पुस्तकालयभाग ७

पहली फग्गण २०१४ बिक्रमी दरबार विच जेठूवाल

हरि ढोल नगारा वज्जया, चार कुन्ट जैकार। थिर घर बहि बहि आपे सज्जया, सति पुरख रूप करतार। ना घड़या ना भज्जया, आदि अन्त एकँकार। सच सिँघासण आपे सज्जया, जोती निर्मल कर आकार। आदि जुगादी फिरे भज्जया, जुगा जुगन्तर साची कार। जन भगतां रक्खणहारा लज्जया, पूरन गुर अवतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार। ढोल नगारा साचा मृदंगा, हरि साचा आप वजांयदा। आपे चाढ़्हनहारा साचा रंगा, आपे वेख वखांयदा। आप आपणा रक्खे संगा, आपणा आप छुपांयदा। आपणे घोड़े कस्सया तंगा, हरि आपणा आसण लांयदा। गुर गुर दर दुआरा एका मंगा, पुरख अकाला इक्क वखांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी लक्ख चुरासी भुक्खा नंगा, नाम धन ना कोई वखांयदा। मानस जन्म ना होए भंगा, अन्त ना कोई छुडांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। ढोल मृदंग सच नगारा, हरि साचा आप वजांयदा। लोआं पुरीआं करे ख़बरदारा, गगन पतालां आप हिलांयदा। ब्रह्मा रोवे ज़ारो ज़ारा, शिव शंकर नीर वहांयदा। करोड़ तेतीसा करे पुकारा, सुरपति राजा इन्द कुरलांयदा। लक्ख चुरासी हाहाकारा, ना कोई वेख वखांयदा। कलिजुग खेले खेल अपारा, खेलणहार दिस ना आंयदा। नानक गोबिन्द कर प्यारा, शब्दी धार वहांयदा। आत्म जोती इक्क उज्यारा, नूरो नूर समांयदा। आपे करता पुरख करनेहारा, करनेहार आप अख्वांयदा। आवे जावे वारो वारा, जुग जुग वेस वटांयदा। सतिजुग त्रेता पार किनारा, द्वापर वेख वखांयदा। कलिजुग वेखे कूड़ पसारा, पंच वकारा संग रलांयदा।

जूठ झूठ मोह विकारा, सच सुच्च ना कोई वरतांयदा। जीवां जन्तां साधां सन्तां आत्म गढ़्ह भरया हँकारा, आत्म ब्रह्म ना कोई जणांयदा। बिन सतिगुर पूरे कोई ना देवे नाम भण्डारा, ना कोई भिच्छया पांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, हरि साची बणत बणांयदा। प्रगट होए विच संसारा, जोती जामा भेख वटांयदा। शब्द खण्डा तेज़ कटारा, तन गात्रे आप लटकांयदा। पंचम मीता कर प्यारा, पंचम मोह चुकांयदा। पंचम करे तन शृंगारा, पंचम रंग चढ़ांयदा। पंचम देवे अमृत आत्म ठंडी धारा, लोकमात दिस ना आंयदा। पंचम मेला कन्त भतारा, पंचम सखीआं मिल मिल मंगल गांयदा। पंचम नाद अनादी वजाए धुन्कारा, धुन अनादी इक्क रखांयदा। निर्मल जोती कर उज्यारा, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। इक्क वखाए सच दुआरा, हरि साचा धाम सुहांयदा। शब्द गुर जोधा सूरबीर बलकारा, जुग जुग आप अख्वांयदा। कलिजुग मेटे कूड़ पसारा, सम्मत सम्मती वेख वखांयदा। सतिजुग साची बन्न्हे धारा, साचा मार्ग लांयदा। चार वरना बख्शे इक्क प्यारा, एका नाम जपांयदा। ऊचो ऊँच अगम्म अपारा, अलक्ख निरँजण आप अख्वांयदा। गऊ ग़रीबां पावे सारा, जगत नमाणे गले लगांयदा। अन्दर मन्दिर खोल्ह दुआरा, साचा गुर दुआरा इक्क वखांयदा। ना कोई तेल ना कोई दीवा बाती, निर्मल जोत इक्क वखांयदा। ना कोई पूजा ना कोई पाठी, ना कोई हवन ना कोई पवन ना कोई तीर्थ ना कोई ताटी, हरि एका हट्ट वखांयदा। आपे वस्सया घट घट वासी, घट घट आप समांयदा। कलिजुग खेले खेल बाज़ीगर नाटी, नटूआ सांग वरतांयदा। जो दीसे सो जाए ढठ्ठ, थिर कोई रहिण ना पांयदा। कलिजुग अन्तिम इक्क दुआरा सृष्ट सबाई आउणा नठ्ठ, निहकलंक आप रखांयदा। सम्मत सोलां होणा अकट्ठ, हाढ़ सतारां लेख लिखांयदा । पहली चेत्र गेड़े उलटी लट्ठ, ना कोई मोड़ मुड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, सोए जीव जन्त आप जगांयदा। वज्जया ढोल, हरि निरँजण आदि पुरख वजांयदा। सम्मत सोलां सभ दे कढ्ढे पोल, बंक दुआरे फोल फोलाया। साध सन्त नाम वस्त ना रक्खे कोई कोल, अमृत आत्म सर सरोवर ना कोई करांयदा। पंज तत्त काया मन्दिर सभ दे ल्ए फोल, अनहद ढोल ना कोई वजांयदा। मन मति तेरा रचया घोल, कलिजुग कूड़ा वेख वखांयदा। कूड़ी माया खेले खेल, नर सिँघ नरायण दिस ना आंयदा। नानक बणया साचा तोल, मोदीखाना इक्क चलांयदा। गुर गोबिन्द गया बोल, शब्द खोजी वेख वखांयदा। जोत सरूपी वज्जे ढोल, वजावणहारा दिस ना आंयदा। पुरख अगम्मड़ा रिहा बोल, जोती जोत जगांयदा। सृष्ट सबाई सोहँ कंडे तोल, सो पुरख निरँजण तोल तुलांयदा । जन भगतां सद वसे कोल, अट्ठे पहर दरस दिखांयदा। एका देवे मार्ग अनमोल, ऊँच नीच ज़ात पात राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान हकीर फकीर दस्तगीर एका धाम सुहांयदा। शब्द

निराला कस्सया तीर, लोआं पुरीआं रिहा चीर, ब्रह्मण्ड खण्ड पाए वहीर, उत्भुज सेत्ज जेरज अंड होए अखीर, ना कोई अन्त बचांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, हरि शब्दी ढोल वजांयदा। शब्द ढोल हरि हथ्थ फड़, लोकमात उठ धाया। सम्बल नगरी बैठा वड़, दिस किसे ना आया। आपणा घाड़न आपे घड़, आप आपणी बणत बणाया। आपणा अक्खर आपे पढ़, आप आपणा रिहा अल्हाया। ना कोई सीस ना कोई धड़, ना कोई चोटी ना कोई जड़, ना कोई नेत्र ना कोई हथ्थ समरथ, पंज तत्त ना कोई रखाया। आपणी महिमा जाणे अकथ, जुग जुग करदा आया। कलिजुग कूड़ा चल्लया रथ, मनमुख जीवां रिहा चढ़ाया। गुरमुख विरले सगल विसूरे गए लथ्थ, जिस जन आत्म अन्तर सतिगुर पूरे दर्शन पाया। लहिणा देणा चुक्के सीआं साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, आवण जावण फंद कटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, आपणा ढोल मृदंग वजाया। शब्द ढोल बोल बुलाए, बोलणहारा भगवाना। हरि हरि पड़दा खोल्ह वखाए, वेखे तीर्थ तट अशनाना। निर्मल जोती डगमगाए, शब्दी धुन तराना। कन्त सुहागी एका गाए, आत्म धुन उपजाना। ब्रह्मादी हरि खोज खुजाए, पारब्रह्म सुल्ताना। आदि जुगादी शब्द लिखाए, खेले खेल दो जहाना। बोध अगाधी शब्द लिखाए, लेखा लिख्त ना कोई वखाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण आप हो जाणा। साचा ढोल हरि बनवारी, आपणे गल लटकाया। लोआं पुरीआं करे ख़बरदारी, सोया कोई रहिण ना पाया। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारी, माझे देस डेरा लाया। सम्बल नगरी होए जै जैकारी, जै जैकारा आप कराया। सन्तन मेला मीत मुरारी, जुग विछड़े जग मेल मिलाया। सरसे तेरी पाई सारी, तेरा लहिणा मूल चुकाया। मिल्या मेल जोत निरँकारी, निरगुण रूप समाया। अमृत आत्म देवे ठंडी ठारी, काया कासे आप प्याया। शब्द देवे तेज़ कटारी, तिक्खी धार रखाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग अन्तिम वेस वटाया। ढोल वजाए साजन मीता, परम पुरख सुल्ताना। जुग जुग जाणे आपणी रीता, खेले खेल आप महाना। आपे देहुरा आपे मस्जिद आपे गुरद्वार आपे बैठा रहे अतीता, आपे पूजा आपे पाठ आपे धर्म होए जैकारा आपे ठांडा सीता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अंतम वर, निहकलंक नरायण नर, आप आपणा आपे जीता। ढोल नगारा साची माला, गुर पूरे तन शृंगारया। निर्मल जोती करे उजाला, कलिजुग मेटे अन्ध अँध्यारया । खेले खेल गोबिन्द गोपाला, मुकंद मनोहर लक्खमी नरायण आप अख्वा रिहा। गुरमुखां वखाए एका एक सच्ची धर्मसाला, काया मन्दिर अन्दर कुण्डा ला ल्या। बजर कपाटी तोड़े ताला, बन्द किवाड़ खुल्हा ल्या। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, एका ढोल एका ढोला हरि साचे आप सुणा ल्या। सतिगुर ढोल सुणाए ढोला, सोहँ शब्द जैकारा। सतिजुग तेरा साचा बोला, चार वरन भण्डारा। चौदां हट्टां एका तोला, नौ सत्त बणे वणजारा। त्रैलोकी बदले एका चोला, एका रंग अपारा। लोकमात खेले आपणा होला, खेलणहार आप करतारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर अवतारा, जोती नूर करे उज्यारा। शब्द ढोल साचा ढोला धुर सुगात, हरि साचे वंड वंडाईआ। जन भगतां बन्न्हे चरन नात, इक्क प्रीत सिखाईआ। चरन प्रीती वड करामात, जिस देवे हरि रघुराईआ। गुरमुख साजन उत्तम जात, वरन गोत विच ना आईआ। मिले मेल हरि कमलापात, कन्त कन्तूहल मेल मिलाईआ। शब्दी चढ़े सच बरात, गुरमुख सुरती ल्ए प्रनाईआ। आत्म सेजा इक्क इकांत, मेल मिलाए सहिज सभाईआ। ना कोई सुबह ना कोई शाम, ना कोई रात ना कोई प्रभात, हरि एका रंग रंगाईआ। देवणहारा साची दात, दाता दानी आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, एका ढोला रिहा गाईआ। एका ढोला हरि वरभण्ड, आपणा आप सुणाया। कलिजुग अन्तिम वंडी वंड, सतिजुग झोली पाया। जूठा झूठा कूड़ कुड़यारा प्रभ मेटे भेख पखण्ड, भेखाधारी रहिण ना पाया। गुर गोबिन्द तेरी टुट्टी ल्ए गंढ्ढ, गंढ्ढणहार आप अख्वाया। सो पुरख निरँजण हथ्थ फड़या चण्ड प्रचण्ड, नाम खण्डा रिहा उठाया। मनमुख जीवां देवण आया दंड, निहकलंका नाउँ रखाया। मनमुखां सुत्ता दे कर कंड, जगत दुआरे दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, साचा ढोल रिहा वजाया। ढोल पोल तेरा अन्तिम खुल्हणा, प्रभ साचे आप खुल्हाउणा। मनमति तेरा कोई ना पैणा मुल्लना, हरि खाकी खाक मलाउणा। गुरमुख विरले पूरे तोल तुलणा, नानक तोला इक्क समझाउणा। गुर गोबिन्दे तेरी चरन प्रीती घोल घुल्लणा, दूसर कोई दिस ना आउणा। जूठा झूठा बूटा अन्तिम हुल्लणा, फल डाल्ही ना कोई रखाउणा। लोकमात साध सन्त जीव जन्त वरन बरन मूल ना भुल्लणा, प्रभ साचे खेल रचौना। धरत मात तेरी छाती लक्ख चुरासी खून डुल्लणा, प्रभ साचे रंग चढ़ाउणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, एका ढोला साचा सच सनाउणा। हरि ढोल शब्द जणाई, अनहद जै जैकारा। पारब्रह्म प्रभ खेल रचाई, लोकमात ल्ए अवतारा। जोती नूर नूर रखाई, शब्द धुन धुन्कारा। अगम्म अगम्मड़े धाम बैठा आसण लाई, आपे वस्सया सच दुआरा। सम्बल नगरी इक्क सुहाई, गोबिन्द मेल कन्त भतारा। मिल्या मेल हरि साचे माही, पाया पुरख अपारा। गुरमुख सोए रिहा जगाई, सुरती सुरत हुलारा। आप आपणा भेव खुल्हाई, देवे दरस अगम्म अपारा।

गुरमुखां दर दर घर घर मंगे जाई, मंगणहार आप दातारा। मनमुख जीवां दिसे नाही, लग्गी अग्ग बहत्तर नाड़ा। ब्रह्मण्ड दा करता मालक बैठा जोत जगाई, निहकलंक नर अवतारा। सोहँ शब्द करे कुड़माई, मुख सगन लगाए कलिजुग तेरी अन्तिम वारा। नेत्र नैण कजला रिहा पाई, एका नेत्र आप उग्घाड़ा। अन्दर मन्दिर मेला सहिज सबाई, पंचम लाया सच अखाड़ा। आप आपणी धुन आपे रिहा गाई, आपणा ताल आप वजाया। हरि हरि वेखे थाउँ थाँईं, हर घट बैठा आसण लाया। गुरमुख मेले फड़ फड़ बाहीं, दिवस रैण सेव कमाया। पहली फग्गण वीह सौ चौदां जाणा चाँईं चाँईं, नाता नाते नाल जुड़ाया। खेले खेल बेपरवाही, बेपरवाह आप अख्वाया। भरमे भुल्ले पान्धी राही, प्रभ मार्ग दए दिखाया। गुर गोबिन्दे मेला एका थाँईं, हरि एका धाम सुहाया। गुर नानक एका एक इक्क रिहा मिलाई, हरि मेली मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जोती जामा भेख धर, शब्द ढोल रिहा वजा, लक्ख चुरासी रचया घोल, सृष्ट सबाई रिहा उठा, सोया कोई रहिण ना पाया। ना कोई सोया ना कोई जागे, ना कोई रंग रंगाया। ना कोई हँस ना कोई कागे, ना कोई चोग चुगाया। ना कोई मजन ना कोई माघे, ना कोई तीर्थ रिहा नुहाया। ना कोई ढोल ना कोई वज्जे वाजे, अनहद ताल ना कोई वजाईआ। झूठ पसारा कलिजुग तेरा साजन साजे, कूड़ो कूड़ दिसाया। जोत सरूप हरि प्रगट होया देस माझे, सृष्ट सबाई रिहा सुणाया। पकड़ उठाए राजन राजे, शाह सुल्तान दए हिलाया। इक्क अकल्ला ग़रीब निवाजे, गऊ ग़रीबां होए सहाया। सीस रहिण ना देणा कोई ताजे, लेखा लेख रिहा लिखाया। ब्रह्मण्ड प्रभ रचया काजे, चौदां तबकां दए मिटाया। चौदां लोक मारे एका अवाजे, एका ढोला रिहा सुणाया। ब्रह्म पुरी हरि शब्द गाजे, ब्रह्मा नेत्र नीर वहाया। शिव शंकर तेरी कोई ना रक्खे लाजे, वेला अन्तिम आया। करोड़ तेतीसा उठ उठ भाजे, सुरपति राजा इन्द रिहा कुरलाया। कलिजुग कूड़े रचया काजे, संग मुहम्मद संग रखाया। अल्ला राणी उच्चे मुनारे बहि बहि मारे वाजे, हू हू नाअरा लाया। मक्का काअबा हरि वेखण आया साचा हाजी हाजे, अन्तिम एका हज्ज कराया। दुलदुल ऐली रक्खे साचे ताजे, शाह अस्वार आप अख्वाया। सम्मत सोलां पहली चेत्र चरन दे रकाबे, लाहौर किला शाही चरन दए टिकाया। चार वरन तेरी रक्खे लाजे, हिन्दू मुस्लिम सिक्ख ईसाई साजन साचे वेख वखाया। मनमुख जीवां खोल्हे पाजे, पीर कुतब गौंस शेख़ मुसायक हरि साचा नायक वेख वखाया। हक्क हकीकत लाशरीक ग़रीब निवाजे, ग़रीब निमाणे गले लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नूर अलाही बेपरवाही आपणा संग निभाया। नाम शब्द सच जैकारा, पुरख अकाल लगाया। अकाल पुरख आप करतारा, करता रूप समाया। करनहार विच

संसारा, करता पुरख अख्वाया। जुग जुग ल्ए हरि अवतारा, भेव अभेदा भेव छुपाया। सतिजुग साचे पावे सारा, त्रेते मेल मिलाया। द्वापर तेरी बन्न्हे धारा, धीरज धीर धराया। कलिजुग तेरा वेख सहारा, हरि साचे खेल खिलाया। खेले खेल संग मुहम्मद चार यारा, चार यारां ल्ए मिलाया। गुर नानक लाया एका नाअरा, नाम सति सति नाम जीव जन्त झोली पाया। गुर गोबिन्दे हरि भर भण्डारा, नाम भण्डारा झोली पाया। आपे फिरे चारे कूटा, दहि दिशा फेरी पाया। आप मनाया जो जो बैठा रूठा, विछड़े दए मिलाया। काया अमृत भरया ठूठा, सच प्याला इक्क वखाया। नाता तोड़या जगत जूठा, पंचम पंचम ना कोई जणाया। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश गुर गोबिन्द बन्न्हाए एका मुट्ठा, एका धाम सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुर गोबिन्दा रिहा मिलाया। नीले घोड़े उप्पर आसण ला, कल्गी तोड़ा सीस दस्तारे। विछड़े जुग ल्ए मिला, किरपा करे अपर अपारे। फड़ फड़ बांहों सम्बल नगरी दए वखा, जगे जोत अगम्म अपारे। एका दीपक रिहा वखा, मेटे कूड़ कूड़े पसारे। बीस बीसा तेरा राह रिहा तका, प्रभ साचा आप विचारे। दिल्ली तख्त ल्ए चरन छुहा, पन्दरां कत्तक दिवस विचारे। सत्त रंग निशाना दए चढ़ा, सत्त दीप करन निमस्कारे। सीस गंज हरि माण दवा, गुर तेग बहादर तेरी रत्त सिक्खी देवे मत, एका बख्शे सच प्यारे। एका बीज नौ खण्ड पृथ्मी सृष्ट सबाई अन्दर देवे घत्त, घत्तणहार आप करतारे। पारब्रह्म तेरा एका वत, जग आए अन्तिम वारे। पुरख अबिनाशी जन भगतां रक्खे साची पति, पतित पुनीत करे जो जन आए दुआरे। एका देवे धीरज सन्तोख सति, मन मति दर दुरकारे। आप चढ़ाए साचे रथ, रथ रथवाही हरि निरँकारे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, खेले खेल विच संसारे। साचा खेल हरि खिलाउणा, नौ खण्ड सत्त दीप रिहा जगाईआ। लक्खण दीप हरि फेरा पाउणा, शब्द ढोला रिहा वजाईआ। करौच तेरा पोल खुल्हाउणा, अन्दर मन्दिर वेख वखाईआ। पुष्कर तेरा संग निभाउणा, आप आपणी दया कमाईआ। जम्बु दीप हरि जोत जगाउणा, जोती नूर करे रुशनाईआ। सलमल तेरा धाम सुहाउणा, हरि साजन वेख वखाईआ। सान सिक्खी इक्क अख्वाउणा, साख्यात वड्डी वड्याईआ। कुशा कल इक्क कराउणा, दूई द्वैती मेट मिटाईआ। सत्त दीप प्रभ रंग चढ़ाउणा, सोहँ शब्द करे कुड़माईआ। विच विचोला आप अखाउणा, ना कोई दूसर संग रलाईआ। कलिजुग कूड़ा दाग़ मिटाउणा, दुरमति मैल गंवाईआ। एका राग हरि सच सनाउणा, हरि साचे मेल मिलाईआ। कुला खण्ड पकड़ उठाउणा, आप आपणा वेख वखाईआ। इला बुत हरि भेव खुल्हाउणा, भुल्ल रहे ना राईआ। केतमाल हरि चरन टिकाउणा, किं पुरख संग रलाईआ। हरणयमह तेरा दर

सहाउणा, दर दरवेश आप अख्वाईआ । भद्र दर घर भाग लगाउणा, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। भारत खण्ड हरि वेख वखाउणा, राष्ट्रपति रिहा उठाईआ। दे बांह सरहाणे सौं ना रहिणा, प्रभ साचे जोत जगाईआ। सम्मत पन्दरां मेल मिलाउणा, कृष्ना मैनन संग रलाईआ। आपणी शक्त आप वखाउणा, देवे रुत्त सुहाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी अचुत्त कर्म कमाउणा, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। शाह भबीखन तेरा लहिणा पिछला मूल चुकाउणा, राम रामा जोत जगाईआ। लंका गढ़्ह हँकारी नौं खण्ड पृथ्मी ढौहणा, सीता सुरती गुरमुखां ल्ए बचाईआ। इक्क बिबाणे जगत चढ़ाउणा, एका ल्ए उडाईआ। एका रथ रथवाही हरि अख्वाउणा, अर्जन गीता ज्ञान जणाईआ। कलिजुग अन्तिम वेला पारब्रह्म प्रभ आप सहाउणा, निर्मल जोत करे रुशनाईआ। जमन किनारे डेरा लाउणा, साचा थान सुहाईआ। शब्द धुन अनाद ब्रह्माद हरि सर्ब जगाउणा, साध सन्त सोया कोई रहिण ना पाईआ। सृष्ट सबाई तेरा लेखा पारब्रह्म फेर लिखाउणा, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। एका शब्द सोहँ सो सृष्ट सबाई गाउणा, भुल्ल रहे ना राईआ। अकाल पुरख प्रभ आपणा डंक वजाउणा, आपणी जोती सेवा लाईआ। सम्मत पन्दरां दो सौ छिहत्तर दिन प्रभ खेल खिलाउणा, दहि दिशा फेरा पाईआ। पहली कत्तक पटना शहर सुहाउणा, गुर गोबिन्द मेल मिलाईआ। पन्दरां कत्तक लंका गढ़्ह तुड़ाउणा, साध संगत संग रखाईआ। शब्द गुर सेवा लाउणा, हरि साची कार कमाईआ। दूई द्वैती पड़दा सभ दा लौहणा, भरम रहे ना राईआ। ज्ञानीआं ध्यानीआं विद्वानीआं ब्रह्म ज्ञानीआं प्रभ दर हलाउणा, पुच्छे राग हरि अलाहीआ। पंडत पांध्या संग रलाउणा, मुल्ला शेख़ां मुसायक पीरां तसबीआं गल पहनाउणा, शरअ शरायत वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख धर सेवक सेवा रिहा कमाईआ। सेवक चाकर सेवादार हरि निरँकारा, आदि पुरख अबिनाशी। जन भगतां मेले वारो वारा, खेल खेल जगत तमाशी। जुग जुग बणे मात भिखारा, आपे जाणे आपणा वासी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन जनहरि गुरमुख गुरसिख सन्त साजन मेल मिलाए सुहाए बंक दुआरा। बंक दुआरा साजन मीता, हरि हरि साचा पाया। कलिजुग चली अवल्लड़ी रीता, जोती जामा भेख वटाया। ना कोई गुरुदुआरा ना मन्दिर मसीता ना शिवदवाला मट्ठ, गुरमुख साचे विच समाया। धुरदरगाही आया नठ्ठ, सम्बल नगरी डेरा लाया। सम्बल नगर साढे तिन्न हथ्थ, गुर गोबिन्दा दिस ना आया। प्रभ अबिनाशी करते जोती शब्दी रक्खी साची वथ्थ, सच भण्डार रखाया। गुरमुखां आत्म अन्तर वखाए एका तीर्थ तट्ट, अठसठ मूल चुकाया। दीपक जोती जगे लट लट, घर मन्दिर आप सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजन रिहा मिलाया। साचा सिक्ख हरि परवाना, गोबिन्द

मेल मिलांयदा। जोती जोत जगे महाना, शब्दी शब्द समांयदा। एका राग इक्क तराना, एका नाद वजांयदा। हथ्थीं बन्न्हे साचा गाना, आदि अन्त संग निभांयदा। सो सतिगुर पूरा हरि मेहरवाना, हरि नानक आप अख्वांयदा। नानक पाया पद निरबाना, निज घर वेख वेख वखांयदा। गुर गोबिन्दा मिल्या मेल हरि भगवाना, पूत सपूता जोड़ जुड़ांयदा। शस्त्र बस्त्रधारी जोधा सूर बली बलवाना, एका एक अख्वांयदा। अन्तिम छड्डणा प्या सर्ब समाना, गढ़्ही चमकौर सुहांयदा। माछूवाड़े गाए इक्क तराना, सूलां सथ्थर विछांयदा। मित्र प्यारे हाल सुणाणा, प्रेम विछाउणा इक्क वछांयदा। मंगे मंग इक्क महाना, साचा संग निभांयदा। पुरख अबिनाशी वेखे मार ध्याना, गुर गोबिन्द साचा राह तकांयदा। देवे शब्द हरि इक्क तराना, आप आपणा भेव खुल्हांयदा। तेरा मेरा रूप इक्क समाना, ना कोई दूसर संग रलांयदा। तेरी फल फुलवाड़ी लग्गी रहे दो जहाना, सतारा सौ छपंजा बिक्रमी वेख वखांयदा। नैणां देवी करे ज्ञाना, हरि खण्डा इक्क चमकांयदा। सो पुरख निरँजण सद मेहरवाना, आपणा शब्द आप अल्हांयदा। गुर गोबिन्द कर परवाना, दोए जोड़ सीस झुकांयदा। पारब्रह्म देवे साचा दाना, कलिजुग तेरी अन्तिम वंड वंडांयदा। गुर गोबिन्दा ख़ुशी मना, इक्क जैकारा लाया। वाहिगुरु फतिह रिहा गजा, वाह वाह तेरी माया। तेरा बाणा ल्या सजा, तेरे भाणे विच समाया। अन्तिम लज्जया रक्खणी आ, पन्थ ख़ालसा मात उपाया। पुरख अबिनाशी कर बैठा हां, वेले अन्तिम होए सहाया। गुर गोबिन्द पुच्छे प्रभू तेरा केहिड़ा नाँ, कवण दुआरे होए सहाया। पुरख अबिनाशी रिहा जणा, निहकलंका नाउँ धराया। सम्बल नगरी डेरा लवां ला, साढे तिन्न हथ्थ महल्ल आप सुहाया। आपणा शब्द दवां अल्हा, मेरा शब्द तेरा रूप गोबिन्द आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जोती जामा भेख धर, सम्मत सोला वेख हरि, सतारां हाढ़ी पन्थ ख़ालसा दए उठाया। हरि हरि जोत हरि समाए, हरि हरि आप अख्वाया। हरि हरि रूप आप अख्वाए, हरि हरि वेख वखाया। हरि हरि अनूप हो जाए, हरि हरि भेख वटाया। हरि हरि शाहो भूप आप अख्वाए, हरि हरि आपणा आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा ल्ए उपाया। हरि हरि रूप हरि हरि आदि, हरि हरि सखा सहेलया। हरि हरि होए जुगादी आदि, हरि हरि रंग नवेलया। हरि हरि आपणा ल्ए लाध, हरि हरि आप आपणा आपे मेलया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आपे खेलया। आपणा खेल हरि आप खिला, आपणी रचन रचाईआ। आपणी जोती आप जगा, आपणी आप करे रुशनाईआ। आपणी शक्ती आप उपा, आपणे विच समाईआ। आपणी भगत आप करा, आप आपणा गुण गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोती नूर करे रुशनाईआ। जोती

नूर कर उज्यारा, आपणा आप सुहाया। आप आपणा कर प्यारा, आप आपणा संग रखाया। आप आपणा दए नाम अधारा, आप आपणा आपे गाया। आप आपणा वेखे धाम न्यारा, आप आपणा आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि जोती जोत जगाया। हरि जोत नूर अगम्म, ना कोई भेव ना भेदिआ। हड्ड मास ना नाड़ी चम्म, ना कोई लिखे वेद कतेब्या। आपणा जाणे आपे कम्म, करे कराए आप हसेब्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा आपे वेख्या। आप आपणा आपे वेख, आपणे विच समांयदा। आप आपणा जाणे भेख, भेखाधारी आप अख्वांयदा। आप आपणा लिखे लेख, लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा। आपे जाणे आपणी रेख, आप आपणी बणत बणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरी हरि हरि हरि आप अख्वांयदा। हरि रूप अगम्म अथाह, बेपरवाह समाया। आपे जाणे आपणा नाँ, लेखा लेख ना कोई वखाया। आप आपणी रक्खे छाँ, आप आपणा हथ्थ सिर टिकाया। ना कोई पिता ना कोई माँ, साक सैण ना कोई जणाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा नाउँ धराया। आप आपणी हरि कल धार, आपणी जोत जगाईआ। आपणी इच्छया कर विचार, आपणी बणत बणाईआ। आपे देवणहारा वर भरे भण्डार, आप आपणी झोली पाईआ। आप आपणा कर शृंगार, आप आपणी सेजा बैठा आसण लाईआ। आपे होया कन्त भतार, आपे नारी रूप अख्वाईआ। आपे मेला करे कराए अपर अपार, आप आपणी बिन्द अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेख वखाईआ। वेखणहारा हरि अकल्ला, एका एक वखाया। आपे वस्सया सच महल्ला, ना कोई दूसर संग रलाया। निहचल धाम ऊँच अटला, दिस किसे ना आया। दीपक जोती एका बल्ला, अट्ठे पहर रहे रुशनाया। आपणा दर आपणा घर आपणा वर हरि आपे मल्ला, आप आपणा ल्ए प्रनाया। आप आपणा हरि प्रना, आपणी सेज आप हंढांयदा। नारी कन्त आप अख्वा, कन्ता नारी रूप हो जांयदा। आप आपणी दया कमा, आप आपणा वेख वखांयदा। आप आपणे विच ल्ए टिका, उत्पत आपणा आप उपांयदा। आप आपणा नाउँ धरा, आपे आप बुलांयदा। जोती जोत जोत प्रगटा, साचा बंस सुहांयदा। शब्द सुत हरि ल्ए बणा, जोती माता झोली पांयदा। अगम्म देस हरि दए सुहा, अनामी निहकामी आप हो जांयदा। आपे होए हरि स्वामी, बख्शणहार आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगम्म अगम्मड़ी कार करांयदा। अगम्म अगम्मड़ा हरि करतारा, आपणी बणत बणांयदा। आप आपणा कर पसारा, आप आपणा धाम सुहांयदा। आप आपणा कर उज्यारा, आप आपणा वेख वखांयदा। आप आपणा कर प्यारा, आप आपणा मेल मिलांयदा। आप आपणा बणया मीत मुरारा, आप आपणा संग रखांयदा। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, अगम्म अगम्मड़े धाम सुहांयदा। अगम्म अगम्मड़ा धाम सुहञ्जणा, हरि साची जोत जगांयदा। जगे जोत आदि निरँजणा, जगावणहार आप अख्वांयदा। आपे होए दर दर घर घर दर्द दु:ख भय भंजना, समरथ पुरख नाउँ धरांयदा। आप आपणा पड़दा आपे कज्जणा, आप आपणा पल्लू पांयदा। आप आपणा बणया साचा सज्जणा, सगला संग निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगम्म अगम्मड़े धाम सुहांयदा। अगम्म अगम्मड़ा धाम न्यारा, हरि साची जोत जगाईआ। ना कोई दिसे बन्द किवाड़ा, चार दुआरा ना कोई रखाईआ। आप आपणा कर पसारा, आपे बैठा आसण लाईआ। आपे होए हरि सिक्दारा, आप आपणी रिहा चलाईआ। आप आपणा होए पहरेदारा, आप आपणी सेव कमाईआ। आपे वस्सया महल्ल अटल उच्च मुनारा, दिस किसे ना आईआ। अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी पाए सारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा संग निभाईआ। अगम्म अगम्मड़ा धाम अवल्ला, जगे जोत अपारा। आपे बैठा इक्क अकल्ला, आप आपणा दए सहारा। आपणे अन्दर आपे रल्ला, आप सुहाए आपणा दुआरा। आपणा धाम आपे मल्ला, आपणा आप करे जैकारा। आप आपणा आपे छल्ला, आपे जाणे आपणी धारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप सुहाए हरि दुआरा। हरि द्वार साचा घर, हरि सच करे रुशनाईआ। किसे ना दिसे कोई वर, ना कोई वेख वखाईआ। अगम्म अगम्मड़ा हरी हरि, हरि हरि रूप अख्वाईआ। आपणी करनी रिहा कर, करता पुरख आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगम्म अगम्म दए सुहाईआ। अगम्म अगम्म हरि वंड वंडा, आपणा भेख वटांयदा। जोती जोत ल्ए जगा, जोती जोत संग रखांयदा। अलक्ख निरँजण अलक्ख देस दए सुहा, एका अलक्ख जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा कर प्रतक्ख, आपणी रचन रचांयदा। अलक्ख देस हरि अलक्ख जगा, एका नाअरा लांयदा। आप आपणा रिहा जणा, आप आपणा भेव खुल्हांयदा। भेव अभेदा आप अख्वा, आप आपणे विच समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणी धार, अलक्ख अलक्ख कर प्यार, सति पुरखे विच समांयदा। सति पुरख हरि सति वरता, साचा दर सुहाया। आपणा दर आप मल्ला, आपणा घर आप सुहाया। आपणी जोती आपे रल्ला, आप आपणा रंग वटाया। शब्द सुत कर त्यार इक्क सुनेहड़ा साचा घल्ला, भेव कोई ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी रचन रचाया। शब्द सुत कर त्यार, हरि साची बणत बणाईआ। जोती माता दए प्यार, आदि शक्त नाउँ धराईआ। रूप रंग अगम्म अपार, भेव ना कोई राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क दुआरा हरि निरँकारा साचा दए सुहाईआ। सति घर सति उपदेश,

हरि सति करे वरतारया। आपे होए नर नरेश, आपणा खेल आप खिला रिहा। छेवें घर आपे वेख, छप्पर छन्न डेरा कोई ना ला रिहा। पंचम मेला शब्द वसेख, इक्क बिबेक जणा रिहा। सतिनाम तेरी लिखे रेख, लिखणहार आप अख्वा रिहा। सुत शब्द आपणा आप ल्या वेख, घर साचे सीस नवा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूत सपूते झोली पा रिहा। शब्द सुत कर परवान, होए वड बलकारा। जोती जोत जोत भगवान, भरे हरि भण्डारा। आप आपणा देवे दान, आपे होए वरतारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे बन्न्हणहारा धारा। गुरसिख मंगे मंग, चरन द्वारया। काया चोली चाढ़्हे रंग, उतर ना जाए विच संसारया। वज्जे नाम सच्चा मृदंग, अनहद धुन धुन अपारया। अमृत नुहाए साची गंग, सर सरोवर इक्क वखा रिहा। जगत तृष्ना मिटे भुक्ख नंग, नाम ख़ज़ाना झोली पा रिहा। गुर शब्द लगाए आपणे अंग, सुरत सवाणी मेल मिला रिहा। आत्म सेज सच पलँघ, गुर पूरा आप विछा रिहा। सच दुआरे बैठा लँघ, जोती नूर डगमगा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख पूरन बूझ बुझा रिहा। गुरसिख गुर जुग जुग नाता, हरि साचा आप बंधांयदा। ना कोई जाणे जाता पाता, दीन मज़्हब ना कोई रखांयदा। पुरख अगम्मड़ा कमलापाता, पारब्रह्म हो जांयदा। एका देवे धुर दरगाही साची दाता, जगत हट्ट ना कोई विकांयदा। काया मिटे रैण अन्धेरी राता, दीपक साची जोत जगांयदा। मिले मेल हरि पुरख बिधाता, विछड़ कदे ना जांयदा । आपे होए पिता माता, आप आपणी गोद उठांयदा। आपे रक्खे दे कर हाथा, समरथ पुरख आप अख्वांयदा। सगल विसूरा हरिजन लाथा, जिस जन आपणी बूझ बुझांयदा। लहिणा देण चुकाए पूजा पाठा, तीर्थ तट पन्ध मुकांयदा। बजर कपाटी खोल्हे गाठा, साचा राह वखांयदा। दीपक जोती जगे लिलाटा, धुर मस्तक वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका ब्रह्म जणांयदा। एका गुर इक्क ज्ञाना, एका शब्द जणाईआ। एका सुर एका गाणा, एका नाद वजाईआ। एका नाम इक्क बिबाना, एका रिहा चढ़ाईआ। एका ताल इक्क तराना, एका रिहा सुणाईआ। एका जोत श्री भगवाना, आदि जुगादि आप समाईआ। जुग जुग जन भगतां मेले मेल विच जहाना, दो जहाना पन्ध मुकाईआ। पंच वखाए धुर निशाना, धुर दी बाण जणाईआ। हरिजन पाउणा पद निरबाना, परम पुरख समाईआ। सो पुरख निरँजण होया मेहरवाना, हँ हँगता दए मिटाईआ। चरन धूढ़ बख्शे मजन सच्चा अशनाना, दुरमति मैल दए गंवाईआ। गुरसिख गोपी गुर शब्द साचा काहना, नाम बंसरी रिहा वजाईआ। सीता सुरती मिले राम रामा, विच समाईआ। नानक गुर राह इक्क विखाना, आत्म ब्रह्म जणाईआ। भगत भगवन्त घर इक्क सुहाना, एका घर वज्जे वधाईआ। गुर गोबिन्द करे परवाना, निर्मल जोत करे रुशनाईआ।

आवण जावण चुक्के काना, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजन देवे वर, परमानंद विच समाईआ। परमानंद आत्म रस, गुरमुख विरले पाया। जीव जन्त साध सन्त दर दुआरे रहे नस्स, दर दरवाज़ा ना कोई खुल्हाया। काया मन्दिर अन्दर रैण अन्धेरी मस्स, दीपक जोत ना कोए जगाया। जिस जन किरपा देवे कर करे प्रकाश कोटन रवि ससि, सूरज चन्न रहे शरमाया। एका राह प्रभ रिहा दस्स, नेत्र लोचण नैण दर्शन पाया। पंच विकारा होया वस, गुर शब्द खण्डा हथ्थ वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा लड़ फड़ाया। आप आपणा लड़ फड़ा आप आपणी दया कमांयदा। आपणे पौड़े आपे दए चढ़ा, आपे कुण्डा लांहयदा। सस्से उप्पर होड़ा ला, निरगुण सरगुण मेल मिलांयदा। हँ हँगता दए मिटा, सतिगुर साचा दया कमांयदा। जिउँ नानक अंगदा अंगद विच गया समा, एका दूजा भउ चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरसिख साचे पार करांयदा। गुरमुख साचा दर भिखारी, मंगे मंग अपारा। सतिगुर पूरे किरपा धारी, वखाए सच दरबारा। निर्मल जोत जगे निरँकारी, अट्ठे पहर उज्यारा। मिले मेल हरि सज्जण मीत मुरारी, विछिड़या संसारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख सुहाए सच दुआरा। गुरसिख साचे सच दुआरा, काया मन्दिर हरि सुहाईआ। आप आपणा कर प्यारा, दूई द्वैती जन्दर दए तुड़ाईआ। एका बख्शे अमृत धारा, निझर धार वहाईआ। मेल मिलाए कन्त भतारा, साची नारी सेज सुहाईआ। मिले मेल पुरख अगम्म अपारा, अग्नी तत्त जलाईआ। त्रैगुण तेरा पार किनारा, पंज पंजी मूल चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला साचे घर, घर साचा इक्क सुहाईआ। साचा घर आदि निरँजण, एका एक रखाया। आपे होए दर्द दु:ख भय भंजन, हरिजन साचे ल्ए तराया। नेत्र पाए दरस नूरी अंजन, नूरो नूर समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजन मेल दर, दर दरवाज़ा इक्क वखाया। दर दरवाज़ा साचा घर, महल्ल अटल मुनारा। आपे वस्सया हरी हरि, बेऐब परवरदिगारा। जिस जन आपणी किरपा देवे कर, रंगे रंग अपर अपारा। मेल मिलाए हरी हरि, हरि साजन मीत मुरारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख मेला एका घर, दूजा दिसे ना कोई दुआरा। हरि शब्द गुर वस्सया, गुर शब्द जग धार। गुर पूरे गुरमुख दस्सया, गुरसिख पावे सार। तीर निराला एका कस्सया, बजर कपाटी देवे पाड़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणी धार। हरि शब्द गुर भेटयां, गुर शब्द मलाह। गुर शब्द खेवट खेटयां, गुरसिख पकड़े बांह। गुरसखि साचा बेटयां, गुर शब्द जपाए नाँ। एका ताणा एका पेटयां, इक्क वखाए

साचा थाँ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग जाणे आपणा नाँ। जुग जुग खेल खिलावणहारा, आदि पुरख अबिनाशा। जुग जुग मेल मिलावणहारा, जुग जुग पावे मण्डल रासा। जुग जुग भेखाधारी बल बावन धारणहारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल पृथ्मी आकाशा। जुग जुग खेल हरि खिलंदड़ा, खेलणहार अख्वांयदा। सतिजुग साचा पार करंदड़ा, परम पुरख अख्वांयदा। त्रेता त्रिया वेख वखंदड़ा, आपणे रंग रंगांयदा। द्वापर भार उठंदड़ा, अन्तिम मूल चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम रैण, हरि साचा वेख वखांयदा। लक्ख चुरासी नाता तोड़े मात पित साक सज्जण भाई भैण, ना कोई संग रखांयदा। संग मुहम्मद चार यार चुकाए लहिण देण, अल्ला राणी झोली पांयदा। आपे वेखे आपणे नैण, दिस किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग वेखे तेरा रूप प्रगट होए शाहो भूप, सर्बकल आप अख्वांयदा। शाहो भूप हरि सुल्ताना, निरगुण रूप समाया। प्रगट होए विच जहाना, जोती जामा पाया। शब्द गुर उठाए जोधा सूर बली बलवाना, नाम चिल्ला इक्क फड़ाया। इक्क वखाए तीर कमाना, इक्क निशान लगाया। नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां वेखे मार ध्याना, लोआं पुरीआं फेरा पाया। ब्रह्मा विष्न शिव होए हैराना, देवत सुर रिहा कुरलाया । लक्ख चुरासी तोड़े माणा, वेला अन्तिम आया। सम्मत सोलां बन्न्हे गाना, हाढ़ सतारां दिवस लिखाया। प्रगट होए हरि भगवाना, हरिजन साचे ल्ए जगाया। पकड़ उठाए राज रजाना शाह सुल्ताना, सोया कोए रहिण ना पाया। साचा धाम इक्क सुहाना, हरि साचा दर सुहाया । सम्बल नगरी गोबिन्द मकाना, गुर गोबिन्द डेरा लाया। मिल्या मेल हरि शाह शाहाना, हरि साचे विच समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे ल्ए वर, जुग विछड़े जग मेल मिलाया। जुग विछड़े जग मेलया, मेलणहार बेअन्त। आपे गुरू गुरु गुर चेलया, आपे साजण साध सन्त। आपे होए सज्जण सुहेलया, आप बणाए साची बणत। आपे वसे इक्क इकेलया, आपे माया पाए बेअन्त। कलिजुग खेल पारब्रह्म अबिनाशी करते निरगुण आपणा खेलया, आपणी चोली आपे चाढ़्हे रंग बसन्त। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, आपे होए आदि अन्त। आदि अन्त एकउँकारा, एका एक अख्वांयदा। आप आपणा कर पसारा, आप आपणा मेट मिटांयदा। आपे वस्सया धुँधूकारा, धुंधूकार आप रखांयदा। आपे जोती नूर करे उज्यारा, आपे नूरो नूर समांयदा। आप आपणा कर आकारा, आप आपणा वेख वखांयदा। आप आपणी बन्न्हे धारा, आप आपणी धार चलांयदा। लोआं पुरीआं कर पसारा, ब्रह्मण्ड खण्ड सुहांयदा। जेरज अंड रूप अपारा, उत्भुज सेत्ज डेरा लांयदा।

त्रैगुण तेरा खेल अपारा, हरि साचा मेल मिलांयदा। कलिजुग तेरा वेख किनारा, हरि साची जोत जगांयदा। शब्द गुर फड़ शब्द खण्डा दो धारा, लोकमात वेख वखांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी तोड़े गढ़्ह हँकारा, गढ़्ह हँकारी रहिण ना पांयदा। करे कराए करनेहारा, कुदरत करता आप करांयदा। जोग जोगीशर जगत जुगत ना पावे सारा, तप तपीश्र ना वेख वखांयदा। मुन मुनीश्र ना जाणे धारा, सुन्न समाध ना कोए रखांयदा। गुरमुख साजण साचे मेल मिलाए दया कमाए देवे दरस अगम्म अपारा, स्वच्छ सरूपी नज़री आंयदा। कलिजुग नाता कूड़ा मेटे कूड़ पसारा, सतिजुग साचा राह चलांयदा। वीह सौ वीह बिक्रमी तेरां लोक जैकारा, पुरख अकाला आप लगांयदा। चार वरन अठारां बरन सोहण इक्क दुआरा, दीन दयाला वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे मेला हरि, मेल विछोड़ हथ्थ रखांयदा। सतिगुर पूरा जाणीए, सहिजे सहिज समाए। सतिगुर पूरा जाणीए, सच मंगल नाम गाए। सतिगुर पूरा जाणीए, तन जूह जंगल वेख वखाए। सतिगुर पूरा जाणीए, कदमां जाए ना चल, मंगे मंग ना जगत द्वारीए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा वेखे घर, सतिगुर पूरा इक्क पछाणीए। सतिगुर गुर गुर गोबिन्द, गोबिन्द रूप समाया। आपे लाहे सगली चिन्द, चिन्ता चिखा मिटाया। गुरमुख उपजाए आपणी बिन्द, आपणे विच समाया। सतिगुर पूरा दाता गुणी गहिंद, गुणवन्ता आप अख्वाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द मेला सहिज सुभाया। गुर गोबिन्दा वड वड्याई, पारब्रह्म सरनाया। राम कौर करे जणाई, शब्द विचोला विच रखाया। आवे जावे चाँईं चाँईं, आवण जावण खेल खिलाया। एक अनेक आप आपणा रिहा वेख, शब्द गुर पंज तत्त कोटन कोट रूप ल्ए वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्दा मेल मिलाया। गोबिन्द मेला ब्रह्म ज्ञानी, पारब्रह्म विचोला। एका शब्द इक्क निशानी, एका सतिगुर बोला। गुर शब्द उलटाया आपणा चोला, पुरी अनन्द खेले होला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्दे गोबिन्द तेरा बणया साचा तोला। ब्रह्म जणाई पारब्रह्म जाणया, परम पुरख वड्आया। एका रंग एका संग एका घोड़ा एका तंग, एका आसण वेख ब्रह्मण्ड, आप आपणा उप्पर लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुरख अबिनाशी घट घट वासी एका शब्द इक्क जणाई, एका जोत एका लिव लाई, एका घर वज्जे वधाई, एका मंगल गाया। एका मंगल मंगलाचार, घर साचे वज्जे वधाईआ। मिल्या मेल मीत मुरार, गुर पूरा मेल मिलाईआ। आत्म ब्रह्म ब्रह्म विचार, पारब्रह्म सच्ची सरनाईआ। जरम कर्म ना करे विचार, जिस जन उप्पर आपणी दया कमाईआ। इक्क वखाए सच द्वार, छिन भंगर मेल मिलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण जोती नूर अपार सरगुण मेले सहिज सभाईआ।

निरगुण मेला सरगुण अन्दर, सोहे घर सुहञ्जणा। आप सुहाए साचा मन्दिर, जोत जगाए इक्क निरँजणा। मुकामे हक्क हक्क ख़ुदा, ऐनलहक्क विचारया। गुरमुख सुरती होए ना कदे जुदा, मिले मेल अट्ठे पहरया। आप आपणा कीता फिदा, आपा उत्तों वारया। एका धाम दसाए गुरमुखां सिध्धा, हाढ़ सतारां ख़ुशी दस्म दुआरया। आप जणाए आपणी बिधा, सो पुरख निरँजण मेल मिला रिहा। दर दुरकाए रिद्धां सिद्धां, इक्क एका नाम वखा रिहा। सुरत सवाणी घर साचे बहि बहि पाए गिधा, पलँघ इक्क वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हाढ़ सतारां दिवस सुहा ल्या। हाढ़ सतारां साची हाढ़ी, प्रभ साचा आप कटांयदा। गुरमुखां मगरों लाहे पंचम धाड़ी, पंचम नेड़ ना आंयदा। होए सहाई पिछे अगाड़ी, आप आपणी सेव कमांयदा। होए सुहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी, डूँघी कन्दर फेरा पांयदा। अन्तिम रक्खे लाज चरन छुहाई दाढ़ी, सचखण्ड साचे धाम फड़ बाहों आप बहांयदा। जोत जगाए बहत्तर नाड़ी, आकाश प्रकाश समांयदा। नेड़ ना आए मौत लाड़ी, राए धर्म दर शरमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा दिवस जगत दिहाड़ा, घर साचे आप मनांयदा। साचा घर साचे शाह, आपणा आप वसाया। आपे वस्सया बेपरवाह, वेखणहारा दिस ना आया। आप सुहाए आपणा थाँ, थिर घर बैठा आसण लाया। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, कागों हँस वटाया। एका देवे साचा नाँ, सोहँ साची चोग चुगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हाढ़ सतारां ल्ए मनाया। हाढ़ सतारां सच सिँघासण, हरि एका एक रखांयदा। जोती नूर पुरख अबिनाशन, पुरख अबिनाशी आप अख्वांयदा। आप मिटाए पृथ्मी आकाशन, हरिसंगत लोकमात तरांयदा। गुरमुख गुरसिख गुर पूरा सद बलि बलि जासण, बलिहारी गुर मेल मिलांयदा। जगत विसूरे सगले नासन, सगली चिन्त मिटांयदा। जन भगतां दर दुआरे होए दासी दासन, दर दरवेशा फेरी पांयदा। घर घर मन्दिर अन्दर निज घर रक्खे वासण, निजानंद समांयदा। पूर कराए जुग जुग आसण, आसा तृष्ना मेट मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे खेले खेल तमाशन, खेलणहार आप अख्वांयदा। गुरचरन सच दुआरा, गुर विरला पांयदा। कोटन कोट रहे झक्ख मारा, साचा दर ना कोए सुहांयदा। जो जन मंगे बण भिखारा, प्रभ पूरी भिच्छया पांयदा। आदि जुगादी इक्क वरतारा, इक्क भण्डार वखांयदा। जन भगतां होए सेवादारा, जुग जुग सेव कमांयदा। एका बख्शे गुरचरन प्यारा, चरन चरनोदक मुख चवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची सिख्या इक्क समझांयदा। साची सिख्या सतिगुर सेव, रसना शब्द कमाईआ। मिले मेल प्रभ अलक्ख अभेव, सेवक सेवा लेखे लाईआ। रसना गाउणा साची जिह्व, मणीआ मंत बणाईआ। आत्म अन्दर साचे मन्दिर आप खुल्हाए आपणा भेव, आप आपणी बूझ

बुझाईआ। एका गुर एका इष्ट देव, एका हवन एका आरती रिहा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चरन प्रीती साचा नाता, आप बंधाए पुरख बिधाता, विछड़ कदे ना जाईआ। जगत विछोड़ा देवे कट्ट, मिले मेल बनवारी। एका लाहा लैणा खट्ट, चढ़े नाम ख़ुमारी। एका वणज एका हट्ट, एका वस्त प्यारी। एका तीर्थ एका तट्ट, इक्क महल्ल इक्क अटारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चरन कँवल उप्पर धवल देवे दान हरि मेहरवान, कँवल कँवला कर प्यारी। घर विच घर घर विच बाती, घर घर विच जोत जगाईआ। घर विच घर घर मेला कमलापाती, घर घर विच रिहा मिलाईआ। घर अन्धेर घर जोत प्रकाशी, घर घर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साजन तेरा घर, घर विच रिहा सुहाईआ। घर मन्दिर घर टिकाणा, घर घर वड्डी वड्याईआ। घर शब्द घर नाम बबाणा, घर घर विच रिहा उडाईआ। घर घर विच मेल श्री भगवाना, घर साजन मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि सज्जण शाहो अख्वाईआ । साजन शाहो साचा भूपा, सति पुरख अख्वाया। आपे जाण आपणा रूपा, रूप रंग ना कोए रखाया। आपणी महिमा जाणे अनूपा, आपे रिहा लिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए तराया। हरिजन साचा मीत प्यारड़ा, मिल्या मेल गोबिन्द। मिटे विछोड़ा यारड़ा, पाया गुणी गहिंद। वसे धाम न्यारड़ा, सदा सदा बख्शिंद। खेले खेल अपारड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख बणाए साची बिन्द। गुरमुख गुरसिख हरि समाया, हरिजन जोत जगाईआ। आप आपणा संग निभाया, सगला संग तराईआ। एका नइया रिहा चलाया, एका चप्पू लाईआ। चार वरनां भैणां भईआ रिहा बणाया, मात पित आप अख्वाईआ। साचा सईआ हरि रघुराया, साची सखीआं मेल मिलाईआ। पकड़नहारा आपे बहीआ, फड़ बांहों पार कराईआ। चित्रगुप्त ना कढ्ढे वहीआ, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। चरन द्वार वखाए सच सरनईआ, सरणगत अख्वाईआ। आदि अन्त एका रहीआ , एका एक वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत मेल मिलाईआ। हरिसंगत हरि रंग माणया, हरि हरि रूप समाए। गुर सतिगुर साचा जाणया, दर घर सच्ची सरनाए। चले चलाए आपणे भाणया, भाणा आपणे हथ्थ रखाए। गले लगाए जगत निमाणया, गढ़्ह हँकारी रहिण ना पाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगत भगती लेखे ला रिहा ।