंगे तेरी ठांडी छाँ, तेरे चरनां सीस टिकाईआ। पारब्रह्म प्रभ दए सहारा, नानक धीर धरांयदा। नानक गुर लै अवतारा, तेरा रूप वटांयदा। नाम सति जगत जैकारा, तेरी रसना गांयदा। तेरा मेरा इक्क प्यारा, सोहँ विचोला विच रखांयदा। दो जहानां वसना बाहरा, साचा ढोला आप उपांयदा। चरन गोला मंगे मंग भिखारा, साचा तोला तोल तुलांयदा। दस जामे तेरी बन्न्हे धारा, तेरा रंग रंगांयदा। आपे नाम आपे खण्डा होए दो धारा, आपे सांतक सति वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर नानक एह समझांयदा। नानक गुर मंगे दाना, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। सति पुरख तेरा सति परवाना, हरि हिरदे गया वसाईआ। लोकमात बन्न्हां साचा गाना, नाम सति तन्द वखाईआ। कलिजुग जोधा सूर बड़ा बलवाना, पंजे शस्त्र रिहा उठाईआ। प्रगट होया विच मैदाना, ऐड़ा अथर्बण नाल रलाईआ। ऐड़ा अल्ला राणी होए प्रधाना, तेरा कलमा रही गाईआ। सति धर्म गया निशाना, ना कोई धीर धराईआ। ना कोई खण्डा तीर कमाना, नानक युध ना कोई कराईआ। बाल अञ्याणा तेरा बाल निधाना, हउँ मूर्ख सार ना राईआ। पारब्रह्म प्रभ गुण निधाना, सिर नानक हथ्थ टिकाईआ। तेरा झूले धर्म निशाना, प्रभ साचा आप झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा हथ्थ टिकाईआ । नानक गुर वर घर पा, आत्म वज्जी वधाईआ। पारब्रह्म तेरी साची सरना, भुल्ल रहे ना राईआ। तेरा नाम इक्क जपा, जपत जपत सुख पाईआ। तेरा अन्तिम वेखां लोकमात राह, कवण दुआरे मेला सहिज सभाईआ। पुरख अबिनाशी रिहा सुणा, गुर नानक दए जणाईआ। कलिजुग वेला अन्तिम जाए आ, साची जोत होए रुशनाईआ। निहकलंकी जामा पा, तेरा तेरे गोद ल्ए उठाईआ। एका नाम दए जपा, तेरे अन्दर जो टिकाईआ। तेरी सतार दए वजा, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। हँ हँगता दए मिटा, गुरमुखां पैज रखाईआ। साची संगता ल्ए बणा, सोहँ साचा जाप जपाईआ। एका रंगण रंग दए चढ़ा, उतर कदे ना जाईआ। नाम खण्डा इक्क वखा, तन गात्रे दए लटकाईआ। साचे

पौड़े आप चढ़ा, साचा धाम सुहाईआ। एका अक्खर दए पढ़ा, जगत विद्या माण गंवाईआ। पंजां तत्तां नाल दए लड़ा, गुरमति इक्क बुझाईआ। गढ़्ह हँकारी दए तुड़ा, किला कोट रहिण ना पाईआ। तन चोट नगारे इक्क लगा, धुंन आत्म दए वजाईआ। साचा राग इक्क सुणा, शब्द अनादी आपे गाईआ। गुरमुख साचे ल्ए मिला, निहकलंक वड्डी वड्याईआ। निर्मल बाती दीपक जोती दए जगा, अट्ठे पहर करे रुशनाईआ । वरन गोती दए मिटा, ज़ात पात रहिण ना पाईआ। ना कोई पुस्तक पोथी ल्ए पढ़ा, पूजा पाठ ना कोई रखाईआ। एका रसना नाम जपा, नर निरँकारा झोली पाईआ। एकँकारा मेल मिला, इक्क अकल्ला होए सहाईआ। शब्द जैकारा साचा ला, साचे धाम बहाईआ। दस्म दुआरी दए सुहा, आपणी गोद उठाईआ। दस्म दुआरी बाहर कढा, साचे मार्ग लाईआ। साचा मार्ग आप चला, आपे वेख वखाईआ। सोहँ देश दए वसा, गुरमुख साचे होए सहाईआ। सुरत शब्द इक्क रंग समा, एका लिव लाईआ। पंज तत्त कोई दीसे ना, हड्ड मास नाड़ी रत्त रहिण ना पाईआ। शब्द महल्ला साचा थाँ, हरि साचा आप वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। नानक सुणया साचा ढोला, सच घर वज्जे वधाईआ। पुरख अगम्मड़े तेरा बोला, तेरी धार चलाईआ। निरगुण बणया आपे तोला, सृष्ट सबाई तोल तुलाईआ। लोआं पुरीआं खेले होला, नौ खण्ड करे कुड़माईआ। सत्तां दीपां बदले चोला, चोली रंगण इक्क रंगाईआ। लक्ख चुरासी काया फोला, पड़दा उहला रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर नानक बूझ बुझाईआ। नानक पाया सच दुआरा, साचा घर सुहांयदा। पारब्रह्म तेरा खेल अपारा, तेरा भेव कोई ना पांयदा। आउणा जाणा वारो वारा, आप आपणा रंग रंगांयदा। जुग जुग ल्ए मात अवतारा, धरत धवल सुहांयदा। सतिजुग त्रेता पार किनारा, द्वापर मेट मिटांयदा। कलिजुग आए अन्तिम वारा, साची बणत बणांयदा। निहकलंक ल्ए अवतारा, सृष्ट सबाई वेख वखांयदा। चौदां तबकां दए हुलारा, चौदां लोकां आप हिलांयदा। अवण गवण प्रभ पावे सारा, पवणी पवण सुहांयदा। रवि ससि करन हाहाकारा, तारा मण्डल सर्ब हिलांयदा आकाश प्रकाश ना बन्न्हे धारा, धरत धवल भवांयदा। ज़िमी असमाना तुटे पाड़ा, ना कोई मेल मिलांयदा। वेख वखाणे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, डूँघी कन्दर फेरा पांयदा। लक्ख चुरासी आप चबाए आपणी दाढ़ा, आपणे मुख रखांयदा। लोकमात सुहाए दिवस सतारां हाढ़ा, सतिजुग साची नींह रखांयदा। गुरमुख बणाए साचा लाड़ा, साचा सेहरा सीस बंधांयदा। जोत जगाए बहत्तर नाड़ा, अन्ध अन्धेर मिटांयदा। नेड़ ना आए पंचम धाड़ा, पंचम मोह मिटांयदा। पंचम वखाए इक्क अखाड़ा, पंचम राग अल्हांयदा। पंचम पंचम पावे सारा, पंचम जोड़ जुड़ांयदा। पंचम शब्द पंचम धुन्कारा, पंचम सखीआं मिल मिल

गांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर नानक मेल मिलांयदा। नानक मेला सच घर, घर साचा हरि निरंकारया। खुल्हा रक्खे सदा दर, आवे जावे विच संसारया। ना जन्मे ना जाए मर, मढ़ी गोर ना कोई दबा रिहा। आपणी करनी आपे रिहा कर, करता पुरख आप अख्वा रिहा। नानक गुर भण्डारा भर, शब्द भण्डारा आप वरता रिहा। आपणी करनी आपे कर, क्रिया किरत इक्क समझा रिहा। धरनी उप्पर जोत धर, धरत धवल सुहा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम वेख वखा रिहा। नानक रसना हरि हरि गा, एका अलक्ख जगाईआ। पारब्रह्म तेरी सच सरना, तेरी ओट रखाईआ। लोकमात मेरी पकड़ी बांह, होणा सदा सहाईआ। तेरा पाया एका ना, तेरे विच समाईआ। सतिगुर पूरे बलि बलि जां, गुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। पारब्रह्म गुर इक्क अख्वा, सतिगुर साचा शाह अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोती जोत करे रुशनाईआ। नानक जोती आत्म चानण, शब्द सच्ची धुन्कारा। पुरख निरँजण मिल्या साचा जामन, दो जहानां दए सहारा। मेट मिटाए कामनी कामन, पंचां तत्तां करे ख्वारा। आप फड़ाए आपणा दामन, भरे नाम भण्डारा। आपे सीता आपे रामन, आपे तोड़े गढ़्ह हँकारा। आपे सुन्दर घनईआ शाम शामन, आपे अर्जन करे प्यारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक बख्शे इक्क अधारा। नानक दर वज्जे वधाई, पाया हरि गोबिन्दा। साचे शब्द होई कुड़माई, मिटी सगली चिन्दा। अकाल पुरख तेरी इक्क सरनाई, होए सहाई गुणी गहिंदा। जोग जुगत प्रभ इक्क जणाई, एका धार वखंदा। जो जन सतिगुर पूरे रहे सरनाई, सो जन पार करंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होए सर्ब बख्शिंदा। नानक तेरा साचा रंग, हरि साचे मात चढ़ावणा। लहिणा लाउणा तेरे अंग, गहिणा तन पहनावणा। अमरदास मंगी मंग, अन्तिम मेल मिलावणा। रामदास नुहाए साची गंग, सर सरोवर इक्क सुहावणा। अर्जन वजाए हरि मृदंग, शब्द ढोला एका गावना। हरिगोबिन्दा कसे तंग, साचा खण्डा इक्क चमकावणा। हरि राए समाए परमानंद, परम पुरख समावणा। हरि कृष्न ख़ुशी बन्द बन्द, बाली बुध मिलावणा। गुर तेग बहादर वंडी वंड, कलिजुग अन्त खपावणा। गुर गोबिन्दा करे खण्ड खण्ड, दूती दुष्ट रहिण ना पावणा। पारब्रह्म तेरी चण्ड प्रचण्ड, एका हवन करावणा। पुरी अनन्द जाणा छड्ड, सरसे भेट चढ़ावणा। ग्यारां लक्ख जो लिख्या छन्द, कलम बन्द आप करावणा। कोई ना गाए बत्ती दन्द, रसना जिह्वा ना कोई वखावणा। जीव जन्त भुल्लण मदिरा मासी पापी गन्द, गुर कोई ना दिसे ज़ामना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूत सपूता एह समझावणा। पूत सपूता साचा लाल, हरि गोबिन्द आप उपाया। फल लगाया साचे डाल, फल फुलवाड़ी वेख वखाया। अमृत नुहाए

साचा ताल, सर सरोवर इक्क वखाया। साचा अमृत मारे उछाल, अमर अमर समाया। दर दुरकाए काल महांकाल, महां कालका ल्ए मनाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द मेला सहिज सभाया। गोबिन्द सगला संग तजा, पिता पूत जग वारया। शब्द सिँघासण साचा राज जोग रिहा कमा, इक्क ध्यान लगा रिहा। पारब्रह्म तेरी सच सरना, अकाल मूर्त वेख वखा रिहा। अजूनी रहित तूं बेपरवाह, अनभव प्रकाश करा रिहा। गोबिन्द गोपाला तेरा नाँ, गोबिन्द पैज रखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पूत सपूता एह समझा रिहा। गोबिन्द तेरी फुल फुलवाड़ी, लोकमात आप लगाईआ। लग्गा फल सतारां हाढ़ी, वीह सौ बिक्रमी वेख वखाईआ। रक्खे लाज तेरी केस दाढ़ी, हरि चरन जो ल्ए छुहाईआ। आपे होए पिच्छे अगाड़ी, चारों कुन्ट फेरा पाईआ। गुरसिक्खां घर नेड़ ना आए मौत लाड़ी, जिस जन आपणी दया कमाईआ। लक्ख चुरासी पार किनारी, शब्द कटारी तन पहनाईआ। वेले अन्तिम पावे सारी, प्रगट जोत करे रुशनाईआ। निहकलंका ल्ए अवतारी, साचा डंका आप वजाईआ। तेरा सुहाए बंक द्वारी, सम्बल नगरी नाउँ धराईआ। सोहँ शब्द जै जैकारी, नानक रसना गाईआ। नानक गोबिन्द बण भिखारी, दोवे मंगण बेपरवाहीआ। अकाल मूर्त पुरख अकाला दीन दयाला तेरे दर द्वारी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे नाम इक्क प्याला। गोबिन्द पीता नाम प्याला, मिले जोत अकाल्या। आपे तोड़ जगत जंजाला, फड़ वेखे आपे डाल्हीआ। आपे होए काल महांकाला, आपे करे दुआरा खाल्या। आपे अमृत मारे सर सरोवर इक्क उछाला, आप सुहाए साचा ताल्या। आपे गोबिन्द होया साचा बाला, हरि गोबिन्द आप समा रिहा। आपे चले अवलड़ी चाला, जुग जुग आप चला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग लहिणा मूल चुका रिहा। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, हरि जोत करे रुशनाईआ। नानक गोबिन्द मेल करतार, कर किरपा मेल मिलाईआ। प्रगट हो विच संसार, कूड़ी किरया दए मिटाईआ। चार वरनां इक्क प्यार, ऊँचां नीचां मेल मिलाईआ। राज राजानां करे ख़बरदार, शाह सुल्ताना मेट मिटाईआ। शब्द निशाना अपर अपार, गुण निधाना दए लगाईआ। रसना चिल्ला तीर कमान, हरि भगवान आप उठाईआ। वेख वखाए दो जहान, लोआं पुरीआं फेरा पाईआ। सृष्ट सबाई होए वैरान, लक्ख चुरासी दए दुहाईआ। मनमुख जीव सर्ब पछतान, कलिजुग कूके दए दुहाईआ। मन्दिर मस्जिद गुरद्वार बहि बहि सारे गाण, गुर पूरा कोई ना पाईआ। अमृत वेले उठ कर अशनान, नहावन नहौणी रहे नहाईआ। आत्म उपजे ना किसे ब्रह्म ज्ञान, पारब्रह्म ना कोए जणाईआ। चिट्टे बस्त्र सारे पाण, दुरमति मैल ना कोई गंवाईआ। वेद पाठ पुराण सुनण कान, अनहद राग ना कोई सुणाईआ। जल भोजन सारे पीण खाण, अमृत आत्म जाम ना कोई पिलाईआ।

तीर्थ तट्टां करन दान, जीअ दान ना कोए कराईआ। जगत हट्टां वेख रहे मकान, काया मन्दिर ना खोज खुजाईआ। जंगल जूह फिरन उजाड़ पहाड़ सर्ब पछतान, पान्धी पन्ध ना कोए मुकाईआ। साधां सन्तां करन पछान, सतिगुर प्रीख्या विच ना आईआ। मण्डल रास गोपी काहन, मथरा बिन्दरावन गोकल रास रचाईआ। कँवल नैण ना करे दर परवान, सुन्दर कुण्डल मुकट बैन मकंद मनोहर लखमी नरायण दिस ना आईआ। राम सीता सारे कहिण, सीता सुरती ना राम व्याहीआ। गणपति गणेश ध्यान लगायण, सीस भेट ना कोई कराईआ। शिव शंकर दुआरे सारे पायण, शंकर बरन ना कोए जणाईआ। ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म रहे वखान, ब्रह्म भेव ना राईआ। विष्नूं वंसी कुल जहान, अछल अछल कराईआ । सतिजुग साचे हो बलवान, शाम करे कुड़माईआ। रिग देवे हरि साचा दान, त्रेता झोली पाईआ। युजर करे इक्क वख्यान, साँवल सुन्दर रूप समाईआ। कलिजुग जोधा सूर बली बलवान, संग मुहम्मद चार यार संग रखाईआ। अल्ला राणी नार रकान, जोबन रही हंढाईआ। खेलण खेल पंज शैतान, जीव जहान रहे खपाईआ। नानक गुर हो मेहरवान, आपणी दया कमाईआ। एका बख्शे हरि ध्यान, अमरापद समाईआ। नानक नानक सारे गान, नानक हथ्थ किसे ना आईआ। मदिरा मास पीण खाण, मन मति रही कुरलाईआ। अन्तिम पीड़े कोहलू घाण, ना सके कोई बचाईआ। पुरख अबिनाशी जाणी जाण, हर घट वेखे थाउँ थाँईंआ। गुरमुख साचे बाल अञ्याण, आप आपणी गोद उठाईआ। देवे नाम धुर फ़रमाण, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। गुर गोबिन्दा कर परवान, गुर गोबिन्द मेल मिलाईआ। अकाल पुरख हरि तख्त महान, लोकमात ना कोई जणाईआ। आपे बैठ हरि मेहरवान, आप आपणी करे रुशनाईआ। लोआं पुरीआं खण्ड मण्डल ब्रह्मण्ड वरभण्ड जेरज अंड उत्भुज सेत्ज रचन रचाईआ। लक्ख चुरासी वंडी वंड, नौ दस ग्यारां बीस तीस चार लक्ख लेख लिखाईआ। आपे करे खण्ड खण्ड, खण्डनहार आप अख्वाईआ। कलिजुग अन्तिम फड़े हथ्थ चण्ड प्रचण्ड, सोहँ खण्डा नाउँ रखाईआ। मनमुख जीवां देवे दंड, लेखा कोई रहिण ना पाईआ। कलिजुग जीव नार दुहागण रंड, कन्त सुहाग ना कोई हंढाईआ। चारों कुन्ट दहि दिशा वध्या भेख पखण्ड, गुर पीर साध सन्त घर घर बैठे धूंणीआँ ताईआ। जूठ झूठ पौदे डण्ड, हरि का नाम हथ्थ ना आईआ। पारब्रह्म प्रभ सुत्ता दे कर कंड, आत्म सेजा मुख भवाईआ। गुरमुख विरले मंगी साची मंग, गुरचरन सच्ची सरनाईआ। दूई द्वैती ढाही कंध, एका घर सुहाईआ। जोत निरँजण चाढ़्हे चन्द, अट्ठे पहर करे रुशनाईआ। सुरत सवाणी मुक्के पन्ध, शब्दी शब्द समाईआ। सतिगुर पूरा सुणाए एका छन्द, नाद अनादी धुन वजाईआ। गा ना सके बत्ती दन्द, रसना भेव ना पाईआ। मनमुख जीव भागांमन्द, बैठे मुख सरमाईआ। कलिजुग अन्धेरा जगत अन्ध, ना कोई अन्धेर मिटाईआ। जगत विकारा मुख

लग्गा गन्द, हउमे हँगता रोग वधाईआ। गुरमुख विरले पाया परमानंद, निजा नंद विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप अख्वाईआ। विष्नूं भगवान हरि भगवन्ता, भगवन मेल मिलांयदा। खेले खेल आदिन अन्ता, आदि जुगादी आप अख्वांयदा। गुरमुख उभारे साचे सन्ता, गुरमति गुर दया कमांयदा। तोड़े गढ़्ह हउमे हँगता, काया मन्दिर चढ़ वेख वखांयदा। दर दुआरे जो जन होए मंगता, प्रभ साची भिच्छया नाम झोली पांयदा। काया चीथड़ा आपे रंगता, रंग मजीठी इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजन साचा मेला, साचे हरि विछड़ कदे ना जांयदा ।

दरस नाम अमोल, ना कोई हट्ट विकांयदा। दरस नाम अनभोल, तीर्थ तट ना कोई रखांयदा। दरस नाम अडोल, मस्जिद मन्दिर मट्ठ कोई ना पांयदा। दर्शन नाम अतोल, अठसठ ना कोई तुलांयदा। गुर पूरा जिस जन पड़दे देवे खोल्ह, गुर मन्दिर अन्दर दरस दिखांयदा। दरस गुर जगत जुग मीता, नित नित आप वखाया। दरस गुर जन रचन रचीता, चेतन्न रूप दृढ़ाया। दरस गुर जिस काया कीता, हरि हरि आप कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर्शन दरस आप अख्वाया। दर्शन गुर जोग निराला, गुरमुख विरला पांयदा। दर्शन गुर जोत अकाला, अकाल पुरख मिलांयदा। दरस गुर होए रखवाला, अट्ठे पहर सेव कमांयदा। दर्शन गुर होए काया मन्दिर सच्ची धर्मसाला, गुर पूरा आप वखांयदा। दर्शन गुर करे हाल बेहाला, सुरती सुरत भवांयदा। दर्शन गुर फंद कटाए काल महांकाला, दीन दयाला वेख वखांयदा। दर्शन गुर फल लगाए काया डाला, सिंच क्यारी हरी करांयदा। दर्शन गुर तोड़े जगत जंजाला, माया ममता मोह चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि दर्शन वेख वखांयदा। दर्शन गुर आत्म जोती, जोती नूर उपाया । दर्शन गुर मेट मिटाए वरन गोती, साची सूरत इक्क वखाया। दर्शन गुर गुरमुख विरला पाए विच्चों कोटन कोटी, कोटन कोट रहे ध्यान लगाया। दर्शन गुर आप चढ़ाए उप्पर चोटी, बेड़ा बन्ने लाया। दर्शन गुर कढ्ढे वासना खोटी, दुरमति मैल धुआया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नेत्र नैणा दरस दिखाया। दर्शन गुर साचे नैण, गुरमुख विरला पांयदा। दर्शन गुर ना रसना सके कहिण, महिमा अगणत ना कोई गणांयदा। दर्शन गुर चुकाए लहिण देण, आवण जावण पन्ध मुकांयदा। दर्शन गुर साक सज्जण सैण, भाई भैण अख्वांयदा। दर्शन गुर बस्त्र पाए तन साचा गहिण, हार शृंगार आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि दर्शन दर्द मिटांयदा। दर्शन गुर साख्यात, गुरमुख विरले पाया। दर्शन गुर करे पारजात, गुरमुख ल्ए तराया। दर्शन गुर बन्न्हे नात, नाता चरन इक्क रखाया। दर्शन

गुर वड करामात, भेव कोई ना राया। दर्शन गुर बूंद स्वांत, तृष्ना भुक्ख मिटाया। दर्शन गुर इक्क इकांत, एका लिव लाया। दर्शन गुर मेट मिटाए अन्धेरी रात, साचा चन्द चढ़ाया। दर्शन गुर पुच्छे वात, गुर सतिगुर होए सहाया। दर्शन गुर साची दात, धुर मस्तक लहिणा झोली पाया। दर्शन गुर मिले कमलापात, कन्त कन्तूहला मेल मिलाया। दर्शन गुर वेखे मार झात, झिरना निझर दए झिराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरना फरना दए खुल्हाया। दर्शन गुर वड्डी वड्याई, हरि हरि मेल मिलांयदा। दर्शन गुर सहिज धुन उपजाई, धुनी राग अल्हांयदा। शब्द गुर सगली चिन्द मिटाई, सगला संग तजांयदा। दर्शन गुर आत्म घर वज्जे वधाई, मंगलाचार करांयदा। दर्शन गुर नेत्र कज्जल धार बंधाई, तीजा नैण खुल्हांयदा। दर्शन गुर मेला पारब्रह्म गोसाँईं, गहर गम्भीर समांयदा। दर्शन गुर चाँईं चाँईं, गुरमुख विरला पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि दरसी दरस दिखांयदा। दर्शन गुर साचा मेवा, गुरमुख विरले पाया। दर्शन गुर मस्तक मणीआं कौस्तक थेवा, हरि साचे आप लगाया। दर्शन गुर रसना जिह्वा, अजपा जाप जपाया। दर्शन गुर अलक्ख अभेवा, आदि निरँजण दर्शन गुर साची सेवा, निरभउ साचा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन दरस दिखाया। दर्शन गुर हरि भगवन्ता, हरि हरि संग निभाए। दर्शन गुर साचे सन्ता, सतिगुर मेल मिलाए। दर्शन गुर नारी कन्ता, एका सेज सुहाए। दर्शन गुर काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्ता, उतर कदे ना जाए। दर्शन गुर साचा धाम सुहंता, थिर घर इक्क रखाए। दर्शन गुर देवे नाम सुगंधता, साचा हवन कराए। दर्शन गुर पार कराए जिउँ नानक अंगदा, अंगीकार अख्वाए। दर्शन गुर रलाए साची संगता, जो जन मंगता दर दुआरे आए। दर्शन गुर तोड़े गढ़्ह हँकार हँगता, हउमे रोग रहिण ना पाए। दरस गुर मेट मिटाए भुक्खा नंगता, नंगा भुक्खा ना कोई दिसाए। दरस गुर अमृत धार वहाए हँगता, गंगा गोदावरी रही शरमाए। दर्शन गुर दो जहानां पार लँघता, शौह दरया ना कोई रुढ़ाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले मेल मिलाए। दर्शन गुर वड सिन्ध सागर, गहर गम्भीर अख्वाया। दर्शन गुर जोत जगाए काया गागर, नूरो नूर उपाया। दरस गुर गुरमुख विरला बणे सुदागर, मनमुख झूठे धन्दे लाया। गुर का शब्द रत्ती रत्नागर, नाम रत्ती रत्त दए रंगाया। गुर का शब्द निर्मल कर्म करे उजागर, जोग जुगत इक्क बताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दासी दास आप अख्वाया। गुर का दरस शब्द गुर मन्त्र, आत्म हरि लिव लाईआ। गुर का शब्द बुझाए बसन्तर, अग्नी अग्ग रहिण ना पाईआ। गुर का शब्द जोग जुगन्तर, जुग जुग आप कराईआ। गुर का शब्द जाणे बिध अन्तर, आत्म बूझ बुझाईआ। गुर का शब्द सर्ब वरतंतर, हर घट रिहा

समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्द करे कुड़माईआ। गुर का शब्द जगत सच जोग, जुगत आपणे हथ्थ रखाईआ। गुर का शब्द सच्चा सच भोग, जन भगतां रिहा कराईआ। गुर का शब्द धुर संजोग, धुर विछड़े मेल मिलाईआ। गुर का शब्द दरस अमोघ, आप आपणा दए कराईआ। गुर का शब्द आत्म चोग, माणक मोती मुख खवाईआ। गुर का शब्द कटे रोग, चिन्ता सोग मिटाईआ। गुर का शब्द पार कराए तीनां लोक, त्रैगुण माया फंद कटाईआ। गुर का शब्द सच सलोक, सोहँ शब्द वड्डी वड्याईआ। गुर का शब्द ना सके कोई रोक, ब्रह्मा विष्न शिव बैठे सीस झुकाईआ। गुर का शब्द साची मोख, आत्म बूझ बुझाईआ। गुर का शब्द ना हरख ना सोग, आलस निन्दरा विच ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे नाम वड्याईआ। गुर का शब्द सच खज़ाना, गुर पूरे आप भराया। गुर का शब्द बीना दाना, दाना बीना आप अख्वाया। गुर का शब्द करे ठांडा सीना, अमृत धार चुआया। गुर का शब्द सदा रस भीन्ना, रस रसना इक्क जणाया। गुर का शब्द जिस जन चीना, चेतन्न चित वखाया। गुर का शब्द जिउँ जल मीना, गुरमुख साचे ल्ए तराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर मन्त्र नाम दृढ़ाया। गुर का शब्द शब्द अनुराग, राग वेद ना गाया। गुर का शब्द वड्डे वड भाग, वड भागी गुरमुख पाया। गुर का शब्द कन्त सुहाग, गुर मन्दिर दए सुहाया। गुर का शब्द सच चिराग, जोती नूर करे रुशनाया। गुर का शब्द बुझाए तृष्ना आग, तृखा रहिण ना पाया। गुर का शब्द बणाए हँस काग, कागों हँस बणाया। गुर का शब्द धोवे दाग, मानस जन्म लेखे लाया। गुर का शब्द सदा सद रिहा जाग, गुर का शब्द रिहा जगाया। गुर का शब्द जिस जन गया लाग, मन मनुआ बंध बंधाया। गुर का शब्द बन्न्हे तन साचा ताग, मन मति दूर कराया। गुर का शब्द पकड़े जन वाग, बुध बोध ना ज्ञान जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्आया । गुर का शब्द साचा सज्जण, साचा संग निभांयदा। गुर का शब्द साचा मजन, साचा धाम सुहांयदा। गुर का शब्द साचा हजन, हाजी हज्ज वखांयदा। गुर का शब्द साचा राजन, शाह सुल्तान आप अख्वांयदा। गुर का शब्द प्रगट होया देस माझन, कलिजुग सोया आप उठांयदा। गुर का शब्द सच्चा सच ताजन, शाह अस्वार आप हो जांयदा। गुर का शब्द रक्खे सद लाजन, लाजावन्त अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द नगारा इक्क वजांयदा। गुर का शब्द सच नगारा, गुर पूरे आप वजाया। गुरसिख सोया रिहा ना कोई नौ दुआरा, दसवां बूझ बुझाया। गुर का शब्द वसे उच्चे अटल महल्ल मुनारा, थिर घर नाउँ रखाया। गुर का शब्द ना दिसे मन्दिर मस्जिद गुरदुआरा, गुरमुख हिरदे विच समाया। गुर का

शब्द बन्द ना होए चार दिवारा, छप्पर छन्न ना कोई टिकाया। गुर का शब्द अन्त ना पारा वारा, भेव अभेदा ना कोई लिखाया। गुर का शब्द गुरु गुर करतारा, करता पुरख अख्वाया। गुर का शब्द नारी नारा, नर नरायण आप हो जाया। गुर का शब्द मीत मुरारा, पीत पितम्बर सीस सुहाया। गुर का शब्द गुर अवतारा, गुर गोबिन्द मेल मिलाया। गुर का शब्द गुर भरे भण्डारा, सम्बल नगरी आप टिकाया। गुर का शब्द गुप्त ज़ाहरा, अन्दर बाहर समाया। गुर का शब्द एका नाअरा, एकँकारा रिहा लगाया। गुर का शब्द सच जैकारा, सो पुरख निरँजण आप जणाया। गुर का शब्द खण्डा दो धारा, दो जहानां रिहा हिलाया। गुर का शब्द हरि रूप अपारा, हरि हरि आप समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी शब्द उपाया। गुर का शब्द वड बलकारा, खेले खेल दो जहानां। गुर का शब्द तिक्खी धारा, मारे मार जोधे सूर नौजवाना। गुर का शब्द तेज़ कटारा, गुर का शब्द तीर कमाना। गुर का शब्द आर पारा, गुर का शब्द विच म्याना। गुर का शब्द पार किनारा, गुर का शब्द वहिण वहाणा। गुर का शब्द प्रगट विच संसारा, गुर का शब्द होए तराना। गुर का शब्द नाम अधारा, गुर का शब्द सहिज मेल मिलाना। गुर का शब्द निहकलंक नरायण नर अवतारा, खेले खेल श्री भगवाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे वरते आपणा भाणा। गुर का शब्द साचा भाणा, हरि भाणे विच समाया। ना कोई जाणे चतर सुघड़ स्याणा, ज्ञानी ध्यानी भेव ना राया । ना कोई जाणे वड विद्वाना, पढ़ पढ़ पुस्तक मोह वधाया। ना कोई जाणे राज राजाना, लेखा लेख ना कोई सिखाया। ना कोई जाणे शाह सुल्ताना, गुर शब्दी भेख वटाया। गुर का शब्द मर्द मरदाना, चेला गुर आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्दी नाउँ धराया। शब्दी गुर सच महल्ला, एका एक वसाया। शब्द गुर वसे इक्क अकल्ला, एकँकारा रूप वटाया। सतिगुर साचा धाम बैठा मल्ला, दिस किसे ना आया। शब्द गुर अछल अछल्ला, अछल अछल कराया। शब्द गुर बोले हल्ला, कलिजुग वेला अन्तिम आया । नौ खण्ड पृथ्मी पए र्तथल्ला, सत्तां दीपां ल्ए हिलाया। हाहाकारी जलां थला, उच्चे टिल्ले देण दुहाया। जन भगतां मेटे दूई द्वैती सल्ला, एका दूजा भउ चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द शब्दी नाउँ धराया। शब्द गुर साचा नामा, हरि नामे वड वड्याईआ। शब्द गुर अन्तरजामा, हर घट बूझ बुझाईआ। शब्द गुर देवे साचा तामा, अमृत आत्म जाम प्याईआ। शब्द गुर पूरन कराए कामा, जिस जन आस तकाईआ। शब्द गुर पल्ले बन्न्हे साचा दामा, ठग्ग चोर यार लुट्ट कोई ना जाईआ। शब्द गुर वड नाम नामा, गुर शब्दी शब्द समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुखां रिहा वरताईआ।

गुर शब्द गुर भण्डारा, गुर पूरे आप वरताया। जो जन मंगण आए दुआरा, आत्म झोली दए भराया। आपे खोल्हे बन्द किवाड़ा, बजर कपाटी पड़दा लाहया। वा ना लग्गे तत्ती हाढ़ा, जिस जन चरनी सीस झुकाया। मेट मिटाए पंचम धाड़ा, पंचम मोह चुकाया। धर्म वखाए सच अखाड़ा, साचा मेल मिलाया। करे प्रकाश बहत्तर नाड़ा, जोती नूर सवाया। गुरमुख साजन साचा लाड़ा, साचे घोड़े आप चढ़ाया। दरगहि साची साचे घर आपे वाड़ा, साचा धाम सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा नाम जपाया। गुर का शब्द नाम प्रभाती, अमृत वेला सुहाया। एका रंग रंगाए दिवस राती, रैण अन्धेरी रहिण ना पाया। ना कोई दीवा बाती दीपक जोती इक्क जगाया। जिस जन बख्शे साची दाती, दर दुआरा दए सुहाया। देवे दरस बहु बहु भांती, बिधनाना मेल मिलाया। जन भगतां अन्तिम देवण आया बाकी, निहकलंका जामा पाया। अमृत जाम प्याए साचा साकी, सच प्याला इक्क रखाया। आत्म अन्दर खोल्हे ताकी, निर्मल जोत करे रुशनाया। शब्द गुर वड पाकन पाकी, पाकी पाक अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार वरन खुल्हाए एका दर, एका मन्त्र नाम दृढ़ाया। चार वरन इक्क दुआरा, एका नाम जणाईआ। एका शब्द इक्क प्यारा, एका धुन उपजाईआ । एका पवण इक्क हुलारा, एका झूला रिहा झुलाईआ। एका सवन एका धारा, एका मेघा रिहा बरसाईआ। एका बावन एका बवन, एका भेखी भेख वटाईआ। एका रामा एका रावन, एका सीता ल्ए प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्दी शब्द करे चढ़ाईआ । गुर शब्द चढ़ाई नौ खण्ड, सत्त दीप वज्जे नगारा। लोआं पुरीआं वंडी वंड, कलिजुग तेरी अन्तिम वारा। लक्ख चुरासी खण्ड खण्ड, ना दीसे कोई सहारा। सिर उठाई पापां पंड, कलिजुग जीआं बद्धा भारा। नार दुहागण दिसे रंड, चारों कुन्ट हाहाकारा। मनमुख जीवां वढ्ढे कंड, मार खण्डा सोहँ दो धारा। खेले खेल विच ब्रह्मण्ड, निहकलंक नरायण नर अवतारा। गुर गोबिन्दे मंगी मंग, प्रभ बख्शे सच प्यारा। काया चोली चाढ़्हे रंग, देवे शब्द सहारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्द गुरमुख देवे वर, जिस जन बख्शे चरन प्यारा।

५ माघ २०१४ बिक्रमी सूबेदार वतन सिँघ दे घर पिण्ड शरींह पुर तहिसील दसूहा ज़िला हुशिआरपुर

हरि जोती शब्द धार, हरि हरि आप वहाईआ। हरि हरि शब्द अपार, भेव कोई ना पाईआ। हरि का शब्द रूप करतार, करता पुरख आप अख्वाईआ। हरि का शब्द हरि निरँकार, निरगुण नाम धराईआ। हरि का शब्द खेल अपार, हरि हरि

विच रिहा समाईआ। हरि का शब्द हरि प्यार, हरि हरि आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि शब्द दए वड्याईआ। हरि शब्द सच सुल्ताना, हरि साचे आप बणाया। सच शब्द वड मेहरवाना, मेहरवान आप अख्वाया। हरि शब्द वड दानी दाना, देवणहार आप अख्वाया। हरि शब्द साचा गाणा, हरि साचे आप अल्हाया। हरि शब्द सच तराना, हरि साचे आप सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि शब्दी शब्द उपाया। हरि शब्द सच्चा शाह, एका एक अख्वांयदा। हरि शब्द बेपरवाह, भेव कोई ना पांयदा। हरि शब्द बणाए आपणा नाँ, नाम नामा आप रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि शब्दी शब्द जणांयदा। शब्द सुत वड बलकारा, एका एक अख्वाया। पारब्रह्म अबिनाशी अचुत्ता, खेले खेल खेलणहारा आप अख्वाया। जुग जुग सुहाए आपणी रुत्ता, आपणे भाणे विच समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि शब्दी शब्द उपाया। शब्द सुत वड बलवाना, हरि एका एक रखाया। खेले खेल दो जहानां, जुग जुग आप खिलाया। मेले मेल श्री भगवाना, भगवन रूप समाया। आदि अन्त नौजवाना, ना मरे ना जाया। जन भगतां करे मात पछाना, वेखणहार दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि शब्दी शब्द उपाया। शब्द गुर साचा सूरा, सतिगुर आप उपाया। आपे राग अनादी तूरा, आपे नाद वजाया। आपे होए सर्ब गुण भरपूरा, गुण भरपूर आप अख्वाया। आपे बख्शे चरन धूढ़ा, आपे मस्तक टिक्का लाया। आपे चाढ़्हे रंग गूढ़ा, काया रंगणहार आप अख्वाया। आपे नाता तोड़े कूड़ो कूड़ा, आपे ल्ए लड़ लगाया। आपे चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़ा, जिस जन आपणी दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि शब्द दए वड्आया। हरि शब्द वड्डी वड्याई, हरि वड्डा वड पाया। लोआं पुरीआं कर कुड़माई, पारब्रह्म ब्रह्म समझाया। एका धुन इक्क जणाई, एका नाद वजाया। एका गुण इक्क रघुराई, एका वेख वखााया। इक्क पुकार रिहा सुण सर्ब घट थाँईं, आदि अन्त इक्क समाया। एका वेखे चाँईं चाँईं, जुग जुग मात फेरा पाया। एका पकड़ उठाए फड़ फड़ बाहीं, हरिजन देवे मात मिलाया। एका देवे ठंडीआं छाईं, हउमे दु:खड़े रोग गंवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर साचा साचा सुत शब्दी शब्द तराया। सतिगुर साचा सूरा, हरि हरि नाम रखाया। आसा मनसा जुग जुग पूरा, जुग जुग वेस वटाया। भगत दुआरे हाज़र हज़ूरा, हरिजन आप हो आया। आपे नेरन आपे दूरा, दूरो दूर आप अख्वाया। आपे जोती आपे नूरा, नूरो नूर आप समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा नाउँ उपाया। आप आपणा नाउँ धराए, आपणी कल वरताईआ। राग अनादी एका गाए, गावणहार आप अख्वाईआ। ब्रह्मादी ब्रह्म खोज खुजाए, पारब्रह्म वड्डी

वड्याईआ। आदि जुगादी भेख वटाए, भेखाधारी आप अख्वाईआ। मोहण माधव माधी नाम धराए, नर नरायण हरि रघुराईआ। बोध अगाधी शब्द जणाए, हरि शब्द वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग वेखे वेखणहारा खेल, हरिजन साचे ल्ए जगाईआ। हरिजन साचा आप जगाउणा, हरि हथ्थ रखा वड्याईआ। आत्म ब्रह्म ज्ञान दवाउणा, एका ताल सुणाईआ। अनहद वाजा इक्क वजाउणा, पंचम सेवा लाईआ। पंचम बहि बहि घर साचे गाउणा, आत्म घर वज्जे वधाईआ। आत्म सर इक्क नहाउणा, सर सरोवर इक्क वखाईआ। आत्म कुण्डा आपे लौहणा, बजर कपाट तुड़ाईआ। दस्म दुआरी भेव खलाउणा, आत्म सेज विछाईआ। निर्मल जोती दीप जगाउणा, अट्ठे पहर करे रुशनाईआ। आप आपणा मेल मिलाउणा, आप आपणे अंग लगाईआ। नारी कन्ता एका धाम सुहाउणा, साचा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्दी देवे साचा वर, गुरमुख वड्डी वड्याईआ। गुरसिख गुर दीन दयाला, गुर गोबिन्द रूप समाईआ। गुर पारब्रह्म सर्ब रखवाला, हर घट बैठा आसण लाईआ। गुर सतिगुर तोड़े जगत जंजाला, जो जन आए सरनाईआ। गुर पार कराए नेड़ ना आए काल महांकाला, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुर गुरसिख उपाए बणाए साचे लाला, लाल अनमुल्लड़े नाउँ धराईआ। फल लगाए काया डाल्हा, अमृत आत्म मुख चुआईआ। जुग जुग चले अवलड़ी चाला, चाल निराली आप अख्वाईआ। हरिजन मेल मिलाए काया धर्म सच्ची धर्मसाला, दर घर साचा इक्क सुहाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। वड वड्याई हरि समरथ, जुग जुग आप रखाईआ। आपे जाणे महिमा अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर चल्लया एका रथ, रथ रथवाही आप अख्वाईआ। कलिजुग कूड़ कुड़यारा रिहा मथ, लक्ख चुरासी दए दुहाईआ। पंच विकारे पाई नथ्थ, मन मति होई हलकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुर शब्दी बणत बणाईआ। गुर शब्द सुणाए साचा ढोला, हरि साचे वड वड्याईआ। एका नाम इक्क जैकारा एकँकारा एका बोला, एका ताल वजाईआ। इक्क भण्डारा सच दुआरा एका खोल्हा, आपे रिहा वरताईआ। जुग जुग बणया साचा तोला, तोलणहार आप अख्वाईआ। द्वापर प्रगटे कला सोलां, कलिजुग अन्तिम अनन्त कल अख्वाईआ। जन भगतां बजर कपाटी पड़दा खोल्हा, आप आपणा दरस दिखाईआ। मनमुखां रक्खया पड़दा उहला, जोत निरँजण दीप जगाईआ। भेखी भेख वटाए काया चोला, शब्दी शब्द समाईआ। इक्क शब्द इक्क जैकारा चार वरन साचा बोला, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। हँ हँगता होए गोला, हउमे रोग जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, शब्दी शब्द गुर गुर शब्दी शब्द रूप अख्वाईआ।

हरि शब्द गुर देव देवा, आदि पुरख अपारा। हरि शब्द जोग जुगत जग करे सेवा, लोकमात ल्ए अवतारा। हरि शब्द अलक्ख अभेवा, वेख वखाए लोआं पुरीआं नौ खण्ड तेरा पसर पसारा। हरि का शब्द रसना जिह्वा, जिस जन रसन उचारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, मेल मिलाए विच संसारा। हरि का शब्द हरि अगम्म, अगम्मड़े धाम सुहाया। ना मरे ना पए जम्म, आवण जावण विच ना आया। ना कोई पवण स्वासी वेखे दम, नेत्र नीर ना कोई वहाया। जुग जुग जाणे आपणा कम्म, करता पुरख आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका एक अख्वाया। एका एक आदि निरँजण, एका जोत जगाईआ। सतिगुर शब्द होए दर्द दु:ख भंजन, भव सागर पार कराईआ। जन भगतां बख्शे नेत्र अंजन, नाम नामा झोली पाईआ। चरन धूढ़ कराए साचा मजन, दुरमति मैल गंवाईआ। प्रगट होए हरि साचा सज्जण, निर्मल जोत करे रुशनाईआ। भगत सुहेला आया पड़दे कज्जन, इक्क दोशाला उप्पर पाईआ। जो घड़या सो अन्तिम भज्जण, थिर कोई रहिण ना पाईआ। कलिजुग जीव दर दर घर घर छड्ड छड्ड भज्जण, निहकलंक वड्डी वड्याईआ। काल नगारे चारों कुन्ट दहि दिशा वज्जण, कलिजुग रिहा वजाईआ। कोई ना किसे रक्खे लज्जण, साध सन्त बैठे मुख़ छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सम्मत चौदां करे रुशनाईआ। सम्मत चौदां चौदां लोक, हरि एका हट्ट खुल्हाया। एका शब्द इक्क सलोक, एका नाअरा लाया। हरि का भाणा ना सके कोई रोक, कलिजुग वेला अन्तिम आया। लक्ख चुरासी देवे झोक, राए धर्म दए सज़ाया। जन भगतां बख्शे अन्तिम मोख, जगत वड वड्आया। ना हरख ना कदे सोग, चिन्ता दु:ख ना कोई रखाया। चार वरन तेरा एका जोग, प्रभ साचा दए वखाया। सोहँ शब्द साचा भोग, आत्म सेजा दए कराया। दो जहानां ना होए विजोग, मेली मेला दो जहान मेल मिलाया। आत्म दरसी दरस देवे अमोघ, आप आपणा रूप वटाया। एका साची चोग, सोहँ हँसा मुख पुआया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका डंका रिहा वजाया। एका डंका हरि भगवन्ता, आपणा आप वजांयदा। आप उठाए साधन सन्ता, राज राजाना आप उठांयदा। कलिजुग जीवां माया पाए बेअन्ता, गूढ़ी नींदे सवांयदा। गुरमुखां काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्ता, उतर कदे ना जांयदा। तोड़े गढ़्ह हँकारी हँगता, सो पुरख निरँजण मेल मिलांयदा। मनमुख जीव भुक्खा नंगता, नौ दर सदा कुरलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन मेले साचे घर घर घर विच आप करांयदा। कलिजुग तेरा अन्तिम निशाना, प्रभ साचे इक्क रखाया। लोआं पुरीआं वेखे मार ध्याना, ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर ल्ए जगाया।

नौ खण्ड पृथ्मी इक्क बिबाणा, सत्तां दीपां रिहा फिराया। लक्ख चुरासी पावे आणा, एका नाम धराया। जन भगतां बन्न्हे आत्म अन्दर साचा गाना, एका तन्द बंधाया। शब्द सुणाए साचा गाणा, अनहद ताल वजाया। करे कराए दर परवाना, पारब्रह्म प्रनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका मार्ग लाया। एका मार्ग एका राह, एका जोत जगाईआ। एका शब्द गुर बेपरवाह, एका वेखे थाउँ थाँईंआ। नित नवित्ता करे सच न्याउँ, आपणी कल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग जोत करे रुशनाईआ। कलिजुग अन्तिम रैण अन्धेरा, चारों कुन्ट पसारया। पारब्रह्म प्रभ पाए फेरा, खेले खेल अपर अपारया। आपे ढाए भरमां डेरा, मनमुख जीवां तोड़े गढ़्ह हंकारया । चार वरन कराए एका संझ सवेरा, सतिजुग साचा सच द्वारया। आप चुकाए मेरा तेरा, तेरा मेरा रूप वखा रिहा। चौथे जुग देवे गेड़ा, उलटी लट्ठ गिढ़ा रिहा। नौ खण्ड पृथ्मी करे निबेड़ा, हक्क हकीकत वेख वखा रिहा। किसे ना दिसे काया नगर खेड़ा, महल्ल अटल ना कोई जणा रिहा। जन भगतां बन्न्हणहारा बेड़ा, जुग जुग आप बन्न्हा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा रूप वटा रिहा।

सतिगुर साचा मीत, सति पुरख अख्वाया। जिस जन बख्शे चरन प्रीत, नाता बिधाता तोड़ निभाया। एका रंग रंगाए हस्त कीट, ऊँचां नीचां भेव मिटाया। देवे नाम शब्द अनडीठ, लिखण पढ़ण विच ना आया। मिट्ठा करे कौड़ा रीठ, जिस जन आपणी दया कमाया। मनमुखां सुत्ता दे कर पीठ, आत्म अन्तर दिस ना आया। गुरसिख काया चोली चाढ़्हे रंग मजीठ, उतर कदे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर सतिगुर आप अख्वाया। सतिगुर साजन सचा मीता, एका एक अख्वाया। आपे जाणे आपणी रीता, जुग जुग आप चलाया। गुरमुख विरले नाम निधान एका पीता, हउमे रोग गंवाया। एका शब्द दए अतीता, त्रैगुण मोह चुकाया। पंज तत्त कराए ठांडा सीता, सांतक सति वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर सतिगुर नाउँ धराया। सतिगुर नाउँ हरि निरँकार, शब्दी शब्द धराया। आप आपणा कर जैकार, आप आपणा नाअरा लाया। आप आपणी बन्न्हे धार, आपे मार्ग पाया। आप आपणे ल्ए उभार, आप आपणी दया कमाया। आपे देवे अमृत धार, आपे देवे मुख चुआया। आपे खण्डा तन शृंगार, तन गात्रे आप लटकाया। आपे ब्रह्मण्डां पावे सार, जेरज अंडां उत्भुज सेत्ज वेख वखाया। आपे भेख पखण्डा दए निवार, कलिजुग अन्तिम रहिण

ना पाया। आपे खण्डा रिहा हुलार, सो पुरख निरँजण हथ्थ उठाया। हँ हँगता देवे मार, दुरमति रहिण ना पाया। हरिजन मंगता आए दर द्वार, आत्म झोली नाम भराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर मति गुर भेख वटाया। गुर मति गुर साचा शब्द विचोला, दो जहानां वाली। आप सुणाए आपणा ढोला, जगे जोत अकाली। कलिजुग अन्तिम बणया तोला, नानक धार चला ली। गोबिन्द गुर वेखे होला, हथ्थ कमान उठा ली। कलिजुग जीव बणया गोला, माया ममता मोह रखा ली। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमति गुर भेख वटा ली। गुर सतिगुर साचा सच मृदंगा, एका नाम जपाया। गुरमुख चरन द्वार वहाए कोटन गंगा, अठसठ तीर्थ माण गंवाया। अञ्जील कुराना करे भंगा, अल्ला हू हू नाअरा कदे ना लाया। चिट्टे अस्व कस्सया तंगा, पुरख अबिनाशी शब्द सिँघासण आसण लाया। लोआं पुरीआं आपे लँघा, लोकमात वेख वखाया। लक्ख चुरासी जीव जन्त साध सन्त भुक्खा नंगा, नाम वस्त कोए ना झोली पाया। काम क्रोध लोभ मोह हँकार पंज विकार लग्गा दंगा, मन मति बुध रही कुरलाया। अन्तिम वेले ना दिसे कोई संगा, ना कोई संग निभाया। कूड़ कुड़यारा लग्गा चंगा, नाम निधान दिस ना आया। कलिजुग झूठा छड्डणा पैणा धन्दा, वेला अन्तिम आया। पारब्रह्म अबिनाशी करता रहिण ना देवे कोई मदिरा मासी गन्दा, निहकलंकी जामा पाया। गुरमुख साचा सतिजुग चाढ़्हे चन्द नौचन्दा, सीतल साची धार वहाया। कलिजुग जीव आत्म अन्धा, अन्तिम डूँघे वहिण दए रुढ़ाया। जन भगतां बख्शे परमानंदा, निझर धारा मुख चुआया। आदि जुगादि सदा बख्शिंदा, गुर शब्दी आप अख्वाया। लक्ख चुरासी आप उपाए आपणी बिन्दा, अन्तिम आपे मेट मिटाया। दाता दानी वड गुणी गहिंदा, गोबिन्द रूप समाया। सिँघ सवरन तेरी मेटे चिन्दा, आत्म दरसी दरस दिखाया। आत्म दरस धुर संजोगा, हरि साचा मेल मिलांयदा। कलिजुग माया कटे रोगा, जोत निरँजण तेल चढ़ांयदा। आदि अन्त ना होए विजोगा, दो जहानी संग निभांयदा। आत्म सेजा साचा भोगा, सुरत सवाणी संग करांयदा। ना कोई जाणे बांग रोज़ा, ना पंज तत्त निमाज़ अल्हांयदा। प्रभ का भेव सदा सद गूझा, वेद कतेब कोई ना पांयदा। जिस जन बख्शे आपणी सूझा, आपणा दर खुल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे वेख वखांयदा। गुरमुख साजन साचा लाड़ा, हरि साचे आप शृंगारया। नेड़ ना आए पंचम धाड़ा, दर द्वार दए दुरकारया। जोत जगाए बहत्तर नाड़ा, दिवस रैण करे उज्यारया। चरन कँवल वखाए सच अखाड़ा, गुर मन्त्र एका नाम उचारया। होए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, डूँघी कन्दर सुखमन नाड़ा पार करा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, पावे सारया। कलिजुग तेरी अन्तिम धार, प्रभ आपणे

हथ्थ रक्खी वड्याईआ। गुरमुख साचे ल्ए उभार, मनमुखां दए सज़ाईआ। चार वरनां इक्क प्यार, ऊँचां नीचां मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे ल्ए तराईआ। नौ दुआरे लहिणा चुक्के, प्रभ साचा आप चुकांयदा। गुरमुख तेरा पैंडा मुक्के, आवण जावण पन्ध मुकांयदा। हरे कराए बूटे सुके, अमृत आत्म सेज फुल फुलवाड़ी आप लगांयदा। आप आपणी हथ्थीं चुक्के, गुर गोबिन्द भेख वटांयदा। लुकया रहिण ना देवे कोई गुठे, जो जन सरसे तेरी सेव लगांयदा। पुरी अनन्द जो गए रुट्ठे, कलिजुग अन्तिम मेल मिलांयदा। सतिगुर पूरा जुग जुग तुट्ठे, दयाल पुरख आप अख्वांयदा। हरिभगत बंधाए एका मुट्ठे, आप आपणी गंढ्ढ दवांयदा। मेट मिटाए जूठे झूठे, कलिजुग तेरी झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वीह सौ चौदां वेख वखांयदा। वीह सौ चौदां तेरी धार, प्रभ हथ्थ रक्खी वड्याईआ। नौ खण्ड पृथ्मी पावे सार, सत्तां दीपां रिहा जगाईआ। राज राजानां करे ख़बरदार, शाह सुल्ताना रिहा हिलाईआ। शब्द खण्डा तेज़ कटार, आपणे हथ्थ उठाईआ। सम्बल नगरी हो त्यार, आप आपणी ल्ए अंगड़ाईआ। साचा घोड़ा रिहा शृंगार, सोलां कलीआं आसण पाईआ। कल्गी तोड़ा नाम अपार, जोती जोड़ा मेल मिलाया। पहला पौड़ा अपर अपार, सस्सा किला बणाईआ। उप्पर होड़ा वेख संसार, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ। इक्क अकल्ला एकँकार, अकल कला वरताईआ। अछल अछल्ला परवरदिगार, बेऐब आप अख्वाईआ। ख़ुदी ख़ुदाई देवे मार, ऐनलहक जणाईआ। मुकामे हक्क साचा यार, साची बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका कलमा रिहा पढ़ाईआ। एका कलमा हरि कायनात, हरि आपणा आप उपाया। नबी रसूलां वेखे मार झात, चार यारी वेख वखाया। सदी चौधवी अन्धेरी रात, मक्का मदीना फोल फुलाया। सम्मत पन्दरां चढ़े बरात, सोहँ लाड़ा इक्क सज़ाया। ना कोई पुच्छे जात पात, वरन बरन विच ना आया। ना कोई पिता ना कोई मात, भाई भैण साक, सज्जण ना कोई रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्दी शब्द उठाया। गुर शब्दी वड बलवाना, एका एक अख्वांयदा। सोहँ चिल्ला तीर कमाना, हरि आपणा आप उठांयदा। सम्मत पन्दरां आए विच मैदाना, घर साचा वेख वखांयदा। प्रगट होए गुण निधाना, गुणवन्ता आप अख्वांयदा। पकड़ उठाए जीव शैताना, पंचम पंच हिलांयदा। पंचम बन्न्हे हथ्थीं गाना, पंचम मोह चुकांयदा। पंचम कल कर प्रधाना, पंचम काल प्रनांयदा। पंचम बख्शे चरन ध्याना, पंचम महांकाल नेड़ ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे दया कमांयदा। हरिजन साचे एका ओट, एका एक रखाईआ। तन नगारे लग्गे चोट, गुर शब्दी आप लगाईआ। माया ममता कढ्ढे खोट, हँगता गढ़्ह

तुड़ाईआ। मनमुख जीव आलणिउँ डिगे बोट, ना सके कोई उठाईआ। अठसठ तीर्थ साध सन्त बैठे बन्न्ह लंगोट, धीरज धीर ना कोई धराईआ। गुर दर मन्दिर मस्जिद ना भरी पोट, माया राणी होई हलकाईआ। कलिजुग क्रिया देवे वोट, कूड़ी किरत कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे ल्ए उठाईआ। गुरमुख साचे उठ उठ जाग, कलिजुग रैण अन्धेरी छाईआ। सम्बल नगर लग्गा भाग, गुर गोबिन्द जोत जगाईआ। एका शब्द एका नाद, एका ताल वजाईआ। खेले खेल विच ब्रह्मादि, खेले खेल सृष्ट सबाईआ। आदिन अन्ता आदि जुगादि, जुग जुग रचना रिहा रचाईआ। गुरमुख साचे सज्जण सुहेले आपे ल्ए लाध, आप आपणा मेल मिलाईआ। एका धुन जणाई शब्द बोध अगाध, सुन्न समाध खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे थाउँ थाँईंआ। हरिजन साचे सच टिकाणा, एका एक रखाया। गुर सतिगुर साचे चरन ध्याना, जप तप ना कोई कमाया। मिले मेल श्री भगवाना, सति सरूप समाया। जोती दीपक जगे महाना, नूरो नूर दरसाया। आत्म अन्तर उपजाए सच तराना, अनहद ताल वजाया। पंचम बहि बहि गायण गाणा, अटल महल्ल सुहाया। आपे बख्शे पद निरबाना, परमानंद समाया। जोती शब्दी मेल मिलाणा, सुरती सुरत वटाया। एका सेजा धाम सुहाना, एका अंगन लाया। एका दूजा भउ चुकाणा, एका इक्क रखाया। चौथे घर कर परवाना, पंचम दर सुहाया। छेवें छप्पर छन्न ना कोई रखाणा, देहुरा मन्दिर मसीत ना कोई रखाया। सत्तवें सति पुरख निरँजण हरि भगवाना, हरि हरि रूप अख्वाया। अट्ठां तत्तां कर परवाना, आपणे लेखे लाया। नौ दर वेखे जीव शैताना, जीव जन्त हलकाया। दसवें मेल गुरमुख चतुर सुजाना, जिस जन आस रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजन ल्ए वर, आत्म प्यास मिटाया। आत्म प्यास दिवस रात, अट्ठे पहर कुरलाईआ। जिस जन बख्शे बूंद स्वांत, अमृत मुख चुआईआ। चरन कँवल बंधाए साचा नात, ना कोई तोड़ तुड़ाईआ। नाता तोड़े ज़ात पात, वरन बरन ना कोए दिसाईआ। गुरमुख तेरी उत्तम ज़ात, गुर शब्द करे कुड़माईआ। सतिगुर पूरा देवे साची दात, सोहँ झोली पाईआ। अट्ठे पहर रहे प्रभात, जगत अन्धेर दिस ना आईआ। वेले अन्तिम पुच्छे वात, प्रगट हो दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजन साचे मेले गुरु गुर चेले रूप समाईआ। हरि पुरख निरँजण आदि, आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। खेले खेल आदि जुगादि, जागरत जोत जगाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड वजाए आपणा नाद, आपणी धुन उपजाईआ। सन्त सुहेले आपे लाध, आप आपणी बूझ बुझाईआ। हरिजन हरि हरि रहे अराध, सेवक सेवा रहे कमाईआ। मिले मेल हरि माधव माध, मेलणहार सहिज सभाईआ। पंच विकारा देवे बांध, हरि शब्दी डोर बंधाईआ।

सदा सद सुणे फ़रयाद, धरनी धरत धवल सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप उपाए आपे दए मिटाईआ। चार युग मात धर, आपणी दया कमांयदा। आप आपणा वेस कर, आपे वेख वखांयदा। आपे होए दर दरवेश दर, आपे अलक्ख जगांयदा। आपे नर नरेश घर, आपे धाम सुहांयदा। आपे ब्रह्मा विष्न महेष कर, विष्नूं वंसी आप अख्वांयदा। आपे लेखा लेख कर, त्रैगुण माया संग निभांयदा। आपे पंज तत्त उपदेश कर, आपे मोह वधांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी बणत बणांयदा। चार युग प्रभ सेवा ला, एका बाज़ी लाईआ। सतिजुग तेरी वंड वंडा, सतारां लक्ख हज़ार अठाई आयू आप लिखाईआ। त्रेता तेरा वेख वखा, हज़ार छिआनवे लक्ख बारां, बारम बार करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप उपाए आप मिलाए, आप मनाए आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। द्वापर तेरी बन्न्ही धार, खेले खेल महाना। अट्ठ लक्ख चौठ हज़ार, मिल्या धुर फ़रमाना। जीवां जन्तां कर्म विचार, प्रगट होए हरि भगवाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल जीव जहाना। आपे खेल खिलावणहारा, पारब्रह्म अबिनाशी। आपे मारे मार ज्वालणहारा, आपे मण्डल पावे रासी। आपे चन्द सूरज होए तारा, खेले खेल पृथ्मी आकासी। आपे शब्द धुन होए जैकारा, आपे निर्मल जोत करे प्रकाशी। आपे होए धुंधूकारा, आप आपणा वेख वखासी। कलिजुग लिखाया लेख अपारा, चार लक्ख बत्ती हज़ारा, गुरमुख जोबन विरला हंढासी। मनमुख जीव मूर्ख मुग्ध गंवारा, हरि का नाउँ भुलासी। धरत मात करे पुकारा, प्रभ ठाकर अग्गे अबिनाशी। चुक्कया ना जाए मात भारा, मंगे मंग दास दासी। साध सन्त होए हैस्सयारा, भरमे भुल्ले पंडत काशी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे करे बन्द खुलासी। धरत मात कर पुकार, घर साचे रही कुरलाईआ। कलिजुग अन्तिम इक्क हुलार, चारों कुन्ट रिहा दवाईआ। नाल रलाया संग मुहम्मद चार यार, साचा संग निभाईआ। मंगे मंग धुर दरबार, चौदां सदी वेख वखाईआ। अल्ला राणी जै जैकार, हू हू नाअरा लाईआ। चारों कुन्ट दर पसार, कूड़ क्रिया रही कमाईआ। खेले खेल परवरदिगार, खेलणहार सृष्ट सबाईआ। पुरख अबिनाशी कर विचार, आप आपणी दया कमाईआ। शब्द सुत कर त्यार, लोकमात ल्ए जगाईआ। पंज तत्त कर प्यार, नानक नाउँ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दे मति आप समझाईआ। नानक हरि जोत जगा, निरगुण रूप वखाया। आप आपणे दर बुला, आप आपणा अंग वखाया। आप आपणा पड़दा लाह, आप आपणा नूर दरसाया। आप आपणी दया कमा, आप आपणे चरन छुहाया। नानक निरगुण दर्शन पा, दोए जोड़ सीस झुकाया। पुरख अबिनाशी बेपरवाह, जोत जोत डगमगाया। अटल महल्ल वेखे अगम्म

अथाह, उचो ऊँच वखाया। अलक्ख निरँजण एका अलक्ख रिहा जगा, एका भिच्छया झोली पाया। होए प्रतक्ख प्रभ दरस दिखा, सति सरूप समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नानक दित्ता नाम वर, एका एक झोली पाया। एका नाम एका दाता, एका एक भण्डारी। एका पिता एका माता, एका वड संसारी। एका सुत एका सईआ, एका राज द्वारी। एका करे सदा हिता, एका जोत जगे निरँकारी। एका दिसे सूहा चिट्टा, एका रूप अधारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरु नानक दए प्यारी। नानक गुर सुण अरदास, नेत्र नैण निवाया। पुरख अबिनाशी वस्सया पास, दरसी दर्शन पाया। खेले खेल पृथ्मी आकाश, गगन पातालां वेख वखाया। लोआं पुरीआं साची रास, मण्डल मण्डप डेरा लाया। आदि अन्त ना जाए विनास, सच सिँघासण वेख वखाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोती नूर करे रुशनाया। जोती नूर हरि चमत्कारा, एका एक वखांयदा। मंगे मंग नानक दुआरा, अग्गे झोली डांयदा। पुरख अबिनाशी कर प्यारा, साची भिच्छया झोली पांयदा। इक्क शब्द इक्क जैकारा, तेरा मेरा रूप समांयदा। निरगुण लेखा अपर अपारा, लेखा लिख्त विच ना आंयदा। सरगुण साचा कर पसारा, सतिगुर रूप वटांयदा। दोहां विचोला हरि निरँकारा, शब्दी बणत बणांयदा। नानक तेरा रसन जैकारा, सोहँ शब्द सुणांयदा। सृष्ट सबाई दए भण्डारा, नाम सति झोली पांयदा। पंज तत्त कर वरतारा, क्रिया किरत कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक नाम जणांयदा। नानक नामा हरि हरि पा, आत्म रंग चढ़ाया। एका दूजा संग तुड़ा, तीजा वेख वखाया। चौथे घर गया समा, पंचम मेल मिलाया। छेवां मिल्या साचा शाह, अतुट भण्डार रखाया। सत्तवें बैठ बेपरवाह, सति पुरख अख्वाया। गुर शब्द बणाए जगत मलाह, नानक नाम धराया। आप आपणी दया कमा, आपे मार्ग लाया। आपे मन्त्र ल्या सिखा, आपे रिहा पढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक लेखा लेख लिखाया। नानक लिख्या लेखा अपारा, कलिजुग अन्तिम वारी। खेले खेल विच संसारा, चारों कुन्ट दहि दिशा लाए उडारी। लक्ख चुरासी पेखणहारा, आत्म अगम्मड़ी जाणे धारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे नाम अधारी। नन्ना निरगुण रूप नर निरंकारया। नन्ना नानक पाई सार, विच संसारया। कक्का कर्मां रिहा विचार, कलिजुग जीवां पासा हारया। तोलणहारा तोले अपर अपार, मोदीखाना आप चला रिहा। सोहँ बोले जै जैकार, रसना जिह्वा ना कोई हिला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक दित्ता एका वर, सृष्ट सबाई वेख वखा रिहा। नानक तोला तोलणहारा, तोले सृष्ट सबाईआ। एका अंक बोलणहारा, बोले जगत लोकाईआ। इक्क भण्डारा खोलणहारा, खोल्हे सृष्ट सबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, नानक सेव लगाईआ। नानक तोला बण वणजारा, साचा हट्ट चलाया। पारब्रह्म प्रभ दए हुलारा, शब्दी शब्द सुणाया। लक्ख चुरासी कर्म कुकर्म तेरा अन्त विचारा, धरत मात दए दुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा दए निभाया। कलिजुग जीव कर्म कमाउणा जीव कमज़ाता, दोहागण नार इक्क अख्वाईआ। मिले नाम ना साची दाता, मन वैरागी ना कोई कराईआ। जूठा झूठा बद्धा नाता, विषे विकारा जाग खुल्हाईआ। भरम भुलाया ज़ात पाता, वरनां बरनां पई लड़ाईआ। मिले मेल ना इक्क इकांता, जोग अभ्यास सुन्न समाध कोटन कोट बैठे धूंणीआँ ताईआ। जप तप हठ सति रसना अराधा, राधा कृष्न ना रूप समाईआ। सतिगुर पूरा किसे ना लाधा, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। कलिजुग तेरी सुणे अन्त फ़रयादा, संग मुहम्मद वेख वखाईआ। गुर गोबिन्दे देवे दादा, मंगी मंग बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। फल फुलवाड़ी गुर गोबिन्द ला, अन्तिम होए हैरानया। जंगल उजाड़ी डेरा ला, बिरहों सुणाए इक्क तरानया। साचे माही आप सुणा, आप आपणा भेव खुल्हानया। माछूवाड़े बैठा सथ्थर विछा, सूल सुराही खंजर पयालया। तेरी मन्नी इक्क रज़ा, पारब्रह्म पुरख अकालया। हथ्थीं बूटा दित्ता ला, करे कौण संभालया। कलिजुग जड़ रिहा उखड़ा, चले अन्धेरी कालया। फड़ फड़ सरसे ल्ए रुड़ा, चमकौर वेख वखा ल्या। नीहां हेठ ल्ए चणा, तेरा भाणा मीठा गा ल्या। तेग बहादर सेव कमा, धरत मात होए रखवाल्या। बंस सरबंसा तेरी चरनी भेंट चढ़ा, कलिजुग कटे जगत जंजालया। हौला भार रिहा करा, लक्ख चार बत्ती हज़ार आप करा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्दे एह समझा ल्या। गुर गोबिन्द हरि जणा, आपणी दया कमाईआ। तेरा लहिणा तेरी झोली देवे पा, तेरा संग निभाईआ। मुहम्मद अन्तिम रोवे मारे धा, सदी चौधवी दए दुहाईआ। तेरी जोती दए जगा, जोती जोत जगाईआ। शब्दी डंका दए वजा, रणजीत नगारा इक्क वखाईआ। राउ रंकां दए उठा, सोया कोई रहिण ना पाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई एका धाम दए बहा, आप आपणी खेल वरताईआ। कलिजुग जड़्ह दए उखड़ा, तेरे बाले भेट चढ़ाईआ। सतिजुग लड़ दए फड़ा, सति धर्म वड्डी वड्याईआ। साचे पौड़े दए चढ़ा, उच्चा डण्डा हथ्थ रखाईआ। सो पुरख निरँजण दया कमा, जग हिँसा मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्द बूझ बुझाईआ। गुर गोबिन्दा कर परवान, दोए जोड़ करे निमस्कारा। पुरख अबिनाशी तेरा चरन ध्यान, अट्ठे पहर रहे दिदारा। एका मंगे साचा दान, नाम जगत भण्डारा। ना कोई चिल्ला ना कोई तीर कमान, ना देखां शस्त्र धारा। तेरा खण्डा इक्क महान, हरि बख्श सच्चे दुआरा। तन गात्रा बणे म्यान, विच लटके अपर अपारा। दो जहानी

देवे माण, विछड़ ना जाए विच संसारा। ना कोई जाणे जीव जहान, नेत्र सके ना वेख पसारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे वर धुर दरबारा। धुर दरबारी साचा सज्जण, आदि जोत अकाली। गुर गोबिन्दे कराया एका मजन, खेले खेल जगत निराली। कलिजुग काल नगारे अन्तिम वज्जण, गुर पीर देवे ना कोई दलाली। सच धर्म सर्ब जन तजण, जूठ झूठ निमक हलाली। पुरख अबिनाशी आए पड़दे कज्जण, गुरमुखां फल लगाए काया डाल्ही। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्दे देवे वर, तेरा बणे अन्तिम माली। गुर गोबिन्दे वर घर पाया, घर साचे वज्जी वधाईआ। अन्तिम वेले जोत जगाया, हरि जोत करे रुशनाईआ। सम्बल नगरी धाम सुहाया, साढे तिन्न हथ्थ बणत बणाईआ। उच्च महल्ल अटल सुहाया, इट्ट गारा ना कोई लगाईआ। बस्त्र शस्त्र इक्क पहनाया, वेखणहार आप अख्वाईआ। नाम जैकारा एका लाया, एका रिहा सुणाईआ। सतिजुग साची धार बंधाया, चार वरन करे कुड़माईआ। जोती शब्दी जोड़ जुड़ाया, सुरत सवाणी ल्ए प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्दे देवे वर, घर सुहञ्जणा इक्क सुहाईआ। साचा घर हरि सुहञ्जणा, हरि हरि बणत बणाईआ। जगे जोत पुरख निरँजणा, दिवस रैण करे रुशनाईआ। कलिजुग कूड़ कुड़यारा अन्तिम भज्जणा, निहकलंक डंक वजाईआ। सम्मत चौदां गुरमुखां मेला साचे सज्जणा, एका इक्की रिहा पाईआ। सम्मत पन्दरां जगत नगारा एका वज्जणा, सृष्ट सबाई रिहा उठाईआ। सम्मत सोलां राह भुल्ले हाजी हज्जना, मक्का काअबा दए दुहाईआ। सम्मत सतारां सर अमृत छड्ड छड्ड भज्जणा, ना दीसे कोई सहाईआ। सम्मत अठारां काल नगारा घर घर वज्जणा, प्रभ साचा दए रुढ़ाईआ। उन्नी उनीसा अल्ला राणी तेरी कोई ना रक्खे लज्जना, मुख घुँघट रो रो नीर वहाईआ। सम्मत बीसा एका गज्जणा, जगत जगदीसा आप अख्वाईआ। राज राजाना शाह सुल्ताना तख्त ताज सभ तजना, नौ खण्ड ना कोई दिसाईआ। सोहँ शब्द चलाए सच जहाजना, सृष्ट सबाई ल्ए चढ़ाईआ। पुरख अगम्मा अगम्मड़ी मारे वाजना, अगम्मड़े धाम सुहाईआ। प्रगट होए वड शाहो राजन राजना, शाहो भूप आप अख्वाईआ। सतिजुग साचा रचया काजना, साचा चन्द चढ़ाईआ। लेखा चुक्के मक्का काअबा हाजी हाजना, उम्मत रसूलां पन्ध मुकाईआ। ना कोई पढ़े वेद कतेबना, पुराण अठारां ना कोई गाईआ। अञ्जील कुरान ना कोई हिसाबना, तीस बतीस दए दुहाईआ। आपे जाणे शाह नवाबना, पुन सवाब ना कोई रखाईआ। जोती नूर ना झल्ले कोई ताबना, भारत खण्ड वज्जे वधाईआ। दिल्ली तख्त हरि बराजना, पंचम मुख ताज सीस टिकाईआ। सत रंग निशान रचाया जगत काजना, लक्खण करौच पुष्कर जम्बु सलमल सान कुशा दए वखाईआ। नौ खण्ड कराए एका जापना, कुलाखण्ड केत माल इलाबुत किं पुरख हरिवरख करे

रुशनाईआ। हरणयमह तोड़े तापना, भद्र रमक दए जणाईआ। भारत खण्ड प्रभ जोत करे वड प्रतापना, साचा मार्ग सुणाईआ। चौदां लोकां वेख वखावना, आप आपणा फेरा पाईआ। भूअ दूवह लोक देवे दानना, स्वर्ग महर करे कुड़माईआ। जप तप इक्क वैरागना, सति सति दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द जणाईआ। एका शब्द हरि जणा, अतल वितल सितल पावे सारा। तलातल महातल सहातल रसातल एका नाम रखाया। पाताल कराए जै जैकारया बाशक सेजा आप सुहा, सांगो पांग दए हुलारा। लछमी लहिणा झोली पा, चतुर्भुज खेल अपारा। नर नरायण भेख वटा, लोकमात ल्ए अवतारा। सतिजुग साची जोत जगा, चार वरन सुहाए इक्क दुआरा। एका जाप दए जपा, एका नाम अधारा। सोहँ मेला मेल मिला, सो पुरख निरँजण पावे सारा। गुर चेला चेला गुर आप अख्वा, इक्क सुहाए बंक दुआरा। जोत निरँजण तेला दए चढ़ा, सगन मनाए वारो वारा। गुरमुख साचे ल्ए जगा, अनहद वज्जे ताल तलवाड़ा। अमृत आत्म सर दए नुहा, ना कोई दीसे देहुरा मन्दिर गुरुदुआरा। दीपक जोती दए जगा, निर्मल साचा कर उज्यारा। वरन गोती दए मिटा, एका शब्द कराए वणज वपारा। नेती धोती मस्तक तिलक ना सके कोई ला, खेले खेल हरि निरँकारा। साची सिख्या ब्रह्म विद्या आत्म ब्रह्म इक्क पढ़ा, मेल मिलाए पारब्रह्म निरँकारा। आत्म सेजा इक्क विछा, गुरमुख सुहाए तेरा बंक दुआरा। हौली हौली चरन टिका, खोल्हे बन्द किवाड़ा। आप आपणा लड़ फड़ा, मेल मिलाए कन्त भतारा। साची नारी ल्ए प्रना, एका करे प्रेम प्यारा। आप आपणा विच समा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा लेखा दर दरवेशा चार लक्ख बत्ती हज़ार आपे दए मिटा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड, लोआं पुरीआं गगन पतालां आपणी जै जै जै दए करा। शब्द भोग सच घर, गुरमुखां रिहा जगाईआ। सुरती शब्द ल्ए वर, शब्द गुर करे कुड़माईआ। शब्द सुरती अग्गे धर, शब्दी राग सुणाईआ। सुरत शब्द ल्ए फड़, शब्दी सुरत मिलाईआ। सुरत शब्द लग्गे लड़, शब्द सुरत हंढाईआ। शब्द गुर ना कोई सीस ना कोई धड़, ना कोई आकार रखाईआ। अट्ठे पहर रिहा लड़, पंचम मेट मिटाईआ। नाम बीजे लाए जड़्ह, काया खेत इक्क सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजन साचे घर, एका भोग वखाईआ। आत्म भोग साचा रस, गुरमुख विरले पाया। सतिगुर पूरा राह जाए दस्स, मन्त्र इक्क नाम दृढ़ाया। तीर निराला मारे कस, बजर कपाट तुड़ाया। हिरदे अन्दर जाणा वस, जिस जन रसन हरि रस रखाया। कोटन कोट प्रकाश करे रवि ससि, दीपक जोत जगाया। मिटे रैण अन्धेरी मस्स, जगत जंजाला तोड़ वखाया। पंच विकारा देवे झस्स, पंचम दए हिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, एका भोग धुर संजोग, साचा मेल मिलाया। साचा भोग हरि भगवाना, शब्दी मुख रखांयदा। हरिसंगत बन्न्हे साचा गाना, साची धीर धरांयदा। सोहँ देवे धुर फ़रमाना, धुरदरगाही आप सुहांयदा। धुन आत्मक सुणाए सच तराना, नाद अनादी धुन उपजांयदा। चरन धूढ़ सच्चा अशनाना, हरिजन साचे आप करांयदा। मिले मेल परम पुरख सुल्ताना, ब्रह्म पारब्रह्म समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भोगी भोग भुगांयदा। साचा भोग नाम वस्त, रसना हरि हरि चाख्या। मिले वस्त दस्त बदस्त, प्रगट होए सतिगुर साख्या। लेखे लाए कीट हस्त, जो जन चरन छुहाए मस्तक माथिआ। तन पहनाए एका बसत, शब्द चढ़ाए साचे राथिआ। अट्ठे पहर रक्खे मस्त, जगत विसूरा सगला लाथिआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रस आपे चाख्या। आपणा रस आपे चाख, गुरमुखां आप वखांयदा। नेत्र लोोचण नैण साचे पेख, आत्म दरसी दरस दिखांयदा। आपे लिखणहारा लेख, आपे मेट मिटांयदा। लेखे लाए धारी केस, मुंड मुंडाए संग निभांयदा। आपे दाता जोधा सूर दस दस्मेस, दर दरवेश आप अख्वांयदा। आपे जाणे आपणा वेस, कलिजुग अन्त वटांयदा। प्रगट होए नर नरेश, निरगुण धार चलांयदा। किसे हथ्थ ना आए खूडी मोढ्ढे भूरी खेस, गुरमुखां पाली साची पालणा आप करांयदा। पंडत पांधे फिरदे रिखी केश, गवर्धन धारी दिस ना आंयदा। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा उच्चे टिल्ले पर्बत कवण भूमका रहे हमेश, कवण दुआरे सीस झुकांयदा। सतिगुर साचे पारब्रह्म गुर सदा आदेश, हरि घर साचे आसण लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिसंगत संग निभांयदा। हरिसंगत हरि साचा संग, अन्दर मन्दिर आप कराया। आपणा दरवाज़ा आपे लँघ, आपणा कुण्डा लाहया। आपणा आप वजाए मृदंग, सुनणेहार आप अख्वाया। आपणी धारा आपे चाढ़्हे गंग, नुहावणहारा आप हो जाया। आप आपणी भिच्छया आपे मंग, आप आपणी झोली पाया। आप आपणी सेज वेखे रंगील पलँघ, पावा चूल ना कोई बणाया। घर विच घर मन्दिर दित्ता टंग, बिन गुर पूरे दर ना कोई खुल्हाया। जूठे झूठे होए नंग, ना कोई पड़दा लाहया। हरिजन मंगे साची मंग, प्रभ पूरी इच्छया दए कराया। शब्द घोड़े कसे तंग, डूँघी भवरे रिहा दौड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत देवे नाम, जो जन आत्म आस रखाया। जो जन आया दरस प्यासा, नेत्र नैण उग्घाड़या। चरन कँवल बख्शे सच भरवासा, होए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़या। जन भगतां दुआरे दासी दासा, सेवक सेवादार आप अख्वा रिहा। जोत जगाए प्रगटाए पुरख अबिनाशा, घट घट वेख वखा रिहा। दो जहानी पावे आपणी रासा, गोपी काहन आप अख्वा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत हरि हरि देवे वर, हरि नामा झोली पा रिहा।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगवन्त सन्त कन्त अन्त जीव जन्त भगत भगती लेखे ला रिहा।

हरिजन बेड़ा बन्न्ह, पार करांयदा। चोट लगाए काया तन, नाम नगारा इक्क वजांयदा। गढ़्ह हँकारी देवे भन्न, शब्द खण्डा इक्क रखांयदा। पंच विकारा देवे डन्न, जो जन रसना गांयदा। नाम खज़ाना देवे धन, लुट्ट ना कोई लै जांयदा। जोत निरँजण चाढ़्हे चन्न, अन्ध अन्धेरे मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे संग निभांयदा। आत्म गढ़्ह जगत हँकारा, पंज तत्त समाया । माया मोह संग प्यारा, रत्ती रत्त मुकाया। दर दर घर घर हाहाकारा, गुरमति ना कोई जणाया। गुरमुख विरले फल लाए हरि निरँकारा, एका तत्त बुझाया। एका शब्द इक्क धुन्कारा, एका राग अल्हाया। एका नाम इक्क जैकारा, एका हरि गुण गाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखा लेखे दए लगाया। हरिजन साचा शब्द सवाली, मंगे दर द्वारया। फल लगाए काया डाल्ही, बख्शे चरन प्यारया। दीपक जोती जगे निराली, मेट मिटाए अन्ध अँध्यारया। दर आया ना जाए खाली, देवणहार आप करतारया। सोहँ शब्द पहनाए साची माली, मन मनका आप फिरा ल्या। करे प्रकाश गगन पताली, गगन गगनंतर वेख वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे बूझ बुझा रिहा। आत्म बूझ शब्द ज्ञाना, सतिगुर वड्डी वड्याईआ। एका देवे धुर फ़रमाना, एका दूजा भउ चुकाईआ। तीजे नेत्र दरस महाना, त्रैगुण मूल चुकाईआ। चौथे घर पद निरबाना, परम पुरख समाईआ। पंचम मेला हरि भगवाना, पारब्रह्म सरनाईआ। गुरमुख साचा चतुर सुजाना, आत्म अन्तर हरि लिव लाईआ। मिले मेल हरि गुण निधाना, अट्ठे पहर वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए तराईआ। साची ओट चरन सहारा, जन भगतां आप दवांयदा। आप कराए पार किनारा, भव जल आप तरांयदा। आपे देवे नाम सहारा, आपे मार्ग लांयदा। आपे रंग रंगे करतारा, रंगणहार आप अख्वांयदा। आपे मंग मंगे दरबारा, आपे भिच्छया पांयदा। इक्क अकल्ला नर निरँकारा, निरगुण रूप समांयदा। जुग जुग ल्ए मात अवतारा, आपणी बणत बणांयदा। साधां सन्तां पावे सारा, जन भगतां संग निभांयदा। आप आपणा करे जैकारा, जै जै कार आप करांयदा। शब्द अगम्मी साचा नाअरा, ना कोई लेख लिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला मेल मिलांयदा। हरिजन मेला आदि जुगादी, आपणा आप कराया। खोजे खोज शब्द ब्रह्मादी, लोआं पुरीआं फेरा पाया। शब्द जणाई बोध अगाधी, धुर

फ़रमाणा इक्क रखाया। जुग मेला जग माधव माधी, हरिजन आप कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, काया गढ़्ह तुड़ाया। काया गढ़्ह उच्च महल्ला, दिस किसे ना आया। सतिगुर बैठा इक्क अकल्ला, थिर घर डेरा लाया। आपे होए अछल अछल्ला, अछल अछल्ल कराया। सच सिँघासण पुरख अबिनाशन आपणा मल्ला, आप आपणा धाम सुहाया। आपणा दीपक आपे बल्ला, आप आपणी जोत जगाया। जोती शब्दी आपे रल्ला, शब्दी शब्द अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए उठाया। हरिजन साचे आप जगा, आत्म धुन वजाईआ । फड़ फड़ बांहों राहे पा, एका गुण वखाईआ। एका नाम दए जपा, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। काया मन्दिर डेरा ला, सच दुआरा ल्ए खुल्हाईआ। पौड़े पौड़े दए चढ़ा, अग्गे पिछे दए सुहाईआ। ब्रह्मण गौड़े मेल मिला, पूत सपूते वड वड्याईआ। साचे घोड़े आप चढ़ा, वाग आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे होए सहाईआ। आए मंगण द्वार, हरि बनवारया। पारब्रह्म अबिनाशा, जिस जन बख्शे चरन प्यारया। होए दासी दासा, खोल्हे बन्द कवाड़या। साचे मण्डल पावे रासा, नेड़ ना आए पंजम धाड़या। वेखे खेल पृथ्मी आकाशा, जोत जगाए बहत्तर नाड़या। नाम जपाए रसन स्वासा, साचे घोड़े आपे चाढ़या। गुरमुख साचे बलि बलि जासा, जिस जन सोहे बंक द्वारया। जिस मिल्या हरि सर्ब गुण तासा, बंक दुआरा साचा पौड़ा, हरि आपणा आप लगाया। ना कोई जाणे लभ्मा चौड़ा, दिस किसे ना आया। एका फल रक्खे मिट्ठा ना कौड़ा, रस रसना विच समाया। बंक दुआरे सतिगुर पूरा दया कमा, चरन ध्यान रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेख वखाया। बंक दुआरा सच टिकाणा, गुरमुख विरला पांयदा। जिस जन देवे नाम बबाणा, आपे उप्पर चढ़ांयदा। भेव ना पाए राजा राणा, शाह सुल्तान ना कोई वखांयदा। गुरमुख विरले देवे माणा, जिस जन आपणी दया कमांयदा। सो जन होए चतुर सुघड़ स्याणा, जिस जन आपणा गाणा आप सुणांयदा। बन्द दुआरा दर सुहाणा, साचा दर आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे पड़दा पांयदा। आपे बोले बोल, अनहद गाणया। वज्जे सच मृदंगा, ढोल श्री भगवानया। अधविचकारी आपे टंगा, ना जाणे जीव निधानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल आप महानया। कक्का कर्म विचार, कल वरतांयदा। गुरमुख साजन कर प्यार, बूझ बुझांयदा। देवे दरस अपार, दोख मिटांयदा। सहिसा रोग निवार, सुख उपजांयदा। हउमे हँगता मार, संग रखांयदा। भुक्खा नंगा दर दरबार, फेरी पांयदा। तीजा करे बन्द किवाड़, कुण्डा लांहयदा। आप खोल्हे खोलणहार, आप सुहांयदा। हरिजन साचे वेख विचार, सुरत दिवांयदा। सुरती शब्द प्यार, जोड़ जुड़ांयदा। शब्द

गुर आप करतार, कर किरपा मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा बंक सुहांयदा । दद्दा दरवाज़ा हरि खुल्हाया। खेले खेल ग़रीब निवाज़ा, खेल्हणहार आप अख्वाया। आपे रचया आपणा काजा, आपे आपणी कार कमाया । आपे मारनहारा वाजा, आपे गूढ़ी नींद सवाया। आपे रक्खणहारा लाजा, आपे होए सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणी बूझ बुझाया। ऐड़ा अक्ख उग्घाड़, दया कमांयदा। दरस दिखाए साचा लाड़, रूप वटांयदा। करे प्रकाश नाड़ नाड़, अन्ध मिटांयदा। साचे पौड़े देवे चाढ़्ह, पन्ध मुकांयदा। धर्म रखाए इक्क अखाड़, भरम गवांयदा। जगत तृष्ना देवे साड़, कर्म कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा थान सुहांयदा। रारा राग अनाद, इक्क अल्हाया। सुणे सुणाए विच ब्रह्मादि, पारब्रह्म अख्वाया। आपे देवणहारा दाद, जन भगतां झोली पाया। दो जहान सुणे फ़रयाद, हरिजन साचे ल्ए तराया। शब्द जणाई बोध अगाध, बोध अगाध आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेख वखाया। आप आपणा वेख द्वार, आपणा बंक सुहाईआ। आपे होए पहरेदार, राउ रंक आप अख्वाईआ। आपे होए ख़बरदार, आप आपणी सेव कमाईआ। आपे बणया मीत मुरार, आप आपणा संग निभाईआ। गुरमुख साचे कर प्यार, काया चोली रंग रंगाईआ। अन्दर मन्दिर वेख घर बार, घर बारा दए सुहाईआ। गुरसिख तेरा बंक द्वार, द्वार बंका आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दिवस रैण रैण दिवस रिहा सेव कमाईआ। नगर खेड़ा सच गृह, हरि काया आप वसाया। अट्ठे पहर अन्दर बहि, आप आपणा मुख छुपाया। साची सेजा सोया रहे, आप आपणा आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेड़ा दए सुहाया। साचा खेड़ा काया वतन, वतन सिँघ हरि पाया। नाम अमोलक साचा रत्न प्रभ साचे झोली पाया। साध सन्त कर कर थक्के जतन, घर साचा दिस ना आया। कोटन कोट बैठे नौ दुआरे मल्ली पतन, वंझ महाना ना कोई लगाया। कोटन कोट आस रहे तक्कण, उच्चे टिल्ले आसण लाया। कोटी कोट जंगल जूह उजाड़ बैठे ढक्कन, काया ढक्क ना कोई पार कराया। कोटन कोट बैठे कुली कक्खन, काया कुला ना फोल फोलाया। कोटन कोट पूजा पाठ कर कर थक्कन, परम पुरख दिस ना आया। कोटन कोट फिरदे हाजी हज्जन, साचा हज्ज ना कोई कराया। कोटन कोट घर बार तजण, साचा दर दिस ना आया। कोटन कोटी गुरदुआरे मन्दिर मस्जिद शिवदवाले बहि बहि सजण, नेत्र दरस कोई ना पाया। कोटन कोट तीर्थ जल पी पी रज्जण, काया तृप्त ना कोई कराया। कोटन कोट विच सथ्थ नच्चण, काहना कृष्ना दिस ना आया। कोटन कोट भोग लगौण मक्खण, मकंद मनोहर लक्खमी नरायण रूप ना कोई वखाया।

कलिजुग जीवां भाण्डे होए सक्खण, नाम वस्त ना कोई दिसाया। जूठ झूठ मारन झक्खण, निज रस कोई ना पाया। कलिजुग अन्तिम पारब्रह्म अबिनाशी करता जन भगतां लज्जया आया रक्खण, जोती जामा भेख वटाया। मिल्या मेल हरि साचे सज्जण, विछड़ कदे ना जाया। अनहद ताल नगारे वज्जण, धुन आपणे हथ्थ रखाया। चरन धूढ़ कराया साचा मजन, लक्ख चुरासी फंद कटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका खेड़ा रिहा वसाया। काया खेड़ा साचा मन्दिर, हरि जोत करे रुशनाईआ। मेल मिलाए अन्दरे अन्दर, सुरत शब्द करे कुड़माईआ। आपे तोड़णहारा जन्दर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। भाग लगाए डूँघी कन्दर, आप आपणी दया कमाईआ। किसे हथ्थ ना आए गोरख मच्छन्दर, उच्चे टिल्ले बैठे धूंणीआँ ताईआ। मनमुख जीव भौदे बन्दर, सुरत सवाणी होई हलकाईआ। माया ममता आत्म अन्धड़, अन्ध अज्ञान ना कोई गंवाईआ। मदिरा मासी पापी गन्दड़, हरि रस रसन कोए ना लाईआ। जगत विकारा पया धंधड़, झूठे धन्दे रिहा भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाए थाउँ थाँईंआ। काया नगर सच अस्थाना, हरि साचे आप सुहाया। दीपक जोती जगे महाना, निर्मल नूर कराया। शब्द उपजाए सच तराना, साचा ताल सुणाया। आत्म अन्तर एका गाणा, एका राग अल्हाया। गुरमुख साचा कर परवाना, लहिणा लहिणे झोली पाया। मिल्या मेल श्री भगवाना, घर साचा इक्क सुहाया। आपे देवे जिया दाना, दाना बीना आप अख्वाया। धर्म दुआरे देवे माणा, जगत अभिमाना तोड़ तुड़ाया। सुरत सवाणी बन्न्हे गाना, गुर शब्दी शब्द ल्ए प्रनाया। साची सिख्या मंगल गाणा, साचा थान सुहाया। आत्म सेजा गुण निधाना, गुणवन्ता आप अख्वाया। गुरमुख पाया पद निरबाना, परम पुरख समाया। आवण जावण चुक्के काणा, लेखा लेखे लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगत द्वार बण भिखार मंगे भिख्या, पूरी करे इच्छया, देवे नाम सिख्या, सोहँ शब्द जै जैकारया। जै जैकार जगत गुर दाता, आपणी आप करांयदा। चरन कँवल बंधाए साचा नाता, चरन चरनोदक मुख छुहांयदा। मेट मिटाए अन्धेरी राता, सच सुच्च ज्ञान दृढ़ांयदा। आपे होए पिता माता, गुरमुख बाल अञ्याणे गोद उठांयदा। भेव चुकाए जाता पाता, ऊँचां नीचां आप समांयदा। गुरमुख तेरी उत्तम ज़ाता, वरन बरन ना कोई रखांयदा। मिल्या मेल इक्क अकांता, एका रंग रंगांयदा। आत्म अमृत बूंद स्वांता, सीतल धार वहांयदा। अट्ठे पहर रहे प्रभाता, आप आपणी दया कमांयदा। आदि जुगादी शब्द गुर गुर शब्दी पुच्छे वाता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखा लेखे लांयदा। तन शृंगार बस्त्र गहिणा, गुरमुख आप कराया। दरस अपार नेत्र नैणां, वर घर साचा पाया। एका सेजा एका धाम अकट्ठे

रहिणा, एका राम मिलाया। एका मन्दिर एका घर एका नर एका दर दुआरे बहिणा, एका होए सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख वेखे काया मन्दिर, साचा घर घर करे रुशनाया। घर दीपक घर प्रकाश, घर घर जोत जगाईआ। घर पुरख घर अबिनाश, घर घर वज्जे वधाईआ। घर भूप घर शाहो शाबाश, घर तख्त ताज सुहाईआ। घर रूप घर गुणतास, घर सति सरूप अख्वाईआ। घर मण्डल घर रास, घर घर वज्जे वधाईआ। घर पृथ्मी घर आकाश, घर अप तेज़ वाए घर वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे साचा घर, घर करे रुशनाईआ। घर द्वार घर मन्दिर, घर घर होए जैकारा। घर हवन घर पवन, घर दीप घर घृत घर घर करे उज्यारा। घर अमृत घर मेघ सवन, घर साची धारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे साचा दर द्वार आप निरँकारा।

६ माघ २०१४ बिक्रमी ठाणेदार शिवदेव सिँघ दे घर पिण्ड उस्मान शहीद तहिसील दसूहा ज़िला हुशिआरपुर

पुरख अगम्मड़ा अगम्म, अगम्म समाया। हड्ड मास नाड़ी ना कोई चम्म, पंज तत्त ना नत्त बंधाया। पवण स्वास ना कोई दम, रसना जिह्वा ना कोई रखाया। आपे जाणे आपणा नाम, आप आपणा नाउँ धराया। आपे जाणे आपणा कम्म, आप आपणी कार कमाया। ना मरे ना पए जम्म, मात पित ना कोई रखाया। नेत्र नीर ना वहाए छम्म छम्म, आलस निन्दरा विच ना आया। आपे वस्सया धाम अगम्म, अगम्मड़ा रूप सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा ल्ए प्रगटाए, आप आपणी जोत जगाया। आप आपणा नाउँ धरा, आप आपणा नाउँ अल्हाईआ। आप आपणा थाउँ सुहा, थान सुहावा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होया बेपरवाहीआ। आप आपणा बण मलाह, आपणा आप उपाया। आप आपणा जाणे राह, आप आपणे धन्दे लाया। आप आपणा जाणे नाँ, आप आपणे विच समाया। आप आपणी रक्खे छाँ, आप आपणा छप्पर छाया। आप आपणा सुहाए थाँ, थिर घर नाउँ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग वटाया। आप आपणा रंग रंगा, आपणी कल धारीआ। आप आपणा संग रखा, आप आपणी पैज संवारीआ। आप आपणा बंक सुहा, आप आपणा होए द्वारीआ। आप आपणा डंक वजा, आपे सुणे सुनणेहारीआ। आपे राउ रंक अख्वा, शाहो भूप आप अख्वा रिहा। आपे जोती दीपक जगा, आपे निर्मल नूर करे उज्यारीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणी कारीआ। आपणी कार आप कर, आपणा कर्म कमाया। जोती खेल कर महान, महिमा रूप समाया। आप आपणा देवे दान, आप आपणी झोली

पाया। आप आपणा कर अशनान, आप आपणे तीर्थ नहाया। आप आपणा देवे माण, आप आपणा संग रखाया। आप आपणी जाणे आण, आप आपणी रिहा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खिलाया । आपे खेले खेल खिलंता, निरगुण हरि निरँकारा। आप आपणा दर सुहंता, आप सुहाए महल्ल मुनारा। आप आपणा नाद वजन्ता, आपे होए वजावणहारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी पावे सारा। आप आपणी पावे सार, आदि पुरख अबिनाशा। आप आपणा महल्ल उसार, आपे खेले खेल तमाशा। सच सिँघासण कर त्यार, आपे होए दासी दासा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होए शाहो शबासा। शाहो शबास हरि सुल्ताना, एका एक रखाया। सच सिँघासण हरि मेहरवाना, जोती आसण लाया। पुरख अबिनाशी बन्न्हे गाना, साचा सगन मनाया। ना कोई चिल्ला ना तीर कमाना, ना कोई शस्त्र संग रखाया। ना कोई जोधा सूरबीर बलीवाना, केसाधारी दिस ना आया। ना कोई नानक गोबिन्द गाए तेरा इक्क तराना, ना कोई राग अल्हाया। पारब्रह्म तेरा सच निशाना, तेरा तेरे विच समाया। आदि पुरख जोत महाना, आदि शक्त आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे आसण डेरा लाया। आपणे आसण डेरा ला, हरि आपणी कल वरताईआ। आप आपणा वेख वखा, घर आपणे ख़ुशी मनाईआ। दूसर कोई दिसे ना, ना कोई रचन रचाईआ। जोती नूर अगम्म अथाह, बेपरवाह आप अख्वाईआ। आप आपणा बण मलाह, आप आपणा बेड़ा रिहा चलाईआ। आप आपणी दए सलाह, आप आपणा मता पकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर बैठा जोत जगाईआ। थिर घर साचा सच दुआरा, हरि साचे आप सुहाया। ना कोई दीसे चार दीवारा, छप्पर छन्न ना कोई रखाईआ। ना कोई करे बन्द किवाड़ा, ना कोई मुख खुल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा दर सुहाया। आप आपणा दर सुहा, आपणी जोत जगाईआ। आप आपणी अलक्ख जगा, अलक्ख निरँजण आप अख्वाईआ। आप आपणा मजन करा, आप आपणा धाम सुहाईआ। आप आपणा सज्जण अख्वा, आप आपणा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एकँकारा, पारब्रह्म लै अवतारा, पूरन जोत करे रुशनाईआ। पारब्रह्म पुरख अबिनाशा, परम पुरख अख्वाया। आदि अन्त ना कदे विनासा, ना मरे ना जाया। सर्ब गुणां गुण आपे तासा, गुणवन्ता नाउँ रखाया। आप आपणा दे भरवासा, आप आपणी धीर धराया। आप आपणे घर रक्खया वासा, आप आपणा वेख वखाया। आपे भरया आपणा कासा, आपणी भिच्छया आपे पाया। आपे मण्डल पाए रासा, वेखणहार आप अख्वाया। आप आपणा होए दासी दासा, आप आपणी सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, आप आपणा घर वसाया। घर वसाए आदि निरँजण, आपणी जोत जगाईआ। आपणे नेत्र आपणा पाया अंजन, आप आपणा वेख वखाईआ। आप आपणा होया दर्द दु:ख भय भंजन, आप आपणा संग रखाईआ। आप आपणा पड़दा आया कज्जण, आप आपणा मुख लुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर साचे सेज विछाईआ। थिर घर साचा सच महल्ला, हरि साचे आप उसारया। आपे वस्सया इक्क अकल्ला, ना दूसर नाउँ धराया। ना कोई दीसे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँघी डल्ला, जल थल ना कोई किनारया। ना कोई पृथ्मी आकाश, ना कोए सोहे बंक द्वारया। ना कोई विष्नूं वंसी रक्खे आस, ब्रह्मा शिव त्रैगुण माया ना कोई पसारया। खेले खेल हरि अबिनाश, आपे सोहे बंक द्वारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगाए जोत इक्क निरंकारया। इक्क अकल्ला एकँकारा, एका रंग समाया। आप आपणी बन्न्हे धारा, आप आपणी धार चलाया। आप आपणा कर जैकारा, आप आपणा नाअरा लाया। आप आपणा वेख दुआरा, आपे दए सुहाया। थिर घर तेरा धाम अपारा, दिस किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी सुणे पुकारा। आप आपणी कर पुकार, हरि आपे रिहा सुणाईआ। आप आपणा कर उज्यार, आप आपणी करे रुशनाईआ। आप आपणा मीत मुरार, आप आपणा संग रखाईआ। आप आपणा कर प्यार, आप आपणी सेज हंढाईआ। आप आपणी बणया नार, आपे कन्त अख्वाईआ। आपे पाए साचे हार, सच सुगंधता आप वखाईआ। आप आपणा करे अंगीकार, आप आपणे अंग लगाईआ। सच पलँघी बैठ निरँकार, आप आपणा मृदंग वजाईआ। ना कोई दिसे मरदाने तेरी सतार, ना कोई जन्म दवाईआ। आदि पुरख करनी करता करतार, करनहार आप हो जाईआ। आपे बैठ सच्चे दरबार, सच सुच्च रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा आसण रिहा सुहाईआ। हरि हरि आसण सोभावन्त, महिमा गणी ना जाया। जगे जोत इक्क भगवन्त, नूरो नूर समाया। ना कोई साध ना कोई सन्त, ना कोई जीव ना कोई जन्त, गुर पीर अवतार ना कोई दिसाया। आपे नारी आपे कन्त, थिर घर बैठ सेज वछाया। आप हंढाए आपणी रुत्त बसन्त, फल फुलवाड़ी वेख वखाया। आपे आपणा करया मंत, आप आपणा नाम दृढ़ाया। आप आपणी महिमा जाणे अगणत, लेखा लेख ना कोई दिसाया। आपे आदि आपे अन्त, आदि जुगादि आप समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर बैठा आसण लाया। घर महल्ला सच टिकाणा, हरि साचे जोत जगाईआ। ना कोई पवन ना कोई मसाणा, ना कोई राग धुन उपजाईआ। ना कोई राग ना कोई गाणा, ना कोई तार सतार हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण रूप आप अख्वाईआ। निरगुण रूप हरि निरवैरा, एका रंग समाया।

आप आपणी करे मेहरा, मेहरवान आप अख्वाया। आपे गुरु आपे चेरा, चेरा गुर आप अख्वाया। आपे संझ आप सवेरा, दिवस रैण आप हो जाया। आपणा करे आप निबेड़ा, ना कोई सालस होर रखाया। आप वसाए आपणा खेड़ा, घर आपणे आसण लाया। आपे जाणे आपणा गेड़ा, भेव कोई ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर साचा इक्क सुहाया। थिर घर साचा सच अटारी, हरि साची जोत जगाईआ। खेले खेल अगम्म अपारी, दिस किसे ना आईआ। आप आपणी पावे सारी, आप आपणा भेव खुल्हाईआ। ना कोई देहिरा मन्दिर मट्ठ गुर द्वारी, शिवदवाला ना कोई रखाईआ। ऐनलहक्क ना रिहा कोई पुकारी, ना कोई सदा लगाईआ। आपणे घर वस्सया हरि निरँकारी, आदि पुरख आप अख्वाईआ। ना कोई ब्रह्मा वेता चार वेद रहे लिखारी, वेद व्यासा पुराण अठारां ना कोई लिखाईआ। पारब्रह्म प्रभ वड सिक्दारी, खेले खेलणहार आप अख्वाईआ। आप आपणी करे जोत उज्यारी, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा घर सुहाईआ। पूर्ब लहिणा वेख, गुरमुख जगाया। आपे लिखणहारा लेख, आपे ल्ए मिटाया। आपे दाता दस दस्मेस, दर दरवेश आप अख्वाया। आपे होए नर नरेश, नर निरँकारा आप अख्वाया। आपे होए गवर्धन धारी रिखी केस, काहना कृष्ना आप अख्वाया। आपे राम रमईआ करे आदेस, राम रामा विच समाया। आपे पारब्रह्म प्रभ वस्सया आपणे देस, आपे वेस वटाया। आपे सेवा लाए ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, शिव शंकर वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए तराया। हरिजन साचे सच ज्ञाना, एका नाम दृढ़ाया। आपे बख्शे चरन ध्याना, इक्क बिबान चढ़ाया। आत्म अन्तर धुर फ़रमाणा, धुन अनादी आप सुणाया। इक्क सुणाए साचा गाणा, अनहद ताल वजाया। हउमे हँगता रोग गंवाना, जिस जन चरनी सीस झुकाया। एका मंगया साचा दाना, हरि नामा झोली पाया। दो जहानी मिले माणा, आवण जावण फंद कटाया। राए धर्म मुख छुपाना, चित्रगुप्त ना लेख वखाया। अन्तिम मेला श्री भगवाना, हरि साचे मेल मिलाया। आवण जावण चुक्की काणा, चरन धूढ़ अशनान कराया । थिर घर वखाए सच मकाना, गुरमुख साचे आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नेत्र नैणां दरस दिखाया। नेत्र नैणां दर्शन कर, आत्म तृखा बुझाईआ। एका देवणहारा वर, ब्रह्मण्ड करे कुड़माईआ। इक्क नुहाए साचे सर, दुरमति मैल गंवाईआ । गुरमुख साचा साची तरनी गया तर, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। गुर पूरा शब्द भण्डारा देवे भर, तोट रहे ना राईआ। आपे घाड़न रिहा घड़, आपे साजन साज अख्वाईआ। आपे अन्दर बैठा वड़, आपे कुण्डा लाहीआ। उच्च महल्ले आपे चढ़, आपणी जोत जगाईआ। सन्त सहेले ल्ए फड़, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। ना कोई

सीस ना कोई धड़, ना कोई कोट किला गढ़्ह गुरमुख साचे तेरे अन्दर बैठा आसण लाईआ। एका अक्खर जाणा पढ़, पंच विकारा जाए सड़, जगे जोत बहत्तर नड़, गुर पूरा करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे संग निभाईआ। हरिजन साचे साचा मेला, हरि आपणा आप कराया। आपे होए सज्जण सुहेला, सगला संग निभाया। आपे वसे रंग नवेला, आपे हर घट आसण लाया। आपे गुरु गुर चेला, गुर चेला रूप समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन्म कर्म हरिजन साचे वेख वखाया। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। हरिजन रक्खे दे कर हथ्थ, जिस जन साची ओट रखाईआ। शब्द जणाई अकथना अकथ, अगाध बोध अख्वाईआ। सोहँ शब्द चढ़ाए साचे रथ, पारब्रह्म रथ रथवाहीआ। लहिणा देणा चुक्के सीआं साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, घर साचे वज्जे वधाईआ। सगल विसूरे गए लथ्थ, सहिसा रोग रहिण ना पाईआ। गुर शब्द डोरी पंचम पाए नथ्थ, पंचां ल्ए जगाईआ। आत्म अन्दर देवे वथ्थ, गुर वड वड्डी वड्याईआ। जो बणया सो जाए ढठ्ठ, थिर कोई रहिण ना पाईआ। गुरचरन दुआरा तीर्थ अठसठ, साचा मजन इक्क कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब कर्मां दए मिटाईआ। पिछला लेखा जाए चुक्क, हरिजन आए चरन दुआरा। आप मिटाए तृष्ना भुक्ख, अमृत आत्म देवे नाम अधारा। सुफल कराए मात कुक्ख, जो जन मंगे सच दुआरा। उलटा गर्भ वास ना होए रुक्ख, दो जहानी पार किनारा। उज्जल करे मात मुक्ख, गुर पूरा मात अवतारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजन ल्ए वर, बख्शे नाम सच्चा भण्डारा। आपे वेखे सगल पसारा, ब्रह्मादी खोज खोजाईआ। अकल कला कल आपे धारा, आदि जुगादी आप अख्वाईआ। निहकलंक नरायण नर अवतारा, प्रगट होए विच संसारा, कलिजुग कूड़ा कूड़ी रास, कूड़ी धार चलाईआ। अन्तिम वेले होए नास, प्रभ साचा आप कराईआ। प्रगट होए सर्ब गुणतास, वेख वखाए थाउँ थाँईंआ। खेले खेल पृथ्मी आकाश, गगन पतालां फेरा पाईआ। जन भगतां हिरदे अन्दर रक्खे वास, निज घर बैठा आसण लाईआ। रसना जिह्वा इक्क स्वास, मणीआ मंत चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निर्मल जोत करे रुशनाईआ। निर्मल जोत जगत उजागर, हरि साचे आप कराईआ। नौ खण्ड वेखे डूँघा सागर, लक्ख चुरासी आप हिलाईआ। हर घट वस्सया काया गागर, आप आपणा मुख छुपाईआ। गुरमुख होए नाम सुदागर, एका वणज सच्चा कराईआ। मिले नाम रत्ती रत्नागर, रत्ती रत्त रहिण ना पाईआ। अट्ठे पहर दिवस रैण इकांत इकागर, एका लिव जोत लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वरन गोत ना कोई रखाईआ। पंचम शब्द पंचम ज्ञाना,

पंचम वज्जे वधाईआ। पंचम रागी नादी गाए गाना, पंचम तार हिलाईआ। पंचम करे आप पछाना, पंचम बूझ बुझाईआ। पंचम देवे नाम निधाना, पंचम लेख चुकाईआ। पंचम पाया पद निरबाना, पंचम दर सुहाईआ। पंचम मेल श्री भगवाना, पंचम दए मिटाईआ। पंचम अक्खर कर प्रधाना, पंचम मोह चुकाईआ। पंचम वखाए इक्क निशाना, पंचम आप झुलाईआ। पंचम देवे धर्म बिबाना, पंचम ल्ए चढ़ाईआ। पंचम चुकाए अन्तिम काना, पंचम रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सावण सुरती इक्क ज्ञाना, मिल्या मेल श्री भगवाना, अनन्द अनन्द अनन्द मंगल गाईआ। सावण सुरती हरि प्रना, साची सेज सुहाईआ। अकाल मूर्ति दरस दिखा, अकल कला वखाईआ। नाद तूरती इक्क वजा, एका बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा भेव खुल्हाईआ। आप आपणा भेव खुल्हाए, पारब्रह्म अबिनाशा। सतिगुर पूरे विच समाए, आपे रक्खणहारा वासा। आप आपणे रंग रंगाए, आपे खेले खेल तमाशा। आप आपणा संग जणाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा बलि बलि जासा। सावण सईआ साचा पा, नईआ नाम चलाईआ। एका लेखा रिहा लिखा, धुर फ़रमाण इक्क जणाईआ। नेत्र नैण ना सके कोई वखा, दिस किसे ना आईआ। आपणा भेख आप वटा, प्रभ करे जोत रुशनाईआ। साचा डंका दए वजा, सतिगुर पूरा आप अख्वाईआ। पुरी घनका धाम सुहा, निहकलंका नाउँ रखाईआ। लल्ला लिपत ना राईआ। कक्का कूड़ कुड़यारा दए मिटा, साचा मार्ग एका लाईआ। ऊँचां नीचां एका धाम बहा, एका बख्शे सच सरनाईआ। सतिगुर सावण लेखा गया लिखा, चार सौ इकाठ पन्ना बूझ बुझाईआ। चौथी सत्तरे वेखणा फोल फुला, सस्से उप्पर होड़ा रिहा टिकाईआ। हाहे उत्ते टिप्पी ला, पंजवीं धारा आप चलाईआ। जन भगतां अन्तिम होए सहा, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। आपणा लेखा आपे ल्ए गणा, दूसर भेव ना जाणे राईआ। हथ्थीं टिक्का ना दित्ता किसे ला, बन्द किवाड़ ना कोई खुल्हाईआ। मिल्या मेल ना बेपरवाह, गुर पूरा दिस ना आईआ। आप आपणा लहिणा झोली पा, आपणी हथ्थीं गया लिखाईआ। गुर शब्द प्रगट होए जगत मलाह, एका बेड़ा दए चलाईआ। नगर खेड़े देवे ढाह, उच्चे मन्दिर रहिण ना पाईआ। गुरमुख साजन ल्ए मिला, आत्म जोती जोत जगाईआ। साचा दर दए वखा, जोत निरँजण सेवा लाईआ। दर्द दु:ख भय भंजन आप अख्वा, पंचम मेला सहिज सुभाईआ। चार वरन राउ रंक ऊँच नीच राज राजान शाह सुल्तान एका थाँ दए बहा, देवे नाम वड्डी वड्याईआ। गुर मन्त्र नाम साचा दए जपा, सतिजुग साची बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपे वेखे वेखणहारा आपे ल्ए कढाईआ।

पुत्त पोतरा बंस परिवारा, माया बंधन पाया। पहला मंगो नाम अधारा, दूजे दर झोली पाया। तीजे वारी भरे भण्डारा, पूत सपूता दए उपाया। खाली दिसे ना हरि दुआरा, तोट रहे ना राया। लेखा लिखणहार आप करतारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दे मति रिहा समझाया। मंगो नाम दान, मिले मेल भगवाना। झोली बख्शे साचा बाल, गुणवन्ता गुण निधाना। करे कराए प्रितपाल, प्रितपालक आप अख्वाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे देवे जिया दाना। जिया दान जो जन लोड़े, पूरन आस कराईआ। दर आया प्रभ कदे ना मोड़े, जो जन बैठे सीस झुकाईआ। वेखे परखे मिट्ठे कौड़े, वेखणहार आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी बूझ बुझाईआ। नाम भण्डारा साचा भरया, गुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। दर्शन कर कर हरिजन तरया, हरि हरि रंग रंगाईआ। आत्म नुहाउणा साचे सरया, दुरमति मैल गंवाईआ। गुर मन्त्र शब्द साचा पढ़या, साचे घर वज्जे वधाईआ। पंजां बहि बहि आपे लड़या, आपे करे लड़ाईआ। आपे तोड़नहारा हँकारी गढ़या, गढ़्ह हँकारी रहिण ना पाईआ। गुरमुख साजण पौड़े चढ़या, गुर पूरा होए सहाईआ। कलिजुग माया अग्नी विच ना सड़या, तत्ती वा ना लग्गे राईआ। अन्तिम वेले पारब्रह्म प्रभ बांहों आपे फड़या, आप आपणी बूझ बुझाईआ। सिँघ शिव देव साचा घाड़न घड़या, एका दूजा भउ चुकाईआ। आप बंधाए आपणे लड़या, सतिगुर मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मन्दिर करे रुशनाईआ। किरपा करे नाम गुणवन्ता, आत्म वज्जे वधाईआ। हरिजन मेला साचे कन्ता, कन्त कन्तूहल हंढाईआ। नाम रंगण चाढ़्हे इक्क बसन्ता, काया चोली रंग रंगाईआ। साचा थान आप सुहंता, साचे दर करे रुशनाईआ। मिले वड्याई विच जीव जन्ता, देवे दरस हरि रघुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरन इच्छया आप कराईआ। नानक निरगुण रूप, निरगुण समाया। आपे वेखे चारे कूट, दहि दिशा फेरा पाया। जिस जन जाए आपे तुठ्ठ, देवे दरस आप रघुराया। लुकया रहिण ना देवे गुट्ठ, शब्दी शब्द ल्ए उपाया। जो जन बैठे रुट्ठ, वेले अन्तिम ल्ए मनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बूझ बुझाया। नानक गुर नाम निधाना, नामे नाम समाया। रसना गाया हरि भगवाना, हरि हरि रूप अख्वाया। जिस जन बख्शे चरन ध्याना, आत्म ब्रह्म जणाया। एका दूजा भउ मिटाना, तीजा नैण खुल्हाया। चौथा घर हरि सुहाना, हरिजन मेल मिलाया। रसना गाउणा साचा गाणा, नानक रसन अल्हाया। सो पुरख निरजंण वड मेहरवाना, मेहरवान आप अख्वाया। आत्म दरसी देवे दाना, दरस अमोघ वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी जोत करे रुशनाया। सोहँ शब्द रसना गाउणा, नानक वज्जे वधाईआ। दसवें दिन दर्शन

पाउणा, दस्म दुआर खुल्हाईआ। आलस निन्दरा विच ना सौणा माया मोह चुकाईआ। एका जाप जपत जपत सुख पाउणा, सो पुरख निरँजण मेल मिलाईआ। भेखा धारी भेख बवना, अकल कल अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रगट होए दरस दिखाए, नानक चोला तन पहनाईआ। नानक चोला पंज तत्त, गुर शब्द हंढाया। आपे वसया नाड़ी रत्त, हड्ड मास जोड़ जुड़ाया। आपे देवे धीरज जत, सति सन्तोख आप रखाया। आप लपेटे साचे पट, नाम दोशाला उप्पर पाया। आपे वस्सया घट घट, मन्दिर डेरा लाया। गढ़्ह हँकारी जाए ढठ्ठ, गुर पूरा रिहा ढाहया । माया अग्नी होए मट्ठ, पंच विकारा लम्बू दए बुझाया। हरि द्वार रक्खणा एका हठ, एका गुण गाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर्शन देवे नठ्ठ नठ्ठ, भेखाधारी भेख वटाया।

हरि शब्द अपार, गुर समाया। गुर शब्द अधार, गुरमुख ल्ए जगाया। गुरमुख पावे सार, हउमे रोग गंवाया। मनमुख सुत्ते पैर पसार, कूड़ा पड़दा पाया। प्रगट होया हरि करतार, करता पुरख अख्वाया। नाम खण्डा तेज़ कटार, तन गात्रे आप लटकाया। खेले खेल विच संसार, जोती जोत करे रुशनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होए सहाया। हरि का शब्द वड बलवाना, गुर पूरे होए सहाया। गुर पूरा नौजवाना, गुरमुख साचे ल्ए तराया। गुरमुख साचा चतुर सुजाना, इक्क ध्यान रखाया। मनमुख भुल्ले जीव नादाना, झूठे धन्दे लाया। प्रगट होए श्री भगवाना, कलिजुग गन्दे दए मुकाया। खेले खेल दो जहाना, छन्द सुहागी इक्क सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा ल्ए उपजाया। हरि का शब्द साची दात, गुर पूरे झोली पाईआ। गुर पूरा बन्न्हे चरन नात, गुरमुख साचे जोड़ जुड़ाईआ। गुरमुख साचे आत्म अन्तर वेखे मार झात, घर बैठा बेपरवाहीआ। मनमुख जीवां होए अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोई चढ़ाईआ। भरमे भुल्ले ज़ात पात, वरन बरन पई लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहार सृष्ट सबाईआ। हरि का शब्द शब्द गुर देवा, गुर पूरे मेल मिलाया। गुर पूरे बख्शे साची सेवा, सेवक सेवा मुख रखाया। हरिजन गाए रसना जिह्वा, चिन्ता दु:ख मिटाया। मनमुख भुलाए ना कोए लाए थेवा, अन्ध अन्धेर ना कोई मिटाया। प्रगट होए अलक्ख अभेवा, अलक्ख निरँजण आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी बणत बणाया। हरि का शब्द सदा अबिनाशा, गुर पूरे संग निभाया। गुर पूरा होए सर्ब गुणतासा, गुरमुख साचे ल्ए तराया। गुरमुख साचे बलि बलि जासा, हरि हिरदे विच समाया। मनमुख वेखे कलिजुग कूड़ी रासा, कूड़ी क्रिया

तन प्रनाया। प्रगट होए शाहो शबाशा, शाह सुल्तान आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा आप करे रुशनाया। हरि का शब्द अलक्ख अभेवा, गुर सतिगुर झोली पांयदा। सतिगुर पूरा वड देवी देवा, गुरमुख विरला मात मनांयदा। गुरमुख ना बिरथा जाए सेवा, जो जन सच कमांयदा। मनमुख भुलाए नेत्र नैण छुपाए, भेखा धारी भेख वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा नूर दरसांयदा। हरि का शब्द सच तराना, गुर पूरे आप सुणाया। गुर पूरा होए सद मेहरवाना, गुरमुखां मेल मिलाया। गुरमुख साचा चतुर सुजाना, चातृक रूप अख्वाया। मनमुख भुल्ले जीव निधाना, हरि का नाम ना रसना गाया। कलिजुग अन्तिम करे पछाना, निहकलंकी जामा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोती नूर करे रुशनाया । हरि का शब्द सच सलाह, गुर पूरे आप दवाईआ। गुर पूरा बणे जगत मलाह, गुरसिख बेड़ा बन्ने लाईआ। गुरमुख मेला साचा शाह, साचा वणज कराईआ। मनमुखां ना मिले कोई थाँ, दर घर साचे दए सजाईआ। प्रगट हो आप जपाए आपणा नाँ, कलिजुग अन्त वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि निरजंण आपणी अलक्ख जगाईआ। हरि का शब्द दाता सूरबीर, सतिगुर संग निभाया । सतिगुर शब्द साचा तीर, गुरमुख हिरदे आप लगाया। गुरमुख बजर कपाटी जाए चीर, इक्क निशाना वेख वखाया। मनमुखां ना बन्न्हे कोई धीर, धीरज धीर ना कोई रखाया। प्रगट होए हरि साजन साचा शाहो फकीर, हकीर हकीरां विच समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा संग निभाया। हरि का शब्द सतिगुर ओट, हरि साजन आप रखांयदा। सतिगुर शब्द लगाए चोट, गुरसिख तन नगारा आप वजांयदा। गुरमुख विरला विच्चों कोटी कोट, जो जन रसना जिह्वा गांयदा। कलिजुग जीव आल्हणिउँ डिगे बोट, ना अन्तिम कोई उठांयदा। पारब्रह्म अबिनाशी करता प्रगट होए · जामा निरगुण समांयदा। हरि शब्द निरगुण धार, सरगुण विच समाईआ। सरगुण गुर जगत

बलकार, गुरमुख वेख वखाईआ। गुरमुख सोहे दर द्वार, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाईआ। प्रगट होए कल कल्की अवतार, निहकलंका नाउँ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा डंक वजाईआ। हरि का शब्द साचा डंका, सतिगुर साचा आप जगाया। सतिगुर साचा प्रगट होए बार अनका, अनक कला समाया। गुरमुख साचे मेल जिउँ जन जनका, जन जननी लेखे लाया। मनमुखां ना देवे कोई तनका, ना कोई बूझ बुझाया। कलिजुग अन्तिम प्रगट होए वासी पुरी घनका, · आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा

घर वसाया। हरि शब्द घर साचे वस्सया, साची धुन उपजाईआ । सतिगुर पूरा राह साचा दस्सया, छाण पुण सृष्ट सबाईआ।

गुरमुख साजन दर आए नस्सया, आत्म वज्जे वधाईआ। मनमुखां दिसे रैण अन्धेरी मस्सया, पंच विकारा जेवड़ी पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग करे कुड़माईआ। हरि शब्द हरि दीन दयाला, हरि हरि रंग रंगाया। सतिगुर शब्द होए कृपाला, किरपा निध अख्वाया। गुरमुख साजन साचे लाला, आप आपणी गोद उठाया। मनमुखां जीवां खाए काला, ना दीसे कोई सहाया। लक्ख चुरासी पया जंजाला, ना सके कोई तुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम फेरा पाया। हरि शब्द हरि रंग करतारा, हरि हरि रूप समाया। इक्क अकल्ला एकँकारा, आपणी कल वरताया। सति पुरख निरँजण मीत मुरारा, वेखे खेल सबाया। आप सुहाए आपणा बंक दुआरा, बंक द्वार आप तजाया। छेवें खोल्हे बन्द किवाड़ा, हरि शब्दी शब्द उपाया। पंचम देवे सच हुलारा, जोती शब्दी जोड़ जुड़ाया। चौथे घर कर पसारा, सन्त साजन ल्ए मिलाया। दस्म दुआरी अधविचकारा, पुरख अबिनाशी डेरा लाया। जगे जोत अगम्म अपारा, दीवा बत्ती इक्क रखाया। अमृत आत्म ठंडी धारा, निझर झिरना रिहा झिराया। गुरमुख विरला नुहावणहारा, साचे ताल सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाया। हरिजन साचे कन्त सुहागी, साचा मेल मिलाया। सुरत सवाणी सोई जागी, वर पाया हरि हरि राया। चरन धूढ़ वखाए साचा मजन माघी, दुरमति मैल गंवाया। फड़ फड़ हँस बणाए कागी, जो जन सरनाई आया। सोहँ चोग चुगे वडभागी, सोहँ हँसा रूप वटाया। अन्तर आत्म इक्क वैरागी, इक्क ज्ञान दृढ़ाया। आपे वरते स्वांग स्वांगी, नट नटूआ खेल कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख साचे मेल मिलाया। गुरमुख साजन उठ उठ जाग, हरि साची जोत जगाईआ। दीपक जोती जगे चिराग, ना सके कोई बुझाईआ। जन्म जन्म दे लाहौण आया दाग़, आप आपणी दया कमाईआ। दो जहानी पकड़े वाग, अग्गे पिछे होए सहाईआ। अन्तिम मेला कन्त सुहाग, सोभावन्ती नार अख्वाईआ। गुरमुख साजन वड वड भाग, प्रभ पाया बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले थाउँ थाँईंआ। हरिजन मेला धाम सुहञ्जणा, घर सच वज्जे वधाईआ। दीपक जोत जगे निरँजणा, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। अनहद ताल नगारा वज्जणा, ताल तलवाड़ा आप वजाईआ। पंच विकारा डर डर भज्जणा, सुणे शब्द सच्ची शनवाईआ। नौ दुआरा गुरमुख साचे तजणा, सुखमन नाड़ी सीस झुकाईआ। पार किनारे पड़दा कज्जणा, शब्द गुर वड्डी वड्याईआ। लड़ फड़ाया साचे सज्जणा, नाम घोड़े दए चढ़ाईआ। सतिगुर पूरे हाज़र हज़ूरे गुरमुख तेरे संग सदा सद गज्जणा, साचा नाअरा एका लाईआ। काया गढ़्ह हँकारी भज्जणा, आत्म कुण्डा दए खुल्हाईआ। सर सरोवर कराए साचा मजना, इक्क अशनान वखाईआ।

आपे कराए हाजी हजना, मक्का काअबा इक्क वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजन मेल मिलाईआ। गुरमुख मेला सच द्वार, गुर पूरा आप करांयदा । आपे खोल्हे बन्द किवाड़, आपे मुख भवांयदा। आपे होए पिछे अगाड़, सेवा सेव आप कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप मिलांयदा। साचा मेला रंग महल्ल, उच्च अटारी डेरा लाया। जगे जोत इक्क परबल, परम पुरख जगाया। सच सिँघासण बैठा मल्ल, पावा चूल ना कोई रखाया। अमृत आत्म ठांडा जल, अट्ठे पहर डगमगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजन ल्ए मिलाया। गुरमुख साजन साचा टिकाना, गुर पूरे आप बुझाया। काया मन्दिर सच मकाना, आत्म सेजा इक्क विछाया। जोती नूर जगे महाना, आप आपणा रिहा जगाया। सुरत सवाणी कर परवाना, आप आपणे अंग लगाया। मिल्या शब्द साचा हाणी हाणा, साचा थान सुहाया। आप आपणा कर परवाना, आप आपणी झोली पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेख वखाया। दस्म दुआरी जुड़या जोड़ा, हरि साचा आप जुड़ांयदा। जन भगतां देवे साचा घोड़ा, फड़ बाहों उप्पर टिकांयदा। अगम्म अगम्मड़ा आए दौड़ा, दिस किसे ना आंयदा। साचे घर लाया पौड़ा, एका होड़ा राह तकांयदा। ना कोई जाणे लभ्मा चौड़ा, लेखा लेख ना कोई लिखांयदा। सो पुरख निरँजण आपे बौहड़ा, घर साचा आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। हरिजन मेला हरि भगवन्त, हरि हरि आप कराया। आप बणाए साचे सन्त, सच समग्री झोली पाया। तोड़े गढ़्ह हउमे हँगता, उप्पर चढ़ खण्डा वखाया। पंचम पंचम करे जंगता, पंचम मेट मिटाया। पंचम होया भुक्खा नंगता, पंचम शाह सुल्तान बणाया। पंचम लाए आपणा अंगता, पंचम दए दुरकाया। पंचम काया चोली रंगदा, पंचम पीर दिस ना आया। पंचम पंच दुआरा आपे मंगदा, पंचम बैठा मुख भवाया। जो जन दर दुआरे आए मंगता, मन ममता दए मिटाया। मेल मिलाए साची संगता, मनमति रहिण ना पाया। तोड़े गढ़्ह हँकारी हँगता, सो साचा जाप जपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरा अन्तिम लहिणा तेरी झोली पाया। कलिजुग लहिणा झोली पा, सतिजुग जोत जगाईआ। सतिजुग बैठा सीस निवा, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। कलिजुग रोवे मारे धा, कलिजुग जीवां संग रलाईआ। सतिजुग साचा पकड़े बांह, गुरमुखां राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जुग विछड़े जग मेल मिलाईआ। जुग विछड़े जग मेलया, जागरत जोत जगा। आपे होए सज्जण सुहेलया, सतिगुर पूरा दया कमा। अचरज खेल पारब्रह्म प्रभ खेलया, जोती जामा भेख वटा। गुर गोबिन्द बणाए साचा चेलया, हरि सतिगुर पकड़े बांह। आपे वस्सया

रंग नवेलया, सम्बल नगरी सुहाए थाँ। जगे जोत इक्क अकेलया, आदि निरँजण बेपरवाह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप उपाए जुग जुग आपणा नाँ। जुग जुग आपणा नाम धरा, आपणी कल वरतांयदा। सतिजुग साचा संग निभा, सगली चिन्द मिटांयदा। सनक सनंदन सनातन सन्त कुमारा आप अख्वा, बराह रूप हो जांयदा। यज्ञे पुरष यज्ञ रिहा करा, हाव गरीव भेख वटांयदा। नर नरायण जोत जगा, दत्ता त्रै समझांयदा। कपल देव हरि आप अख्वा, आप आपणा कर्म कमांयदा। रिखव देव हरि मेल मिला, आपणा भेव खुल्हांयदा। पृथू नाम जगत धरा, सृष्ट सबाई मथ वखांयदा। मत्तस जामा आपे पा, मच्छ रूप हो आंयदा। कच्छप भेख आप वटा, मिन्दिरा चल पीठ उठांयदा। मोहणी रूप दए दरसा, आप आपणी कल वरतांयदा। वैद धनंतर ल्ए उपा, वड धनाडी आप हो जांयदा। हँसा बंसा आप अख्वा, पंछी पंखी उडांयदा। सन्त कमार दए समझा, इक्क ज्ञान दृढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा भेख वटांयदा। नर सिँघ रूप वटा, आपणी कल वरताईआ। हरी हरि हरि आप अख्वा, गज होए जल सहाईआ। नर नरायण भेख वटा, ध्रू बालक ल्ए गोद उठाईआ। सतिजुग रंग तेरा वेख वखा, आपणी जोत करे रुशनाईआ। आपणा पासा आपे ल्ए उलटा, आपणी आप ल्ए अंगड़ाईआ। त्रेता र्तिआ वेस वटा, लेखा सके ना कोई लिखाईआ। परस रामा राम उपा, करे इक्क लड़ाईआ। राम रामा जोत जगा, लोकमात करे रुशनाईआ। जनक सपुत्री ल्ए प्रना, सीता सुरती इक्क ज्ञान दृढ़ाईआ। दुष्ट हँकारी दए खपा, रावण गढ़्ह रहिण ना पाईआ। ग़रीब निमाणे गले लगा, आप आपणा नाउँ छुपाईआ। भेखाधारी भेख वटा, त्रेते गया मुख छुपाईआ। द्वापर आपणी अलक्ख जगा, वेद व्यासा ल्या उपाईआ । वेद व्यासा आप समझा, नारद मुन संग रलाईआ। सच उपदेश इक्क जणा, ब्रह्म पुराण लिखाईआ। पदम राहे आपे पा, विष्नूं भेव खुल्हाईआ। शंकर लेखा आप लिखा, हरि भगवत जोड़ जुड़ाईआ। नारद मुन आप समझा, आपणा लहिणा झोली पाईआ। अग्नी वेखे थाँ थाँ, आपणा मूल रही चुकाईआ। मारकंडे रिहा कुरला, देवे सदा दुहाईआ। भविख्त तेरा भेव खुल्हा, अंग संग रखाईआ। बराह रूप तेरा लेखा दए लिखा, सकंद वज्जे वधाईआ। नर सिँघ नरायण आप अख्वा, आप आपणी कल वरताईआ। गरुड़ रूप रिहा पढ़ा, आप आपणा भेदा दए जणाईआ। ब्रह्मण्ड विच गया समा, ब्रह्मण्ड खोज खोजाईआ। पुराण अठारां लेखा आप लिखा, चार लक्ख हज़ार सतारां सलोक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे अंग समाईआ। द्वापर तेरी तेरा धार, हरि साची जोत जगांयदा। काहना कृष्ना ल्ए अवतार, अर्जन गीता ज्ञान दृढ़ांयदा। रथ रथवाही अपर अपार, सृष्ट सबाई रथ चलांयदा। मनमुखां भरे गढ़्ह हँकार, गुरमुख साची सेवा लांयदा। बिदर सुदामा जाए तार, र्दोपद लज्जया आप

रखांयदा। अन्तिम वेखे इक्क द्वार, रणभूमी मेल मिलांयदा। जोधे सूरबीर बली बलकार, शस्त्र अस्त्र तन सजांयदा। आपे मारनहारा दल वल छल धारी छल करांयदा। जीव जन्त आर पार, अठारां अखशूनी आप भरांयदा। इक्क अखशूनी लेखा दए लिखार, अठाई लक्ख गणत गणांयदा। यादव वंसी मारे मार, दुरबासा मूल चुकांयदा। आपे खेले खेल करतार, खेलणहार आप अख्वांयदा। कलिजुग मात ल्ए अवतार, कलिजुग धार चलांयदा। ईसा मूसा कर प्यार, अल्ला राणी संग रलांयदा। मिल्या मेल मुहम्मद यार, चार यारी वेख वखांयदा। बोध बोधा खेल अपार, इक्क ज्ञान दृढ़ांयदा। कलिजुग डंका अपर अपार, कूड़ कुड़यारा आप वजांयदा। धरत मात करी पुकार, जीव जन्त सर्ब कुरलांयदा। पुरख अबिनाशी किरपा धार, साध सन्त ना कोई बचांयदा। पारब्रह्म प्रभ पावे सार, नानक गुर आप समझांयदा। एका शब्द दए आधार, नाम सति झोली पांयदा। दर दरबारे विच संसार, चारों कुन्ट फेरा पांयदा। जीव ना जाणे कोई गंवार, ना कोई बूझ बुझांयदा। नानक प्रभ दर अग्गे करी पुकार, तेरा भाणा तेरे विच समांयदा। पुरख अबिनाशी किरपा धार, आप आपणी बूझ बुझांयदा। कलिजुग कर्मां मारे मार, ना कोई अन्त बचांयदा। प्रगट होए विच संसार, निहकलंका नाउँ रखांयदा। सतिजुग साची बन्न्हे धार, साचा मार्ग लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपे वेख वखांयदा। नानक अंगद अंग लगा, अंगी कार कराया। अमरदास दर सेव कमा, अमरापद पाया। रामदास दर दए खुल्हा, सर सरोवर इक्क सुहाया। गुर अर्जन गोझ आप जणा, बोध अगाध समझाया। हरिगोबिन्दे घोड़े दए चढ़ा, साचा खण्डा तन पहनाया। हरिकृष्ना हरि हरि गया समा, बाली बाला लेखे लाया। तेग बहादर तेग रिहा उठा, कलिजुग वेला अन्तिम आया। आप आपणा भेट चढ़ा, भेव अभेदा विच समाया। खेवट खेटा जगत बणा, गुर गोबिन्द सेवा लाया। पूत सपूता हरि उपजा, आप आपणे रंग रंगाया। अकाल मूर्त इक्क दरसा, एका दूजा भउ चुकाया। अन्तिम मेला ल्या मिला, मेलणहार आप अख्वाया। साचे घर डेरा ला, घर साचा आप सुहाया। जन भगतां घेरा रिहा पा, शब्द डोरी तन्द बंधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सद बीस चौदां रुत्त आप सुहाया।

सतिगुर पुरख दयाल, सति सति समाया। गुरमुख वेखे साचे लाल, जुग जुग मेल मिलाया। सुहाए कुन्दर सच्ची धर्मसाल, काया अन्दर वेख वखाया। दीपक जोती देवे बाल, अन्ध अन्धेर मिटाया। तोड़नहारा जगत जंजाल, जुगत आपणे हथ्थ रखाया। आपे शाह आपे कंगाल, वणज वणजारा आप अख्वाया। गुरमुखां देवे नाम साचा धन्न माल, तन खज़ीना

इक्क भराया। इक्क चलाए बेहंगम चाल, चाल निराली इक्क रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए तराया। सतिगुर पूरा साचे घाट, गुरमुख साचे आप चढ़ांयदा। दीपक जोती नूर लिलाट, आपणी आप टिकांयदा। चरन द्वार वखाए साचा तीर्थ ताट, सर सरोवर वखांयदा। दुरमति मैल झूठी काट, सच सुच्च ज्ञान दृढ़ांयदा। इक्क नाम वखाए साचा हाट, चौदां हट्टां मुख भवांयदा। हरिजन पूरी करन आया घाट, दर दुआरे फेरी पांयदा। अमृत आत्म मारे साची ठाठ, सच उछाला इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे साची बूझ बुझांयदा। आत्म अन्तर शब्द ज्ञाना, पारब्रह्म जणाईआ। राग धुंन इक्क तराना, आत्म धुंन उपजाईआ। अनहद सुणे सुणाए साचा गाणा, ताल अनादी इक्क वजाईआ। पारब्रह्म प्रभ पुरख सुल्ताना, हर घट बैठा आसण लाईआ। भरमे भुल्ले जीव निधाना, माया ममता मोह वधाईआ। जिस जन गुर पूरा होए आप मेहरवाना, आप आपणी बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे दरस हर घट थाँईंआ। दर्शन देवणहार भगवन्ता, एका एक अख्वाया। जुग जुग उधारे साचे सन्ता, सतिगुर साचे मेल मिलाया। काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्ता, उतर कदे ना जाया। आपे तोड़े हउमे हँगता, हँकारी गढ़्ह दिस ना आया। जिस जन रलाए साची संगता, पूरन इच्छया दए कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए तराया। आपे मंगण दर सवाली, मिले नाम निरँजणा। जगे जोत इक्क अकाली, दो जहानी साक सैण सज्जणा। धुर दरगाही आया माली, जन भगतां रक्खे लज्जना। गुरमुख दुआरा कोई ना दीसे खाली, शब्द नगारा घर घर वज्जणा। फल लगाए काया डाल्ही, फल फलवाड़ी बहि बहि सजणा। कलिजुग अन्तिम चाल निराली, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे घड़या आपे भज्जणा। घड़ण भन्नणहार हरि समरथा, समरथ पुरख अख्वाया। हरि जी राखे दे कर हथ्था, सीस आपणा हथ्थ टिकाया। शब्द जणाई अकथ अकथा, कथनी कथ ना सके राया। दर द्वार जो जन आए ढठ्ठा, हरि दरसी दरस दिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर साचे ल्ए मिलाया। हरिजन साचे पूरी आसा, प्रभ पूरी आप कराईआ। चरन कँवल दे भरवासा, धीरज धीर धराईआ। एका नाम शब्द स्वासा, रसना जिह्वा गाईआ। होए सहाई प्रभ पृथ्मी आकासा, दिवस रैण वेख वखाईआ। आदि अन्त ना कदे विनासा, आवण जावण बणत बणाईआ। हरिजन साचे बलि बलि जासा, हरिजन वड्डी वड्याईआ। मिल्या मेल शाहो सर्ब गुणतासा, सतिगुर पूरा सहिज सुखदाईआ। निज घर आत्म रक्खे वासा, परमानंद समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। ग़रीब निमाणा जगत निधाना, गुरमुख रूप समाया।

एका देवे धुर फ़रमाणा, बोध अगाधा शब्द जणाया। अमृत आत्म पीणा खाणा, तृष्ना भुक्ख मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखे लाए जो आए दर, मात कुक्ख सुफल कराया। आए दर दर परवाना, नर हरि साचा पाया। मिले मेल श्री भगवाना, जीउ पिण्ड काचा तन तजाया। धुर दरगाही देवे इक्क निशाना, साचो साच सुणाया। अनहद रागी साचा गाणा, ताल तलवाड़ा आप वजाया। सच मन्दिर सच टिकाना, प्रभ साचा थाँ सुहाया। दीपक जोती जगे महाना, निर्मल नूर कराया। गुरमुख साजन मेल मिलाए दया कमाए देवे नाम निधाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत हरि वस्सया घर, हर घट घट अन्दर वेख वखाया। घट घट अन्दर घट घट तीर्थ, घट घट पूजा पाठा। घट घट मन्दिर घट घट सीरथ, घट घट सर सरोवर मारे ठाठा। ध्रू भगत दी रक्ख लाज करते, कर्म आपणा आप कमाया ए। वेख वखाणे ज़िमी अस्माना धरनी धरते, धरत धवल आप सुहाया ए। दर द्वार जो आए मंगते, ख़ैर नाम झोली आपणा पाया ए। मंगे मंग नाम अधारा, आत्म हरि लिव लाईआ। पुरख अबिनाशी कर प्यारा, देवे जोत रुशनाईआ। मेट मिटाए अन्ध अँध्यारा, धुंआँधार रहिण ना पाईआ। पंचां देवे दर दुरकारा, पंचम मोह चुकाईआ। पंचम देवे नाम अधारा, पंचम शब्द जणाईआ। पंचम शब्द सुणाए पंचम राग अल्हाईआ। पंचम कर सच प्यारा, पंचम धार सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरन इच्छया आप कराईआ। एका संग सगला साथ, हरि हरि आप अख्वाया। प्रगट हो त्रिलोकी नाथ, दहि दिशा वेख वखाया। इक्क शब्द जणाए साची गाथ, सो पुरख निरँजण रिहा जपाया। वेख वखाए तत्त आठ, नौ दर खोज खोजाया। आपे गेड़नहारा उलटी लाठ, गेड़ा आपणे हथ्थ रखाया। लहिणा देणा चुकाए पूजा पाठ, चरन ध्यान इक्क रखाया। आत्म अन्दर खोल्हे बध्धी गाठ, दूई द्वैती पड़दा लाहया। लहिणा देणा चुक्के तीर्थ ताट, अठसठ रिहा मूल चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर दरवाज़ा दए खुल्हाया। दर दरवाज़ा आपे खोल्ह, आपणी दया कमांयदा। गुरमुख अन्दर आपे बोल, आपणा आप सुणांयदा। आपे वसणहारा कोल, आपे अंग लगांयदा। दिवस रैण अट्ठे पहर शब्द गुर सुरत सवाणी नाल करे चोल्ह, आत्म सेजा इक्क हंढांयदा। काया धरती जाए मौल, उलटा करे नाभ कँवल, अमृत धार मुख चुआंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे संग रखांयदा। साचा संग निभे तोड़, हरि शब्दी जोड़ जुड़ाया। दर आया ना देवे मोड़, साची भिच्छया झोली पाया। नाम चढ़ाए साचे घोड़, वाग आपणे हथ्थ रखाया। मिट्ठा करे रीठा कौड़, जिस जन आपणी दया कमाया। धुरदरगाही आया दौड़, लोकमाती फेरा पाया। सच मन्दिर लाया एका पौड़, गुरमुख साचे रिहा चढ़ाया। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, सुरत सुरती सुरत शब्दी शब्द विच समाया। सुरती शब्दी साचा नाता, हरि हरि आप बंधांयदा। देवे नाम सच सुगाता, पल्ले गंढ्ढ रखांयदा। नाता तोड़े जाता पाता, जात अजाती पार करांयदा। हरिजन होए आपे पिता आपे माता, बाल अञ्याणे गोद उठांयदा। चरन कँवल बंधाए साचा नाता, सतिगुर पूरा सगला संग निभांयदा। लहिणा देणा चुक्के आण बाटा, मात गर्भ फंद कटांयदा। लक्ख चुरासी मुक्की वाटा, हरि जोती मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आए घर देवे वर मिले हरि चुक्के डर नुहाए सर तरनी साची तर, सर सरोवर इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगत भगवन्त सन्त कन्त अन्त अन्त आपणे विच समांयदा।