पुस्तकालयभाग ७

३ फग्गण २०१४ बिक्रमी लछमण सिँघ दे घर पुराणे भूरे ज़िला अमृतसर

निरगुण रूप अपार, निरगुण समाया। निरगुण रूप आकार, निरगुण रखाया। निरगुण रूप निरँकार, निरगुण नाउँ धराया। निरगुण खेल अपार, निरगुण वेख वखाया। निरगुण जोत आकार, निरगुण रिहा जगाया। निरगुण बन्न्हे धार, निरगुण रिहा उपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा ल्ए उपाया। आप आपणा हरि उपा, आप आपणी जोत जगाईआ। आप आपणा नाउँ धरा, आपे रिहा सुणाईआ। आप आपणा दर सुहा, आप आपणा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेख वखाईआ। आप आपणा कर आकारा, आप आपणी जोत जगांयदा। आप आपणा कर पसारा, आपणा संग निभांयदा। आप आपणी कर विचारा, आप आपणा मता पकांयदा। आप आपणी बणया नारा, आप आपणा संग निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी सेज हंढांयदा। आप आपणी बणत बणाए, आदि पुरख अबिनाशा। आप आपणी बणत बणाए, आपे वेखे खेल तमाशा। आप आपणा अन्त पाए, आप आपणी पाए रासा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरगुण रक्खे वासा। निरगुण हरि निरगुण समाया, निरगुण जोत जगाईआ। निरगुण मण्डल निरगुण रूप निरगुण पाए रासा, निरगुण वेख वखाईआ। निरगुण पृथ्मी निरगुण आकासा, निरगुण धरत धवल सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा ल्ए उपाईआ। आप आपणी किरपा कर, दया कमांयदा। जोती नारी आपे वर, आपणा संग रखांयदा। अनादी सुत उपजे घर, शब्दी नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा घर वसांयदा। आपणा घर आप वसाए, अकल कला बनवारी। थिर घर साचा नाउँ धराए, उच्च महल्ल अटारी। दीवा बत्ती ना कोई जगाए, निरगुण जोत करे उज्यारी। चार द्वार ना कोई दसाए, छप्पर छन्न ना कोई अटारी। हवण पवण ना कोई कराए, ना कोई पूजा पाठ पुजारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप सुहाए आपणा बंक द्वारी। बंक दुआरा सच महल्ला, हरि आपणा आप उपाया। आपे बैठा इक्क अकल्ला, ना कोई दूसर संग रखाया। आपे होया अछल अछल्ला, अछल अछल्ल आप अख्वाया। सच सिँघासण आपणा आपे मल्ला, आप आपणी रचन रचाया। आपे होया जोधा सूरबीर वड बलि बलिा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा आप सुहाया। साचा घर शब्द सिँघासण, हरि साचा आसण लांयदा। जोती गुर पुरख अबिनाशन, दिवस रैण डगमगांयदा। आपे होए सर्ब गुण तासन, गुणवन्ता अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा इक्क सुहांयदा। साचा घर हरि सुहञ्जणा, एका एक सुहाया।

जोत जगाई आदि निरँजणा, आदि पुरख अख्वाया। आप आपणा होया दर्द दु:ख भय भञ्जणा, आप आपणा होए सहाया। आप आपणा करया मजना, आप आपणा तीर्थ नुहाया। आप आपणा पड़दा आपे कज्जणा, आपे पड़दा रिहा पाया। आपणा नगारा आपणे घर हरि आपे वज्जणा, आपणा नाद रिहा वजाया। आपे रक्खे आपणी लज्जणा, लाजावन्त आप हो आया। आपणा घर थिर हरि आपे तजणा, आपे रिहा वसाया। ना घड़या ना भज्जणा, ना मेटे मेट मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत ल्ए उठाया। शब्द सुत हरि कर त्यार, आपणी दया कमांयदा। आपे करया ख़बरदार, आप आपणी सेवा लांयदा। लोआं पुरीआं खण्ड ब्रह्मण्ड ल्ए उसार, आप आपणे रंग रंगांयदा। आप आपणी बन्न्हे धार, वेखणहार आप अख्वांयदा। शब्द सुत हरि कर प्यार, सच समग्री झोली पांयदा। आदि अन्त एकँकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सतिवादी शब्द ब्रह्मादी आदि जुगादी आपणी रचन रचांयदा। शब्द सुत वड बलवाना, आपणा कर्म कमांयदा। आप आपणा कर पछाना, आप आपणा वेख वखांयदा। आप आपणा गाया तराना, आप आपणी धुन वजांयदा। आप आपणा बद्धा गाना, आप आपणा संग निभांयदा। आप आपणा कर निशाना, आप आपणा तीर चलांयदा। आप आपणा कर परवाना, आप आपणा मेल मिलांयदा। आप आपणा वेखे मार ध्याना, आप आपणा राह तकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत देवे वर, शब्द सरूप भण्डार भरांयदा। साची वस्त हरि खोल्ह भण्डारा, साचे सुत जणाया। नाम वस्त अपर अपारा, तेरी झोली पाया। लोआं पुरीआं बन्न्हे धारा, आकाश प्रकाश समाया। गगन गगनंतर रवि ससि सूरज चन्न दीपक जोती बन्न्हे धारा, रूप अनूप दरसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत दित्ता वर, आत्म अन्दर गया वड़, आप आपणा ल्ए उपाया। आप आपणा ल्या घड़, आप आपणी नाभी गया समाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, हरि शब्द वड्डी वड्याईआ। ना कोई चोटी ना कोई जड़, ना कोई सके फड़, ना हथ्थ किसे आईआ। आप आपणे नाल रिहा लड़, ना दूसर कोई दसाईआ। आपणा अक्खर आपे पढ़, आपणी विद्या आप जणाईआ। अग्नी हवन ना जाए सड़, ना मरे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत दए वड्याईआ। साचा सुत शब्द दुलारा, दोए जोड़ करे निमस्कारया। आदि पुरख तेरा खेल अपारा, तेरा भेव कोए ना पा रिहा। बेअन्त बेअन्त बेअन्त निराधारा, निरवैर रूप समा रिहा। आदि शक्त कर आकारा, मूर्त अकाल वखा रिहा। साची सूरत हरि निरँकारा, रूप रंग ना कोए जणा रिहा। साचे सुत किया प्यारा, आप आपणा झोली पा रिहा। आप आपणा कर पसारा, आप आपणा बाहर कढा रिहा। नाभी कँवली खेल अपारा, पारब्रह्म करा रिहा। पारब्रह्म प्रभ

बेऐब परवरदिगारा, आप आपणा अंग कटा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी अणस आपे आप उपा रिहा। आपणी अणस हरि उपाए, आपणी दया कमांयदा। आपणा बंस रिहा बणाए, सरबंस आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रैगुण मूल तेरा रूप, हरि शाहो भूप आपणा रूप उपांयदा। त्रैगुण माया घर घर वेस, हरि साचे रचन रचाईआ। आप उपाया ब्रह्मा विष्न महेष, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। आप आपणा ल्या वेख, आपणी करे कुड़माईआ। सुत शब्द हो प्रवेश, साची रचना रिहा रचाईआ। आदि पुरख सदा आदेस, निरगुण वड वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी रचन रचाईआ। आप आपणी बणत बणा, आपणा कर्म कमा रिहा। आपणा कर्म रिहा कमा, पंज तत्त करे प्यारया। अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश गया समा, दिस किसे ना आ रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मात पाताल आकाश प्रकाश एका रंग रंगा रिहा। आप आपणा रंग रंगा, आपणी जोत जगांयदा। ब्रह्मा आपणी सेवा ला, त्रैगुण झोली पांयदा। लक्ख चुरासी बणत बणा, हर घट सेवा लांयदा। निरगुण रूप हरि बेपरवाह, सरगुण संग निभांयदा। सरगुण तेरी पकड़े बांह, समरथ पुरख अख्वांयदा। आप आपणा शब्द जणा, सेवक साची सेवा लांयदा। चारे वेदां ल्ए लिखा, आप आपणा कर्म कमांयदा। आप आपणा कर्म कमा, आप आपणी वंड वंडांयदा। आप आपणा नाम धरा, आप आपणा धर्म धरांयदा। आपे ल्ए वेख वखा, आप आपणा कर्म कमांयदा। आपणा लेखा ल्ए लिखा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण मेल मिलांयदा। निरगुण जोत हरि निरँकार, सरगुण विच समाईआ। मन मति बुध कर प्यार, आपणी जोती जोत रमाईआ। आप वसाया सच्चा घर बार, काया मन्दिर इक्क रखाईआ। आपे करया बन्द किवाड़, आपे बैठा कुण्डा लाहीआ। जगत वखाए नौ द्वार, दर दरवाज़ा खोल्ह वखाईआ। आप आपणा कर पसर पसार, आप आपणा मुख छुपाईआ। साचे घर कर आकार, जोत सरूपी डगमगाईआ। आप आपणी सुणे पुकार, आपे रिहा सुणाईआ। आप आपणा करे मंगलाचार, आप आपणा गीत अल्हाईआ। अनहद गाए वारो वार, पंचम मेला सहिज सभाईआ। पंचम सखीआं कर प्यार, हरि साचा कन्त ख़ुशी मनाईआ। साचे घर जोत प्रकाश, बेअन्त बेअन्त बेअन्त घर दसवां इक्क सुहाईआ। गुरमुख विरला जाणे सन्त, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। निरगुण आपणा अंग कटा, आपणी दया कमांयदा। सो पुरख निरँजण आप अख्वा, करता पुरख आप हो जांयदा। ब्रह्म रूप हरि हँ बणा, हर घट अन्दर आसण लांयदा। आदि रूप हरि शाहो भूप, लक्ख चुरासी वंड वंडांयदा। आपे वस्सया चारे कूट, दहि दिशा आप समांयदा। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रूप वटांयदा। आप आपणा अंग कटा, आपणा नउँ धराया। सो पुरख निरँजण आप अख्वा, हँ हँगता विच समाया। ओअँ ओअँ विच समा, सोहँ साचा जाप जपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दूजा भेव चुकाया। इक्क अकल्ला एकँकारा, एका कल वरतांयदा। दूजा कर हरि पसारा, आपणा नाउँ धरांयदा। सोहँ शब्द अपर अपारा, सति पुरखा आप सुहांयदा। चौथा पद कर विचारा, साचा घर सुहांयदा। निर्मल जोत करे उज्यारा, पंज तत्त ना कोई रखांयदा। धुन शब्द वज्जे जैकारा, धुन आत्मक इक्क जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दोए घर आप हो जांयदा। तीजा घर आपे खोल्ह, हरि आपणी दया कमाईआ। तीजे नेत्र करे चोल्ह, बजर कपाटी कुण्डा लाहीआ। आपणा पड़दा आपे फोल, आपणा मुक्खड़ा आप वखाईआ। आप वजाए आपणा मृदंग ढोल, सोहँ साची सेवा लाईआ। अनहद वेखणहारा घोल, पंचम शब्द फेरी पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंज तत्त संग रखाए हड्ड मास नाड़ी रत्त, रक्त बूंद बणत बणाईआ। रक्त बूंद हड्ड मास चम्म, हरि साचे जोड़ जुड़ाया। पवण स्वासी रक्खया दम, निरगुण सरूप दिस ना आया। नौ दर वखाए जगत कम्म, दसवां गुप्त जणाया। शब्द सुत काया मन्दिर आपे पए जम्म, मात पित ना कोई अख्वाया। आपे जाणे आपणा धर्म, वरन बरन ना कोए जणाया। आप कमाए आपणा कर्म, हरि किरती कर्म कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रूप वटाया। आप आपणा भेख वटा, प्रगट जोत जगांयदा। लक्ख चुरासी गया समा, दिस किसे ना आंयदा। आप उपाए आपे ल्ए मिटा, आप आपणे विच टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लोकमात मार झात, धरत धवल सुहांयदा। लोकमात कर पसारा, धरनी धरत सुहांयदा। आप आपणा कर आकारा, आप आपणा रूप वटांयदा। आप आपणा ल्ए अवतारा, आप आपणा नाउँ धरांयदा। आपे होए दुष्ट हँकारा, मारनहार आप अख्वांयदा। आपे वंडे वंड अपारा, आपणी वंडां आप करांयदा। आप आपणा कर प्यारा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग अंग रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा मृदंग वजांयदा। शब्द मृदंग वजाए ढोल, आदि पुरख अबिनाशी। आपणा पड़दा आपे खोल्ह, वेख वखाए पृथ्मी आकाशी। आपणे कंडे आपे तोल, लक्ख चुरासी देवे फाँसी। आपणी जोती आपे मौल, जन भगतां करे बन्द ख़लासी। आपणी बोली आपे बोल, बोले शब्द हरि शाहो शाबाशी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग पाए साची रासी। सतिजुग साचा वेख वखा, हरि साचा कर्म कमांयदा। वार अठारां जोत जगा, आपणा लहिणा आपणी झोली पांयदा। धरनी धरत धवल दए सुहा, जन भगतां वेख वखांयदा। आपणी करनी आप कमा, दूती दुष्ट मिटांयदा।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, त्रेते तेरा वेख घर, राम रामा रूप समांयदा। राम रामा राम अवतारी, परसणहार परसा। दोए मेल इक्क दरबारी, आपे मेटे आपणी हरसा। आपे चिल्ला तीर कमान बणे कटारी, आपे गढ़्ह हँकारी धरसा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा खेल भगती मेल, भरत मेघ आपे बरसा। आपे दुष्ट हँकारा, आपे राम अख्वांयदा। आपे तोड़े लंका गढ़्ह अपारा, आपे तीर चलांयदा। आपे मेले कर प्यारा, मेल विछोड़ा आप करांयदा। आपे गऊ ग़रीबां पावे सारा, जन भगत दुआरा वेख वखांयदा। खेले खेल खेलणहारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, त्रेता तेरा त्रीया वेस आपे पार करांयदा। द्वापर तेरा वेखे जोर, आपणा भेख वटाईआ। वेद व्यासा खिच्चे डोर, शब्दी तणक लगाईआ। पुराण अठारां पड़दा खोल्ह, लेखा लेख लिखाईआ। लिखे लेख पूत सपूता प्रगट होए ब्रह्मण गौड़, निहकलंका नाउँ रखाईआ। आपणे मन्दिर आपे लाए पौड़, डण्डा कोए दिस ना आईआ। आपणी नगरी आपे जाए बौहड़, आवण जावण आपणे हथ्थ रखाईआ। आपे परखणहारा मिट्ठा कौड़, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। गुरमुख साजन सन्त सुहेले जुग विछड़े जग ल्ए जोड़, धुर दरगहि वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी अलक्ख जगाईआ । आप आपणी अलख जगा, आप आपणा कर्म कमाया। आप आपणा भेख वटा, आप आपणा जामा पाया। मकंद मनोहर लक्खमी नरायण आप अख्वा, मोहन माधव रूप समाया। सुन्दर कुण्डल मुकट बैन कँवल नैण आप चमका, नाम बंसरी इक्क वजाया। गीता ज्ञान हरि चरन ध्यान इक्क दृढ़ा, भगत सुहेला ल्ए जगाया। बिप्पर सुदामा गले लगा, बिदर निमाणा ल्ए तराया। द्रोपत लज्जया ल्ए रखा, हँकारी दुष्ट दए खपाया। द्वापर तेरा अन्त करा, दुरबाशा होए सहाया। कलिजुग तेरा रूप वटा, काला सूसा तन छुहाया। मन मति तेरी झोली पा, एका लेखा रिहा लिखाया। बोध ज्ञाना अगाध बोध आप जणा, जोग जुगत वेख वखाया। ईसा मूसा संग रला, साची धार बणाया। इक्क मुहम्मद ल्या मना, अहिमद रूप वटाया। चार यारी मता पका, अल्ला राणी नाल प्रनाया। एका कलमा ल्या पढ़ा, अल्ला हू नाअरा लाया। ऐनलहक्क वेख वखा, मन्सूर मेल मिलाया। मुकामे हक्क ख़ुदाए दए वखा, ख़ुदी ख़ुदाई दए गंवाया। पीर फ़कीर शाह हकीर आप अख्वा, बेऐब परवरदिगारा रूप वटाया। आपणी झोली आपणे अग्गे आपे डाह, आपणी भिच्छया आपे पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग आपणा कर्म कमाया। सच मुहम्मद सच पुकार, घर साचे रिहा सुणाईआ। एका मंगे मंग भिखार, अग्गे झोली डाहीआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, दे मति रिहा समझाईआ। कलिजुग कूड़ कुड़यारा कर प्यार, तेरी होवे वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी विद्या आपे

रिहा पढ़ाईआ। आपणी विद्या आप पढ़ा, आपणा राह वखाया। नबी रसूल आप जणा, अन्त रिहा कराया। भेखाधारी भेख वटा, लहिणा देणा रिहा चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका एक वसे संग, हरि शाह मलँघ, दिस किसे ना आया। मुहम्मद मंगे मंग अपारा, चौदां लोक जणाया। इत्तल वित्तल सितल तेरा खेल अपारा, तलातल महातल रसातल खोल्ह दुआरा, पाताल लोक तेरा खेल न्यारा, बासक सेजा आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चतुर्भुज तेरा रूप, आपे वेखे सति सरूप, नूरो नूर समाया। नूरो नूर नूर अलाही, नूरो नूर समांयदा। सति लोक उप्पर वेखे बेपरवाही, आपणा मन्दिर आप सुहांयदा। भूअ लोक जाए चाँईं चाँईं, दूवह लोक फेरा पांयदा। स्वर्ग लोक एका नाईं, मुहरर डेरा लांयदा। जप लोक ना मिले थाँईं, तप लोक ना कोई तपांयदा। सति लोक प्रभ तेरी जोत करे रुशनाई, साचा धाम सुहांयदा। चौदां लोकां मंग मंगा, चौदां हट्टां वेख वखांयदा। चौदां लोकां चौदां तबका वेखे बेपरवाही, चौदां चौदां रंग रंगांयदा। बीस बीसा करे कुड़माई, जगत जगदीशा खेल रचांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मुहम्मद देवे साचा वर, चौदां चौदां झोली पांयदा। चौदां चौदां हरि झोली पा, पिछला मूल चुकाया। कलिजुग कूड़ गया छा, अन्ध अन्धेर ना कोई मिटाया। जीव जन्त रोवण मारन धा, ना दीसे कोई सहाया। पुरख अबिनाशी बेपरवाह, आप आपणा वेख वखाया। आप आपणी करे सलाह, आप आपणा संग निभाया। पंज तत्त विच गया समा, शब्दी सुत टिकाया। निरगुण रूप अगम्म अथाह, आपणा खेल खिलाया। पंज तत्त जग नाउँ धरा, नानक नानक अख्वाया। शब्द गुर किसे दिसे ना, ना कोई वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी बूझ बुझाया। नानक मिल्या हरि निरँकार, एका लिव लाईआ। एका गुर इक्क प्यार, एका ओट रखाईआ। एका शब्द एका धुन्कार, एका नाद वजाईआ। एका घर इक्क महल्ल उच्च मुनार, एका घर बैठा आसण लाईआ। एका पुरख एका नार, एका सेज वछाईआ। एका मीत इक्क मुरार, एका मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर नानक नामा नाम वर, सुरती शब्द करे कुड़माईआ। सुरत शब्द जुड़या जोड़ा, नानक निरगुण रूप समाया। धुरदरगाही मिल्या घोड़ा, प्रभ साचे आप चढ़ाया। दो जहानां वखाया एका पौड़ा, एका डण्डा लाया। नानक गुर निरँकार निरवैर निरगुण आपे बौहड़ा, निज घर साचा दए सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे घर रिहा बुलाया। अकाल पुरख निरवैर निरँजण, आदि पुरख दया कमाईआ। नानक गुर जणाया साचा सज्जण, शब्द विचोला इक्क रखाईआ। दर दुआरे आउणा करना मजन, एका धार वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे अंग

लगाईआ। नानक गुर सुण सतार, आपणी सतार हिलाईआ । शब्दी शब्द मार उडार, शब्दी खेल खिलाईआ। पारब्रह्म प्रभ ढहि पया द्वार, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, सति पुरख निरजंण आप आपणी इक्क अवाज़ लगाईआ। फड़ फड़ आपणे गल पाए हार, आप आपणा तन शृंगार वखाईआ। रूप रंग ना रेख भेख कोई करतार, नानक गुर वेख वेख बिगसाईआ। निर्मल जोती इक्क आकार, रवि ससि कोई दिस ना आईआ। बेअन्त बेअन्त रिहा उचार, बेअन्त तेरी वड वड्याईआ। मिल्या नानक नारी हरि साचा कन्त, थिर घर साचे सेज हंढाईआ। प्रभ काया चोली चढ़या रंग बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। प्रभ झोली पाया शब्द नाम सति, देवे वड वड्डी वड्याईआ। पार कराए पंज तत्त, लोकमात करे कुड़माईआ। जीवां जन्तां देवे धीरज जत, सति सन्तोख इक्क वखाईआ। नाड़ बहत्तर ना उब्बल रत्त, जो जन रसना जिह्वा गाईआ। जन भगतां रक्खे अन्तिम पति, दो जहान होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक जोत ना कोई वरन ना कोई गोत, एका रंग रंगाईआ। नानक गुर वर घर पा, लोकमात उठ धाया। ख़ाकी ख़ाक प्रभ डेरा ला, ख़ाकी ख़ाक दए समझाया। चारों कुन्ट फेरा पा, मूर्ख मूढ़्ह सुघड़ स्याणे दए कराया। गढ़्ह हँकारी दए तुड़ा, ज्ञान डण्डा एका लाया। शब्द खण्डा हथ्थ उठा, सृष्ट सबाई फेरा पाया। नौ खण्ड रिहा जणा, नाम सति मन्त्र इक्क दृढ़ाया। कुलाखण्ड फेरी पा, कुष्टी ल्ए बचाया। इल्लाबुत दए सलाह, केतमाल करे रुशनाया। किं पुरख हरि शब्द जणा, हरवरख रिहा सुणाया। हरणयमह गुर जोत जगा, जोग जुगीशर इक्क वखाया। भद्र डेरा आपणा ला, भरम गढ़्ह दए तुड़ाया। रमक आपणी खेल खिला, एका वरन रिहा वखाया। भारत खण्ड आप समझा, ऊँचां नीचां एका रंग रंगाया। अन्तिम आपणा वेख वखा, आप आपणा वेस वटाया। पंज तत्त दए तजा, अंगद अंग लगाया। अंगद जोती जोत जगा, शब्दी शब्द सुणाया। अनहद राग इक्क अल्हा, अनादी धुन वजाया। सेवक सेव रिहा कमा, साची सेवा इक्क वखाया। अमरू निथांवां झोली पा, आपणे अंग लगाया। मस्तक तिलक नाम लगा, जोत लिलाट टिकाया। चौथे गुर होए सहा, सर सरोवर इक्क सुहाया। रामदास तेरी पकड़े बांह, गुर अर्जन मेल मिलाया। गुर अर्जन भेव दए खुल्हा, अगाध बोधा शब्द चलाया। आप आपणी सेवा ला, आपणा कर्म कमाया। आपणी जोती आप टिका, हरि गोबिन्द ल्ए उठाया। शस्त्र बस्त्र तन सजा, पीर फ़कीर अख्वाया। जोधा सूरबीर डंका रिहा वजा, एका खण्डा हथ्थ उठाया। हरिराए हरि गया समा, हरि हरि रूप वटाया। हरिकृष्ना दए उपा, बाल अञ्याणे मूल चुकाया। तेग बहादर सेवा ला, आपणा सीस भेट चढ़ाया । जगत जगदीसा दया दए कमा, गुर गोबिन्द ल्ए उठाया, गुर गोबिन्द अंग लगा, पूत सपूता आप तराया। पुरी अनन्द

वेख वखा, अन्त विछोड़ा कराया। सरसा तेरा लहिणा ल्ए चुका, आपणा लेखा तेरे विच रुढ़ाया। गढ़्ही चमकौर दए सुहा, सीस ताज तेरी भेट चढ़ाया। माछूवाड़े डेरा ला, सथ्थर प्यारा इक्क विछाया। इक्क सनेहुड़ा रिहा सुणा, सुण दाते बेपरवाहया। तेरा भाणा तेरे विच ल्या रखा, तेरा तेरी झोली पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्दे दित्ता वर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, प्रभ साचा होए सहाया । पुरख अबिनाशी शब्द जणाई, एका शब्द जणांयदा। सिँघ गोबिन्द विच हिन्द तेरी जोत होए रुशनाई, कूड़ कुड़यारा मेट मिटांयदा। कलिजुग अन्तिम वज्जे वधाई, सम्बल नगरी धाम सुहांयदा। कल्गी तोड़ा जोती जोड़ा शब्दी घोड़ा इक्क दौड़ाई, लोआ पुरीआं फेरा पांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर रोवण मारन धाहीं, ना कोई धीर धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी बूझ बुझांयदा। गुर गोबिन्द दए सलाह, दर करे हरि निमस्कारया। कलिजुग अन्तिम कवण मलाह, कवण करे पार किनारया। चार वरन वखाए कवण राह, कवण दए सहारया। अन्तिम वेले पकड़े कवण बांह, कवण कराए नाम जैकारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द अगम्मी इक्क अवाज़ सुणा रिहा। शब्द अगम्मा सच सलोक, हरि साचा आप सुणांयदा। हरि हरि भाणा कोई ना सके रोक, ना कोई मेट मिटांयदा। प्रभ शब्द अधारे तिन्ना लोक, हरि शब्दी मेट मिटांयदा। कलिजुग अन्तिम कूड़ कुड़यारा लक्ख चुरासी देवे झोक, गुरमुख विरला सन्त तरांयदा। तेरा दरस अन्तिम वेले साची मोख, पूजा पाठ मूल चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दे वर आप समझांयदा। कलिजुग वेला अन्तिम आउणा, हरि साचे शब्द जणाईआ। पारब्रह्म प्रभ जामा पाउणा आपणा भेख वटाईआ। निहकलंका नाउँ रखाउणा, जोती जोत जगाईआ। गुर गोबिन्द संग रलाउणा, गुर गोबिन्द वज्जे वधाईआ। सम्बल नगरी धाम सुहाउणा, साढे तिन्न हथ्थ रचन रचाईआ। इट्ट गारा ना कोई लाउणा, ना कोई छप्पर छन्न सुहाईआ। मन मति बुध ना कोई समझाउणा, ज्ञान ध्यान ना कोई वड्याईआ। पूजा पाठ ना कोई कराउणा, एका दरस वड्डी वड्याईआ। गुरमुख साचा आण तराउणा, जो सरसे ल्या रुड़ाईआ। आपणा लेखा फेर लिखाउणा, जल धारा भेट कराईआ। सम्मत सोलां ख़ुशीआं नाल मनाउणा, हरि जोती जोत करे रुशनाईआ। वीह सौ बिक्रमी संग रखाउणा, दोहां मेल मिलाईआ। सन्त साजन मीत मुरार फड़ फड़ बांहों आप उठाउणा, हरि शब्द करे कुड़माईआ। माया ममता दूई द्वैती हउमे हँगता पड़दा लौहणा, सच सुच्च वज्जे वधाईआ। चार वरन ऊँच नीच राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान एका थाँ बहाउणा, एका धाम सुहाईआ। तीजा नैण हरिजन साचे आप खुलाउणा, स्वच्छ सरूपी दरस दिखाईआ। चौथे पद डेरा लाउणा, गुरमुख वड वड्डी वड्याईआ। पंचम मेला घर साचे पाउणा, पंचम ख़ुशी

मनाईआ। छेवे दर इक्क सुहाउणा, हरि शब्दी शब्द समाईआ। सत्तवें सति पुरख निरँजण आप आपणा मूल चुकाउणा, जोती जोत टिकाईआ। अट्ठां तत्तां रहिण ना पाउणा, ना कोई आकार जणाईआ। नौ दरवाजे बन्द कराउणा, लोकमात होए जुदाईआ। दस्म दुआरी मेल मिलाउणा, गुरसिख वड्डी वड्याईआ। गुर सतिगुर साचे कर्म कमाउणा, कलिजुग वेला अन्तिम आईआ। वीह सौ चौदां बिक्रमी लेख लिखाउणा, वीह सौ पन्दरां करे रुशनाईआ। वीह सद सोलां घर घर जीव जन्त उठाउणा, सोया कोई रहिण ना पाईआ। दर दर नर नारी रोणा, धीरज धीर ना कोई धराईआ। सम्मत सतारां वेखे आपणे अक्खरां, बिधना लेख मिटाईआ। मनमुख टक्करां मारन पथ्थरां, ना ल्ए कोई बचाईआ। मावां पुत्तरां रोवण कढ्ढ कढ्ढ अथ्थरां, नेत्र नीर वहाईआ। लाड़ी मौत विछाए सथ्थरां, धरत मात गोद विछाईआ। खेले खेल सम्मत अठरां, दस अट्ठ अठारां वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जल धारा इक्क वहाईआ। वीह सद उन्नी चढ़े उनीसा, हरि साचे रंग रंगाउणा। राज राजानां शाह सुल्तानां खाली खीसा, सिर ताज दिस ना आउणा। धाईं मारन ईसा मूसा, मुस्लिम सुन्नी रहिण ना पाउणा। अल्ला राणी ना पढ़ाए कोई हदीसा, बगल कुरान ना किसे उठाउणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका तीर चलाउणा। एका चिल्ला एका तीर इक्क कमाना, एका रिहा उठाईआ। एका जोधा एका सूर एका बली इक्क बलवाना, एका करे लड़ाईआ। एका धार विच संसार कलिजुग तेरी अन्तिम वार, हरि भगवाना रिहा चलाईआ। बीस बीसा हरि जगदीसा करे ख़बरदार, सोया पूत रिहा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, बीस सद बीस आपणी आप करे वड्याईआ। बीस बीसा हरि गोबिन्दा, हरि हरि रूप समाया। नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां मेटे सगली चिन्दा, सृष्ट सबाई एका रंग चढ़ाया। हरिजन उपाए साची बिन्दा, साचा मन्त्र ज्ञान गुर एका नाम दृढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दाना दानी वड गुणी गहिंदा गहर गम्भीर अख्वाया। गहर गम्भीर डूँघा सागर, हरिजन सार ना पाईआ। जन भगतां जोत जगाए काया गागर, निर्मल कर्म करे रुशनाईआ। सृष्ट सबाई वरन चार बरन अठारां करे एका नाम सौदागर, एका वणज कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण आप अख्वाईआ। नर नरायण हरि भगवन्ता, भगतन रूप समांयदा। भगतन मीता साचा कन्ता, सच सुहाग आप अख्वांयदा। आप बणाए साची बणता, आप आपणा सांग वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे दए वर, सतिजुग साचा संग रलांयदा। सतिजुग साचे लै अंगड़ाई, हरि साचा आप जगांयदा। बीस बीसे आउणा चाँईं चाँईं, लोकमात राह वखांयदा।

जन भगतां पकड़ी आपे बाहीं, आपणा मार्ग आपे लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द सनेहुड़ा देवे घर, घर साचा इक्क सुहांयदा। दीनां नाथ दया निध दाता, गुरमुख मेल मिलांयदा। चरन कँवल बंधाए साचा नाता, धरत धवल सुहांयदा। मेटे रैण अन्धेरी राता, अमृत नाभी कँवल चवांयदा। साचा मेला कमलापाता, विछड़ कदे ना जांयदा। सखा सुहेला पिता माता, सगला संग निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेख वखांयदा। हरिजन साचा मीतड़ा, हरि हरि मेल मिलाए। काया चोली रंगे चीथड़ा, एका रंग चढ़ाए। देवे नाम शब्द अनडीठड़ा, लेखा लिख्त विच ना आए। काया मिट्ठा करे कौड़ा रीठड़ा, अमृत आत्म मुख चुआए। रस देवे साचा मीठड़ा, अनरस सहिज सुभाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म जोती दीप जगाए। आत्म जोती शब्द ज्ञाना, गुरमुख विरले पाया। जिस जन बख्शे चरन ध्याना, सो जन पार कराया। आत्म अन्तर शब्द निरंतर बन्न्हे गाना, जगत बसन्तर दए बुझाया। एका मन्त्र गुण निधाना, आप आपणा दए जपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए तराया। गुरमुख साचा सज्जणा, मिल्या शाहो शाबाश। अमृत आत्म पी पी रज्जणा, जगत तृष्ना होवे नास। गुर पूरे अन्तिम पड़दा कज्जणा, सदा सुहेला वसे पास। जो घड़या सो भज्जणा, मनमुख रहे उदास। शब्द नगारा एका वज्जना, हरिजन लेखे लाए स्वास। चरन धूढ़ कराए साचा मजना, निज घर आत्म रक्खे वास। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए वर, पार कराए पृथ्मी आकाश। गुरमुख साचे सज्जण साचा घर, हरि हरि एका पाया। एका मिल्या साचा वर, एका नाम ध्याया। आवण जावण चुक्के डर, लक्ख चुरासी फंद कटाया। सरन सरनाई जो जन जाए पड़, मात गर्भ फेर ना आया। लेखे लग्गे सीस धड़, लेखा लेखे ल्ए लाया। इक्क वखाए साचा गढ़्ह, कंचन कोट सुहाया। गुरमुख विरला वेखे उप्पर चढ़, जिस जन सतिगुर साचा ल्ए चढ़ाया। मनमुख जीव नौ दुआरे पंच विकारे रहे सड़, माया ममता मोह वधाया। जगत तृष्ना रहे सड़, सांतक सति ना कोई कराया। गुरमुख विरले गुर पूरा आप फड़ाए आपणा लड़, बंक दुआरा दए सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए तराया। तारनहार हरि समरथा, गुरसिख आप तरांयदा। आपे रक्खे दे कर हथ्था, आपे संग निभांयदा। आप चढ़ाए साचे रथा, रथ रथवाही आप हो जांयदा। आप सुणाए शब्द अकथा, कथनी कथ ना कोई वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। हरिजन साचा सच घर वस्सया, घर साचे वज्जी वधाईआ। मिटे रैण अन्धेरी मस्सया, निर्मल जोत करे रुशनाईआ। शब्द निराला तीर गुर पूरे एका कस्सया, बजर कपाटी किला तुड़ाईआ। पंज तत्त हँकारी

फिरे नस्सया, बैठे मुख छुपाईआ । गुर शब्द अन्दर मन्दिर बहि बहि हस्सया, साचा धाम सुहाईआ। हरिजन हिरदे अन्दर हरि हरि वस्सया, हरि मेला सहिज सभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुन आत्मक इक्क वजाईआ। आत्मक धुन शब्द अनादा, हरि साचा आप वजांयदा। शब्द जणाई बोध अगाधा, बोध अगाध आप अख्वांयदा। मेल मिलाए माधव माधा, मोहण मोहणी रूप वटांयदा। आपे होए साधन साधा, साध सन्त आप तरांयदा। आपे खेले खेल आदि जुगादा, जुग जुग खेल खिलांयदा। वेख वखाए हरि ब्रह्मादा, पारब्रह्म सदांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साची वंड वंडांयदा। हरिजन साचे वंडी वंड, एका नाम धराया। दो जहानी बन्न्ही गंढ्ढ, एका पल्लू फड़ाया। सति सन्तोखी वरती ठंड, सीतल धार चलाया। सुरत सवाणी ना होए रंड, गुर शब्दी कन्त हंढाया। लेखे लाए जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज विच ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजन ल्ए वर, दर दुआरा इक्क खुल्हाया। दर द्वार ग़रीब निवाजा, आपणा आप खुल्हांयदा। आप आपणा साजन साजा, आप आपणा मार्ग लांयदा। आप आपणा रचया काजा, आपे वेख वखांयदा। कलिजुग अन्तिम प्रगटे देस माझा, सम्बल नगरी धाम सुहांयदा। शाहो भूप वड राजन राजा, सति सरूप आप अख्वांयदा। एका अस्व एका घोड़ा ताजा, शाह अस्वार आप हो जांयदा। भगत जनां हरि रक्खे लाजा, कलिजुग अन्तिम मेल मिलांयदा। शब्द सरूपी शब्द अगम्मड़ा अगम्मड़ी मारे वाजा, दिस किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोती जोत मिलांयदा। जोती जोत हरि हरि मेला, गुरमुख आप कराया। आपे गुरू गुरु गुर चेला, चेला आप अख्वाया। आपे साजन सज्जण सुहेला, सगला संग निभाया। आपे वस्सया इक्क अकेला, अकल कला अख्वाया। अचरज खेल पारब्रह्म कलिजुग तेरी अन्तिम वार खेला, जोती जामा भेख वटाया। जन भगत दुआरे जोत निरँजण चाढ़्हे तेला, पंचम सखीआं बहि बहि मंगल गाया। पंचम पायण वारो वारी वेला, साचा सगन मनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे साचा रंग, एका रंगण नाम रंगाया। नाम रंगण रंग चलूल, रंगणहार करतारा। गुरमुख साजन ना जाए मात भूल, बख्शणहार आप करतारा। आप चुकाए लहिणा देणा पिछला मूल, हरि शब्द भरे भण्डारा। नारी कन्ता मेल हरि कन्त कन्तूहल, आत्म सेजा करे प्यारा। सोहँ बरखे साचे फूल, बरख़णहार आप निरँकारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण मेला सच घर, सरगुण पार उतारा। हरि पुरख अथाह, हरि हरि अख्वाया। हरि दाता बेपरवाह, भेव कोए ना पाया। आपे जाणे आपणी सिफ्त सलाह, आप आपणा मार्ग लाया। आप आपणी बणत बणा, आप आपणी रचन रचाया। आपणी जोती आप जगा, आपणा आप धराया।

आपणा शब्द आप सुणा, आपे रिहा अल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी बणत आपे मेट मिटाईआ। गुरमुख विरला जाणे सन्त जना, जिस जन एका बूझ बुझाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव ल्ए उपा, सेवक सेवा रिहा कमाईआ। त्रैगुण माया झोली पा, पंज तत्त करे कुड़माईआ। पंज पंजी मेल मिला, मन मति बुध नाल प्रनाईआ। बहत्तर नाड़ी ताणा नाल रला, तिन्न सौ सट्ठ हाडी जोड़ जुड़ाईआ। लक्ख चुरासी आप धरा, आप आपणा रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे वेखे सर्ब लोकाईआ। लक्ख चुरासी जीव जन्त, हरि साची रचन रचाईआ। आप बणाई आपणी बणत, आपे मेट मिटाईआ। गुरमुख विरला जाणे सन्त, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। मनमुख जीवां माया पाए बेअन्त, गूढ़ी नींद सवाईआ। आप आपणा जाणे आदि अन्त, लेखा लिख्त विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। जुग जुग खेल हरि खिलंदड़ा, एका खेल खिलारी। जोती जामा भेख वटंदड़ा, आदि पुरख हरि निरँकारी। राज जोग जुगत आपणे हथ्थ रखंदड़ा, सति पुरख वड बलकारी। लक्ख चुरासी आप उपाए आपे मेट मिटंदड़ा, आपे पावणहारा सारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणी कारी। आपणी कार हरि आप कमाए, करनहार करतारा। सतिजुग त्रेता पार कराए, द्वापर वेख विचारा। कलिजुग तेरी धार चलाए, कूड़ो कूड़ पसारा। नानक गुर लेख लिखाए, कलिजुग अन्तिम प्रगट होए निहकलंक अवतारा। गुर गोबिन्द आस रखाए, पुरख अबिनाशी बन्न्हे धारा। सर्ब बख्शिंदा आप हो जाए, खेले खेल अपर अपारा। मनमुख जीव निन्दा लाए, गुरमुख विरले बूझ बुझाए हरि निरँकारा। शब्द खण्डा हथ्थ उठाए, तिक्खीआं रक्खे दोवें धारा। जेरज अंडा वंड वंडाए, नौ खण्ड पृथ्मी दए हुलारा। सत्तां दीपां फेरी पाए, ब्रह्मा शिव देवत सुर राजा इन्द करे विचारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग खेले खेल अपारा। कलिजुग कूड़ा कूड़ अडम्बर, कूड़ी रचन रचाईआ। कूड़ी माया कूड़ स्वयम्बर, कूड़ी बणत बणाईआ। कूड़ मिटाए कूड़ खपाए प्रगट होए सर्ब घट अन्तर, कूड़ कूड़ा दए खपाईआ। इक्क जपाए साचा मन्त्र, चार वरन आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लिख्या लेख आपे वेख, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, साची जोत करे रुशनाईआ। चार युग जुग आरजा, हरि साचा आप मिटाए। सतिजुग संवारे कारजा, लक्ख सतारां अठाई हज़ार वेख वखाए। त्रेता तेरी पावे सारजा, बारां लक्ख हज़ारा छिआनवें आपणे पेटे आप रखाए। द्वापर तेरी बन्न्हे धारजा, अट्ठ लक्ख चौसठ हज़ार गेड़ा आपणे हथ्थ रखाए। कलिजुग आई वारजा, चार लक्ख बत्ती हज़ार लेखा मूल चुकाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग वंड

वंडाए। चार लक्ख बत्ती हज़ार मंगी मंग, कलिजुग वंड वंडाईआ। कूड़ी क्रिया होई संग, कर्म कुकर्म करे लड़ाईआ। हउमे हँगता करया नंग, काम क्रोध लोभ मोह हँकार पए लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम औध, गुर गोबिन्द हथ्थ फड़ाईआ। गोबिन्द गुर लेख लिखारा, कलिजुग वेख वखांयदा। मंगे मंग दर दुआरा, दोए जोड़ सीस झुकांयदा। पुरख अबिनाशी कर प्यारा, आपणे अंग लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सिँघ गोबिन्द उपाई साची बिन्द, पिता पूत पूत सपूता आप हो जांयदा। गुर गोबिन्द साचा गुर, एका शब्द अल्हांयदा। प्रभ अबिनाशी तेरा भाणा जाणा धुर, धुर दरगाही आप वखांयदा। लेखे लौणे देवत सुर, करोड़ तेतीसा वेख वखांयदा। ब्रह्मा शिव हथ्थ तेरे डोर, ना दूसर कोए रखांयदा। कलिजुग अन्तिम होए अन्धेर घोर, सच प्रकाश ना कोए वखांयदा। घर घर अन्दर वस्सया पंज चोर, माणस कोई ना बन्ने लांयदा। आपणी आपणी चलदे तोर, गुरमति ना कोए प्रनांयदा। चार वरनां पए शोर, धीरज धर्म ना कोए धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्द एह समझांयदा। गुर गोबिन्द सच ध्यान, हरि साचे इक्क रखावणा। कलिजुग अन्तिम करे पछाण, कलिजुग जीवां कीता आपणा पावणा। धरत मात मंगे दान, नेत्र रो रो नीर वहावणा। साध सन्त सर्ब कुरलाण, अट्ठे पहर इक्क निशान वखानणा। प्रगट होवे हरि भगवान, भेखाधारी भेख करे जिउँ बावणा। गढ़्ह हँकारी तोड़े माण, जिउँ रामा घाए रावणा। जूठा झूठा वेखे जीव जहान, दुर्योध्न हँकारी दिस ना आवणा। कलिजुग अन्तिम चुक्के काण, हरि मारे तीर निशानणा। सो पुरख उठाए साचा बाण, सोहँ मुखी अग्गे लगावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नाम अख्वावणा। गुर गोबिन्दे चढ़या चा, प्रभ साचे संग रखाया। एका मंग रिहा मंगा, तेरा मेरा रूप समाया। साची सिख्या इक्क समझा, नेत्र वेख्या भुल्ल ना जाया। आपे लेखा दईं मिटा, लिखणहार आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क वखाए साचा दर, अन्त विछोड़ा रहिण ना पाया। पारब्रह्म सिर हथ्थ रक्ख, गुर गोबिन्द दए वड्याईआ। तेरी लज्जया ल्ए रक्ख, कलिजुग अन्तिम होए सहाईआ। प्रगट होए हरि प्रतक्ख, सम्बल नगरी दए सुहाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी लक्ख चुरासी उडणे कक्ख, राज राजान शाह सुल्तान ना सके कोई बचाईआ। गुरमुख सन्त सुहेले करे वक्ख, जो सरसे गया रुढ़ाईआ। जीव जन्त जग मारन झक्ख, बिन गुर पूरे ना कोए पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्द एह समझाईआ। गुर गोबिन्द वर घर पा, फतहि जैकारा लाया। पन्थ ख़ालसे गया समझा, आपणा भेव छुपाया। मेरा रूप कोई जाणे ना, दिस किसे ना आया। पंज तत्त रंग कोई माणे

ना, थिर रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गोबिन्द मेल मिलाया। गुर गोबिन्दा बोल जैकारा, एका एक सुणांयदा। मेरा तेरा इक्क प्यारा, तेरा मेरा रूप अख्वांयदा। जो जन वेखे मंगे इक्क दुआरा, भेव अभेदा आप खुल्हांयदा। प्रगट होए विच संसारा, निहकलंका नाउँ रखांयदा। अगाध बोध बोध अगाधा चिल्ला शब्द अपारा, शब्द गुर शब्द विच समांयदा। इक्क सुणाया साचा नाअरा, पन्थ ख़ालसा सुण लै सारा, जिस जन करना चरन प्यारा, सो जन मेल मिलांयदा। भेखी भेख करे न्यारा, आप आपणी जाणे धारा, रूप अनूप दरसांयदा। वेस अनेक अकल कल धारा, जोती नूर साची कलग़ी शब्दी तोड़ा सीस टिकांयदा। अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़े चढ़या घोड़ा, नीला नीली धारों पार करांयदा। धुरदरगाही आया दौड़ा, लोकमात राह तकांयदा। पूत सपूता वेखे ब्रह्मण गौड़ा, उच्चा पर्बत बजर कपाटी किला तोड़ तुड़ांयदा। लक्ख चुरासी वेखे मिट्ठा कौड़ा, नाम हथौड़ा हथ्थ उठांयदा। दो जहाना लाए एका पौड़ा, आपणा कर्म कमांयदा। वीह सौ बिक्रमी आपे बौहड़ा, पोह छब्बी जोत जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी अलक्ख जगांयदा। अगम्म अगम्मड़ा धाम तजा, अलक्ख अलक्ख जगाईआ। सचखण्ड हरि दए सुहा, सुन्न अगम्मो पार कराईआ। दस्म दुआरी डेरा ला, हरिजन साचे ल्ए जगाईआ। वीह सौ बिक्रमी रुत्त सुहा, जोती जामा भेख वटाईआ। निहकलंका नाउँ रखा, गुरसिख साचे विच गया समाईआ। शब्द डंका रिहा वजा, गुर गोबिन्द वड्डी वड्याईआ। वासी पुरी घनक आप अख्वा, पुरी घनक वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वीह सौ बिक्रमी आपणी रचन रचाईआ। वीह सौ इक्क इक्क अकल्ला, एकँकारया। दूजे वस्सया सच महल्ला, साचे धाम सुहाया। तीजे त्रैलोक पाए तरथला, लोआं पुरीआं दए हिलाया। चौथा पद चौथा घर आपे मल्ला, चौथे दर सुहाया। पंचम मेटे दूई द्वैती सल्ला, एका रंग रंगाया। छेवें ना कोई दीसे छप्पर छन्ना, मन्दिर मट्ठ ना कोई उपाया। सत्तवें मेला गुरसिख जिउँ जट्ट धन्ना, सहिजे मेल मिलाया। अठवें अट्ठां तत्ता आपे डन्ना, काम क्रोध लोभ मोह हँकार मन मति बुध दए सजाया। नौ द्वार मनमुख जीव सुत्ता अन्न्हा, अन्ध अज्ञान वखाया । वीह सौ दस बिक्रमी गुरमुखां दर दुआरे आपे आया भन्ना, दीपक जोत करे रुशनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी दया कमाया। वीह सद ग्यारां कर प्यार, गोबिन्द जोत जगाईआ। कलिजुग अन्तिम मारे मार, साढे तिन्न हथ्थ वंड वंडाईआ। लेखा पूर कराए लिख्या रविदास चम्यार, उच्चे मन्दिर रहिण ना पाईआ। साधां सन्तां दए हुलार, सोया कोई रहिण ना पाईआ। शब्द खण्डा तेज़ कटार, तन गात्रे आप लटकाईआ। चिट्टे अस्व हो अस्वार, खेले खेल साचा माहीआ। ब्रह्मा शिव विष्न देवत सुर करे ख़बरदार, गगन पतालां फेरा पाईआ। बाशक सेजा

दए हुलार, सांगो पांग डुलाईआ। लछमी तेरा वेख प्यार, जोबन रिहा हंढाईआ। गुर गोबिन्दा बन्न्हे धार, लोकमात ल्ए अंगड़ाईआ। वीह सौ बारां बिक्रमी कर प्यार, हाढ़ सतारां ख़ुशी मनाईआ। साध संगत सुहाए इक्क द्वार, ऊँच नीच ज़ात पात राउ रंक राज राजाना शाह सुल्ताना एका धाम सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी वंडे वंड, खेले खेल विच ब्रह्मण्ड, उत्भुज सेत्ज जेरज अंड वेख वखाईआ। सम्मत तेरां बन्न्हे धार, वीह सौ बिक्रमी संग रलाया। राष्ट्रपति करे ख़बरदार, कलिजुग वेला अन्तिम आया। प्रगट होया निहकलंक चवीआं अवतार, जोती जामा भेख वटाया। पंज वस्त फड़ाए दस्त पंचम ताज, सीस जगदीस इक्क सुहाया। धुरदरगाही साचा राज, खेले खेल देस माझ, लक्ख चुरासी रचया काज, नौ खण्ड पृथ्मी मारे एका आवाज़, सत्तां दीपां रिहा उठाया। सत्त रंग निशाना दए ताज, शब्द सोटी रक्खे लाज, चरन जोड़ा साजन साज, पंचम होए सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी दया कमाया। वीह सौ चौदां मात चढ़या, प्रभ साचे जोत जगाईआ। गुरमुख सोया आपे फड़या, आप आपणा मेल मिलाईआ। आपे तोड़े हँकारी गढ़या, गढ़्ह हँकार रहिण ना पाईआ। जोत जगाए बहत्तर नड़या, दिवस रैण करे रुशनाईआ। सतिगुर पूरा ना मरे ना कदे सड़या, मढ़ी गौर ना कोई दबाईआ। जगत विद्या कोई ना पढ़या, ब्रह्म विद्या रिहा पढ़ाईआ। गुरसिख दुआरे अट्ठे पहर खड़या, सेवक सेवा रिहा कमाईआ। कलिजुग अन्तिम मनमुख जीव अग्गे कोई ना अड़या, शब्द खण्डा रिहा चमकाईआ। पंच तत्त विकारे आपे लड़या, आपे मथ वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सम्मत चौदां दए सुहाईआ। सम्मत चोदां साची सिक्खी, हरि साचा आप जगांयदा। दर दुआरे पाए इकी, एका गुण जणांयदा। ना कोई जाणे मुनी रिखी, साध सन्त ना वेख वखांयदा। चाल निराली धारों तिक्खी, एका धार रखांयदा। नेत्र लोचण आपणे पेखी, रक्खणहार आप अख्वांयदा। रक्खे लाज धारी केसी, जो जन सरन सरनाई साची आंयदा। मूंड मुंडाए दया कमाए आपे देवे एका अदेसी, एका रंग रंगांयदा। सेवक सेवा लाए ब्रह्मा विष्न महेष गणेशी, सुरपति राजा इन्द संग रलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सम्मत चौदां वीह सद सृष्ट सबाई वंड वंडांयदा। सृष्ट सबाई वंडे वंड, पारब्रह्म बेअन्ता। मनमुखां सोए दे कर कंड, दरस दिखाए साचे सन्ता। सृष्ट सबाई होई रंड, मिल्या मेल ना साचे कन्ता। वेख वखाणे विच ब्रह्मण्ड, आदि पुरख आदिन अन्ता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा खेल आप खिलंता। सम्मत पन्दरां मात चढ़ाउणा, पहली चेत्र ख़ुशी मनांयदा। सचखण्ड ब्रह्मलोक शिवलोक इन्दलोक प्रभ फेरा पाउणा, जोती जोत जगांयदा। चौदां लोक खेल खिलाउणा, चौदां

तबक हिलांयदा। नव खण्ड आप उठाउणा, सत्तां दीपा फोल फोलांयदा। अठसठ तीर्थ फेरा पाउणा, साध सन्त सर्ब जगांयदा। लंका गढ़्ह आप सुहाउणा, पन्दरां कत्तक वेख वखांयदा। सृष्ट सबाई दो धड़ कराउणा, ना कोई मेल मिलांयदा। अल्ला राणी गल विच पल्ला पाउणा, नेत्र नीर इक्क वखांयदा। संग मुहम्मद चार यार ईसा मूसा सर्ब कुरलाउणा, ना कोई धीर धरांयदा। चीना रूसा जोड़ जुड़ाउणा, प्रभ साचा वेख वखांयदा। शाह अबिनूशा विच मिलाउणा, भेव अभेदा भेव आपणे हथ्थ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत पन्दरां देवे वर, सृष्ट सबाई आवे डर, एका दूजा चन्द चढ़ांयदा। सम्मत सौला चढ़े चन्द, चारों कुन्ट रुशनाईआ। जोधिआं सूरिआं र्फकण बन्द बन्द, प्रभ साचा ल्ए उठाईआ। मारो मार करन बत्ती दन्द, रसना एका गुण गाईआ। साध सन्त किसे ना आवे परमानंद, अट्ठे पहर चिन्ता विच गंवाईआ। भारत खण्ड वंडी वंड, प्रभ निरगुण जोत करे रुशनाईआ। सतारां हाढ़ पैणी डण्ड, ना सके कोई बचाईआ। प्रभ मेटण आया भेख पखण्ड, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। नार दुहागण सृष्ट सबाई होए रंड, राए धर्म दए सजाईआ। लाड़ी मौत हथ्थीं मैंहदी लाए रंग, धर्म राए दी सच सपुत्री नेत्र नैण रही उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका वंड वंडाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी जगत अखाड़ा, प्रभ साचा आप बणांयदा। वेखे खेल सतारां हाढ़ा, लेखा आपणा आप लिखांयदा। सृष्ट सबाई आप चबाए आपणी दाढ़ा, दिस किसे ना आंयदा। लक्ख चुरासी मनमुख जीव अन्तिम वेले कढ्ढणहाड़ा, ना कोई धीर धरांयदा। लग्गे अग्ग बहत्तर नाड़ा, पंज तत्त जलांयदा। त्रैगुण माया चुक्कया भाड़ा, ना कोई झोली पांयदा। पुरख अबिनाशी जोती जाता प्रगट होया साचा लाड़ा, गुर गोबिन्द संग रलांयदा। आप उठाए अगम्मी धाड़ा, दिस किसे ना आंयदा। फेरी पाए जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, उच्चे टिल्ले डूँघी कन्दर फोल फोलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सृष्ट सबाई आप उठांयदा। सम्मत सतारां खोल्हे जाग, सोया कोई रहिण ना पाईआ। घर घर झूठे उडणे काग, बंक द्वार ना कोई सुहाईआ। सईआं मिल ना गायण गीत सुहाग, साचा कन्त ना कोई हंढाईआ। उच्चे मन्दिर लग्गे आग, ना सके कोई बुझाईआ। राज राजाना घर ना बले कोई चिराग, दीवा बत्ती ना कोई कराईआ। गुरचरन दुआरे साचा मजन बख्शे माघ, तीर्थ तट ना कोई सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सम्मत अठारां खेल रचाईआ। वीह सद अठारां उठ बल धार, प्रभ साचा सेवा लांयदा। आपे जाणे आपणी कार, करता पुरख आप अख्वांयदा। लक्ख चुरासी मारे मार, लहिणा देणा मूल चुकांयदा। इक्क वहाए जल जल धार, मूर्ख मूढ़्ह रुढ़ांयदा। गुरमुख साचे लाए पार, जिस जन आपणी दया

कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लेखा लिख्या अन्तिम पूर करांयदा। सम्मत उनीसा रिहा पुकार, चारों कुन्ट वेख वखांयदा। उम्मत उम्मती आए हार, ना कोई संग रहांयदा। नाता तुटे संग मुहम्मद चार यार, अल्ला राणी मुख शरमांयदा। नेत्र नीर वहाए ज़ारो ज़ार, धीरज धीर ना कोई रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे भाणे आप समांयदा। वीह सद बीस बिक्रमी जगत वड्या, हरि जोत करे रुशनाईआ। पन्दरां कत्तक देवे रुत्त सुहा, दिल्ली दरबारे फेरा पाईआ। सृष्ट सबाई ल्ए जगा, नौ खण्ड पृथ्मी आप हिलाईआ। सोहँ शब्द जैकारा दए लगा, चार वरन इक्क पढ़ाईआ। ज़ात पात कोई दिसे ना, वरन बरन ना कोई रखाईआ। एका मस्तक टिका दए लगा, कौस्तक मणीआ जोत जगाईआ। एका सिक्का दए चला, सृष्ट सबाई वेख वखाईआ। वड्डा निक्का एका धाम सुहा, बख्शे चरन सच्ची सरनाईआ। शब्द डंका इक्क वजा, राजदूत इक्क वखाईआ। जोती तनका आप लगा, साधा सन्तां करे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बीस बीसा ख़ुशी मनाईआ। बीस सद इक्की, कर त्यार साची बणत बणांयदा । नौ खण्ड पृथ्मी साची सिक्खी, हरि दातार आप करांयदा। सतिजुग लेखा रिहा लिखी, सच सुच्च वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत वधान हो मेहरवान हरि भगवान, एका एक बणांयदा। जगत वधान हरि आप बणाए, आपणा शब्द अल्हाईआ। सत्त रंग निशाना दए चढ़ाए, सत्तां दीपां इक्क सरनाईआ। आत्म ब्रह्म ज्ञान जणाए, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। साची विद्या इक्क पढ़ाए, साचा घर इक्क सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जोती नूर करे रुशनाईआ। जोती नूर कर प्रकाश, आपणी रचन रचांयदा। लोआं पुरीआं करे रास, गगन पतालां वेख वखांयदा। हरिजन मेला सर्ब गुण तास, विछड़ कदे ना जांयदा। लेखे लाए दस दस मास, आवण जावण फंद कटांयदा। जिस जन गाया स्वास स्वास, परमानंद वखांयदा। अन्तिम वेले करे बन्द खुलास, बन्दी छोड़ आप अख्वांयदा। गुरसिख होए ना कदे निरास, गुर पूरा संग निभांयदा। काया मण्डल पावे रास, साचा मण्डप आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव अलख अभेव आप खुल्हांयदा। सतिगुर शब्द सच्चा गुर देवा, सति पुरख उपांयदा। आप कराए आपणी सेवा, आप आपणी बणत बणांयदा। आपे जपे जपाए साची जिह्वा, आपे मणीआ मणत अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणी बूझ बुझांयदा। शब्द गुर सच गोबिन्द, हरि गोबिन्द रूप समाया। जिस जन मिटाए सगली चिन्द, चिन्ता रोग रहिण ना पाया। जुग जुग आप उठाए आपणी बिन्द, प्रीख्त परीक्षा विच ना आया। जन भगतां अमृत आत्म देवे सागर सिन्ध, निझर

धारा दए वहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्दी शब्द गुर अख्वाया। शब्द गुर सच इष्ट, गुरमुख विरले जाणया। गुरमुख खुल्हाए आप दृष्ट, वेख वखाए सच टिकानया। मनमति पंज तत्त काया होए भृष्ट, पंच विकारा मोह लभानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे ब्रह्म ज्ञानया। आत्म ब्रह्म शब्द जणाई, निर्मल जोत उज्यारा। बजर कपाटी दए खुल्हाई, अनहद सुणाए राग अपारा। दस्म दुआरी सेज सुहाई, हरि बैठा कन्त भतारा। गुरमुख नारी मेल मिलाई, वर पाया अपर अपारा। सुरती शब्दी जोड़ जुड़ाई, एका दूजा भउ निवारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख पछाणे इक्क दुआरा। गुरमुख जाणे सच घर, घर सच वज्जे वधाईआ। निर्मल बाती जोत जगा, अट्ठे पहर करे रुशनाईआ। साचा गुर शब्द हरी हरि, हरि हरि विच रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी बूझ बुझाईआ। बूझ बुझाए हरि भगवन्ता, गुरमुखां दया कमांयदा। मेल मिलाए साचे सन्ता, सति सतिवाद समांयदा। मनमुख जीवां माया पाए बेअन्ता, गूढ़ी नींद सवांयदा। हरिजन मेला साचे नारी कन्ता, कन्त कन्तूहल आप अख्वांयदा। काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्ता, उतर कदे ना जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजण साचे घर, आत्म दरसी दरस दिखांयदा। आत्म दरस लोचण नैण, निज घर हरि हरि पाया। रसना सके ना किसे कहिण, घर सुहञ्जणा पुरख निरँजणा इक्क सुहाया। आप चुकाए लहिण देण, नाता तोड़े साक सज्जण भाई भैण, सिँघ लछमण आप तराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म दरसी दरस दिखाया। आत्म दरस हरि हरि पाया, सगली चिन्त मिटाईआ। मिल्या मेल हरी हरि राया, तजी सर्ब लोकाईआ। एका रंगण रंग चढ़ाया, रंग मजीठी इक्क वखाईआ। नाम मृदंगन इक्क वजाया, अनहद ढोला रहे गाईआ। इष्ट देव गुर इक्क मनाया, हरि शब्द जोती लिव लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेख्या साचा घर, घर बंक दुआरा आप सुहाईआ।