पुस्तकालयभाग ७

५ फग्गण २०१४ बिक्रमी सुरजन सिँघ दे घर पिण्ड भुच्चर अमृतसर

आदि पुरख अबिनाश, ब्रह्माद समाया। खेले खेल पृथ्मी आकाश, दिस किसे ना आया। जुग जुग पाए आपणी रास, मण्डल मण्डप दए सुहाया। सृष्ट सबाई आप उपाए आप कराए नास, करता पुरख आप अख्वाया। जन भगतां होए दासी दास, सेवक सेवा रिहा कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोती जामा भेख वटाया। आदि पुरख हरि करतारा, अकल कला अख्वांयदा। आप आपणी बन्न्हे धारा, आपणी बणत बणांयदा। आप आपणा कर प्यारा, आप आपणा संग निभांयदा। आप आपणा कर पसारा, आपे मेट मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी रचन रचांयदा। आदि पुरख आदि निरँजण, एका एक अख्वाया । आप आपणा होया सज्जण, आप आपणी

मंग मंगाया। आप आपणा करया मजन, आप आपणा तीर्थ नुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा भेख वटाया। भेखाधारी हरि भगवाना, एका एक अख्वांयदा। जुग जुग खेले खेल महाना, जोग जुगत आपणे हथ्थ रखांयदा। आपे जाणे आपणा गाणा, आप आपणा नाद वजांयदा। शब्द जणाए सच तराना, धुनी धुन समांयदा। बोध अगाध आप अख्वाना, भेव कोए ना पांयदा। शाहो भूप वड राज राजाना, शाह सुल्तान आप हो जांयदा। आदि जुगादी सद मेहरवाना, ब्रह्मादी खोज खोजांयदा। जन भगतां मेला दो जहानां, दो जहानां आप मिलांयदा। शब्द मारे तीर निशाना, एका चिल्ला आप चढ़ांयदा। आपे गोपी आपे काहना, सीता राम आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग रंगांयदा। आप आपणा रंग रंगाए, पारब्रह्म बेअन्ता। आप आपणा मृदंग वजाए, उठाए साजन साचे सन्ता। लोआं पुरीआं लँघ वखाए, खेले खेल जुगा जुगन्ता। शब्द सिँघासण साचा पलँघ विछाए, साचा धाम हरि सुहंता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात भेख वटंता। भेख वटाए भेख कर, भेखी भेख अवल्ला। लोकमाती वेस हरि, करया इक्क अकल्ला। भरमे भुल्ले नर नरेश दर, दूई द्वैती लग्गा सल्ला। ब्रह्मा विष्न महेष रहे खड़, गल पाई बैठे पल्ला। पारब्रह्म अबिनाशी करता ना कोई सीस ना कोई धड़, वस्सया निहचल धाम अटला। हरिभगत दुआरे अग्गे खड़, आप फड़ाए आपणा पल्ला। लक्ख चुरासी नाल रिहा लड़, आप कराए आपणा हल्ला। तोड़ तुड़ाए किला हँकारी गढ़्ह, फोल फलाए जल थला। त्रैगुण माया जाए सड़, पंज तत्त विकारा रला। आपणा अक्खर आपे पढ़, शब्द सनेहुड़ा एका घल्ला। चार वरन सरन जाए पड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल कराए वल छल्ला। अछल अच्छल अछल अछेदा, आदि पुरख निरँकारा। भेव ना पाइन चारे वेदा, लेखा लक्ख ना सके कोई विचारा। आपे होया अभेद अभेदा, लिखण पढ़ण तों होया बाहरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त इक्क अवतारा। आदि अन्त इक्क अवतारा, सति पुरख कराया। सतिजुग त्रेता पार किनारा, द्वापर वेख वखाया। कलिजुग मेटे कूड़ पसारा, वेला अन्तिम आया। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, जोती जामा भेख वटाया। शब्द खण्डा हथ्थ तेज़ कटारा, सम्बल नगरी डेरा लाया। उच्च महल्ल अटल मुनारा, हरि साचा रिहा सुहाया। बैठा चढ़ पुरख निरँजण अलक्ख अगम्म अपारा, दिस किसे ना आया। लोआं पुरीआं खण्ड ब्रह्मण्ड जेरज अंड उत्भुज सेत्ज इक्क सुणाए साचा नाअरा, सोहँ शब्द लगाया। सतिजुग तेरा भरे भण्डारा, प्रभ पूरा दया कमाया। जन भगत दुआरे होए वरतारा, धुर दी बाण रखाया। आवण जावण खेल न्यारा, खेलणहार सृष्ट सबाया। आप आपणी बन्न्हे धारा, आप आपणा नाम जपाया। इक्क अकल्ला

एकँकारा, अकल कला समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेख वखाया। आप आपणी जोत जगा, लोकमात करे रुशनाईआ। शब्दी डंका इक्क वजा, नौ खण्ड रिहा उठाईआ। सत्तां दीपां फेरा पा, ब्रह्मण्डां रिहा हिलाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव देवत सुर ल्ए रला, सोया कोए रहिण ना पाईआ। इक्क हुलारा रिहा दवा, गगन पतालां रिहा हिलाईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां रिहा जणा, कलिजुग कूके दए दुहाईआ। मन मति बुध रही कुरला, पंज तत्त करे लड़ाईआ। वेले अन्तिम कोई ना पकड़े किसे बांह, वरन बरन ना कोई सहाईआ। नाता तुटे पुत्तरां माँ, भाई भैण ना कोई दसाईआ। बिन गुर पूरे कोई ना देवे ठंडी छाँ, ना दीसे कोई सहाईआ। जूठे झूठे घर घर उडणे काँ, कलिजुग जीव रहे कुरलाईआ। पारब्रह्म तेरा भुल्लया नाँ, नाम नामा कोई ना पाईआ। मदिरा जाम इक्क पया, कलिजुग गूढ़ी नींद सवाईआ। वेले अन्तिम मारे धां, नेत्र रो रो नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी कल वरताईआ। जोती जामा भेख न्यारा, हरि साचा भेख वटांयदा। प्रगट हो हो विच संसारा, राउ रंकां आप उठांयदा। वासी पुरी घनका मारे इक्क नगारा, सोहँ डंका हथ्थ उठांयदा। साधां सन्तां पावे सारा, आदिन अन्ता वेख वखांयदा। नारी कन्ता मेल भतारा, गुरमुख साजन मेल मिलांयदा। निर्मल दीपक जोती कर उज्यारा, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। अनादी धुन सुणाए अपर अपारा, अनहद धुन आत्मक आप सुणांयदा। पंचम सखीआं मेल मिलाए गीत सुहागी गाए वारो वारा, हरि साचा सगन मनांयदा। आत्म सेजा कर प्यारा, हरिजन साचे वेख वखांयदा। एका दूजा भउ निवारा, तीजा लोइण आप खुल्हांयदा। चौथा घर सच्चा दरबारा, चौथे पद समांयदा। पंचम मेला मीत मुरारा, विछड़ कदे ना जांयदा। कलिजुग अन्तिम मेटे कूड़ पसारा, कूड़ी क्रिया रहिण ना पांयदा। धर्म कराए इक्क जैकारा, चार वरनां आप जणांयदा। लिख्या लेख अपर अपारा, ना कोई मेट मिटांयदा। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर चवीआं अवतारा, हरि जोती जोत जगांयदा। बस्त्र शस्त्र तन शृंगारा, आसण सिँघासण एका लांयदा। चिट्टा अस्व कर त्यारा, सोलां कलीआं आसण लांयदा। पुरख अगम्मड़ा हो अस्वारा, दहि दिशा फेरी पांयदा। ज़िमी अस्माना पार किनारा, गगन पताला फोल फोलांयदा। लक्ख चुरासी नौ खण्ड पृथ्मी दए हुलारा, एका झूला आप झुलांयदा। कलिजुग तेरा पार किनारा, बीस बीसा आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा भेख वखांयदा। भेखाधारी भेख बल बावन, आपणा आप कराया। तोड़े गढ़्ह लंका जन रावण, राम रामा आप अख्वाया। खेले खेल कृष्ना शामन, दूत दुष्ट रहिण ना पाया। नानक गुर नाम सति बणाया साचा ज़ामन, गुरमुख साचे ल्ए तराया । गुर गोबिन्द फड़ाया आपणा दामन, पूत सपूता दया कमाया। नेड़ ना आए

कामनी कामन, जिस जन रसना गाया। मेट मिटाए अन्धेरी शामन, आकाश प्रकाश वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाया। गुर गोबिन्दा लेख लिखा, कलिजुग कर्म विचारया। सतिगुर नानक गया लिखा, प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारया। वेद व्यासा रिहा जणा, पूत सपूता फेरी पा रिहा। पुरख अबिनाशी दया कमा, आप आपणा भेख वटा ल्या। आपणी जोत आप गया समा, आपणा आप आप उपा ल्या। आपणा शब्द आप जणा, आप आपणी रसना गा ल्या। कलिजुग लेखा आप लिखा, अन्तिम मेट मिटा ल्या। लक्ख चार हज़ार बत्ती दए सजा, पिछला मूल चुका ल्या। संग मुहम्मद चार यार फिरन गरगदा, भिख्या मंगण मंग मंगा ल्या। ऐनलहक्क नाअरा ल्या ला, वेला अन्तिम आ रिहा। चार वरन राह वखाए एका सिध्धा, सोहँ साचा जाप जपा ल्या। दो जहानां ब्रह्मा शिव विष्न देवत सुर करोड़ तेतीसा चरन हेठ दबा, माण ताण ना कोई रखा रिहा। जन भगतां मिलण दी आपे जाणे बिधा, जुग जुग मेल मिला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा नाउँ धरा ल्या। पंज तत्त देह तज, हरि साचे कर्म कमाया। अगम्म अगम्मड़े धाम चढ़या भज्ज, थिर घर इक्क सुहाया। आपणा पड़दा आपे कज, आप आपणा ल्ए छुपाया। आपणी अग्नी आपे गया दझ, आप आपणी ख़ाक उडाया। आपणे नगारे आप गया वज्ज, आपणा ढोला आपे गाया। आपणी रक्खी आपे लज, लाजावन्त आप हो जाया। आपणी जोत आप जगाई देस माझ, सम्बल नगरी दए सुहाया। कलिजुग तेरा रचया काज, वेला अन्तिम आया। कलिजुग जीवां देवे दाज, पंच विकारा गंढ्ढ बंधाया। भगत जनां हरि मारे वाज, शब्दी शब्द उपाया। मेट मिटाए राजन राज, शाह सुल्तान ना कोई रहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा नाउँ धराया। आप आपणा नाम धरा, निहकलंक रखाया। पंज तत्त कोई दिसे ना, ना कोई वेख वखाया । लोकमात करे कोई रीसे ना, ना कोई संग निभाया। भेव पाए राग छतीसे ना, अञ्जील कुरान दिस ना आया। बस्त्र शस्त्र कोई दीसे ना, कल्गी तोड़ा ना कोई वखाया। प्रगट होए बीस बीसे साचे थाँ, दिल्ली दुआरा दए सहाया। राज राजाना खाली खीसे संग सहेला कोई रक्खे ना, चारों कुन्ट फिरे हलकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा नाउँ धराया। निहकलंक हरि अलख जगा, आपणा नाअरा लाया। एका शब्द रिहा सुणा, सृष्ट सबाई आप जगाया। वरन बरन मेट मिटा, ऊँचां नीचां मेल मिलाया। राज राजाना ख़ाक मिला, सीस ताज रहिण ना पाया। सम्मत चौदां लेखा रिहा लिखा, भुल्ल रहे ना राया। सम्मत पन्दरां चढ़ना चां, सम्मत सौला उच्चे मन्दिर देवे ढाह, आप आपणा हला कराया। सम्मत सतारां दए रुला, ना दीसे कोई सहाया। सम्मत अठारां दए रुड़ा, जल धारा

इक्क वहाया। उन्नी उनीसा वेख वखा, मुस्लिम सुन्नी दए मिटाया। बीस बीसा हरि जोत जगा, सृष्ट सबाई होए सहाया। सत रंग निशाना दए झुला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप अख्वाया। एका शब्द इक्क जैकारा, हरि साचे आप लगावणा। एका जोत इक्क प्यारा, एका गोत बणावणा। भरमे भुल्ले कोटी कोट, कोटी कोट दे मति आप समझावणा। तन नगारे लाए साची चोट, एका डंका हथ्थ उठावणा। पंज तत्त विकारा कढ्ढे खोट, सच सुच्च वरतावणा। नाम भण्डारा दए अतोट, तोट कदे ना आवणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण आप अख्वावणा। गुरसिख हरिजन मीतड़ा, मेला हरि निरँकार। काया रंगे साचा चीथड़ा, एका रंग अपार। मिट्ठा करे कौड़ा रीठड़ा, अमृत बख्शे साची धार। देवे नाम शब्द अनडीठड़ा, काया मन्दिर सच द्वार। आपे करे पतित पुनीतड़ा, पतित पावण लाए पार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साजन ल्ए उबार। हरि साजन हरिजन जाणया, हरि हरि बूझ बुझाए। एका देवे नाम निशानया, एका दर सुहाए। इक्क सुणाए अनहद बाणीआ, अनहद राग अल्हाए। अमृत आत्म देवे ठंडा पाणीआ, तृष्ना भुक्ख गंवाए। एका नाम धुर फ़रमानया, एका रिहा जणाए। आवण जावण चुक्के काणीआ, राए धर्म ना दए सज़ाए। मिले पद इक्क निरबाणीआ, सुख सहिजे सच समाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, काया मन्दिर अन्दर आप सुहाए। गुरमुख साजन साचा मीता, सतिगुर पुरख मनाया। आप जणाई आपणी रीता, आपणा मार्ग लाया। ना कोई देहुरा मन्दिर मसीता, काया मन्दिर इक्क सुहाया। आपे बैठा सदा अतीता, निर्मल जोत जगाया। सदा सुहेला ठांडा सीता, सति सरूप अख्वाया। एका राग सुणाए साची गीता, आप आपणा रिहा अल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख साजन ल्ए तराया। साजन मेला हरि गोबिन्द, सगली चिन्त मिटाईआ। अमृत धार देवे सागर सिन्ध, निझर मुख चुआईआ। प्रगट होया वड दाता गुणी गहिंद, गहर गम्भीर अख्वाईआ। हरिजन उपजाए साची बिन्द, नादी सुत रखाईआ। मनमुख लगाए आपणी निन्द, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजन ल्ए उठाईआ। गुरमुख साचा सज्जण, सोहे धाम सुहञ्जणा। चरन धूढ़ कराए साचा मजन, नेत्र पाए नाम अंजणा। धुर दरगाही बेपरवाह बेऐब परवरदिगार आया पड़दे कज्जण, वेले अन्तिम रक्खे लज्जणा। लक्ख चुरासी भाण्डे भज्जण, लोकमात सभ ने तजणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजन ल्ए वर, एका जाम प्याए नाम धुर धाम, हरिजन साचे पी पी रजणा। अमृत नाम सच प्याला, गुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। देवणहारा दीन दयाला, दया निध अख्वाईआ।

जोती जोत जगाए मिलाए अकाला, अकल कला अख्वाईआ। काया मन्दिर सच्ची धर्मसाला, अट्ठे पहर करे रुशनाईआ। जोत निरँजण दीपक एका बाला, दीवा बत्ती ना कोई रखाईआ। सोहँ पाई गल साची माला, आपे रिहा चलाईआ। बजर कपाटी तोड़े ताला, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। अनहद वज्जे राग सुखाला, पंचम सखीआं मंगल गाईआ। मिल्या मेल गुर गोपाला, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। देवे नाम सच्चा धन माला, आत्म ख़ज़ीना रिहा भराईआ। फल लगाए काया डाला, फल फुलवाड़ी वेख वखाईआ। सुरती शब्द इक्क जमाला, नूरो नूर दसाईआ। अकाल मूर्ति होए रखवाला, अट्ठे पहर सेव कमाईआ। जुग जुग चले अवल्लड़ी चाला, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। गुरमुख साजन साचा लाला, आप आपणी गोद उठाईआ। नेड़ ना आए काल महांकाला, सच दुआरा इक्क सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। हरिजन साचा नेत्र वेख, लोचण आप खुल्हांयदा। आपे लिखणहारा लेख, आपे बणत बणांयदा। आपे धरया आपणा भेख, आपे रूप वटांयदा। आपे जाणे धारी केस, मूंड मुंडाए आप उठांयदा। आपे दाता दस दस्मेस, गोबिन्द नाउँ रखांयदा। आपे सुत्ता बाशक सेज, सांगो पांग हंढांयदा। आप उपजाए ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, दर दरवेस सेव कमांयदा। आप आपणी करे आदेस, आप आपणी अलख जगांयदा। कलिजुग अन्तिम जोती नूर कर प्रवेश, गुरमुख साचा आप उठांयदा। कोई ना लिखे ना लिखे लेख, लेखा लेख विच ना आंयदा। गुरमुख साचे मस्तक लाए कौस्तक मणीआ साची मेख, जोत ललाटी आप जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, औखी घाटी पार करांयदा। औखा घाट काया गढ़्ह, गुरमुख विरला पांयदा। सृष्ट सबाई नौ दुआरे रही सड़, जोत निरँजण ना कोए जगांयदा। साध सन्त सुखमन नाड़ी रहे वड़, डूँघी भवर ना पार करांयदा। जगत पीर अधविचकारे रहे खड़, गुर शब्दी दिस ना आंयदा। जिस जन फड़ाए आपणा लड़, साचे मार्ग लांयदा। तोड़ तुड़ाए हँकारी गढ़्ह, एका खण्डा वांयदा। साचे मन्दिर आपे चढ़, आपे कुण्डा लांयदा । दस्म दुआरी अग्गे खड़, गुरमुख साचे मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच महल्ला इक्क सुहांयदा। सच महल्ला एकँकारा, एका एक वखाया। आपे खोल्ह दस्म दुआरा, निर्मल जोती दीप जगाया। शब्द सिँघासण अपर अपारा, हरि साची सेज विछाया। अगम्म अगम्मड़ा दए हुलारा, पावा चूल ना कोई रखाया। गुरमुख नारी मेला कन्त भतारा, साचा मेल मिलाया। अट्ठे पहर इक्क प्यारा, दिवस रैण ना कोई जणाया। साचा आसण सच शृंगारा, एका कज्जल एका नैण पाया। एका वेखे वेखणहारा, दूजा कोई दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख तेरा काया मन्दिर सुहाए इक्क दुआरा। बंक दुआरा साचा घर, घर जोत करे रुशनाईआ। घर घर अन्दर देवे वर, घर

शब्द करे जणाईआ। घर घर नुहाए साचे सर, घर घर ताल सुहाईआ। घर विच घर खोजे वर, महल्ल अटल अचल निहचल धाम इक्क वखाईआ। दीपक जोती रिहा बल, हरि साचे आप जगाईआ। आपणी जोती आपे गया रल, भेव अभेदा आप अख्वाईआ। सृष्ट सबाई कराए वल छल, कलिजुग कूके दए दुहाईआ। सृष्ट सबाई जगत वकारे रही जल, अग्नी तत्त इक्क रखाईआ। दूई द्वैती लग्गा सल, हउमे हँगता नाल रलाईआ। मनमति करे बलि बलि, गुरमति दिस ना आईआ। कूड़ कुड़यारा चल्लया हल, मोह ममता बीज बिजाईआ। अन्तिम वेले लग्गया फल, कौड़ा रीठा सृष्ट सबाईआ। पुरख अबिनाशी आप हिलावण आया डाल्ह, फल फुलवाड़ी रहिण ना पाईआ। गुरमुख विरला सच दुआरा बैठा मल्ल, जिस जन आपणी दया कमाईआ। खेले खेल अज्ज के कल, कल आपणी आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजन वेख दर बंक दुआरा इक्क सुहाईआ। बंक दुआरा अगम्म अथाह, बेपरवाह समाया। आपे जाणे आपणा ना, आपे रिहा उपाया। हरिजन उठाए फड़ फड़ बांह, सोया कोई रहिण ना पाया। आपे पिता आपे माँ, आपे सखा सखाया। आपे देवे ठंडी छाँ, कलिजुग अन्तिम वेखण आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आप अख्वाया।

शेर सिँघ हरि शब्द दलेरा, जोती जोत जगांयदा। प्रगट होए दूजी वेरा, आप आपणी कल वरतांयदा। कलिजुग मेटे जगत अन्धेरा, सतिजुग साचा चन्द चढ़ांयदा। नौ खण्ड पृथ्मी ढहि ढहि होए ढेरा, उच्चा मन्दिर दिस ना आंयदा। आप चुकाए मेरा तेरा, तेरा मेरा ना कोई रखांयदा। शब्द सरूपी पाए घेरा, अगम्मड़ी धार वखांयदा। मनमुख जीवां चुक्के डेरा, गुरमुख पार करांयदा। सृष्ट सबाई आप भुलाई कर कर हेरा फेरा, पी पी शराबा संग रखांयदा। अन्तिम वेले हक्क निबेड़ा, हरिजन वेखे काया खेड़ा, साचा नगर सच ग्रां साचा धाम सुहांयदा । साचा नगर साचा खेड़ा, साचा घर गुरमुख आप वसाया। आपे बन्न्हणहारा बेड़ा, इक्क वखाए साचा दर, दो जहानां कुण्डा लाहया। जगत विकारा मेटे झेड़ा अमृत नुहाए साचे सर, चरन धूढ़ अशनान कराया। आवण जावण चुक्के डर, ना जन्मे ना जाए मर, हरि जोती मेल मिलाया। आपणी करनी किरत करता पुरख रिहा कर, करनहार आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा होए सहाया। गुरसिख साचा छोटा बाला, हरि आपणी गोद उठांयदा। देवे नाम शब्द दोशाला, उप्पर पड़दा पांयदा। आप आपणा रक्खे नाला, सगला संग निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साजन

देवे वर, वर दाता आप अख्वांयदा। वर पाया हरि पुरख अगम्मा, भरम भउ विनास्सया। लेखे लाए काया चम्मा, गाया स्वास स्वास्सया। बिरथा कोई ना जाए दमा, हरि चरन कँवल भरवास्सया । नेत्र नीर वहाए छम्म छमा, जगत तृष्ना बुझी प्यास्सया। आप संवारया आपणा कम्मा, आपे पाई आपणी रास्सया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे खेले खेल तमाशिआ। खेलणहार जगत खलारी, हरि हरि हरि नरायणा। गुरमुख साजन रिहा उभारी, दरस दिखाए साचे नैणां। एका बख्शे नाम ख़ुमारी, एका मध पियानया। इक्क वखाए महल्ल अटारी, थिर घर साचे गुरमुख बहिणा। तीजा नेत्र रिहा उग्घाड़ी, बन्द कराए दोए लोइणा। साचे मण्डल रिहा चाढ़्ही, भेव जाणे कोए ना। आपे होए पिछे अगाड़ी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप सुहाए साचा थाइना। आपे होए पिछे अगाड़ी, आपणा लड़ फड़ांयदा। लेखे लाए चरन छुहाई दाढ़ी, लहिणा मूल चुकांयदा। धर्म वखाए इक्क अखाड़ी, साचा मंगल गांयदा। शब्द सरूपी करे वाड़ी, चौगिर्दा फेरा पांयदा। नेड़ ना आए मौत लाड़ी, राए धर्म ना वेख वखांयदा। चित्रगुप्त लेखा रिहा साड़ी, गुर पूरा दया कमांयदा। शब्द घोड़े रिहा चाढ़्ही, वाग आपणे हथ्थ रखांयदा। साचे धाम मिले मेल रमिआ राम जगे जोत बहत्तर नाड़ी, आकाश प्रकाश समांयदा। थिर घर साचे रिहा वाड़ी, एका दूजा भउ चुकांयदा। होए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी, डूँघी कन्दर वेख वखांयदा। मनमुख जीवां किस्मत माढ़ी, हरि साचा दिस ना आंयदा। मगर लग्गी पंचम धाड़ी, ना कोई धीर धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साजन सज्जण सुहेले मेल मिलाए गुरु गुर चेले, गुर चेला आप अख्वांयदा। चेला गुर पुरख अबिनाशी करता निहकर्म स्वामी, हरिजन साचे आपे वरदा। शब्द फड़ाए साचा दामी, आप आपणे जेहा करदा। हर घट अन्तरजामी, हरिजन आसा जगत प्यासा दरस दिखाए थिर घर दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण एका दर दा। हरि साजन घर वस्सया, परम पुरख करतार। मेटे रैण अन्धेरी मस्सया, देवे दरस अगम्म अपार। कोटन कोट करे प्रकाश रवि सस्सया, जोती नूर करे चमत्कार। राह साचा सतिगुर दस्सया, सतिजुग साची धार। सच मन्दिर हरि हरि हस्सया, हरि साजन मीत मुरार। धुरदरगाही आया नस्सया, लोकमात ल्ए अवतार। तीर निराला एका कस्सया, शब्द खण्डा तेज़ कटार। सृष्ट सबाई त्रैगुण माया डस्सया, पंच तत्त होया विकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोती नूर करे उज्यार। जोती नूर हरि उजाला, हरि हरि करे रुशनाईआ। आपणी चले अवल्लड़ी चाला, आपणी बणत बणाईआ। गगन मण्डल वेखे साचा थाला, दीपक दीप दखाईआ। जन भगत करे सदा प्रितपाला, प्रितपालक आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत

धर, जग जोग जुगत आपणे हथ्थ रखाईआ। कलिजुग जोग जुगत कुड़यारा, कूड़े रूप समाया। कूड़ा धन्दा कूड़ पसारा, कूड़ो कूड़ करे हलकाया। कूड़ा मीत कूड़ मुरारा, कूड़ा संग निभाया। कूड़ कुड़यारा वस्सया चीत, कूड़ कूड़ा बंधन पाया। कूड़ कूड़ी रक्खी प्रीत, कूड़ कूड़ा मोह वधाया। कूड़ कूड़ा गाया गीत, हरि गोबिन्द दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कूड़ कूड़ा दए मिटाया। कूड़ कुड़यारा मेटणहारा, आदि पुरख अख्वांयदा। कलिजुग वेखे अन्त किनारा, मञ्झधारा फेरा पांयदा। जीव जन्त करे विचारा, क्रिया कर्म ना कोए जणांयदा। भरमे भुला सर्ब संसारा, भरम गढ़्ह ना कोए तुड़ांयदा। कूड़ा रंग कूड़ ख़ुमारा, कूड़ा वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा रूप वटांयदा। कूड़ कूड़ा ख़ाकी ख़ाक, ख़ाकी ख़ाक समाया ना कोई दीसे पाकी पाक, पतित पवित ना कोए कराया। साधां सन्तां बन्द ताक, बजर कपाट ना कोए तुड़ाया। माया ममता रहे झाक, तृष्ना मोह वधाया। कूड़ कूड़ा बंधप साक, कूड़ा संग रखाया। कोए ना जाणे भविख्त वाक्, भरम भउ ना कोए गंवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कूड़ कुड़यारा दए मिटाया। कलिजुग कूड़ा जाए उठ, मिटे झूठ पसारा। पुरख अबिनाशी गया तुठ, निहकलंक ल्ए अवतारा। मनमुख जीवां हथ्थ फड़ाए खाली ठुठ, नौ खण्ड पृथ्मी पए लुट्ट, चारों कुन्ट हाहाकारा। जूठी झूठी जड़ देवे पुट्ट, मारे इक्क हुलारा। कूड़ी काया भाग गए निखुट्ट, ना पावे कोई सारा। गुरमुख विरला लाहा रिहा लुट्ट, जिस मिल्या कन्त भतारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप उठाए साचा सुत दुलारा। सतिजुग साचा साचा सुत्त, हरि साचा आप उठांयदा। आप सुहाए साची रुत्त, सच सुच्च वरतांयदा। पारब्रह्म अबिनाशी अचुत्त, आपणी दया कमांयदा। बिन हरि नामे ख़ाली दिसे ना कोई बुत्त, एका मन्त्र नाम दृढ़ांयदा। पंच विकारा कढ्ढे कुट्ट, शब्द खण्डा इक्क वखांयदा। अमृत जाम प्याए घुट्ट, एका रंग रंगांयदा। आवण जावण जाए छुट्ट, जो जन दर्शन पांयदा। मात गर्भ ना लटके पुठ्ठ, दस दस मास ना कोए टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग साचा आप उठांयदा। सतिजुग साचे उठ बल धार, प्रभ साचा आप जगाईआ। सच सुच्च कर वरतार, चार कुन्ट रही कुरलाईआ। बीस बीसा होए पहरेदार, एका बख्शे सच्ची सरनाईआ। नाता तुटे चार यार, संग मुहम्मद ना कोई निभाईआ। अल्ला राणी करे पुकार, नेत्र नैणां नीर रही वहाईआ। रो रो करे गिरयाज़ार, खुलड़े केस रही वखाईआ। हू हू नाअरा करे पुकार, अल्ला हू हू दए दुहाईआ। तूं बेऐब परवरदिगार, दो जहानां सच मलाहीआ। चौदां तबक रहे ललकार, सम्मत चौदां दए दुहाईआ। ईसा मूसा रहिणा ख़बरदार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। चिट्टे अस्व हो अस्वार, शब्द घोड़ा

रिहा दौड़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी पावे सार, मक्का मदीना वेख वखाईआ। रूसा चीना कर प्यार, आप आपणा संग रखाईआ। लोक तीनां बन्न्हे धार, चौदां लोक दए हलाईआ। दाना बीना आप करतार, करता पुरख नाउँ रखाईआ। जन भगतां देवे नाम रस भीन्ना, सांतक सति वरताईआ। लक्ख चुरासी विच्चों वख कीना, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ । पाए सार गुरसिख जिउँ जल मीना, आप आपणा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरा डेरा ढाहीआ। कलिजुग उठे सफा मलेश, कूड़ो कूड़ मिटांयदा। ना कोई पूजे शिव शंकर गणेश, ना कोई दीसे ब्रह्मा महेष, ना कोई विष्नूं रूप वटांयदा। ना कोई पूजा बाशक शेस, ना कोई लछमी रूप बणांयदा। आप कराए आपणी हरि आदेस, आपणी अलख जगांयदा। एका शब्द दर दरवेश, सो पुरख निरँजण नाउँ धरांयदा। वेख वखाणे धारी केस, मूंड मुडाए संग रलांयदा। आपे लिखणहारा लेख, लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा। कलिजुग तेरा कूड़ा भेख, थिर रहिण ना पांयदा। सतिजुग साचा रिहा वेख, नेत्र नैण उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर दुआरे आप सुहांयदा। कलिजुग काले सिफ्त सलाह, एका एक रखाईआ। इक्क मुहम्मद नाल मिला, दूजा संग रलाईआ। अल्ला राणी करे नाह, मुख बैठी घुँगट पाईआ। सम्मत पन्दरां मारे धा, ना दीसे कोई सहाईआ। अमाम मैहन्दी हरि भेख वटा, जोती नूर करे रुशनाईआ। मुख नक़ाब इक्क रखा, सम्मत सोलां दए सुहाईआ। पहली चेत्र शाही किले चरन टिका, लाहौर शहर फेरा पाईआ। गढ़्ह हँकारी दए तुड़ा, जगे जोती नूर अलाहीआ। वाहिद ख़ुदा इक्क अख्वा, ख़ुदी ख़ुदाई दए मिटाईआ। ऐनलहक्क तेरा नाअरा पूरा दए करा, हक्क हकीकत फोल फोलाईआ। लाशरीक आप हो जा, शरीकत होर ना कोए जणाईआ। कलिजुग तेरी तारीक एका वार पवा, उम्मत नबी रसूल दए खपाईआ। कलिजुग तेरी मेटे लग्गी काली शाह, दुरमति मैल धवाईआ। गुरमुख उठाए थाउँ थाँ, चार वरन इक्क सरनाईआ। मुस्लिम हिन्दू सिक्ख ईसाई पकड़े बांह, जो बैठे ध्यान लगाईआ। पंडत काशी कोई जाणे ना, मुल्ला मसायक शेख़ पीर दस्तगीर कुतब गौंस ना कोई पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम वेखे सृष्ट सबाईआ ।

सृष्ट सबाई साचा नाअरा, पुरख अकाल लगाया। नौ खण्ड पृथ्मी इक्क दुआरा, एका धार बंधाया। एका मन्दिर इक्क गुरदुआरा, एका मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदवाला इक्क कराया। एका चरन इक्क प्यारा, एका तीर्थ एका तट इक्क किनारा रिहा जणाया। एका पूजा एका पाठ, एका हवन इक्क समग्री रिहा वखाया। एका अमृत मारे ठाठ, सर सरोवर

इक्क जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आपे कर, करनहार आप अख्वाया। करे कराए करनेहारा, आदि पुरख अबिनाशी। सृष्ट सबाई वरनेहारा, शाहो भूप घनक पुर वासी। जन भगतां नाम भण्डारे भरनेहारा, खेले खेल पृथ्मी आकाशी। वरन गोत ऊँच नीच राउ रंक एका घर धरनेहारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आपे जाणे आपणी रासी। हरि करता सृष्ट साज, सर्ब समाया। नाम चलाए सति जहाज़, सति पुरख दया कमाया। अनहद मारे साची आवाज़, साची सेवा लाया। मेल मिलाए ग़रीब निवाज, ग़रीब निमाणे गले लगाया। सीस वखाए साचा ताज, साचा नाम वखाया। चरन दुआरे बख्शे साचा राज, राज जोग इक्क जणाया। आपे रचणहारा काज, आप आपणा काज कराया। कलिजुग अन्तिम प्रगट होए देस माझ, सम्बल नगरी धाम सुहाया। चार वरन बंधाए नाता सांझ, साचा दर सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंका नाउँ रखाया। सृष्ट सबाई साजन मीता, सगला संग निभांयदा। आपे ठांडा आपे सीता, आपे अग्नी तत्त रखांयदा। आपे मारे आपे जीता, आपे युद्ध करांयदा। आपे मन्दिर आप मसीता, गुरदुआरा आप अख्वांयदा। आपे बैठा रहे अतीता, त्रैगुण विच ना आंयदा। आपे हस्त आपे कीटा, ऊँच नीच आप अख्वांयदा। आपे कौड़ा आपे फीका, रस मीठा आप अख्वांयदा। आपे भेव जाणे जन जीअ का, जी दाता आप अख्वांयदा। आपे लहिणा देणा चुकाए साढे तिन्न हथ्थ सींअ का, आपे कलिजुग वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि जोती जोत जगांयदा। सृष्ट सबाई सगला संगा, सतिगुर दीन दयाला। आप वजाए आपणा मृदंगा, आपे काल होए महांकाला। आपणा दर आपे मंगा, आपे भरे आपणा प्याला। आपे भुक्खा आपे नंगा, आपे होए दीन दयाला। आप आपणा लाया अंगा, आपणा आप होए रखवाला। आपे धारा होए गंगा, आपे अग्नी जोत ज्वाला। आप आपणे घोड़े कस्सया तंगा, आपे बैठा गुर गोपाला। आप आपणा करया जंगा, आप आपणा शस्त्र संभाला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे चले अवल्लड़ी चाला। सृष्ट सबाई नाता जोड़, जोड़नहार अख्वाया। शब्द सरूपी चढ़या घोड़, लोआं पुरीआं फेरा पाया। लक्ख चुरासी वेखे परखे मिट्ठा कौड़, रस फीका रहिण ना पाया। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा, उच्चा टिला साचा पर्बत बजर कपाटी किला रिहा तुड़ाया। कलिजुग अन्तिम जाए बौहड़, सम्बल नगरी वेख वखाया। गुर गोबिन्दे लग्गी औड़, अमृत आत्म मुख चुआया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंका नाउँ धराया। सृष्ट सबाई कूड़ पसारा, कूड़ा डंक वजाया। पंज तत्त होए ख्वारा, मनमति रही कुरलाया। साध सन्त ना देवे कोई सहारा, धीरज यति ना कोई धराया। प्रगट होए हरि निरँकारा, निरगुण जोत करे रुशनाया। सरगुण बन्न्हे

साची धारा, सति सतिवाद समाया। अगम्म अगम्मड़ी करे कारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी काया चोली अन्तिम दए रंगाया। काया चोली काली धार, कलिजुग रंग रंगांयदा। जूठा झूठा तन संगार, माया ममता बस्त्र पांयदा। हउमे हँगता कर अहार, तृष्ना भुक्ख मिटांयदा। मंगता फिरे दर द्वार, दर दर अलख जगांयदा। चारों कुन्ट दिसे हार, सगला संग ना कोए निभांयदा। अन्तिम रोवे नीर वहाए धाहां मार, दर साचे आप कुरलांयदा। पुरख अबिनाशी सुण पुकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेखणहार आप अख्वांयदा। कलिजुग काले काला चीरा, साजन सीस बंधाया। हउमे लग्गी साची पीड़ा, बिरहों रोग सताया। टुट्टी जाए हड्डी रीढ़ा, जूठा झूठा भार उठाया। ना कोई उठाए साथी बीड़ा, बैठे मुख शरमाया। अल्ला राणी मंगदी पीहड़्हा, हथ्थीं मैहन्दी लाल रंगाया। सूही चुन्नी साचा लीड़ा, मुख काला घुँगट पाया। नाल रलाए सूरबीरा, जोद्धे बीर रिहा उठाया। रसन चलाए साचा तीरा, एका चिल्ला रिहा वखाया। पकड़ उठाए शाह फकीरा, जगत ज़ंजीरा रिहा तुड़ाया। वेख वखाणे अठसठ नीरा, अठसठ फेरी पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरा काला मुखड़ा, मुख काली शाही लाया। कलिजुग कूड़ा रिहा कुरला, चौदां तबकां रिहा सुणाईआ। गल विच पल्ला बैठा पा, हरि बख्शीं बेपरवाहीआ। चार यारी संग रला, सगला संग वखाईआ। मुहम्मद नाअरा एका ला, ऐनलहक्क रिहा जगाईआ। प्रगट होए बेपरवाह, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। सच नगारा रिहा वजा, डौरु डंका इक्क वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी दए उठा, शब्द सरूपी फेरा पाईआ। जोती अग्नी दए लगा, घर घर लम्बू लाईआ। साचा सगन ल्ए मना, सम्मत पन्दरां वेख वखाईआ। तन शस्त्र साचा ल्ए सजा, नीले वाला बेपरवाहीआ। सोलां कलीआं आसण ल्ए वछा, आप आपणा धाम सुहाईआ। वल्या छल्या आप अख्वा, हरि जोती खेल खिलाईआ। उच्च अटल निहचल धाम बैठा डेरा ला, दिस किसे ना आईआ। सृष्ट सबाई तेरा सच मलाह, हक्क जनाब आप अख्वाईआ। उम्मत उम्मती दए सलाह, एका मता पकाईआ। अग़ैब अग़ैबी होए हरि ख़ुदा, ख़ुदी ख़ुदाई दए मिटाईआ। नूर इलाही ना होए जुदा, रफ़ीक तौफ़ीक इक्क रखाईआ। हक्क हकीकत दए वखा, हक्क हलाल इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा सगला संग वेख वखाईआ। सगला संग उम्मती नाता, चार यारी वेख वखाया। वेखे खेल हरि पुरख बिधाता, वेखणहार सृष्ट सबाया। कलिजुग तेरा कूड़ चलाए राथा, रथ रथवाही आपे लाया। प्रगट हो त्रिलोकी नाथा, तीनां लोकां वेख वखाया। मेट मिटाए कूड़ी शाही मस्तक माथा, साचा तिलक इक्क चढ़ाया। सर्बकला आपे समराथा, समरथ पुरख अख्वाया। अन्तिम लहिणा देणा चुक्के

सीआं साढे तिन्न तिन्न हाथा, रविदास चुमारे लेखा लिखाया। राम रामा हरि दसराथा, पूत सपूता नाउँ रखाया। वेख वखाए नौ नौं नाथा, सिद्ध चुरासी रहिण ना पाया। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा सगल विसूरा हरि जी लाथा, नेत्र लोचण दर्शन पाया। मूल चुकाए तत्त आठा, नौ दर पार कराया। लहिणा देणा चुक्के पूजा पाठा, अठसठ ना वेख वखाया। आपे गेड़नहारा उलटी लाठा, गेड़ा आपणे हथ्थ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखे मन्दिर मस्जिद माठा शिवदवाला फेरी पाया। कलिजुग तेरा काला रूप, एका रंग रंगांयदा। धूआँधार चारों कूट, साचा चन्द ना कोई चढ़ांयदा। जगत पसारा जूठ झूठ, नाता बिधाता ना कोई रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा भेस वटांयदा। भेख वटाए जोत अकाली, अकल कला कलधारी। गुरमुख साजन शब्द स्वामी, देवे नाम ख़ुमारी। फल लगाए साची डाल्ही, सिंचे सच क्यारी। जोत निरँजण चाढ़्हे लाली, आत्मक धुन सुणाए सच्ची धुन्कारी। परम पुरख होए प्रितपाली, हरि सेवक सेवादारी। जुग जुग चले अवल्लड़ी चाली, खेले खेल निराली। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग देवे नाम दलाली। नाम दलाल जगत विचोला, हरि हरि आप रखाया। गुरमुख विरले गाया ढोला, सो पुरख निरँजण पाया। काया मन्दिर अन्दर आपे बोला, आपणा राग अल्हाया। आपणे कंडे आपे तोला, तोलणहार आप अख्वाया। आपणा दर आपे खोल्हा, आप आपणा मुख वखाया । गुरमुख काया अन्दर मौला, मौला रूप समाया। उलटी करे नाभ कँवला, कँवला मुख भवाया। देवे वड्याई उप्पर धवला, धरनी धरत सुहाया। मेल मिलाए साँवल सँवला, सारंगधर अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलधारी कल आप अख्वाया।