४ फग्गण २०१४ बिक्रमी दलीप सिँघ दे घर पिण्ड गग्गोबूआ ज़िला अमृतसर
निरगुण रूप हरि करतार, जोती नूर समाया। सरगुण मेला विच संसार, शब्दी शब्द मेल मिलाया। आदिन अन्ता एक एकँकार, आपणी कल वरताया। जुग जुग जामा ल्ए धार, भेखा धारी भेख वटाया। कलिजुग अन्तिम वेखे कूड़ पसार, कूड़ कुड़यारा वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण जोत करे रुशनाया। निरगुण जोत
हरि मेहरवान, एका एक अख्वांयदा। जुग जुग खेले खेल महान, खेलणहार आप अख्वांयदा। धर्म झुलाए सच निशान, शब्दी बणत बणांयदा। आपे होए सीता राम, काहना कृष्ना रूप वटांयदा। आपे आत्म मदि साचा नाम, हरि साचा जाम प्यांअदा। आपे मेटे रैण अन्धेरी शाम, दीपक साची जोत जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। कलिजुग अन्तिम कूड़ पसारा, हरि साचे जोत जगाईआ। जोत सरूपी लै अवतारा, लोकमात करे रुशनाईआ। शब्द डंका अपर अपारा, लोआं पुरीआं रिहा सुणाईआ। खेले खेल खेलणहारा, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रगट होए बेपरवाहीआ। निरगुण जोती कर आकारा, आपणा खेल खिलांयदा। शब्द खण्डा फड़ दो धारा, लक्ख चुरासी वेख वखांयदा। ब्रह्मा विष्नूं शिव देवत सुर दए हुलारा, आप आपणी किरत कमांयदा। गुरमुख साजन पावे सारा, धीरज धीर धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा नाउँ धरांयदा। जोती जामा हरि भगवन्ता, आपणी कल वरतांयदा। आदि जुगादी आदिन अन्ता, सति सरूप समांयदा। भेव खुल्हाए साचे सन्ता, सतिगुर पूरा मेल मिलांयदा। मनमुख जीवां माया पाए बेअन्ता, कलिजुग नींद सुआंयदा। संग रखाए हउमे हँगता, काया गढ़्ह बणांयदा। गुरमुख विरला दर दुआरे होए मंगता, नाम झोली एका पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा नाउँ रखांयदा। आप आपणा नाउँ धरा, आपणा डंक वजाईआ। राउ रंकां रिहा जगा, साधां सन्तां रिहा हिलाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड हरि वेख वखा, जेरज अंड फेरी पाईआ। भेख पखण्डा दए मिटा, एका डण्डा हथ्थ उठाईआ। कलिजुग अन्तिम कन्ढ्ढा गया आ, सम्मत चौदां दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल सृष्ट सबाईआ। सृष्ट सबाई जगत नाता, हरि साचा वेख वखांयदा। भरमे भुल्ले ज़ाता पाता, जीव जन्त सर्ब कुरलांयदा। प्रगट होए पुरख बिधाता, अभेव अभेदा अछल अछेदा अछल छल करांयदा। कलिजुग मेटे रैण अन्धेरी राता, सतिजुग साचा चन्द चढ़ांयदा। खेले खेल इक्क इकांता, ना कोई दूसर संग रलांयदा। भगत जनां हरि पुच्छे वाता, स्वच्छ सरूपी दरस दिखांयदा। पार कराए औखे घाटा, एका तट सुहांयदा। जूठ झूठ कल मारे ठाठा, सागर सिन्ध वहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे वेखे पूजा पाठा, इष्ट देव वेख वखांयदा । इष्ट देव सतिगुर सज्जण, सति पुरख समाया। नेत्र नैण पाए साचा कजल, नाम नामा इक्क रखाया। चरन धूढ़ कराए साचा मजन, दुरमति मैल गंवाया। दो जहानी पड़दे कज्जण, गुर शब्द दुशाला इक्क वखाया। जो घड़या सो अन्तिम भज्जण, थिर कोए रहिण ना पाया। जीव जन्त घर बार सर्ब जन तज्जण, ना धीरज कोए धराया। लेखा चुक्के मक्का काअबा हाज़ी
हज्जण, कुतब गौंस ना कोए दसाया। काल नगारे सिर ते वज्जण, वेला अन्तिम आया। प्रगट होया शाहो भूप हरि राज राजन, शाह सुल्तान आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निर्मल जोत करे रुशनाया। निर्मल जोती हरि नरायण, आपणी आप जगाईआ। गुरमुख विरला वेखे नेत्र नैण, जगत लोचण दिस ना आईआ। शब्द गुर मेल धुर एका धाम इक्ट्ठे रहिण, विछड़ कदे ना जाईआ। कलिजुग तेरा आप चुकाए लैण देण, लहिणा देणा झोली पाईआ। जन भगतां मेल मिलाए हरि साक सज्जण साचा सैण, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग मेटे कूड़ी छाहीआ। कूड़ी शाही कूड़ पसारा, कूड़ी वज्जे वधाईआ। कूड़ा साजण मीत मुरारा, कूड़ी क्रिया रिहा कमाईआ। कूड़ कूड़ा मारे नाअरा, कूड़ कूड़े रिहा जणाईआ। कूड़ कूड़ा कर पसारा, कूड़ कूड़े धन्दे लाईआ। कूड़ कूड़ा जीव गंवारा, कूड़ो कूड़ करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। कूड़ राजन कूड़ राज, कूड़ जोग कमाया। कूड़ा साजण रिहा साज, कूड़ कूड़े धन्दे लाया। कूड़ कूड़ा रचया काज, माया अन्धे भरम भुलाया। कूड़ कूड़ी मारे आवाज़, मदिरा मासी गन्दे नाउँ धराया। कूड़ कूड़ा वेखे कल कि आज, कूड़ कूड़ा डौरु वाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग कूड़ा दए मिटाया। कूड़ी रास कूड़ा मण्डल, कूड़ी बणत बणाईआ। कूड़ कुड़यारे मारया संगल, कूड़ कूड़े रिहा बणाईआ। कूड़ मण्डप कूड़ माढ़ी कूड़ जंगल, कूड़ अठसठ आसण लाईआ। कूड़ कुड़यारा दर दर मंगण, कूड़ कूड़े बैठे धूणीआँ ताईआ। कूड़ कुड़या होया नगण, कूड़ कूड़ पड़दा रिहा उठाईआ। कलिजुग अन्तिम होया भंगण, कूड़ ना दिसे कोए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए तराईआ। हरिजन साचा मीत मुरारा, चरन कँवल जग नाता। देवे दरस अगम्म अपारा, होए सहाई पिता माता। अमृत आत्म बख्शे ठंडी ठारा, मेट मिटाए अन्धेरी राता। निर्मल जोती कर उज्यारा, अमृत बूंद प्याए स्वांता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन निभाए साचा साथा। सगला साथ हरि भगवन्त, गुरमुख संग निभाया। आपे नारी आपे कन्त, आप आपणा अंग लगाया। काया चोली चाढ़्हे रंग बसन्त, उतर कदे ना जाया। एका शब्द जणाए मणीआ मंत, सो पुरख निरँजण दया कमाया। तोड़े गढ़्ह हउमे हँगत, गढ़्ह हँकार रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखाया। हरिजन साचे सच टिकाणा, हरि एका एक जणांयदा। शब्द सरूपी दए बबाणा, गुर पूरा आप बहांयदा। दो जहानी देवे माणा, आवण जावण फंद कटांयदा। शब्द सुणाए अनादी गाणा, धुन अनादी आप बुलांयदा। इक्क वखाए पद निरबाणा, परमानंद समांयदा। मेल मिलाए श्री
भगवाना, जोती जोत समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। मनमुख जीव माया मोह, कूड़े धन्दे लाया। पंच विकारा रिहा रो, नेत्र नीर वहाया। गूढ़ी नींदे रिहा सौं, हरि हरि नज़र ना आया। वेले अन्त ना पकड़े कोई बांहों, राए धर्म दए सज़ाया। एका भुल्लया हरि साचा नाउँ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सृष्ट सबाई वेख वखाया। मनमुख जीव मुग्ध मूढ़्ह, हउमे रोग जलाया। गुर मस्तक ना लाई साची धूढ़, लाट ललाट ना कोए वखाया। जगत नाता बणया कूड़, बजर कपाट ना कोए खुल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लक्ख चुरासी वेख वखाया। लक्ख चुरासी हर घट वस्सया, पारब्रह्म बेअन्ता। जुग जुग आपणा राह आपे दस्सया, मार्ग लाए साचे सन्ता। शब्द गुर आवे नस्सया, खेले खेल हरि साचा कन्ता। मेटे रैण अन्धेरी मस्सया, साचा चन्द इक्क सुहंता। कलिजुग अन्तिम तीर निराला एक कस्सया, गढ़्ह तोड़े हउमे हँगता। जन भगतां हिरदे अन्दर आपे वस्सया, दर दुआरे होए मंगता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, चार वरन बणाए साची संगता। कलिजुग मेटे कूड़ पसारा, बीस बीसा दए दुहाईआ। प्रगट हो हो हरि निरँकारा, राग छतीसा वेख वखाईआ। खेले खेल अपर अपारा, कुरान हदीसा इक्क पढ़ाईआ। आपे बन्न्हे आपणी धारा, जगत जगदीस वड्डी वड्याईआ। चार वरन सुहाए इक्क दुआरा, ऊँच नीच रहिण ना पाईआ। एका शब्द एका राग एका धुन इक्क जैकारा, एका हरि एका घर एका वर, एका लिव लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी बणत बणाईआ। चार वरन इक्क दुआरा, हरि साचा आप खुल्हांयदा। अतोट अतुटा भर भण्डारा, आपे वेख वखांयदा। शब्द सरूपी बण वरतारा, पारब्रह्म वरतांयदा। ब्रह्मा शिव देवत सुर मंगण बण भिखारा, इच्छया भिच्छया पूर करांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी बन्न्हे धारा, सत्तां दीपां फोल फोलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम सच वस्त धुर दरगाही आप लिआंयदा। नाम वस्त शब्द अनमोल, हरि साचे हथ्थ वड्याईआ। आप आपणा जाणे बोल, जुग जुग आपे रिहा अल्हाईआ। आप आपणे रक्खया कोल, हट्ट पसारा इक्क सुहाईआ। आपे तोलणहारा तोल, तोलणहार सृष्ट सबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चार वरन दए वड्याईआ। चार वरन धर्म जैकारा, सोहँ सो जणाया। सतिजुग तेरा सच विहारा, हरि साचा रिहा कराया। कलिजुग कूड़ा मिटे पसारा, अन्त रहिण ना पाया। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, साध सन्त ल्ए जगाया। अट्ठे पहर ख़बरदारा, आलस निन्दरा विच ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण मेल सच घर, सरगुण होए सहाया। सरगुण मेला निरगुण धार, जोत
करे रुशनाईआ। जोती शब्दी इक्क प्यार, एका थाँ सुहाईआ। लोकमात कर विचार, प्रभ साची खेल खिलाईआ। कलिजुग अन्तिम वेख विचार, भेखा धारी भेख वटाईआ। शब्द खण्डा तेज़ कटार, आपणे हथ्थ उठाईआ। रसना चिल्ला तीर कमान, आप आपणा रिहा चलाईआ। कूड़ कुड़यारा मेट निशान, सच सुच्च करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साजन मेल दर, दर दरवेश आप अख्वाईआ। गुरमुख सद तृप्तास्सया, पाया हरि गोबिन्द। मिल्या मेल शाहो सबास्सया, मिटी सगली चिन्द। पार कराए पृथ्मी अकास्सया, आप उपजाए आपणी बिन्द। सच मण्डल वेखे साची रास्सया, वड दाता गुणी गहिंद। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन सदा बख्शिंद। गुरमुख पूरी आस, गुर पूरा रिहा कराईआ। जगत बुझाए तृष्ना प्यास, आलस निन्दरा दूर कराईआ। लेखे लाए स्वास स्वास, जो जन रसना रहे गाईआ। आवण जावण चुक्के दस दस मास, गर्भ वास फंद कटाईआ। हरिजन दुआरे हरि हरि होया दासी दास, सेवक सेवा रिहा कमाईआ। कलिजुग अन्तिम वेखे खेल तमाश, इक्क अकल्ला फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सुहाए साचे दर, थिर घर साचा नाउँ धराईआ। थिर घर साचा हरि हरि मन्दिर, गुरमुख वेख वखांयदा। भाग लगाए डूँघी कन्दर, दिस किसे ना आंयदा। आपे तोड़नहारा जन्दर, आत्म कुण्डा लांहयदा। जोत जगाए अन्दरे अन्दर, साचा धाम सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वखाए साचा घर, एका हरि एका नर एका दर सुहांयदा। सच घर सच दरवाज़ा, हरि साची जोत जगाईआ। इक्क अकल्ला ग़रीब नवाज़ा, बैठा आसण लाईआ। दूजे दर रक्खया ताजा, चिट्टा अस्व रिहा दौड़ाईआ। तीजे लोइन मारे वाजा, अनहद सेवा लाईआ। चौथे घर रक्खे लाजा, परम पुरख अख्वाईआ। पंचम वजाए एका वाजा, एका राग अल्हाईआ। छेवें शब्दी साचा काजा, आपणा आप रचाईआ। सत्तवें घर सति पुरख निरँजण अबिनाशी करता आप आपणा करे तमाशा, निर्मल जोत करे रुशनाईआ। निर्मल जोती अगम्म अथाह, अगम्म अगम्म समाया। अलख निरँजण अलख जगा, अलख अलख रूप वटाया। सचखण्ड दए सुहा, सति सरूपा वेख वखाया। सुन अगम्मी रिहा समा, आप आपणा मुख छुपाया। दस्म दुआरी डेरा ला, गुरमुख साजण ल्ए जगाया। आत्म सेजा सच विछा, सच सिँघासण आसण लाया। अमृत आत्म जाम पया, सर सरोवर दए नुहाया। अनहद साचा ताल वजा, पंचम राग अल्हाया। बन्द किवाड़ी आप खुल्हा, आपणा दरस दिखाया। चरन दाढ़ी जो जन रहे छुहा, लहिणा देणा लक्ख चुरासी देवे झोली पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नेत्र नैणा दरस दिखाया । दस्म दुआरी सच दुआरा, गुरमुख विरले पाया। सतिगुर पूरा कर प्यारा, गुरमुखां रिहा वखाया। सुरती
शब्दी इक्क अधारा, एका रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए वर, दर साचा इक्क सुहाया। दस्म दुआरी पार किनारा, गुरमुख पार करांयदा। आपे जाणे आपणी धारा, आपणी धार वहांयदा। सो पुरख निरँजण वेस अपारा, एका एक रखांयदा। सोहँ शब्द होए जै जै जैकारा, घर चौथे विच समांयदा। पंज तत्त ना दिसे आकारा, त्रैगुण ना कोए वखांयदा। सन्त सुहेले सोहिण सच दुआरा, दर दरबारा इक्क वखांयदा। पंचम खोल्हे आप किवाड़ा, आपे कुंडा लांहयदा। जोती शब्दी इक्क अखाड़ा, एका राग अल्हांयदा। छेवें घर खेल न्यारा, छप्पर छन्न ना कोए रखांयदा। पुरख अबिनाशी दीपक जोती कर उज्यारा, आकाश प्रकाश समांयदा। सत्तवें घर खेल अगम्म अपारा, अगम्म अगम्मड़े धाम सुहांयदा। आदि पुरख अबिनाशी करता पारब्रह्म बेअन्त बेअन्ता, थेअन्त आप अख्वांयदा। आप आपणा धाम सुहंता, ना कोई दूसर संग रखांयदा। ना कोई दीसे जीव जन्ता, लक्ख चुरासी ना कोए बणांयदा। ना कोई रसना ना कोई जेहवा ना कोई मणीआ ना कोई मणता, ना कोई राग नाद अल्हांयदा। ना कोई नारी ना कोई कन्ता, ना कोई रुत्ती दिसे बसन्ता, फल फुलवाड़ी ना वेख वखांयदा। एका एक एक हरि भगवन्ता, हरि घर आपणा आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजण मेल मिलांयदा। मेलणहार हरि भगवाना, परम पुरख अख्वाया। जन भगतां देवे जिया दाना, आत्म ब्रह्म ज्ञान जणाया। चरन धूढ़ बख्शे सच अशनाना, दुरमति मैल गंवाया। खेले खेल दो जहाना, आवण जावण बणत बणाया। सोहँ शब्द सुणाए साचा गाणा, सति पुरख निरँजण आप अल्हाया। चार वरन दर इक्क सुहाना, बंक दुआरा वेख वखाया। गुरमुख साचा चतुर सुघड़ स्याणा, दे मति आप समझाया। चले चलाए जुग जुग आपणा भाणा, हरि भाणा आपणे हथ्थ रखाया। कोई ना जाणे राजा राणा, शाह सुल्तानां भेव ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ग़रीब निमाणे गले ल्ए लगाया।
५ फग्गण २०१४ बिक्रमी दलीप सिँघ दे घर पिण्ड गग्गोबूआ ज़िला अमृतसर
सर्ब भूप ठाकर अबिनाशी, परम पुरख सुल्ताना। निर्मल जोत सति प्रकाशी, गुणवन्ता गुण निधाना। हर घट अन्दर रक्खे वासी, हर घट आप समाना। जन भगतां करे बन्द खुलासी, हरि देवे नाम निधाना। वेख वखाए पृथ्मी आकाशी, गगन पातालां आप समाना। जुग जुग खेल खेले तमाशी, कलिजुग खेले खेल महाना। प्रगट होए घनकपुर वासी, शब्द झुलाए सच निशाना। तीर निराला एका लासी, सोहँ हथ्थ कमाना। लोआं पुरीआं आप हलासी, जेरज अंड करे वैराना।
लक्ख चुरासी दासन दासी, प्रगट होए जोधा सूर बली बलवाना। कोई रहिण ना देवे मदिरा मासी, शब्द सुणाए सच तराना। पकड़ उठाए पंडत कासी, वेद कतेबां फोल फोलाना। लेखे लाए भगत स्वासी, जिस हरि हरि रसना गाणा। पूर कराए आत्म आसी, मेल मिलाए श्री भगवाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रगट होए वाली दो जहानां। करता पुरख सर्ब घट ठाकर, सर्ब जीआं जग दाता। हरिजन निर्मल कर्म करे उजागर, अमृत देवे बूंद स्वांता। नाम वणज कराए सच सौदागर, मेटे रैण अन्धेरी राता। निर्मल जोत जगाए काया गागर, अट्ठे पहर रहे प्रभाता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखे खेल इक्क इकांता। सर्ब गुरदेव हरि हरि करता, करणहार करतारा। आपणा भाणा आपे वरता, वरते विच संसारा। आपणा भेख आपे धरता, आपे ल्ए अवतारा। आपणा घाड़न आपे घड़ता, घड़ण भन्नणहार करतारा। लोआं पुरीआं आपे चढ़दा, आपे पावे सारा। लोकमात जन भगतां हिरदे अन्दर आपे वड़दा, आपे वेखे पार किनारा। अग्नी हवन कदे ना सड़दा, मढ़ी गौर ना कोई धारा। लक्ख चुरासी आपे लड़दा, आपे देवे नाम आधारा। लहिणा देणा मूल चुकाए सीस धड़ दा, कलिजुग तेरी अन्तिम वारा। वहिण वहाए कूड़ कुड़यारे हड़ दा, नाल रलाए पंच विकारा। आपणा अक्खर आपे पढ़दा, सोहँ शब्द सच जैकारा। वेखे खेल चोटी जड़ दा, आप बैठा अधविचकारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात ल्ए अवतारा। पारब्रह्म बेअन्त स्वामी, रूप अनूप अनूपा। सर्ब घटा हरि अन्तरजामी, हरि साजन शाहो भूपा। आपे देवे नाम अनामी, वेख वखाणे चारे कूटा। आपे बख्शे अमृत आत्म पाणी, सर सरोवर भराए काया ठूठा। आप सुणाए दया कमाए काया मन्दिर अनहद साची बाणी, गुरमुख मनाए रूठा। आवण जावण चुक्के काणी, गर्भ वास ना होए पुठा। मिले मेल गुर शब्द साचे हाणी, गुर सतिगुर पूरा तुठा। दर दुआरे देवे माणी, अमृत देवे साची घुट्टा। कलिजुग अन्तिम औध विहानी, लक्ख चुरासी नौ खण्ड पृथ्मी माया ममता लुटा। गुरचरन ना करे कोए कुरबानी, कलिजुग जीव बैठा रुट्ठा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन रक्खे एका मुठा। आदि पुरख सर्ब घट वस्सया, पारब्रह्म परमेश्वर। भगत जनां राह साचा दस्सया, मस्तक टिक्का साचे केसर। धुरदरगाही आए नस्सया, कलिजुग खेले खेल विच थानेसर। मेटे रैण अन्धेरी मस्सया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे होए जगत जगतेश्वर। आदि शक्त जोत नूरानी, कोट ब्रह्मण्ड समाया। रूप अगम्मा धुर निशानी, आपणी आप रखाया। आपे दाता जिया दानी, दाता दानी आप हो आया। आपे खेले खेल महानी, समरथ पुरख रघुराया। कलिजुग भुल्ले जीव निधानी, नर निरँकारा दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग खेले खेल सबाया। सति सरूप
हरि रंग राता, अकल कला वरतांयदा। सृष्ट सबाई आप भुलाई ज़ाता पाता, ऊँचां नीचां लड़ फड़ांयदा। मनमति रलाई नाल नार कमजाता, धीरज धीर ना कोए धरांयदा। हरि हरि शब्द ना कोई गाए साची गाथा, जन गा गा वक्त लँघांयदा। निउँ निउँ सारे टेकण माथा, निमस्कार ना कोए करांयदा। पंज तत्त विकारे चढ़े राथा, साचा रथ दिस ना आंयदा। भैण भाई पुत्तर धीआं बणाया सगला साथा, सगला संग ना कोई रखांयदा। प्रगट हो हरि त्रिलोकी नाथा, त्रैभवण बूझ बुझांयदा। लेखे लाए तत्त आठा, नौ दर वेख वखांयदा। इक्क जणाए पूजा पाठा, सोहँ शब्द अल्हांयदा। अमृत आत्म मारे ठाठा, गुरमुख साचे आप नुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम डंक वजांयदा। पारब्रह्म सर्ब निरंतर, विष्न महेष समाया। आपणी बुध पाए अन्तर, ब्रह्मा सेवा लाया। गणपति गणेश जणाया एका मन्त्र, शिव शंकर रसन अल्हाया। लक्ख चुरासी जीव जन्त साध सन्त आप बुझाए लग्गी बसन्तर, आप आपणी दया कमाया। खेले खेल जगत मनवन्तर, जुग जुग फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जोती जामा भेख वटाया। पारब्रह्म निज घर वासा, नर हरि आप अख्वाया। भगतन मीता दासी दासा, दिवस रैण सेव कमाया। लेखे लाए स्वास स्वासा, लेखा आपणे हथ्थ रखाया। गुरमुख गुरसिख हरिजन बलि बलि जासा, जिस हरि रसना नाम ध्याया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचल मूर्त अकाल सूरत जोती नूरत नूरो नूर नूर आप अख्वाया।
५ फग्गण २०१४ बिक्रमी गुरबख्श सिँघ दे घर पिण्ड गग्गोबूआ
घर सेविआ घर पाया, घर पारब्रह्म बेअन्त। घर सुंनरा घर जेहविआ, घर वस्सया साचा सन्त। घर मस्तक घर थेविआ, घर मेला साचे कन्त। घर वसे अलख अभेविआ, घर सुहाए रुत्त बसन्त। घर दाता वड देवी देविआ, घर वड्याए जीव जन्त। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप जपाए आपणा मंत। मन्त्र नाम सच दृढ़ा, साचा वणज कराया। गुरमति साची इक्क सिखा, साजन मीत मिलाया। जगत निमाणा गले लगा, भगती मार्ग लाया। सगला संग आप वखा, साचा संग रखाया। गुरमुख साजन होए सहा, चरन कँवल बख्शे सच सरनाया। दो जहानी पकड़े बांह, कर प्यार आपणे अंग लगाया। शब्द दो अक्खर कर विचार, बंक द्वार सुहाया। नेत्र अथ्थर ल्ए अधार, पंज सथ्थर दए वछाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बाल अञ्याणा गोद उठाया।
५ फग्गण २०१४ बिक्रमी चन्नण सिँघ दे घर
घर डण्डौत घर बन्दना, घर घर निमस्कार। घर घर गुरमुख परमानंदना, घर घर चरन प्यार। घर घर गुर बख्शंदना, घर घर दए अधार। घर घर चढ़या साचा चन्दना, घर घर जोत करे उज्यार। घर घर तोड़े झूठा फंदना, घर घर पावे सार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजन लाए पार। घर पाया घर वस्सया, घर दीवा घर बाती। घर प्रकाश कोटन रवि सस्सया, घर मिटे अन्धेरी राती। घर सतिगुर आवे नस्सया, घर देवे बूंद स्वांती। घर मन्दिर बहि बहि हस्सया, घर मिल्या कमलापाती। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुखां देवे लहिणा बाकी। घर सोहे घर सुहाया, घर चढ़ाया साचा चन्द। घर दोए दोए एका घर वखाया, इक्क वखाए निजानंद। घर घर होए रुशनाया, घर मिटाई दूई कंध। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखे लाए रसना गाया बत्ती दन्द।
५ फग्गण २०१४ बिक्रमी आत्मा सिँघ दे घर
नाम खाट सच सिँघासण, सतिगुर पुरख सुहाया। सच वखाए तीर्थ ताट, साचा संगम इक्क जणाया। गुरसिख पूरा उतरे एका घाट, बिरध बाल जवानी लेखे लाया। अन्तिम विकया साचे हाट, गुर संगत मुल पुआया। जगदी रहे जोत ललाट, ना सके कोई बुझाया। इक्क सरोवर मारे ठाठ, लोकमात दए सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नेत्र नीर, गुरसिख कटे भीड़, लक्ख चुरासी रोग गंवाया। सेव कमाई सेवा कर, लेखे लाए घाली। नीर वहाए गुरमुखां घर, आपे होया कंगाली। आपे देवणहारा वर, आपे करे सवाली । आप भण्डारे रिहा भर, आपे फल लगाए डाल्ही। आपणी सेवा आपे कर, आपे करे प्रितपाली। आपणा मेवा आपणे मुख धर, आपे ल्ए संभाली । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखे लाए साचा लाली। जगत लाली चढ़ जग, जुग होए रुशनाईआ। क्रिया करे सूरा सरबग्ग, आपणी दया कमाईआ। हँस सरोवर नुहाए पार उतरन कग्ग, काग हँस बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख जोती जगाए चराग, आपे ल्ए बुझाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन्म जन्मां कर्म कर्मां धर्म धर्मां वरन वरनां लेखे लाईआ। सतिजुग तेरी साची धार, प्रभ साचे नींह धराईआ। गुरमुख साचे लाए पार, जन्म मरन फंद कटाईआ। शब्दी शब्द दए हुलार, आपणा मुख भवाईआ। लोकमात दए संवार, दरगहि साची धाम सुहाईआ।
उलटा मुख रक्खे घर बार, सुख साचा सहिज सहिज समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सिँघासण उच्च महल्ले बैठा आसण लाईआ।
५ फग्गण २०१४ बिक्रमी जगीर सिँघ दे घर
सर्ब जीआं प्रभ आपे दाता, गोबिन्द रूप गोपाल। चरन कँवल बंधाए साचा नाता, दीना बंधप दीन दयाल। साची देवे नाम दाता, सुहाए मन्दिर सच्ची धर्मसाल। अमृत बूंद प्याए स्वांता, भाग लगाए काया खाल। मेट मिटाए अन्धेरी राता, दीपक जोती साचा बाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पकड़ उठाए साचा लाल। बाल अञ्याणा बाली बुध, हरि पूरन बूझ बुझाईआ। करे कराए कारज सुध, करनी करता आप अख्वाईआ। भेव चुकाए आपणा गुझ, आपणा रंग रंगाईआ। चरन कँवल जन जाए झूझ, लेखा लेखे पाईआ। आप आपणा ल्या बुझ, भरमी भरम मिटाईआ। सच दुआरा गया सुझ, मानस जन्म लेखे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे वर, वड्डी वड्याईआ। जगत हुलारा ना जाए डोल, चारों कुंट हिलाया। शब्द दो अक्खर लैणा बोल, सतिगुर मेल मिलाया। पूरा करना कीता कौल, जन हरि वेख वखाया। मिले वड्याई उप्पर धौल, धरत धवल सुहाया। सोहँ शब्द रखाई साची पौहल, अमृत आत्म इक्क चखाया। जोती शब्दी जाए मौल, फल फुलवाड़ी वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ग़रीब निमाणे गले लगाया ।
५ फग्गण २०१४ बिक्रमी उत्तम सिँघ दे घर
सतिगुर पूरा पाया, सगली मिटी प्यास। रसना हरि हरि गाया, पूरी करे आस। सेवक सेवा लेखे लाया, लेखे लाए रसन स्वास। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बख्शे चरन धरवास। चरन भरवासा सच द्वार, सच द्वार गुरमुख आप जणांयदा। शाहो शबाशा कर प्यार, साचा सुख इक्क वखांयदा। हउमे दु:ख दए निवार, तृष्ना भुक्ख मिटांयदा। एथे ओथे पाए सार, साजन मीत आप हो जांयदा। पार कराए नर नार, जगत भगत संग रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख सिक्ख गुर एका धाम सुहांयदा। एका धाम इक्क दुआरा, एका घर वसाया। इक्क शब्द इक्क प्यारा, एका रिहा जपाया। एका वर एका नर एका हरि, इक्क भण्डारा रिहा भराया। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख गुरमुख आपणे रंग रंगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सच दुआरा अन्दर लँघ, शब्द सिँघासण दए सुहाया।
५ फग्गण २०१४ बिक्रमी कर्म सिँघ दे घर पिण्ड गग्गो बूआ ज़िला अमृतसर
नाम रंगण रंग चलूल, रत्ती रंग रंगायण। आपे देवणहारा लहिणा देणा मूल, आत्म इच्छया पूर करायण। गुरमुख साजण सच पंघूड़ा रिहा झूल, दर घर साचे आप झुलायण। शब्दी शब्द शब्द गुर रक्खे फूल, आपे होए मालण नायण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेखे आपणे नैण। नैण उग्घाड़ नेत्र खोल्ह, निज घर वेख वखांयदा। आपणे मन्दिर आपे बोल, आपणा राग अल्हांयदा। आपणे कंडे आपे तोल, तोलणहारा आप अख्वांयदा। हरिजन वसे सदा कोल, दिस किसे ना आंयदा। कलिजुग माया प्या घोल, पंज तत्त अखाड़ा इक्क वखांयदा। जूठ झूठ वज्जे ढोल, मनमति नगारा इक्क वखांयदा। गुरमुख विरला चरन प्रीती सतिगुर पूरे रिहा घोल, अट्ठे पहर सेव कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा दरस दिखांयदा। दरस दिखाए मेटे तांघ, हउमे रोग जलांयदा। स्वांगी वरते आपणा स्वांग, भेखी भेख करांयदा। नाम चढ़ाए साची कांग, गुरमुख साजण आप तरांयदा। एका मंगणी घर साचे मांग, चरन कँवल ध्यान धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विछड़े मेल मिलांयदा।